W Warszawie powstał wehikuł czasu. Można go zobaczyć na jednej z miejskich ścian
Warszawa zyskała nowy mural. Podwórko zabytkowej kamienicy Domu Towarowego Braci Jabłkowskich zostało uzupełnione o imponującą instalację artystyczną. Graffiti przenosi widzów zarówno w przeszłość jak i… przyszłość.
Murale to wyjątkowa forma street artu, która rzadko kogo pozostawia obojętnym. Miejskie malowidła, zwłaszcza te nawiązujące do lokalnej historii, cieszą się ogromną sympatią mieszkańców i turystów. Ta dziedzina sztuki stała się doskonałym sposobem na przywołanie dawnych symboli oraz ważnych elementów kultury i wkomponowanie ich we współczesną tkankę miasta. Wielkoformatowe obrazy tak mocno wpisały się w miejski krajobraz, że dziś stanowią obowiązkowy punkt wielu wycieczek. Czy podobny sukces odniesie najnowsze dzieło, które właśnie ozdobiło ścianę podwórka kamienicy przy ulicy Chmielnej 21? Biorąc pod uwagę jego treść, potencjał jest niewątpliwy. „Warszawa przyszłości” Aby zrozumieć to, co zostało umieszczone na malowidle, należy cofnąć się do początków XX wieku. To właśnie wtedy na stołecznych witrynach sklepowych zaczął pojawiać się futurystyczny produkt – seria kartek pocztowych portretujących Warszawę przyszłości. Graficy zdecydowali się wkomponować w pocztówkowe pejzaże miasta elementy, które po stolicy będą poruszać się w roku 2000. Tym sposobem nad Wisłą zaczęły pędzić wagony podniebnej kolei, a sama rzeka wypełniła się wieloma okrętami. Mural zaprojektowany przez architekta Piotra Glegołę przedstawia wizje, które w opinii XX-wiecznych warszawiaków miały stanowić codzienność dzisiejszej stolicy. I choć miejski transport rozwija się zdecydowanie szybciej pod ziemią niż w chmurach, to jeden element dawnych wyobrażeń wydaje się wyjątkowo trafny. Na niemal każdym futurystycznym pejzażu sprzed lat dostrzeżemy bowiem postać człowieka, który w miejskim pośpiechu upada, doznając uszczerbku na zdrowiu. Dziś ta wizja nabiera symbolicznego znaczenia. W gwarze i natłoku codziennych zobowiązań rzeczywiście łatwo zapomnieć o zachowaniu elementarnego bezpieczeństwa w miejskim gąszczu, spiesząc się na autobus, metro czy tramwaj. XX-wieczny „Photoshop” Warszawscy graficy w XX wieku nie byli odosobnieni w tworzeniu futurystycznych wizji miasta. Trend ten przybył do Polski z zachodu – miasta takie jak Paryż, Praga czy Nowy Jork również zapełniały się nieprzystającymi do ówczesnej zabudowy maszynami. Te obrazy doskonale oddawały nastroje epoki: z jednej strony ogromne ambicje bycia nowoczesną metropolią, a z drugiej – podskórny lęk przed chaosem i zawrotnym tempem zmian. Jak podaje Dom Towarowy Braci Jabłkowskich w komunikacie prasowym, wizje te były lustrem, w którym odbijały się nastroje tamtych lat: wielkie marzenia o budowie nowoczesnej metropolii przeplatały się z cichym niepokojem o to, czy w tym zawrotnym tempie zmian nie czeka nas cywilizacyjny chaos. Na pochwałę zasługuje również technika wykonywania futurystycznych pocztówek, którą teraz bez oporów można nazwać „Photoshopem” z poprzedniego stulecia. Różnica w tym, że obecni graficy w mgnieniu oka potrafią nałożyć dowolny obiekt na dowolne tło w programie komputerowym, podczas gdy ponad sto lat temu efekt taki był jedynie możliwy poprzez niezwykle szczegółową pracę. Aby stworzyć ostateczny kolaż artyści musieli dokładnie wycinać, a następnie przyklejać wizerunki machin na warszawskie tło. Co ciekawe, grafiki te miały charakter niemal seryjny – wydawcy na całym świecie korzystali ze wspólnych szablonów. Dzięki temu futurystyczny motyw rowerzysty w obłokach, znany z Warszawy, pojawiał się jako uniwersalny symbol nowoczesności na kartkach pocztowych od Paryża po USA. Wyjątkowy mural i wystawa pocztówek Wielkoformatowe malowidło ufundowane zostało przez Dom Towarowy Braci Jabłkowskich, a jego wykonawcą jest Good Looking Studio. Równocześnie do premiery muralu udostępniona zwiedzającym została kolekcja pocztówek będących inspiracją dla ściennego obrazu. Prezentowane pocztówki pochodzą z kolekcji filokartysty Łukasza Żaka. Dzieło można zobaczyć przy ulicy Chmielnej 21 w Warszawie. To właśnie tam możemy odkryć, jak ponad sto lat temu wyobrażano sobie stolicę Polski. Źródła: Dom Towarowy Braci Jabłkowskich, TVN24
Światowa gwiazda street artu tworzy mural w Warszawie. Praca nawiąże do polskiej tradycji
W Warszawie pojawi się nowa praca znanej na całym świecie twórczyni street artu. NeSpoon, która zasłynęła tworząc murale przedstawiające koronkarskie rzemiosło, tym razem wykorzysta motywy związane z tradycją z Koniakowa – jednego z najbardziej zasłużonych ośrodków tej formy sztuki. Zainteresowani będą mogli nie tylko podziwiać ostateczny efekt, ale również śledzić proces powstawania zjawiskowej pracy.
NeSpoon to pochodząca z Polski artystka, której prace można podziwiać na całym świecie. Nie zdobią one jednak muzealnych ekspozycji – żeby je dostrzec, należy nabrać zdecydowanie „szerszej” perspektywy. Artystka jest autorką setek prac rozłożonych po całym świecie – od Łodzi po Hongkong. Tym razem Polka bierze na warsztat przestrzeń warszawskiej Domoteki. Koronkowy znak rozpoznawczy Przestrzeń miejska, w której wielu artystów wyraża swoje idee, wartości i sprzeciwy, często staje się nieoczywistym elementem zwiedzania danego miejsca. Poprzez obserwowanie pozostawionych na ścianach budynków grafik możemy dostrzec aktualnie panujące nastroje społeczne. Graffiti oraz murale ukazują nam to, wobec czego mieszkańcy danego miasta się sprzeciwiają, a co popierają. W podobnym duchu swoje prace tworzy NeSpoon – autorka znana na całym świecie z umiłowania do koronkowych motywów. Artystka wykorzystuje ten rodzaj sztuki nie tylko do upiększania danej przestrzeni, ale również do przypominania o tej wyjątkowej formie tradycji. Artystka, której pseudonim jest nawiązaniem do cytatu ze słynnej serii filmowej „Matrix”, podkreśla globalny charakter koronek. W rozmowie z „Czwórką” w następujących słowach NeSpoon określa istotność tej formy sztuki: „Maluję koronki na całym świecie, ludzie opowiadają mi o swoich rodzimych tradycjach koronkarskich. Jeszcze nie spotkałam kraju, w którym koronek by nie było”. Koronka koniakowska na warszawskim Targówku Początek 2026 roku to dla NeSpoon czas pracy nad nowym muralem – tym razem umiejscowionym w warszawskiej Domotece. Praca ozdobi tamtejsze wnętrze, tworząc zarówno wyjątkową ozdobę, jak i symbol polskiej tradycji. Mural przedstawia bowiem słynną koronkę koniakowską – XIX-wieczną technikę wykształconą w województwie śląskim, która w 2017 roku została wpisana na Krajową Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego. Ta forma sztuki wyróżnia się unikatowością każdej stworzonej koronki, która powstaje bez użycia szablonów. W ten sposób każda praca stanowi oddzielne – odmienne od innych – dzieło sztuki. Praca nad nowym muralem już trwa, a zainteresowani mogą podziwiać proces tworzenia dzieła. Choć premiera nowego dzieła sztuki planowana jest na koniec marca, już teraz warto odwiedzić „pracownię” NeSpoon i zobaczyć, jak powstaje to wyjątkowe dzieło. Domoteka mieści się pod adresem Malborska 41 w Warszawie. Koronki z całego świata Autorka podkreśla globalne znaczenie tej formy sztuki. Jej prace można podziwiać nie tylko w Warszawie (pierwszy mural powstał przy ulicy Grójeckiej 9 na budynku XXI Liceum Ogólnokształcącego im. Hugona Kołłątaja), ale i w innych zakątkach globu. Dzieła NeSpoon zdobiły m.in. Instytut Polski w Delhi, budynek w centrum Hongkongu czy gmach muzeum w francuskim mieście Blagnac. W każdym z tych miast artystka nawiązywała do technik koronkarstwa z danego kraju, tworząc wyjątkowy, ponadpaństwowy dialog artystyczny. Jej realizacje pokazują, że tradycyjne rzemiosło może stać się inspiracją dla współczesnej sztuki ulicznej i zyskać zupełnie nowy kontekst w przestrzeni publicznej. Dzięki temu lokalne wzory i motywy, często znane jedynie w danym regionie, zyskują miejsce w globalnej opowieści o kulturze i wspólnym dziedzictwie. Źródło: Polskie Radio Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Hit internetu trafił na mural. Kot „celebryta” będzie obserwować przechodniów ze ściany budynku
W centrum Szczecina powstanie wyjątkowe malowidło naścienne, przedstawiające najpopularniejszego kota w Polsce. Mural nie tylko upiększa miejski krajobraz ale również dba o ekologię.
Kot Gacek to turystyczny ewenement na mapie Polski. W 2020 roku cały świat, za sprawą mediów społecznościowych, dowiedział się o futrzaku z ulicy Kaszubskiej w Szczecinie. Teraz, gdy „celebryta” znalazł sobie nowy dom i nie musi już żyć na ulicy, entuzjaści Gacka będą mogli go podziwiać na jednym z szczecińskich bloków. Mural jest efektem zachodniopomorskiego konkursu mającego na celu połączenie sztuki z ekologią. Kim jest kot „Gacek”? Kot był wieloletnim mieszkańcem ulicy Kaszubskiej w centrum Szczecina. Swoją popularność zdobył jednak dopiero 6-7 lat od kiedy zamieszkał na śródmieściu. Większość swojego czasu czarno-biały futrzak spędzał w drewnianej budce ufundowanej przez mieszkankę Szczecina, Żanetę Ginger. Kot dzięki swojemu przyjaznemu usposobieniu szybko zyskał popularność na skale całego kraju. Wideo, w którym pokazany jest zwierzak z Kaszubskiej, rozprzestrzeniło się po całej Polsce, od razu skłaniając turystów do odzwiedzin kociaka. Szczyt kociej popularności przypadł na rok 2023, gdy ocena Gacka w Google Maps osiągnęła 5,0, a o szczecińskim kocie pisały największe światowe portale takie jak: „The Washington Post” czy „The Guardian”. Sława okazała się mieć również negatywny wymiar. Kot Gacek nie tylko musiał się mierzyć z tłumami turystów z całego świata, ale i stał się nawet ofiarą porwania. Na szczęście dla całego Szczecina (a może i świata), kot wykazał się wyjątkowym sprytem i ukrył się przed porywaczem pod samochodem. Nowy dom Gacka Niestety popularność Gacka doprowadziła do pogorszenia zdrowia futrzaka. Turyści, którzy tłumnie odwiedzali „największą atrakcję” Szczecina, regularnie dokarmiali kota, aby ten nie był głodny. Takie zachowanie doprowadziło do drastycznego przytycia „celebryty”, które skończyło się trafieniem kota pod opiekę weterynarza. Obecnie ulubieniec turystów waży o kilka kilogram mniej niż, wtedy jak trafił pod opiekę medyczną. Nie mieszka już na ulicy, ciesząc się ciepłem wymarzonego domu. Spragnieni kota Gacka turyści mogą go jednak zobaczyć na nowo powstałym muralu. Ekologiczny „Gacek” Grafika, na podstawie, której powstanie mural, jest dziełem Michała Szarko i Bartosza Podlewskiego. Malowidło zostanie wykonane przy użyciu farb fotokatalitycznych, które dzięki swoim chemicznych właściwościom działają jak filtry oczyszczające miejskie powietrze. Autorzy projektu zaznaczają, że „Gacek” ma zwracać uwagę na wartości ekologiczne, ochronę zwierząt oraz ludzką odpowiedzialność za środowisko miejskie. Praca akcentuje znaczenie ludzko-zwierzęcej współpracy w tworzeniu nowoczesnych miast. Gdzie będzie można zobaczyć mural? Praca powstaje na ścianie bloku przy ulicy Rugiańskiej 34-35. Obserwując malowidło, należy pamiętać o okolicznych mieszkańcach i nie zakłócać spokoju panującego w tej części Szczecina. Źródła: National Geographic Polska, Głos Szczeciński, Pomorze Zachodnie Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Te murale w Polsce powinien zobaczyć każdy. Poznajesz miasta?
Murale w Polsce tworzą niemałą artystyczną kolekcję. Oto 5 polskich miast, w których zobaczysz najpiękniejsze i najbardziej oryginalne miejskie dzieła sztuki.
W tym artykule: Murale w Polsce: gdzie ich szukać? Murale Poznań Murale Łódź Murale Wrocław Murale Warszawa Murale Katowice Murale w Polsce cieszą się coraz większą popularnością. Można je zobaczyć już nie tylko w największych miastach, ale też tych mniejszych. Zazwyczaj nawiązują do historii danych miejsc. Na muralach można zobaczyć na przykład znane postacie związane z miastem lub dzielnicą. Te najpopularniejsza szybko stają się ważnymi punktami orientacyjnymi. Niektóre tak bardzo wpasowały się w miejskie krajobrazy, że trudno wyobrazić sobie budynki bez nich. Oto najpiękniejsze murale w Polsce. Murale w Polsce: gdzie ich szukać? Wiele polskich miast może pochwalić się całkiem pokaźną kolekcją artystycznych murali. Oto 5 polskich miast, do których warto się wybrać, aby podziwiać najpiękniejsze i najbardziej oryginalne miejskie dzieła sztuki. Murale Poznań Przechodniów poznańskiej Środki, na ścianie kamienicy na rogu ulic Śródka i Rynek Śródecki, zachwyca awangardowy, wykonany w technice 3D, mural o tajemniczej nazwie „Opowieść śródecka z trębaczem na dachu i kotem w tle”. Inicjatorem muralu jest Gerard Cofta, osiedlowy radny zafascynowany fotografią z lat 20. ubiegłego wieku. Wykonała go Fundacja Artystyczno-Edukacyjna Puenta, która zgłosiła mural do konkursu Centrum Warte Poznania. Grający mural w Poznaniu to przykład wyjątkowo kreatywnego street artu. Instalacja artystyczna znajduje się przy Moście Cybińskim. Układ rynien i rur tworzy instrumenty muzyczne, które „grają” podczas deszczu. „Zielona Symfonia” szybko dołączyła do grona ulubionych murali mieszkańców Poznania. Murale Łódź Przy ul. Kilińskiego, w ramach Festiwalu Energii Miasta w 2015 roku, powstał mural, którego autorem jest Bordalo II z Portugalii. Do jego stworzenia użył różnego rodzaju odpadów, takich jak plastik, stare zderzaki, czy drzwi samochodowe oraz panele sidingowe. Jego dzieło przedstawia ptaka (a dokładnie jerzyka), którego populacja zmniejsza się z roku na rok, czego powodem jest zamurowywanie szczelin w budynkach. Co ciekawe, artysta celowo użył właśnie odpadów, aby zwrócić uwagę mieszkańców Łodzi na temat degradacji środowiska naturalnego oraz nadprodukcji śmieci. Mural jest częścią głośnego cyklu „Big Trash Animals”, w którym Bordalo II przedstawia gatunki zagrożone wyginięciem. Najbardziej kolorowy mural w Łodzi przedstawia Artura Rubinsteina. Wizerunek pianisty powstał u zbiegu ulic Sienkiewicza i Traugutta. Jego autorem jest Brazylijczyk Eduardo Kobra. Murale Wrocław Całą boczną ścianę kamienicy na Wyspie Słodowej, czyli maleńkiej wysepce leżącej na Odrze w okolicy wrocławskiego Starego Miasta, zajmuje tajemnicza dama. Jest to czarno-biała postać ubraną w olbrzymią suknię z kłódek i zamków, a jeden z nich nawet połyka. Być może jest to pewna metafora? Jedno jest pewne – Wrocław warto odwiedzić, aby móc podziwiać twórczość znanego na całym świecie artysty Blu, autora malowidła, który uhonorował Polską stolicę Dolnego Śląska swoim dziełem. Wrocławski mural „Brama do Nadodrza” od 2013 roku znajduje się przy ulicy Władysława Łokietka 1. Za projekt odpowiada Michał Węgrzyn, ówczesny student ASP we Wrocławiu. Młody artysta wygrał w internetowym głosowaniu, zdobywając ponad 8,5 tys. głosów. Murale Warszawa Wizerunek Marii Skłodowskiej-Curie zdobi warszawskie Powiśle przy ul. Lipowej 3. Mural został wykonany przez Good Looking Studio na zlecenie miasta Warszawy w ramach obchodów roku polskiej noblistki w 2011 roku oraz Międzynarodowego Roku Chemii. Jest to jedna z 12 instalacji artystycznych przypominających o związku wybitnej Polki z Warszawą. Skłodowska przedstawiona jest w konwencji komiksowej, jako superbohaterka. Dodatkowo ścienne malowidło umieszczone jest w otoczeniu biblioteki uniwersyteckiej, aby podkreślić jej związek z rozwojem nauki. Na obu ramionach wytatuowane ma nazwy pierwiastków „Rad” i „Polon”, które odkryła. Jeden z najbardziej znanych murali w Warszawie nie znajduje się w centrum czy nawet Śródmieściu, a na Żoliborzu. Chodzi oczywiście o Davida Bowiego przy ulicy Marii Kazimiery 1. Malowidło autorstwa Dawida Celka upamiętnia jedyną wizytę artysty w stolicy Polski. Murale Katowice Katowice są jedną z najciekawszych galerii sztuki ulicy. Bardzo wiele osób przyjeżdżając do Katowic pyta właśnie o murale, które często stanowią ich główny cel podróży. Nie tylko ożywiają one katowicką przestrzeń, ale także przybliżają sztukę ich mieszkańcom. Jednym z najciekawszych obrazów, które możemy podziwiać na śląskich budynkach, jest ogromnej wielkości – bo wysoki na 4 piętra – włącznik przy ul. Mikusińskiego 5 w katowickiej dzielnicy Wełnowiec. Stanowi on znakomity przykład spektakularnego wizualnie dzieła, nasyconego symboliką i niekonwencjonalnym podejściem nowoczesnego street artu do odbiorcy. Minimalistyczny mural z napisem „Think” to kolejny ważny punkt na artystycznej mapie Katowic. Można go oglądać w dzielnicy Szopienice. Powstał w 2013 roku w ramach Katowice Street Art Festival. Jego autorem jest Spy, artysta z Hiszpanii. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Australijskie murale na silosach zachwycają nie tylko lokalnych mieszkańców. Gdzie są i dlaczego warto je zobaczyć?
Murale na silosach odmieniają oblicze australijskiej prowincji, gdzie mieszkańców można policzyć na palcach jednej ręki. Zobacz, jak powstawały.
W tym artykule: Murale na silosach – skąd zrodził się pomysł? Murale na silosach przyciągają do Australii coraz więcej turystów Murale na silosach – gdzie są? Murale na silosach zmieniają oblicze australijskiej prowincji Australia – obostrzenia, koronawirus Życie w Australii nie jest łatwe. Zwłaszcza na terenach rolniczych, gdzie najbliższy sąsiad może być oddalony o setki kilometrów, a od jednych opadów deszczu do drugich mogą upłynąć lata. Rolnikom w południowo-wschodniej części kraju w ciągu ostatnich kilku lat było szczególnie ciężko z powodu wyniszczających susz. Zmusiły one wielu z nich do sprzedania swoich zwierząt, aby przetrwać lub nawet do opuszczenia swoich gospodarstw rolnych na dobre. Murale na silosach – skąd zrodził się pomysł? W południowo-zachodniej części Queensland znajduje się Thallon, które zamieszkuje społeczność hodowców bawełny i owiec (populacja miejscowości wynosi 257 osób). Thallon, tak jak inne miasta Australii znajdujące się na uboczu, może niebawem zniknąć z map z powodu zmian klimatycznych i demograficznych. Pasażerskie połączenia kolejowe do i z miasta położonego około 570 km na południowy zachód od Brisbane zostały wstrzymane w latach 90. To przyspieszyło jego upadek. „Do 2015 roku Thallon stanęło na krawędzi upadku, więc zebraliśmy społeczność, aby zobaczyć, co możemy zrobić, aby ożywić miasto” – mówi Leanne Brosnan, sekretarz Stowarzyszenia Thallon Progress. Pomysły, które pomogła zrealizować grupa, to między innymi stojący w parku pomnik dwumetrowego włochatego wombata oraz stworzony w 2017 roku potężny mural obejmujący cztery silosy na ziarno o wysokości 30 metrów, znajdujące się naprzeciwko miejskiego kempingu. Mural o nazwie „The Watering Hole” (pol. wodopój) został wykonany przez artystów sztuki ulicznej z Brisbane, Joela Fergie i Travisa Vinsona. Przedstawia on płomienny zachód słońca nad krajobrazem usianym owcami i tęczowymi papugami oraz nad drzewem z blizną. To ukłon w stronę rdzennej społeczności regionu, która odrywa korę z drzew, potrzebną im do zrobienia broni. Artyści, którzy tworzą pod pseudonimami The Zookeeper (Fergie) i Drap (Vinson) malowali swoje dzieło z kosza żurawia przez 21 dni i zużyli do tego celu 500 puszek farby w sprayu. Artyści z Brisbane, Joel Fergie i Travis Vinson, pokryli silos zbożowy w Thallon w stanie Queensland obrazem lokalnych zwierząt gospodarskich i ptaków przy zachodzie słońca. (Photograph by Annette Green) Ich wysiłki na dużych wysokościach były tego warte. „The Watering Hole” został uznany za najlepsze dzieło sztuki publicznej na inauguracyjnym rozdaniu nagród Australian Street Art Awards w 2019 roku. „Thallon w ogóle nie było wcześniej celem podróży turystycznych" – mówi Brosnan. „Teraz mural zachęca turystów, żeby tu przyjechać i może wydać kilka dolców w miejscowym pubie. Dało to mieszkańcom trochę nadziei na przyszłość”. Mural w Thallon jest jednym z 30 niezwykłych dzieł, które zostały namalowane na silosach w całej Australii w ciągu ostatnich lat. Niektóre z nich znajdują się na terenach rolniczych, które wciąż funkcjonują, inne ozdabiają opuszczone magazyny. Znajdujące się w pięciu stanach, wzdłuż sześciu szlaków komunikacyjnych ogromne obrazy tworzą rodzaj plenerowych galerii. Gdyby wszystkie silosy były połączone razem, a ktoś miałby dużo gazu w baku samochodowym, pokonałby w sumie ok. 7560 km. Jeśli więc marzy ci się Australia, atrakcje turystyczne taka jak ta, powinny znaleźć się na twojej liście. 7 miast, które powinni odwiedzić miłośnicy street artu. Ich mury to galerie sztuki! Poznaj miasta, których mury opowiadają najciekawsze historie. Murale na silosach przyciągają do Australii coraz więcej turystów Ciekawostki o Australii to temat rzeka, ale malunki na silosach to dość świeża sprawa. Idea ozdabiania ogromnych budynków gospodarczych sztuką dużego formatu powstała w Australii Zachodniej w 2015 roku, kiedy to organizacja non-profit o nazwie FORM zatrudniła znanych artystów ulicznych o pseudonimach Phlegm i HENSE do pomalowania grupy połączonych ze sobą silosów w mieście Northam, ok. 100 km na północny wschód od Perth w regionie Wheatbelt. Phlegm pokrył jeden koniec 36-metrowego bloku falistymi, czarno-białymi portretami wczesnych lotników i baloniarzy. HENSE natomiast nakleił kolorowe, abstrakcyjne formy na drugim końcu. Stworzona jako projekt pilotażowy akcja, której celem było udostępnienie sztuki na obszarach wiejskich, okazała się strzałem w dziesiątkę. Projekt zapoczątkował ruch, który rozprzestrzenił się na inne miasta w regionie Wheatbelt w zachodniej części Australii. A ich celem, poza upiększonymi silosami, było również przyciągnięcie turystów i rewitalizacja miast. Dotacje na kulturę i prywatne zamówienia sprawiły, że obszary wiejskie wypełniły się tą wyjątkowo żywą, pozytywną sztuką, którą zwykle można znaleźć w zaułkach śródmiejskich i dzielnicach z magazynami. Dodatkowy atut? Z szeroko otwartych bocznych dróg w Australii silosy można dostrzec z odległości wielu kilometrów. „Nie mieliśmy zamiaru tworzyć szlaku, ale zainteresowanie było tak duże, że szybko zdaliśmy sobie sprawę z potrzeby skoordynowanego podejścia do projektu" – mówi Rhianna Pezzaniti, kierownik projektu, który stał się znany jako Public Silo Trail. Jest to szlak łączący ze sobą sześć pomalowanych silosów w południowo-zachodniej części Australii Zachodniej. Guido van Helten namalował cztery pokolenia lokalnej rodziny rolniczej na silosie w Brim w stanie Victoria. (Photograph by Greg and Jen Read) Łącząc siły ze spółdzielnią rolników zbożowych oraz z Grupą CBH, która przekazała swoje wciąż używane silosy jako płótna, organizacja FORM współpracowała ze społecznościami wiejskimi w celu wytyczenia trasy przejazdu. Chodziło to, by miała ona sens pod względem logistycznym dla osób podróżujących po drogach. Jednocześnie miała pobudzać turystykę w podupadających miastach. Nie jest to jednak Picasso, który zawędrował na słabo zaludnione tereny Australii. Prace te mają zazwyczaj bardzo lokalną tematykę i często, choć nie zawsze, są tworzone przez Australijczyków. Artyści konsultują się z mieszkańcami miast, aby stworzyć obraz pasujący do miejscowego krajobrazu. Tak powstał portret rolniczej pary na silosie w Lascelles, w stanie Victoria. Stworzył go artysta o pseudonimie Rone, który pochodzi z Melbourne. A także namalowany przez nowojorskich artystów Yok i Sheryo, gigantyczny rubinowy pławikonik australijski zdobiący silos w nadmorskiej Albany w Zachodniej Australii. „Ludzie w tym kraju nie mają zwykle czasu na odwiedzanie fantazyjnych galerii sztuki, więc chcieliśmy stworzyć dzieła, które by je odzwierciedlały” – mówi Shaun Hossack, założyciel i dyrektor kreatywny agencji artystycznej Juddy Roller z Melbourne. Pomogła ona umieścić 17 murali na silosach w całym kraju. W tym młodą dziewczynę bawiącą się na polu pszenicy stworzoną przez Cam Scale w Kimba w Południowej Australii oraz wielopokoleniowy kwartet rolników noszących kapelusze i czapki z daszkiem autorstwa Guido van Heltena w położonym w stanie Victoria mieście Brim. Van Helton, znany z fotorealistycznych portretów, jest kimś w rodzaju międzynarodowej gwiazdy jeśli chodzi o malowanie na silosach. M.in. dzięki swoim pracom wykonanym na wysokich budowlach w Fort Dodge, w stanie Iowa i w Jacksonville na Florydzie. O ile malowanie silosów nie jest wielkim wysiłkiem dla ulicznych artystów przyzwyczajonych do dużych projektów, stają oni jednak przed pewnymi wyzwaniami. To między innymi wysokie rusztowania niczym z Cirque du Soleil, farby, które schną powoli z powodu wilgoci lub wiatru czy niesprzyjająca pogoda. „Guido malował silos w Brim w czasie Bożego Narodzenia, kiedy jest strasznie gorąco” – mówi Hossack. „Musiał wstawać przed świtem, pracować do około 11 przed południem i wracać dopiero wieczorem”. Dla osób, które interesuje mniej znana Australia – ciekawostki, takie jak ta są na wagę złota. Banksy w londyńskim metrze, przypomina o maskach. „Doceniamy, ale usunęliśmy graffiti” [WIDEO] W filmie opublikowanym na Instagramie Banksy pokazał cały proces tworzenia nowego dzieła. Tym razem tłem stał się wagon londyńskiego metra, a tematem – obowiązek zasłaniania twarzy zwią... Murale na silosach – gdzie są? Wycieczka do Australii szlakiem silosów nie powinna być skomplikowana. Choć szlaki silosowe są położone daleko od siebie pod względem geograficznym, łatwo jest uzyskać obraz tego, jak wyglądają i gdzie można je znaleźć. A to dzięki dwóm „szarym nomadom” z Zachodniej Australii. Wybierając się na wyprawę wędkarską swoją Toyotą Coaster (rocznik 1992) pod koniec 2018 roku, emeryci Annette i Eric Green zboczyli z kursu, aby zobaczyć pomalowany silos w Tumby Bay w Południowej Australii. Obraz argentyńskiego artysty Martina Rona, przedstawiający dwóch chłopców skaczących do oceanu, tak bardzo im się spodobał, że para wyruszyła w drogę, aby zobaczyć więcej sztuki. Heesco Khosnaran namalował wiejską scenę na silosie w Grenfell w Nowej Południowej Walii. (Photograph by Annette Green) „Po tym jak skończyliśmy naszą wędkarską wyprawę i zastanawialiśmy się, gdzie jeszcze pojechać, pomyślałam, że w Victorii są jakieś silosy i warto je zobaczyć” – opowiada Annette. Sfrustrowana brakiem informacji na temat silosów w sieci, Annette stworzyła stronę na Facebooku, która ma być przewodnikiem dla innych wędrowców, a w 2019 roku uruchomiła stronę internetową Australian Silo Art Trail, aby udokumentować szlaki na poziomie krajowym. „Zaprowadziło nas to do tak wielu miejsc, o których nigdy byśmy nie pomyśleli” – mówi, dodając, że wpływy sztuki na gospodarkę są odczuwalne także poza miastami z silosami. „Często między każdym silosem znajduje się kilka miast. Oznacza to, że więcej osób zatrzymuje się po paliwo lub przekąski, co pomaga utrzymać przy życiu małe przedsiębiorstwa". Podczas gdy większość regionów, w których powstały silosy nie ucierpiała z powodu niedawnych pożarów buszu, wiele społeczności rolniczych z muralami pozostaje w zasięgu suszy. Oznacza to, że w takich miejscach jak malutki Grenfell, 360 km na zachód od Sydney, mural silosowy zamówiony przez lokalnego właściciela firmy zbożowej nie tylko upiększył miasto, ale także był dobry dla handlu. „Ożywiło to regionalną gospodarkę, co było bardzo potrzebne” – mówi Auburn Carr, urzędnik ds. turystyki w tym regionie. Liczba turystów odwiedzających miasto wzrosła o 54 procent od powstania silosu w 2019 roku. Murale na silosach zmieniają oblicze australijskiej prowincji Sytuacja w Australii, zwłaszcza w przypadku prowincji, bywa niekorzystna. Jednak pokryte muralami silosy pomogły również pobudzić inne rodzaje sztuki publicznej na terenach rolniczych i ożywić rozwój w całym kraju. W Katanning, rolniczym miasteczku w Zachodniej Australii, organizacja FORM zleciła artystom ozdobienie skrzynek z transformatorami i zbudowanie ścian pokrytych kolorowymi ptakami, psami i arabskimi napisami w 2017 roku. Rok później, w przerobionym młynie z 1891 roku został otwarty stylowy Premier Mill Hotel. Podobne historie powtarzają się w innych miastach z silosami w całym kraju, a rozwój turystyki pomaga doświadczającym trudności biznesom utrzymać się na powierzchni. Daje on także niektórym mieszkańcom pewność siebie potrzebną do tego, by rozpoczynać nowe przedsięwzięcia. Weźmy na przykład Store Cafe w Pingrup w Zachodniej Australii, który został założony przez grupę miejscowych kobiet wiosną 2018 roku. Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy malowano silos w mieście. „Zanim otwarto kawiarnię, w Pingrup nie było nic. Trzeba było przejechać 50 kilometrów, aby kupić mleko i chleb” – opowiada Pezzaniti. Teraz jest to miejsce, w którym podróżni mogą zatrzymać się na domowy posiłek”. Na stronie internetowej Annette Green znajduje się również ponad 60 pomalowanych wież wodnych, które przedstawiają takie projekty, jak wyłaniające się z wody wieloryby (Slade Point, Queensland) oraz dzieła aborygeńskie odzwierciedlające istotną duchowo dziką przyrodę (Larrakia, Terytorium Północne). „Niektóre z tych dzieł sztuki są tak samo duże i imponujące, jak prace na silosach” – mówi. „Wiele z nich znajduje się w pobliżu silosów, więc szukanie ich może być kolejną atrakcją podczas podróży”. Wszystko to inspiruje do powrotów zarówno turystów, jak i artystów. Fergie i Vinson tak dobrze poznali mieszkańców Thallon podczas malowania „The Watering Hole”, że wrócili, by zrobić dodatkowe murale. W tym portret jednego z mieszkańców na filarze pod mostem kolejowym. W prawdziwie uliczno-artystyczny sposób, ukradkiem stworzyli go w ciągu kilku godzin, jako niespodziankę dla miasta. „Jeden z mieszkańców przyłapał nas w środku nocy, ale kiedy zdał sobie sprawę z tego, co robimy, powiedział: «O, fajnie, kontynuujcie»” – mówi Fergie, który tak bardzo zakochał się w tym spokojnym mieście, że planuje poślubić swoją dziewczynę w lokalnym pubie. „Pod tym mostem jest około 20 filarów, więc na pewno wrócimy” – dodaje. Australia – obostrzenia, koronawirus Australia w czasie najwyżej zachorowalności pandemii koronawirusa pozostawała jednym z najbardziej zamkniętych państw świata. Dopiero na początku lutego premier Scott Morisson zapowiedział, że po dwóch latach kraj otworzy się na przyjezdnych z zagranicy. Od 18 kwietnia 2022 zniesiony został wymóg posiadania negatywnego wyniku testu w kierunku COVID-19 wobec osób przyjeżdżających na Antypody. Jak czytamy na rządowej stronie gov.pl, na odwiedzających Kraj Kangurów spoczywa jedynie obowiązek spełnienia ewentualnych wymogów związanych z testowaniem wprowadzonych przez poszczególne linie lotnicze. Wszystkie obostrzenia dla podróżnych związane z wirusem SARS-CoV-2 znajdziecie tutaj. „Nie bój się ludzi". 3 ćwiczenia z fotografii ulicznej od Joanny Mrówki [FOTOGRAF MIESIĄCA] Fotografia uliczna, obok fotografii podróżniczej i reportażowej, to jedna z pasji Joanny Mrówki. Nagradzana fotografka postanowiła zdradzić swoje sposoby na uchwycenie idealnego ujęcia i udz...
7 miast, które powinni odwiedzić miłośnicy street artu. Ich mury to galerie sztuki!
Poznaj miasta, których mury opowiadają najciekawsze historie.
Street art jest jak galeria sztuki, która spontanicznie i niezapowiedzianie zmienia swoje ekspozycje, jednak aspekty estetyczne to tylko połowa jego popularności. Ulice są bowiem jedynym miejscem, gdzie każdy, niezależnie od tego, kim jest i czy ma wykształcenie artystyczne, może bez ograniczeń komentować otaczającą go rzeczywistość. Właśnie to czyni street art autentycznym do bólu. Oto 7 miast, których mury opowiadają najciekawsze historie. San Juan, Puerto Rico Fot. Claudine Klodien, Alamy Stock Photo Festiwal sztuki ulicznej Santurce Es Ley, który wystartował w 2010 roku wzniecił artystyczną iskrę w dawno zaniedbanej dzielnicy Santurce, zamieniając ją w streetartowe centrum miasta. Jednym z najbardziej znanych murali jest malowidło wykonane na rogu ulic Calles Cerra i Aurora – przedstawia statki, którymi Krzysztof Kolumb wyruszył na podbój nowych lądów, płynące po morzu czerwonym od krwi ofiar. "W 2014 roku, kiedy wykonaliśmy mural, nie było zbyt wiele sztuki ulicznej o politycznych konotacjach" – powiedzieli przedstawiciele kolektywu El Basta, który wykonał malunek – "ale to się zmieniło". Bogota, Kolumbia Fot. Karen Gardiner W ciągu mijającej dekady sztuka ulic Bogoty bardzo się spolityzowała – te nastroje nasiliły się po śmiertelnym postrzeleniu nastoletniego artysty przez policję w 2011 roku. Kolejne lata po tym tragicznym wydarzeniu przyniosły jednak pozytywne zmiany – miasto w dużej mierze zdekryminalizowało street art. Jednym z najbardziej charakterystycznych murali w Bogocie jest oszczędne kolorystycznie, ale bardzo wymowne wspólne dzieło kilku artystów o pseudonimach Toxicómano, DJ Lu, Lesivo i Guache. Na wielkiej powierzchni malowidła można dojrzeć scenę przedstawiającą głośny skandal w najnowszej historii Kolumbii (2012), kiedy to armia zwabiła najbiedniejszych cywilów na odludzie, po czym zostali oni przebrani w partyzanckie mundury i rozstrzelani, a mediom podano informację, że byli to partyzanci. Pojawiają się na nim też granaty, worki z pieniędzmi i kask górniczy, który symbolizuje kapitalistyczną chciwość i nadmierną eksploatację zasobów naturalnych kraju. Nowy Jork, Stany Zjednoczone Nowojorski Williamsburg to miejsce przyciągające ulicznych artystów z całego świata, którzy albo zostają na miejscu, albo zostawiają tu swoje prace, po czym pakują farby i spraye i jadą ozdabiać mury innych miast. Jednym z najbardziej charakterystycznych murali w tej dzielnicy jest dzieło irańskiego duetu Icy and Sot, przedstawiający czarno-białe sylwetki dzieci, na które pada tęczowy deszcz. Prace tego kolektywu są znane z komentowania ograniczeń obywatelskich w ich ojczyźnie. Stambuł, Turcja Fot. CZGUR, GETTY IMAGES Wielokulturowość i różnorodność są zakorzenione w społeczeństwie i światopoglądzie Stambułu. Pomimo obecnej sytuacji politycznej w regionie i znaczenia geopolitycznego Turcji, tamtejsi artyści uliczni w dużej mierze są apolityczni. Artyści uliczni ze Stambułu czerpią z w dużym stopniu lokalnej historii i zwyczajów kulturowych. Wiele z nich nawiązuje do starożytnej sztuki z Rzymu i Grecji, a także osmańskich ornamentów. Popularnym motywem na murach miasta jest też Panda – znak rozpoznawczy artysty znanego jako Leo Lunatic. Kair, Egipt FOT. IN PICTURES LTD., CORBIS VIA GETTY IMAGES Rewolucja egipska w 2011 roku wywołała eksplozję mocno politykującej sztuki ulicznej. Portrety poległych działaczy i karykatury autorytarnych postaci zaczęły wówczas pokrywały powierzchnie wokół placu Tahrir. Rząd zareagował na to bardzo szybko i brutalnie, a okoliczne ściany w dużej mierze zostały odmalowane. W okolicach pojawiły się jednak nowe dzieła sztuki ulicy, w tym jedno autorstwa artysty pod pseudonimem El Seed, które jest bardzo dosadnym komentarzem wydarzeń z 2011 roku. Bangkok, Tajlandia FOT. CHANACHAI PANICHPATTANAKIJ, GETTY IMAGES Bangkok to miasto, którego street art można podziwiać pieszo lub… z wody – malowidła powstające podczas corocznego festiwalu Bukruk Urban Arts Festival są bowiem doskonale widoczne podczas podróży promem z mola Tha Thien Pier na most King Taksin. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych murali Bangkoku jest dzieło belgijskiego artysty znanego jako Roa, który podróżuje po całym świecie i maluje zwierzęta, które występują w danym regionie. Jego malunek w Tajlandii przedstawia dwa olbrzymie słonie i zajmuje prawie całą wysokość budynku, na którym powstał. Stavanger, Norwegia FOT. KAREN GARDINER Każdego roku mieszkańcy tego miasta dobrowolnie użyczają ścian swoich domów artystom uczestniczącym w festiwalu sztuki ulicznej NuArt. Zanim dzieła nie ujrzą światła dziennego, nikt nie wie, co będą przedstawiać, ale wszyscy trzymają się zasad – powstałe malunki muszą pozostać na miejscu przez co najmniej rok. Bardzo charakterystycznym streetartowym punktem w centrum miasta jest obraz wspomnianego wcześniej Roa, który przedstawia wieloryba tryskającego krwią oraz ropą naftową i który jest komentarzem do norweskiej tradycji polowania na wieloryby i wagi, jaką kraj przykłada do ropy naftowej.
Polski mural, którym zachwycił się świat. "To wisienka na torcie poznańskiej Śródki"
Jeszcze kilka lat temu na Rynku Śródeckim można było zobaczyć smutną boczną ścianę czteropiętrowej kamienicy. Trzy okienka, dwa billboardy, wysoki może na dwa metry pas graffiti... Ten sam Rynek Śródecki jest dziś nową wizytówką Poznania, a przy okazji także nowym cudem Polski. Wszystko za sprawą muralu.
Śródka, miasto w mieście Najpierw był pomysł Gerarda Cofty, mieszkańca Śródki od paru pokoleń. Potem – projekt autorstwa Radosława Barka. Architekt wykorzystał zachowane zdjęcia dawnej Śródki i na ich wzór opracował koncepcję namalowania na ścianie kilku kamieniczek z użyciem przestrzennej iluzji. Czerwona dachówka, kolorowe fasady, ktoś w oknie, ktoś na dachu. Nazwali ten mural Opowieścią śródecką z trębaczem na dachu i kotem w tle, bo właśnie tak wyglądało tu kiedyś życie. To zawsze była specyficzna dzielnica. Jedna z najstarszych w Poznaniu, przylepiona do piastowskiego grodu w miejscu Ostrowa Tumskiego uzyskała status miejski już w XIII w. A potem, w kolejnych wiekach, stała się miastem w mieście, małą ojczyzną z klimatem. Do czasu – kiedy w latach 60. ubiegłego wieku na przekór mieszkańcom władze puściły przez sam jej środek dwupasmówkę, wszystko się posypało. Pod budowę ulicy zdewastowano najstarszą część Śródki, okolica podupadła, stuletnie kamienice się sypały. To nie było miejsce, które poznaniacy szczególnie chętnie odwiedzali. A już na pewno nie po zmroku. Niby blisko ścisłego centrum miasta, a jednak bardzo daleko. Odrobina szaleństwa Wreszcie w 2007 r. ruszyła wielka rewitalizacja Śródki. Głos Wielkopolski pisał wtedy, że jest to miejsce, gdzie zamykają się nawet warzywniaki. Ale potem ktoś spróbował coś otworzyć, miasto przywróciło pieszą przeprawę na Ostrów Tumski, pojawiały się kolejne knajpy. Nie minęła dekada i Śródka stała się dzielnicą hipsterską, którą co weekend oblegają tłumy. A potem pojawił się jeszcze mural. Tak naprawdę na dwóch, a nie tylko na jednej ścianie, bo właściciel kamienicy, udzielając zgody na tę odrobinę szaleństwa, poprosił, by zająć się nią kompleksowo. – Całość malowały cztery osoby, w porywach do ośmiu, przez miesiąc. Kto mógł, pomagał – mówi Arleta Kolasińska z Fundacji Artystyczno-Edukacyjnej „Puenta”, która mural wykonała. – Zostanie z nami na dłużej, bo zgoda jest na czas nieokreślony. Warunkiem było też umieszczenie na muralu reklamy, która wcześniej tu wisiała. I choć powierzchniowo reklamodawca stracił, to chyba nie żałuje, bo rozgłos jest olbrzymi. Rzeczywiście, o śródeckim cudzie szybko zrobiło się głośno, także poza granicami Polski. Jego zdjęcia pojawiły się na najważniejszych portalach internetowych, nie tylko poświęconych architekturze. A aktywiści ze Śródki i mieszkańcy dzielnicy wcale nie mówią dość. Kto wie, być może wkrótce w podobny sposób ożyją ślepe ściany kolejnych kamienic? Adam Robiński
Takiego muralu jeszcze nie widziałeś. Powstał na 50 budynkach w Kairze i ma wielkie znaczenie
Poruszający projekt w Egipcie. Artysta stworzył mural na 50 budynkach by zwrócić uwagę na uprzedzenia i stereotypy. A za przykład posłużyła mu mała i niedoceniona społeczność mieszkańców jednej z dzielnic Kairu.
Mural powstał na budynkach w ubogiej dzielnicy Manshiyat Nasr. To część Kairu zamieszkana głównie przez koptyjską społeczność Zaraeeb (w wolnym tłumaczeniu “śmieciarze”). Zbierają oni od dziesiącioleci odpady z bogatszych i lepiej rozwiniętych części miasta. Stworzyli swój własny system ich segregowania i przetwarzania. Mimo tego zarówno region jak i jego mieszkańcy są marginalizowani, uważani za brudnych i gorszych. - W projekcie “Percepcja” przyglądam się osądom oraz uproszczeniom jakich dokonują społeczeństwa, często nieświadomie, na temat wspólnoty opierając się na różnicach – tłumaczy el Seed, autor. Mural wykonano w taki sposób by można było go odczytać z konkretnego miejsca – Góry Moqattam. Obraz ma w sobie wpisane słowa świętego Atanazego z Aleksandrii, biskupa koptyjskiego z III wieku. Brzmią: “każdy kto chce zobaczyć światło słońca musi najpierw otrzeć swoje oczy”. El Seed wspomina, że społeczność Zaraeeb przyjęła go jak swojego. Ich przydomek jest obraźliwy, ale to właśnie oni dbają o czystość najbardziej. Zajmują się nie tylko swoimi odpadami, ale także tymi z całego wielkiego miasta. Swoje prace el Seed określa jako mieszankę kaligrafii i graffiti, czyli “kaligraffiti”. Łączy w nich kolorową i krzykliwą sztukę malowania murów miejskich ze żmudną I pełną skupienia starą arabską kaligrafią. Swoją sztukę prezentował na ulicach Paryża, Nowego Jorku, Melbourne, Dżuddy oraz Tunisu. Współpracował nawet ze sławnym odzieżowym Louisem Vuitton. Źródło: Strona autora projektu View oEmbed on the source website
Już po raz 7. do Gdańska przyjadą artyści z całego świata by podczas Festiwalu Malarstwa Monumentalnego Monumental Art stworzyć na gdańskiej Zaspie kolejne, wielkoformatowe obrazy. Tegoroczne hasło: "Każdy dzień jest ważny".
W tym roku Instytut Kultury Miejskiej zaprosił do współpracy artystów z Hiszpanii, Urugwaju, Grecji, Rosji i Polski. Prace na rusztowaniach rozpoczęły się 29 czerwca, a wernisaż z muzyką na żywo i prezentacją murali przez artystów odbędzie się dziś - 10 lipca na Zaspie. Monumental Art jest wyjątkowym festiwalem, dzięki któremu (oraz działaniom Gdańskiej Szkoły Muralu) na gdańskim osiedlu Zaspa powstaje zintegrowana Kolekcja Malarstwa Monumentalnego. Obecnie znajduje się tam 49 murali, a po zakończeniu tegorocznej edycji Zaspę ozdabiać będą 54 wielkoformatowe prace. Szlakiem murali oprowadzają mieszkańcy – Lokalni Przewodnicy i Przewodniczki, którzy podczas bezpłatnych spacerów opowiadają anegdoty dotyczące powstania murali, przybliżają biogramy i prace artystów, założenia architektoniczne osiedla i historie jego powstania wszystkim zainteresowanym osobom. Murale 7. edycji Monumental Art namalują: David de La Mano i Pablo Sanchez Herrero z Hiszpanii, Rustam Qbic z Rosji, Kolektyw Licuado i Alfalfa z Urugwaju, SAME 84 z Grecji i duet Monstfur z Polski. Nowe prace powstawać będą przy ul. Skarżyńskiego 4a, Pilotów 12f, Pilotów 13 g, Pilotów 16a i Nagórskiego 9a. Artystom asystować będą dwaj adepci sztuki muralu z Kiszyniowa – Radu Dumbrava i Filip Orlov oraz osoby z Gdańskiej Szkoły Muralu. — 7. edycja Festiwalu Monumental Art „Każdy dzień jest ważny” Organizator: Instytut Kultury Miejskiej Koordynatorka Festiwalu Monumental Art, Lokalnych Przewodników i Przewodniczek i Gdańskiej Szkoły Murali: Barbara Sroka, Kurator: Piotr Szwabe Partnerzy: Klub Plama GAK, Spółdzielnia Mieszkaniowa Zaspa – Młyniec Patronat medialny: Gazeta Wyborcza, TOK FM, F5 – Magazyn o Trendach, Magazyn Szum, Trójmiasto.pl, STGU
Murale stają się polskim towarem eksportowym
Dwa polskie murale w azjatyckiej dzielnicy Stambułu. Wszystko za sprawą projektu Fundacji Do Dzieła, która od pięciu lat wyprodukowała już kilkanaście murali w Warszawie a teraz rozwija międzynarodowy projekt Common Experience. Autorzy miejskich „zdobień” to znakomici polscy artyści tworzący w przestrzeni publicznej od dekady – M-City oraz duet Chazme i Sepe. - Praca w przestrzeni publicznej i wymiana doświadczeń między artystami z różnych stron świata to rzecz nieoceniona. Dla nas jednak najważniejsza jest promocja polskich artystów zagranicą - informują działacze organizacji. Polski street art ma bardzo mocną reprezentację, wielkoformatowe prace M-City zdobią już niemal każdy kontynent. Sepe i Chazme niemal od razu po Stambule działali w amerykańskim Richmondm gdzie z kolei jest już słynna praca innego polskiego duetu – Etam Crew –. Kolejne projekty planowane są w Brazylii i Australii.
Konkurs! Zaprojektuj mural, wygraj tablet
5 lipca br. ruszył konkurs Samsung Kolor niech żyje! - wyjątkowy projekt, w którym nagrodą główną jest realizacja zwycięskiego projektu graficznego w formie muralu
Wystarczy przygotować artystyczną wizję interpretacji hasła przewodniego konkursu. Najbardziej kreatywna praca zostanie wkomponowana w mural, który pojawi się w ruchliwym punkcie w centrum Warszawy. Samsung zaprasza wszystkie osoby zajmujące się projektowaniem grafiki – zarówno hobbystów, jak i profesjonalistów do artystycznej interpretacji hasła Kolor niech żyje! W ramach konkursu promującego najnowszy tablet Samsung GALAXY Tab S, zwycięska praca pojawi się w przestrzeni publicznej w formie muralu. Artystycznie wizja zostanie zaprezentowana na jednym z najbardziej ruchliwych miejsc w stolicy – ścianie przy wejściu do stacji Metro Politechnika. Dodatkowo, zwycięzca otrzyma GALAXY Tab S 10.5. Na nagrody mogą też liczyć osoby, które zajmą kolejne miejsca w ocenie Jury. Osoba z drugą pozycją otrzyma GALAXY Tab S 10.1 o wartości 2299 PLN, a osoba z trzecim miejscem - GALAXY Tab S 8.4 o wartości 1999 PLN. Co należy zrobić, aby wziąć udział w konkursie? Do 30 lipca br. uczestnicy mogą przesłać swoje artystyczne interpretacje hasła Kolor niech żyje! na adres: mural@cursor.pl w formacie .jpeg (lub wektorowym: .ai, .eps, .psd) w rozdzielczości 300 dpi. Projekty mogą zostać zrealizowane zarówno przy użyciu graficznych programów komputerowych, jak i w formie odręcznego rysunku czy malunku.W tytule maila należy wpisać hasło Konkurs Mural. Przed wysłaniem projektu do organizatora, należy pobrać ze strony mural.samsung.pl obrys wkomponowania projektu w zarys tabletu, który zostanie umieszczony na ścianie z muralem. Mural ze zwycięskim projektem zostanie zrealizowany w sierpniu przy ul. Polnej w Warszawie. Regulamin konkursu dostępny jest na stronie: projektmural.pl