Pamięć i zapomnienie nad legendarną Rzeką Żółtą – Paul Salopek relacjonuje z Chin
Paul Salopek, podróżnik i dziennikarz Towarzystwa National Geographic, wyruszył w liczącą 34 tys. km reporterską wędrówkę przez świat, którą nazwał Out of Eden Walk. Podąża śladami naszych praprzodków. Tę depeszę przesłał z chińskiej prowincji Shaanxi, znad legendarnej Rzeki Żółtej.
W tym artykule: Żółta Rzeka nie tylko z nazwy Rzeka świadkiem licznych wojen i konfliktów Okolice wsi Quli, prowincja Shaanxi, Chiny: 37° 17’ 26” N, 110° 40’ 52” E Po niemal 2900 km włóczęgi przez Chiny docieramy wreszcie, spowici dławiącymi obłokami przywianego z Mongolii pyłu, nad słynną Huang He. W języku mandaryńskim bywa ona nazywana – co może wydawać się zagadkowe – zarówno Rzeką Matką, jak i Rzeką Katastrof. Skąd ta dwuznaczność? Szósta pod względem długości rzeka świata zapisała się w nieskończenie długich kronikach chińskiej pamięci jako yin i yang, alfa i omega. Jest kolebką cywilizacji i źródłem kultury Hanów, ale również grobowcem pełnym czaszek. Z prowadzonych od 2500 lat zapisków wynika, że jej niepokorny nurt wylewał, często z katastrofalnymi skutkami, co najmniej 1600 razy. Sama tylko powódź z 1931 r. pochłonęła aż cztery miliony ludzkich istnień. Jednak w ostatnich dekadach rozległe systemy irygacyjne wysysają z rzeki takie ilości wody, że niekiedy w ogóle nie dociera ona do swego ujścia w zatoce Bo Hai. View Ediplayer on the source website Żółta Rzeka nie tylko z nazwy Gruby piach na brzegach ma żółtawą barwę kaszy kukurydzianej, suche pałki tataraku kiwające się na wietrze jak blade proporce – kolor pożółkłego pergaminu. Złocistożółta niczym wyschłe trawy jest sierść czmychających znad wody zajęcy, płomiennie żółty – blask słońca w górze przebijający się przez bure kłęby chmur. I tylko sama Huang He, Rzeka Żółta, ma odcień najzieleńszej z zieleni, a może raczej mlecznego jadeitu – poznaczonego obłymi, butelkowozielonymi cieniami fal i szczodrze obsypanego diamentami. – Ileż wojen tu stoczono – wzdycha mój towarzysz wędrówki Luo Xin, znakomity pisarz i profesor historii z Uniwersytetu Pekińskiego. Proszę, by je wymienił. Rzeka świadkiem licznych wojen i konfliktów Nie przerywając marszu, Luo zaczyna od wojen toczonych w Okresie Walczących Królestw ponad 2200 lat temu. Potem wspomina walki dynastii Han z ludem Xiongnu w II w. p.n.e. Następnie kampanie Liu Bobo przeciw cesarzowi Późniejszego Qin. Starcia dynastii Tang z Północną dynastią Song. Walki na pograniczu w czasach dynastii Ming. Wreszcie, całkiem niedawno, chińską wojnę domową i zbrojny opór przeciw agresji japońskiej. Rzeka Żółta przyjmowała w swe muliste odmęty ofiary wszystkich tych konfliktów. Brat Luo jest tyleż naukowcem, co artystą. Pogrąża się w milczeniu, przytłoczony niesionym przez rzekę brzemieniem smutku. – Jest taki słynny wiersz – dodaje w końcu. – Opowiada o kościach mężczyzn poległych nad Rzeką Żółtą oraz o czekających na nich żonach i kochankach. Znajdę dla ciebie dobry przekład. Gdy jednak ruszamy dalej, Luo Xin, który ma na głowie tyle innych spraw, zapomina o swej obietnicy. Nigdy nie poznam tego wiersza. A o świcie, po nocy spędzonej na biwaku nad gigantycznym spadkiem wód, przebudzę się z lękiem – nie wiedząc, ani gdzie jestem, ani jak mi na imię. Towarzystwo National Geographic, zaangażowane w popularyzację i ochronę cudów naszego świata, od 2013 r. finansuje podróżnika Paula Salopka i jego projekt Out of Eden. Szczegółowe informacje o tym przedsięwzięciu znajdziesz tutaj. Możesz też śledzić Paula na platformie X (dawniej Twitter): @outofedenwalk. Nasz ekspert Paul Salopek Podróżnik i dziennikarz Towarzystwa National Geographic. Wyruszył w liczącą 34 tys. km reporterską wędrówkę przez świat, którą nazwał Out of Eden Walk. Podąża śladami naszych praprzodków. Fot. Subhashish Panigrahi, Wikimedia Commons, CC-BY-SA-4.0
Biwakowanie w Polsce. O czym powinniśmy pamiętać, rozbijając namiot? [poradnik Travelera]
Nocowanie pod namiotem pozwala na bliski kontakt z przyrodą. Niektórzy wybierają kemping, ponieważ jest to najtańsza forma noclegu na wakacjach. Dla innych biwakowanie w Polsce to jedyna opcja w trakcie wędrówek.
W tym artykule: Jak dobrać namiot do biwakowania w Polsce? Czy musimy coś zrobić z namiotem przed wyjazdem? Jak wybierać miejsca na biwakowanie w Polsce? Rozbijanie namiotu – o czym pamiętać? Na co zwrócić uwagę podczas biwakowania w Polsce? Co należy zrobić po zakończeniu biwakowania? Biwakowanie w Polsce jest popularną formą turystyki. Warto jednak dobrze się do niego przygotować, sprawdzając np., gdzie są najlepsze kempingi w Polsce. Oto kilka podstawowych pytań, które nasuwają się przed „namiotowym” wyjazdem – zwłaszcza gdy robimy to pierwszy raz. Jak dobrać namiot do biwakowania w Polsce? Na dłuższe wyjazdy, podczas których nie będziemy się często przemieszczać, radzimy wybrać namiot o pojemności większej od ilości osób, które mają w nim mieszkać. Podwyższa to zdecydowanie komfort wypoczynku. Jeśli planujemy wycieczkę samochodową, warto znaleźć kompromis między wielkością namiotu, co za tym idzie i komfortem, a możliwością łatwego i szybkiego złożenia namiotu (często będziemy go rozkładać i składać). Na wyjazdy, podczas których będziemy wędrować i nosić wszystko na własnych plecach, warto zabrać namiot 2-osobowy (maksymalnie 3-osobowy). Ciężar namiotu podczas wędrówki warto rozłożyć na dwie osoby (np. jedna osoba nosi stelaż i szpilki, druga tropik i sypialnię). Glamping, czyli nowy trend biwakowania. Więcej niż luksusowy namiot Obcowanie z majestatem dzikiej natury wśród domowych luksusów. Film przyrodniczy na National Geographic z perspektywy kanapy? Nie, to nowy trend biwakowania. Na wyjazdy rowerowe, jeśli chcemy, aby nasz rower był zawsze bezpieczny w nocy, warto zaopatrzyć się model z dużym przedsionkiem. Pomieści dwie osoby, a w przedsionku dwa rowery. Polecamy nasz poradnik, jak kupić namiot. Czy musimy coś zrobić z namiotem przed wyjazdem? Przed wyjazdem radzimy rozłożyć namiot i sprawdzić, czy jest kompletny. Dobrze zrobić to odpowiednio wcześniej, np. tydzień przed wyjazdem, aby mieć czas na ewentualną wysyłkę namiotu do serwisu albo zakup czy wypożyczenie innego. Warto uniknąć takich nerwowych sytuacji. Serwis działa szybko i sprawnie, ale nie gwarantuje, że będzie w stanie naprawić namiot z dnia na dzień. Jak wybierać miejsca na biwakowanie w Polsce? Wybieramy je w zależności od tego, jak spędzamy czas. Jeśli planujemy dłuższy pobyt na polu namiotowym, idealne miejsce na dłuższy biwak powinno być płaskie, osłonięte od wiatru i zacienione w godzinach południowych. Silne nasłonecznienie (promieniowanie UV), pomimo doskonałej jakości używanych materiałów, może spowodować ich odbarwienie. Nie należy jednak stawiać namiotu bezpośrednio pod drzewami z dwóch powodów. Po pierwsze, istnieje możliwość zabrudzenia i odbarwienia tropiku przez żrące odchody ptasie. Po drugie, po deszczu długo jeszcze woda kapie z drzew. Przed rozbiciem namiotu wybrane miejsce należy dokładnie posprzątać. Usuwamy kamienie, gałęzie i szyszki, a w rejonach bardzo uczęszczanych niestety także szkło, gwoździe, druty itp. Inaczej jest, gdy wędrujemy z plecakiem na plecach i rozbijamy się codziennie w innym miejscu. Podczas takich wyjazdów często rozstawiamy namioty tam, gdzie zastanie nas zmrok. Podstawowymi kryteriami w doborze miejsca na biwak jest równość terenu oraz bliskość źródła wody pitnej. Planując wędrówkę, warto dokładnie przeanalizować mapę pod kątem możliwości rozbicia się obozem w pobliżu wody. Oczywiście warto też brać pod uwagę widoki z namiotu, które mogą naprawdę zapierać dech w piersiach. Rozbijając namiot, należy dokładnie sprawdzić podłoże. Nawet niewielka nierówność, szyszka lub spadek terenu może bardzo uprzykrzyć nocleg. Przeczytaj, jak wybrać odpowiedni materac do namiotu. Aby uniknąć wizyt strażników przyrody czy policjantów, należy również brać pod uwagę lokalne przepisy dotyczące biwakowania. Warto pamiętać, że w Polsce można nocować w lesie na dziko i legalnie, oczywiście pod pewnymi warunkami. Rozbijanie namiotu – o czym pamiętać? Doradzamy, w szczególności po kupieniu nowego namiotu, zapoznać się dokładnie z dołączoną instrukcją jeszcze przed wyjazdem. Najlepiej, wykorzystując wolne, słoneczne popołudnie, rozbić namiot na trawniku np. w pobliżu domu i zapoznać się w praktyce z jego konstrukcją. Unikniemy w ten sposób nerwowych sytuacji w przypadku rozbijania namiotu w nocy lub deszczu. Jeśli zrobimy to wcześniej w domu – poradzimy sobie z tym znacznie sprawniej. Należy pamiętać, aby w czasie rozbijania namiotu wszystkie zamki były zasunięte. Odciągów nie należy nadmiernie napinać, natomiast w trakcie dłuższego pobytu systematycznie sprawdzać i regulować. Szczególnie starannie należy sprawdzić poprawność rozstawienia namiotu pod kątem zachowania właściwego dystansu pomiędzy sypialnią a tropikiem. Pustynia Błędowska: z namiotem na "polską Saharę" Po nocy na tym pustkowiu zrozumieliśmy, że to nie piach czyni pustynię, lecz poczucie izolacji. Rozbijając namiot na kamienistym podłożu, warto usunąć wszelkie kamienie o ostrych krawędziach. Jeśli mamy czas i warunki atmosferyczne na to pozwalają, można przygotować podłoże pod namiot układając płaskie kamienie. Jest to czasochłonne, ale unikniemy w ten sposób uszkodzenia podłogi namiotu. Na co zwrócić uwagę podczas biwakowania w Polsce? Biwakując na polu namiotowym przy zagospodarowaniu przestrzeni należy tak rozmieścić rozmaite przedmioty np. plecaki, torby, lodówki turystyczne, aby nie wypychały ścian sypialni (możliwość zamakania). Należy również unikać kontaktu ostrych, metalowych przedmiotów z podłogą (nogi krzeseł i stolików turystycznych). Zabezpieczenie przed uszkodzeniami podłogi oraz dodatkową izolację można uzyskać, używając płacht namiotowych. Ze szczególną uwagą należy przygotować stanowisko kuchenne. Nie może ono znajdować się wewnątrz sypialni. Materiał, z którego uszyte są dobrej jakości namioty, jest wprawdzie niepalny, ale pod wpływem wysokiej temperatury ulega stopieniu. Gotując w przedsionku należy uważać na zachowanie właściwej odległości palnika od ściany tropiku. Uwagi te dotyczą również grzejników i lamp gazowych. Podczas biwakowania warto pamiętać o zjawisku kondensacji pary wodnej. Osoby przebywające w namiocie produkują wilgoć (oddychanie, parowanie ludzkiego ciała). Wilgoć ta jest odprowadzana przez materiał sypialni (poliamid) i skrapla się na tropiku. Niwelowanie skutków tego niemożliwego do wyeliminowania zjawiska fizycznego polega na maksymalnej wentylacji namiotu. Jeśli warunki atmosferyczne na to pozwalają, warto na noc uchylić namiot lub w namiotach ekspedycyjnych otworzyć boczne wentylatory. W przypadku pozostałych namiotów warto zdjąć górny daszek wentylacyjny (jeśli oczywiście nie spodziewamy się opadów deszczu) lub uchylić wejście od sypialni. W trakcie leśnego biwakowania warto też pamiętać o tym, czego nie wolno robić w lesie. Co należy zrobić po zakończeniu biwakowania? Po zakończeniu biwakowania należy gruntownie wysprzątać namiot i starać się składać go w stanie suchym. Jeżeli jest to niemożliwe, wysuszyć namiot jak najszybciej, najlepiej zaraz po powrocie do domu. Nawet składając namiot w czasie dobrej pogody, pamiętać należy, że zewnętrzna strona podłogi jest zawsze wilgotna i wymaga dodatkowego osuszenia. Szwecja pod namiotem: Kurs na Północ Ślub znajomych Szwedów był idealnym pretekstem, by całą rodziną wyruszyć do krainy wikingów. Tak tanio, jak to możliwe! Jeżeli konieczne jest zmycie zabrudzeń z podłogi lub tropiku, należy stosować do tego samą wodę lub wodę z mydłem, ewentualnie specjalnie do tego przeznaczonymi środkami (np. Granger's, Nikwax). Stelaż nie wymaga zabiegów konserwacyjnych. Natomiast zamki błyskawiczne powinny być systematycznie konserwowane parafiną lub silikonem. Tak zadbany namiot będzie nam służył wiele lat.
Najlepsze kempingi w Polsce. Oto TOP 8 miejsc
Wakacje to czas urlopów i wyjazdów zarówno w góry, jak i nad morze. Alternatywą dla hoteli i domków letniskowych są kempingi, które rządzą się swoimi prawami i mają swój niepowtarzalny charakter. Sprawdźcie, które kempingi w Polsce są najlepsze.
W tym artykule: Kempingi nad morzem Kempingi na Mazurach Kempingi w Bieszczadach Wiele lat temu, kiedy po raz pierwszy byłem na kempingu (było to w Chałupach na Helu), usłyszałem zdanie, które do dziś wspominam, jako kwintesencję życia na polach namiotowych. Wychodziłem akurat spod prysznica i usłyszałem dialog dwóch surferów w łazience: – Stary, masz pastę do zębów? – zapytał jeden z nich – Daj spokój z tą pastą, nigdy jej nie zabieram, tutaj zawsze ktoś ma – odpowiedział mu ten drugi. Okazało się, że osobą, która miała pastę do zębów, byłem ja, a ta krótka wymiana zdań została przeze mnie sparafrazowana, żeby uniknąć wulgaryzmów. W każdym razie ta błacha i banalna historia pokazuje pewną prawdę o kempingach. Hotel? Kwatera? Nie! Coraz więcej z nas wybiera namiot. Dlaczego? Coraz więcej osób będzie w najbliższych latach decydowało się na podróż samochodem kempingowym lub z przyczepą kempingową Panuje tam całkowity spokój i luz, nikt się niczym nie przejmuje, czas stoi w miejscu, a wszyscy wokół są niezwykle pomocni i bardzo towarzyscy (czasem może za bardzo, ale to już inna historia). To coś, czego nie doświadczymy w hotelach i na wakacjach all-inclusive. Oczywiście nie jest to forma spędzania urlopu dla każdego. Kempingi się kocha albo nienawidzi. Ten subiektywny ranking jest niewątpliwie dla osób, które je kochają, chociaż mamy nadzieję, że uda nam się przekonać nieprzekonanych. Kempingi nad morzem Chałupy Hel to niewątpliwie najlepsze miejsce dla fanów surfowania. Przyjeżdża się tam głównie z dwóch powodów: bliskości do morza (zarówno otwartego, jak i zatoki) oraz imprez. Panują tam rewelacyjne warunki do kite’a oraz windsurfingu. Każdy znajdzie tam coś dla siebie. Z jednej strony mamy kempingi w Chałupach, których jest kilka. Na szczególną uwagę zasługują Chałupy 6, Kaper oraz Ekolaguna. Początek półwyspu jest zdominowany przez młodych ludzi i niekoniecznie jest idealnym pomysłem dla rodzin z dziećmi. Przynajmniej nie dla wszystkich. Glamping, czyli nowy trend biwakowania. Więcej niż luksusowy namiot Obcowanie z majestatem dzikiej natury wśród domowych luksusów. Film przyrodniczy na National Geographic z perspektywy kanapy? Nie, to nowy trend biwakowania. Sosnowa Jurata Jeżeli chcemy trochę uciec od imprez, warto pojechać dalej, w kierunku Juraty. To urokliwa miejscowość, w której znajduje się dużo dobrych restauracji i barów. Dobrym wyborem będzie kemping „Sosnowa Jurata”, który położony jest w sosnowym lesie, niedaleko od morza. Horyzont Camp Władysławowo jest od lat bardzo popularnym kierunkiem Polaków, którzy jeżdżą nad Morze Bałtyckie. Jeżeli ktoś planuje pobyt na kempingu właśnie tutaj, warto wziąć pod uwagę pole kempingowe „Horyzont Camp”. To zadbane i eleganckie miejsce na pewno będzie idealnym kompromisem dla rodzin z dziećmi. Jego największym atutem jest bliskość do morza. Kempingi na Mazurach Aura Mazury to istny raj dla żeglarzy i osób, które cenią sobie aktywny wypoczynek. To kraina jezior, która charakteryzuje się przepiękną florą i fauną. Jednym z kempingów, które warto odwiedzić, jest "Aura" w Rydzewie, niedaleko Giżycka. Znajduje się tuż nad samym jeziorem Niegocin i jest idealnym miejscem na wyciszenie i oderwanie się od tłumów. 5 najczęściej popełnianych błędów podczas pierwszej podróży kamperem Od wyboru niewłaściwego typu auta po błędy w pakowaniu - eksperci radzą, na co zwrócić uwagę zanim zdecydujesz się na wynajem lub zakup samochodu kempingowego. Cezar Kemping Cezar znajduje się w Mrągowie nad jeziorem Czos. To ciekawa i spora mazurska miejscowość, w której nikt nie będzie się nudził. Szczególnie że co roku, pod koniec lipca, odbywa się tutaj Festiwal Country. Na terenie obiektu znajdują się zarówno domki letniskowe, jak i pole campingowe i namiotowe. Camping & marina SUN BILA To kemping, który znajduje się w Bogaczewie. Pole położone jest nad samym jeziorem Bocznym. Jest idealnym miejscem zarówno dla kamperowiczów oraz osób, które chcą spędzić noc pod namiotem. Dużym plusem kempingu jest bar oraz specjalne miejsce na ognisko. Kempingi w Bieszczadach Diabla Góra Chociaż nazwa może wskazywać co innego, jest to idealne miejsce dla rodzin z dziećmi. Ośrodek Rekreacyjno-Wypoczynkowy „Diabla Góra” położony jest w sercu Krajobrazowego Parku Gór Słonnych, w miejscowości Tyrawa Solna. Ogromnym atutem tego miejsca jest okolica, która jest niezwykle zjawiskowa oraz bliskość do rzeki San. Na chętnych czeka spływ kajakowy. Zjawa To kemping położony nad Soliną. Na miejscu dostępne są domki letniskowe, ale sprawdzi się świetnie dla kamperowiczów i osób, które chcą spać pod namiotem. Miejsce zachwyca swoimi widokami i bliskością do jeziora. W okolicy znajduje się tawerna i wypożyczalnia rowerów wodnych i żaglówek. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Ale kino! 20 zapierających dech w piersiach widoków z namiotu
Nie musisz być milionerem, aby cieszyć się domem z pięknym widokiem. Wystarczy namiot i kawałek ziemi w ciekawym miejscu.
ZOBACZ ŚWIAT W RAMCE Z TROPIKU >>> „Najlepsze miejsce na namiot jest zawsze trochę dalej” mawiała Zofia Czerwińska. I chociaż na myśli miała raczej ludzkie nienasycenie, w dosłownym znaczeniu też kryje się sporo prawdy. Tym razem postanowiliśmy przyjrzeć się tym namiotom, które stanęły w idealnych miejscach. Ani za blisko, ani za daleko, dokładnie tu gdzie trzeba - z widokiem na najpiękniejsze kino! Każdy podróżnik, harcerz czy miłośnik letnich festiwali, który zmagał się ze znalezieniem odpowiedniego kawałka ziemi na rozłożenie namiotu, może potwierdzić, że niewygoda to jednak niewielka cena za to, jak dużo wolności daje namiot. Ten kawałek materiału, który bez trudu (może z lekkim trudem...) możemy nosić na plecach, sprawia, że dom możemy mieć w prawie każdym miejscu na ziemi. Dom z najpiękniejszym widokiem na świecie! Jeśli nie wierzysz, zajrzyj do naszej galerii >>> Przy okazji zachęcamy naszych czytelników do publikowania własnych zdjęć z miejsc, które dzięki namiotom, na chwilę stały się waszym domem.
Glamping, czyli nowy trend biwakowania. Więcej niż luksusowy namiot
Obcowanie z majestatem dzikiej natury wśród domowych luksusów. Film przyrodniczy na National Geographic z perspektywy kanapy? Nie, to nowy trend biwakowania.
Prawie każdy kocha obcowanie z przyrodą, ale nie każdy lubi być z nią tak blisko, by spać pod namiotem pełnym pająków na cienkiej karimatce, a rano przez 45 minut rozpalać ogień, żeby napić się porannej kawy. Rozwijający się trend jest idealnym rozwiązaniem dla bardziej wygodnickich podróżników, łączy w sobie bowiem typowe kempingowanie i wygody, o które raczej trudno na klasycznym polu namiotowym. Poznajcie glamping, którego nazwa powstała z połączenia dwóch słów: glamorous (z ang. olśniewający – przyp.red.) i camping. Czy tak wygląda przyszłość kempingowania? Glamping w teorii: dużo więcej niż zachwycający namiot Glamping to przede wszystkim doświadczenie. Chodzi o to, by zanurzyć się w swoim otoczeniu, zaczerpnąć świeżego powietrza, poczuć ziemię pod stopami i pozbyć się codziennego stresu. To ma być powrót do natury, ale bez powrotu do podstaw, bo żeby poczuć jej bliskość, nie trzeba spać na wyboistym klepisku i myć się w lodowatym strumieniu. Glamping to też kamping – zachowuje całą magię spania pod gwiazdami, życia w dzikim otoczeniu i słuchania kropli deszczu na płótnie ekskluzywnego, bo ekskluzywnego, ale namiotu. Fot. Getty Images Ta forma relaksu stała się tak popularna, że znalazła się w słowniku oksfordzkim, który opisuje ją tak: Zatwardziali miłośnicy tradycyjnego kempingowania krytykują glamperów za to, że zamiast obcować z naturą jeszcze bliżej, sprowadzają na jej łono miejskie luksusy. Nie da się jednak zaprzeczyć, że temu nowemu turystycznemu trendowi udało się namówić na bliski kontakt z przyrodą mnóstwo osób, które dotychczas od niego stroniły. A niezależnie od tego, czy śpisz pod starym wojskowym namiotem, czy pod ekskluzywną jurtą, regularne przebywanie wśród natury reguluje emocje, koi zszargane nerwy oraz korzystnie wpływa na ogólny stan zdrowia, a głowie zawsze przyda się chwila wytchnienia od natłoku informacji i wszystkich technologii, bez których można się obejść przez kilka dni w odosobnieniu. Glamping w praktyce: więź z naturą bez zagrożenia nieprzespanych nocy Nie oszukujmy się – spanie pod zwykłym namiotem nie należy do najwygodniejszych i po takiej nocy ciężko obudzić się zrelaksowanym. O ile w ogóle udało nam się zasnąć. Glamping oferuje dużo wygodniejsze rodzaje zakwaterowania – od wielkich, usłanych poduchami namiotów w orientalnym stylu, domki igloo i tipi, przez domki na drzewie, szklane kopuły, modne przyczepy kempingowe, aż po odświeżone klasyczne mongolskie jurty. Fot. Getty Images Ogólnie rzecz biorąc, podstawowe założenia dotyczące glampingowego zakwaterowania polega na tym, że powinna być to wolnostojąca i łatwa do przeniesienia struktura stojąca na otwartej przestrzeni. Prawie jak tradycyjny kemping, ale to, co odróżnia te dwa style wypoczywania, to udogodnienia. W glampingowym standardzie znajduje się na przykład łóżko, gorąca woda, a nawet prąd – z takich obiektów można więc korzystać przez cały rok. Poziom komfortu i ceny noclegu w glampingowych kwaterach również są bardzo zróżnicowane, więc prawdopodobnie nawet najbardziej zatwardziały mieszczuch i zwolennik niskobudżetowych wakacji w jednym znajdzie coś dla siebie i na swoją kieszeń.
Japończycy podczas pandemii pokochali namioty. W nich czują się bezpiecznie
Firma Bauhutte produkująca namioty Bocchi Tent znalazła się w gronie tych, którzy jako nieliczni zarobili na pandemii koronawirusa. Japończycy, zmuszeni przez epidemię do pracy zdalnej, pokochali niewielkie czarne namioty, które mają poprawiać komfort pracy zdalnej.
Praca z domu nie należy do najłatwiejszych. Szczególnie, jeśli na niewielkim metrażu przebywamy razem z innymi członkami rodziny. Partner lub partnerka krząta się po kuchni, a dzieci chcą się bawić w chowanego. Ty siedzisz na kanapie i próbujesz skupić się na pracy. Misja niemal niemożliwe! Jednak w ostatnim czasie wiele osób musiało nagle przestawić się na pracę zdalną. A japońskie domy w większości nie są szczególnie przestronne i nie posiadają tak wiele pokoi, aby mieszkająca w nim rodzina mogła pozwolić sobie na wydzielenie biura czy gabinetu. Tymczasem praca w salonie jest podwójnie uciążliwa – po pierwsze toczące się wokół życie rozprasza pracownika, a po drugie skupiony na pracy domownik sprawia, że inni też czują się skrępowani i nie mogą zachowywać się swobodnie, aby mu nie przeszkadzać. Rozwiązanie na te bolączki znalazła firma Bauhutte z Higashi Osaka, specjalizująca się w produkcji mebli, gadżetów i akcesoriów dla graczy. Namiot o nazwie Bocchi (z ang. all-alone – całkiem sam) powstał jako enklawa dla graczy, którzy w trakcie wieczornych sesji chcieli zapewnić sobie odrobinę prywatności, bądź odseparować się od domowników, żeby nie przeszkadzać im w wypoczynku. Okazuje się, że namiot Bocchi doskonale sprawdził się też w przypadku pracy zdalnej – zapewnia odrobinę prywatności zarówno pracującemu, jak i innym członkom rodziny. Ciemno i ciasno Boccchi to łatwo rozkładana i składana konstrukcja z materiału. Nie posiada słupków nośnych, nie wymaga też mocowania do podłogi. Co ciekawe – namiot nie posiada własnej podłogi z materiału. Dzięki temu, gdy użytkownik zaczyna pracę, wystarczy, że rozłoży namiot i zakryje nim biurko. Namiot wykonany jest z czarnego materiału, tak aby jak najlepiej ograniczać widoczność z zewnątrz i na zewnątrz. Producent zapewnia jednak, że jest przewiewny. Z pewnością jednak nie jest zbyt przestronny. Boccchi ma zaledwie 1,3 metra szerokości i 1,5 metra wysokości i przypomina raczej schowek na ubrania, albo dziecięcy namiocik. Nie jest to nowość w ofercie firmy, ale producent poinformował, że w ostatnim czasie zaobserwował ogromny wzrost popularności produktu. Sprzedaje nawet 4 razy więcej namiotów, niż na początku roku. Namiot można zamówić m.in. na Amazonie, a jego koszt to ok. 95 dolarów (ok. 375 zł). To nie pierwszy raz, kiedy firma Bauhutte zaskakuje innowacyjnością. Na początku tego roku zaprezentowała gratkę dla graczy, którzy nie tylko nie chcą opuszczać swojego domu, ale nawet łóżka. Łóżko dla gracza PC Bed czy inaczej Gaming Bed to łóżko powstałe specjalnie z myślą o graczach. Monitor komputera można zamontować u stóp łóżka, które ma również półki na głośniki. Dodatkowe panele i stojaki czekają na kontrolery, klawiaturę lub inne urządzenia peryferyjne. Mebel wyposażony jest też w regulowany uchwyt na smartfona, regulowany zagłówek, szafkę do przechowywania przekąsek i uchwyty na napoje. Łóżko z kompletem dodatków kosztuje ponad 1030 dolarów (4 100 zł). Można zamówić tańszą wersję lub kupić poszczególne części oddzielnie i złożyć je samemu wedle upodobań. Ale Bauhutte dba też o bardziej aktywnych pracowników i graczy. W swojej ofercie ma na przykład biurko połączone z rowerkiem treningowym.
Zobacz, jak powinien wyglądać wakacyjny niezbędnik w zależności od tego, czy wakacje planujesz spędzić aktywnie w górach,leniwie nad morzem, a może w formie tzw. Eurotripu.
Wakacyjne trendy zakupowe szczególnie mocno dostrzegają internetowe multistore’y z szeroką gamą asortymentu. Tu bardzo wyraźnie widać zwyżkowe obroty w kategoriach sport i turystyka w okresie letnim. Hitem zakupowym są przedmioty pozwalające aktywnie spędzić czas wolny. Czyżbyśmy zamiast wylegiwania się na plaży stawiali na sport? – Już w czerwcu na liście bestsellerów znalazły się pulsometry, plecaki turystyczne, odzież i obuwie trekkingowe, zestawy do nurkowania oraz akcesoria piłkarskie – zapewne na fali emocji piłkarskich związanych z Mistrzostwami Świata – mówi Ewa Bela z Merlin.pl. Nasze zakupy zdradzają, że latem znajdujemy też czas na relaks, bo w tym roku nadal świetnie sprzedają się również koce piknikowe, hamaki, krzesła turystyczne i dmuchane materace. – Wielu z nas już od poprzedniego miesiąca przygotowywało się do biwaków i campingów, zaopatrując się m.in. w tak zwane wieczne zapałki świetnie sprawdzające się przy rozpalaniu grilla czy ogniska, kuchenki turystyczne nowej generacji, które po złożeniu mieszczą się w kieszeni, a także praktyczne i szybkoschnące ręczniki – dodaje Bela. Według prognoz wakacyjny trend zakupowy powinien utrzymać się przez cały lipiec – szczególnie, że już w tym miesiącu rozpoczną się pierwsze wakacyjne przeceny. – W sierpniu, a zwłaszcza w drugiej połowie tego miesiąca, obserwujemy zwykle wzrost popularności produktów, które przydają się podczas wyjazdów w góry. Polacy coraz bardziej doceniają m.in. zalety odzieży i bielizny termicznej, która zapewnia uczucie komfortu na szlaku turystycznym nawet w bardzo trudnych warunkach pogodowych – mówi Bela. A po wakacjach? Wtedy wielu z nas przypomina sobie o codziennej aktywności fizycznej. – Po powrocie z letniego wypoczynku mamy więcej energii do tego, aby zadbać o siebie. Dużo osób właśnie we wrześniu kupuje hantle, maty do ćwiczeń, odzież i buty biegowe – dodaje. To, co planujemy ze sobą zabrać, zależy nie tylko od tego, jak, ale przede wszystkim gdzie planujemy spędzić urlop. Czego nie może zabraknąć na naszej wakacyjnej check-liście? Podpowiadamy, co może przydać się w górach, nad morzem, w mieście i na campingu. Aktywnie w górach Planujesz spędzić urlop wędrując po górskich szlakach? Zobacz, co może Ci się przydać! • Bagaż: plecak turystyczny, np. The North Face Terra 50 – idealny podczas wędrówek. Ważne, by jego konstrukcja zapewniała dobrą wentylację pleców podczas marszu, a profilowane szelki dbały o pewne przyleganie do ciała. • Elektronika: ładowarka solarna, np. SUNEN CS17 z wbudowanym akumulatorem –zasilana słońcem, idealna do ładowania smartfona, nawigacji GPS, adapter podróżny, np. Rockland Voyager – niezbędny, jeśli planujesz wędrówkę po górach w kraju, w którym wykorzystuje się inny typ gniazdek i napięcie niż w Polsce; aparat cyfrowy. • Literatura: Kręte ścieżki Richarda Paula Evansa lub Biała skała. W głąb krainy Inków Hugh Thomsona – po te lektury miło sięgnąć, gdy mamy za sobą cały dzień wędrówki po górskich szlakach. • Zdrowie i uroda: apteczka, np. Zestaw Wallacecameron Cuts – podczas górskich wędrówek nietrudno o skaleczenia i otarcia, dlatego do plecaka warto wrzucić niewielkich rozmiarów apteczkę wyposażoną w plastry, opatrunki, chusteczki dezynfekujące i łagodzące. • Obuwie: buty turystyczne, np. Lafuma CIAMA – w górach dobre obuwie to podstawa. Najlepiej sprawdzają się buty za kostkę, nieprzemakalne, a jednocześnie pozwalające stopom oddychać. • Odzież: kurtka, np. Marmot PreCip – najlepiej, gdy jest lekka, zapewnia wiatroszczelność, skutecznie chroni przed deszczem i świetnie odprowadza wilgoć. • Przydatne gadżety: termos, np. Primus C&H 0,35l – dzięki właściwościom izolacyjnym świetnie utrzymuje temperaturę zarówno zimnych, jak i gorących napojów; multitool, np. Bushmen – może się przydać na szlaku w wielu sytuacjach, zawiera wszystkie najpotrzebniejsze narzędzia (m.in. kombinerki, nożyki, otwieracz do konserw, śrubokręt, pilnik); ręcznik szybkoschnący, np. Rockland – doskonale chłonie wodę, jest lekki, a w dodatku kilka razy mniejszy niż tradycyjne ręczniki. Leniwie nad morzem W tym roku planujesz odpoczywać nad polskim morzem lub wybierasz się w tropiki? Te rzeczy dobrze będzie mieć pod ręką. • Bagaż: torba podróżna, np. Daikine Wheeled Fuddle Medallion OS – pojemna, więc pomieści wszystkie niezbędne ubrania i akcesoria. Posiada kółka i teleskopową rączkę. • Elektronika: czytnik e-booków, np. czytnik Kindle – dzięki niemu zaoszczędzisz sporo miejsca w bagażu, a w dodatku będziesz mieć pod ręką całą biblioteczkę. Jednorazowe naładowanie wystarczy nawet na miesiąc użytkowania! • Literatura: Powrót na Majorkę Anny Klary Majewskiej lub Sycylijska opowieść Nicky Pellegrino – to świetne wakacyjne lektury do czytania na plaży lub na leżaku. • Zdrowie i uroda: balsam do opalania, np. Soraya SPF 30 – ochrona skóry przed promieniowaniem UVA i UVB to podstawa – pamiętaj o tym nie tylko na plaży; balsam po przedawkowaniu słońca, np. Lirene SOS Ratunek – łagodzący preparat z D-panthenolem i allantoiną przyniesie ulgę i skutecznie zniweluje uczucie „palącej skóry”. • Obuwie: klapki, np. Roxy Little Bambou – lekkie japonki z wzmacnianą i lekko profilowaną podeszwą świetnie sprawdzą się w drodze na plażę czy na basen. • Odzież: strój kąpielowy, np. Roxy Racerback Halter Scooter Lowrider – wzór w palmy to jeden z tegorocznych trendów, więc takie bikini przyda Ci się nawet jeśli nie spędzasz urlopu w tropikach; pianka surferska, np. Konfidence Shortie Wetsuit – ochroni przed chłodną wodą, wiatrem i promieniowaniem UV. Poczujesz się dzięki niej jak zawodowy surfer. • Przydatny gadżet: torba termiczna, np. Easy Camp Coolbag Stripe – bo podczas plażowania w upalny dzień nie ma nic lepszego niż chłodny napój. Cel: Eurotrip Planujesz w tym roku odkrywać tajemnice europejskich stolic? To może Ci się przydać podczas wielkomiejskich wojaży. • Bagaż: walizka, np. SAXOLINE – nietypowe wzornictwo ułatwi identyfikację bagażu na lotnisku; lekka, wytrzymała konstrukcja, wygodna wysuwana rączka oraz kółka skrętne o 360 stopni. • Elektronika: smartfon - wydajny, wodoodporny, solidnie wykonany, a jednocześnie lekki. Dzięki niemu posłuchasz ulubionej muzyki, zrobisz świetnej jakości zdjęcia, a nawet nakręcisz wideo w rozdzielczości 4K – to jeszcze lepsza jakość niż Full HD. Pamiętaj o włączeniu roamingu! • Literatura: Autostopem przez życie Przemysława Skokowskiego lub Włosi. Życie to teatr Macieja Brzozowskiego – po całym dniu zwiedzania z ulgą sięgniesz po jedną z tych wakacyjnych lektur. • Zdrowie i uroda: zestaw minikosmetyków, np. Macrovita Olivelia – jeśli chcesz zabrać ze sobą w podróż ulubione kosmetyki, zdecyduj się na ich wersje miniaturowe. To nie tylko oszczędność miejsca – jeśli planujesz lecieć samolotem z bagażem podręcznym, pamiętaj, że opakowania wszelkich płynów nie mogą przekraczać pojemności 100 ml. Odzież: kapelusz, np. Roxy Mister Sunshine – nawet w mieście musisz pamiętać o tym, by chronić głowę przez słońcem, ale nie rezygnować przy tym z modnego wyglądu. • Przydatny gadżet: saszetka-nerka, np. Dakine Classic Hip Pack Zandra OS – dzięki niej telefon, portfel czy dokumenty będziesz mieć zawsze w zasięgu ręki. Z dala od zgiełku Planujesz wypoczywać na campingu nad jeziorem albo w lesie? Jeśli zabierzesz ze sobą te rzeczy, wyjazd na pewno będzie udany! • Bagaż: torba podróżna, np. Dakine EQ Bag Rouge OS – pojemna, łatwiejsza do ulokowania w bagażniku niż sztywna walizka. • Elektronika: aparat cyfrowy, np. PRAKTICA luxmedia 20-Z35 S; bateria zewnętrzna, np. Smartline Power Bank 2200mAh – znalezienie źródła prądu na campingu nie jest łatwe, dlatego dobrze jest mieć pod ręką zewnętrzną baterię. • Literatura: Ten jedyny Emily Giffin lub Człowiek z wyspy Lewis Petera Maya – umilą wolny czas. • Zdrowie i uroda: neutralizator na ukąszenia owadów, np. VenoKill X-07 VISIOMED –przydatny gadżet, którego działanie opiera się na termoterapii. Metalowa główka stopniowo rozgrzewa użądlone miejsce, a ciepło pobudza receptory czuciowe skóry uśmierzając swędzenie. • Obuwie: buty trekkingowe, np. The North Face LITEWAVE GTX – lekkie i wyposażone w wodoodporną membranę sprawdzą się w bardziej wilgotnych warunkach, na przykład podczas spacerów po lesie. • Odzież: kurtka, np. Eider MAIPO V JKT – wiatroodporna, nieprzemakalna i oddychająca kurtka zdaje egzamin podczas uprawiania sportu, ale przyda się też na campingu, zwłaszcza wieczorami. • Przydatne gadżety: namiot, np. dwuosobowy EASY CAMP Explorer Eclipse 200 –znakomicie nadaje się na camping czy wyprawę rowerową, bo niewiele waży i po spakowaniu nie zajmuje dużo miejsca; krzesło turystyczne, np. Spokey Fisher Green – na początku campingu siedzenie na trawie albo kocu jest atrakcją, ale gwarantujemy, że kilka dni później będziesz sobie dziękować za zabranie wygodnego, składanego krzesła.
Jeśli chcesz przetrwać, musisz je mieć . Oto 12 gadżetów dla surwiwalowca
Oto przewodnik po podstawowym sprzęcie do surwiwalu rozumianego jako turystyka ekstremalna.
Jak wybrać odpowiedni materac do namiotu? [TEST]
Ważne jest nie tylko w czym, ale też na czym śpimy podczas biwaku, zwłaszcza zimą. Bo... jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz. Pomagamy dokonać najlepszego wyboru!
Zobacz, jaki materac wybrać. TEST SPRZĘTU >>> Karimata Najprostsze rozwiązanie to materac piankowy zwany karimatą – od nazwy producenta (Karrimor), który jako pierwszy wprowadził go na rynek. Jego główne zalety to niska cena, możliwość szybkiego rozkładnia i składania oraz odporność mechaniczna – rozdarty materac wystarczy skleić srebrną taśmą. Wady? Duży po spakowaniu i izoluje w niewielkim stopniu. Nowoczesne modele są żebrowane i pokryte warstwą folii aluminiowej dla lepszej izolacji. Z doświadczenia wiem jednak, że folia z czasem odpada, a sama mata zużywa się poprzez regularne zgniatanie w tych samych miejscach. Na zimowych biwakach lepiej niż karimaty sprawdzą się materace samopompujące. Typ: samopompujące Termin „samopompujący” może być nieco mylący. Taki materac jest wypełniony pianką, która nabiera powietrza po jego rozłożeniu i otwarciu zaworu. Po około dziesięciu minutach zazwyczaj wymaga kilku głębokich wdmuchnięć powietrza; sami możemy regulować jego twardość. Materace samopompujące izolują w dużo lepszym stopniu od mat z pianki, a ze względu na grubość (do kilku centymetrów) są też wygodniejsze. Nawet zimowe wersje pakują się do stosunkowo niewielkich rozmiarów, a ich waga nie przekracza kilograma. Wady? W trakcie długotrwałego użytkowania potrafią się rozszczelnić, ponadto trzeba przy nich ostrożnie używać ostrych przedmiotów. Uszkodzenia można wprawdzie naprawić (zestaw naprawczy + garnek z wrzątkiem), ale nie jest to łatwe. Nawet jeśli przydarzy nam się awaria, izolację zapewni warstwa pianki, której nie ma w materacach dmuchanych. Typ: dmuchane Pierwsze modele materaców, gdzie izolatorem jest tylko powietrze, były przeznaczone głównie na lato. Ich największe zalety to niewielki rozmiar po spakowaniu i niska waga. Z tego względu są najlepszym rozwiązaniem dla osób, które liczą każdy gram. Wadą materacy dmuchanych jest fakt, że… trzeba je nadmuchać, co na dużych wysokościach może być trudniejsze niż w domu. Niektóre modele mają „pompkę” wykonaną z pokrowca. Można także znaleźć kieszonkowe pompki zasilane bateriami. W przypadku dmuchania ustami należy pamiętać o wilgoci, która dostaje się do materaca z powietrzem. W niskich temperaturach zamieni się w lód, którego ciężko się pozbyć. Wariant: dmuchane z ociepleniem Podobny problem dotyczy materaców dmuchanych z dodatkową izolacją w środku. Także trzeba je dmuchać za pomocą ust lub pompki, co szczególnie w przypadku modeli ocieplanych puchem naraża je na spadek poziomu izolacji. A ten jest doprawdy imponujący! Materace, których wypełnienie stanowi naturalny puch, wraz z powietrzem są najcieplejszym z dostępnych zimowych sposobów izolacji od gruntu. Przy wadze nieprzekraczającej jednego kilograma można znaleźć modele grubości 9 cm. W ramach kompromisu pomiędzy ciepłem i podatnością na zawilgocenie możemy wybrać modele wypełnione syntetyczną ociepliną. Tu też trzeba uważać, żeby nie uszkodzić ich jakimś ostrym przedmiotem. Test sprzętu Przygotowaliśmy dla was zestawienie dostępnych na rynku materacy - od karimat, po samopompujące materace. Zwróćcie uwagę nawspółczynnik „R”, który określa, w jakim stopniu dany materac zapewnia izolację. Im wyższy wskaźnik, tym cieplej! Tekst: Mateusz Waligóra
Nie lubisz wakacji typu all inclusive? Marzy ci się prawdziwa przygoda? Urlop pod namiotem mogą być dobrym pomysłem. Tylko jak wybrać odpowiedni sprzęt?
Prezentujemy poradnik inny niż tradycyjne, taki, który opowiada o tym, że namiot może być mokry od środka i mogą w nim pękać rurki… Dzięki uprzejmości ekspertów firmy Marabut dowiecie się więcej niż powiedzą Wam sprzedawcy w sklepie. Namiot jest wodoodporny, a jednak... czyli o zjawisku kondensacji W nocy nie padało lub padał niewielki deszcz, a Twój namiot ma wilgotny tropik od wewnątrz.. Może tak się zdarzyć i nie jest to wina przemakającego tropiku, a jedynie zjawiska kondensacji pary wodnej. Występuje ono w każdym namiocie. Zjawisko to zależne jest przede wszystkim od warunków zewnętrznych (wilgoć w powietrzu, parowanie gleby, różnica temperatur) oraz wewnętrznych (ilość osób w namiocie, jakość wentylacji). Pomyślmy zatem o możliwie najlepszej wentylacji w namiocie poprzez uchylenie wentylatorów, czy nawet uchylenie drzwi wejściowych na noc. Miedzy innymi z powodu możliwości najlepszej wentylacji – polecamy namioty 2-wejściowe, w które poprzez uchylenie 2 wejść posiadają optymalne warunki do wentylowania namiotu podczas snu. Dobrym pomysłem jest też układanie pod namiotem plandeki biwakowej – zmniejszy to kondensowanie pary wodnej pochodzącej z podłoża. W warunkach zimowych dobrze jest też zabezpieczyć śpiwór okrywając go np. kurtką, zwłaszcza w jego dolnej części. O nieprzemakalności, czyli w pogoni za liczbą Wielu klientów błędnie ocenia jakość namiotu wyłącznie na podstawie danych na temat wodoodporności. Sugerujemy jednak zwrócić uwagę na następujące fakty: 1. Występują różne metody pomiaru wodoodporności stosowane przez różnych producentów tkanin (właśnie dlatego wg niektórych pomiarów tropiki Marabuta mają wodoodporność wiele większą niż faktycznie podawana przez producenta - 3000 mm) 2. Istotą wodoodporności jest nie tylko sama tkanina, ale również fakt, czy szwy są właściwie podklejone. Dlatego sugerujemy zawsze sprawdzić jakość podklejania. Marabut do podklejania szwów stosuje najnowszą technologię i wgrzewa taśmy metodą termoprzylepną. Według wieloletnich doświadczeń firmy Marabut - wodoodporność na poziomie 3000 mm jest całkowicie wystarczająca, aby zapewnić odporność na najmocniejszą ulewę. Podłoga jest mocna, a jednak pojawiły się w niej dziurki... czyli o pogoni za lekkością Namioty sprzed 20—30 lat miały podłogi naprawdę niezniszczalne, które często wykonane były z mocnych podgumowanych materiałów. Niestety, te namioty ważyły kilkanaście kilogramów. Współczesne namioty ważą coraz mniej i nie ma w nich miejsca na kilkukilogramową podłogę. Użytkownik jednak musi pamiętać o tym, by zwracać uwagę na to, na czym rozbija swój namiot. Jakiekolwiek przesuwanie, zwłaszcza na kamienistym podłożu bardzo łatwo może spowodować uszkodzenie podłogi. Jeśli spodziewamy się rozbijać namiot na nawierzchni mogącej uszkodzić podłogę, rekomendujemy zakup dodatkowego zabezpieczenia – plandeki pod namiot. Tropik jest bardzo mocny, a jednak..., czyli o promieniowaniu UV Nieprawdą jest, że współczesne namioty posiadają niezniszczalne tropiki. Można nawet śmiało powiedzieć, że namioty produkowane 30-40 lat temu były bardziej trwałe. Tamte jednak ważyły 15-20 kg, a obecne 3-5 kg. Lekkie tropiki poliestrowe mają jednak swoje wady. Pod wpływem długiego użytkowania tropik traci kolor, a z czasem i odporność na rozrywanie. Głównym czynnikiem niszczącym nasz namiot jest promieniowanie UV. Promieniowanie to jest szczególnie silne na dużych wysokościach. O ile to możliwe, starajmy się zatem rozbijać namiot w miejscach zacienionych, zwłaszcza jeśli planujemy długie biwakowanie. Namioty Marabuta posiadają tropiki z filtrem UV niwelujące niekorzystne działanie promieni słonecznych. Pamiętajmy jednak, że nie jest to rozwiązanie gwarantujące 100% odporność na niszczące działanie promieni słonecznych. Stelaż alu jest mocny, a jednak..., czyli o pękaniu rurek Stopy aluminium, z jakich produkowane są współczesne pałąki namiotowe są bardzo mocne przy zachowaniu niezbędnej elastyczności. Nie jest jednak niestety prawdą, że nigdy nie mogą pęknąć. Pękniecie najczęściej spowodowane jest uszkodzeniem mechanicznym. W niektórych namiotach stelaż może się wygiąć z powodów technologicznych. Nie jest to jednak powód do niepokoju. Aby uniknąć przykrych niespodzianek związanych z pęknięciem lub złamaniem stelaża, warto zaopatrzyć się rurkę reperacyjną do stelaża alu lub w przypadku stelaża z włókna szklanego - zestawy naprawcze. Poliester czy nylon w tropiku? Współczesny producent namiotów - mówiąc najogólniej - ma do wyboru dwa rodzaje tkanin tropikowych: nylon lub poliester. Obie te tkaniny mają swoje wady i zalety. Biorąc je pod uwagę - inżynierowie Marabuta zdecydowali, że będą używać poliestru. Dlaczego? 1. Materiał ten cechuje prawie zerowa wodochłonność, właśnie dlatego po deszczu nie obserwujemy charakterystycznego "klapnięcia" tropiku, jak to jest w przypadku namiotów z tropikiem nylonowym. Dzięki temu namiot cały czas jest właściwie naprężony i nie dochodzi do kontaktu mokrego tropiku z sypialnią. 2. Poliester cechuje wyższa odporność na promienie UV, czego konsekwencją jest dłuższa żywotność tropiku. 3. Poliester, jaki stosuje Marabut, posiada trzy warstwy pokrycia wodoszczelnego PU. Gwarantuje to pełną integrację taśmy uszczelniającej szwy z tropikiem. Dzięki temu namioty przez wiele lat posiadają taśmy gwarantujące całkowite uszczelnienie szwów. Wadą poliestrów jest to, że posiadają słabsze włókno względem nylonu. W związku z tym, aby zachować podobne właściwości wytrzymałości, stosuje się wyższą gramaturę tkaniny o ok. 30%. Dlatego namioty poliestrowe są nieco cięższe od nylonowych. Poliester wydaje się rozsądnym kompromisem pomiędzy wagą a żywotnością namiotu. Jak twierdzi przedstawiciel Marabuta: "Stawiamy na to, aby nasze namioty służyły latami, a nie tylko kilka sezonów". Polietylen czy nylon w podłodze? W pogoni za lekkością coraz więcej producentów stosuje lekkie podłogi nylonowe. Mają one oczywiście bardzo niską wagę, niestety nie są doskonałe, jeśli chodzi o wodoodporność i wytrzymałość mechaniczną, dlatego bardzo często rekomendowane jest używanie dodatkowych zabezpieczeń. Niestety przeglądając parametry namiotów, klienci zapominają, że aby nie uszkodzić podłogi do plecaka jeszcze będą musieli dołożyć dodatkowe zabezpieczenie podłogi, czyli ok.0,3 - 0,5 kg więcej. Sugerujemy na to zwrócić uwagę, nie kierując się jedynie katalogową wagą namiotu. Marabut oferuje w podłogach laminowany dwustronnie polietylen wysokiej gęstości. Tkanina ta ma wysoką wodoodporność i jest bardzo wytrzymała na rozdarcia (istotne przy rozbijaniu na kamienistym podłożu często spotykanym w górach). Jeden z ekspedycyjnych namiotów Marabuta - Tengri również ma podłogę nylonową, jednak firma stara się możliwie najczęściej przypominać potencjalnym nabywcom, że decydując się na ten namiot muszą mieć świadomość potrzeby dodatkowego zabezpieczenia na podłożu innym niż śnieg. Na trawie, gdzie mogą być kamyki, szyszki lub na kamienistym podłożu może łatwo dojść do uszkodzenia podłogi. Sposób połączenia sypialni i tropiku Sugerujemy zwrócić uwagę, w jaki sposób rozbija się większość namiotów. Na postawioną sypialnię nakłada się tropik, po czym zawiązuje się np. tasiemkami przymocowuje się go do sypialni. Jest to bardzo uciążliwy i niewygodny sposób rozkładania namiotu, a podczas deszczu możemy mieć niemal stuprocentową pewność, że zamoknie nam sypialnia. W namiotach Marabut sypialnia i tropik są ze sobą zintegrowane, gdyż stelaż wprowadzany w zewnętrzny tunel. Umożliwia to rozbijanie namiotu nawet podczas deszczu (sypialnia pozostanie sucha), a namiot rozbija się bardzo szybko. Według opinii testerów - namioty z zewnętrznym stelażem cechują się większą odpornością na podmuchy silnego wiatru. Namiot na jeden sezon czy na lata? Kupując tani namiot tzw. "marketowy", często musimy zdawać sobie sprawę, że jest to produkt na jeden sezon, do użytku raczej w pobliżu domu. Namioty marki Marabut znane są z kolei z długowieczności. Jeśli mamy ochotę użytkować namiot przez wiele lat na wyprawach, warto także brać pod uwagę to, aby można było go łatwo naprawić w razie usterek. Serwis Marabuta jest już "legendarny". Jako jedyna firma oferująca namioty na polskim rynku, gwarantuje użytkownikom namiotów Marabut pełną obsługę serwisową również po upływie gwarancji. Firma szczyci się, że "będzie dbać o Twój namiot przez całe lata".
Nie zamaskujesz się w nich jak kameleon. Za to na pewno zainteresujesz pozostałych kempingowiczów. Angielska firma FieldCandy postanowiła zerwać z nudną i monotonną kolorystyką namiotów i stworzyła tropiki z odjazdowymi nadrukami. Projektują je dizajnerzy, graficy, ilustratorzy, fotografowie. Razem 18 artystów, którzy do tej pory przygotowali 40 namiotów. Każdy unikalny. Produkowane są tylko w limitowanych, numerowanych seriach. Cena od 395 do 555 funtów. Więcej informacji na stronie: www.fieldcandy.com
Rowerem po bezdrożach Chin, Wietnamu, Laosu i Kambodży
Dlaczego pojechałem do Chin? Z prozaicznego powodu. By odwiedzić moja ówczesną małżonkę, która w mieście Wuhu studiowała lokalny język.
Już na miejscu okazało się, że długa rozłąka zaszkodziła naszemu związkowi. Początek pobytu był dramatem. Cierpiałem niczym młody Werter. Szybko stało się jasne, że jestem piątym kołem u wozu lub trzecim przy rowerze. W dniu moich trzydziestych urodzin, które tam obchodziłem, stanąłem twarzą w twarz z „tym drugim”. Musiałem coś wymyślić. Samobójstwa lub morderstwa nie umiałem zaplanować. Długo się nie zastanawiając, zawęziłem wachlarz możliwości do dwóch. Mogłem wrócić do Polski (musiałem tylko zaczekać jakieś dwa tygodnie na samolot) i wyżalić się kolegom albo zrobić coś bardziej twórczego. Na przykład: kupić rower, dwa plecaki jako sakwy i ruszyć przed siebie. Bez planu, sprzętu i większych zmartwień. Budżet ustaliłem na 6 euro dziennie. Dokupiłem słowniczek, atlas drogowy, obrałem kierunek „na Sajgon” i wyruszyłem – dosłownie – w nieznane. Sprawdź wycieczki do Chin Od pierwszych kilometrów ciągle mnie pozdrawiano, zapraszano na herbatę, obiad, piwo, wódkę, do domu, na pogawędkę. Tak – pogawędkę. Zaczynało się zawsze tak samo. Ktoś mnie zaczepiał, coś mówił i gestykulował. Ja mu odpowiadałem, że tin bu dong, nie rozumiem. Ten ktoś brał wtedy kartkę i pisał starannie i wyraźnie to, co chwilę wcześniej powiedział. Ja mu znowu na to, że kan bu dong – nie rozumiem, co tam jest napisane. Wtedy wszyscy zaczynali się śmiać. (Sytuacja staje się bardziej zabawna, gdy się wie, że ze względu na dziesiątki dialektów Chińczycy bardzo często nie mogą się zrozumieć, za to bez problemu komunikują się za pomocą słowa pisanego, które w całych Chinach jest takie samo. Z tego też powodu wszystkie programy w chińskiej telewizji są emitowane z napisami). Później ja wyjmowałem słowniczek, kartki, długopis i notesik, w którym miałem zanotowane po chińsku, że pochodzę z Polski, mam 30 lat i tak dalej. Dalsza rozmowa wymagała już rysowania, piwa, pantomimy i dobrej woli. Tak więc wyruszałem z myślą o samotności, a tu nijak nie mogłem jej doświadczyć. Zapoznaj się z informacjami praktycznymi o Chinach Jechałem na chińskim rowerze. Mam na myśli nie tylko kraj jego produkcji, lecz i jakość. Nie pokonałem pierwszej setki kilometrów, gdy urwały się kliny w pedałach. Z czasem lista usterek i części do wymiany wydłużała się coraz szybciej. Był luty i musiałem szybko kręcić pedałami, żeby się rozgrzewać. W hotelikach dostawałem dwa termosy gorącej wody do umycia się i dwie kołdry, żeby mi było ciepło w nocy. Te zabiegi wynikały nie tylko z pory roku, lecz i z filozofii niejakiego Mao, który uznał, że na południe od Jangcy ogrzewanie w budynkach nie jest potrzebne, bo przecież na południu jest ciepło. Już pierwszej nocy temperatura spadła do –6°C. Rankiem wszystko było oszronione i tylko burczenie w brzuchu przypominało mi, że kiedyś będę musiał się wygrzebać z ciepłego i przytulnego śpiworka. A tu nagle niespodzianka – pod moim namiotem znalazłem drożdżowe bułki i wielki kubek jeszcze ciepławego mleka sojowego. Czy zostawił je właściciel domu, w którego pobliżu nocowałem? Wstydził się przyjść i zagadać? W Shang Hang, po 11 dniach podróży i 1137 kilometrach, rower zazgrzytał tak strasznie, że musiałem znaleźć mechanika. Siedział na ulicy, otoczony smarami, narzędziami i oponami. Rowerów w Chinach jest mnóstwo, więc i pracy mogłoby tu być dużo. Ale nic z tego – takich jak on także było wielu. Wzięliśmy się za naprawę roweru. On uparł się na zepsuty łańcuch, ja – na łożysko w korbowodzie. Jak zawsze w takich sytuacjach zebrała się dookoła nas grupa mężczyzn ze swoimi dobrymi radami. Zdjąłem torby, a mechanik przejechał się rowerem, by sprawdzić, o co mi chodzi. Wszyscy się śmiali, bo z powodu wysoko ustawionego siodełka nie mógł sobie poradzić. Gdy wrócił, stwierdził, że to jednak nie łańcuch, tylko wolnobieg. Wymienił go wraz z tylną osią, posługując się gwoździem i młotkiem. Po co komuś „specjalny klucz”, skoro istnieją narzędzia dostępne zawsze i wszędzie? Po tym zabiegu rower zgrzytał jak wcześniej. Mechanik uznał, że to jednak łańcuch! Udało mi się wytłumaczyć, że to niemożliwe, bo tej części roweru – która wyglądała jak nowa i nie miała żadnych prześwitów – używam raptem dwa tygodnie. Sam wziąłem się za rozkręcanie korbowodu. A tam... grupa inwalidzka pierwszej klasy. Łożysko zużyło się do tego stopnia, że kulki stały się jajowate i zrobiło się miejsce na dołożenie trzynastej do dwunastu przewidzianych fabrycznie. Z okazji przekroczonych 2 tys. km na przydrożnej plantacji kupiłem sobie kilogram truskawek. Była połowa marca. Wjechałem do wielkiego miasta. Cztery godziny bezskutecznie szukałem hotelu, na który byłoby mnie stać. Wszystkie kosztowały po 50 juanów lub gościły tylko Chińczyków. Ruszyłem więc dalej, choć było już ciemno, a mój rower nie miał świateł. Na szczęście chińscy kierowcy byli przyzwyczajeni do takich rowerzystów jak ja, do tego jechałem nową, szeroką i pięknie oświetloną drogą. Zajechałem na stację benzynową. Kupiłem tam ciastka i sok pomidorowo- truskawkowy. Po trzeciej butelce wiedziałem już, że będę tęsknił za tym specyfikiem... Na stacji zapytałem, czy mogę przenocować. Rozłożyłem materac za stertą kartonów w myjni. Komary postanowiły zjeść kolację ze mną, więc musiałem wymyślić, jak rozstawić jednomasztowy namiot na betonie. Przywiązałem go do roweru. W Chinach nie tak łatwo znaleźć miejsce na rozbicie namiotu. Każdy skrawek ziemi przerobiono bowiem na pole, ogródek, grządkę. Uprawiane są za pomocą motyki i nawożone obornikiem przyniesionym w bambusowym koszu. Jeżeli kawałek ziemi nie został zagospodarowany, pewnie jest to bagno lub wysypisko śmieci. Drugi powód, dla którego rozstawienie namiotu nie jest takie łatwe, to... Chińczycy. Zawsze gdy byłem zmuszony biwakować niedaleko wsi, stawała nade mną cała ich gromada, ciekawa wszystkiego – namiotu, prymusa, śpiwora i mojej osoby. Nie uświadamiali sobie, że mogą przeszkadzać. Ale przekonałem się nieraz, że w Chinach nie istnieje coś takiego jak prywatność. Cokolwiek robiłem, zawsze ktoś zaglądał mi przez ramię, trzymając swoją twarz kilka centymetrów od mojej. Na granicy z Wietnamem stuknęło niemal 3500 km. Minęło sześć tygodni, z których na rowerze spędziłem cztery. Pierwsze, co zobaczyłem w Wietnamie, to wołgi, simpsony, robury i pył węglowy pokrywający ulice kilkucentymetrową warstwą. W jedynej księgarni w Ha Long, jaką znalazłem, udało mi się kupić mapę. Skala 1:6 000000! Jeden centymetr równa się 60 km! Jej jedyną zaletą było to, że orientowałem się, w którym kierunku muszę jechać, by dotrzeć do Ho Chi Minh (Sajgonu). Po przymrozkach północy przyszedł czas na potworne upały i strome podjazdy. Kilometry dreptania po niekończących się serpentynach, ciągłe naprawy roweru i „inność” Chińczyków czasami zamieniały przygodę w jarzmo. Schudłem tak bardzo, że wyrzuciłem pasek od spodni – liczba dorobionych dziurek tylko mnie przerażała. W dodatku nie byłem w stanie zasnąć na karimacie i musiałem kupić materac. Nie żebym nagle stał się wygodnicki – po prostu trudno mi było leżeć na wystającej miednicy i innych kościach. Niedługo po przekroczeniu wietnamskiej granicy zdarzyła się tragedia. Było ich kilku. Ja się zatrzymałem na siku i odszedłem może dwa metry od roweru, oni zainteresowali się zawartością mojego koszyka, głównie torbą z aparatem. Wszyscy, którzy się temu zdarzeniu przyglądali, pokazywali mnie sobie palcami i zwyczajnie się śmiali. Wsiadłem na rower, nie mogąc uwierzyć, że właśnie mnie okradziono i wyśmiano. Ruszyłem jak wariat, byle się znaleźć jak najdalej od tego miejsca. Po całym dniu rozterek, łykania kilometrów i zmagania się z popękanymi szprychami zaczepił mnie Heu i zaofiarował swoją pomoc. Jego rodzice zajęli się rowerem, a my – rozmową. Naprawa trwała aż półtorej godziny, bo w Wietnamie wszyscy jeżdżą na używanych japońskich rowerach, których szprychy są krótsze od chińskich o 3 mm. Wymiana i centrowanie koła były kwestią kilku minut, ale znalezienie kogoś mającego chińskie szprychy stanowiło wyzwanie. Rodzice Heu nie chcieli ode mnie żadnych pieniędzy. Mało tego – mój nowy znajomy zaprosił mnie na piwo i ulokował w wietnamskim (czytaj: nieturystycznym) hotelu. Po nieprzyjemnej historii ze skradzionym aparatem chciałem się znaleźć jak najdalej od ludzi. A właściwie jak najbliżej tych żyjących w zgodzie z naturą, a nie pieniądzem. Postanowiłem opuścić płaskie wybrzeże i prostą, ruchliwą drogę. Ledwie pożegnałem się z Heu i ruszyłem w stronę gór i laotańskiej granicy, gdy jakiś facet na motocyklu zaczął mnie przekonywać, że jadę w złym kierunku. Tylko skąd on wiedział, dokąd podążam? – Przecież wszyscy turyści jadą do Sajgonu! – odpowiedział. Fakt, ja też tam zmierzałem, tyle że nie wybrzeżem. – Ale wybrzeżem jest łatwiej! Prawda, ale kto powiedział, że ja chcę łatwiej? – Przecież wszyscy turyści chcą łatwiej! W południe zza ciężkich chmur wyszło słońce, objawiając całą swoją moc. Każdy nieosłonięty fragment mego ciała niemal zapłonął. Jakiś chłopak chciał mnie wciągnąć swoim motorowerem na przełęcz Ma Oi, ale żaden z nas nie miał sznurka. Poszedłem więc, prowadząc rower. Po jakimś czasie ukazała się tablica: „Uwaga! Serpentyny. Długość 15 km, kąt nachylenia 10 stopni”. Miałem nadzieję, że ktoś się pomylił, ale dreptałem dwie i pół godziny, w upale i bez wody. Na szczęście robotnicy remontujący drogę napoili mnie herbatą – zieloną i pachnącą dymem. – Skąd jesteś? – Z Polski. – Z Polski? Dajcie mu jeszcze herbaty! I co, tak sam? – Sam. – Hm, no to jeszcze trochę herbaty. Chcesz papierosa? – Nie, nie palę. – To nawet lepiej. Patrzcie, ile on ma włosów na rękach! 4 tys. km wypadło mi dokładnie przy ładnym strumyku. Już miałem rozbijać namiot, kiedy „znikąd” pojawiły się dzieci i zaprosiły mnie do domu. Tak znalazłem się pod dachem. Był to dom-sklepik, prosty, solidny, murowany, bez szyb w oknach. Nad każdym z łóżek wisiała moskitiera. Przed domem stały radziecki motocykl i wielki kamienny sagan z wodą – do gotowania, prania i mycia. Cieszyłbym się z tej nieoczekiwanej gościnności, gdyby nie to, że gospodarze domu mnie okradli. W nocy przejrzeli moje nic niewarte sakwy, a gdy poszedłem się myć – pustawy portfel. Podróżowanie bez przewodnika i turystycznego autokaru ma swoje ciemne i nudne strony, ale za to jakże zaskakujące możliwości czasem się pojawiają. Pewnego dnia, chyba po trzech tygodniach mojego pobytu w Wietnamie, w drodze z Da Lat do Ho Chi Minh zagadnął mnie niejaki Hoang. Najpierw mnie o wszystko wypytał, a później zaprosił do swego domu właśnie w Ho Chi Minh. Tego dnia miałem już za sobą 99 km (do celu pozostało przynajmniej drugie tyle) i zaczynałem się rozglądać za odpowiednim laskiem. Wtedy dołączył do nas jakiś chłopak. Odradził mi rozstawianie namiotu, tłumacząc, że w jego wsi mieszka nauczyciel angielskiego, u którego można przenocować. Loc miał 35 lat. Jego przygoda z cudzoziemcami zaczęła się 10 lat temu, gdy pewnego wieczora ktoś przyprowadził do niego „zagubionego Holendra”. Cudzoziemiec został trzy dni. Od tego czasu dom Loca się rozrósł o gościnne pokoje, a we wsi wszyscy dbają o „dostawy” turystów. Jest ich około pięciu rocznie: z Kanady, Anglii, ze Szwajcarii, z Holandii, Niemiec, a nawet Polski i Węgier. Dla nauczyciela angielskiego musi to być wymarzona sytuacja. Skoro nie ma możliwości podróżować po innych krajach, to kraje nocują u niego. Ho Chi Minh Highway prowadząca do tego miasta była pusta. Otaczała ją żywa, rozgadana dżungla. Co kilka kilometrów mijałem roboty drogowe, miejsca, gdzie obsunęła się ziemia, zwały kamieni, zerwany asfalt. W pewnym momencie zrobiło się tak stromo, że nie miałem siły pchać dalej roweru. I tym razem robotnicy drogowi znaleźli dla mnie chwilę. Pomogli mi wdrapać się na przełęcz Cha Lang i zaprosili mnie na obiad – ryż, warzywa, kawę i ryżową wódkę. Było południe, panował prawdziwy wietnamski upał, a oni nie chcieli dać się odwieść od świętowania. Próbowałem im wyperswadować picie wódki – tłumaczyłem, że jest gorąco, że muszę jechać dalej. Skwitowali to krótko: – Zrób sobie przerwę, jest wystarczająco dużo łóżek w barakach. W Kambodży trwała pora sucha. Otaczała mnie płaska, nudna, rozgrzana pustka. Żadnych wiosek na tyle dużych, bym mógł kupić coś do picia, za to mnóstwo straganów z benzyną sprzedawaną w butelkach po pepsi i johnnie walkerze. Woda w kałużach była ciepła i tak zamulona, że filtrowania nie brałem pod uwagę. Wjeżdżając do Phnom Penh, zobaczyłem polską flagę na jednej z willi. Zajechałem do ambasady. Pan ambasador zszedł na chwilę i zaprosił mnie do przepięknego salonu. Pierwszym, o co mnie zapytał, było to, czy jestem… bardzo brudny. Poprosiłem o zwykłe krzesło. Nie miałem sumienia usiąść w żadnym z tych eleganckich foteli. Zajął się mną jeden z jego sekretarzy. Zaproponował zimne piwo, ale w tym upale zdecydowałem się na tonik. Przeprosił, że w kuchni nic nie zostało i że nie mają mnie czym ugościć. Po „obowiązkowych” wizytach na Polach Śmierci i w Angkor Wat wymyśliłem, że zamiast wracać tą samą asfaltówką, przeprawię się przez dżunglę do laotańskiej granicy. Wprawdzie wszyscy przestrzegali mnie przed złymi drogami, ale jestem przecież z Polski i o kiepskich nawierzchniach co nieco wiem. Boczne kambodżańskie drogi okazały się czerwonawym żwirem wymieszanym z gliną. Nawierzchnia z sypkiej w porze suchej zamieniała się w połączeniu z deszczówką w błotne koryto. Po wjechaniu w dżunglę znalazłem się na wąskiej drodze obstawionej z obu stron tabliczkami: „Uwaga! Miny”. Postanowiłem jak najszybciej dotrzeć do jakiejś wsi. Już po chwili pchałem rower. Wyrzuciłem błotniki, bo zbierała się w nich glina i blokowała koła. Ruch na drodze zamarł – żadnych Khmerów, motorków, rowerów i wozów, żadnego zgiełku, tłumu, sklepików i śladów ludzkiego życia. Dziwne, że nie dawało mi to do myślenia. Ale czekałem przecież na przygodę i oto ją miałem. W pierwszej wsi mieszkańcy ukryli się przede mną w pośpiechu i dziwnie panicznie. Nabrałem wody i pojechałem dalej. W następnej wiosce wszyscy wyszli mnie obejrzeć. Przejeżdżałem kilkaset metrów, czasem pchałem rower, przerzucałem go przez zwalone drzewa. Zanim się obejrzałem, zrobiło się ciemno i musiałem rozbić namiot. Na drodze. Tylko ona była na pewno rozminowana. Nagle dotarło do mnie, jak bardzo się przeliczyłem i jak bardzo się bałem ciemności, zwierząt i tych tabliczek. Poczułem się jak głupek. Postanowiłem się przebijać do najbliższego asfaltu. Nie wiedziałem jednak którędy i nie miałem kogo o to spytać. Droga ze Stoeˇ ng Treng do granicy z Laosem okazała się rowerowym koszmarem. (Tak było w roku 2004, teraz ponoć biegnie tamtędy nitka asfaltu). Opony, które kupiłem w Wietnamie, przetarły się i wystawały z nich kawałki sznurka. Dwa razy musiałem łatać dętkę. Pobocze było tak zarośnięte, że nie miałem szans obejść głębokich dołów wypełnionych wodą. Czasem po prostu zamykałem oczy i wjeżdżałem w nie z nadzieją, że woda nie kryje pułapki. Tylko raz jakaś kłoda sprawiła, że wylądowałem w żółtej, ciepłej brei. Po 60 km dojechałem do szlabanu ustawionego na łące w środku lasu. Drewniane domki, flaga Kambodży – znaczy, granica. Ale najpierw musiałem przebrnąć przez laotańskich urzędników, którzy chętnie wykorzystują fakt, że przejście pomiędzy Kambodżą a Laosem nie jest międzynarodowe. Trzeba dać łapówkę. Bez niej nie otrzyma się pieczątki wjazdowej, a stojąc na ziemi niczyjej, nie ma się za dużo do powiedzenia. Targowanie się tak mi już weszło w krew, że nie umiałem się opanować. Wszechmogący Pan Urzędnik skwitował moje żebranie złośliwym stwierdzeniem, że skoro nie mam pieniędzy, to po co tu w ogóle przyjeżdżam. Odpowiedziałem, że pieniądze mam, ale na hotel i jedzenie, a nie dla niego. Kiedy zapytałem go o kwit wpłaty tych 5 dolarów, spojrzał na mnie ze złością i wziął trzy, które miałem już przygotowane w kambodżańskich rialach. Wbił mi upragnioną pieczątkę i kazał jechać. Po kilkuset metrach wydostałem się na asfalt. Wystarczyło kilka dni jazdy po równej drodze, by znów zaczęło mnie kusić nieznane. Może by tak wbić się w dżunglę i łagodnym łukiem dojechać do Dansavan? Tablica: „Sa Muoi 155 km – Have a nice trip” tylko dodała mi animuszu. Czerwony żwir na drodze jakoś mnie nie przeraził, a pierwszy bród tylko zaostrzył apetyt. Entuzjazm przygasł przy pierwszym podjeździe, gdy pchałem rower po czymś, co przypominało koryto wyschniętego strumienia. Zawrócić – wstyd. Na szczęście zabrał mnie przejeżdżający pickup. Rower powędrował na pakę, a ja i inni pasażerowie ruszyliśmy truchtem i trochę popychając samochód, dostaliśmy się na szczyt podjazdu. Pierwszego z kilkunastu na drodze. Ale co to była za przygoda! Przenocowałem w obozie saperów, najadłem się tak, jak dawno mi się nie zdarzyło, przegrałem w warcaby z połową obozu i zobaczyłem słonie. Następnego dnia, pokonując bród za brodem i truchtając przy samochodzie, dotarłem do Muoi. Tam się okazało, że droga „wjeżdża” do Wietnamu i muszę zawrócić. Całe 150 km i dwa dni męczarni! W nocy lało jak chyba jeszcze nigdy i droga ze żwirowej przemieniała się nieubłaganie w glinianą... Nie umiem się zachwycać świątyniami. Miasto Luang Prabang nad Mekongiem stało się słynne za sprawą kilkunastu świątyń, które ktoś uznał za dziedzictwo światowej kultury. Ja widzę w nich, tak jak w innych zabytkach sakralnych, jedynie pot i krew tych, którzy je wybudowali, lata ciężkiej, niekiedy niewolniczej pracy, uproszczone do pocztówkowego zdjęcia i biletu wstępu. Na siedmiotysięcznym kilometrze rower ostatecznie sie poddał. Już go nie reanimowałem. Nie wymieniłem łożysk i łańcucha, który rwał się co kilkadziesiąt kilometrów. Pozwoliłem mu umrzeć. Odpocząć. Przejść na zasłużoną emeryturę. Kto by pomyślał, że tak daleko razem zajedziemy? Że zobaczymy tyle wspaniałości tego świata i poznamy takich niezwykłych ludzi? Po sześciu miesiącach przyszedł czas na powrót. Jeszcze tylko kolejny Dobry Człowiek na mej drodze pożyczył mi pieniądze na bilet i mogłem jechać do Polski. Musiałem. Wcale nie chciałem. Już wkrótce przyszło mi odwyknąć od prostoty życia. Odzwyczaić się od momentów, kiedy zachwycały mnie: dżungla, tysiące motyli, gorąca zupa, dobra pogoda, miękkie łóżko, przyjazne słowo. To był czysty zachwyt nad dziesiątkami drobiazgów, które giną w natłoku cywilizacji.
Himalaje - z obozu II w górę - relacja z 7.06.2010
Zespół: Robert Szymczak, Arek Grządziel ,Marcin Kaczkan ,Irek Waluga i Alaksandra Dzik, po 12-godzinnej wspinaczce w średnich warunkach, dotarł do obozu II (C2).
Zespół dotarł do obozu II ok. godz. 16-17 czasu lokalnego. Niestety, zostawiony tu namiot nie przetrwał. Potargał go napór śniegu, a wiatr wywiał maszty w przepaść. Zespół musi spędzić noc w 5 osób w jednym namiocie przyniesionym przez siebie z dołu. Jutro himalaiści powinni kontynuować akcję w górę, w kierunku obozu III. Aby rozwieszać poręczówki i móc spędzić drugą noc na wysokości przydałby im się drugi namiot doniesiony z dołu. W obozie I jest zespół Jurek Natkański, Piotr Snopczyński i Jarosław Gawrysiak. W dniu 8 czerwca powinni oni dotrzeć do obozu II. Pożądane jest, aby oprócz swojego namiotu donieśli oni w górę jeden namiot więcej, by akcja poręczowania drogi do obozu III mogła przebiegać szybko i sprawnie. Artur Hajzer (kierownik), Robert Kaźmierski, Rafał Fronia i Jacek Czech obserwują rozwój sytuacji i akcji z dogodnych pozycji w bazie wyprawy. Zgodnie z zapowiedzią kierownik stara się nie wychylać z okopu, a tym bardziej przechodzić do pierwszej linii i angażować się w zakładanie obozu III - ciekawe czy ta sztuka mu się uda :-)?? Pozdrowienia z bazy Załoga wyprawy unifikacyjnej PZA 2010
Od niskich, niemal niewidocznych w trawie namiotów idealnych dla ornitologów po mini-hotele z garażem na rowery i miejscem dla psa. Od różnorodności namiotów niejednemu kupującemu może się zakręcić w głowie.
Z tropikiem w tropiki Zwłaszcza gdy nie ma do końca sprecyzowanych wymagań. Żeby uniknąć tych zawrotów głowy, przed wy- braniem się do sklepu trzeba odpowiedzieć sobie na kilka pytań: jak duży i jak ciężki namiot jest nam potrzebny oraz w jakich warunkach będziemy go używać. Ale nawet gdy już to wiemy, wybór nie będzie łatwy. Zarezerwujmy więc na to trochę czasu – warto obejrzeć różne modele, rozłożyć je, przymierzyć się do nich i porozmawiać ze sprzedawcą – dobre sklepy zatrudniają fachowców, którzy są prawdziwą skarbnicą wiedzy i chętnie służą radą. Igloo, tunel? Kształt idealnego namiotu zależy od rodzaju planowanych wyjazdów. Amatorzy pól kempingowych, którzy docierają na nie własnym samochodem, mogą zdecydować się na wygodny namiot o nie-mal hotelowym standardzie, ważący nawet 20 kg i wymagający niemało gimnastyki przy rozkładaniu. Takie modele zupełnie nie wchodzą w grę przy eskapadach, podczas których nosimy cały bagaż na plecach, a warunki do rozkładania nie zawsze są najlepsze. Przy takich wyprawach najlepiej sprawdzają się namioty igloo oraz tunelowe. Można tu znaleęć naprawdę lekkie modele – „jedynki” już o wadze 1,5 kg. Poza tym są łatwe w rozstawieniu. W trudnych warunkach najlepiej jednak sprawdza się igloo – samonośna konstrukcja oparta na skrzyżowanych pałąkach, która może funkcjonować bez śledzi i szpilek. To idealne na góry, gdy rozstawiamy namiot na skalistym podłożu, a także na piaszczystej pustyni, gdzie trudno wbić śledzia. Można go też przenosić bez składania w inne miejsce – by wysuszyć na słońcu albo schować w cień. Konstrukcja igloo jest bardzo stabilna, świetnie się sprawdza na wietrze i przy obfitych opadach śniegu. Wadą takich namiotów jest zaś minimalny przedsionek lub wręcz jego brak oraz to, że wysokość maksymalną osiągają jedynie w miejscu skrzyżowania pałąków, a w pozostałej części namiotu jest o wiele niżej. Ale coś za coś. Na sympatię podróżników zasłużyły sobie też namioty tunele. Są praktyczne, ale przede wszystkim wygodne: dają dużą powierzchnię użytkową w stosunku do powierzchni całkowitej, maksymalną wysokość zachowują na całej swej długości, mają zwykle funkcjonalne, obszerne przedsionki o wysokości namiotu, w których można schować bagaż, a przy złej pogodzie nawet gotować. Ich konstrukcja umożliwia też dobrą wentylację. Dają całkiem niezłą stabilność na wietrze (warto użyć odciągów). Zarówno w tunelach, jak i w igloo do napinania tkaniny stosuje się dziś głównie wygodne pałąki. Przy wyborze namiotu powinniśmy zwrócić na nie uwagę – także one decydują o wartości naszego sprzętu. Mają być wytrzymałe i sprężyste (również w niskich temperaturach), odporne na wielokrotne zginanie i lekkie. Robi się je głównie z dwóch materiałów: tańsze z włókna szklanego, droższe i bardziej wytrzymałe – z duraluminium (te są niezbędne na zimowe eskapady). Żeby woda nie kapała na twarz Na szczęście ciężkie i niepraktyczne tkaniny, z których kiedyś robiono namioty, odchodzą w zapomnienie. Wypierają je nowoczesne materiały o takich właściwościach, o jakich jeszcze niedawno podróżnicy tylko śnili: poliamidy, poliestry, wzmocnione jeszcze odpowiednią impregnacją (silikon lub powłoka teflonowa). Dzięki nim namioty zyskały większą wodoodporność i nie są już takie ciężkie. Według europejskich norm DIN za wodoodporny uznaje się materiał, który wytrzyma napór 1500 milimetrowego słupa wody (porównywalne do dużego deszczu) i nie przemoknie. Jeszcze wyższą nieprzemakalność powinna mieć podłoga namiotu – ma styczność z mokrą trawą, śniegiem, poza tym jest obciążona. Niezbędne minimum tutaj to 3000 mm słupa wody. Jednak często i to nie wystarcza, żeby na śniegu wciąż pozostała sucha (potrzebna jest wtedy o wodoodporności nawet do 10 tys. mm). Pamiętajmy jednak, że tak silnie wodoodporna podłoga oznacza bardzo wysoką cenę namiotu. Może więc zamiast tego lepiej zastosować folię, którą rozłożymy pod rozbijanym namiotem? Takie rozwiązanie polecają podróżnicy także wtedy, gdy rozbijamy namiot na nierównej powierzchni, która może poszarpać podłogę – skałach, szyszkach itp. Wentylacja z tropikiem Z tropikiem czy bez – na takie pytanie też musimy sobie odpowiedzieć. Na szczęście gdy wiemy, po co nam namiot, nie jest to trudne. Konstrukcje dwuwarstwowe – zewnętrzny tropik i wewnętrzna sypialnia – w połączeniu z dobrym materiałem dadzą nam sporo możliwości. Tropik z wodoodpornego materiału chroni przed deszczem i wiatrem, a wykonana z oddychającego materiału sypialnia zapewnia przepuszczanie pary wodnej i zdecydowanie lepszą wentylację niż w przypadku jednej warstwy. Pamiętajmy, że śpiąca w namiocie osoba wytwarza niemało pary, do tego dochodzi wilgoć z przepoconych ubrań, mokrych butów czy podłoża. Bez dobrego systemu wentylacji para skrapla się na ścianach i skapuje na śpiące osoby. Dlatego zwróćmy uwagę na system wentylacyjny: w tropiku powinny być przynajmniej dwa otwory wentylacyjne, najlepiej z możliwością regulacji wielkości, aż do całkowitego zamknięcia (ważne przy silnych wiatrach). Sporo dwuwarstwowych namiotów ma możliwość rozstawienia tylko jednej części: samego tropiku albo tylko sypialni. To też może się przydać. Podczas deszczu możemy szybko rozstawić tropik, by się pod nim schować. Gdy przygotowujemy nocleg, możemy najpierw rozstawić tropik, a potem, już nie moknąc – suchą sypialnię. Jeśli wybieramy się w gorące kraje, dwuwarstwowy namiot też się sprawdzi. Rozstawiona sypialnia może spełniać funkcję moskitiery. Namioty jednopowłokowe są wykonane z nowoczesnych materiałów, które też są wodo- i wiatro- szczelne. Ale choć są lżejsze niż dwupo-włokowe i szybciej się je rozstawia, mają problemy z wentylacją i nie dają tak szerokich możliwości wykorzystania. Diabeł tkwi w szwach, zamkach, klapach, kolorach Gdy już wybraliśmy odpowiedni model, warto rozłożyć namiot i wejść do środka. Bierzemy się teraz za sprawdzanie szczegółów. To w nich – jak zawsze – tkwi diabeł. Sprawdęmy jakość szwów – te w tropiku muszą być podklejone, by się nie przetarły i nie przepuszczały wody. Obejrzyjmy dokładnie, czy się nie prują i nie odklejają. Zamki też muszą być solidne i niezawodne – przetestujmy, czy lekko się przesuwają. Trzeba też pamiętać o rozwiązaniach usprawniających namiotowe życie. Warto zastanowić się nad wyborem namiotu dwuwejściowego: zyskujemy wtedy lepszy dostęp do plecaków, ułatwia to także wentylację, suszenie wnętrza, a w wypadku silnego wiatru – umożliwia wejście do namiotu od strony zawietrznej. Okna z przezroczystej folii poprawiają oświetlenie wnętrza przedsionka, nie zawsze są jednak korzystne – folia sztywnieje na mrozie i łatwo ulega uszkodzeniu. Dodatkowo jest znacznie cięższa od materiału tropiku. Jeśli wybieramy się na zimową wyprawę, warto zaopatrzyć się w namiot z fartuchami – dzięki temu śnieg nie będzie podwiewał pod tropik. Gdy już uporaliśmy się z decyzjami, jak duży i z czego powinien być namiot, został nam jeszcze przyjemny wybór: koloru. Jasne i stonowane nie przyciągają owadów, mniej się nagrzewają i jest w nich po prostu jaśniej. Jaskrawy namiot zaś będzie lepiej widoczny podczas zimowej wycieczki w góry. Na koniec dobra rada dla tych, co już namiot kupili: starajmy się – w miarę możliwości, oczywiście – rozkładać namiot w cieniu, ponieważ tropik (o ile nie jest UV-odporny) stojąc w pełnym słońcu, szybciej traci parametry nieprzemakalności i po kilku sezonach może zacząć przemakać. Nie mówiąc już o tym, że w takim „słonecznym” namiocie nie sposób wytrzymać.