National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-04T06:37:55.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Zobaczyli 197 krajów. Opowiedzieli, które destynacje skradły im serca
items: To jedno miejsce w Afryce wygląda jak z innej planety. Namibia oczami podróżniczki
items: Na pustyniach Namibii, Omanu i Arabii Saudyjskiej znaleziono ślady po nieznanym mikroorganizmie. Żył w marmurze
items: Kolmanskop było tętniącą życiem osadą. Dziś jest miastem duchów
items: Pustynia Namib to najstarsza pustynia na Ziemi. Jest też jedną z najsuchszych i najciemniejszych
items: Odkryto, w jaki sposób samce słoni dają swojej grupie sygnał „chodźmy!”. Jeden po drugim zaczynają dudnić
items: Największy drapieżnik przed dinozaurami? To może być ta wymarła salamandra sprzed 280 mln lat
items: Traveler 9/23
items: Ogromna piaskowa chmura nad Atlantykiem. Uchwycił ją amerykański satelita
items: Ten Polak kręci zapierające dech w piersiach filmy. Zobacz jego niezwykłe ujęcia z całego świata
items: Afryka: Namibia pod ochroną
items: Słoń, niewolnik własnej potęgi. Tak silne, a wciąż zagrożone
items: Namibia: Świat za tysiąc lat i szarlotka na pustyni
items: Nastolatkowie ruszyli w podróż do afrykańskiego rezerwatu, by przekonać się, że warto podążać za marzeniami
items: Słoń pustynny: odliczanie do wyginięcia
items: Parki narodowe Afryki
items: Namibia pod ochroną.
items: Namibia
items: 6/2009
items: Pustynie - nie tylko morze piasku

Zobaczyli 197 krajów. Opowiedzieli, które destynacje skradły im serca
type: item
date: 2025-09-02T09:05:56.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: blogerzy
subject: Czas na egzotykę
subject: namibia
subject: podróże
subject: szwajcaria
subject: tajlandia
subject: uzbekistan
description: To miała być zwykła przygoda, a przerodziła się w ośmioletnią podróż życia. Odwiedzili niemal wszystkie państwa i zdradzili, które miejsca zapamiętali najmocniej.
encoded: Spis treści: Pierwsze kroki w podróży – od USA do reszty świata Najlepsze miejsca, które warto odwiedzić: nieoczywiste destynacje Wiele osób podróżuje w parze, ale tylko nieliczni mogą pochwalić się osiągnięciem tak spektakularnym, jak Hudson i Emily Crider. Pochodząca z Pensylwanii para w ciągu zaledwie ośmiu lat odwiedziła aż 197 krajów, omijając jedynie Sudan, który z powodu trwającego kryzysu humanitarnego stał się dla nich niedostępny. Ich podróże, pełne niezapomnianych chwil i wyjątkowych spotkań, dały im nie tylko wiedzę o kulturach i ludziach, ale również pozwoliły stworzyć listę najlepszych destynacji na świecie. Pierwsze kroki w podróży – od USA do reszty świata Hudson i Emily swoją wyprawę zaczęli od odwiedzenia wszystkich 50 stanów USA. Nie nastawiali się wtedy na dalekie podróże. – Kiedy zaczęliśmy podróżować, nigdy nie planowaliśmy odwiedzić każdego kraju. Chcieliśmy po prostu zobaczyć więcej świata, doświadczyć różnych kultur – wyznał Hudson w rozmowie z FoxNews. Takie pełne spontaniczności podejście szybko przekształciło się w wyprawę wokół globu, której celem stało się odkrywanie i poznawanie każdej części świata. Para podróżników ujawniła, że w trakcie podróży spotykali się z ogromną sympatią i gościnnością. – Nawet jeśli kultury się znacznie różnią, uśmiech pokonuje wszelkie bariery językowe. W prawie każdym kraju ludzie robili wszystko, by nas powitać lub pomóc – zdradził Hudson. Emily z kolei podkreśliła, jak bardzo te spotkania wpłynęły na ich postrzeganie świata i samych siebie. – Zmieniło to nasze serca, sprawiając, że zaczęliśmy bardziej doceniać to, co mamy – oceniła. Ich podróże okazały się nie tylko spełnieniem marzeń o odkrywaniu nowych miejsc, ale także doświadczeniem prawdziwej międzyludzkiej więzi, która przerosła wszelkie oczekiwania. Najlepsze miejsca, które warto odwiedzić: nieoczywiste destynacje Para blogerów wyznała, że niejednokrotnie była zaskoczona tym, jak wyjątkowe okazywały się miejsca mało znane. Przykładem jest m.in. Uzb…

podroznicy-a2bb8b6.jpg
width: 1298
height: 810

To jedno miejsce w Afryce wygląda jak z innej planety. Namibia oczami podróżniczki
type: item
date: 2025-06-22T07:14:43.000Z
creator: Agnieszka Franus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: afryka
subject: namibia
subject: pustynia namib
description: Namibia to nie tylko najstarsza pustynia świata i nocne niebo jak z bajki. To kraj pełen kontrastów, który zaskakuje zarówno przyrodą, jak i historią.
encoded: Spis treści: Najpiękniejsze kino świata Świt nad wydmami Sossusvlei Swakopmund – niemiecki kurort z mroczną przeszłością W Księżycowym Ogrodzie Kanion Sesriem – pustynna niespodzianka Kalahari – kraina Wielkiego Pragnienia Najlepsza szarlotka w Afryce George i Lady Gaga – celebryci z portu Gdzie wydmy schodzą do wody Namibia to nie tylko najstarsza pustynia świata i nocne niebo jak z bajki. To kraj pełen kontrastów, który zaskakuje zarówno przyrodą, jak i historią. Zobacz, co może Cię tam spotkać – od czerwonych wydm po zimny Atlantyk. Wizytówką tego kraju są surrealistyczne pejzaże i najpiękniejsze na ziemi nocne niebo. Cienie tańczą po falujących grzbietach piasku, a wschód słońca maluje krajobraz kolorami rdzy, pomarańczy, czerwieni i złota. Wśród tych surrealistycznych pejzaży wyróżnia się Big Daddy (325 m n.p.m.), druga pod względem wysokości wydma Namibii i jedna z najwyższych na świecie, duma Parku Narodowego Namib-Naukluft i jednocześnie wyzwanie dla każdego, kto w podróży szuka wrażeń. Mój cel. Najpiękniejsze kino świata Noc znów była piękna, rozświetlona srebrzystą wstęgą Drogi Mlecznej i milionami mrugających gwiazd z wiszącym nisko nad linią horyzontu sierpowatym Księżycem. Afrykańskie niebo to coś, czego najbardziej mieszkańcom tej części świata zazdroszczę. Od kiedy tu przyleciałam z grupą znajomych, cztery dni wcześniej, wieczory lubimy spędzać z aplikacją, która pomaga nam lokalizować poszczególne galaktyki, planety i inne kosmiczne obiekty. Można tu zobaczyć gołym okiem Saturna i Jowisza, słynny widziany tylko na tej półkuli Krzyż Południa czy Wielki i Mały Obłok Magellana, galaktyki oddalone od nas o setki lat świetlnych. Zanieczyszczenie światłem właściwie tu nie występuje, dlatego Namibia jest jednym z najlepszych miejsc do obserwacji Wszechświata. Świt nad wydmami Sossusvlei Wstaliśmy o 4.30 rano, żeby z naszej lodży Desert Grace położonej na pustyni Namib ruszyć w kierunku Sossusvlei, które jest częścią Parku Narodowego Namib-Naukluft i chroni …

Namibia-7020d8e.jpg
width: 5616
height: 3744

Na pustyniach Namibii, Omanu i Arabii Saudyjskiej znaleziono ślady po nieznanym mikroorganizmie. Żył w marmurze
type: item
date: 2025-03-25T07:02:03.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Nauka
subject: arabia saudyjska
subject: mikroby
subject: namibia
subject: odkrycia
subject: oman
subject: pustynie
description: Równoległe rowki, które przecinają kawałki skał, nie powstały na skutek procesów geologicznych. Pozostawił je tajemniczy organizm, którego nie zna nauka. Nie wiadomo, czy wciąż żyje, czy też wymarł miliony lat temu.
encoded: W tym artykule: Co znaleziono w kawałkach marmuru Fenomen, za którym może stać nieznane życie Czy nieznany mikroorganizm jeszcze istnieje? Cees Passchier jest geologiem z Uniwersytetu Johannesa Gutenberga w Moguncji. Od 25 lat prowadzi badania terenowe w Namibii. Interesują go najstarsze formacje skalne, aż z okresu prekambryjskiego. Czyli od 4,5 mld do 542 mln lat temu. – Analizujemy strukturę skał, aby dowiedzieć się, jak kontynenty utworzyły superkontynent Gondwanę – wyjaśnia Passchier. Było to ok. 500 do 600 milionów lat temu. W tamtym szczególnym okresie powstawały również ziemskie zasoby marmuru – z osadów węglanowych, które formowały się w prehistorycznych oceanach, a następnie pod wpływem temperatury i ciśnienia przeobrażały w cenną skałę metamorficzną. Właśnie w czasie badania marmuru naukowiec wraz z zespołem zauważył coś nietypowego. – Dostrzegliśmy dziwne struktury w marmurze, które nie były efektem zjawisk geologicznych – wspomina geolog. Co znaleziono w kawałkach skał Zamiast wygładzonych na skutek erozji powierzchni naukowcy spostrzegli w marmurze niewielkie kanaliki. Miały tylko pół milimetra szerokości, za to aż do trzech centymetrów długości. Były ustawione równolegle jeden obok drugiego, tworząc pasma długości nawet trzech metrów. Na krawędziach marmuru odkładał się kalcyt. Po raz pierwszy prof. Passchier zauważył ten fenomen 15 lat temu w Namibii. Następnie na skały z takimi samymi kanalikami natknął się w Omanie i Arabii Saudyjskiej. W Omanie znajdowały się w wapieniu, natomiast na pustyniach Arabii Saudyjskiej – w marmurze, tak samo jak w Namibii. Passchier zainteresował sprawą innych badaczy, m.in. Trudy Wassenaar, szefową instytutu Molecular Microbiology and Genomics Consultants. Wspólnie doszli do wniosku, że kanaliki musiał utworzyć jakiś nieznany nauce mikroorganizm. Fenomen, za którym może stać nieznane życie Co ciekawe, niewielkie rowki nie były puste. Wypełniał je proszek, który okazał się czystym węglanem wapnia. Naukowcy podejrzewają,…

unknown-microorganisms-2-06c0eb6.jpg
width: 2880
height: 1327

Kolmanskop było tętniącą życiem osadą. Dziś jest miastem duchów
type: item
date: 2025-01-25T07:24:20.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: afryka
subject: miasta
subject: namibia
description: Kolmanskop było niegdyś wygodnym miasteczkiem, które swoim mieszkańcom oferowało wszelkie możliwe udogodnienia. Przetrwało niespełna 50 lat. Ostatni mieszkańcy opuścili swoje domy w 1956 roku. Opustoszałe miasto zaczęło pochłaniać natura, a dziś stanowi cieszącą się dużym zainteresowaniem atrakcją turystyczną. Gdzie znajduje się Kolmanskop? Dlaczego miasteczko opustoszało? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Gdzie znajduje się Kolmanskop? Jak powstało Kolmanskop? Dlaczego mieszkańcy opuścili Kolmanskop? Jak teraz wygląda Kolmanskop? Historię Niemieckiej Afryki Południowo-Zachodniej zapoczątkował Adolf Lüderitz, gdy w okolicach Angra Pequena nabył ziemię od miejscowego wodza plemiennego. 24 kwietnia 1884 roku posiadane w Afryce dobra przekazał pod opiekę niemieckich władz. Niespełna cztery miesiące później nad afrykańskimi terenami zaczęła powiewać niemiecka flaga. Kolonia poszerzała swój zasięg. Skuszeni perspektywą zdobycia wielkiego bogactwa, na Czarny Ląd przybywali kolejni niemieccy kupcy. Kolonizatorzy zakładali miasta tam, gdzie natrafiali na najbogatsze złoża surowców naturalnych. Jedną z takich osad był Kolmanskop. Gdzie znajduje się Kolmanskop? Tak zwane miasta duchów kojarzą się przede wszystkim ze Stanami Zjednoczonymi. Logan City, Uninville, Crown King, Fairbank czy Centralia, za którą ciągnie się wyjątkowo tragiczna historia, to zaledwie początek długiej listy przykładów opuszczonych miasteczek za Wielką Wodą. Należy jednak podkreślić, że takie miejsca można znaleźć na całym świecie, w tym także w Polsce (jak choćby Ujków Stary, po którym zostały już w zasadzie tylko fundamenty domów). Opuszczonych miast nie brakuje też w Afryce. Kolmanskop znajduje się w południowej Namibii, w odległości zaledwie kilku kilometrów od portu Lüderitz. Jak powstało Kolmanskop? Początki Kolmanskop przypadają na rok 1908, gdy na pustynnych terenach Namibii odkryto bogate złoża diamentów. 14 kwietnia Zacharias Lewala przypadkowo natrafił na cenny kamień. Pokazał go Augustowi Stauchowi, a ten potwierdził rangę znaleziska. Niemiec dokładnie zbadał miejsce, w którym jego pracownik natrafił na drogocenny minerał. Gdy upewnił się, że znalezisko nie było przypadkowe, kupił ziemię na wschód od portu Lüderitz. Informacja o bogatych złożach diamentów szybko rozniosła się po całej kolonii. Władze podjęły decyzję o utworzeniu tam strefy z obowiązującym ograniczeniem dostępu i s…

Kolmanskop-a3d3b3a.jpg
width: 1000
height: 667

Pustynia Namib to najstarsza pustynia na Ziemi. Jest też jedną z najsuchszych i najciemniejszych
type: item
date: 2024-11-17T11:56:31.000Z
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: geografia
subject: namibia
subject: pustynia namib
subject: pustynie
description: Gdzie znajduje się najstarsza pustynia na Ziemi? W Afryce, a konkretnie w Namibii. To pustynia Namib.
encoded: Spis treści: Namib – najstarsza pustynia na Ziemi Krajobraz pustyni Namib Oryks i martwe bagno Pustynia Namib – podstawowe informacje Ciekawostki o najstarszej pustyni na Ziemi Pomarańczowy, żółty, czerwony, rdzawy, purpurowy, karmazynowy. Przesuwające się słońce barwi wydmy na dziesiątki odcieni. Ten odbywający się każdego dnia spektakl hipnotyzuje. Namib to najstarsza pustyniana Ziemi. Może mieć nawet 80 mln lat. Jest też, obok południowoamerykańskiej pustyni Atakama, jednym z najsuchszych miejsc na świecie. Smagane wiatrem diuny przesuwają się, zmieniają kształt, formują od nowa. Najwyższe osiągają grubo powyżej 300 m. Wspinaczka na ich szczyt daje możliwość spojrzenia po horyzont, zmierzenia się z pustką. Namib – najstarsza pustynia na Ziemi Nazwa tej pustyni (Namib) w języku plemienia Nama oznacza „miejsce, w którym nic nie ma”. W rzeczywistości jednak wciąż coś tu się dzieje. Oko natrafia na feerię barw. Śledzi tropy zostawione przez pustynne zwierzęta – gekony, żmije karłowate, kameleony, jaszczurki. Znajduje welwiczję, mało atrakcyjną roślinę, która wydaje się jednak nieśmiertelna. Najstarsze jej okazy mają ponad 2,5 tys. lat. Krajobrazu nie burzą nitki asfaltu, słupy wysokiego napięcia, domy. Prędzej niż człowieka spotyka się tu strusie przebiegające przed maską auta, oryksy pędzące po piachu lub dzikie świnie, których wysuszone mięso służyło za prowiant dla wędrowców już setki lat temu. Z kolei na okolicznej sawannie zobaczymy żyrafy, zebry, słonie, antylopy gnu, nosorożce. Nie przypadkiem Namibia była pierwszym krajem na świecie, który wpisał obowiązek ochrony zwierząt do konstytucji. Krajobraz pustyni Namib Ziarenka piasku na pustyni Namib są delikatne, rdzawe i okrągłe. Kiedy biorę je do ręki, mam ciary na plecach. Może dlatego, że właśnie stoję, a raczej grzęznę, w najstarszej pustyni na Ziemi? A może dlatego, że to właśnie z piachem trafiały do Oceanu Atlantyckiego wszystkie diamenty, jakie posiada Namibia? Wychodzę na wschód słońca, zapadając się w w…

najstarsza-pustynia-cacdc1d.jpg
width: 1000
height: 667

Odkryto, w jaki sposób samce słoni dają swojej grupie sygnał „chodźmy!”. Jeden po drugim zaczynają dudnić
type: item
date: 2024-07-22T11:00:00.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: język
subject: namibia
subject: słonie
subject: słonie afrykańskie
subject: Wolny czas
description: Po raz pierwszy naukowcom udało się nagrać dźwięk, którym słonie nawołują się do ruszenia w drogę. Co zaskakujące, taką komendę wydają starsze samce. Oznacza to, że nie zawsze to starsze samice przewodzą stadom słoni i inicjują ich wędrówki.
encoded: W tym artykule: Co sygnalizują sobie słonie Dwadzieścia lat obserwacji słoni Język słoni Słonie-mentorzy Niskie dudnienie przypomina podwodne bulgotanie. Tak wyobrażamy sobie dźwięki, jakie mogłaby wydawać przepływająca w oddali łódź podwodna. Jednostajny odgłos trwa kilka sekund, po czym stopniowo zanika. Słuchając, ma się wrażenie, że dociera ze sporej odległości. Dziwnego dźwięku nie wydaje jednak żadne podwodne stworzenie. Tylko ssak zamieszkujący afrykańskie sawanny. Opisany wyżej odgłos to zawołanie słoni. Oznacza „ruszajmy w drogę!” i jest skierowane do innych członków stada. Po raz pierwszy udało się go nagrać naukowcom z Uniwersytetu Stanforda i innych instytucji naukowych. Badacze informują o tym w pracy opublikowanej w czasopiśmie naukowym „PeerJ”. Co sygnalizują sobie słonie Nagranie zostało zarejestrowane przy wodopoju Mushara w Parku Narodowym Etosha w Namibii. Słonie zbierały się tam chłodnym wieczorem. Sygnał inicjował starszy samiec, który pierwszy odsuwał się od rozległego oczka wodnego. Wydawał z siebie długi, niski dźwięk, na który stopniowo reagowały kolejne słonie. Najpierw dudnienie podejmował jeden, z potem następne. Sygnał oznaczał „ruszajmy!”. Gdy wybrzmiał, słonie udawały się w dalszą drogę. Zaskoczeniem dla badaczy było, kto inicjował wędrówkę. Liderem okazał się starszy słoń samiec, prawdopodobnie mający w stadzie pozycję dominującą. Dotychczas naukowcy przypuszczali, że tego rodzaju zachowania u słoni zarezerwowane są dla starszych samic. – Byliśmy zdumieni, odkrywając, że samce słoni angażują się w tak wyrafinowaną koordynację wokalną, aby zainicjować działanie – powiedziała Caitlin O’Connell-Rodwell, główna autorka badania. – Dotychczas uważano, że samce mają luźne więzi społeczne. Te „rozmowy” pokazują nam jednak, że w ich komunikacji głosowej dzieje się znacznie więcej, niż wcześniej sądzono – mówi badaczka. Dwadzieścia lat obserwacji słoni Po raz pierwszy O’Connell-Rodwell nagrała słoniowe „chodźmy!” już w 2004 roku, podczas nocnyc…

odkryto-w-jaki-sposob-samce-sloni-daja-swojej-grupie-sygnal-chodzmy-jeden-po-drugim-zaczynaja-dudnic-5026c46.jpg
width: 1000
height: 692

Największy drapieżnik przed dinozaurami? To może być ta wymarła salamandra sprzed 280 mln lat
type: item
date: 2024-07-04T11:30:52.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: namibia
subject: odkrycia
subject: paleontologia
subject: pustynia namib
subject: Wolny czas
description: Na pustyni w Namibii znaleziono niezwykłe skamieniałości. Należą to wymarłego gatunku prehistorycznego drapieżnika przypominającego dzisiejsze salamandry. Zwierzę było od nich jednak kilkukrotnie większe. Gigantyczna salamandra miała 2,5 m długości.
encoded: W tym artykule: Znalezisko na pustyni Salamandra, która polowała jak krokodyl Zwierzę z zimnych bagien Pustynia Namib to jedno z najsuchszych miejsc na świecie. Może padać tam rzadziej niż raz na rok. Skaliste wyżyny i pokryte wydmami równiny rozciągają się na długość 1300 km. Pustynię uznaje się za najstarszą na kuli ziemskiej – może mieć nawet 55-80 mln lat. Gdybyśmy jednak cofnęli się jeszcze dalej w przeszłość, dzisiejsze tereny zasypane piaskiem wyglądałyby zupełnie inaczej. Dodatkowe 200 mln lat wstecz i Namib – w jednym z tłumaczeń słowo to oznacza „miejsce, gdzie nic nie ma” – okazałaby się regionem tętniącym życiem. Choć niekoniecznie ciepłym i słonecznym. W najnowszym numerze czasopisma „Nature” naukowcy ogłaszają znalezienie na Namib niezwykłych skamieniałości. Pochodzą sprzed 280 mln lat. Są to skamieniałości dużego drapieżnika wyglądem przypominającego dzisiejsze salamandry. Swoich ofiar zwierzę to szukało na zimnych podmokłych terenach, które częściowo pokrywał lód. Znalezisko na pustyni Odkrycia dokonano w 2015 r. Naukowcy znaleźli niekompletne skamieniałości czterech zwierząt. W skład jednej wchodziła dobrze zachowana czaszka i kręgosłup. Na ich podstawie paleontolodzy oszacowali, że prehistoryczne stworzenie miało 2,5 m długości i sześćdziesięciocentymetrową głowę. Gigantyczna salamandra została nazwana Gaiasia jennyae. Pierwszy człon nazwy odwołuje się do formacji Gai-As w Namibii, gdzie znaleziono szczątki. Drugi honoruje zmarłą w 2020 r. brytyjską paleontolożkę Jennifer Clack. Clack specjalizowała się w ewolucji kręgowców. A szczególnie w ewolucji tetrapodów, czyli grupy zwierząt, z której wywodzą się płazy, gady, ptaki i ssaki. I to właśnie do tych kręgowców należy Gaiasia jennyae. Choć zwierzę przypominało gigantycznego i groźnego aksolotla, w rzeczywistości nie był to płaz. Tylko właśnie archaiczny tetrapod (inaczej czworonóg). Salamandra, która polowała jak krokodyl Skamieniałości znalazła Claudia Marsicano z Uniwersytetu Buenos Aires wraz z …

najwiekszy-drapieznik-przed-dinozaurami-to-moze-byc-ta-wymarla-salamandra-sprzed-280-mln-lat-e0e2dda.jpg
width: 1814
height: 923

Traveler 9/23
type: item
date: 2023-08-17T21:59:26.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: Edukacja
subject: indie
subject: Kultura
subject: namibia
subject: natura
subject: nepal
subject: ochrona przyrody
subject: słonie
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: Najpiękniejsze szlaki świata
encoded: Na szlaku przygody Od kiedy sięgam pamięcią, lubiłam chodzić. Nawet do szkoły zawsze wybierałam najdłuższą drogę. Chodząc, uczyłam się, rozwiązywałam różne problemy, uspokajałam, relaksowałam. Potem, kiedy zaczęłam studiować geologię, często wyjeżdżałam w góry na praktyki. I tam też robiłam dziennie dziesiątki kilometrów. A jednocześnie poznawałam tajemnice gór. Rozkładałam je na czynniki pierwsze, oswajałam i coraz bardziej się nimi fascynowałam. I tak z potrzeby chodzenia i kierunku studiów zrodziła się moja pasja do długich górskich wędrówek. Więc mogę w jakimś sensie przyznać, że temat tego wydania Travelera jest spełnieniem moich marzeń. Zawiera on bowiem listę 35 szlaków, które z pewnością chciałabym przejść (z niektórymi już mi się udało zmierzyć). Jednak ten wyjątkowy numer nie jest wyłącznie dziełem naszej redakcji. Powstał we współpracy z kolegami z amerykańskiego National Geographic. A zatem lista jest uniwersalna i odzwierciedla marzenia milionów osób z wielu krajów. Mam nadzieję, że stanie się również Waszą. Znajdziecie tu najpiękniejsze trasy trekkingowe wszystkich kontynentów poza Antarktydą. O różnym stopniu trudności i o długości od kilku do nawet kilku tysięcy kilometrów. Spektakularne widokowo, zapewniające moc doświadczeń i wrażeń, o których nigdy nie zapomnicie. Polecam wędrowanie, ponieważ jest to też zdecydowanie najzdrowszy sposób spędzania czasu. A poza tym kształtujący charakter. I dający mnóstwo satysfakcji i radości na mecie. Agnieszka Franus zastępczyni redaktora naczelnego Spis treści PLANETA TRAVELERA 8 | Wieści ze świata 12 | Oto Cuda Polski 2023 National Geographic Traveler 16 | Kierunek kultura TEMAT NUMERU – NAJPIĘKNIEJSZE SZLAKI ŚWIATA EUROPA 20 | WŁOCHY Szlak św. Wirgiliusza, Dolomity 26 | SZWECJA Park Narodowy Sarek 28 | SZWAJCARIA Szwajcarski Szlak Wina nad Jeziorem Genewskim 30 | GRECJA Szlak E4 na Krecie 36 | IRLANDIA Dingle Way POLSKA 38 | Wzdłuż Bałtyku 42 | Top 5 najciekawszych tras w Polsce Wokół Wigier, Szlak Zamków Pias…

traveler-9-23-098ae11.jpg
width: 2423
height: 3131

Ogromna piaskowa chmura nad Atlantykiem. Uchwycił ją amerykański satelita
type: item
date: 2020-07-27T11:41:08.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: Edukacja
subject: namibia
subject: sahara
subject: satelita
subject: Travel
subject: zanieczyszczenia powietrza
description: Potężna chmura pustynnego piasku i pyłu przetacza się nad wodami Oceanu Atlantyckiego – taki obraz prezentują najnowsze fotografie wykonane przez amerykańskiego satelitę Landsat 8.
encoded: Landsat 8 to ostatnio wystrzelony satelita United States Geological Survey, wyposażony w najnowszej generacji przyrząd do teledetekcji – Operational Land Imager (OLI) – o szerokim zakresie dynamicznym. Teledetekcja to rodzaj badań wykonywanych z dużej odległości przy wykorzystaniu specjalistycznych sensorów. Badania teledetekcyjne można wykonywać z samolotów, przestrzeni kosmicznej lub z powierzchni ziemi. OLI świetnie radzi sobie z obserwacją Ziemi, a ostatnio zrobił zdjęcia wiatrów panujących nad Namibią, które zbierają pył i piasek i przenoszą go nad Ocean Atlantycki. Wiatry, które niosą ten pył, nazywane są fenami. To ciepły i suchy wiatr, wiejący z gór w doliny. W wyniku zmian fizycznych, następuje ogrzewanie i osuszanie spadającego powietrza oraz gwałtowne ocieplenie w obszarze jego oddziaływania. W Tatrach ten wiatr nazywamy halnym. Zdjęcia, na których w wysokiej rozdzielczości możemy podziwiać rozległą chmurę pyłu przesłaniającą wody Atlantyku, powstały 17 lipca. OLI doskonale zarejestrował chwilę, w której fen był aktywny, a jego prąd porwał pył z Namibii nad ocean. Namibia to suchy kraj z zaledwie dwoma stałymi naturalnymi jeziorami. Leży pomiędzy dwiema pustyniami – Kalahari i Namib. Występuje tutaj również najmniej opadów spośród wszystkich krajów Afryki Subsaharyjskiej. Wysoki i suchy Płaskowyż Centralny Namibii, obejmujący duży obszar ziemi biegnący pionowo w dół kraju, daje idealne warunki do tworzenia się tych górskich wiatrów. Satelity wielokrotnie wychwytywały momenty przenoszenia pyłów z wnętrza lądów na obszary morskie i oceaniczne. Wcześniej w tym miesiącu satelity Copernicus Sentinel i Aeolus należące do ESA śledziły ogromną smugę pyłu podróżującą z Sahary do Ameryki Północnej. W wielu przypadkach transport pyłu z obszarów śródlądowych do oceanów może być ważnym źródłem składników odżywczych dla fitoplanktonu. Czasami wiatry te przenoszą tak dużo składników odżywczych, że prowadzi to do zakwitu planktonu. Są to ważne wydarzenia w biosferze, pon…

ogromna-chruma-pylu-i-piasku-nad-atlantykiem-fot-usgs-landsat-8-oli-529b1b1.jpeg
width: 720
height: 480

Ten Polak kręci zapierające dech w piersiach filmy. Zobacz jego niezwykłe ujęcia z całego świata
type: item
date: 2019-09-24T13:47:14.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: botswana
subject: filmy
subject: Kultura
subject: namibia
subject: polacy
subject: timelapse
subject: Travel
subject: zdjęcia
description: W sfilmowanych przez niego miejscach: Zakynthos, Namibii, Botswanie, a nawet w Warszawie zakochasz się od razu. Oto Maciej Tomków. Operator do zadań specjalnych.
encoded: „Było tam tak pięknie, że nie oddają tego żadne zdjęcia”. Zdarzyło ci się wypowiedzieć te słowa? Zobacz ujęcia Macieja Tomków, operatora filmowego i autora zdjęć timelapse z całego świata. Dzięki swoim umiejętnościom i nowoczesnej technologii potrafi uchwycić to, co nieuchwytne. Dosłownie. Bo technika filmowania timelapse wiąże się z rejestrowaniem długotrwałych procesów zachodzących w naturze, które są niezauważalne dla ludzkiego oka. Na przykład… najciemniejszego nieba na świecie i przemieszczających się po nim gwiazd. Cierpliwość i poświęcenie Takie prace wymagają jednak poświęcenia. Jego 4-minutowy materiał timelapse z Namibii powstawał łącznie 24 dni, z czego 20 Tomków spędził pod gołym niebem. Temperatury w dzień sięgały 38 stopni, noce były zdecydowanie chłodniejsze - ok. 8 stopni, a różnice temperatur dotkliwe. Do tego cały sprzęt filmowy ważył ok. 45 kg. Mimo wszystko operator kocha pracę w terenie: - Największą przyjemność sprawia mi praca w plenerach. Towarzyszy mi tylko cisza i spokój. Bardzo dobrze pamiętam noc na pustyni Namib wśród najpiękniejszych wydm świata: żadnej żywej duszy, po prostu pustka. Wtedy naprawdę czuję i dostrzegam piękno otaczającego nas świata – opowiada. I czaruje swoim obiektywem. Od Warszawy wszystko się zaczęło Tomków kinematografią zainteresował się 6 lat temu. Na poważnie. Podjął naukę w Tiffen International Steadicam Workshop w Oxfordzie, a swój warsztat operatorski doskonalił w Akademii Multi Art w Krakowie, gdzie awansem przeskoczył dwa lata, dostając się na Podyplomowy Kurs Operatorski. Jego autorska produkcja „Warsaw Halla” w 2014 roku została uznana najlepszym filmem promującym Warszawę. Warto dodać, że materiał powstawał w nietypowy sposób. Ponieważ Tomków przez wiele lat trenował jazdę agresywną na rolkach i akrobatykę sportową, wykorzystał swoje umiejętności i kamerował jeżdżąc na rolkach. Unikatowe! Klatka po klatce na Zakynthos W 2015 roku wziął udział w 3. edycji projektu „Dream Walker – Around The World in 80s Jum…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bd99a7e6aae4aaeb8c3aa093fac18a6871ae46c4-62c971b.jpeg
width: 1802
height: 1202

Afryka: Namibia pod ochroną
type: item
date: 2019-07-22T09:42:00.000Z
creator: Alexandra Fuller
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Lifestyle
subject: namibia
subject: pustynia namib
subject: pustynie
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wydmy
description: O świcie ostatnie kosmyki szarej mgły wiły się na tle różowiejącego nieba ponad piaszczystą wydmą u wschodnich krańców pustyni Namib. Szakal potruchtał ku kępie akacji. Oryks ciągnął do oczka wodnego na pobliskim obozowisku turystycznym. Żuk czarnuchowaty lśniącą czernią ciął czerwień piasku. Obok miałem Rudolpha !Naibaba*, przewodnika na safari, który wychowywał się w regionie Kunene, 500 km na północ stąd, w rezerwacie przyrody NamibRand, gdzie hodował owce, kozy i osły na farmie babki.
encoded: O świcie ostatnie kosmyki szarej mgły wiły się na tle różowiejącego nieba ponad piaszczystą wydmą u wschodnich krańców pustyni Namib. Szakal potruchtał ku kępie akacji. Oryks ciągnął do oczka wodnego na pobliskim obozowisku turystycznym. Żuk czarnuchowaty lśniącą czernią ciął czerwień piasku. Obok miałem Rudolpha !Naibaba, przewodnika na safari, który wychowywał się w regionie Kunene, 500 km na północ stąd, w rezerwacie przyrody NamibRand, gdzie hodował owce, kozy i osły na farmie babki. !Naibab ma 30 lat, ale odznacza się roztropnością znacznie starszego mężczyzny, co on sam wiąże z dorastaniem na pustyni. – Ta ziemia każe ci codziennie zastanawiać się nad życiem i śmiercią – mówi. – No i wojna. Ona też uczy rozumu w przyspieszonym tempie. Wojna domowa w Namibii zaczęła się w roku 1966 i trwała 22 lata. W roku 1990, gdy w końcu uzyskała niepodległość, odłączając się od RPA, Namibia była jednym z pierwszych krajów świata, które ochronę środowiska zapisały w konstytucji. – Myślę, że z wielu przyczyn namibijski ruch ekologiczny narodził się wraz z niepodległością – mówi !Naibab. – Podczas wojny, w połowie lat 80., wystąpiła dotkliwa susza i rolnicy wpadli w rozpacz. Padły im owce, zaczęli więc zabijać dziką zwierzynę. Namibijczykom nietrudno było się zorientować, że przyjdzie im wymrzeć, jeśli nie zaczną bronić i szanować swoich zasobów. Jeszcze 20 lat temu tutejsze grunty były ogrodzone i pełne owiec. Próbowałam wyobrazić sobie tych owczarzy odwracających się plecami do wiatru, zasypywanych czerwonym od tlenku żelaza piaskiem, latami czekających na deszcz. – Jestem pewien, że mieli mieszane uczucia – zgodził się !Naibab. – Z jednej strony brak wody. A z drugiej – czy można nie podziwiać tego miejsca? Nie czuć odpowiedzialności za nie? Przyjechałam do Namibii, bo pod koniec 2008 r. jej władze ogłosiły utworzenie Parku Narodowego Sperrgebiet na obszarze wielkości 2,2 mln ha wzdłuż południowo-zachodniego wybrzeża. Odtąd urzędnicy mogli mówić, że prawie połowa terytorium…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4f3b95ff28ef92d44538d43a4dff63ae2fb26cd3-5366ad1.jpeg
width: 714
height: 475

Słoń, niewolnik własnej potęgi. Tak silne, a wciąż zagrożone
type: item
date: 2019-07-22T06:43:31.000Z
creator: Małgorzata T. Załoga
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: indie
subject: Kultura
subject: namibia
subject: natura
subject: nepal
subject: ochrona przyrody
subject: słonie
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: Od 4 tysięcy lat człowiek oswaja słonie indyjskie (Elephas maximus) i wykorzystuje jako zwierzęta pociągowe. Te majestatyczne kolosy (ponad 6 m długości i ok. 3 m wzrostu przy 5 tonach masy) potrafią przemierzać leśne ostępy z ważącym tonę pniem drzewa na ciosach i poganiaczem na grzbiecie.
encoded: Kiedyś występowały niemal w całej Azji, od wiecznie zielonych lasów deszczowych na nizinach aż po trawiaste równiny i puszcze rosnące ponad 3 000 m n.p.m. Dziś tereny, na których mogłyby spokojnie mieszkać i żerować, niebezpiecznie się kurczą. Trzeba bowiem pamiętać, że ci wielcy roślinożercy jedzą przez 16 godzin na dobę, a do wyżywienia słonia potrzeba ok. 150 kg paszy i prawie 100 litrów wody dziennie. Tępione za „napady” na pola uprawne, odławiane za młodu do pracy na plantacjach, przepędzane przez wycinające drzewa maszyny te największe lądowe ssaki trafiły na Czerwoną Listę gatunków zagrożonych wyginięciem. I to mimo że ich populacja nie ucierpiała aż tak bardzo wskutek łowów na kość słoniową, jak to miało miejsce w wypadku ich afrykańskich kuzynów. Wszystko dlatego, że największe ciosy (siekacze) słoni indyjskich nie przekraczają 40 kg wagi (u afrykańskich mogą ważyć i 90 kg), a samice w ogóle nie mają „kłów” wartych zachodu kłusowników. Za to kiepsko rozmnażają się w niewoli, a na wolności rodzą słoniątko zaledwie raz na 4–5 lat. Na legalnej aukcji w Namibii cena kości słoniowej była w tym roku niższa od oczekiwań i osiągnęła zaledwie 164 dolarów za kilogram, ale podobno wynikało to z niskiej jakości oferowanego surowca. Jakiś czas temu w Chinach na czarnym rynku cena przekraczała 560 dolarów, jednak i tu zapewne spadła po informacji, że z rządowych magazynów „wyparowało” w tym roku 110 ton kości, która kosztowała życie 11 tys. zwierząt. Czy oznacza to, że słonie mogą poczuć się bezpieczniejsze? Raczej nie. Są duże i potrzebują dużego terytorium. A człowiek nie lubi takiej konkurencji. Paweł i Bożena Młodkowscy podczas wędrówek po Nepalu podglądali szare kolosy. Niestety, mimo determinacji nie udało im się spotkać żadnego na wolności. Spędzili za to kilka dni w słoniowej wiosce. Zdjęcia dokumentujące los łagodnych olbrzymów przyniosły Pawłowi Grand Prix IV Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic. Według niektórych źródeł kość słoni indyjskich …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/baeb15b5384a49a545ab3c706d28b2642933b9d0-f55d5d9.jpeg
width: 640
height: 426

Namibia: Świat za tysiąc lat i szarlotka na pustyni
type: item
date: 2019-06-18T07:00:00.000Z
creator: Anita Szarlik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: namibia
subject: pustynia namib
subject: rajdy samochodowe
subject: rekreacja
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wydmy
description: Księżycowy krajobraz, rdzewiejący piasek i żywego ducha w promieniu setek kilometrów. W Namibii zobaczyłam, jak wyglądać będzie świat w przyszłości
encoded: Z daleka wygląda jak pociąg widmo. Widmo, bo na pustyni Namib, a dokładnie na dojazdówce do Trans Kalahari Highway, nie ma przecież torów. Podjeżdżamy bliżej. Pociąg to pędząca cysterna. Cała czarna, jakby osmolona, najeżona kolcami, z przyspawanymi tu i tam karoseriami garbusów sprzed pół wieku. Na szczycie tego przedziwnego wehikułu siedzi kilka osób. Niektórzy na twarzach mają chustki, na uszach potężne oldskulowe słuchawki. Gdy wyciągamy aparaty, gwałtownie protestują. Grożą, że zaraz to oni zrobią nam zdjęcia. A proszę bardzo, róbcie! W CB-radiu słyszymy głos naszego przewodnika. Frik każe nam pojazd jak najszybciej wyprzedzić: – To nie żarty! Zaraz ktoś dostanie kamieniem albo zderzy się z innym autem – mówi. To ostrzeżenie znamy już na pamięć, bo na szutrowych drogach Namibii mijanie jest jednym z najbardziej niebezpiecznych manewrów. Po pierwsze odprysk spod kół innego pojazdu może rozbić szybę. Po drugie w tym tumanie kurzu, w którym cały czas jedziemy, naprawdę nic nie widać. Przyspieszamy więc i po kolei, samochód po samochodzie wyprzedzamy ponurą cysternę. – Co to, do cholery, było?! – pytamy jeden przez drugiego przez CB-radio. Frik twierdzi, że jak nic trafiliśmy na ekipę filmową czwartej części Mad Maxa. Namibia tak bardzo spodobała się scenarzystom, że to tu właśnie kręcona jest większość zdjęć do najnowszego filmu o przyszłym świecie bez wody. Jakby na potwierdzenie tych słów zbliżamy się do kolejnych futurystycznych pojazdów, tyle że stojących na poboczu. Znowu wyciągamy aparaty, może zobaczymy Mela Gibsona? Ale tym razem filmowcy Mad Maxa już czekają na nas z wymierzonymi kamerami, aparatami, komórkami. – Chcą was postraszyć, że mogą was namierzyć i podać do sądu, gdybyście opublikowali zdjęcia z planu przed premierą filmu – mówi Frik. Horyzont po horyzont A może to niejedyny powód? Może i nasza grupa też wygląda zjawiskowo? W końcu niecodziennie na pustyni widzi się sześć jadących w zgrabnej kolumnie skód yeti. I to z kierownicami po niewłaściwej…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5e6aff9f91b7990149ae00acae4102b1e7f0e83f-9254c42.jpeg
width: 721
height: 481

Nastolatkowie ruszyli w podróż do afrykańskiego rezerwatu, by przekonać się, że warto podążać za marzeniami
type: item
date: 2017-05-26T09:12:56.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: dzikie zwierzęta
subject: namibia
subject: wystawa
subject: zdjęcia
subject: zwierzęta
description: Gdyby nie projekt Make a change, wyjazd do Afryki byłby dla nich niemożliwy. W Namibii nauczyli się, że w całkowitej ciszy można usłyszeć symfonię dźwięków, że wystarczy wyłączyć latarkę, by blask gwiazd oświetlił drogę, a cierpliwość i pokora wobec natury, pozwalają dostrzec jej niedostępne piękno. Swoje doświadczenia zarejestrowali za pomocą aparatu. Tak powstała wystawa Africa Camp.
encoded: Przeczytaj również: W świat afrykańskiej przyrody zabiera podopiecznych domu dziecka. Wszystko po to, by dzielić się pasją i odwagą >>> Basia, Klaudia, Ola, Zuza, Gosia, Magda, Ania, Wiktoria, Zosia, Filip i Dawid to jedenaście osób, które w ramach projektu Make a Change, ruszyły w niesamowitą podróż do rezerwatu dzikich zwierząt w Namibii. Inicjatorką przedsięwzięcia jest Maria Geremek, lekarka weterynarii, instruktorka jeździectwa i podróżniczka. - Wracając do Polski na jesieni zeszłego roku, po pracy w rezerwacie dzikich zwierząt, miałam jedno postanowienie: w ciągu roku zorganizować co najmniej jeden wyjazd dla młodzieży do Fundacji AfriCat, w której pracowałam. Tak powstało Make a Change - podążanie za marzeniami, edukacja ekologiczna, globalna i społeczna – tłumaczy pomysłodawczyni. Oprócz Marii i jej projektu Make a Change, dużą rolę w organizacji wyjazdu odegrało Stowarzyszenie SIEMACHA. Jego misja to aktywizowanie i tym samym poprawianie jakości życia młodzieży m. in. poprzez sport, podróże i edukację. 5 wychowanków SIEMACHY dostało szansę wyjazdu do Namibii. Przygoda i nauka Dla każdego z uczestników był to pierwszy kontakt z Afryką. Z miejskiej dżungli trafili wprost do afrykańskiego buszu. Uczyli się, że jeżeli zachowuje się tam całkowitą ciszę to można usłyszeć symfonię dźwięków; jeżeli wyłączy się latarkę to blask gwiazd jest tak intensywny, że bez problemu oświetla drogę; jeżeli wykazuje się wystarczającą cierpliwość i pokorę, to natura odsłania całe swe piękno. "Patrz i widź, słuchaj i słysz, czuj - zmysłami i sercem" to główne przesłanie fundacji AfriCat. W trakcie swojego pobytu uczestnicy codziennie brali udział w zajęciach edukacyjnych prowadzonych przez przewodników z rezerwatu Okonjima. Dotykały one takich aspektów jak konflikt między ludźmi a zwierzętami czy świadoma turystyka. Dodatkowo wszyscy zostali wyposażeni w aparaty fotograficzne, aby rejestrować otoczenie i codzienne wyprawy do rezerwatu. Zobacz zdjęcia! Już od 1 czerwca efekty pracy …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b687901b5eb5f2d66807e47af0a1f7b221544342-d87c5b6.png
width: 1486
height: 875

Słoń pustynny: odliczanie do wyginięcia
type: item
date: 2014-07-16T07:05:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: ekologia
subject: namibia
subject: natura
subject: słonie
description: Namibia wydała zezwolenie na odstrzał dziewięciu samców słonia pustynnego - informuje “Scientific American”
encoded: Słoń pustynny nie jest osobnym gatunkiem, a jedynie słoniem afrykańskim, który zaadaptował się do życia na pustyni. Są lżejsze, mają też szersze łapy od tych żyjących na sawannach. Dawniej słonie pustynne były w Afryce widokiem powszechnym. Dziś spotkać je można tylko w Namibii i Mali. Przed 1989 rokiem wydawało się zresztą, że wszystkie wyginą – swoje zrobili bowiem kłusownicy polujący na ich rogi. Według doniesień organizacji Conservation Action Trust, słoni zostało raptem sto sztuk, w tym jedynie 18 dorosłych samców. Zgoda namibijskich władz może więc przyczynić się do zniknięcia połowy z nich. Innego zdania są sami Namibijczycy. Według tamtejszego ministra środowiska, w kraju żyje 600 osobników, a ich populacja nie różni się od innych grup afrykańskich słoni w tym kraju. 21 czerwca zrealizowano pierwszą ze wspomnianych licencji na polowanie. Pierwszy ze słoni padł.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/edefa7c02fc88b278569dc35bf645e8fe0b08749-e1a9088.jpeg
width: 3204
height: 2136

Parki narodowe Afryki
type: item
date: 2013-04-24T10:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: botswana
subject: namibia
subject: parki narodowe
subject: republika południowej afryki
subject: słonie
subject: Travel
description: Parki narodowe Etosha, Krugera, Chobe
encoded: Sucha woda - Park Narodowy Etosha Nazwa tego jednego największych w świecie parków narodowych (22 tys. km²) w języku lokalnego plemienia Owambo oznacza „miejsce suchej wody”. To nawiązanie do wielkiego, ciągnącego się przez 130 km, pokrytego solnym nalotem błotniska. Według buszmeńskiej legendy było kiedyś jeziorem powstałym z łez kobiety rozpaczającej po stracie dziecka zabitego przez wrogich myśliwych. Po ulewnych deszczach otoczony sawanną, wyschnięty obszar przeistacza się w płytkie jezioro przyciągające flamingi. Innych zwierząt też jest tu mnóstwo – z Wielkiej Piątki brakuje jedynie bawołów. Przy lodżach zrobiono amfiteatry, przy których można obserwować zwierzęta podchodzące do wodopojów. gdzie: Namibia kiedy: od czerwca do lipca więcej: www.etoshanationalpark.co.za Na piątkę z plusem - Park Narodowy Krugera Wśród bywalców safari to miejsce kultowe. Jego nazwa upamiętnia południowoafrykańskiego polityka uznawanego za bohatera historii RPA, Paula Krugera. To on właśnie w 1898 r. proklamował powstanie państwowego obszaru chronionego, w 1926 r. przekształconego w Park Narodowy Krugera. Występuje tu cała Wielka Piątka, w tym około 1300 białych i 200 czarnych nosorożców. No i całe mnóstwo innych zwierzaków. Ze względu na asfaltowe drogi można jeździć po nim własnym, niekoniecznie terenowym samochodem. Słoń na szczęście - Park Narodowy Chobe Dumą parku jest 55 tys. żyjących w nim słoni, co oznacza największe ich zagęszczenie w skali całej Afryki! Atrakcją parku są też wycieczki łodziami po stanowiącej granicę między Botswaną a Namibią rzece Chobe. PN Chobe gdzie: Botswana kiedy: kwiecień– –grudzień więcej: www.botswanatourism.co.bw (FOT. SHUTTERSTOCK) Parki Afryki wybór Travelera

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a5625de7c2d435cad482b568cdc036148d8313bb-90a8adb.jpeg
width: 1000
height: 667

Namibia pod ochroną.
type: item
date: 2011-11-09T09:42:00.000Z
creator: Alexandra Fuller
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: namibia
subject: pustynia namib
subject: pustynie
subject: wydmy
description: O świcie ostatnie kosmyki szarej mgły wiły się na tle różowiejącego nieba ponad piaszczystą wydmą u wschodnich krańców pustyni Namib. Szakal potruchtał ku kępie akacji. Oryks ciągnął do oczka wodnego na pobliskim obozowisku turystycznym. Żuk czarnuchowaty lśniącą czernią ciął czerwień piasku. Obok miałem Rudolpha !Naibaba*, przewodnika na safari, który wychowywał się w regionie Kunene, 500 km na północ stąd, w rezerwacie przyrody NamibRand, gdzie hodował owce, kozy i osły na farmie babki.
encoded: O świcie ostatnie kosmyki szarej mgły wiły się na tle różowiejącego nieba ponad piaszczystą wydmą u wschodnich krańców pustyni Namib. Szakal potruchtał ku kępie akacji. Oryks ciągnął do oczka wodnego na pobliskim obozowisku turystycznym. Żuk czarnuchowaty lśniącą czernią ciął czerwień piasku. Obok miałem Rudolpha !Naibaba, przewodnika na safari, który wychowywał się w regionie Kunene, 500 km na północ stąd, w rezerwacie przyrody NamibRand, gdzie hodował owce, kozy i osły na farmie babki. !Naibab ma 30 lat, ale odznacza się roztropnością znacznie starszego mężczyzny, co on sam wiąże z dorastaniem na pustyni. – Ta ziemia każe ci codziennie zastanawiać się nad życiem i śmiercią – mówi. – No i wojna. Ona też uczy rozumu w przyspieszonym tempie. Wojna domowa w Namibii zaczęła się w roku 1966 i trwała 22 lata. W roku 1990, gdy w końcu uzyskała niepodległość, odłączając się od RPA, Namibia była jednym z pierwszych krajów świata, które ochronę środowiska zapisały w konstytucji. – Myślę, że z wielu przyczyn namibijski ruch ekologiczny narodził się wraz z niepodległością – mówi !Naibab. – Podczas wojny, w połowie lat 80., wystąpiła dotkliwa susza i rolnicy wpadli w rozpacz. Padły im owce, zaczęli więc zabijać dziką zwierzynę. Namibijczykom nietrudno było się zorientować, że przyjdzie im wymrzeć, jeśli nie zaczną bronić i szanować swoich zasobów. Jeszcze 20 lat temu tutejsze grunty były ogrodzone i pełne owiec. Próbowałam wyobrazić sobie tych owczarzy odwracających się plecami do wiatru, zasypywanych czerwonym od tlenku żelaza piaskiem, latami czekających na deszcz. – Jestem pewien, że mieli mieszane uczucia – zgodził się !Naibab. – Z jednej strony brak wody. A z drugiej – czy można nie podziwiać tego miejsca? Nie czuć odpowiedzialności za nie? Przyjechałam do Namibii, bo pod koniec 2008 r. jej władze ogłosiły utworzenie Parku Narodowego Sperrgebiet na obszarze wielkości 2,2 mln ha wzdłuż południowo-zachodniego wybrzeża. Odtąd urzędnicy mogli mówić, że prawie połowa terytorium…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b80f49e6531620187498f99aa3a3682f92965621-da16620.jpeg
width: 714
height: 475

Namibia
type: item
date: 2010-11-25T09:30:00.000Z
creator: Anna i Krzysztof Kobusowie
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: lew
subject: lwy
subject: namibia
subject: podróże
subject: wyprawy
subject: żyrafy
description: To pierwszy kraj, który ochronę zwierząt wpisał do konstytucji. Nic dziwnego, bo odwiedzając go, nie ma wątpliwości, że lwy, słonie i nosorożce tutaj rządzą!
encoded: Do Namibii wyruszamy na sześć tygodni z dwójką małych dzieci. Dlatego przed wyjazdem zbieramy wszystkie możliwe, nieraz sprzeczne informacje. Ta wyprawa nie może być wielką improwizacją z jeszcze jednego powodu: jedziemy do byłej niemieckiej kolonii, jak na kraj afrykański, niezwykle uporządkowanej. Noclegi w w parkach narodowych rezerwujemy z trzymiesięcznym wyprzedzeniem. Auto wynajmujemy jeszcze w Polsce, przez internet. Lądujemy w Windhuk. Po przylocie z Europy miasto sprawia wrażenie prowincjonalnej dziury. Wystarczy jednak pojeździć trochę po Namibii, by wydała się światową metropolią. Mieszkający tu na stałe Polak Jurek Mazgaj (właściciel biura podróży) zapewnia, że lewostronny ruch nie będzie dla nas problemem. – Dwa auta dziennie to tutaj tłok – żartuje, gdy w wypożyczalni odbieramy lśniącego nissana. W jego ogromnym bagażniku mieści się skrzynia na jedzenie, lodówka, kuchenka, stolik, krzesła, sztućce, miski, talerze – wszystko co niezbędne podczas wyprawy. KOLCZYKI Z JASZCZUREK Pierwszy nocleg wypada w Solitaire, najmniejszym mieście Namibii, następnego dnia jesteśmy w Sesriem, skąd jedziemy zobaczyć najwyższe wydmy świata. Mają po 300 m. Choć na pierwszy rzut oka zdają się być bez życia, wystarczy trochę poczekać, by zobaczyć ich mieszkańców: oryksy, ptaki oraz chrabąszcze. Te ostatnie dosłownie stają na głowie, by się napić. O świcie opierają się o skrzydła, czekając aż krople rosy osiadłe na ich pancerzach połączą się w jedną dużą, która wessana pozwoli im przeżyć kolejny upalny dzień. Trzy dni pobytu na pustyni Namib sprawiają, że zapominamy o istnieniu świata i cywilizacji. Ale ci, którzy przed wiekami przybyli tu zarządzać niemiecką kolonią, o swoim haimat zapominać nie mieli zamiaru. Jak XIX-wieczny baron Hans Heinrich von Wolf, który na tutejszym pustkowiu wybudował zamek. Duwisib Castle miał mu przypominać architekturę ukochanej Saksonii, baron postanowił hodować nawet konie. Po jego śmierci stado rozproszyło się i dziś można spotkać pustynnych p…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ee452d6faeede8ef216a5f2e351428e48570a226-8a2c816.jpeg
width: 500
height: 334

6/2009
type: item
date: 2009-12-10T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: atakama
subject: australia
subject: namibia
subject: pustynie
subject: sahara
subject: stany zjednoczone
subject: utah
description: Otwieram pięknie wyglądającą paczkę leżącą pod choinką. Z trudem rozrywam papier, szarpię się ze wstążką… W końcu jest! Hm… Kolejny ciepły szalik bordo (nie lubię tego koloru!). Potem jest jeszcze gorzej – granatowa gustowna torebka z kokardą skrywa film DVD (widziałam go w kinie). Zestaw kosmetyczny z gąbką (czyżbym źle pachniała?), wisiorek (będzie do mnie pasował za jakieś 30 lat), nowy toster (choć dotychczasowy całkiem nieźle działa!). Od kiedy przestałam pisać listy do Świętego Mikołaja, często zdarza mi się dostawać upominki, które (delikatnie mówiąc) są mi zupełnie zbędne. Wolę zawczasu o tym pomyśleć i sama robię sobie prezenty. Najchętniej podróżnicze! Sobie i bliskim można podarować wyprawę w góry, wyjazd rodzinny do ciepłych krajów, emocje związane ze skokiem na bungee, nurkowanie z rekinami, kilka dni w ciszy i medytacji, kurs lepienia garnków… Dla tych, którzy nie mają jeszcze sprecyzowanych planów, przygotowaliśmy w tym specjalnym, świątecznym wydaniu Travelera aż 37 sprawdzonych pomysłów na prezent. Mam nadzieję, że lektura tego numeru będzie dla Was inspirująca! A sobie i Wam życzę w tym nadchodzącym roku wielu niezapomnianych wyjazdów w dalekie i bliższe zakątki Ziemi.
encoded: Traveler 6/2009 WIEŚCI ZE ŚWIATA Wydarzenia, wyprawy 20 zrób sobie prezent. Znani opowiadają o swoich upragnionych wyjazdach, a my podrzucamy kolejne pomysły do zrealizowania Podróż życia: Hawaje, Bhutan, Albania, Boliwia, Borneo, Mali, Norwegia, Kalifornia W 48 GODZIN- Dubrownik WARTO SPRÓBOWAĆ- Off-road Adventure- Wyprawa samochodami przez Syberię RAPORT SPECJALNY- Amelia Earhart POZDROWIENIA ZE... Świątyni Tygrysów felieton- Wojciech Cejrowski

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7c990f6441c5b26b03ef0e03614b4952b4d70666-873d6ef.jpeg
width: 1205
height: 1604

Pustynie - nie tylko morze piasku
type: item
date: 2009-03-21T18:56:04.000Z
creator: Andrzej Hołdys
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: atakama
subject: australia
subject: namibia
subject: pustynie
subject: sahara
subject: stany zjednoczone
subject: utah
description: Do płaskowyżu San Rafael w stanie Utah dojedzie się autostradą I-70 z Denver. Ta sucha, pusta i niegościnna, ale za to bardzo malownicza kraina powstała około 60 mln lat temu. Stare, prekambryjskie skały liczące setki milionów lat zostały wówczas podźwignięte przez ruchy górotwórcze – te same, które doprowadziły do wypiętrzenia się całych Gór Skalistych.
encoded: SAN RAFAEL, UTAH, USA Płaskowyż San Rafael mający długość ponad 100 km i szerokość ok. 50 km stanowi tylko niewielką część tego potężnego pasma. Pustynny krajobraz wyniesienia tworzą leżące jedna na drugiej grube warstwy piaskowców i wapieni. Równinę przecinają monumentalne wąwozy i kaniony, które powstały przed tysiącami lat, kiedy teren był dużo bardziej wilgotny niż obecnie. Dziś przepływają tam tylko dwie rzeki, które nie wysychają przez cały rok. Erozja rzeczna ustąpiła miejsca eolicznej. Unoszone przez wiatr drobiny piasku szlifują i ścierają skały, doprowadzając do powstania fantazyjnych form – ostańców zbudowanych z materiału odporniejszego na niszczenie. Naukowcom z Mars Society opracowującym plany załogowej wyprawy na Czerwoną Planetę okolica wydała się na tyle „nieziemska”, że zbudowali tu jedną ze swoich baz doświadczalnych, a w czerwcu 2007 r. zorganizowali na San Rafael konkurs dla konstruktorów pojazdów marsjańskich. Zanim droga I-70 przecięła płaskowyż, był to rejon mało dostępny dla ludzi. Dawniej zapuszczali się tu Indianie, lecz i oni nie zakładali stałych siedzib. Dziś skalna pustynia przyciąga amatorów kolarstwa terenowego, wspinaczki skałkowej, wędrówek konnych i jazdy samochodami terenowymi. Ci ostatni są prawdziwą plagą, bo niszczą cienką warstwę pustynnej gleby dostarczającej substancji pokarmowych nielicznym żyjącym tu roślinom. Brązowe suknie dziko rosnących palm Washingtonia filifera to charaktery-styczny, choć coraz rzadszy element krajobrazu pustyni Sonora zajmującej znaczną część południowej Arizony i Kalifornii oraz północno-zachodni skraj Meksyku. Dorastające do 25 metrów i osiągające wiek 90 lat palmy rosły niegdyś powszechnie we wszystkich oazach tej wielkiej pustynnej krainy, której powierzchnia jest równa terytorium Polski. Nazwę otrzymały na cześć pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Dziś jest to gatunek zagrożony wyginięciem – umieszczono go na czerwonej liście UICN (Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody). Zwiędłe liście…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/17a83283a6436fffb6a51cb22fea8b12ab9350e1-66e63cd.jpeg
width: 600
height: 399