Nie muszę już zdobywać 8-tysięczników – Reinhold Messner w rozmowie z Travelerem
O tym, dlaczego samotna wyprawa na Mount Everest to niekończąca się agonia, o znajomości z Jerzym Kukuczką i o projekcie muzeum górskiego w Południowym Tyrolu opowiada Reinhold Messner, legenda światowego alpinizmu.
W tym artykule: Reinhold Messner: O Messner Mountain Museum Reinhold Messner: O sobie Reinhold Messner: O Historii Mallory'ego Reinhold Messner: O alpinizmie Reinhold Messner: O trudnościach i o błędach Reinhold Messner: O Jerzym Kukuczce Kim jest Reinhold Messner? Alpinista, pisarz i fotograf Reinhold Messner był wielokrotnie pierwszy. Jako pierwszy zdobył Mount Everest bez butli tlenowej. Był też pierwszym człowiekiem, który zdobył „Koronę Himalajów", czyli wszystkich 14 ośmiotysięczników. Urodził się w 1944 roku w Południowym Tyrolu. Dorastał w dolinie Villnoß w Dolomitach. Pierwszy dokonał trawersowania (przejścia wzdłuż – od jednego brzegu do drugiego) Antarktydy, mijając po drodze biegun południowy. Przemierzył Grenlandię, Tybet oraz pustynie Gobi i Takla Makan. Napisał ponad 50 książek, które zostały przetłumaczone na kilkanaście języków. Jest założycielem fundacji MMF Messner Mountain Foundation wspierającej ludzi gór oraz honorowym członkiem Royal Geographical Society i The Explorers Club w Nowym Jorku. Mieszka w zamku Juval w Południowym Tyrolu, gdzie stworzył samowystarczalną farmę ekologiczną i otworzył mają restaurację wyspecjalizowaną w potrawach w mięsa jaka tybetańskiego. Przypominamy wywiad z Reinholdem Messnerem. Rozmowa Małgorzaty Brączyk z wybitnym alpinistą została po raz pierwszy opublikowana w 2009 roku. Reinhold Messner: O Messner Mountain Museum Małgorzata Brączyk: Król Gór na szóstym etapie życia zmienił się w muzealnika. W Południowym Tyrolu powstało Messner Mountain Museum. Czy mógłby Pan opowiedzieć o tym projekcie? Reinhold Messner: O muzeum zacząłem myśleć jakieś 15 lat temu. Chciałem zebrać własną spuściznę. Nie chodziło o zgromadzenie eksponatów, lecz doświadczeń związanych z górami. Początkowo otworzyłem niewielkie muzeum poświęcone historii alpinizmu. Potem powoli dojrzewał projekt, który w tej chwili kończę realizować. Będzie to ogromne muzeum gór, coś w rodzaju mozaiki. Centrum jest tutaj, gdzie się teraz znajdujemy, w Bolzano, w zamku Firmiano. Tu odbywają się przedstawienia, różnego rodzaju manifestacje, przyjeżdżają teatry. Pozostałe cztery filie projektu to: Muzeum Skalne w Dolomitach, w regionie Belluno, podziemne muzeum w Solda oraz muzeum poświęcone świętym górom w moim zamku Juval, gdzie raz odwiedził mnie Jerzy Kukuczka. Ostatnie będzie się mieścić w Brunico, w dolinie Val Pusteria. Chciałbym poświęcić je narodom żyjącym w wysokich górach, jak chociażby Szerpom. M.B.: Zwiedzając ekspozycję, zastanawiałam się, co właściwie chciał Pan przez nią wyrazić? R.M.: To nie jest muzeum sztuki czy natury. Moją ideą było pokazanie tego, jak kontakt z górami wpływa na człowieka. Chciałem, by przychodzili tu ludzie pragnący zrozumieć znaczenie gór. Zawsze powtarzałem, że alpinizm to nie wyłącznie sport czy przygoda, że ma on także bazę kulturową. Istnieją miliony książek o górach; wielu artystów poświęciło całą swą twórczość problematyce górskiej. Mnie interesuje głównie sztuka dotycząca gór. Przedmioty związane stricte z alpinizmem są dla mnie sprawą drugorzędną. Jeśli jednak pokazuję już na ekspozycji jakiś element wyposażenia alpinisty, z pewnością należał on do kogoś ze światowej czołówki, jak chociażby namiot, którego Anderl Heckmair używał podczas wejścia na północną ścianę Eigeru. Miałem okazję zgromadzić wiele ciekawych eksponatów. Reinhold Messner: O sobie M.B.: W swoich książkach podkreśla Pan, że zaczął się wspinać nie tyle, żeby poznać góry, ile siebie... R.M.: Tak robią wszyscy, nawet jeśli o tym nie wiedzą. Idziemy w góry, żeby poznać siebie samych, ponieważ dzika natura jest najlepszym arbitrem. Natychmiast po opuszczeniu cywilizacji i wejściu w świat gór stajemy się anarchistami. Prawo przestaje istnieć. Nikt nam nie mówi, że mamy skręcić w prawo albo w lewo. W górach sami decydujemy, którą drogą pójdziemy, ale tylko my ponosimy odpowiedzialność za nasz wybór. Dlatego w sytuacjach ekstremalnych, w wysokich górach, poznajemy nasze możliwości, lęki, słabości. Nie jestem pierwszym człowiekiem, który powiedział, że życie na krawędzi prowadzi do samopoznania. Wszyscy wielcy filozofowie doszli do takich konkluzji. Może je przeczytać każdy, kto zwiedza mój zamek – są częścią ekspozycji. M.B.: Opisując swoją samotną wyprawę na Everest bez tlenu, nazwał ją Pan „niekończącą się agonią”. Podczas jednej z ekspedycji zginął Pański brat. Wiele razy otarł się Pan o śmierć, stracił wzrok, odmroził palce stóp. W takich momentach, niewyobrażalnych dla zwykłego człowieka, nie pomyślał Pan – Boże, co ja tu robię, dlaczego tu jestem, co mnie do tego zmusza? R.M.: Nie raz zadawałem sobie to pytanie. Starałem się na nie odpowiedzieć w moich książkach. Oczywiście, ta odpowiedź ewoluowała wraz ze zdobywaniem nowych doświadczeń. Z wiekiem zmieniło się również moje podejście do życia. W książkach pisałem o doświadczeniu śmierci i o tym, że wracając z wielkiej wyprawy, często czułem się jak nowo narodzony. Dzisiaj powtarzam, że w rzeczywistości nie wspinamy się na najwyższe szczyty, żeby je zdobyć, wspinamy się, żeby z nich zejść. To rodzaj schizofrenii. O tym właśnie można się dowiedzieć w moim muzeum – to w zasadzie inna konwencja przedstawienia gór. Z tej prezentacji powinna się wyłonić odpowiedź na pytanie – dlaczego? Aby była ona najpełniejsza, zgromadziłem doświadczenia nie tylko własne, ale i innych alpinistów – tych z mojego okresu i wcześniejszych. Moi ulubieńcy to ci, którzy nie tylko zdobywali góry, ale byli zdolni do myślenia i do wyrażania swoich przeżyć. Ci, którzy wyłącznie zaliczali szczyty, są dla mnie zbyt nudni. Reinhold Messner: O Historii Mallory'ego M.B.: Znana jest Pańska fascynacja historią Mallory’ego, jego tajemniczym zaginięciem. Dziś wiemy, że zginął na Evereście... R.M.: Nie ma wątpliwości. Czas odsłania prawie wszystkie tajemnice. Po odnalezieniu ciała [podczas specjalnej ekspedycji w 1999 r. – przyp. red.] można niemal ze szczegółami opowiedzieć, co zdarzyło się owego 8 czerwca 1924 r. Tego dnia rano George Mallory i Andrew Irvine opuścili obóz, by podjąć próbę zdobycia Everestu z Przełęczy Północnej. Wczesnym popołudniem byli obserwowani prawdopodobnie przy Drugim Uskoku, trudnym technicznie miejscu w pobliżu szczytu. Później nadeszła śnieżyca. Do dziś nie wiadomo, czy udało się im osiągnąć wierzchołek. M.B. Powiedział Pan, że być może lepiej, że tak się stało, bo nie poradziłby sobie ze swoją legendą. Teraz Pan też jest legendą, jak sobie Pan z tym radzi? R.M. Ja nie mam szans stać się legendą. Powód jest prosty – przeżyłem ponad 60 lat. Kto chce przejść do legendy, musi umrzeć młodo, nie później niż w wieku 33 lat – tyle miał Chrystus w chwili śmierci. Udało się to naprawdę niewielu alpinistom, którzy przekroczyli ten wiek, np. Mallory’emu, bo miał 38 lat. Kukuczce też, choć dożył około czterdziestu. Ja jeszcze żyję i chcę żyć. Zrobiło na mnie duże wrażenie zdanie amerykańskiego alpinisty, który kiedyś zapytał: jak mogę bronić ideału alpinizmu, skoro zginęło tylu ludzi, którzy go uprawiali? Miał rację. Nie można bronić idei alpinizmu, wiedząc, jak wiele pochłonął ofiar. Chciałbym zaapelować do młodych: Nie idźcie za mną, to zbyt ryzykowne, żyjcie własnym życiem, nie naśladujcie mojego! M.B. Niewielu jest ludzi, którzy nigdy o Panu nie słyszeli. Jedni Pana ubóstwiają, drudzy nienawidzą, dla wielu jest Pan szarlatanem. Wielu naukowców chciało Pana przebadać. Każdy zadaje sobie pytanie: jak to możliwe, że ten człowiek to wszystko przeżył? Nie podpisał Pan przypadkiem jakiegoś cyrografu? R.M. Cha, cha! Z diabłem? Nie! Kilka razy byłem bliski śmierci. Tak to jest – jeden ma szczęście i przeżyje, a drugi nie. Nie odważyłbym się powiedzieć, że przeżyłem, bo byłem lepszy od innych. Wiele razy naprawdę miałem cholerne szczęście. Poza tym zawsze bardzo uważałem, drobiazgowo przygotowywałem się do każdej wyprawy. Nigdy nie ryzykowałem, myśląc – najwyżej zginę. Kiedy się wspinałem, starałem się osiągnąć maksimum. Dziś wspinaczka lodowa bardzo się rozwinęła – o jakieś trzy, cztery stopnie [chodzi o skalę WI – water ice – przyp. red.] w porównaniu z moimi czasami. Natomiast we wspinaczce wysokościowej zmieniło się niewiele. Wielcy z lat 80. – Kukuczka, Loretan – nie zostali pokonani. Przeciwnie, dziś wszyscy wyruszają na Mount Everest utartymi szlakami. Cała masa ludzi przygotowuje trasy – można łatwo zrobić sobie zdjęcie na szczycie Everestu. W innych dziedzinach technika również poszła do przodu. Na przykład w eksploracji Antarktydy w ciągu 20 ostatnich lat zmieniło się wszystko. Opracowano niezwykle lekkie materiały, dzięki którym lżejszy jest namiot czy maszynka do gotowania. Takiego wyposażenia nie było w latach 80. Same butle ważyły 7 kilo, czyli trzy razy więcej niż obecnie! Szczerze mówiąc, sprawy techniczne mnie nie interesują. Bardziej fascynuje mnie wymiar mentalny wspinaczki. #TatrzańskieOpowieści. Czy Morskie Oko przestanie zamarzać? Mateusz Waligóra od kilkunastu dni wędruje przez Tatry. W planach ma przejście każdego centymetra znakowanych szlaków w najwyższych polskich górach. Projekt #TatrzańskieOpowieści, tak jak ... Reinhold Messner: O alpinizmie M.B. Co Pana irytuje w dzisiejszym alpinizmie? R.M. Dziś wszystko jest rozrywką. Przeczytałem wypowiedź młodego alpinisty, który po wejściu na północną ścianę Eigeru stwierdził, że była to wielka rozrywka. Nie wierzę. Uważam, że to ogromne kłamstwo. To trudne wejście, ryzykuje się życiem. Dla kogoś, kto wymaga od siebie maksimum, prawdziwe wyzwanie zaczyna się tam, gdzie kończy się rozrywka. Tak jest w wielu dziedzinach. Nie uwierzę w słowa tych młodych ludzi i jestem przekonany, że mam rację. Jestem też pewien, że kiedyś sami mi ją przyznają. M.B. Swoją postawą narobił Pan sobie wrogów w środowisku alpinistów... R.M. Jeśli ktoś czuje dyskomfort, widząc moje dokonania, to nic na to nie poradzę. Niektórzy używali mojego nazwiska, żeby sprzedać więcej książek. Dzisiaj ludzie pragną być widoczni – to stało się nawet ważniejsze od pieniędzy. Oczywiście, gdy jest się znaną osobą, nazwisko i wizerunek mogą być źle użyte. To logiczne. Wielokrotnie tego doświadczyłem. M.B. Regiony górskie, w tym Alpy, borykają się z wieloma problemami. Jako poseł Parlamentu Europejskiego wielokrotnie apelował Pan o zmianę polityki górskiej, jest Pan również autorem książki Ratujcie Alpy. Co Pana zdaniem powinna zrobić w tym względzie Unia Europejska? R.M. Unia Europejska wiele nie zrobi. Podchodzę sceptycznie do tego, że politycy z Berlina, Madrytu czy Warszawy decydują o losie gór. O tym, co jest zgodne z prawem, a co nie. To ogromny błąd. Właściwie górale od dziesiątków lat nie mogą decydować o własnym losie. Inni mówią im, gdzie ustanowić park narodowy. W dziedzinie ochrony środowiska powiedziałem już wszystko, teraz przyszedł czas działania. Kupiłem dwa zrujnowane gospodarstwa górskie. Postawiłem je na nogi i dałem w użytkowanie ludziom, którzy teraz pracują tam i żyją według mojej filozofii. Produkty sprzedajemy na miejscu, nic nie trafia na rynek zewnętrzny. Moja filozofia jest prosta – należy połączyć rolnictwo z lokalną kulturą i turystyką. Nie jestem przeciwny turystyce. Wręcz odwrotnie – uważam, że Alpy powinny utrzymywać się z turystyki, ale tylko pod warunkiem, że będzie to robione z głową. To samo dotyczy Karpat. Turystyka miewa niepokojące oblicze. Żyjemy w czasach, w których liczy się przede wszystkim etykietka, nawet śnieg musi być markowy. Ostatnio natknęłam się na bar sushi w Tarvisio. Myślę, że w zglobalizowanym świecie należy podkreślać lokalną kulturę, jej wyjątkowość i odmienność. Sushi mogę zjeść w Tokio. Być może w wielkich miastach taka różnorodność oferty turystycznej ma swoje uzasadnienie – na świecie jest w końcu wielu Japończyków. Jednak w górach, w niewielkich, niepowtarzalnych miejscowościach należy oferować turyście lokalną kuchnię i kulturę. Jeśli turystyka stanie się monokulturą, długo się nie utrzyma. M.B. We wszystkim jest Pan pierwszy. R.M. To część mojego charakteru. Jeśli coś robię, to albo dobrze, albo w ogóle się za to nie zabieram. Nikt nie wpadł na pomysł z muzeum. Ja to wymyśliłem i był to strzał w dziesiątkę. Wcześniej największym powodzeniem cieszyło się muzeum gór w szwajcarskim Bernie. Rocznie odwiedza je 25–26 tys. osób. Do mojego przychodzi już ponad 100 tys. Gdybym założył jakieś marne muzeum, zwyczajnie bym zbankrutował. Potrzebuję aż 100 tysięcy ludzi, którzy tu przyjdą. Inaczej jak bym znalazł pieniądze chociażby na pensje dla pracowników? Muzeum musi być samowystarczalne. Nie biorę ani grosza subwencji! Gdybym całe życie musiał łatać dziury, przestałoby mnie to interesować. Chcę być wolny i niezależny, żeby zajmować się coraz to nowymi pomysłami. Nigdy nie szukałem pieniędzy publicznych, wszystkie moje wyprawy finansowałem sam. W myśl tej zasady działam obecnie. Reinhold Messner: O trudnościach i o błędach M.B. Od wielu lat słyszę, że chce Pan napisać traktat o szczęściu. Czy to prawda? R.M. Nigdy o tym nie myślałem. Wszyscy, którzy nieustannie mówią o szczęściu, według mnie sami nie są szczęśliwi. Ja nie mówię o szczęściu, bo czuję się szczęśliwy. Niczego mi nie brakuje. Mam pomysły, które realizuję. Jestem zadowolony, gdy mi się nie przeszkadza. Jeśli napotykam trudności, walczę z nimi. I wtedy mogę stać się naprawdę nieobliczalny… M.B. Żadnych wyrzutów sumienia? R.M. W niczym nie pomagają. Jeśli w pewnym momencie życia odwracamy się, by stwierdzić – mogłem dokonać innego wyboru – niczego to nie zmieni. Moja biografia zależy ode mnie, tak jak pani biografia zależy od pani. Zawsze ponosiłem odpowiedzialność za własne czyny. Przeszłości nie da się zmienić, tak jak przyszłości nie da się zobaczyć we wstecznym lusterku samochodu. Przyszłość to życie, które mam jeszcze przed sobą. I to jest właśnie magia – ona sprawia, że mam ochotę żyć, cieszę się, że mogę jeszcze coś ciekawego robić, zrealizować pomysły. Nie muszę ciągle wspinać się na ośmiotysięczniki. To była tylko pewna faza mojego życia. Nawet nie ta najważniejsza. Oczywiście, przeżyłem ją z ogromnym entuzjazmem. Miałem też to szczęście, że zrozumiałem, że nie mogę iść dalej, bo wtedy nie dało się pójść dalej. Kukuczka popełnił błąd – uległ presji dziennikarzy. Nie powinien był podchodzić do ostatniej próby. Elbrus szczyt Europy czy Azji? Kontrowersje wokół najwyższej góry Kaukazu i ciekawostki na jej temat Czy to najwyższa góra w Europie, czy jeden z azjatyckich szczytów? Spory nie milkną, a kolejni alpiniści wybierają się do Rosji. Oto Elbrus, szczyt tyleż malowniczy, co kontrowersyjny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/475a00ed91db16ce559912129af0c3885747bbbf-cf5452c.jpeg" width="938" height="625" alt="Elbrus szczyt Europy czy Azji? Kontrowersje wokół najwyższej góry Kaukazu i ciekawostki na jej temat (fot. Getty Images)" title="Elbrus szczyt Europy czy Azji? Kontrowersje wokół najwyższej góry Kaukazu i ciekawostki na jej temat (fot. Getty Images)" /> Reinhold Messner: O Jerzym Kukuczce M.B. Znał go Pan dobrze? R.M. Dość dobrze. Wielka szkoda, że zginął. On też zaczął marzyć o wyprawie na biegun południowy, co ja później zrobiłem. Kukuczka rzeczywiście dokonał niezwykłych czynów. W latach 80. Polacy byli po prostu najlepsi na świecie. M.B. Kiedy Kukuczka zdobył Koronę Himalajów, wysłał mu Pan kartkę ze słowami: „Nie jesteś drugi, jesteś wielki”. R.M. Rzeczywiście, tak napisałem, bo tak uważałem. Wywiad został po raz pierwszy opublikowany w 2009 roku. TOP 5 schroniska w polskich górach. Gdzie jest najbardziej klimatycznie? Które schroniska w polskich górach warto odwiedzić? Najlepiej wszystkie, ale te z naszego zestawienia cieszą się wyjątkową sympatią turystów. Kim jest Reinhold Messner? Jeden z najwybitniejszych wspinaczy wszech czasów. Urodził się we włoskim Tyrolu 17 września 1944 r. Wspina się od piątego roku życia. Sławę przyniosły mu dokonania w Himalajach i Karakorum. Początek kariery wiąże się z dramatem – w 1970 r. podczas zejścia z Nanga Parbat stracił brata. „Wyżej niż na Everest nie wejdę, a bardziej samotnie niż w pojedynkę – nie można. Trzeba się rozejrzeć za nowym wyzwaniem” – powiedział po zdobyciu Korony Ziemi. Jako pierwszy człowiek zdobył w 1986 r. Koronę Himalajów. Wprowadził w najwyższe góry styl szybki i niebezpieczny – wchodzenie bez butli tlenowych i tragarzy, bez zakładania obozów pośrednich i lin poręczowych. W 1990 r. z Arvedem Fuchsem zdobył pieszo biegun południowy. Pięć lat później z bratem Hubertem próbował przejść z Syberii do Kanady przez Arktykę – wyprawa została przerwana po 24 godzinach po ataku niedźwiedzia polarnego. Za osiągnięcia w alpinizmie na igrzyskach w Calgary wraz z Kukuczką został nagrodzony srebrnym medalem olimpijskim. Odmówił jednak jego przyjęcia. Po wycofaniu się z czynnego alpinizmu poświęcił się działalności społecznej i politycznej. Jako pisarz i propagator gór ma opinię człowieka kontrowersyjnego, który do perfekcji opanował sztukę autokreacji własnego wizerunku.
Patrząc na Nanga Parbat przez kieliszek prosecco [ORBITOWSKI]
Zewsząd słyszę o powinności realizowania siebie, o zdobywaniu nowych lądów, że zawsze i wszędzie możemy wszystko, że życie jest jedno, że ja sam jestem ogromną wartością i tym podobne bzdury. Alpinizm jest niczym więcej jak tylko konsekwentnym wcielaniem tych pomysłów w życie. Skoro każdy bez przerwy powtarza, że powinniśmy podążać za marzeniami bez względu na konsekwencje, a Internet pęka od coachingu wszystkiego to nie należy się dziwić, że Mackiewicz i jemu podobni obracają rozmarzone oczy ku ośmiotysięcznikom.
Właściwie chcę się trzymać jak najdalej od alpinistów. Nie życzę sobie aby jeździli tą samą windą co ja i kupowali pory w warzywniaku na dole. Niech zamieszkają sobie w górach, jeśli tam im się tak podoba. Ta niechęć bierze się z egoizmu i lęku przed stratą. Gdy kogoś kocham (przyjaźń to też kochanie), gdy jestem blisko to nie życzę sobie aby coś stało coś ponad tą miłością, by mogło nas rozdzielić coś ważniejszego. Góry są ważniejsze. Tak trudno rywalizować z ośmiotysięcznikiem. On jest duży, a ja malusieńki. Strata kochanej osoby pozostawia dziurę w sercu, której nic nie zapełni, a ból w pierwszych miesiącach niemal odbiera rozum (mi już raz odebrał). Piszę te słowa i zerkam w Internet. Ojciec Tomasza Mackiewicza właśnie powiedział, że jego syn najpewniej żyje. Ma 99 procent tej pewności. Myślę o tym ojcu, o jego niezłomnej wierze, o jego niewyobrażalnym cierpieniu. Myślę też o innych ludziach, którzy nagle ogłosili się ekspertami od wspinaczek wysokogórskich, od moralności i finansowania ekip ratunkowych, słowem o tej bandzie tępaków bredzących na prawo i lewo, że himalaista to egoistyczny dureń i nie powinno się go ratować, skoro z własnej woli poszedł na pewną śmierć. Niech sobie siedzi tam w zimnie i umiera. Chciał to ma. A my zamówmy sobie latte. Potem odbierzemy dzieci z przedszkola. Wieczorem obejrzymy „Narcos” i wypijemy prosseco na pół, bo żyjemy przecież mądrze i przyjemnie. Wydaje mi się, że ludzkie życie nie ma ceny, a jeśli nawet ma, nie my powinniśmy ją określać. Jakie wyznaczniki powinniśmy przyjąć? Czym się kierować w takie wycenie? Czy życie idioty (ktoś, kto pcha się na ośmiotysięcznik w kategoriach bezwzględnych niewątpliwie jest idiotą) jest warte mniej niż człowieka mądrego? Ilu głupców więc zrównoważy Sokratesa? Dlaczego nie ściągamy ludzi z gór, a jednak strażacy pędzą do kotka na drzewie? Mogę mnożyć pytania. Myślę, że wiecie o co mi chodzi. Życie każdego człowieka powinno się ratować bez patrzenia na rozum i finanse. Byłem kiedyś świadkiem tego, jak kompletnie napruty człowiek wleciał pod tory. W pamięci utkwiły mi dwie blade, wytatuowane ręce wystające ze szczeliny między pociągiem i peronem. Pijakowi oczywiście nic się nie stało. Sokista zaraz go wyciągnął. Pijak stanął, rozejrzał się po dworcu półprzytomnym wzrokiem, a sokista walnął go w gębę i to tak, że ten nogami się nakrył. Rozumiem tego sokistę i sam, postawiony w podobnej sytuacji zachowałbym się podobnie. Ważna jest jednak kolejność wydarzeń. Sokista najpierw wyciągnął tego cymbała spod kół, a dopiero potem mu przysolił. Elisabeth Revol, Tomasz Mackiewicz, promocja książki Revol "Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat" fot. Tomasz Jastrzebowski/REPORTER/EAST NEWS Żyjemy w czasach egoistycznego indywidualizmu i dyktatury marzeń. Zewsząd słyszę o powinności realizowania siebie, o zdobywaniu nowych lądów, że zawsze i wszędzie możemy wszystko, że życie jest jedno, że ja sam jestem ogromną wartością i tym podobne bzdury. Alpinizm jest niczym więcej jak tylko konsekwentnym wcielaniem tych pomysłów w życie. Skoro każdy bez przerwy powtarza, że powinniśmy podążać za marzeniami bez względu na konsekwencje, a Internet pęka od coachingu wszystkiego to nie należy się dziwić, że Mackiewicz i jemu podobni obracają rozmarzone oczy ku ośmiotysięcznikom. Nie twierdzę oczywiście, że alpiniści swojej pasji nauczyli się od Michała Wawrzyniaka. Po prostu (powtórzę) żyjemy w kulturze gdzie indywidualna samorealizacja jest jedną z naczelnych wartości. No to się samorealizują, tak samo jak ja czy ty. Dlaczego więc nas to złości? Czy dlatego, że alpinizm ujawnia nicość takiego egoizmu, pustkę naszych własnych celów? To całkiem możliwe. Jest coś jeszcze, coś ważniejszego. Mogę sobie prowokacyjnie mówić, że alpiniści są idiotami, choć przecież naprawdę tak nie sądzę. Jeśli nawet, jest to piękny, romantyczny idiotyzm. Tak naprawdę jednak nie wiem co o nich myśleć i dziwię się wszystkim, którzy wiedzą i palą się do oceniania. Otóż, nigdy nie stałem na szczycie góry, takiej prawdziwej, bo najwyżej wydrapałem się na Giewont i to z trudem. Nie mam pojęcia jak to jest szturmować szczyt przez sześć, osiem, dwanaście tygodni, nie mam pojęcia czym jest ślepota śnieżna i jak krzyczy człowiek spadający w otchłań. Nie znam tego napięcia, tej samotności więc nie umiem nawet wyobrazić sobie co czuje ktoś, kto po takim wysiłku pokonał górę i dosiadł jej szczytu. Mogę się domyślać, że to nieprawdopodobnie mocne, wspaniałe uczucie, którego nie sposób oddać w słowach. Tak opowiadają o nim alpiniści. Nie potrafią wyrazić tego, co przeżyli. Ja tego nie rozumiem, a ponieważ nie rozumiem, to też nie oceniam. Każdemu doradzam by postępował właśnie w ten sam sposób. Nie staliśmy na szczycie. Może dla takiej chwili naprawdę warto umrzeć? Łukasz Orbitowski, 31.01.2018.
Wyprawa poszukiwawcza po Tomasza Mackiewicza odwołana
Nadzieje związane z wczorajszym wpisem Pakistan Mountain News zostały rozwiane. Wyprawa poszukiwawcza po Tomasza Mackiewicza nie odbędzie się.
Dziś rano Portal Pakistan Mountain News poinformował, że akcja poszukiwawcza na Nanga Parbat została oficjalnie odwołana. Ośmiu pakistańskich alpinistów zrezygnowało z dalszych przygotowań zw względu na zamknięcie okna czasowego na wyprawę ratunkową, jak podaje portal. Jeszcze wczoraj na profilu facebookowym Pakistan Mountain News pojawiła się niepotwierdzona informacja o przygotowaniach do wyprawy na Nanga Parbat. Ekipa składająca się z pakistańskich wspinaczy, w tym Hassan Jaan, planowała dotrzeć do miejsca, w którym prawdopodobnie znajduje się Tomasz Mackiewicz.
Pakistańscy alpiniści planują wyprawę na Nanga Parbat po Tomasza Mackiewicza
Grupa lokalnych wspinaczy chce wyruszyć po polskiego alpinistę. Czy akcja w ogóle dojdzie do skutku?
Alpiniści planują wyprawę poszukiwawczą po Tomasza Mackiewicza. Z nieoficjalnych informacji Pakistan Mountain News wynika, że w akcję zaangażowało się ośmiu pakistańskich wspinaczy, w tym zdobywca K2 z 2014 roku – Hassan Jaan. Na razie nie ma pewności, czy wyprawa w ogóle się odbędzie. O następnych działaniach pakistańskiej ekipy będziemy informowali na bieżąco.
Himalaiści utknęli na Nanga Parbat. Trwa akcja ratunkowa
Polak oraz Francuzka utknęli pod szczytem. Spędzili noc pod szczytem na wysokości 7400 m.
Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz po próbie ataku na szczyt postanowili zejść 200 metrów niżej. Z informacji podanych przez Annę Solską, żonę Mackiewicza, sytuacja himalaistów jest dramatyczna, jej mąż ma odmrożenia i problemy ze wzrokiem. Akcję ratunkową koordynują Ambasady Francji i Polski. W rekordowym tempie zebrano fundusze na akcje ratunkową helikopterem, którym na pomoc ruszy 4 uczestników trwającej równocześnie zimowej wyprawy na K2. Sprawę śledzimy na bieżąco. Źródło: wspinanie.pl / tvn24.pl
"Myślałam, że tam zostanę!". W rocznicę pierwszego zimowego wejścia na Nanga Parbat rozmawiamy z Tamarą Lunger
Równo rok temu, 26 lutego, Ali Sadpara, Simone Moro i Alex Txikon stanęli na szczycie Nanga Parbat. Przeszli do historii himalaizmu, zdobyli przedostatni, niepokonany dotąd zimą ośmiotysięcznik. Tamara Lunger zawróciła tuż przed szczytem. Krótko potem przeżyła najdramatyczniejsze chwile w swoim życiu. Co tak naprawdę wydarzyło się tamtego dnia w Himalajach?!
Milczałaś o tym, zapytam prosto z mostu, dlaczego zawróciłaś będąc tak blisko, kilkadziesiąt metrów od wierzchołka? Tamara Lunger: Usłyszałam wewnętrzny głos. Mówił: „Zawróć, inaczej zginiesz”. Dźwięczał mocno w mojej głowie. Zrozumiałam, że muszę go posłuchać. Dyskutowałaś z nim, próbowałaś negocjować? Nie. Góry nauczyły mnie podejmować szybkie decyzje. Zawsze bałam się zimna i odmrożeń. Podczas wspinaczki na Lhotse było mi strasznie zimno. Myślałam - stracę nogi. Miałam tlen, ale nie chciałam się z nim wspinać. To nie mój styl. Z drugiej strony tlen zwiększa cyrkulację krwi. Przez dziesięć minut główkowałam, w końcu po niego sięgnęłam. To wahanie było stratą czasu, marzłam tylko coraz bardziej. Wtedy nauczyłam się, że muszę być zdecydowana i silna psychicznie. Może ktoś odczyta to jako słabość - dla mnie fakt, że nie postawiłam już ani kroku w stronę szczytu Nanga Parbat, był oznaką wewnętrznej siły. Zrobiłaś krok w tył, żeby się ratować. Ale potem coś poszło nie tak. Przewróciłam się podczas zejścia. Czapka zsunęła mi się na oczy. Leciałam głową w dół. Bezradna. Z każdą sekundą rozpędzałam się coraz bardziej na lodowej stromiźnie. „To koniec?”– myślałam. Upadek trwał, a ja rozmawiałam z Bogiem: "– Nie myślałam, że zawołasz mnie już teraz". I o dziwo poczułam się z tym nieuchronnym końcem pogodzona! Nie walczyłam, ciało miałam rozluźnione. To chyba uratowało mi życie. Skotłowało mnie niemiłosiernie, ale jednak w końcu się zatrzymałam. Kilkaset metrów niżej trafiłam na jedyną łatę śniegu pośrodku wszechogarniającego, twardego, jak skała lodu. Musiałaś się mocno poturbować. Skręciłam kostkę, naciągnęłam ścięgna, naderwałam więzadła. Bolało mnie całe ciało. Ale żyłam. Doszłam jakoś do obozu IV. Kiedy Simone, Alex i Ali wrócili, gratulowałam im z całego serca, o swoim wypadku nie powiedziałam słowa. W nocy cierpiałam. Ale głupia, w szoku, nie pomyślałam nawet o tym, żeby wziąć leki przeciwbólowe. Nie chciałam, żeby cokolwiek zauważyli. Skrycie płakałam z bólu. Ależ samotność wyziera z tych słów. Z jednej strony jest zgrany zespół, z drugiej – tak – jesteś tam kompletnie sama. I masz przetrwać. Alex trzy razy pytał mnie w nocy: „Tami, jak się czujesz?”. Ale nie rozmawialiśmy. Każdy z nas na Nanga dotykał swoich granic wytrzymałości. Simone zdradził, że zawsze uparcie odmawiasz specjalnego traktowania. Na Nanga niosłaś tak samo ciężki plecak, jak on i reszta męskiego zespołu. Uważam, że tam, na wysokościach, nie ma rozróżnienia na płci. Chcę być alpinistką, wspinaczką i zarazem pełnoprawnym, odpowiedzialnym członkiem wyprawy. Nie oszczędzam się. Wręcz przeciwnie, chcę pracować jak facet. Ilekroć spotykam kobietę, która daje sobie taryfę ulgową, myślę: – I po co ty się z takim nastawieniem pchasz w góry?! Kiedy idziemy gdzieś we dwoje, ja i Simone, każde z nas ma sto procent pewności, że gdyby cokolwiek się stało, drugie włoży maksymalny wysiłek, żeby pomóc. Jestem szczęśliwa, że on to wie, widzi we mnie mocnego partnera. Ty się w góry pchałaś od dziecka. Nie dziwi mnie to, twój ojciec jest znanym skialpinistą. Sama jesteś dwukrotną mistrzynią Włoch i mistrzynią świata w skialpinizmie. W liceum byłam uzależniona od sportu. Nie potrafiłam odpoczywać. Trenowałam tak dużo, aż czasem traciłam przytomność ze zmęczenia. Słabe, wiem. Rządził mną imperatyw, musiałam ćwiczyć. Nie umiałam odpuścić. Uczyłam się wtedy w szkole z internatem. I mój nauczyciel powiedział w końcu: „Stop, Tamara tak dłużej się nie da! Musisz szanować zasady.” Na szczęście go wtedy posłuchałam. Odkąd skończyłam 15 lat marzyłam o Himalajach, a potem poznałam Simone i zaczęłam powtarzać: „Zabierz mnie w Himalaje, zabierz mnie w Himalaje” – usłyszał to ode mnie z tysiąc razy. Mówisz o nim – jest jak mój ojciec. Najpierw patrzyłam na niego, jak na mentora. Podczas ekspedycji na Manaslu, w 2015 roku, mieliśmy masę czasu na rozmowy. Zbliżyliśmy się. Kiedy później leczyłam kontuzję kolana, dzwoniłam do niego z płaczem codziennie! Wytrzymał to. Wysłuchiwał, pocieszał, dawał siłę. Simone zna mnie najlepiej ze wszystkich ludzi na świecie. Z Simone, czy bez, wrócisz na Nanga Parbat? Nie. Mam taką zasadę, że każdą górę zdobywam tylko raz. Jeden szczyt, jedno wyjątkowe doświadczenie. Moje doświadczenie nie jest złe. Myślę, że gdybym wtedy nie odpuściła, tylko szła dalej, te kilkadziesiąt metrów zajęło by mi z godzinę. Skrajnie wyczerpana zrobiłabym jeszcze pamiątkowe zdjęcie, a potem zaczęła schodzić. Droga odwrotu jest stroma, nie ma się czego przytrzymać. I wtedy pewnie przewróciłabym się tam wysoko. I to byłby mój koniec. Ciao, jak mówią Włosi – żegnaj. Na zawsze. Nie stanęłam na samym wierzchołku, ale rozmawiam dziś z tobą na fantastycznym festiwalu outdoorowym w szwajcarskim Lautenbrunnen - The North Face Festival. A po naszym Base Campie kręci się kilkaset osób. Przyjechali tu z całego świata, biegać, wspinać się. Jestem na swoim miejscu, wśród ludzi, którzy jak ja kochają góry. I mam masę marzeń do spełnienia. Rozmawiała Rachela Berkowska. PS. Simone Moro powiedział o tamtych chwilach na Nanga Parbat: „Tamara była odwodniona, wiedziała, że jeśli pójdzie wyżej może narazić nas na zbyt duże niebezpieczeństwo, bo wszyscy byliśmy wyczerpani. Po raz pierwszy w mojej karierze wspinaczkowej widziałem w górach tak szczery i etyczny sposób myślenia”.
"To jedna z najbardziej niesamowitych rzeczy jakie widziałem" - Simone Moro o Tamarze Lunger. Wiemy dlaczego się zatrzymała
Dlaczego Tamara Lunger zawróciła tuż przed szczytem? Dlaczego zrezygnowała z historycznej szansy? Poznajcie szczegóły ostatnich 100 metrów wyprawy czworga śmiałków na Nanga Parbat.
Barbara Moro, nauczycielka wychowania fizycznego w szkole średniej we włoskim Bergamo pewnego dnia wróciła do domu po dniu w pracy i oświadczyła swemu mężowi, że jeden z jej uczniów chciałby zostać alpinistą. Mąż nazywał się Simone Moro. To jeden z najbardziej znanych obecnie alpinistów. Uczeń, a właściwie uczennica, była bardzo dojrzała emocjonalnie oraz wytrzymała fizycznie. A do tego kochała góry. Uczennica nazywała się Tamara Lunger. Dorastała ucząc się jazdy na nartach i wspinacznki w Dolomitach. Pochodziła z Bolzano w południowym Tyrolu. Jej ojciec, Hansjorg Lunger, uznany lokalnie alpinista i nauczyciel narciarstwa był jej pierwszym nauczycielem. Pierwsza wyprawa Biorąc sobie do serca radę żony, Simone zaprosił Tamarę na jej pierwszą ekspedycję w Himalaje w 2009 roku. Dziewczyna miała wtedy 22 lata. Ich celem był ośmiotysięcznik Cho Oyum, szósta co do wielkości góra na świecie. Niestety tego roku Chiny zamknęły granicę z Tybetem i Nepalem, tak więc nie udało im się dotrzeć do celu. Mimo tego młoda alpinistka nabrała doświadczenia i potwierdziła swoją decyzję o tym, że będzie się wspinać. Tamara w następnym roku wróciła w Himalaje by zmierzyć się z Cho Oyu i dotarła na wysokość 7,750 mnpm. Jednak jej wyczyn został przyćmiony przez tragedię. Na tym samym zboczu zginął tego roku Walter Nones, alpinista i przyjaciel Tamary. Dziewczyna wzięła udział w wyprawie po jego ciało. Jak sama wspominała to doświadczenie “odebrało jej miłość do gór”. Przynajmniej na pewien czas. Barbara Moro nie myliła się i Tamara pokazała, że doskonale nadaje się na alpinistkę. Tamara wraca na zbocza Mimo nadmiernej komercjalizacji wypraw na najsławniejsze szczyty wielu wciąż się praktykować “prawdziwą wspinaczkę”. A to tego nie wystarczy drogi sprzęt i wsparcie sponsora. Tu potrzeba ogromnej siły ciała, charakteru oraz zaufania – do siebie i swoich towarzyszy podczas wyprawy. Przenosimy się teraz do Pakistanu. Jest 26 lutego 2016, poranek. Tamara Lunger i Simone Moro, teraz już odpowiednio w wieku 29 i 48 lat, znajdują się kilkaset metrów przed wierzchołkiem Nanga Parbat. Do tej pory nikt nie zdobył tej gory w zimie, a przed ich wyprawą kilka ekspedycji musiało zawrócić. To wyjątkowo niebezpieczne miejsce. Lunger i Moro przyłączyli się do dwóch innych wspinaczy: Alexa Txikona z Hiszpanii oraz Muhammada Alego Sadparę z Pakistanu. Cała czwórka porusza się niezależnie. Nie są połączeni liną zabezpieczającą. Sto metrów przed szczytem Tamara mówi Simonowi, że może nie dać rady sama zejść na dół. - Powiedziała mi, że dotrze na szczyt, ale potem może nie być sama w stanie wrócić bez mojej pomocy – opowiada Moro – To było bardzo niepokojące. Nie mieliśmy liny, tak więc byłby to dla wszystkich ogromny kłopot by ściągnąć ją na dół. Najtrudniejsza decyzja Poprzednią noc cała czwórka spędziła we wspólnym namiocie w cieniu himalajskiego giganta, na wysokości 7100 metrów. Według standardów wspinaczki w tym regionie nikt nie był odpowiednio zaaklimatyzowany. Tutejsze sezonowe monsuny utrudniają wędrówkę i sprawiają, że alpiniści nie utykają w namiotach czekając na poprawę warunków. W ciągu poprzednich 80 dni kilka ekspedycji próbowało swoich sił, jednak żadna z nich nie dotarła na szczyt. Mimo tego, że w ciągu ostatnich trzech dekad wyzwanie podejmowano ponad 30 razy, Nanga Parbat wciąż pozostawała niezdobyta w zimie. Okresy dobrej pogody zdarzają się na tyle rzadko i są tak krótkie, że trudno jest się w nich zmieścić z organizacją i przeprowadzeniem wyprawy. Czwórka alpinistów miała przed sobą jeden dzień ładnej pogody i tysiąc metrów wzwyż do pokonania. Postanowili wyruszyć o 6 rano, choć standardowa pora na start jest 3 godziny wcześniej. Znajdowali się po zachodniej stronie góry, mając za przeciwnika siny wiatr i temperaturę sięgającą -50C. Dlatego zamierzali zwiększyć do maksimum czas przebywania na słońcu. Tamara obudziła się w złym stanie. Zwróciła śniadanie, nie mogła utrzymać w organiźmie niczego, nawet wody. Efekt wysokości dawał o sobie znać. Mimo tego postanowiła iść dalej. Gdyby udało jej się dotrzeć na szczyt byłaby pierwszą kobietą w historii, która tego dokonała w zimie. Po prawdzie tylko 27 osób w ogóle stanęło na szczycie ośmiotysięczników w zimie w tym tylko jedna kobieta. W 1993 Marianne Chapuisat ze Szwajcarii wspięła się na Cho Oyu o tej porze roku. O 15:37 Ali Sadpara, pakistański tragarz bez wsparcia żadnych wielkich sponsorów stanął jako pierwszy na wierzchołku Nanga Parbat w zimie. Jednocześnie po raz czwarty udało mu się wspiąć na tę górę, to rekord. Za chwilę dołączył do niego Simone Moro oraz Alex Txikon. W tym czasie 70 metrów niżej Tamara się zatrzymała. Alpiniści byli w kontakcie wzrokowym. - Szczerze mówiąc spodziewaliśmy się, że dotrze z nami na szczyt – mówi Simone – zatrzymała się na 20-30 minut przed szczytem. Ale ona nie miała zupełnie siły. Była odwodniona i zdawała sobie sprawę z tego, że dalsza wspinaczka może zagrozić także pozostałej trójce. Moro: To jedna z najbardziej niesamowitych rzeczy jakie widziałem Trzej mężczyźni pozostali na szczycie tylko kilka minut. Jedynie Simone zrobił zdjęcie. W tym czasie Tamara rozpoczęła schodzenie. - Po raz pierwszy widziałem tak etyczne, mądre i odpowiedzialne zachowanie w swojej karierze alpinisty – mówi Simone – To mógł być historyczny moment w historii alpinizmu, mogła zostać pierwszą kobietą, która weszła w zimie na ten ośmiotysięcznik. Ale ona wolała myśleć o naszym bezpieczeństwie. To jedna z najbardziej niesamowitych rzeczy jakie widziałem. Cała czwórka bezpiecznie dotarła tego wieczoru do czwartego obozu, następnego dnia zeszli do bazy u podnóża góry. Źródło: National Geographic News
Stanęli na szczycie! Nanga Parbat zdobyta w zimie po raz pierwszy
Na szczycie o godzinie 15:37 czasu lokalnego stanęli: Muhammad Ali, Alex Txikon i Simone Moro. Uczestnicząca w ataku Tamara Lunger musiała zawrócić. Trzymamy kciuki za szczęśliwy powrót alpinistów do bazy!
Atak na szczyt trwał około 10 godzin. Przed południem baza Diamir podała inormację: "widzimy dwie osoby na szczycie, Nanga Parbat zdobyta!" W czteroosobowym zespole byli Alex Txikon, Ali Sadpara, Simone Moro i Tamara Lunger. Tuż przed południem potwierdzono nazwiska trzech zdobywców. Tamara Lunger zawróciła na kilka metrów przed szczytem. Cała czwórka dziś zamierza dotrzeć do czwartego obozu, a jutro ruszyć w dół, do bazy. Tej zimy drogę na szczyt atakowało wielu śmiałków, w tym także Polacy. To nie tylko bardzo wysoka, ale i szalenie niebezpieczna góra. Droga na szczyt wiedzie przez odcinek, zwany drogą Kinshofera. Przypomina on pokrytą lodem skocznię narciarską i jest szalenie niebezpieczny. Tam właśnie 13 stycznia tego roku miał wypadek polski alpinista Adam Bielecki. Spadł z wysokości 80 metrów i zranił się w rękę. Uratowała go druga lina asekuracyjna. Po wypadku zdecydował o rezygnacji z kolejnego podejścia i powrocie na dół. Ostatnim niezdobytym w zimie ośmiotysięcznikiem pozostaje K2.
Wypadek Adama Bieleckiego na Nanga Parbat! Alpinista kończy ekspedycję. Ale inny zespół walczy dalej i jest w trzeciej bazie
Polski alpinista zdecydował się zakończyć ekspedycję po tym jak kilka dni temu miał groźny wypadek. Adam Bielecki i Jacek Czech atakowali ponad ośmiotysięczny szczyt Nanga Parbat w Pakistanie. Góra ta ma złą sławę, nazywana jest "zabójczą" i jak dotąd nikt nie zdobył jej zimą. Teraz szczyt chce zaatakować Tomek Mackiewicz i Elizabeth Revol. Właśnie dotarli do trzeciego obozu na wysokości 6700 m.
Według relacji Bieleckiego wypadek wydarzył się 13 stycznia. Alpinista spadł z wysokości 80 metrów i zranił się w rękę. Jak sam mówi życie uratowała mu druga lina asekuracyjna, która w odpowiednim momencie zatrzymała upadek. Gdyby nie ona leciałby dalej, gdyż ten odcinek, zwany drogą Kinshofera, jest wyjątkowo śliski i stromy. W budowie może przypominać skocznię narciarską. Obaj alpiniści przekonują, że początek wyprawy zapowiadał sukces. Aklimatyzacja w Chile szła dobrze. Pierwszego dnia udało im się wspiąć z ciężkim ekwipunkiem na wysokość 5700 metrów w ciągu zaledwie sześciu godzin. W zimie jak do tej pory nikt nie pokonywał tej drogi z taką prędkością. Potem na drodze stanęła zła pogoda, jednak Czech i Bielecki postanowili rozbić obóz na 7 tysiącach metrów. Wtedy Jacka Czecha dopadło osłabienie. Podczas wspinaczki w Pakistanie przyłączyli się do trzyosobowej międzynarodowej ekipy i to z nią postanowili podjąć próbę pokonania niebezpiecznej drogi Kinshofera. Do wypadku doszło przy próbie założenia stanowiska na 5800 metrach. Na szczęście nie skończył się tragicznie. Bielecki i Czech mówią zgodnie, że wracają "z podwiniętymi ogonami, ale nie na tarczy". Bielecki dodaje, że jego celem nie jest być dobrym, lecz zostać starym himalaistą. Walkę o zdobycie w zimie Nanga Parbat dalej prowadzą cztery zespoły. Duet Tomek Mackiewicz i Elisabeth Revol 16 stycznia opuścili bazę, właśnie zameldowali o dotarciu na wysokość 6700 m, czyli do trzeciego obozu. Atak na szczyt zamierzają przeprowadzić w ciągu najbliższych dwóch dni. Źródło: Wspinanie.pl oraz Off.Sport.pl
"Korona Himalajów": nowy pomnik we Władysławowie
W sobotę 28 czerwca we Władysławowie odsłonięto nowy pomnik. Czternaście skalnych płyt symbolizuje czternaście ośmiotysięczników, które zdobyli Polacy
Mount Everest, K2, Czo Oju, Broad Peak, Nanga Parbat, Dhaulagiri, Manaslu, Kanczendzonga, Annapurna, Lhotse, Makalu, Sziszapangma, Gaszerbrum I i Gaszerbrum II - oto czternaście ośmiotysięczników, które oddaje kamienna rzeźba "Korona Himalajów". Postawiono ją w ostatnią sobotę, we Władysławowie, w Alei Gwiazd Sportu, by przypomnieć o Polakach, którym udało się je zdobyć. Pomnik jest zbudowany z bloków piaskowca, sprowadzonego specjalnie na tę okazję ze Szwecji. Na każdej płycie zostaną umieszczone tablice z nazwą i wysokością szczytu, który symbolizuje oraz takie, które podkreślą osiągnięcia sportowe polskich himalaistów. Pierwsza tablica pojawi się jeszcze w tym roku, na płycie, która symbolizuje Mount Everest (zdobycie szczytu w 1989 roku przez Eugeniusza Chrobaka i Andrzeja Marciniaka). Z kolei już w przyszłym roku, odsłonięte zostaną tablice na płycie K2 (drugi szczyt świata), w kolejnym roku na Kanczendzondze (trzeci szczyt świata), który w 1986 roku zdobyli Jerzy Kukuczka i Krzysztof Wielicki itd. Przez kolejne lata sukcesywnie będą się pojawiać kolejne tablice z pierwszych zimowych wejść m.in. na: szczyt Lhotse zdobyty 31 grudnia 1988 przez Krzysztofa Wielickiego, Czo Oju zdobyty 12 lutego 1985 przez Macieja Berbekę i Macieja Pawlikowskiego, Dhaulagiri zdobyty przez Andrzeja Czoka i Jerzego Kukuczkę, Manaslu zdobyty przez Macieja Berbekę i Ryszarda Gajewskiego, Annapurna I zdobyty przez Artura Hajzera i Jerzyego Kukuczkę, Gaszerbrum I zdobyty 9 marca 2012 przez Adama Bieleckiego i Janusza Gołąba, Broad Peak zdobyty 5 marca 2013 przez Macieja Berbekę, Adam Bieleckiego, Tomasz Kowalskiego i Artura Małka, Sziszapangma zdobyty 14 stycznia 2005 przez Piotra Morawskiego. Źródło: TVN
Himalaje - Nanga Parbat ponowanie zdobyta!
Marcin Kaczkan samotnie stanął na wierzchołku Nanga Parbat (8126 m).
Był 2 lipca, godzina 7.00 rano czasu polskiego, gdy Marcin Kaczkan uczestnik wyprawy unifikacyjnej PZA stanął na szczycie Nagiej Góry. Marcin jest doświadczonym wspinaczem. Był uczestnikiem kierowanej przez Krzysztofa Wielickiego zimowej wyprawy na K2. Jako trzeci Polak uzyskał tytuł „Śnieżnego Barsa", czyli zdobywcy wszystkich pięciu siedmiotysięczników, położonych na terenie byłego ZSRR. Teraz do kolekcji dorzucił pierwszy z czternastu ośmiotysięczników. Atak na szczyt rozpoczął się 26 czerwca. Wraz z Marcinem do góry ruszyła Aleksandra Dzik. Po trzech dniach wspinaczki zespół osiągnął obóz IV na plateau Bazin (7150 m). Szturm załamał się rankiem 30 czerwca, gdy z powodu fatalnej pogody wspinacze zgubili drogę. Na szczęście udało im się wrócić do obozu IV, gdzie podjęli ryzykowną decyzję przeczekania. Liczyli na zapowiadaną poprawę pogody. Na tej wysokości organizm praktycznie się nie regeneruje. Odpoczynek jest więc dość iluzoryczny, co mogło utrudnić nie tylko wejście ale i zejście. Gdy 1 lipca późnym wieczorem ruszyli znów w górę, z wysokości 7250 m zawróciła wyczerpana Ola Dzik. Marcin dalej szedł samotnie. Na szczęście nie wiało, niebo było gwiaździste. Z bazy wspierali go i podpowiadali mu drogę kierownik Artur Hajzer i lekarz wyprawy Robert Szymczak. Obaj już 23 czerwca stanęli na szczycie. Ten szturm na Nanga Parbat jest etapem projektu sportowego stawiającego sobie za cel wyselekcjonowanie i przygotowanie zespołu wspinaczy, którzy w najbliższych sezonach zimowych zaatakują pieć niezdobytych jeszcze zimą ośmiotysięczników (w tym drugi najwyższy szczyt świata K2 - 8611 m n.p.m.). Projekt wspierają Polski Związek Alpinizmu, Ministerstwo Sportu i Fundacja Jerzego Kukuczki. Patron medialny - Sport.pl Informacje dodatkowe Na 9 ośmiotysięczników zdobytych dotąd zimą, na ośmiu pierwsi stanęli Polacy. Dopiero w 2009 zespół włosko-kazachski Moro-Urubko przełamał - zdobywając Makalu (8463) - monopol biało-czerwonych na zimowe triumfy. Skład wyprawy kwalifikacyjnej: Artur Hajzer - twórca projektu, kierownik wyprawy Jacek Czech - KW Katowice (wrócił już do kraju) Aleksandra Dzik - KS Kandahar Rafał Fronia – Sudecki KW Jarosław Gawrysiak – UKA Warszawa Aleksander Grządziel – KW Jastrzębie Marcin Kaczkan – KW Warszawa Robert Kaźmierski – KW Wrocław Jerzy Natkański – KW Warszawa Piotr Snopczyński – KW Wrocław Robert Szymczak – KW Trójmiasto Ireneusz Waluga – KW Jastrzębie Więcej o wyprawie i zdjęcia znaleźć można na: www.polskihimalaizmzimowy.pl
Po zdobyciu szczytu Nanga Parbat – relacja Jurka Natkańskiego
Podaję aktualną sytuację po ataku szczytowym na Nanga Parbat (8126 m), na teraz tj. 23 czerwca godz. 19 czasu pakistańskiego (godz. 16 czasu w Polsce).
Dziś na szczycie Nangi Parbat o godz. 13.20 stanęli Artur Hajzer i Robert Szymczak. Nastąpiło to po 15 godzinach wspinania, od godz. 10 wieczór poprzedniego dnia z obozu 4 (7200 m). W zespole atakującym był też Jarosław Gawrysiak, który zawrócił z wysokości 7800 m i niedawno dotarł do obozu 4, gdzie czeka na kolegów i przygotowuje picie. Jest w dobrej kondycji. Mamy z nim kontakt radiowy. Nie mamy kontaktu radiowego z Arturem i Robertem, prawdopodobnie mają uszkodzony radiotelefon. Na szczęście pogoda się poprawiła i przed chwilą kamień spadł nam z serca, bo wypatrzyliśmy ich przez lornetkę - są na wysokości ok. 7300 m. Do obozu 4 mają jescze ok. 2 godzin wspinania, a za sobą 22 godziny akcji. W obozie 3 na wys. 6900 m pozostaje Robert Kaźmierski i Arek Grządziel jako zespól zabezpieczający. Wejście kolegów na Nanga Parbat (8126 m), ze względu na wyjątkowe trudne warunki - bardzo duże ilości śniegu w ścianie, jest dużym sukcesem zarówno zdobywców jak i całego zespołu wyprawy unifikacyjnej Polskiego Związku Alpinizmu realizowanej w ramach programu Polski Himalaizm Zimowy.pl tekst: Jerzy Natkański
Himalaje - Nanga Parbat - kolejna relacja
Zapraszamy na krótką relację z tego co dzieje się w obozie wyprawy na Nanga Parbat.
Od kilku godzin dwa zespoły: Artur Hajzer, Robert Kaźmierski i Jarek Gawrysiak oraz Robert Szymczak, Ola Dzik, Arek Grządziel, Marcin Kaczkan i Irek Waluga są już w obozie 2. Reperują zniszczone namioty i budują platformę pod trzeci namiot. Jutro rano ( w poniedziałek) wyruszą do obozu 3. W obozie 1. Piotr Snopczyński czeka na Jurka Natkańskiego, który przyjdzie pod wieczór z bazy, by w nocy ruszyć razem do obozu 2. W bazie z powodu infekcji pozostaje Rafał Fronia.
Himalaje - Nanga Parbat - następna relacja
Kolejne wieści z wyprawy na Nanga Parbat. Tekst pochodzi z dziennika Jurka Natkańskiego
11.06.2010 Zespół trzech - Jurek, Jarek, Piotr rano z tzw. obozu 2,5 poręczuje w kierunku obozu 3 (c3) do 6700 m i znajduje platformę ze śladami starych namiotów tj. lodową warstwę sprasowanych namiotów grubości 1 m. Schodzą do obozu 2,5. Od południa do 19ej duży opad śniegu tworzący świeżą warstwę grubości 40 cm. Decydują o przeniesieniu namiotu do obozu 3. Po 1,5 godziny wspinaczki następuje trzygodzinne umocowywanie namiotu na platformie, co nie jest łatwe, bo namiot jest większy i częściowo wisi w powietrzu - trzeba przeprowadzić poręczówkę przez namiot, by nie wychodzić na "żywca". Nagrodą jest widok cywilizacji tj. jakiś świateł w dnie doliny - być może samochodu w Bardumal Bridge. Zespół czterech tj. Artur, Kaziu, Rafał, Jacek przemieszcza się z obozu 1 do obozu 2. 12.06.2010 Rano Jarek i Jurek poręczują ok. 250m do góry z ostatniej liny, którą mieli, i z odcinków powycinanych ze starych poręczówek, w efekcie znajdując lepsze miejsce na namiot. Jednocześnie dochodzi zespół Artura , który w nocy wyszedł z obozu 2. Czeka ich ciężka noc w 4 osoby w zawieszonym namiocie. Jurek schodzi prosto do bazy, Jarek i Piotr nocują w obozie 2. Standardowy opad śniegu w południe. 13.06.2010 Zespół czterechch ale bez Jacka, tj. Artur, Kaziu i Rafał przenosi namiot na miejsce tzw. prawdziwej trójki, tj. na 6800 m. Jacek schodzi do dwójki i razem z Piotrem i Jarkiem idą do bazy. W bazie prawdziwa wiosna - jak to miło przeżywać wiosnę dwukrotnie w ciągu roku - zazieleniły się łąki, mnóstwo nowych nieznanych kwiatów, brzęczenie owadów, nagrzane kamienie, wyraźnie cieplejsze noce - jest naprawdę cudownie. Podobno na froncie kuchennym kolejny kryzys - mimo tego, że Krasula została zarżnięta i doniesiono z dołu orzechy i suszone morele żarcie nadal jest podłe. To, że dziś w niedzielę skończyły się rano przy śniadaniu cornfleksy, to już naprawdę skandal! ;) Tak naprawdę, to i tak jest wyżerka - jeszcze wczoraj na śniadanie w tzw. obozie 3 starym mieliśmy na śniadanie małą puszkę pasztetu podlaskiego na trzech, a na obiad menażkę Słodkiej Chwili. Mam wrażenie, że na takim 5-dniowym wyjściu traci się ok.6 kg - jest to chyba najefektywniejszy program odchudzający. pozdrowienia Jurek Natkański
Himalaje - pierwsza relacja wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu
Młodzi polscy himalaiści rozpoczynają oblężenie ośmiotysięcznika Nanga Parbat (8126 m). Oto pierwsza relacja z himalajskiej wyprawy.
We wtorek po południu 12-osobowa ekspedycja dotarła do wysokości 4200 metrów gdzie zaplanowano bazę wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu. Jak napisał w mailu kierownik Artur Hajzer, już w środę szóstka wspinaczy ruszyła do góry. Po pokonaniu 600 metrów i założeniu lin poręczowych znalazła miejsca na obóz I. Tam złożono depozyt żywności, namiotów i lin. W czwartek - 27 maja, jeśli pogoda pozwoli, kolejna grupa wespnie się do obozu pierwszego, a potem spróbuje podejść wyżej. Na razie wszyscy czują się w miarę dobrze. Lekki ból głowy i brzucha to efekt oswajania się z wysokością. Trzeba bowiem pamiętać, że w wyprawie uczestniczą głównie młodzi himalaiści. To pierwszy etap pięcioletniego projektu „Polski Himalaizm Zimowy 2010 - 15”. Jego pomysłodawca i kierownik sportowy Artur Hajzer zakłada wyselekcjonowanie i przygotowanie grupy wspinaczy, którzy będą mieli szanse zimowego ataku na pięć nie zdobytych jeszcze o tej porze roku pakistańskich ośmiotysięczników, z K2 na czele. Wiosenne wejście na Nanga Parbat ma być poprowadzone drogą Kinshoffera od strony doliny Diamir w stylu klasycznym. W języku wspinaczkowym oznacza to, że zaplanowano kilkutygodniową akcję, z czasem na aklimatyzację, zakładanie obozów, poręczowanie części drogi. Projekt wspierają Polski Związek Alpinizmu, Ministerstwo Sportu i Fundacja Jerzego Kukuczki. Patron medialny Sport.pl Informacje dodatkowe Na 9 ośmiotysięczników zdobytych dotąd zimą, na ośmiu pierwsi stanęli Polacy. Dopiero w 2009 r. zespół włosko-kazachski Moro-Urubko przełamał - zdobywając Makalu (8463) - monopol biało-czerwonych na zimowe triumfy. Skład obecnej wyprawy Artur Hajzer - twórca projektu, kierownik wyprawy Jacek Czech - KW Katowice Aleksandra Dzik - KS Kandahar Rafał Fronia – Sudecki KW Jarosław Gawrysiak – UKA Warszawa Aleksander Grządziel – KW Jastrzębie Marcin Kaczkan – KW Warszawa Robert Kaźmierski – KW Wrocław Jerzy Natkański – KW Warszawa Piotr Snopczyński – KW Wrocław Robert Szymczak – KW Trójmiasto Ireneusz Waluga – KW Jastrzębie Na zdjęciu stoją od lewej, rząd pierwszy: I.Waluga, P.Snopczyński, J.Natkański, R.Fronia, A.Grządziel, R.Kazimierski; rząd drugi: J.Gawrysiak, J.Czech,R.Szymczak, A.Hajzer, M.Kaczkan Więcej o wyprawie i zdjęcia znaleźć można na: www.polskihimalaizmzimowy.pl Informacja o Nanga Parbat (8126 m) Położony na zachodnim krańcu Himalajów Nanga Parbat charakteryzuje się najwyższym względnym wzniesieniem na świecie. Od oddalonej zaledwie 20 km doliny Indusu, wypiętrza się na wysokość prawie 7 km. Szczyt obrywa się trzema imponującymi ścianami Rupal, Rakhiot i Diamir. Pierwszym zdobywcą był Austriak Herman Buhl (3 lipca 1953). Pierwsze polskie wejście: Zygmunt Heinrich, Sławomir Łobodziński, Jerzy Kukuczka (13 lipca 1985). Zimą nie zdobyty.
Rok 2010 to czas zmian! Już od 9 kwietnia możecie nas szukać w punktach sprzedaży co miesiąc! Dziękujemy za zaufanie i postaramy się nie zawieść Was w przyszłości, licząc, że nowy, zmieniony Traveler będzie się Wam podobał bardziej. Obiecujemy mnóstwo inspiracji, porad i gotowych rozwiązań, jak zwiedzać Polskę i świat. Dla mnie osobiście to także ważny, przełomowy rok. Po siedmiu latach zamknęłam projekt Korona Ziemi, czyli zdobyłam najwyższe szczyty wszystkich kontynentów. Dziękuję wszystkim, którzy we mnie wierzyli i trzymali za mnie kciuki!
Spis treści Traveler 1/2010 (2-3/2010) Z ŻYCIA NACZELNEJ Niedźwiedzi los Podróż życia - Peru WYPRAWA MARZEŃ- Indie DOOKOŁA EUROPY - Brugia i Gandawa DOOKOŁA ŚWIATA - Malawi W 48 godzin - Sewilla Pomysł na Festiwale Adventure- Rowerem przez Chiny, Wietnam, Laos i Kambodżę Warto spróbować - Narty biegowe – sprzęt, trasy w Polsce i Europie PODRÓŻUJ Z GŁOWĄ - Telefony satelitarne POZDROWIENIA Z... Nepalu 8 NAJ - Najpiękniejsze jaskinie Felieton- Wojciech Cejrowski