National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-06-21T11:04:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Oceanarium, które pozwala zajrzeć w głąb Bałtyku i Atlantyku
items: Morze Wattowe – wyjątkowy akwen przybrzeżny pełen życia i tajemnic
items: To jedno morze w Europie ryczy, jakby krzyczało. Nikt nie ufa jego falom
items: Oto odcięty od świata archipelag. Znajdziesz tu niezwykłą przyrodę i ciekawe tradycje
items: Rekiny i manty z Morza Północnego wyraźnie polubiły farmy wiatrowe. I wiemy dlaczego
items: Wrak z czasów II wojny światowej od 80 lat zanieczyszcza ocean. Jak to wpływa na podwodny ekosystem?
items: Doggerland – zaginiony ląd na Morzu Północnym. Co się stało z jego mieszkańcami?
items: Głuptaki to ptaki pełne sprzeczności. Jedni się z nich śmieją, inni je podziwiają
items: Tą drogą ludzie obawiali się chodzić. Dlaczego?
items: Najstarszy list w butelce wrócił do nadawcy

Oceanarium, które pozwala zajrzeć w głąb Bałtyku i Atlantyku
type: item
date: 2026-06-21T11:03:32.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: biologia
subject: morze bałtyckie
subject: morze północne
subject: niemcy
subject: ocean atlantycki
subject: oceany
description: Oceanarium w Stralsundzie pozwala zajrzeć pod powierzchnię Bałtyku i północnego Atlantyku, pokazując świat, którego na co dzień nie widać z plaży czy molo. Choć Morze Bałtyckie wydaje się dobrze znane mieszkańcom Europy Środkowej, większość procesów zachodzących pod wodą pozostaje dla nas niewidoczna. Ozeaneum pokazuje, jak różnorodne i złożone są ekosystemy północnych mórz oraz organizmy żyjące pod powierzchnią wody.
encoded: Spis treści: Ozeaneum w Stralsundzie – nowoczesna wizytówka miasta Nauka o morzu dla każdego Czy warto odwiedzić Ozeaneum? Nowoczesne oceanarium w Stralsundzie należy do największych obiektów tego typu w Europie. Jest jedną z czterech placówek Niemieckiego Muzeum Morza w Stralsundzie i łączy funkcję akwarium, centrum edukacyjnego oraz muzeum nauki, prezentując świat północnych mórz. Dla turystów odwiedzających północne Niemcy jest to jedna z najciekawszych atrakcji regionu Meklemburgia-Pomorze Przednie. Ozeaneum w Stralsundzie – nowoczesna wizytówka miasta Ozeaneum w Stralsundzie znajduje się na terenie dawnego portu, tuż przy historycznym centrum hanzeatyckiego miasta. Lokalizacja nie jest przypadkowa. Stralsund od wieków związany był z morzem, handlem i żeglugą, dlatego nowoczesne oceanarium doskonale wpisuje się w tożsamość miasta. Budynek został otwarty dla zwiedzających w lipcu 2008 roku. Projekt przygotowała pracownia architektoniczna Behnisch, Behnisch & Partner. Architekci stanęli przed trudnym zadaniem. Obiekt musiał być nowoczesny, a jednocześnie nie mógł zakłócać panoramy starego miasta wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Efektem jest charakterystyczna bryła przypominająca białe, morskie formacje wyrastające z nabrzeża. Dzięki swojej architekturze oceanarium stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych budynków nad niemieckim Bałtykiem. Jedno z największych oceanariów w Europie Skala obiektu robi wrażenie już na etapie liczb. Ozeaneum dysponuje dziesiątkami dużych akwariów o łącznej pojemności około sześciu milionów litrów wody. W zbiornikach prezentowane są tysiące organizmów reprezentujących ekosystemy Morza Bałtyckiego, Morza Północnego i północnego Atlantyku. W przeciwieństwie do wielu oceanariów skupiających się na egzotycznych rafach koralowych, placówka w Stralsundzie koncentruje się przede wszystkim na morzach północnej Europy. Dzięki temu zwiedzający mogą poznać środowiska, które geograficznie są znacznie bliższe mie…

Straslund-70a4be8.jpg
width: 2133
height: 1200

Morze Wattowe – wyjątkowy akwen przybrzeżny pełen życia i tajemnic
type: item
date: 2025-08-31T09:32:07.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Kierunki
subject: Przyroda
subject: Traveler
subject: morze
subject: morze północne
subject: wyspy
description: Morze Wattowe jest jednym z najlepiej zachowanych ekosystemów pływowych w Europie i obejmuje nie tylko wody przybrzeżne, ale też liczne wyspy i osuchy, które zmieniają się pod wpływem przypływów i odpływów. Obszar ten odgrywa kluczową rolę w migracji ptaków wodno-błotnych, dla których jest miejscem odpoczynku i lęgów. To obszar niezwykły zarówno pod względem przyrodniczym, jak i turystycznym, oferujący wiele atrakcji związanych z wodami płytkimi i osuchami.
encoded: Spis treści: Pływy i rytm przyrody Morze Wattowe zwiedzanie – spacery po dnie morskim i wyspy Różnorodność krajobrazu i osuchów Fauna i flora Morza Wattowego Morze Wattowe (czasami nazywane też Morzem Wattów) to unikatowy akwen, który mimo nazwy nie jest morzem w sensie geograficznym, lecz jest częścią Morza Północnego. Obejmuje przybrzeżne wody Zatoki Niemieckiej, leżące pomiędzy kontynentem a łańcuchem Wysp Fryzyjskich. Morze Wattowe rozciąga się od wyspy Texel w Holandii po wyspę Fanø w Danii, obejmując terytoria Holandii, Niemiec i Danii. Geologicznie Morze Wattowe jest krajobrazem bardzo młodym, liczącym ok. 10 000 lat. Powstało w wyniku wdarcia się morza w głąb lądu i działalności człowieka, m.in. osuszania terenów przybrzeżnych i budowy grobli. Liczy około 450 km długości i od 10 do 30 km szerokości. Charakterystyczne dla Morza Wattowego są płaskie równiny pływowe odsłaniane w czasie odpływu, tzw. watty lub osuchy. Dzięki nim obszar ten stał się miejscem o ogromnej wartości przyrodniczej, wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Głębokość Morza Wattowego waha się średnio od 1 do 2 metrów, co sprawia, że w czasie odpływów odsłaniają się setki kilometrów kwadratowych dna morskiego. To właśnie dzięki temu możliwe są spacery po dnie morskim, stanowiące jedną z najciekawszych atrakcji turystycznych regionu. Pływy i rytm przyrody Najważniejszym zjawiskiem kształtującym Morze Wattowe są przypływy i odpływy. Przypływy podnoszą poziom wody, a odpływy odsłaniają płaskie dno morskie i osuchy. Zjawisko to powtarza się dwa razy dziennie, nadając rytm całemu ekosystemowi. W czasie przypływu ptaki odlatują w kierunku brzegu, a woda powoli zalewa teren, który jeszcze chwilę wcześniej był suchy. Prędkość przypływu wynosi średnio 1 km/godz., a podczas burz może zwiększyć się nawet do 1 m/s. Uwaga! Osoby planujące zwiedzanie Morza Wattowego muszą znać godziny pływów, by uniknąć zagrożeń. Zjawisko pływów wpływa na rozmieszczenie roślinności bagiennej, która rozwija się w…

morze-wattowe-b3eb898.jpg
width: 1000
height: 711

To jedno morze w Europie ryczy, jakby krzyczało. Nikt nie ufa jego falom
type: item
date: 2025-07-20T07:56:44.000Z
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: morze północne
subject: woda
description: Filmy przedstawiające ogromne fale Morza Północnego robią furorę w internecie. Rybacy jednak wiedzą, że ten żywioł nie wybacza błędów – i mają na to dowody.
encoded: Spis treści: Morze Północne w akcji Gdzie leży Morze Północne? Jak wygląda żeglowanie po Morzu Północnym Co wyróżnia Morze Północne? Skąd wzięła się reputacja niebezpiecznego morza? Morze, które ryczy Filmy przedstawiające ogromne, zapierające dech w piersiach fale Morza Północnego często stają się viralami na TikToku – ale ludzie żeglują po tych burzliwych wodach od tysiącleci. Morze Północne cieszy się reputacją niebezpiecznego i groźnego. Czy słusznie? Morze Północne w akcji Czasem Morze Północne po prostu postanawia zaatakować. Henk Buitjes wie, jak to jest. Pewnej nocy, podczas sztormowej pogody, ten holenderski rybak krewetek wciągał sieci na pokład, kątem oka zauważył falę. Była większa niż wszystkie pozostałe — uderzyła w tył jego kutra rybackiego. Fala uderzyła w jedną z belek statku — długich poziomych prętów wystających poza burtę, z których zwisają sieci. Siła uderzenia wygięła belkę, przez co sieć zwisała luźno i była prawie niemożliwa do odzyskania. Było to bardzo niebezpieczne – mogła owinąć się wokół śruby napędowej statku lub zaczepić o wraki na dnie morza. Jemu i załodze udało się ją odzyskać, ale adrenalina buzowała. – Całe ciało się trzęsie – wspomina. Gdzie leży Morze Północne? Morze Północne, leżące tuż na południe od Arktyki, zajmuje obszar 570 000 km² i oddziela Wielką Brytanię od Skandynawii. Na południu jego brzegi tworzą północne wybrzeża Francji, Belgii, Holandii i Niemiec. Kiedyś było szlakiem dla Wikingów, dziś to jeden z głównych szlaków żeglugowych. Znajdują się tu platformy wiertnicze i farmy wiatrowe. W mediach społecznościowych krążą nagrania z falami potworami i sztormami uderzającymi w statki. Ale ludzie przemierzają te wody od wieków. Jak wygląda żeglowanie po Morzu Północnym Buitjes i jego rodzina łowią na Morzu Północnym od 11 pokoleń. – Mój pradziadek i jeden z jego synów zginęli podczas połowów w czasie wielkiego sztormu – mówi. Dwóch braci jego babci również zginęło na morzu. Żegluga jest dziś bezpieczniejsza niż kilkadzies…

morze-4547627.jpg
width: 5472
height: 3648

Oto odcięty od świata archipelag. Znajdziesz tu niezwykłą przyrodę i ciekawe tradycje
type: item
date: 2025-06-20T10:58:06.000Z
creator: Bartek Kaftan
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: morze północne
subject: niemcy
subject: wyspy
description: Wyspy Fryzyjskie są na przemian omywane przez wodę lub otoczone lądem. Ten odcięty od świata archipelag to kraina niezwykłej przyrody i ciekawych tradycji.
encoded: Spis treści: Archipelag Wysp Fryzyjskich Föhr Amrum Wyspy Fryzyjskie – informacje praktyczne Za oknem wagonu pasą się owce. Skubią trawę, łażą to tu, to tam. Miejsca mają w bród. Jak okiem sięgnąć, zielona równina opasana w oddali równie zieloną wstęgą wału. Zbliżamy się powoli do ciągnącego się kilometrami nasypu, celując w jedną jedyną wyrwę – wrota sztormowe. Pociąg przeciska się między stalowymi skrzydłami i wjeżdża wprost na portowe nabrzeże w Dagebüll. Przy kei stoi prom, marynarze klarują cumy. Krzyczą mewy, świszcze wiatr, powietrze pachnie morzem. I tylko morza nie ma. Zamiast fal przy brzegu rozlewa się lśniąca tafla piasku i mułu. Teraz, gdy zmierzcha, mieni się niczym masa perłowa. Przy kei rozcina ją pas toru wodnego – jedyna droga przez labirynt mielizn na widoczną w oddali wyspę Föhr. Właśnie tam popłyniemy rano. Ale skoro morza nie ma, to czy to w ogóle wyspa? Archipelag Wysp Fryzyjskich Föhr należy do archipelagu kilkudziesięciu Wysp Fryzyjskich ciągnącego się od Danii, przez wybrzeże Niemiec, po Holandię i opasującego Morze Wattowe. Ten niezwykły akwen Morza Północnego rozlewa się na obszarze 15 tys. km2, ale jego taflę trudno zmierzyć – bo jest w ciągłym ruchu. Dwa razy na dobę woda opada i odsłania watty, rozległe połacie piaszczystego lub mulistego dna. Podczas przypływu stają się one zdradliwymi mieliznami, ale gdy morze się cofnie, z wielu wysp na sąsiednie można przejść stopą – nie zawsze suchą. Föhr Przynależące do niemieckiego kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn Föhr z całą pewnością jest jednak wyspą. Gdy schodzimy z promu i ruszamy na rowerach przez zielone, mierzące 8 na 12 km wnętrze, jej odrębność i morskość widzimy na każdym kroku. Mijamy tradycyjne, kryte trzcinowymi strzechami fryzyjskie domy z cegły. Nie potrafimy rozróżnić, które zbudowano kilkaset, a które ledwie kilkanaście lat temu – zdradzają to tylko kute z żeliwa daty. Nagrobki przy gotyckich kościołach snują morskie opowieści: wyryto na nich historie kapitanów sprzed wieków…

Wyspy-Fryzyjskie-ad5e814.jpg
width: 1000
height: 582

Rekiny i manty z Morza Północnego wyraźnie polubiły farmy wiatrowe. I wiemy dlaczego
type: item
date: 2025-05-08T11:20:53.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: ekosystem
subject: energia odnawialna
subject: manta
subject: morze północne
subject: rekiny
description: Farmy wiatrowe na Morzu Północnym mają powierzchnię kilkunastu tysięcy kilometrów kwadratowych. I wciąż dynamicznie ona rośnie. Wpływ tego faktu na morski ekosystem jest wciąż badany. Okazuje się że nie wszystkie skutki są negatywne: farmy przyciągają kilka gatunków rekinów i mant.
encoded: Spis treści: Holenderskie farmy wiatrowe to dom dla 5 gatunków rekinów i mant Co przyciąga ryby do farm wiatrowych? Innowacyjna metoda badania Zimne wody Morza Północnego zamieszkuje ponad 20 gatunków ryb spodoustych, czyli rekinów i płaszczek. Jest ono też, ze względu na płytkie wody, silne i stabilne wiatry, a także bliskość uprzemysłowionych krajów Europy Zachodniej, idealnym miejscem do budowy farm wiatrowych. Tego typu elektrownie zajmują olbrzymie połacie morza u wybrzeży m.in. Danii, Holandii, Wielkiej Brytanii i Niemiec. Ich wpływ na morski ekosystem jest wciąż analizowany. Jedno z ostatnich badań jest szczególnie zaskakujące: okazuje się że las wiatraków wyrastających z morskiego dna upodobały sobie niektóre rekiny i manty. Holenderskie farmy wiatrowe to dom dla 5 gatunków rekinów i mant Naukowcy z Uniwersytetu Wageningen sprawdzili obecność rekinów i mant na kilku farmach wiatrowych należących do Holandii: Borssele, Gemini, Luchterduinen oraz Hollandse Kust Zuid. Z zdziwieniem skonstatowali, że na ich obszarze gęstość występowania aż pięciu gatunków ryb jest znacznie wyższa od średniej. Las wiatraków upodobały sobie: żarłacz olbrzymi, rekin z gatunku mustelus asterias, raja nakrapiana, raja ciernista oraz raja białoplama. Żarłacze zaobserwowano w zimie, co rzuca nowe światło na ich sezonowe migracje. Pozostałe gatunki pojawiały się przez cały rok. Rekiny i raje szczególnie lubiły okolice kabli przesyłowych leżących na morskim dnie. Co przyciąga ryby do farm wiatrowych? Na terenie farm obowiązują zakazy połowów za pomocą włoków i innych metod ingerujących w morskie dno. Włoki to ogromne sieci w kształcie worków ciągnięte przez trawlery po dnie. Największe włoki pelagiczne są holowane przez dwa statki. Spokój panujący przy dnie na farmach wiatrowych przyczynia się do odbudowania przydennych ekosystemów i przyciąga rekiny i manty. Innowacyjna metoda badania Eksperymentów dokonano za pomocą nieinwazyjnych metod – nie odłowiono ani jednej ryby. Wykorzystano met…

GettyImages-471711999-3f023ca.jpg
width: 3278
height: 1903

Wrak z czasów II wojny światowej od 80 lat zanieczyszcza ocean. Jak to wpływa na podwodny ekosystem?
type: item
date: 2022-10-19T12:51:52.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: belgia
subject: Edukacja
subject: ekosystem
subject: II wojna światowa
subject: morze północne
subject: ocean atlantycki
subject: oceany
subject: Społeczeństwo
subject: wrak statku
description: Niebezpieczne i toksyczne substancje i materiały wybuchowe, które wciąż są wewnątrz wraku, mają bardzo negatywny wpływ na dno oceanu oraz mikroorganizmy, które tam żyją.
encoded: W tym artykule: Nowe badania wykazały, że wrak negatywnie wpływa na ocean nawet 80 lat po zatonięciu Jaki wpływ na Morze Północne mają wraki z czasów II wojny światowej? Co wykazała analiza mikrobiologiczna? Wraki zaburzają równowagę mikrobiologiczną na dnie oceanu Wraki statków wzbudzają olbrzymie zainteresowanie zarówno archeologów, jak i amatorów żeglugi. Chociaż niektóre okazy wyglądają niezwykle majestatycznie w czeluściach mórz i oceanów, rzadko kiedy zwraca się uwagę na ich wpływ na ekosystemy. Ostatni raz uwagę całego świata przykuł Endurance, który został odnaleziony po 107 latach od zatonięcia. Okazało się wtedy, że wrak został zamieszkany przez wyjątkowe i niezwykle rzadkie stworzenia. Nowe badania wykazały, że wrak negatywnie wpływa na ocean nawet 80 lat po zatonięciu Jednak zatopione statki lub okręty, szczególnie te, które w przeszłości transportowały materiały wybuchowe i amunicję, mogą mieć naprawdę negatywny wpływ na środowisko morskie. Belgijscy naukowcy opublikowali właśnie badania naukowe na łamach czasopisma naukowego „Frontiers in Marine Science”. Zwracają w nich uwagę, że wrak z czasów II wojny światowej wciąż uwalnia toksyczne substancje, m.in. materiały wybuchowe i metale ciężkie, które uszkadzają dno oceanu. Skutki odczuwalne są nawet po 80 latach od zatonięcia. Chodzi o niemiecki okręt V 1302 John Mahn, który został zatopiony 12 lutego 1942 roku na Morzu Północnym, podczas operacji Cerberus. Na pokładzie uzbrojonego trawlera znajdowało się mnóstwo bomb głębinowych, które do tej pory nie zostały zdetonowane. Wrak spoczywa na głębokości ok. 35 metrów. Jaki wpływ na Morze Północne mają wraki z czasów II wojny światowej? Zespół naukowców z kilku belgijskich uniwersytetów postanowił zbadać wpływ wraku na ekosystem i dno tej części Atlantyku w ramach projektu North Sea Wrecks (tłum. red. Wraki Morza Północnego). Z wraku statku na Bahamach po 366 latach wyłowiono prawdziwe skarby Co może znajdować się na wraku statku? Oczywiście skarby. Tym razem…

wrak-z-czasow-ii-wojny-swiatowej-29036e4.jpg
width: 1280
height: 720

Doggerland – zaginiony ląd na Morzu Północnym. Co się stało z jego mieszkańcami?
type: item
date: 2022-10-11T13:54:00.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: Edukacja
subject: morze północne
subject: odkrycia archeologiczne
description: Przez dekady rybacy na Morzu Północnym znajdowali w sieciach ślady zaginionego świata. Przed 8 tys. lat istniała tu ziemia znana dziś jako Doggerland. Archeolodzy wciąż szukają odpowiedzi na pytanie, gdzie się podziali mieszkańcy tego lądu.
encoded: W tym artykule: Jak odnaleziono zaginiony ląd? Gdzie leżał Doggerland? Kim byli Doggerlandczycy? Tajemnicza dolina Niszczycielski napór morza na ląd Jak żyli mezolityczni myśliwi? Co zniszczyło Doggerland? Kiedy na dnie Morza Północnego po raz pierwszy pojawiły się świadectwa zaginionego świata, nikt nie chciał w nie wierzyć. Te przedmioty pokazały się półtora wieku temu, gdy rybacy na wybrzeżu holenderskim zaczęli na szerszą skalę stosować technikę połowów włokiem rozprzowym. Włóczyli po dnie morskim obciążone sieci i wyciągali w nich obfitość soli, gładzic oraz innych ryb dennych. Czasem jednak na pokład wypadał z łomotem ogromny kieł, szczątki tura, nosorożca włochatego lub innego wymarłego zwierza. Rybaków niepokoiły sygnały, że natura nie zawsze wyglądała tu tak jak obecnie. Rzeczy, których pochodzenia nie umieli sobie wyjaśnić, wrzucali z powrotem do morza. Jak odnaleziono zaginiony ląd? Kilka pokoleń później przedsiębiorczy paleontolog amator Dick Mol dogadał się z rybakami, by ci przekazywali mu kości i notowali, w którym miejscu zostały znalezione. W roku 1985 pewien kapitan przyniósł Molowi znakomicie zachowaną ludzką kość żuchwy z mocno startymi zębami trzonowymi. Wraz z przyjacielem Janem Glimmerveenem, także badaczem amatorem, zdobyli oznaczenie wieku kości metodą węgla C14. Okazało się, że żuchwa ma 9,5 tys. lat, a więc człowiek ten żył w okresie mezolitycznym, który w północnej Europie zaczynał się z końcem ostatniej epoki lodowej, około 12 tys. lat temu, i trwał do początków uprawy roli 6 tys. lat później. – Sądzimy, że ta kość pochodzi z grobu – mówi Glimmerveen. – Leżała nietknięta od czasu, gdy ten świat zniknął pod falami około 8 tys. lat temu. Historia tego zaginionego lądu zaczyna się od topnienia lodów. 18 tys. lat temu poziom mórz wokół północnej Europy był około 122 m poniżej dzisiejszego. Wielka Brytania nie była wtedy wyspą, lecz niezamieszkanym północno-zachodnim kątem Europy, oddzielonym od reszty kontynentu ostępami zamarzniętej tundry.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6cd2f71fe67128914b80abc7123191dc015eba36-0fab817.jpeg
width: 670
height: 490

Głuptaki to ptaki pełne sprzeczności. Jedni się z nich śmieją, inni je podziwiają
type: item
date: 2022-09-15T12:13:58.000Z
creator: Jeremy Berlin
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ekologia
subject: morze północne
subject: natura
subject: ocean atlantycki
subject: Parenting
subject: ptaki
subject: Shopping
subject: Travel
description: Po mistrzowsku nurkują, ale niezdarnie lądują na ziemi. Czule opiekują się młodymi, ale wrogo odnoszą do sąsiadów – głuptaki białe pełne są sprzeczności. Te stworzenia od dawna związane z kulturami morskimi mnożą się dziś w zatłoczonych koloniach wokół północnego Atlantyku.
encoded: W tym artykule: Jak wygląda ptak głuptak? Jak głuptaki zdobywają pokarm? W jakim środowisku żyje głuptak? Czym żywią się głuptaki? Dlaczego głuptaki mają niebieskie nogi? Kilkanaście metrów ponad Morzem Północnym miotanym przez sztorm zbiera się chmura ptaków. Potem następuje jej błyskawiczne oberwanie. Kilkadziesiąt białych trójzębów wbija się w fale z hukiem i pluskiem. Chwilę później ptaki wypływają na powierzchnię, każdy z rybą w gardle. Potrząsają głowami, wzbijają się z wody na dwumetrowych skrzydłach i z wdziękiem łabędzi szybują ku swoim gniazdom na ścianie klifu. Tam niezgrabnie lądują, kłócąc się głośno. Dwa lądujące osobniki budzą gniew swych sąsiadów w rozgorączkowanej kolonii. Jednak za tym terytorialnym zgiełkiem kryje się hierarchiczny porządek. Gniazda są rozmieszczone w sprytny sposób – po dwa na metr kwadratowy. Akurat tyle, by sąsiedzi nie mogli dosięgnąć się dziobami. Jak wygląda ptak głuptak? To głuptaki białe, morscy wędrowcy odbywający dalekie podróże, sezonowo łączący się w gwarne kolonie. Patrząc na głuptaka (Morus bassanus), widzimy mewę skrzyżowaną z albatrosem. Jest równie elegancki w locie, jak nieporadny na ziemi, wydaje się na przemian arogancki i pełen wdzięku, potrafi okazywać instynkt terytorialny i czułość, bywa dramatyczny i komiczny. Szkocki przyrodnik Kenny Taylor nazwał go ptakiem pełnym kontrastów. Migruj albo giń. Ruszamy podniebnym szlakiem wędrownych ptaków [REPORTAŻ] Coraz więcej wiemy o niewiarygodnych podróżach podejmowanych przez wędrowne ptaki – i o tym, jak ludzie je utrudniają. Do roku 1913, po stuleciach polowań, liczba tych ptaków, dawniej nie wiadomo jak wielka, spadła do jakichś 100 tys. osobników, a ich kolonii było niespełna 20. Sto lat później dzięki programom ochrony głuptaki mogą być przykładem wielkiego sukcesu przyrodników. Dziś w około 40 miejscach wokół północnego Atlantyku gniazduje mniej więcej 400 tys. par, do czego dochodzą dziesiątki tysięcy osobników młodocianych i ptaków nieposiadających partnerów…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bde3972c7ebea333a87fe60a9d7cd04eb713cfa0-e162292.jpeg
width: 1500
height: 996

Tą drogą ludzie obawiali się chodzić. Dlaczego?
type: item
date: 2019-10-14T09:00:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: anglia
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: morze północne
subject: Travel
description: Na pewnej angielskiej drodze być może nigdy nie doszło do kolizji, a i tak zginęło tam wielu ludzi. Wszystkiemu winne jest Morze Północne.
encoded: Broomway (ang. „droga mioteł”), 10-kilometrowy szlak łączący hrabstwo Essex z rolniczą wyspą Foulness na wschodnim wybrzeżu Anglii, prowadzi bowiem przez targaną pływami zatokę. Przejście wąskim korytarzem możliwe jest tylko podczas kilkugodzinnego odpływu. Gdy czas minie, morze wraca w stronę lądu w tempie niedającym szans na ucieczkę. Na cmentarzu na Foulness spoczywa co najmniej 66 osób, które nie zdążyły w porę dotrzeć na ląd. Wiele z nich to ofiary mgieł, które czynią orientację w monotonnym krajobrazie niemal niemożliwą. Inni ugrzęźli w sąsiadujących z drogą bagnistych piaskach. Droga istniała tu zapewne już w czasach rzymskich, pojawiła się też w spisie dworskim z 1419 r. Starsi mieszkańcy Foulness wspominają, że na początku XX w. była oznaczona pęczkami wierzbowych witek na kijach (stąd nazwa szlaku). Broomway do lat 30., kiedy wybudowano drogę asfaltową i most, była jedynym (z wyłączeniem łodzi) sposobem dotarcia na wyspę. Podłoże jest tu na tyle twarde, że udźwignie samochód. Na wyspę jeździły tędy m.in. pocztowa ciężarówka oraz traktory rolników. Dziś okolice Foulness są poligonem brytyjskiej armii. Broomway nie jest jednak niedostępna – sporadycznie wojsko wydaje przepustki gościom, raz w roku organizowany jest marsz z przewodnikiem. Zapomniany szlak stał się niespodziewanie lokalną atrakcją turystyczną, kiedy w bestsellerowej książce The Old Ways napisał o nim Robert Macfarlane. – Najwyraźniej jest w nim coś,co przemawia do ludzkiej wyobraźni, mimo że w gruncie rzeczy to tylko spacer wzdłuż plaży, choć położonej ponad kilometr od brzegu – mówi Kilkadziesiąt pierwszych metrów drogi pokrywa schodzący do morza beton. Dalej przy kiepskiej pogodzie łatwo stracić orientację.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2e3cb9a8f279afaff7168c133528150f15640a0f-1976dea.jpeg
width: 4272
height: 2848

Najstarszy list w butelce wrócił do nadawcy
type: item
date: 2018-07-25T06:13:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Lifestyle
subject: morze północne
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Ponad stuletnia wiadomość była częścią badania prądów w Morzu Północnym.
encoded: Jeśli kiedyś wylądujecie na bezludnej wyspie, nie liczcie na to, że uratuje was list wysłany w butelce. Jego droga do celu może zająć nawet sto lat. Przekonała się o tym ostatnio pewna Niemka. Na początku tego roku Marianne Winkler znalazła starą butelkę na niemieckiej wyspie Amrum. W środku znajdowała się kartka datowana na sam początek XX wieku. Instrukcja na niej wydrukowana zawierała prośbę, by znalazca odesłał butelkę do Stowarzyszenia Biologów Morskich (MBA) Wielkiej Brytanii na nazwisko George'a Parkera. W zamian znalazca miał dostać szylinga. – Nie pamiętam, żeby ktokolwiek odesłał nam taką butelkę – mówi Guy Baker, rzecznik prasowy MBA. – Kiedy ta dotarła do nas w kwietniu tego roku, byliśmy mocno zaskoczeni. Butelka i jej przesłanie były częścią eksperymentu przeprowadzonego w latach 1904–1906 przez naukowca i ówczesnego prezydenta MBA Biddera. 1020 obciążonych butelek trafiło do południowej części Morza Północnego. Miały pomóc określić ruch prądów dennych w okolicy. Do Biddera trafiła z powrotem mniej więcej połowa wysłanych wiadomości. Ostatnią (pomijając tę najnowszą) dostał cztery lata po wyrzuceniu jej do morza. – Około 400 zaginęło – mówi Baker. – Przypuszczam, że zostały zniszczone i na zawsze utracone. Za burtę Wrzucanie do morza instrumentów pomiarowych i urządzeń naukowych do badań to sprawdzona metoda o długiej tradycji. Choć przyznać trzeba, że te obiekty stały się współcześnie o wiele bardziej zaawansowane. Czasami w badaniach pomagają przypadkowe wycieki z kontenerowców przewożących cokolwiek od gumowych kaczek po tenisówki – ułatwiają śledzenie prądów oceanicznych. W 2011 roku naukowcy badali śmieci przeniesione przez japońskie tsunami, by lepiej zrozumieć ruchy centralnego Pacyfiku. Międzynarodowa współpraca między uczelniami, instytutami badawczymi i agencjami rządowymi pozwala utrzymać globalne sieci dryfterów powierzchniowych i głębinowych. Powierzchniowe umożliwiają śledzenie prądów za pomocą satelity, w czasie rzeczywistym nadając swoj…

list-e8b7cc1.jpeg
width: 507
height: 302