Sporty zimowe dla zaawansowanych i początkujących – odnajdź swoją pasję!
Sporty zimowe mają najróżniejsze oblicza. Niektórych może nauczyć się każda sprawna fizycznie osoba. Inne wymagają wypracowania kunsztownej techniki, niebywałej odporności na stres, umiejętności błyskawicznego podejmowania decyzji i przede wszystkim – niebywałej odwagi. Które z nich warto wybrać? Poniżej zamieszczamy kilka propozycji dla początkujących i zaawansowanych.
W tym artykule: Sporty zimowe – narciarstwo biegowe Sporty zimowe – narciarstwo alpejskie Sporty zimowe – snowboarding Sporty zimowe – skialpinizm Sporty zimowe – freeride Zima powszechnie kojarzy się z czasem stagnacji. Niska temperatura i padający śnieg nie zawsze nastrajają do podejmowania jakiejkolwiek aktywności. Efekt? Dodatkowe kilogramy i pogorszenie kondycji. Po co zaniedbywać własne ciało, skoro można zadbać o formę i przy okazji - świetnie się bawić w surowych warunkach? Kto raz spróbuje sportów zimowych, zwykle łapie bakcyla i odnajduje nową życiową pasję. Tak to już bywa, boimy się tego, co nieznane, ale po bliższym poznaniu okazuje się, że diabeł wcale nie musi być taki straszny, jak go malują i jak sami go malowaliśmy. Jakimi sportami zimowymi warto się zainteresować? Wśród naszych propozycji, z pewnością znajdziesz coś dla siebie. Sporty zimowe – narciarstwo biegowe Zaczynamy od jednego z najbardziej dostępnych sportów, które można uprawiać wyłącznie zimą. Mowa o narciarstwie biegowym. Na poziomie amatorskim, biegi narciarskie przypominają zimową przechadzkę po malowniczej okolicy, z tą różnicą, że zamiast butów, na nogach mamy narty. Nie ma tu elementu współzawodnictwa czy bicia rekordów, chyba że dla własnej satysfakcji. Co czyni ten sport niezwykłym? W tym miejscu należy wskazać na fakt, że biegać na nartach możemy nie tylko na specjalnie przygotowanych górskich trasach, ale dosłownie wszędzie, gdzie leży śnieg. Finansowy próg wejścia jest wyraźnie niższy niż ma to miejsce w przypadku narciarstwa zjazdowego. Jest to także znacznie bezpieczniejszy sport, bo ryzyko wystąpienia poważnej kontuzji bądź urazu jest minimalne. To sprawia, że narciarstwo biegowe to nie tylko idealna forma aktywności dla nastolatków i osób dorosłych, ale także świetny sport zimowy dla dziecka. W rezultacie, biegać na nartach mogą całe rodziny, organizując w ten sposób interesujące wycieczki. Należy jednak pamiętać, że mówimy tu o sporcie, który wymaga dobrej kondycji. Na szczęście, każdy może ją wypracować. Podstawą jest zmiana nawyków na dobre, przede wszystkim – częstsze podejmowanie aktywności fizycznej. Jeżeli zdołamy sprostać trudom biegu, z całą pewnością pokochamy ten wspaniały sport. Gdzie na narty biegowe w Polsce? Oto najlepsze trasy biegówkowe. Tam biało będzie jeszcze wiosną Biegówki z sezonu na sezon cieszą się rosnącą popularnością. Gdzie zacząć swoją przygodę z tym sportem? Sporty zimowe – narciarstwo alpejskie Osobom, które od sportu zimowego oczekują solidnego zastrzyku adrenaliny, polecamy narciarstwo alpejskie, czyli zjazdowe. To najpopularniejsza forma zimowej aktywności, która na całym świecie ma ogromne grono zagorzałych miłośników. Niektóre osoby, każdą wolną chwilę poświęcają na realizację tego hobby i trudno im się dziwić – beztroskie szusowanie po stoku działa uzależniająco! Powszechnie uważa się, że jazdy na nartach trzeba nauczyć się już we wczesnym dzieciństwie. Później, ma to być zbyt trudne. W tym miejscu należy stanowczo obalić ten mit. Rekreacyjnej jazdy na nartach może nauczyć się każdy, bez względu na wiek. Nie istnieje przecież nakaz korzystania wyłącznie ze stromych stoków. Przy niemal każdej stacji narciarskiej znajdziemy też łatwe trasy, przygotowane specjalnie z myślą o możliwościach osób początkujących. Poza tym, na etapie nauki możemy skorzystać z pomocy profesjonalnego instruktora, który zadba o to, byśmy wypracowali prawidłową technikę jazdy. Należy jednak pamiętać, że mówimy tu o dość drogim sporcie. Zakup sprzętu i odpowiedniej odzieży to jeszcze nie wszystko. Na liście wydatków należy także uwzględnić wyjazd w góry, ewentualne zakwaterowanie i zakup karnetów. Kolejna rzecz, narciarstwo alpejskie stwarza spore ryzyko wystąpienia urazu. Z drugiej strony, czy poza szachami istnieje sport, który gwarantuje brak kontuzji? Odnosząc się jeszcze do kwestii wydatków, te można znacząco ograniczyć, wypożyczając część sprzętu. Aby jeździć na nartach, nie trzeba też koniecznie jechać w góry. W niektórych miastach działają sztuczne stoki ze świetnie przygotowanymi trasami. Oczywiście, to nie to samo, ale jeżeli ktoś bardzo chce spróbować narciarstwa alpejskiego, może to zrobić znacznie mniejszym kosztem, niż można by przypuszczać. Sporty zimowe – snowboarding Listę propozycji dedykowanych osobom początkującym zamyka jazda na snowboardzie. Ten fantastyczny sport ma wiele wspólnego z narciarstwem alpejskim, należy jednak zdać sobie sprawę z tego, że w tym przypadku, technika jazdy jest zupełnie inna. Niektórzy twierdzą, że jazda na jednej desce jest znacznie trudniejsza niż na dwóch. Cóż, jest w tym sporo racji, bo nie każdy, kto opanuje technikę jazdy na nartach, zdoła nauczyć się jazdy na snowboardzie. Warto jednak spróbować, bo ten sport gwarantuje niezapomniane wrażenia. Wystarczy wspomnieć, że poza typowymi zjazdami alpejskimi, deska daje możliwość uprawiania wielu innych dyscyplin, w tym freestyle'u (jazda z wykonywaniem ewolucji) i snowcrossu (jazda po trasie z przeszkodami). W Polsce powstaje coraz więcej snowparków przygotowywanych specjalnie z myślą o miłośnikach tego sportu, więc miejsc do jazdy, nawet tej bardziej ekstremalnej, z całą pewnością nie zabraknie. Trzeba jednak wspomnieć, że snowboarding jest sportem nie tylko kosztownym, ale i urazowym. Kontuzje nie należą do rzadkości, z drugiej jednak strony, jazda na desce nie stwarza wyraźnie większego ryzyka niż jazda na nartach. Jak dobrać deskę snowboardową? Praktyczne wskazówki na co warto zwrócić uwagę Sporty zimowe zyskują coraz większą popularność. O ile narciarstwo zjazdowe wciąż jeszcze króluje na polskich stokach, to należy wyraźnie zaznaczyć, że coraz więcej miłośników biał... Sporty zimowe – skialpinizm Jaki zimowy sport można polecić osobom, które mają żelazną kondycję, potrafią dobrze jeździć na nartach i uwielbiają zdobywać górskie szczyty? Odpowiedź jest prosta – skialpinizm. Co kryje się pod tą nazwą? Spieszymy z wyjaśnieniem. Skialplinizm (lub skituring) to narciarstwo wysokogórskie, polegające na podchodzeniu i zjeżdżaniu na nartach. Można zatem powiedzieć, że ten niezwykły sport łączy w sobie elementy biegów narciarskich i narciarstwa alpejskiego. Jest w tym sporo racji, jednak wypada podkreślić, że skialpinizm jest znacznie bardziej wymagający niż obie te dyscypliny razem wzięte. Wynika to z faktu, że do tego równania należy dodać jeszcze jeden składnik – wspinaczkę. Z tego względu, ten sport można polecić wyłącznie doświadczonym narciarzom, którzy na górskich trasach czują się jak ryba w wodzie. Sporty zimowe – freeride Na koniec zostawiliśmy jedną z najbardziej ekstremalnych form zimowej aktywności. Freeride to sport polegający na jeździe na nartach lub snowboardzie z dala od wyznaczonych tras. Mówiąc wprost, trasą jest każdy stok, z którego zdecyduje się zjechać zawodnik. Najlepsi potrafią ujarzmić nawet tak wielkie i niebezpieczne szczyty, jak choćby K2! Narciarstwo freeride'owe wymaga świetnego opanowania podstawowej techniki zjazdowej, ale to dopiero początek. Osoba jeżdżąca w tym stylu musi potrafić błyskawicznie podejmować decyzje i wykazywać dużą odporność na działanie adrenaliny. Jeżeli dojdzie do wypadku poza wyznaczonym szlakiem, na pomoc trzeba będzie czekać dość długo, warto mieć to na uwadze, zanim podejmiemy pierwsze próby. Sport zimowy dla dziecka: opcje dla początkujących i zaawansowanych. Który zimowy sport wybrać? Szeroko rozumiane białe szaleństwo to nie tylko świetny sposób na spędzenie weekendu w rodzinnym gronie. Sporty zimowe dla dzieci pozwalają też zadbać o prawidłowy rozwój pociechy. Któr... Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Gdzie na narty biegowe w Polsce? Oto najlepsze trasy biegówkowe. Tam biało będzie jeszcze wiosną
Biegówki z sezonu na sezon cieszą się rosnącą popularnością. Gdzie zacząć swoją przygodę z tym sportem?
W tym artykule: Biegówki na Dolnym Śląsku. Kierunek: Jakuszyce Gdzie na biegówki w Bieszczadach? Trasy biegówkowe w Zakopanem Jakie są ulubione sporty zimowe Polaków? To może być podchwytliwe pytanie. W końcu nasi rodacy chętnie oglądają skoki narciarskie, ale mało kto miał okazję rzeczywiście stanąć na skoczni i spróbować swoich sił. Z wielkim entuzjazmem przyjęliśmy też zdecydowanie bardziej dostępne narty biegowe. Do popularyzacji biegówek w naszym kraju przyczyniła się Justyna Kowalczyk. Multimedalistka olimpijska przez wiele sezonów dostarczała kibicom emocji i powodów do domu. Coraz więcej Polaków w ramach urozmaicenia zamienia narty zjazdowe na biegowe. Biegówki mogą być alternatywą nie tylko dla szusowania po stoku, ale też biegania. Wyróżnia się dwa style biegów narciarskich: klasyczny i dowolny. W pierwszym narty trzymamy równolegle, w drugim tylne krańce są są przy sobie a przednie w odstępie. Do jazdy na biegówkach potrzebujemy tylko śniegu. I to właściwie jedyne ograniczenie, bo trasy zostały wytyczone nie tylko w górach, ale też na nizinach, na mniej i bardziej zurbanizowanych terenach. Zimą wielu biegaczy narciarskich można spotkać między innymi w Puszczy Kampinoskiej pod Warszawą. Gdzie jeszcze można uprawiać ten sport? Przedstawiamy najlepsze trasy biegówkowe w Polsce. Co zabrać w góry zimą? Sprawdź naszą listę Góry zimą są piękne, ale żeby je zdobywać, trzeba być odpowiednio przygotowanym. Sprawdź, co pomoże ci na szlaku. Biegówki na Dolnym Śląsku. Kierunek: Jakuszyce Powodów, żeby zakochać się w Dolnym Śląsku nie brakuje. Jeden z nich wyjątkowy mikroklimat, dzięki któremu śnieg w okolicach Szklarskiej Poręby utrzymuje się wyjątkowo długo. Biało jest tu jeszcze wiosną. Idealne warunki do uprawiania biegów narciarskich wykorzystali organizatorzy corocznego Biegu Piastów. Trasy wytyczone przez Ośrodek Narciarstwa Biegowego „Jakuszyce” mają różne stopnie trudności. Większość z nich znajduje się w granicach Nadleśnictwa Szklarska Poręba w Górach Izerskich. Łącznie mają długość około 100 km. Wyczynowe trasy posiadają homologację światową Międzynarodowej Federacji Narciarskiej. Trasa Unii Europejskiej – 7.500 m (CL, F) klasa D Trasa Elektrowni Turów – 5.005 m A (Cl) klasa E Trasa PKO Bank Polski – 5.090 m B (F) klasa E Tras Marszałkowska – 1.000 m ( do 1.500 m) klasa D Jedna z najłatwiejszych i najpopularniejszych tras w Jakuszycach prowadzi z Polany Jakuszyckiej do Schroniska Orle. Ma nieco ponad 10 km długości, a na jej pokonanie trzeba zarezerwować około 45 minut. Jeszcze krótsza (6 km) jest trasa z Polany Jakuszyckiej do Dolnego Duktu. Bardziej doświadczeni biegacze narciarscy mogą wybrać między innymi 12-kilometrowe trasy Cicha Równia, Kopalnia Stanisław, i Stara Droga Celna. Trasy Zimowa, Bez Łaski i Samolot Uphill są najtrudniejsze. Wybierając je, musimy mieć nie tylko odpowiednie umiejętności, ale też dobrą kondycję. Gdzie na biegówki w Bieszczadach? Biegacze narciarscy, którzy wybierają się w Bieszczady, na pewno będą zadowoleni z wyboru tras w Wetlinie. Jest ich aż pięć: żółta czerwona pomarańczowa zielona – najłatwiejsza i najpopularniejsza. niebieska Łącznie wszystkie trasy mają około 20 km. długości. Trasy o różnej trudności i długości wytyczono także w Mucznym. Najkrótsza ma 1,8 km, a najdłuższa 6,5 km. Chętni mogą wziąć udział w corocznym Biegu Tropem Żubra. W 2022 r. impreza odbędzie się 12 lutego. W okolicach Ustrzyk Dolnych trasy biegowe wytyczono na górze Żuków we wsi Ustjanowa Górna. Na amatorów i sportowców czeka kilka pętli m.in. o długości 2,5 , 5 i 10 km. Od 2011 r. trasy Pod Żukowem posiadają certyfikaty zatwierdzone przez Międzynarodową Federację Narciarską. Na miejscu mogą więc być organizowane zawody dla najlepszych zawodników z Europy i Świata. Wybieracie się na południe Polski? Podpowiadamy, co warto zobaczyć w województwie małopolskim Wymieniając najatrakcyjniejsze turystycznie obszary kraju, na jednym z czołowych miejsc należy umieścić województwo małopolskie. To właśnie tam znajdziemy wszystko, z czego słynie Polska ... Trasy biegówkowe w Zakopanem Zakopane to niekwestionowana zimowa stolica Polski. Miłośników sportu przyciąga cała gama aktywności, w tym różnorodne trasy dla biegaczy narciarskich. Górna Rówień Krupowa ( 4 km) – jedyna trasa w samym sercu Zakopanego, skąd rozpościera się widok na Giewont. Lekko nachylony teren jest idealny dla początkujących. Biały Potok – trasy o długości od 1 km, 2 km, 3 km, 4 km i 5 km pięknie położone po zachodniej strony Wielkiej Krokwi. Tu najlepiej odnajdą się średnio zaawansowani i zaawansowani narciarze. Centralny Ośrodek Sportu – najbardziej wyczynowe trasy biegowe w regionie o długości 2,5 km oraz 3,3 km. Wszystkie trasy są ratrakowane przez miasto. Oprócz samego Zakopanego trasy biegówkowe wytyczono także w sąsiednich wsiach i miejscowościach, między innymi w Kościelisku.
Kilometry łagodnie wznoszących się i opadających szlaków zachęcają do pieszych i rowerowych wycieczek, a zima – do uprawiania narciarstwa biegowego.
Bramą do Izerów, najdalej na zachód wysuniętego pasma górskiego w Polsce, są dwa miasta uzdrowiskowe: Szklarska Poręba i Świeradów Zdrój na północnym zachodzie. Bazę wypadową można też założyć w jednym z trzech górskich schronisk: na Stogu Izerskim koło Świeradowa, w Orlu niedaleko Jakuszyc albo położonej między nimi samotnej Chatce Górzystów. Orle to dawna osada szklarska założona pod koniec XVIII w. Pierwotnie nosiła nazwę Karlsthal, produkowano tu różne rodzaje szkła białego i kolorowego. Po hucie zostały tylko fundamenty (otacza je drewniane ogrodzenie), ale z czasów świetności osady zachował się zabytkowy budynek, tzw. leśniczówka. Rzut oka wystarczy, by stwierdzić, że ten ładny kamienny dom zwieńczony charakterystyczną wieżyczką pochodzi z innej epoki. Teraz mieści się w nim baza turystyczna z barem i kominkiem. W Orlu krzyżują się ważne trakty. Najbardziej uczęszczany i obowiązkowy dla każdego, kto nigdy dotąd nie był w Izerach, jest szlak czerwony prowadzący do odległej około 5 km Chatki Górzystów. Pierwszym miejscem, w którym przystaje się z wrażenia, jest Kobyla Łąka – zakole Izery wyłania się tam nagle po lewej stronie drogi. Rzeka, od której góry wzięły swoją nazwę, ma tu kilkanaście metrów szerokości, wyznacza granicę między Polską a Czechami. Głazy w korycie i las uschniętych świerków po czeskiej stronie sprawiają, że krajobraz jest tu surowy, a późną jesienią fantastycznie posępny. Kikuty drzew są świadkami klęski ekologicznej, z której Góry Izerskie swego czasu „zasłynęły”. W latach 80. XX w. sztucznie zasadzone świerczyny w Izerach i Karkonoszach zaczęły masowo usychać z powodu opadu kwaśnych deszczy. Minęło sporo czasu, zanim stoki znowu się zazieleniły. Za rozstajem szlaków czerwonego i niebieskiego czeka nas kolejne niesamowity widok. Otwiera się tam panorama wspaniałej trawiastej przestrzeni upstrzonej świerkami i ciemnozielonymi łatami kosodrzewiny. To Łąka Izerska, uważana za najpiękniejsze miejsce w tych górach. Po prawej stronie wznosi się Grzbiet Wysoki, najwyższy w Izerach, po lewej wije się rzeka, a za nią widać czeski Střední hřeben. Niemal cała polana została objęta ochroną ścisłą. Rezerwat „Torfowiska Doliny Izery” chroni rozległe tereny porośnięte mchem torfowcem i roślinami typowymi dla tundry, np. bardzo rzadką w Polsce brzozą karłowatą. Tutejszy klimat rzeczywiście przypomina ten rodem z północnej Skandynawii. Droga urywa się nagle nad Jagnięcym Potokiem przecinającym Łąkę Izerską. Kilka lat temu woda zabrała most i teraz na przeciwległy brzeg przechodzi się po prowizorycznej konstrukcji z żerdzi. Po drugiej stronie potoku pojawia się asfalt, co w Izerach nie jest niczym niezwykłym. Sieć utwardzonych dróg ułatwiała kiedyś zwózkę drewna. I tu, i tam przy drodze wyłaniają się fundamenty budynków – pozostałości po osadzie Gross-Iser, Wielkiej Izerze, założonej przez czeskich uchodźców religijnych w XVII w. W czasach największej świetności stało tu m.in. ponad 40 domów, karczma, szkoła, schroniska, kawiarnia i młyn wodny. Po wojnie wieś opustoszała, a budynki, poza szkołą, popadły w ruinę. Widoczny z daleka samotny dom przy skrzyżowaniu szlaków przyciąga wędrowców jak magnes. Chatka Górzystów jest jedynym miejscem w promieniu kilku kilometrów, gdzie można coś zjeść. W dawnej szkolnej klasie turyści pałaszują miejscową specjalność – omlety z jagodami. Kuchnia i widoki rekompensują skromne warunki zakwaterowania – za oświetlenie służą świeczki, a łazienką jest strumień. Jeśli ktoś nie lubi wracać tą samą drogą, z Chatki może pójść do Orla stokami Grzbietu Wysokiego – z góry będzie miał jak na dłoni Łąkę Izerską. Trzeba iść żółtym szlakiem pod górę i tam, gdzie trasa odbija w lewo – skręcić w prawo. Mija się Jagnięcy Jar z ładnym kamiennym mostem na Jagnięcym Potoku i dochodzi do niebieskiego szlaku. Na Rozdrożu pod Cichą Równią należy skręcić w Starą Drogę Celną, która doprowadzi do Orla. Przed wiekami Izery i Karkonosze były intensywnie penetrowane przez Walończyków poszukujących złota i cennych kamieni. Oni jako pierwsi na górze Izerskie Garby (Biały Kamień) znaleźli kryształy górskie i ametysty. Wierzchołek, przez który przebiega żyła mlecznego kwarcu, został wygryziony w czasie wieków eksploatacji, ostatnio przez Kopalnię „Stanisław”. Z Rozdroża pod Cichą Równią do nieczynnego od kilku lat kamieniołomu, często odwiedzanego przez kolekcjonerów minerałów, prowadzą szlaki niebieski i zielony. Odkąd cztery lata temu na Izerze znowu pojawił się most graniczny, przejście z Orla do czeskiej Jizerki zajmuje około pół godziny. W tej szklarskiej osadzie zachowało się więcej budynków niż w Orlu, np. Panský dům – dom właściciela huty, Pyramida – dawna szlifiernia szkła, czy Sklárna – kiedyś huta. Zostały przekształcone na restauracje i hotele. Nad osadą góruje mający kształt piramidy Bukovec (1005 m). Z Jizerki można pójść zielonym szlakiem na Střední hřeben i z punktu widokowego na skałach Pytlácké kameny spojrzeć na polską stronę z Łąką Izerską. Nie ma co, trafił się nam naprawdę ładny kawałek Izerów.
Biegiem na biegówki. Podpowiadamy, co warto wiedzieć, by ze spokojem wyruszyć na szlak
Narty biegowe: żadnych karnetów, zero tłoku, lekki sprzęt. Nie ma lepszej rekomendacji! Podpowiadamy, co warto wiedzieć, by ze spokojem wyruszyć na szlak
W Polsce jest kilkanaście, a w Europie setki niezwykłych tras na narty biegowe. Tylko ty, natura, no i trochę wysiłku, ale wszystko, co nie przychodzi łatwo smakuje później podwójnie dobrze. W rozpoczęciu przygody pomaga wyćwiczony balans ciała, choćby z nart zjazdowych, oraz kondycja wypracowana dzięki bieganiu. Uwolniona pięta, miękkie buty i brak ostrych krawędzi w nartach powodują, że musi minąć kilka godzin, zanim poczuje sie radochę z tego sportu. Jako maratończyk i doświadczony narciarz zjazdowy były przekonany, że przesiadka na biegówki będzie łatwa niczym wyjazd all inclusive do Egiptu. Spróbowałem i... były straty w sprzęcie, kilka siniaków i trochę wstydu. Żeby temu zapobiec warto poznać kilka wskazówek, jak dobrać sprzęt, czym się kierować, na co zwrócić uwagę. 5 zasad jazdy na biegówkach Na początek wybierz narty z łuską, czyli karbowanym wzorem na spodzie. Jeśli do sprawy podchodzisz ambitnie, spraw sobie model bez łuski, ale od razu kup smary, bo bez nich narty są jak komputer bez systemu operacyjnego. Dla początkujących może być model Rossignol Xt Intense Waxless (399 zł; z łuską do klasyka), dla ambitnych nowicjuszy jazdy „łyżwą” – Fischer SC Skatecut (599 zł). Jeśli chcesz poruszać się poza trasami, postaw na tzw. narty śladowe – nieco szersze i bardziej wytrzymałe, np. Rossignol Evo Tour Nis Positrack (749 zł) czy Salomon Snowescape 8 (699 zł). Nie tak dawno biegówki dobierało się tylko do wzrostu. Dziś główną wytyczną jest waga, np. kobieta ważąca 55–60 kg powinna wybrać narty długości 182–187 cm, zaś mężczyzna 80–85 kg – od 197 do 202 cm. Wśród wiązań dominują dwa typy: SNS i NNN, które nie są kompatybilne. Musisz do nich dobrać buty zrobione w danym systemie. Przykładowe wiązania do klasyka: Fischer Exercise Classic NIS (NNN) – 166 zł, One Way SNS Profil Auto Women (SNS) – 169 zł, Rottefella Exercise Classic Nis (NNN) – 164 zł. Buty do stylu klasycznego muszą być o pół lub najlepiej o numer większe, do łyżwy – dopasowane, ale nie mogą cisnąć w palce. Jeśli zamierzasz poruszać się poza trasami w świeżym śniegu, wybierz tzw. buty backcountry – mają więcej ocieplenia i solidniejszą budowę. Jeżeli masz zamiar jeździć różnymi stylami i kupić jedną parę, najlepsze będą buty typu combi. Przykładowe modele do klasyka: dla początkujących Yoko YXS 2.0 (399 zł), Rossignol X-6 Classic (450 zł); do łyżwy: dla amatorów i początkujących zawodników Yoko YXS 2.0 (799 zł), Rossignol X-8 Skate (499 zł); modele uniwersalne: Fisher RC3 Combi (475 zł). Kije dobiera się do wzrostu. Zasada uproszczona: do klasyka około 30 cm niższe od naszego wzrostu, do „łyżwy” około 20 cm niższe (muszą sięgać do ust). Wybieraj lekkie kije z rączką korkową lub z pianki i talerzykiem typu turing (nieco większy, bo w Polsce trasy zwykle nie są perfekcyjnie przygotowane). Najdroższe są kije karbonowe, których atutem jest lekkość potrzebna zawodnikom. Ale przy pierwszych upadkach lepiej nie stracić kijków za kilkaset złotych. Przykładowe kije aluminiowe: Salomon Escape Alu (130 zł), Swix ET104 Classic (135 zł); z domieszką karbonu: KV+ Campra Clip Pink (199 zł).
Nartorolki: najlepszy moment, by zacząć!
Dyscyplina ta jest szczególnie popularna wśród Skandynawów, ale i w Polsce coraz częściej można zobaczyć nartorolkowców. Przyczynili się do tegonarciarka biegowa Justyna Kowalczyk i biathlonista Tomasz Sikora
Narty na kółkach dają możliwość przedłużenia na cały rok sezonu na biegówki i utrzymania formy. Problem niestety w tym, gdzie na nartorolkach jeździć. W Warszawie nie ma żadnego toru, ale mieszkańcy stolicy mogą ten stan zmienić. Polskie prawo stwierdza, że rolkarze, nartorolkarze i wrotkarze – a więc ci wszyscy, którzy poruszają się na „małych kółkach” – nie są rowerzystami, nie mogą więc korzystać ze ścieżek rowerowych. Grozi za to mandat. Mogą za to legalnie jeździć po chodnikach, ponieważ według przepisów ruchu drogowego są pieszymi. Jednak każdy, kto spróbował albo ma odrobinę wyobraźni, ten wie, że nie warto ryzykować kolizji z przechodniami. Oczywiście w Polsce istnieją specjalne tory nartorolkowe, nie ma ich jednak dużo, poza tym skupiają się głównie na południu kraju. Cenionym ośrodkiem jest Jamrozowa Polana w Dusznikach Zdroju z dwoma torami i wypożyczalnią sprzętu, poza tym tory istnieją m.in. w Szklarskiej Porębie, Jeleniej Górze – Sobieszowie, Istebnej, Wiśle i w Tomaszowie Lubelskim. Ale co mają zrobić na przykład mieszkańcy dużych miast, którzy chcą się wybrać na nartorolki w weekend? Warszawiacy mają szansę coś zmienić. W tym roku mogą zdecydować, na co zostanie wydana część publicznych pieniędzy z budżetów dzielnic. Wśród zgłoszonych na 2015 rok projektów w ramach tzw. budżetu partycypacyjnego są dwa przyjazne dla użytkowników „małych kółek”. Jeden z nich zakłada budowę dwukilometrowej ścieżki rekreacyjnej dla sportów rolkowych w Parku Kultury w Powsinie i wyposażenie w rolki i nartorolki wypożyczalni sprzętu w Powsinie (projekt nr 19 w dzielnicy Warszawa-Ursynów), drugi projekt przewiduje budowę około 3-kilometrowej rolkostrady w dzielnicy Warszawa-Wesoła (projekt nr 17). Oba projekty rekomenduje Towarzystwo Narciarskie "Biegówki", popierają je także w mediach społecznościowych Stowarzyszenie Bieg Piastów, portale narciarstwa biegowego. I jakkolwiek dziwnie brzmi słowo „narty” w środku lata, to przecież budowa torów nartorolkowych pozwoliłaby cieszyć się nimi przez cały rok. Każdy warszawiak może zagłosować na projekty między 20 a 30 czerwca 2014. Szczegóły na stronie www.twojbudzet.um.warszawa.pl, informacje o każdym z projektów na bieżąco: www.facebook.com/TNBiegowki. Źródło: Fot. TN Biegówki Wesoła, www.biegowkiwesola.org
Zima zamiast wiosny? Jest na to recepta!
Ostatnia szansa, by pozwiedzać Polskę na biegówkach
Po raz kolejny przygotowaliśmy dla Państwa trasę dedykowaną narciarstwu biegowemu. Poprzednia akcja, która odbyła się w lutym cieszyła się olbrzymim zainteresowaniem, przez dwa weekendowe dni z bezpłatnej wypożyczalni sprzętu skorzystało przeszło 300 osób, a nie zabrakło również zapaleńców, którzy posiadają własny sprzęt. Trasa została przygotowana w czwartek, zwiększyła się jej długość dzięki czemu będzie ona jeszcze ciekawsza i jeszcze przyjemniej będzie można korzystać z uroków narciarstwa biegowego gdyż po prostu jest więcej miejsca. Pod teksem artykułu znajdziecie Państwo mapę z przebiegiem trasy. Trasa wiodąca alejkami Parku Kolibki w Gdyni z pięknymi widokami w iście zimowej scenerii przygotowana została przez Towarzystwo Narciarskie Biegówki i Gdyński Ośrodek Sportu i Rekreacji. Dla przypomnienia informujemy, iż Park umiejscowiony jest pomiędzy główną drogą z Sopotu do Gdyni i obejmuje obszar leśny przy brzegu klifowym, vis a vis Centrum Handlowego Klif. Osoby poruszające się Szybką Koleją Miejską powinny wysiąść na stacji Gdynia Orłowo, minąć wspomniane centrum handlowe, a następnie przejść na drugą stronę Al. Zwycięstwa udać się w kierunku widocznych zabudowań Zespołu Pałacowego. Osoby, które nie dysponują własnym sprzętem mają możliwość wypożyczyć go za specjalną stawkę w sklep INTERSPORT z Centrum Wzgórze. Zestaw składający się z nart, kiji i butów wypożyczyć można za 50% normalnej stawki - wystarczy powołać się na nasz artykuł poprzez hasło: "GDYŃSKIE BIEGÓWKI"
Moda na aktywne spędzanie czasu zatacza coraz szersze kręgi. Podsyca też akademicką zgoła debatę, czy lepiej uprawiać jogging, czy nordic walking. Rozwiązaniem tego sporu może być... Bieganie z kijkami na nartach!
Stawianie pierwszych kroków na biegówkach jest bez porównania łatwiejsze niż na nartach zjazdowych. Jazda wydaje się bardziej naturalna, wystarczy przypomnieć sobie, jak nie wolno było w dzieciństwie ślizgać się po muzealnych posadzkach w filcowych kapciach, i skoordynować ten ruch z naprzemienną pracą rąk. Na nartach biegowych angażuje się niemal wszystkie mięśnie oraz stawy, nie narażając ich (przynajmniej w formie rekreacyjnej) na kontuzje m.in. dlatego, że łatwo jest kontrolować prędkość jazdy. Bieganie na nartach poprawia ogólną sprawność i koordynację ruchową, korzystnie wpływa na układ sercowo-naczyniowy i służy gubieniu zbędnych kilogramów – podczas biegu po płaskim terenie zużywa się aż 9–20 kcal/min. Sceptycy powiedzą, że tyle samo spala się, chodząc po schodach, ale zapewniam, że sunięcie po śniegu jest o niebo przyjemniejsze! Uprawianie tego sportu ma jeszcze tę zaletę, że nie drenuje kieszeni. Ze śniegu można korzystać wszędzie, nie trzeba wydawać pieniędzy na skipassy i kosztowne noclegi w kurortach narciarskich, a niezbędny ekwipunek – nawet z najwyższej półki – jest znacznie tańszy od zjazdowego. Bieganie na nartach w Polsce dopiero staje się modne, więc sprzęt można kupić tylko w niektórych sklepach sportowych. Przy jego wyborze trzeba pamiętać, że są dwa rodzaje nart: sportowe (biegówki) i turystyczne (śladówki). Klasyk czy łyżwa? Biegówki są bardzo wąskie z długimi, mocno wywiniętymi czubami. Najlepiej sprawdzają się na specjalnie przygotowanych trasach – gdy sunie się w uformowanych w śniegu równiutkich „koleinach”. Trochę szersze, znacznie mniej wygięte śladówki służą do spacerowania i biegania po śniegu tam, gdzie nikt nie przetarł szlaku. Profesjonaliści używają dwóch rodzajów sportowych nart biegowych (do kroku klasycznego lub łyżwowego). Na szczęście dla amatorów przeznaczone są tylko jedne, uniwersalne narty sportowo-rekreacyjne. Najsolidniejsza wersja turystycznych nart śladowych to back country. Mają one wzmocnione krawędzie i nadają się znakomicie na dłuższe eskapady w trudnym terenie. Przygotowane w ten sposób krawędzie podczas jazdy krokiem łyżwowym ułatwiają odbijanie się od powierzchni i chronią narty przed uszkodzeniem przy uderzaniu w zmrożone korzenie lub kamienie. Warto sprawdzić, czy na ślizgach pod wiązaniem znajduje się łuska, która sprawia, że podczas podbiegania pod górkę narty nie zsuwają się do tyłu. Ułatwia ona amatorom obsługę nart – bardziej doświadczeni turyści i sportowcy zamiast niej stosują w tej części nart smary zwane klistrami. Tymczasem prawidłowe smarowanie ślizgów wcale nie jest proste i zwłaszcza początkującym polecam zdać się na fachowców w serwisie. W związku z butem Obuwie biegaczy w porównaniu z tym dla narciarzy zjazdowych jest znacznie lżejsze, bardziej elastyczne i delikatniejsze. Najbardziej jednak różni się piętkiem, który nigdy nie blokuje się w wiązaniu. Do śladówek używać należy modeli sztywniejszych niż do biegania po przygotowanych torach. Wyższa cholewka ma dobrze trzymać nogę w kostce i przy przedzieraniu się przez zaspy chronić przed śniegiem sypiącym się do środka. Jak but trzyma się narty? Jest przypięty do wiązania za nosek, zaś wiązania mają wypustki, które pasują do kanałów wyżłobionych w podeszwie. W standardzie SNS opracowanym przez firmę Salomon (Salomon Nordic System) jednej dość szerokiej listwie wiązania odpowiada szczelina w podeszwie buta. Z kolei w wiązaniach NNN (New Nordic Norm, patent firmy Rotefella używany też przez Rossignola, Madshusa i Alpinę) dwie wąskie, równoległe wypustki wiązania odpowiadają kanałom w podeszwach butów. Oba systemy sprawdzają się podobnie. Trzeba jednak o tych różnicach pamiętać podczas kompletowania sprzętu. I jeszcze ostatni niezbędny element wyposażenia biegacza – kije. Są znacznie dłuższe od używanych w narciarstwie alpejskim czy nordic walkingu, sięgają aż do ramienia. Ma to same zalety – można wziąć nimi duży zamach, żeby się rozpędzić, co również wydatnie ćwiczy mięśnie obręczy barkowej. Siła spokoju Obie techniki, klasyczna i łyżwowa, bazują na naturalnych ruchach wzbogaconych jedynie o fazę poślizgu. Kluczem do ich szybkiego opanowania są staranność, płynność ruchów i... stoicki spokój. Nie należy się spieszyć. Najważniejsza jest precyzja, która pozwala złapać właściwy rytm. Od kondycji i wprawy zależy, jak szybko to nastąpi oraz jak długo będziemy w stanie równy krok utrzymać. Gdyby nie poślizg na narcie krok zwany klasycznym albo diagonalnym różniłby się od zwykłego marszu chyba tylko tym, że niemal nie odrywa się w nim nóg od podłoża. Podobnie jak w zwykłym marszu ręce i nogi pracują tu naprzemiennie. Wysunięcie do przodu lewej nogi jest zgrane z wysunięciem ręki prawej. Wybijamy się zawsze z nogi znajdującej się z tyłu i ruch ten wspomagamy odepchnięciem kijem trzymanym w ręce, która znajdowała się z przodu. Krok drugi, zwany łyżwowym, też jest naturalny, przynajmniej dla tych, którzy jeżdżą na łyżwach lub rolkach. Nie przesuwamy w nim nart równolegle, blisko siebie, lecz ukośnie, z palcami stóp skierowanymi na zewnątrz. Dla nadania dynamiki ruchowi wychylamy się lekko do przodu i balansując ciałem, przenosimy ciężar z narty na nartę. Ręce również pracują zupełnie inaczej niż przy kroku klasycznym. Wychylając się, wyrzucamy obie przed siebie, wbijamy równocześnie kije i mocno się nimi odpychamy. Tajemnicą sukcesu w kroku klasycznym i łyżwowym jest utrzymanie jak najdłuższego ślizgu, by maksymalnie wykorzystać energię uzyskaną dzięki wybiciu i odepchnięciu. Żeby się za szybko nie zasapać (i umożliwić prawidłową pracę przeponie), trzeba płynnie zgrać ruchy ciała z oddechem. Znajomość obu kroków przydaje się w biegach rekreacyjnych i turystycznych. Stosuje się je w zależności od rodzaju i głębokości śniegu, ukształtowania terenu oraz kondycji. Technika łyżwowa jest bardzo efektywna, gdy się poruszamy po dobrze ubitym śniegu, na oblodzonych drogach czy podczas podchodzenia pod górkę. Bieg techniką klasyczną jest jedynym skutecznym sposobem na pokonanie głębokiego śniegu, w którym trzeba przecierać ślad. Z górki na pazurki Na biegówkach łatwiej się podchodzi pod wzniesienia, niż z nich zjeżdża, ponieważ specyfika wiązań sprawia, że sterowanie nartami jest utrudnione. Jednak i tego można się nauczyć. Pierwsze zjazdy zwykle kończą się bliskimi spotkaniami ze śnieżną zaspą, jednak ćwiczenie czyni mistrza. Z niewielkich wzniesień najłatwiej jest po prostu zjeżdżać na nartach rozstawionych na szerokość bioder, w pozycji pochylonej, nazywanej obrazowo „na jajo”. W otwartym terenie, gdy jest bardziej stromo, skręcajmy „przeplatanką”, czyli lekko w bok, odstawiając nartę od strony, w którą chcemy skręcić, i dostawiając do niej drugą możliwie jak najszybciej. Nie trzeba chyba tłumaczyć, że nie należy techniki tej stosować przy dużych prędkościach! W lesie najbezpieczniej jest zjeżdżać zakosami, czyli łagodnie w poprzek stoku, co pewien czas zmieniając kierunek. Dobrze także opanować telemark (jazdę z przyklękiem na jednej nodze), jednak to już wymaga większego doświadczenia. Ani biegówki, ani śladówki nie nadają się na trasy dla nart zjazdowych. To wcale nie znaczy, że śmiga się na nich tylko po nizinach. Wręcz przeciwnie, trasy do biegania są w każdym alpejskim ośrodku, często wysoko na lodowcach. Słyną z nich na przykład Dachstein w austriackiej Styrii czy dolina rzeki Avisio w Dolomitach. Pierwsze kroki najlepiej jest stawiać właśnie tam, korzystając z infrastruktury, wypożyczalni i usług instruktorów. Trasy dla biegaczy preferujących styl klasyczny wyznaczają zawsze dwa równolegle poprowadzone ślady, po których poruszamy się niczym tramwaj po szynach. Trasy do biegu łyżwowego to mocno ubity szlak szerokości polnej drogi. Narciarze turyści, którzy używają nart śladowych lub back country, mogą biegać po parkach, łąkach i lasach i ze sprzętem biwakowym wypuszczać się na kilkudniowe wycieczki, łącząc aktywny relaks ze zwiedzaniem. Warto pamiętać, że narty biegowe to sport dla każdego. Bo cóż znaczy bieganie stylem klasycznym?! Nawet – bez urazy – człapanie na śladówkach nikomu ujmy nie czyni. Byle zachowywać rytm i płynność ruchów, a takie spokojne przemieszczanie się też będzie i przyjemne, i zdrowe.
Biegać na nartach można wszędzie: po śniegu w mazowieckich lasach, na Roztoczu, w dolinach Beskidu Niskiego czy we włoskich dolomitach
Przez torfy do domu magnata Z centrum Otwocka pod Warszawą ruszamy ulicą Andriollego. Warto zwrócić uwagę na leżący przy niej kirkut założony na początku XX w. Na cmentarzu macewy (płyty nagrobne) w dobrym stanie przetrwały czasy Holocaustu i okres powojennej dewastacji. Dalej suniemy ulicą Andriollego w rejon rezerwatu Na Torfach – w skutych lodem wodach jeziorka występuje kilkanaście gatunków ryb słodkowodnych, z rzadką szczeżują wielką, zaś w okolicznych lasach mieszkają łosie, kuny leśne i borsuki. Stamtąd, obierając kierunek zachodni, suniemy do Karczewa i dalej na południe, do Otwocka Małego i potem Otwocka Wielkiego, z jedną z najciekawszych barokowych rezydencji magnackich w Polsce. Trasa jest łatwa, nie ma na niej przewyższeń, należy przeznaczyć na nią około połowy dnia. Marszrutę można z powodzeniem wydłużyć, biegnąc na północ przez piękne starorzecza do ujścia Świdra. Następnie należy, trzymając się lewego brzegu rzeczki, sunąć do stacji kolejowej. Wycieczka zamieni się w całodniową – w tym wariancie pokonamy na śladówkach niemal 30 km. Długość trasy 13 km www.otwock.pl www.kirkuty.xip.pl Zapraszamy również do zapoznania się z tekstem naszego użytkownika szy_: Góry Stołowe otwierają sezon biegówkowy W pradolinie Wisły W krajobrazie Puszczy Kampinoskiej dominują pasy wydm i bagien – park leży w pradolinie Wisły, która niegdyś rozlewała się na szerokość niemal 20 km. Z sieci 360 km znakowanych szlaków wybieramy fragment Południowego Szlaku Krawędziowego. Pierwsze 4 km wiodą w poprzek pasa podmokłych łąk z Kampinosu do Granicy, gdzie znajduje się niewielkie muzeum przyrodnicze. Od tego miejsca będą już nas otaczać lasy. Mimo że trasa nie wkracza na tereny ściśle chronione, mamy spore szanse spotkać herbowe zwierzę Kampinoskiego Parku Narodowego – łosia. Zaledwie 1 km dalej zaczyna się założony w 1936 r. rezerwat Granica. Przeważają tu bory sosnowe z domieszką dębów, na terenach podmokłych szumią graby, czarne brzozy i osiki. Po kolejnych 2 km zaczyna się rezerwat Nart obejmujący najstarszy, mający ponad 200 lat drzewostan Kampinoskiego Parku Narodowego. Po kolejnych 3 km przystajemy u wejścia na wały wczesnośredniowiecznego grodziska. Wzniesiono je ponad tysiąc lat temu z drewna i ziemi w miejscu z natury obronnym – na granicy wydm i bagien. Za zamczyskiem teren wznosi się na grzbiet wydmowego pasa Karpat (1 km od grodziska), najwyższych w puszczy wydm, sięgających niemal 100 m n.p.m. Pasmo ciągnie się ponad 2 km. Opuszczamy wydmy krótkim, łatwym zjazdem na groblę, która przecina podmokłe łąki, dzielące puszczę od Leszna. Do miasta mamy około 4 km. Długość trasy 17 km Opisy szlaków i ciekawostki przyrodnicze: www.kampinoski-pn.gov.pl Droga przez Arkadię Startujemy na stacji kolejowej Rawka. Dawna wieś nazwana od przecinającej ją rzeki Rawki jest dziś peryferyjną dzielnicą Skierniewic. Jeśli później chcemy uniknąć poszukiwania przeprawy, najlepiej od razu biegnijmy lewym brzegiem rzeki w kierunku północnym. Uwaga, dolne odcinki dopływów, starorzecza i pasy gruntów na brzegach szerokości 10 m są objęte ochroną. Po 5 km, nasyciwszy oczy krajobrazem gąszczu nadrzecznych łęgów, zmieniamy kierunek na północno-zachodni. Lasami Puszczy Bolimowskiej docieramy do pałacu w Nieborowie (około 10 km od rzeki). Niestety, jest on nieczynny do końca lutego; można jedynie spacerować po parkach – otaczającym pałac ogrodzie francuskim i oddalonym 5 km parku angielskim Arkadia. W tym miejscu mamy dwie możliwości. Sportową (na nartach) – do Łowicza jest stąd około 7 km – albo rekreacyjną, pociągiem relacji Skierniewice–Łowicz. To drugie wyjście może się okazać konieczne, jeśli w Nieborowie zabawiliśmy dłużej w Oberży pod Złotym Prosiakiem, która kusi domową kuchnią. W Łowiczu, oprócz zabytków związanych z historią miasta i założonego w czasach napoleońskich Księstwa Łowickiego, warto obejrzeć dwie plenerowe ekspozycje dawnej kultury materialnej wsi łowickiej. Długość trasy ok. 27 km www.nieborow.art.pl www.muzeum.low.pl www.zlotyprosiak.pl Na świętą Górę Jawor Góry Hańczowskie to najbardziej „górski” region całego Beskidu Niskiego, teren niezwykle zróżnicowany pod względem kulturowym, religijnym i etnicznym. Na rozgrzewkę warto wybrać 2-kilometrową trasę z Wysowej na św. Górę Jawor. Do miasta dojeżdżamy samochodem, główna droga prowadzi obok drewnianej cerkwi św. Michała Archanioła, wzniesionej w 1779 r. By ją zwiedzić, wystarczy zapukać do męskiego domu zakonnego mieszczącego się naprzeciwko. Przy cerkwi znajduje się węzeł tras turystycznych. Zostawiamy auto i rozpoczynamy wędrówkę, kierując się w stronę wsi Blechnarka. Skręcamy w prawo, w drogę oznaczoną zielonym szlakiem. Przekraczamy rzekę Ropę i pokonujemy początkowo strome 700-metrowe podejście łąkami. Skręcamy w lewo, na szlak wytyczony czerwono-białymi kwadracikami. Trzeba wykazać się czujnością. Brakuje tu drzew, aby dobrze oznakować trasę, bo mała tabliczka z napisem „na Jawor” jest słabo widoczna, a zawiane śniegiem pola utrudniają odnalezienie drogi. Biegniemy pod górę, mijając po prawej stronie trzy samotne sosny. Po około 300 m docieramy do skrzyżowania tras, wybieramy drogę na wprost. Kierujemy się dalej w górę, wzdłuż głębokiego potoku. Od tego miejsca do kapliczki na górze Jawor pozostało do pokonania zaledwie 500-metrowe podejście. Spragnionym kolejnych wrażeń narciarzom można polecić nieco dłuższą trasę, prowadzącą spod cerkwi w Wysowej. Pierwsze kroki należy skierować na zielony szlak na Kozie Żebro, który pomoże trafić na drogę biegnącą przez Dolinę Łopacińskiego. Dalej trzymamy się już żółtych, rowerowych oznaczeń, które doprowadzą nas aż do wsi Hańczowa. Trasa kończy się nieopodal XVIII-wiecznej cerkwi i domu proboszcza łemkowskiej parafii. – Marcin Branas Długość trasy 2–20 km Warto dowiedzieć się, które drogi leśne i szlaki są otwarte Leśnictwo Hańczowa: 18 353 20 06. W Kotlinie Orawskiej Trasa biegnie przez wschodnie partie Podtatrza, pograniczem Podhala i polskiej części Spisza. Zaczynamy w centrum Nowego Targu, skąd dotrzemy do mostu na Białym Dunajcu i prawym brzegiem rzeki będziemy zmierzać na południe, do widocznej z daleka ściany lasu. Biegnąc wzdłuż niej na wschód, trafiamy na skraj torfowiska Bór na Czerwonem (z Nowego Tragu 3 km). Dalej przez łąki, utrzymując kierunek południowo-wschodni, zmierzamy do szosy nr 49 z Nowego Targu do Zakopanego. Przez mostek na Czerwonym Potoku przedostajemy się na drugą jej stronę i po kilku minutach stajemy w centrum Gronkowa (4 km od torfowiska; skrzyżowanie z drogą z Szaflar). Stąd polną drogą jedziemy na wschód. 2 km za Gronkowem ujrzymy porośniętą sosnami Cisową Skałę, wyrastającą 55 m ponad otaczające łąki. Stąd po 3 km dotrzemy przez łąki do Przełomu Białki. Na wierzchołek Obłazowej można wejść bez nart, ale bywa tu ślisko. W południowej ścianie góry znajduje się jaskinia, w której odkryto bumerang z ciosu mamuta mający 23 tys. lat, ludzki szkielet sprzed 20 tys. lat, krzemienne narzędzia oraz kości niedźwiedzia jaskiniowego i reniferów. Zmieniamy kierunek na południowy i biegniemy wzdłuż szosy z Nowej Białej do Trybsza. W 1567 r. wzniesiono tu niewielki kościół św. Elżbiety z polichromiami z 1647 r. Przekraczamy most na Białce i sunąc wzdłuż szosy do Łapsz i Niedzicy, docieramy do szerokiej polnej drogi, która prowadzi do dolinki Durścińskiego Potoku. Stąd możemy biec dalej na wschód, do Dursztyna (4 km z Trybsza). Ciekawiej jest jednak skręcić w dół potoku, na północ, i dobiec do wsi Krempachy (7 km z Trybsza). Centralne miejsce zajmuje XVI-wieczny kościół św. Marcina – świątynia o gotyckiej bryle z dzwonnicą ozdobioną renesansową attyką. Długość trasy ok. 25 km Połączenia PKS z Nowym Targiem: www.parafiatrybsz.bnx.pl Bieg z karabinkiem Jamrozowa Polana to jedno z najlepszych miejsc do uprawiania narciarstwa biegowego w Polsce. Można tu również postrzelać z karabinka sportowego na profesjonalnej strzelnicy. Zarzucam broń i ruszam w trasę. Na początek wybieram około 3-kilometrową pętlę wiodącą przez lasy za polaną. Pierwsze wyzwanie to podbieg do mostka nad rzeczką. Łatwizna. Dopiero wtedy dostrzegam, że czeka mnie kilkadziesiąt metrów stromego zjazdu. Staram się nie nabierać prędkości, ale to niemożliwe. Pędzę niczym Tomasz Sikora po medal. Na zakręcie próbuję hamować pługiem, ale drewniane deski bez metalowych okuć nie pozwalają zakrawędziować jak narty zjazdowe. Jazdę wzbogacam więc o niekontrolowany układ choreograficzny w postaci młynka rękami i wiatraka nogami. Dalej droga wiedzie przez las, potem wypadam na otwartą przestrzeń. Wreszcie dojeżdżam do strzelnicy. Na stanowiskach z miękkiej gumy czeka sprzęt gotowy do strzału. Trener nie spuszcza z oczu ćwiczących tu zawodników – we wprawnych rękach karabinkiem można z odległości 50 m dosięgnąć celu wielkości paznokcia. Ruszam na kolejną pętlę, tym razem 1250-metrową. W okresie międzywojennym polana tętniła życiem. Były tu tor saneczkowy, skocznia narciarska, a nawet tor bobslejowy. Potem ośrodek podupadł i dopiero pod koniec lat 80. XX w. wybudowano centrum narciarstwa klasycznego i biathlonu. Dziś władze pobliskich Dusznik inwestują w Jamrozową Polanę niemałe pieniądze. Ścieżki biegowe pokryto asfaltem, latem można tu jeździć na rolkach i rowerach.” – Paweł Kempa Długość trasy 12,5 km Wypożyczenie nart 20 zł za dzień, trasy sztucznie naśnieżane www.jamrozowapolana.hg.pl Jakuszyce O tej dzielnicy Szklarskiej Poręby słyszał każdy, kto choć odrobinę interesuje się narciarstwem biegowym. Jest tam rozgrywany Bieg Piastów (w tym roku 3–7 marca). Na Polanie Jakuszyckiej biorą początek szlaki wiodące stokami Gór Izerskich, m.in. do centrum Szklarskiej Poręby czy schroniska Orle. Narciarze mają do dyspozycji około 80 km przygotowanych tras (na wielu są założone tory do jazdy stylem klasycznym) o różnym stopniu trudności. Najbliżej polany znajdują się trasy wyczynowe, z homologacją Międzynarodowej Federacji Narciarskiej. Najbardziej malownicze trasy biegną wokół Cichej Równi. Dobry dla początkujących, a przy tym ładny widokowo jest np. szlak wiodący do Rozdroża pod Cichą Równią, a następnie do Jeleniej Łąki. Wypożyczenie nart, butów i kijków na Polanie Jakuszyckiej – 30 zł za dzień www.jakuszyce.info.pl Bieg Marcialonga Trasa prowadzi doliną rzeki Avisio, łącząc znane ośrodki narciarskie Dolomitów Val di Fiemme i Val di Fassa. W styczniu co roku ścigają się nią (w tę i z powrotem) setki uczestników biegu Marcialonga. Szlak przygotowany jest do biegu techniką klasyczną i krokiem łyżwowym. Startujemy w Cavalese, głównej miejscowości Val di Fiemme. Otaczające je gęste lasy są ozdobą doliny i źródłem dochodów (drewno i owoce leśne na owocowe likiery). Początkowo nad trasą wznosi się od północnej strony masyw postrzępionego, skalistego Latemaru (2814 m n.p.m.), pierwsze od tej strony wielkie gniazdo Dolomitów, z największym kompleksem narciarskim w dolinie. Stąd biegniemy w górę doliny, mijając Téséro. Warto tam zajrzeć, jednak by się dostać do wioski, trzeba się wdrapać pod górę. Następnie docieramy do miejscowości Ziano di Femme. Po 3,5 km dojedziemy do Predazzo – na tutejszej skoczni trenują również nasi zawodnicy z Adamem Małyszem na czele. Miasteczko ma przepiękne zaułki ze starymi kamienicami, których zewnętrzne ściany ozdobione są freskami. Najstarsze pochodzą nawet z XVI w. Za Predazzo wpadamy w węższy odcinek doliny. Po północno-zachodniej stronie wciąż mamy stoki Latemaru, od wschodu ograniczają dolinę stoki kolejnego gniazda Dolomitów, Cima Bocche (2745 m). Przed nami najdłuższy odcinek, do Moeny (9,5 km). Malownicza starówka jest niewielka, ale na rynku jest tak dużo lokali, że trudno się zdecydować, gdzie zjeść zasłużony obiad. Długość trasy 22 km www.visittrentino.it/pl www.dolomitisuperski.com Na słowackie pierogi Zaczynamy pod gospodą Spišský salaš nieopodal miasteczka Spišské Podhradie, przy szosie z Lewoczy do Preszowa (12 km za Lewoczą). Biegniemy na północ przez niewielki lasek na odkryty grzbiet z kaplicami kalwaryjskimi. Kierujemy się na wschód, do zachodniej bramy otoczonej murami Spišskej Kapituly, siedziby biskupów. Górują nad nią wieże katedry św. Marcina. Główną uliczką biskupiego zespołu suniemy do bramy po wschodniej stronie. Gdy ją przekroczymy, ujrzymy w dole miasteczko Spišské Podhradie i wznoszące się nad nim ruiny zamku Spišsky hrad, jednego z największych w środkowej Europie. Drogą albo łąkami podbiegamy stamtąd pod główną bramę. Zamczysko powstało na przełomie XI i XII w., później było przebudowywane. (Niestety, od 1 stycznia do 31 marca muzeum jest zamknięte). Spod bram zamkowych drogą na południe wychodzimy na Drevenik (609 m), rozległy płaskowyż najeżony wapiennymi skałkami i poprzecinany skalnymi rozpadlinami krasowymi. Klucząc między skałkami i wąwozami, biegniemy wzdłuż wschodniego skraju płaskowyżu. Zjeżdżamy wprost na wiejskie łąki. Wszystkie drogi prowadzą stąd do centrum wsi Žehra i kościoła (4 km od zamku). Do Spišskego Salašu możemy wrócić, obiegając Drevenik oraz zamek łąkami po wschodniej i północnej stronie. Budowla prezentuje się z tamtej strony szczególnie okazale. Tym wariantem do Podhradia jest około 7 km; wraca się przez kompleks Kapituly (3 km). Długość trasy 20 km www.spisskysalas.sk www.zehra.tym.sk Z pieca do łaźni Wycieczka na biegówkach czy śladówkach pozwoli z nieco innej perspektywy spojrzeć na najsłynniejszy zimowy region Czech.Trasa pokrywa się z fragmentem długiego, zorganizowanego specjalnie dla biegaczy szlaku zwanego Krkonoška cesta. Przygotowany ślad dla poruszających się krokiem klasycznym i wyrównana bieżnia dla jadących krokiem łyżwowym wyznaczają tablice z biało-czerwonymi rombami. Narty zapinamy w kurorcie Pec pod Snežkou. Jeśli chcemy sobie zaoszczędzić podbiegania, możemy skorzystać z wyciągu krzesełkowego na grzbiet Černej hory. Jedziemy odkrytym grzbietem, potem na wierzchołek. Trzymamy się głównego szlaku, aż trafimy na skraj lasów nad Janskimi Laznami. Niezbyt stromymi trasami zjedziemy w dół, do kurortu Janské Lázne (około 4 km). Dalej bieg przez kurort do miejscowości Černy Dul. (około 7 km) i doliną między szczytami Černá hora i Špicak (4 km, zjazd około 2 km). Trasa wcale nie jest monotonna, nie biegniemy po bezdrożach ani pustej okolicy. Na szlaku mijamy liczne boudy, schroniska z czeskimi daniami. Długość trasy około 15 km www.holidayinfo.cz www.cerna-hora.cz Harce w Górach Harzu W Wernigerode bierzemy narty w dłonie i wsiadamy w stuletnią parową ciuchcię Harzer Schmalspurbahn. Dotrzemy nią na szczyt Brockenu (1142 m n.p.m.). Niegdyś sądzono, że na tym osnutym chmurami wierzchołku goszczą czarownice. Teraz powstało tam muzeum z symulatorem lotu na miotle. Po zabawie w wiedźmy zielonym szlakiem jedziemy do kurortu Bad Harzburg (około 10 km). Tam zmieniamy szlak na niebieskie koła i już bardziej wyrównanym terenem na skraju lasów biegniemy na zachód, do miasteczka Goslar (około 12 km). Na rynku warto wsłuchać się w miejskie kuranty z korowodem historycznych postaci. Są tam i rycerze twórcy nowożytnego państwa niemieckiego Henryka I Ptasznika, i górnicy z Rammelsbergu. W Goslar zobaczyć też można najstarszą niemiecką rezydencję cesarską – Kaiserpfalz Długość trasy 30 km www.hsb-wr.de www.rammelsberg.de www.goslar.de www.nationalpark-harz.de
Biegówki to najtańszy rodzaj narciarstwa. Komplet używanego sprzętu można kupić już za 100 złotych. Jednak przed podjęciem decyzji o wyborze nart warto się zastanowić, jaką technika będziemy jeździć.
Narciarskie Eldorado BUTY biegowe powinny być przede wszystkim lekkie, wygodne, a jednocześnie wytrzymałe i dosyć elastyczne. Buty do kroku łyżwowego mają wyższe cholewki, twardszą podeszwę i są usztywniane w kostce, dzięki czemu można lepiej odbić się z krawędzi narty, bez nadwerężania stawu skokowego. Buty do kroku klasycznego natomiast są niższe w kostce i przypominają zwykłe obuwie sportowe, ale są cieplejsze i bardziej miękkie. Mają też elastyczną podeszwę, umożliwiającą swobodne unoszenie pięty. Bez względu na technikę jazdy, buty muszą być dobrze dopasowane, wygodne, miękkie i stabilne, by noga nie uciekała nam na boki. WIĄZANIA to zazwyczaj dosyć prosta konstrukcja, dająca swobodę podczas wykonywania kroków oraz pozwalająca na pewne prowadzenie nart i kontrolę kierunku jazdy. Wiązania do techniki łyżwowej i klasycznej są podobne. Bardzo istotną rzecza jest to, że istnieją dwa standardy wiązań: SNS i NNN. Wiązania SNS charakteryzują się centralną wypukłością i jednocześnie buty będą miały w podeszwie rowek. Wiązania typu NNN natomiast mają dwie równoległe wypukłości, więc but musi mieć dwa równoległe rowki. To oznacza, że systemy te nie są ze sobą kompatybilne. Buty NNN nie będą pasowały do wiązań typu SNS, a buty SNS – do wiązań NNN. KIJKI - bardzo ważny element wyposażenia „biegacza”. Dobre kijki powinny być lekkie, sprężyste, wytrzymałe i mieć wygodną rękojeść. Prawidłowo dobrana długość kijków pozwala porządnie się odepchnąć, co jest równoznaczne z wydłużeniem kroku i optymalnym wykorzystaniem energii. Za krótkie kijki będą utrudniały marszobieg, a podczas odpychania się kręgosłup jest dodatkowo obciążony. Kijki do kroku łyżwowego powinny sięgać do ucha, a te do kroku klasycznego pod pachę. Najkorzystniej jest kupować cały sprzęt tej samej frmy, by mieć pewność, że wszystkie elementy do siebie pasują. Najbardziej znaną firmą produkującą sprzęt do narciarstwa biegowego jest Fischer. Proste narty do kroku klasycznego, z wiązaniami kosztują 399 zł. Buty 250-500 zł. Konsultacja Tomasz Ozimek, Decathlon
Gdyby nie biegówki, Amundsen nie dotarłby w głąb Arktyki, a Marek Kamiński siedziałby w domu, marząc o zdobyciu biegunów
Narty udostępniły ludziom wielkie, niezamieszkane poprzednio obszary. Dzięki nim śnieg w górach i dolinach, zamiast zamykać wszelkie drogi i ścieżki, stał się mostem z jednej wioski do drugiej – odnotował w dziennikach Fridtjof Nanse, norweski polarnik. Biegówki znów przeżywają renesans. Daj. ludziom namiastkę wolności, zespolenia z natur.. Można na nich człapać, gdy brakuje kondycji, lub ścigać się, stając na starcie Biegu Piastów lub włoskiej Marcialongi. Można na nich jeździć w każdym wieku i tam, gdzie poniosą oczy. Po leśnych drogach i trasach wytyczonych palcem na mapie. - Jeśli nigdy nie miałeś na nogach biegówek, zacznij od jednodniowej wycieczki, najlepiej po dobrze przygotowanej trasie - doradzaj. eksperci. - Najpierw opanuj technikę stylu klasycznego, a potem trudniejszy krok łyżwowy. Nie porywaj się od razu na wyprawy off-road! Na dzikich ścieżkach czekają. trudne stromizny, pod gałęziami młodych świerków przysypanych śniegiem mogą być „kieszenie” wypełnione powietrzem. Wpadnięcie do takiej dziury grozi połamaniem nart i nóg! Józef Łuszczek, mistrz olimpijski, legenda polskiego narciarstwa biegowego, zapewne dodałby, że ważne jest, aby złapać rytm, jechać przy minimalnym użyciu siły i nie walić z całej siły kijami. Bo nie są one po to, aby odganiać się od wilków, tylko żeby odepchnąć się we właściwym momencie. Narty biegowe mają wiele zalet: są mało urazowe, nie obciążają zbytnio stawów i świetnie wyrabiają kondycję. Podczas jazdy pracują wszystkie partie mięśni! Ich miłośnicy widzą przewagę nad narciarstwem alpejskim. – Weźmy takie narty zjazdowe: ciężkie, drogie, tłok na wyciągu i marznie się w kolejkach - mówi.. - Człowiek jest szczęśliwy, kiedy uwolni się od tych dech i zdejmie przeklęte buciory. A tymczasem można inaczej. Można kupić kompletny sprzęt do biegania już w cenie butów zjazdowych (używany nawet poniżej 100 zł!).Wyjść na zaśnieżoną polanę i znaleźć się w innym świecie. Narciarstwo biegowe ma tę przewagę nad alpejskim, że jedyną „infrastrukturą” potrzebną do jego uprawiania jest śnieg. www.keyring.it Trydent Największą frajdę dają biegaczom „wyrypy”, czyli wszelkiego rodzaju wypady na górskie szlaki. Włosi przytaczają badania, według których nawet krótki pobyt na średniej wysokości 1000-2000 m n.p.m. korzystnie wpływa na nasz organizm. Z dala od wielkomiejskiego zgiełku szybko też regeneruje się umysł. Trydent ma aż 13 ośrodków narciarstwa biegowego w Dolomitach. Podobno każdy umie tu przygotować pizzę i biegać na nartach. A można szusować po sześciu 30-kilometrowych pętlach w Dolinie Słońca i cieszyć się dobrą pogodą przez 300 dni w roku. Nartostrady dla biegaczy czekają też na Płaskowyżu Folgaridy (trasy od 3 do 15 km), na Przełęczy San Pellegrino w Dolinie Fassa i w słynnej Madonna di Campiglio. Co roku do wspaniale przygotowanych centrów narciarstwabiegowego Centri del fondo ściąga ponad 800 tys. narciarzy! Oferują one nie tylko ponad 500 km świetnie przygotowanych tras, ale też pomieszczenia do woskowania nart, przechowalnie sprzętu narciarskiego, materiały informacyjne dotyczące możliwości uprawiania narciarstwa klasycznego i...specjalne menu dla biegaczy. Mekką biegaczy stała się Valle di Fiemme. W dolinie powstały dwa narciarskie centra: nad jeziorem Tesero i na Przełęczy Lavaze. Na przełęczy szlaki dochodzą aż pod szczyty Corno Bianco i Corno Nero. Kto raz dotrze tutaj na nartach, marzy, żeby znów powrócić. - Narciarstwo biegowe w Fiemme jest najczęściej uprawianym sportem - mówi Emilio, którego pasją do nart zaraził ojciec. Co roku na początku stycznia 5 tys. zawodników staje na starcie słynnej Marcialongi, aby pokonać dystans 70 km w dolinach Fiemme i Fassa. Ciągniemy się w ogonie za Emilio, podziwiając jego ruchy. Wydaje się, że nie jedzie na nartach, a płynie. Po chwili przystaje. Jest czas by złapać oddech i spojrzeć na Dolomity. Wokół magiczne szczyty pokryte lodowcami, iskrząca w słońcu zaśnieżona dolina, pionowe skalne ściany, przy których nawet najwięksi śmiałkowie muszą poczuć majestat natury. www.jeseniky.net MORAWSKIE BESKIDY W Czechach nie brak tras dla narciarzy biegowych, a ich jakość zadowoli najbardziej wymagających. Wybieramy tym razem rejon Jesioników. Wśród chronionego parku krajobrazowego wznosi się Praded (Pradziad), 1491 m n.p.m., najwyższy szczyt Moraw. Narciarzy kusi ten morawski lodowiec pięknem przyrody i śniegiem utrzymującym się do początków maja. W Jesionikach to główny ośrodek dla miłośników biegówek. Doświadczeni narciarze mogą wypuścić się na trasy wyczynowe, mniej zaawansowani zaś na szlaki turystyczne rozchodzące się na wszystkie strony. Można stąd udać się trasą grzebieniową na Skrzitek (gwarantowane piękne widoki) lub popularnym szlakiem: Owczarna-Szwycarna-Czerwenohorskesedlo (ok. 30 km). W sąsiednim ośrodku Mała Morawka-Karlow na biegaczy czeka aż 70 km nowych tras, przygotowanych w ostatnich latach. - Nie ma nic przyjemniejszego niż szelest nart sunących po śniegu - twierdzi Peter, nasz kompan i wielki miłośnik biegówek. - Zmagasz się nieraz z kaprysami pogody i własnym zmęczeniem. Czasem na trasę wyskoczy spłoszony lis lub sarna, a kiedy wreszcie przemierzysz ten ocean śniegu, masz poczucie spełnienia. W schronisku przy szlaku rozgrzewamy się gorącą herbatą z rumem. A kiedy głód zaczyna doskwierać, zaczynamy marzyć o solidnej porcji pstrucha (pstrąga) w jednym z licznych barów o wdzięcznych nazwach „Sabinka”, „Barbórka” lub restauracji „Figura”. Do wysoko położonych ośrodków najlepiej dojechać autobusem wahadłowym, a samochód zostawić na całodobowym, strzeżonym parkingu, np. w Hvezda. www.szczyrk.pl, www.wisla.pl SZCZYRK -WISŁA MALINKA W Polsce na biegaczy czekaj. Karkonosze, Góry Izerskie, a także Beskidy. Przechodzi tędy szlak turystyczny pasmem Baraniej Góry na Kubalonkę do Wisły Malinki. Kto lubi biegać po wytyczonych trasach, znajdzie je w Wiśle. A nartostrady - malinka! Komu zaś bardziej odpowiada atmosfera pobliskiego Szczyrku, może zorganizować tam wspaniałą jednodniową wyprawę na nartach. Przed nami 18-kilometrowa trasa, dość łatwa, ciekawa widokowo. Wjeżdżamy krzesłami na szczyt Skrzycznego (1257 m n.p.m.) z całą watahą karwingowców. Po chwili z impetem puszczają się w dół, my zaś spokojnie ruszamy w kierunku Małego Skrzycznego, a stąd do Malinowej Skały. Zostawiamy tu zielony szlak na Baranią Górę i czerwoną trasą kierujemy się na Przełęcz Salmopolską. Kto po kilku godzinach marszu ma dość, może stąd zabrać się autobusem do Szczyrku. Reszta towarzystwa posilona grochówką i kiełbasą z grilla w jednym z licznych szałasów, wyrusza w dalszą drogę! Kierunek na Kotarz (985 m n.p.m.), Beskid (860) i Przełęcz Karkoszczonkę. Po drodze zaglądamy do „Chaty Wuja Toma” (kiedyś chatka studencka, dziś prywatne schronisko) i łatwym szlakiem narciarskim triumfalnie zjeżdżamy do Szczyrku Biłej. Na ostatnich nogach, zmęczeni, ale szczęśliwi. www.karyntia.pl KARYNTIA Kiedy słońce zaczyna przygrzewać, trasy biegowe Karyntii zapełniają się narciarzami. Grues Got! - rzucają na powitanie i mkną dalej. Dlaczego Austriacy tak kochają narciarstwo klasyczne? Często przekonują, że podobnie jak wędrówki w rakietach śnieżnych i nordic walking, ma ono w sobie coś z medytacji. Pozwala wyłączyć się z codziennej gonitwy, pozyskać nową energię i osiągnąć równowagę wewnętrzną. Biegacze mogą spróbować swoich sił na 1200 km przetartych tras. To szlaki wędrowne, poprowadzone na lodowcu i panoramiczne z widokami, które pamięta się do końca życia. Nasz wybór pada na Skiarena Karnten, znaną bardziej pod nazwą Sonnenalpe Nassfeld. Region tuż pod włoską granicą, z 300 km tras biegowych to największa taka sieć Austrii! Ponad 40 tras poprowadzono pośród niezwykłej scenerii, z czego 18 na wysokości 1000-1500 m n.p.m. Można wypuścić się też 6-kilometrową trasą dla psów i wędrowców w Dellach lub ponaddwukilometrową dla psich zaprzęgów - start w Kirchbach. www.zellamsee.at ZELL AM SEE, KAPRUN Powiedzieć, że jedzie się w takie góry, aby biegać na nartach, to tak jakby oświadczyć, że leci się na Marsa. Tymczasem wokół Kaprun i sąsiedniego Zell am See jest 58 km wspaniałych tras biegowych, oznakowanych i niezbyt trudnych. Jeśli dodamy do tego trasę Pinzga-Saalachtal (start w Kaprun), to otrzymamy 200 km dobrze przygotowanych nartostrad. Na początek wybieramy płaską, trzykilometrową trasę w Schuettdorf koło Kaprun - dobra na rozgrzewkę, zanim zacznie się zdobywać szczyty. Mieści się tutaj szkoła narciarstwa biegowego, a instruktorzy chętnie służą wszelką pomocą i radą, jak dobrać narty, kije, smary. Czy maja to być narty tourowe przeznaczone do turystyki wysokogórskiej (ski-alpnizm), czy rekreacyjne śladówki? Potem już można zmierzyć się z dwukilometrową trasą Zeller Berg na 1300 m n.p.m. Wjazd gondolą z Zell am See do stacji Mittelstation. Ale uwaga! Nie pchamy się już wyżej z narciarską bracią na Hirschkogel, tylko zapinamy narty i do roboty! Trasa w kształcie pętli prowadzi leśnymi przecinkami. Od czasu do czasu warto na chwilę przystanąć, aby z wysoka spojrzeć na wielką taflę jeziora Zeeler See. W tle ostre alpejskie szczyty, gdzieniegdzie mgły, dostojne świerki przykryte śnieżnymi czapami. Bajka! Czym jednak jest przebieżka na Hirschkogel w porównaniu ze zdobyciem lodowca Kitzsteinhorn (3203 m n.p.m.), Koziego Rogu, pieszczotliwie nazywanego przez narciarzy Kitz? Ruszamy tam następnego dnia uzbrojeni w biegówki, ciepłe czapki, szaliki, kremy z dużym filtrem. Do dolnej stacji wyciągów położonej 6 km za Kaprun, jedziemy skibusem. Spory ścisk, ale można wytrzymać. W górę prowadzi cała sieć wyciągów. Tradycyjnie wybieramy gondolki – jazda z przesiadkami, za to imponujące widoki z przewagą bieli i słońca. Nasza trzykilometrowa trasa w krainie wiecznego śniegu leży poniżej Kitza, na Gletscherloipe. - Na wysokości 2800 m może zakręcić się w głowie - ostrzega Thomas, świetny biegacz z Kaprun. Nim skończy, jest 200 metrów przed nami, nikt nie śmie się z nim ścigać. Trasa wydaje się średnio trudna, miejscami jest całkiem płaska, więc pęczniejemy z dumy, że tak gładko nam poszło. Niektórych kusi nocny bieg czterokilometrową nartostrada Schloss koło gospody Auhof w Kaprun, oświetloną do godz. 22. Na szczęście bieganie to nie jedyne miejscowe atrakcje. Warto odwiedzić Park Wodny „Optimum” w Kaprun, sauny i kryty basen w Zell am See. Jest tu co najmniej setka restauracji, nie licząc dyskotek, pubów i barów. Cudownym sposobem na odzyskanie formy okazują się Kasnockenessen - zasmażane kluski z serem i czosnkiem. Nie zaszkodzi też łyk Willego, pysznej austriackiej gruszkówki. Zwłaszcza, że Thomas zapowiada na jutro bieganie 10-kilometrow., okrężna trasą po zamarzniętym jeziorze. Kto chciałby jednak spróbować czegoś nowego, ma do wyboru narciarstwo klasyczne na... łyżwach (kijki jak do biegania), surfing, oczywiście też na łyżwach, bojery lub curling - puszczanie kamiennego krążka na lodzie. Wbrew pozorom nie takie proste. Po takich doświadczeniach powrót do biegówek to prawdziwa rozkosz. BIEGAĆ CZY JEŹDZIĆ Trasy dla zjazdowców Kaprun i Zell am See należą do ulubionych stacji narciarskich Polaków. Kto raz szusował w kotłach lodowca Kitz (każdy jak kilka Goryczkowych na Kasprowym Wierchu), chętnie potem tu wraca. Stoki wokół Alpincenter (2452 m n.p.m.) są stosunkowo łatwe, więc dadzą sobie na nich radę nawet mniej doświadczeni narciarze. Wyższe wymagania stawia trasa prowadząca obok schroniska Salzburge Huette aż do środkowej stacji kolejki na Breitriesenalpe na wysokości 1670 m n.p.m. Na zjazdowców czeka tu ponad 40 km tras. W sąsiednim Zell am See centrum narciarskie mieści się na Schmittenhohe, 2000 m n.p.m. Najpiękniejszy, trzykilometrowy zjazd zaczyna się od stacji górnej i prowadzi do dolnej stacji kolejki Sonnenkarbahn. W obu ośrodkach jest ponad 130 km tras. Wystarczy jeden karnet narciarski, by korzystać ze wszystkich tras, kolejek linowych, wyciągów i bezpłatnego skibusu. Tygodniowy skipass kosztuje 182-191 euro. Jak tam dojechać? - Samochodem - przez Monachium, Salzburg i Lofer. Niektórzy wolą jednak jechać przez Wiedeń i Linz. Najbliższe duże lotnisko w odległym o 80 km Salzburgu (jedyne bezpośrednie połączenie z Warszawy oferuje SkyEurope), możliwy też dojazd pociągiem. Jakie atrakcje sportowe? W Zell am See jest kryte lodowisko, hale do gry w tenisa i squasha, strzelnica i kręgielnia. Dla chętnych przejażdżki konne w plenerze. Gdzie szukać informacji? O warunkach śniegowych: http://www.schmitten.at; o pogodzie: http://www.kitzsteinhorn.at; o noclegach: www.europasportregion.com