Charles Manson stworzył własną wizję świata. Przerodziła się ona w serię brutalnych zbrodni
Charles Manson, człowiek głęboko zaburzony i zdolny do skrajnej manipulacji, zdołał zgromadzić wokół siebie grupę wiernych wyznawców, którzy byli gotowi wykonać każde polecenie swojego guru. Dla kryminologów i psychologów grupa zwana „rodziną” stała się jednym z najważniejszych studiów przypadków w historii. Jak to możliwe, że ten niespełniony artysta potrafił nakłaniać do najstraszniejszych zbrodni?
Spis treści: Dzieciństwo i wczesna młodość Charlesa Mansona Rekrutacja rodziny Lato 1969 roku Zatrzymanie i proces Rok 1969 zapisał się na kartach historii jako czas skrajności – wielkich triumfów i niepokojów. Z jednej strony, miliony ludzi na całym świecie śledziły misję Apollo 11, patrząc, jak człowiek stawia pierwsze kroki na Księżycu. Z drugiej, nastroje społeczne w Stanach Zjednoczonych osiągnęły punkt wrzenia. Trwała wyniszczająca wojna w Wietnamie, która prowokowała masowe protesty. Na ulice miast wychodzili ludzie domagający się praw obywatelskich. W Nowym Jorku doszło do zamieszek w Stonewall, a wybrzeże Kalifornii zmagało się z potężną katastrofą ekologiczną. W tym pełnym napięć czasie, w sercu Kalifornii formował się mrok. Dzieciństwo i wczesna młodość Charlesa Mansona Charles Milles Maddox urodził się 12 listopada 1934 roku, w Cincinnati. Jego matką była Ada Kathleen Maddox. Zaledwie 16-letnia dziewczyna w tamtym czasie zmagała się z poważnym problemem alkoholowym i prowadziła chaotyczny tryb życia. Swojego biologicznego ojca Charles nigdy nie poznał. Powszechnie przyjmuje się, że był nim Colonel Scott. Wkrótce po narodzinach chłopca, Kathleen wyszła za Williama Mansona, od którego młody Charles przejął nazwisko. Ich małżeństwo nie przetrwało jednak próby czasu i po kilku latach zakończyło się rozwodem, pozostawiając chłopca w jeszcze większej próżni emocjonalnej. Prawdziwy wstrząs w i tak już niestabilnym życiu dziecka nastąpił w 1939 roku, gdy Charles miał zaledwie 5 lat. Jego matka, wspólnie ze swoim bratem, dokonała napadu rabunkowego. Za ten czyn oboje zostali skazani na karę pozbawienia wolności. Dla małego Charlesa oznaczało to początek wędrówki. Został oddany pod opiekę krewnych, a później trafiał do kolejnych domów dziecka i placówek wychowawczych. W 1947 roku sąd ostatecznie zadecydował o umieszczeniu go w szkole dla chłopców Gibault w Terre Haute, w stanie Indiana. Już w wieku 13 lat Manson dokonał pierwszego odnotowanego przestępstwa – włamania do sklepu spożywczego. Sam Charles w późniejszych wywiadach twierdził, że już jako 9-latek celowo podpalił swoją szkołę. Od tego momentu jego życie stało się niemal nieprzerwanym pasmem kradzieży, zatrzymań, ucieczek, wyroków i warunkowych zwolnień. Charyzmatyczny manipulator Większość lat 60. Manson spędził w izolacji. W 1961 roku trafił do zakładu karnego o zaostrzonym rygorze na wyspie McNeil, w stanie Waszyngton. Tam ostatecznie ukształtowała się jego osobowość. Odizolowany od świata, zainteresował się muzyką, w której widział narzędzie do zjednywania sobie ludzi. Sławny gangster z czasów wielkiego kryzysu, Alvin „Old Creepy” Karpis, zaczął uczyć go gry na gitarze. Charles obsesyjnie wierzył w swój talent, stawiając sobie za cel zostanie sławnym tekściarzem i kompozytorem. Gdy nie grał i nie pisał, czytał. Zgłębiał nauki rozmaitych ruchów parareligijnych. W tamtym czasie zbudował swój światopogląd, oparty na absolutnym narcyzmie. Manson wierzył, że jest prorokiem, zwiastunem nowego porządku. Rekrutacja rodziny Na wolność wyszedł 21 marca 1967 roku. Zaopatrzony w gitarę i wykrzywioną filozofię życiową, wyruszył do San Francisco. Tam zetknął się z nową rzeczywistością, która otworzyła przed nim ogromne możliwości. W dzielnicy Haight-Ashbury rodziła się kontrkultura, której kulminacja nastąpiła podczas tzw. lata miłości. Tysiące młodych ludzi z całego kraju, rozczarowanych konsumpcjonizmem swoich rodziców, amerykańskim zaangażowaniem w wojnę i rygorystycznymi normami obyczajowymi, uciekało tam w poszukiwaniu wolności. Panowała atmosfera zaufania, powszechnego eksperymentowania z używkami i otwartości na duchowych przewodników. Manson zrozumiał, że buntownicy poszukują „ojca”, który wskaże im sens życia. Mechanizm werbunku Jego grupa, znana jako „rodzina”, w szczytowym momencie liczyła ok. 100 osób. Jako pierwsza czarowi Charlesa uległa Mary Brunner. Poznali się w 1967 roku, w Berkeley. 23-letnia absolwentka historii pracowała jako asystentka w bibliotece na kampusie Uniwersytetu Kalifornijskiego. Pochodziła ze spokojnej rodziny i początkowo wydawała się całkowicie zwyczajną kobietą. Manson dostrzegł jednak jej wewnętrzną samotność. Szybko wprowadził się do jej mieszkania. Zafascynowana nim dziewczyna wkrótce porzuciła dotychczasowe życie. Inne historie werbunku były równie wymowne. Lynette Fromme uciekła z domu z powodu głębokiego konfliktu z surowym ojcem. Kiedy spotkała Mansona, ten zaoferował jej absolutną akceptację bez stawiania warunków. Spahn Movie Ranch Na początku grupa podróżowała, a przez krótki czas korzystała nawet z gościnności rezydencji muzyków w Los Angeles. Jednak wiosną 1968 roku Manson zdecydował, że aby w pełni zdominować swoich ludzi, musi odseparować ich od zewnętrznego świata. Idealne miejsce znalazł na północny zachód od Los Angeles, w górach Simi Hills nieopodal Chatsworth. Znajdowało się tam Spahn Movie Ranch – rozległe, podupadające rancho o powierzchni kilkuset akrów, które w minionych dekadach funkcjonowało jako plan filmowy dla klasycznych westernów i seriali telewizyjnych. Właścicielem tej posiadłości był 80-letni, niemal całkowicie niewidomy George Spahn. W tamtym okresie rancho przynosiło niewielkie zyski, głównie z wypożyczania koni na przejażdżki rekreacyjne dla turystów. Manson wykorzystał naiwność, sędziwy wiek i samotność właściciela, instalując tam swoją komunę. Urażona duma i odrzucenie przez establishment Mimo odizolowania, Charles nie porzucił marzenia o zostaniu wybitnym muzykiem. Mało tego, ten sen był bliski ziszczenia. Pomocną dłoń wyciągnął do niego Dennis Wilson, perkusista The Beach Boys. Wracając samochodem do swojej rezydencji, muzyk zabrał dwie autostopowiczki z grupy Mansona. To właśnie przez nie poznał samego Charlesa, który zafascynował go swoim bezkompromisowym, hipisowskim stylem bycia i nieszablonowym podejściem do twórczości. Wilson przez pewien czas gościł „rodzinę” w swojej posiadłości i udostępnił raczkującemu rockmanowi studio nagraniowe. W tym czasie zarejestrowana została jedna z jego piosenek, „Cease to Exist”. Niestety, gest ten ostatecznie doprowadził do konfliktu. Utwór został przerobiony, otrzymał nowy tytuł i został wydany na płycie The Beach Boys z autorstwem Dennisa Wilsona. Dla Mansona był to akt niewybaczalnej zdrady i kradzieży, ale ostateczny cios zadał mu ktoś inny. Próbując pomóc przyjacielowi, Wilson przedstawił Mansona Terry’emu Melcherowi, wpływowemu producentowi. Ten początkowo zamierzał podpisać kontrakt z Charlesem, jednak zmienił zdanie, gdy dostrzegł w nim ukryty gniew i nieprzewidywalność. Ideologia apokalipsy Urażone ego odrzuconego muzyka popchnęło go do skrajnej radykalizacji. Gdy w 1968 roku Beatlesi wydali swoją słynną podwójną płytę, znaną jako „The White Album”, Manson dostrzegł w niej „zaszyfrowaną wiadomość”. W utworze „Helter Skelter” doszukał się nawoływania do przygotowania na nadejście ostatecznej wojny rasowej, która miała przybrać rozmiary apokalipsy. Wykorzystując techniki manipulacyjne, zaszczepił to przekonanie w głowach członków swojej grupy. Lato 1969 roku Zagłada, którą zapowiadał, nie nadchodziła. Sfrustrowany guru uznał, że trzeba przyspieszyć bieg wydarzeń. 25 lipca 1969 roku członkowie „rodziny” zjawili się w domu Gary’ego Hinmana. Byli przekonani, że ukrywa on duży majątek. Muzyk był torturowany przez kilka dni, aż w końcu został pozbawiony życia. W sierpniu 1969 roku życie stracił Donald „Shorty” Shea, pracownik Spahn Ranch. Jego jedyną „winą” w oczach lidera komuny było podejrzenie o informowanie policji o nielegalnych procederach toczących się na ranczu. Tragedia w Benedict Canyon 8 sierpnia 1969 roku Charles Manson wysłał czwórkę swoich ludzi – Charlesa „Texa” Watsona, Susan Atkins, Patricię Krenwinkel i Lindę Kasabian – na 10050 Cielo Drive. Był to dawny adres Terry’ego Melchera. W tamtym czasie luksusową rezydencję zamieszkiwały już inne wpływowe osoby – Roman Polański i jego żona Sharon Tate. Reżyser przebywał wówczas z dala od domu, ale willa nie była pusta. Wyznawcy Mansona zastali w środku 4 osób: 35-letniego Jaya Sebringa, 25-letnią Abigail Folger, 32-letniego Wojciecha Frykowskiego i 26-letnią żonę Polańskiego. Intruzi nie oszczędzili nikogo, nawet Sharon, która znajdowała się wówczas w zaawansowanej ciąży. Ich 5. ofiarą był 18-letni Steven Parent, na którego natknęli się przed posesją. Tragedia w posiadłości LaBianców W nocy z 10 na 11 sierpnia sekta wdarła się do domu Leno i Rosemary LaBianców. Manson podstępem wymusił na nich zgodę na związanie, obiecując, że po zrabowaniu ich dóbr, nie stanie się im krzywda. Było to oczywiste kłamstwo. Zatrzymanie i proces Grupę pojmano, jednak nie w związku ze zbrodniami w Hollywood, a z powodu pospolitych przewinień. W połowie października 1969 roku policjanci pojechali z asystą szeryfa do obozowiska w Barker Ranch w Dolinie Śmierci i przedstawili członkom „rodziny” zarzuty kradzieży i wandalizmu. Stróże prawa nie zdawali sobie wówczas sprawy, że w ich ręce wpadli sprawcy głośnych zbrodni. Przełom nastąpił, gdy przebywająca w areszcie członkini grupy, Susan Atkins, zaczęła opowiadać współwięźniarkom o swojej roli w zabójstwach Sharon Tate i innych ofiar. Między październikiem a grudniem 1969 r. śledczy zgromadzili dowody i postawili zarzuty członkom grupy. Proces trwał od czerwca 1970 do stycznia 1971 roku. Wszyscy czterej główni oskarżeni – Charles Manson, Susan Atkins, Patricia Krenwinkel i Leslie Van Houten – zostali skazani na karę śmierci, którą później zamieniono na dożywotnie pozbawienie wolności. Przywódca grupy zmarł w więzieniu w 2017 roku. Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
Kuba Rozpruwacz pobudza wyobraźnię. Jego tożsamość pozostaje jedną z największych zagadek kryminalnych
Kuba Rozpruwacz – prawdopodobnie najbardziej znany ze wszystkich morderców – pod koniec XIX wieku przez niemal trzy lata terroryzował londyński East End. Ze względu na rozgłos, który zyskał, do dziś bywa niesłusznie postrzegany jako pierwszy seryjny morderca w historii. Bez wątpienia niemała w tym zasługa aury tajemniczości, którą owiana jest postać rzeźnika z Whitechapel. Kim był Kuba Rozpruwacz? Ile ofiar wpadło w jego ręce? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Niedoszła ofiara Kuby Rozpruwacza? Makabryczne zbrodnie we wschodniej części Londynu Ile ofiar zapisał na swoim koncie Kuba Rozpruwacz? Śledztwo w sprawie Rozpruwacza Eksperci nie ustają w poszukiwaniach mordercy z Whitechapel Od czasów Kuby Rozpruwacza East End przeszedł radykalną metamorfozę. Choć nadal można tam dostrzec wiele elementów niechlubnej historii, dziś na miejscu dawnych magazynów i zabudowań przemysłowych stoją nowoczesne biurowce, centra handlowe i apartamentowce. W XIX wieku wyglądało to zupełnie inaczej. Wtedy „wschodni kraniec” był siedliskiem ubóstwa i przestępczości. W warunkach urągających ludzkiej godności, mieszkali tam przedstawiciele klasy robotniczej, bezrobotni i ludzie marginesu. Wiele kobiet musiało się prostytuować, by jakoś związać koniec z końcem. To właśnie one stały się celem mordercy, który w historii zapisał się jako Jack the Ripper, czyli Kuba Rozpruwacz. Niedoszła ofiara Kuby Rozpruwacza? 28 marca 1888 roku Ada Wilson usłyszała pukanie do drzwi. Gdy otworzyła, oczom jej ukazał się wysoki, mniej więcej 30-letni mężczyzna z wąsem i opaloną twarzą. Jak później zeznała, był ubrany w ciemny płaszcz i jasne spodnie. Na głowie miał kapelusz. Pod groźbą pozbawienia życia, nieznajomy zażądał od niej pieniędzy. Wilson odmówiła, a wtedy ten dwukrotnie pchnął ją nożem w szyję, po czym zbiegł. Krzyki kobiety zaniepokoiły jej sąsiadkę. Rose Bierman natychmiast zbiegła z wyższego poziomu czynszowej kamienicy. Gdy dobiegła do mieszkania Wilson, zobaczyła ją leżącą na podłodze, całą we krwi, ale wciąż żywą. Ofiara napaści cudem przeżyła brutalny atak nożownika. Przybyli na miejsce konstablowie udzielili jej natychmiastowej pomocy. Gdy była już w stanie złożyć zeznania, rozpoczęło się śledztwo. Gazety donosiły, że podjęte zostały „wyczerpujące starania”, jednak podejrzanych nie wytypowano. W tym kontekście stróże prawa uznali, że sprawcą był jeden z jej klientów. Wilson była jedną z około 2 tys. prostytutek (należy zaznaczyć, że nie ma na to jednoznacznych dowodów), które w 1888 roku pracowały w dzielnicach East Endu. Argumenty za i przeciw Czy Wilson była pierwszą (niedoszłą) ofiarą mordercy, który później zasłynął jako Kuba Rozpruwacz? To niewykluczone, choć ta teza do dziś jest negowana przez niektórych badających sprawę zabójstw dokonanych w rejonie East Endu. Przeciwnicy argumentują, że Rozpruwacz nie działał z pobudek finansowych. Mówiąc wprost, nie okradał swoich ofiar. Istnieją jednak mocne przesłanki ku temu, że napastnikiem był Jack the Ripper. Po pierwsze, opis sprawcy jest zbieżny z najczęściej podawanym rysopisem mężczyzny, który był widziany z późniejszymi ofiarami. Po drugie, kobieta była prostytutką, a to właśnie przedstawicielki tej profesji były najczęściej atakowane przez Rozpruwacza. Po trzecie, ofiarę ranił nożem w szyję, co później stanowiło jego modus operandi. Zdaniem behawiorystów, możliwe jest, że Rozpruwacz zaczynał od zbrodni mniejszego kalibru. Możliwe, że był pospolitym złodziejem, a Ada Wilson była czymś w rodzaju przełomu w jego „przestępczej karierze”. Nie można też wykluczyć, że zaatakował ją dla zdobycia wprawy. Tak czy inaczej, później jej nazwisko niejednokrotnie pojawiało się w aktach Scotland Yardu, gdy w Whitechapel zaczął grasować seryjny morderca. Makabryczne zbrodnie we wschodniej części Londynu W wiktoriańskim East Endzie napady na kobiety nie były niczym niezwykłym, zwłaszcza w dzielnicy Whitechapel – istnym siedlisku moralnego zepsucia. Przypadek był po prostu jednym z wielu. Jednak wkrótce po tym zdarzeniu nastąpiła seria zbrodni, jakich londyński Scotland Yard jeszcze nie widział. Mary Ann Nichols 31 sierpnia 1888 roku, około 2:30, Emily Holland spotkała na rogu Osborn Street i Whitechapel Road swoją przyjaciółkę – 43-letnią Mary Ann Nichols, w środowisku londyńskich prostytutek znaną jako Polly. Później nikt więcej nie widział jej żywej. Nikt poza człowiekiem, który zamordował ją w wyjątkowo brutalny sposób. O 3:40 przechodzący Buck’s Row Charles Cross znalazł zwłoki kobiety. Ciało wciąż jeszcze nie wystygło. Na gardle ofiary widoczne były dwa głębokie cięcia. Drugą głęboką ranę ciętą znaleziono na brzuchu. Annie Chapman Zaledwie osiem dni później doszło do kolejnej makabrycznej zbrodni. 8 września, około szóstej rano. John Davis znalazł na podwórku domu na Hanbury 29 zwłoki kobiety w średnim wieku. Tak jak poprzednio, morderca dwukrotnie przeciął kobiecie gardło, ale to nie zaspokoiło jego psychopatycznej żądzy krwi. Kobieta, później zidentyfikowana jako 48-letnia Annie Chapman, miała rozcięty brzuch. Oprawca usunął z jej ciała jelita i ułożył obok zwłok. Macica została usunięta, ale konstablowie nigdzie nie znaleźli brakującego organu. Zwyrodnialec najprawdopodobniej zabrał go jako trofeum, tak jak górną część pochwy i spory fragment pęcherza moczowego. Z zeznań Elizabeth Long wynikało, że około 5:30 widziała ofiarę rozmawiającą z około 40-letnim mężczyzną. Powiedziała, że wydawał się być cudzoziemcem. Miał na sobie ciemny płaszcz i kapelusz. Elizabeth Stride 30 września na terenie Dutfield’s Yard Louis Diemschutz natknął się na zwłoki 45-letniej Elizabeth „Long Liz” Stride. Później Israel Schwartz zeznał, że po północy widział w bramie mężczyznę rozmawiającego z kobietą. Ten rzucił ją na ziemię i krzyknął słowo „Lipski” w kierunku mężczyzny, który szedł drugą stroną ulicy. Po przybyciu do kostnicy, zidentyfikował Elizabeth Stride jako uczestniczkę tamtego zdarzenia. Kobieta miała podcięte gardło, ale na jej ciele nie ujawniono innych obrażeń. Czy zatem sprawcą był ktoś inny? To możliwe, ale niewykluczone, że ktoś spłoszył Rozpruwacza. Jest to o tyle prawdopodobne, że jeszcze tej samej nocy znaleziono kolejną ofiarę. Catherine Eddowes Około 1:35 Joseph Lawende i jego dwaj przyjaciele, Joseph Hyam Levy i Henry Harris, zauważyli na Mitre Square kobietę rozmawiającą z 30-letnim wąsatym mężczyzną, ubranym w obszerną kurtkę, czerwoną apaszkę i szary kaszkiet. Kilkanaście minut później konstabl Edward Watkins odnalazł w tym samym miejscu zwłoki kobiety – Catherine Eddowes. Miała przecięte gardło i poranioną twarz. Tak jak u Annie Chapman, jej jelita znajdowały się poza ciałem. Morderca usunął lewą nerkę i duży fragment macicy. Kilka godzin później w bramie kamienicy na ulicy Goulston ujawniono zakrwawiony fragment fartucha ofiary, a nad nim, na ścianie, widniał napis: „The Juwes are men that will not be blamed for nothing”, czyli „Żydzi to ludzie, którzy nie będą obwiniani za nic”. Mary Jane Kelly 9 listopada zginęła Mary Jane Kelly. Około 23:45 była widziana w towarzystwie zaniedbanego, około 35-letniego mężczyzny z wąsem. Tej samej nocy, kilka godzin później, inny świadek widział ją z elegancko ubranym (na oko) 35-latkiem. Przed 11:00 do mieszkania Mary Jane przyszedł Thomas Bowyer, celem odebrania zaległego czynszu. Nikt nie odpowiadał na pukanie do drzwi. Mężczyzna zajrzał więc przez okno. Zauważył okaleczone zwłoki lokatorki. Mary Jane Kelly miała podcięte gardło. Skóra i mięśnie zostały usunięte z przedniej części tułowia i ud. Ciało było otoczone wyjętymi organami. Kanoniczna piątka Pięć powyższych przypadków to tzw. kanoniczna piątka ofiar Kuby Rozpruwacza. W ich przypadku policja nie miała wątpliwości, że wszystkich zbrodni dokonał jeden sprawca. Wszystkie kobiety miały podcięte gardło, a większość została dodatkowo okaleczone. Prawie każda (z wyjątkiem ostatniej ofiary) zginęła nad ranem podczas weekendu lub krótko przed nim. Ile ofiar zapisał na swoim koncie Kuba Rozpruwacz? Należy jednak podkreślić, że jest prawdopodobne, że Rozpruwacz nie poprzestał na pięciu mordach. W śledztwie dotyczącym zbrodni popełnionych w rejonie East Endu, policja przypisała mu łącznie jedenaście ofiar, które zginęły od 3 kwietnia do 13 lutego 1891 roku w dzielnicy Whitechapel. Poza „kanoniczną piątką”, podejrzewano, że na liście ofiar Rozpruwacza znalazły się: Emma Smith, Martha Tabram, Rose Mylett, Alice McKenzie, Frances Coles, niezidentyfikowana kobieta, określana jako „tors z Pinchin Street”. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że policja nie miała pewności co do ewentualnego związku Kuby Rozpruwacza z morderstwami spoza „kanonicznej piątki”. Wiele wskazywało, że kobiety mogły paść ofiarą zupełnie innego zwyrodnialca, być może naśladowcy. Należy zatem przyjąć, że Kuba Rozpruwacz zabił pięć kobiet, a jego ostatnią ofiarą była Mary Jane Kelly. Śledztwo w sprawie Rozpruwacza Do prowadzenia dochodzenia w sprawie mordów Rozpruwacza wytypowano duży zespół funkcjonariuszy z Wydziału ds. Dochodzeń Kryminalnych Miejskiej Policji, na czele którego stał detektyw Edmund Reid. Po zabójstwie Eddowes do śledztwa dołączył James McWilliam. Policjanci potraktowali sprawę bardzo poważnie. Pukali od drzwi do drzwi i rozmawiała z faktycznymi i potencjalnymi świadkami. Zabezpieczali i analizowali ślady, przesłuchiwali podejrzanych. W końcu Robert Anderson, szef Wydziału Dochodzeń Kryminalnych, poprosił o pomoc chirurga Thomasa Bonda. Chciał, żeby specjalista wydał opinię na temat wiedzy anatomicznej i umiejętności chirurgicznych mordercy. Na podstawie oceny okaleczeń i sekcji zwłok ofiar, Bond orzekł, że morderstwa bez wątpienia zostały popełnione przez tę samą osobę. Stwierdził też, że Rozpruwaczowi brakuje wiedzy anatomicznej i chirurgicznej. Mało tego, w jego opinii morderca nie miał nawet doświadczenia rzeźniczego. Winowajcę określił jako osobę żyjącą samotnie, przechodzącą okresy manii morderczych i erotycznych. Na podstawie rodzaju okaleczeń zasugerował, że zabójca jest osobą hiperseksualną. Listy Kuby Rozpruwacza W trakcie działalności szaleńca do Scotland Yardu i prasy napływał list za listem. Większość nie przedstawiała jakiejkolwiek wartości. Poza trzema. List „Drogi szefie” był pierwszym, który zwrócił uwagę policji. Ostemplowany datą 27 września 1888 roku, najpierw dotarł do Centralnej Agencji Prasowej, a dwa dni później – do Scotland Yardu. To właśnie tam po raz pierwszy pojawił się pseudonim Jack the Ripper. W liście autor uprzedził, że kolejnym ofiarom będzie obcinał uszy. Trzy dni później odnaleziono ciało Catherine Eddowes. Kobietę pozbawiono kawałek ucha, jednak bardziej niż na zaplanowane, wyglądało to na przypadkowe cięcie. 1 października 1888 roku Centralna Agencja Prasowa otrzymała pocztówkę „Zuchwały Kuba”. Napisana podobnym charakterem pisma co list „Drogi szefie”, ostrzegała o „podwójnym wydarzeniu w tym czasie”. Można było to interpretować jako dokonane tej samej nocy zabójstwa, których ofiarami były Stride i Eddowes, jednak kartka została wysłana dobę po morderstwach, gdy cały Londyn wiedział, co się stało. Wiele lat później do napisania obu listów miał przyznać się dziennikarz Fred Best. List „Z piekieł” Najmniej wątpliwości co do autentyczności nadawcy wzbudzał list „Z piekieł”, ostemplowany datą 15 października 1888 roku. Wiadomość prezentowała znacznie niższy poziom gramatyczny niż dwa poprzednie. Charakter pisma wyraźnie się różnił. Nadawca dołączył do niego niewielkie pudełko, w którym znajdował się fragment nerki. Późniejsze badania potwierdziły, że był to ludzki organ. Autor stwierdził, że drugą połowę nerki usmażył i zjadł. Lista podejrzanych zdawała się nie mieć końca W sprawie Rozpruwacza przesłuchano ponad 2000 osób. Ponad 300 przebadano pod kątem ewentualnych dowodów zbrodni. 80 zatrzymano. Policjanci mieli kilku szczególnie prawdopodobnych podejrzanych, wśród których znaleźli się: Montague John Druitt, Michael Ostrog, Seweryn Kłosowski alias George Chapman, John Pizer, Aaron Kośmiński. Żadna z tych osób nie została jednak formalnie oskarżona. Po kilku latach prowadzenia śledztwa policja stwierdziła, że nie udało się zidentyfikować tożsamości mordercy. Oficjalnie nikomu nie postawiono zarzutów w tej sprawie. Eksperci nie ustają w poszukiwaniach mordercy z Whitechapel Sprawa rozpruwacza nigdy nie przestała fascynować kryminologów i amatorów. Nowoczesne metody śledcze pozwoliły stworzyć listę zawierającą nazwiska ponad 100 podejrzanych. Wśród nich pojawiło się wielu mężczyzn, których w XIX wieku wytypowali policjanci ze Scotland Yardu. Jednym z nich był Aaron Kośmiński. Kim był Aaron Kośmiński? Urodzony w Kłodawie polski Żyd przybył do Londynu w 1881 roku. Wykonywał tam zawód fryzjera. Mieszkał w Whitechapel do 1891 roku, kiedy został umieszczony w zakładzie dla obłąkanych. Ze zdiagnozowaną schizofrenią, trafił do Colney HAtch Lunatic Asylum, a trzy lata później – do Laevesden, gdzie zmarł w 1919 roku. Podczas pobytu w ośrodku nie przedstawiał agresywnych zachowań. Owszem, ujawniono u niego halucynacje słuchowe, ale nic nie wskazywało, że mógł być sprawcą brutalnych morderstw. Jego nazwisko pojawiło się w służbowych notatkach Melvilla Macnaghtena w 1891 roku i komentarzach Donalda Swansona, pisanych do wspomnień Roberta Andersona. Ten ostatni zanotował, że Kuba Rozpruwacz został zidentyfikowany jako polski Żyd, jednak potencjalni świadkowie, również Żydzi, odmówili składania zeznań i tuszowali ślady, nie chcąc oczerniać swojego rodaka i w obawie przed wzrostem antysemickich nastrojów. Jednoznaczny dowód? Ponad 100 lat później teoria o Kośmińskim jako o mordercy znanym pod pseudonimem Kuba Rozpruwacz powróciła. W 2014 roku w mediach pojawiła się informacja na temat badań, w toku których ustalono, że jego DNA zachowało się na jedwabnym szalu, znalezionym przy zwłokach Catherine Eddowes. W 2007 roku przedmiot został wylicytowany na aukcji przez Russella Edwardsa. Ten przekazał szal naukowcom. Badaniami zajął się Jari Louhelainen z Liverpool John Moores University. Biochemik porównał pozyskane z szala próbki z materiałem genetycznym pobranym od żyjących krewnych Kośmińskiego i Eddowes. Jego wnioski wskazujące na Aarona Kośmińskiego jako na sprawcę morderstw zostały opublikowane w 2014 roku, w książce „Naming Jack the Ripper”, autorstwa Russela Edwardsa. Później wyniki badań pojawiły się w naukowym periodyku, co dodatkowo podsyciło zainteresowanie sprawą. Część ekspertów ma wątpliwości Zatem czy sprawę można uznać za rozwiązaną? Rozpruwaczem był Aaron Kośmiński? Cóż, niekoniecznie. Niektórzy eksperci już w 2014 roku mieli wątpliwości w tej sprawie i ostrzegali przed uznawaniem wyników badań za ostateczne. Jednym ze sceptyków jest Walther Parson z Uniwersytetu Medycznego w Innsbrucku. Wskazał on na brak sekwencji genetycznych należących do Eddowes i żyjących krewnych Kośmińskiego w publikacji. Zastąpiono je grafiką mającą wskazywać na powiązania między próbką pobraną z materiału a współczesnymi sekwencjami DNA. Z kolei Hansi Weissensteiner (również z Uniwersytetu Medycznego w Innsbrucku) wskazał, że na podstawie badania mitochondrialnego DNA nie można jednoznacznie wskazać winnego, a jedynie wykluczyć podejrzanych. Nie można zatem powiedzieć, że sprawa brutalnego zabójcy kobiet z londyńskiego East Endu doczekała się rozwiązania. W 1888 roku istniał trop prowadzący do Kośmińskiego. Kolejny pojawił się w XXI wieku, jednak jego rola w sprawie Kuby Rozpruwacza pozostaje nierozstrzygnięta. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Przez osiem lat terroryzował Śląsk. Zabijał z nienawiści do kobiet
Wampir z Bytomia zapracował na swój pseudonim wyjątkową brutalnością, z jaką uśmiercał swoje ofiary. Seryjny morderca przez osiem lat siał postrach na ulicach śląskich miast. Żadna kobieta nie mogła czuć się bezpiecznie, a należy dodać, że szaleniec dopuszczał się także obrzydliwych zbrodni na dzieciach. Kim był Wampir z Bytomia? Co popychało go do zabijania? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Aresztowanie Marchwickiego nie zakończyło serii morderstw Nienawidził kobiet, bo w dzieciństwie doznał krzywdy Ofiary Wampira z Bytomia Wpadł przez romans Był okrutny i bezwzględny, a przy tym także inteligentny. Te cechy czyniły go wyjątkowo niebezpiecznym przestępcą. Wampir z Bytomia zaczął zabijać w 1974 roku. Zanim odpowiedział za pięć zabójstw, milicja przez osiem lat nie mogła wpaść na jego trop, mimo że jedną ze swoich ofiar zamordował dosłownie pod nosem stróżów prawa. Miał swoje zasady i doskonale wiedział, że przestrzeganie ich zapewni mu bezkarność. Gdyby nie wdał się w romans, być może zapisałby na swoim koncie znacznie więcej zbrodni. Aresztowanie Marchwickiego nie zakończyło serii morderstw Gdy 6 stycznia 1972 roku milicja aresztowała Zdzisława Marchwickiego, wówczas głównego podejrzanego w sprawie morderstw dokonywanych przez Wampira z Zagłębia, wydawało się, że kobiety będą mogły odetchnąć z ulgą. Seryjny morderca terroryzował Śląsk i Zagłębie Dąbrowskie od listopada 1964 do marca 1970 roku, kiedy doszło do ostatniego morderstwa. Proces poszlakowy rozpoczął się 18 września 1974 roku. 28 lipca 1975 roku Sąd Wojewódzki w Katowicach uznał oskarżonego winnym zabójstwa 14 kobiet i usiłowania zabójstwa 6 kolejnych. Wymierzył Marchwickiemu najsurowszy wymiar kary. Wampir z Zagłębia oczekiwał na egzekucję w celi śmierci, ale to nie zakończyło serii brutalnych zbrodni. Początkowo milicja nie dopuszczała tego do świadomości, ale wkrótce, zanim Wampir został stracony, stało się jasne, że bestia ma naśladowcę. Załapano go dopiero osiem lat później. Zabójcą był Joachim Knychała. Co popchnęło go na ścieżkę zbrodni? Nienawidził kobiet, bo w dzieciństwie doznał krzywdy Joachim Knychała, przez media okrzyknięty Wampirem z Bytomia i Frankensteinem, urodził się 8 września 1952 roku w Bytomiu. Syn Polaka i Niemki nie miał łatwego startu. Knychała wychowywał się bez ojca. Zapracowana matka nie miała czasu, by opiekować się synem. Chłopiec przebywał pod opieką babki, która nie mogła wybaczyć córce związku z Polakiem. Kobieta o despotycznym charakterze nazywała wnuka „polskim bękartem” i znęcała się nad nim. Już wtedy zaczął żywić szczerą niechęć do kobiet, a wydarzenia, do których doszło, gdy Joachim miał osiemnaście lat, tylko ugruntowały w nim tę postawę. Miał zacząć jako nastolatek W 1970 roku ukończył górniczą zasadniczą szkołę zawodową i zatrudnił się w Kopalni Węgla Kamiennego „Julian” w Piekarach Śląskich. Gdy miał 19 lat, zaczęły się jego problemy z prawem. Knychała wraz z dwoma kolegami miał dopuścić się zbiorowego gwałtu na młodej dziewczynie. Nie przyznał się do winy. Przez cały czas utrzymywał, że jest wrabiany. Sąd nie zawierzył jego obronie. Wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności. Przez to wydarzenie, nienawiść do kobiet, którą wyniósł z rodzinnego domu, zaczęła w nim narastać. Na wolność wyszedł po odbyciu 16 miesięcy z zasądzonych 36. Znalazł pracę w kolejnej kopalni. Ożenił się, a kilka miesięcy później para doczekała się pierwszego dziecka. Wydawał się przykładnym mężem. Nikomu nie przyszło do głowy, że Knychała może być gwałcicielem i seryjnym mordercą. Ofiary Wampira z Bytomia Prawie rok przygotowywał się do pierwszej zbrodni. W tym czasie przeczesywał okolice Katowic, Chorzowa, Piekar Śląskich i Bytomia, szukając miejsc ustronnych, pozwalających szybko i dyskretnie oddalić się z miejsca zdarzenia. Pierwsza ofiara przeżyła 3 listopada 1974 roku, na klatce schodowej bytomskiego bloku na ulicy Wrocławskiej, napadł na 21-letnią Marię B. Uderzył ją młotkiem w tył głowy. Gdyby ofiara nie miała na sobie czapki, mogłaby nie przeżyć brutalnego ataku. Szczęśliwie dla niej, gruby materiał osłabił siłę uderzenia. Kobieta nie straciła przytomności. Podniosła alarm i w ten sposób spłoszyła napastnika. Niestety, niepowodzenie nie zniechęciło Knychały. Milicja nie podejrzewała wówczas, że Zdzisław Marchwicki ma naśladowcę. Sposób działania był bliźniaczo podobny, jednak ofiara przeżyła napaść. Podejrzewali, że to jednostkowy przypadek. Niestety, byli w błędzie. Druga ofiara nieświadomie ściągnęła na siebie tragedię Kolejną kobietę bestia zaatakowała niemal rok później, w Piekarach Śląskich. Tym razem Wampir z Bytomia zabił. 20 września 1975 roku Knychała wracał z drugiej zmiany w kopalni, gdy pod piwiarnią podeszła do niego bosa i zapłakana kobieta. Była nią 23-letnia Stefania M. Miała mu wyjaśnić, że pokłóciła się z chłopakiem i poprosić, by ten odprowadził ją do domu rodziców. Ten przystał na jej prośbę. Gdy upewnił się, że nie są przez nikogo obserwowani, wyciągnął siekierę ciesielską i wymierzył swojej ofierze cios. Ranną kobietę przeciągnął przez jezdnię, zgwałcił i porzucił. O zbrodnię oskarżono konkubenta ofiary, który w noc zabójstwa pokłócił się ze swoją partnerką. Dla milicji było to wygodne. Oskarżony miał przecież motyw. Nikt nie zadał sobie trudu sporządzenia portretu psychologicznego sprawcy. Całkowicie zignorowano fakt, że ciało ofiary nosiło oznaki przemocy seksualnej. Nie powołano grupy śledczej. Wampir z Bytomia poczuł się pewnie Sprawa zyskała medialny rozgłos. Gdy do Knychały dotarła wiadomość, że milicja jest pewna, że sprawca został ujęty, rozzuchwalił się. Kolejną ofiarę wybrał pół roku później. 11 kwietnia 1976 rok zaatakował w Bytomiu Helenę M. Ofiara przeżyła spotkanie z Wampirem, ale następna miała znacznie mniej szczęścia. A na kolejny atak nie trzeba było czekać długo. 6 maja w Chorzowie, po godzinie 22.00, w odległości zaledwie 50 metrów od swojego miejsca zamieszkania z rąk Knychały zginęła Mirosława S. Kobieta była głównym świadkiem w sprawie zabójstwa Jadwigi K., ostatniej ofiary Wampira z Zagłębia. Ciało znaleziono blisko linii tramwajowej numer 6. Rozebrana od pasa w dół kobieta zginęła w następstwie uderzenia tępym narzędziem w tył głowy. Tym razem milicja musiała wziąć pod uwagę, że Marchwicki może mieć naśladowcę. Wampir z Bytomia nie przestał zabijać Czy druga śmiertelna ofiara zaspokoiła w bestii żądzę krwi? Niestety nie. 30 października 1976 roku, w Bytomiu, zamordował 26-letnią Teresę R. Zbrodni dokonał w kamienicy na ulicy Rostka 21. Budynek mieścił się naprzeciwko komisariatu policji, niedaleko linii tramwajowej numer 6. 20 stycznia 1977 roku, w Siemianowicach Śląskich, Wampir napadł 20-letnią Barbarę R. Kobieta miała szczęście. Spodobała się szaleńcowi, więc by krew od razu nie zachlapała jej twarzy, nie uderzył jej za mocno. Później niedoszłego zabójcę spłoszył ojciec napadniętej. Tak jak poprzednie, także ta napaść miała miejsce blisko linii tramwajowej numer 6. Milicja była już pewna, że zabójstwa i napaści są ze sobą powiązane. Powołano grupę operacyjną, działającą pod kryptonimem Szóstka. Na podstawie zeznań Barbary R. sporządzono portret pamięciowy i manekina przedstawiającego napastnika. Milicja 7000 podejrzanych, ale Wampir nadal pozostawał nieuchwytny. Nie mógł powstrzymać się od zabijania Knychała zdawał sobie sprawę, że milicja dysponuje jego rysopisem. Skupił się na odgrywaniu roli przykładnego męża i ojca (w listopadzie 1977 roku urodziła się jego córka), ale nie wytrzymał długo bez zbrodni. Kolejny raz spróbował zabić 8 lutego 1978 roku w Bytomiu. Tym razem działał inaczej. Podczas libacji zaatakował scyzorykiem mocno upojoną Marię S. Kobieta, która spożywała z nim alkohol, przeżyła napaść. 5 miesięcy później, w Chorzowie, zaatakował dwie 15-latki. Ranne dziewczynki zdołały uciec. Kolejny raz obrał za cel dzieci już 23 czerwca. W lesie w Piekarach Śląskich zaatakował 11-letnią Halinkę S. i 10-letnią Kasię S. Starsze dziecko zginęło od razu. Kasia, mimo 27 ran tłuczonych głowy, przeżyła. Milicja odnalazła ją i jej martwą koleżankę następnego dnia. Powołana została druga grupa śledcza o kryptonimie Frankenstein. Milicja wypuściła go z rąk Po raz pierwszy zatrzymali Knychałę we wrześniu 1979 roku. Nie dość, że podobieństwo do portretu pamięciowego było niezaprzeczalne, to jedna z ofiar rozpoznała w nim swojego oprawcę. Teoretycznie, powinien trafić za kratki, jednak tak się nie stało. Dlaczego? Bo zapewnił sobie alibi. Gdy dochodziło do ataków, jego nazwisko widniało na kartach obecności w kopalni „Andaluzja”, gdzie pracował. Stróże prawa musieli go wypuścić. Wpadł przez romans Wampirowi zaczęły puszczać nerwy. 16 listopada 1979 roku, upojony alkoholem, zaatakował na ulicy kobietę z dzieckiem, ale to go nie pogrążyło. Sąd ukarał go jedynie za chuligański wybryk. Na jakiś czas przestał zabijać. Dopiero 8 maja 1982 roku dopuścił się kolejnej zbrodni. Tym razem ofiarą Wampira z Bytomia padła 17-letnia Bogusława L., szwagierka mordercy. Knychała miał z nią romans od 1979 roku. Zabił ją, ponieważ zagroziła, że wyjawi prawdę o nich jego żonie, a swojej siostrze. Podczas spaceru, uderzył ją w głowę kilofem, a następnie zgwałcił. Zbrodnię próbował upozorować na nieszczęśliwy wypadek. Przed Lekarzami pogotowia i milicjantami stwierdził, że kobieta miała upaść. Śledczy nie mieli jednak wątpliwości, że Knychała kłamie. Przyznał się do zbrodni Wampira z Bytomia aresztowano podczas pogrzebu jego ostatniej ofiary. Badanie wariografem potwierdziło, że zabił Bogusławę L. i zabijał w przeszłości. Wampir wreszcie wpadł w ręce stróżów prawa. Przyparty do muru, ze szczegółami opowiedział o zbrodniach, których dopuścił się w latach 70. Przyznał się do 5 zabójstw i 7 napaści. Skoro nie miał już nic do stracenia, mógł wyjawić więcej. Opowiedział śledczym o swoim dzieciństwie i nienawiści do kobiet. Wyjawił też, że inspirował się morderstwami popełnianymi przez Wampira z Zagłębia. 18 października 1983 roku rozpoczął się proces przed Sądem Wojewódzkim w Katowicach. Joachim Knychała został skazany na śmierć przez powieszenie. Sąd Najwyższy utrzymał wyrok w mocy. Wampira z Bytomia stracono 21 maja 1985 roku, w więzieniu na ulicy Montelupich w Krakowie. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Kim była Dagmar Overbye? „Dziewczyna z igłą” ukazuje prawdziwą historię
„Dziewczyna z igłą” Magnusa von Horna inspirowana jest postacią Dagmar Overby. Kobieta swoimi zbrodniami na początku XX wieku wstrząsnęła całą Danią i stała się symbolem bezwzględnego okrucieństwa.
W tym artykule: O czym jest „Dziewczyna z igłą”? Dagmar Overbye – historia duńskiej dzieciobójczyni Zbrodnie Dagmar Overbye „Dziewczyna z igłą” – gdzie obejrzeć? „Dziewczyna z igłą” jest filmem, obok którego nie da się przejść obojętnie. Po jego obejrzeniu trudno nie zadawać sobie pytań o źródła okrucieństwa w świecie i o to, czy przedstawiona historia wydarzyła się naprawdę. I choć wydaje się to nieprawdopodobne, odpowiedź brzmi: tak. Dagmar Overbye istniała, a jej czyny – mimo upływu dekad – nadal wstrząsają. O czym jest „Dziewczyna z igłą”? „Dziewczyna z igłą” („The Girl with the Needle”) w reżyserii Magnusa von Horna to koprodukcja polsko-duńsko-szwedzka. Akcja filmu rozgrywa się w Kopenhadze tuż po I wojnie światowej. Młoda szwaczka imieniem Karoline (w rolę głównej bohaterki wciela się Victoria Carmen Sonne) z dnia na dzień traci wszystko, kiedy okazuje się, że jest w ciąży. Zostaje bez środków do życia i dachu nad głową. Ratunek pojawia się niespodziewanie. Schronienie i pracę jako mamka w swojej agencji adopcyjnej oferuje jej Dagmar (Trine Dyrholm). Gdy wydaje się, że znalazła bezpieczne miejsce, jej życie ponownie wymyka się spod kontroli. To, co miało być ratunkiem, staje się największym koszmarem. Nominowana do Oscara w kategorii „najlepszy film międzynarodowy” produkcja inspirowana jest prawdziwą historią Dagmar Overbye. Kobiety, której zbrodnie przed stu laty zaszokowały całą Danię i wciąż nie dają o sobie zapomnieć. Dagmar Overbye – historia jednej z najgroźniejszych kobiet w Danii Fabuła filmu szokuje, ale jeszcze bardziej przeraża fakt, że wydarzyła się naprawdę. Dagmar Overbye istniała, a jej czyny po dziś dzień budzą grozę i niedowierzanie. Aby zrozumieć, kim była (anty)bohaterka „Dziewczyny z igłą” i co doprowadziło ją do popełnienia tak makabrycznych zbrodni, trzeba cofnąć się do przełomu XIX i XX wieku. Dagmar przyszła na świat w 1887 roku w niewielkiej duńskiej wiosce. Jej rodzina ledwo wiązała koniec z końcem, a buntownicza natura przyszłej przestępczyni była od najmłodszych lat dodatkowym źródłem problemów. Gdy w wieku 12 lat została złapana na kradzieży, rodzice uznali, że jedynym rozwiązaniem jest oddanie jej pod opiekę surowych rolników na wyspie Fionia. Efekt był zgoła odmienny. Znów zaczęła sięgać po cudzą własność, co skończyło się dla niej dziewięcioma miesiącami w areszcie dla kobiet. Po wyjściu na wolność sprawiała wrażenie, że zostawiła przeszłość za sobą i chce rozpocząć nowy rozdział. Dagmar znalazła pracę jako kelnerka, a niedługo później wyszła za mąż i urodziła syna. Niestety, chłopiec zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach. Sine usta mogły świadczyć o zakrztuszeniu się. Jako oficjalną przyczynę śmierci lekarze podali zapalenie płuc. Kolejne lata nie przyniosły niczego dobrego. Dagmar ponownie doświadczyła nieszczęśliwej miłości i dwukrotnie zaszła w ciążę. Jedno dziecko – pod presją partnera – oddała do adopcji, a drugie porzuciła w stogu siana, mimo że wcześniej stanowczo sprzeciwiała się aborcji. Zrozpaczona i przytłoczona swoimi wyborami podjęła próbę targnięcia się na swoje życie, jednak w ostatniej chwili została uratowana. Zbrodnie Dagmar Overbye Dagmar sprawiała wrażenie, że pragnie wykorzystać drugą szansę od losu. Po trzech latach odebrała córkę z sierocińca i zamieszkały razem w Kopenhadze, gdzie założyła własną cukiernię. Biznes nie przyniósł jednak oczekiwanych zysków, a kryzys wywołany I wojną światową ostatecznie zmusił ją do jego zamknięcia. Chcąc zarobić, postanowiła założyć agencję adopcyjną, która w rzeczywistości była przykrywką dla jej przestępczej działalności. Pierwsze niemowlę trafiło do niej w kwietniu 1916 r. Kilka dni później pozbawiła je życia, a ciało porzuciła w publicznej toalecie na cmentarzu. Bez wyrzutów sumienia kontynuowała swój proceder, czerpiąc z niego korzyści finansowe. Zwabiała zdesperowane matki obietnicami lepszego życia dla ich dzieci, po czym dopuszczała się wobec nich czynów, które dziś określilibyśmy jako wyjątkowo brutalne. Koniec jej zbrodniczej działalności nastąpił w 1920 r., gdy jedna z „klientek” wróciła po swoją córkę. Dagmar próbowała ją oszukać, twierdząc, że dziewczynka znalazła już nową rodzinę. Kobieta nie uwierzyła w te zapewnienia i zgłosiła sprawę na policję. Na miejscu funkcjonariusze odkryli przerażające dowody jej zbrodni, w tym kości niemowląt. Podczas śledztwa Dagmar przyznała się do zabicia szesnaściorga dzieci. Niewykluczone, że ofiar mogło być znacznie więcej – nawet 25. Początkowo skazana na karę śmierci, ostatecznie otrzymała wyrok dożywotniego pozbawienia wolności. Zmarła za kratami w 1929 roku, mając 43 lata. „Dziewczyna z igłą” – gdzie obejrzeć? Film „Dziewczyna z igłą” miał swoją światową premierę w 2024 r. Do polskich kin trafił na początku tego roku i nadal jest grany. Jednocześnie zaczyna pojawiać się na platformach streamingowych w opcji do wypożyczenia. Źródła: kvindebiografiskleksikon.lex.dk; materiały prasowe dystrybutora; National Geographic Polska Nasz ekspert Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
Nieludzkie zabójstwo mężczyzny w średniowieczu. Badanie potwierdziło morderstwo z zimną krwią
Naukowcy badali szczątki człowieka, który zmarł we Włoszech ponad 700 lat temu. Jego czaszka była bardzo uszkodzona. Okazało się, że mężczyzna został zamordowany, a napastnik zadał mu co najmniej 4 brutalne ciosy mieczem w głowę.
W tym artykule: Dlaczego średniowieczny mężczyzna został brutalnie zamordowany? Ofiara najpierw próbowała się bronić Zmarły mógł należeć do wpływowej włoskiej rodziny Zabójstwa są niejako wpisane w gatunek ludzki. Według Starego Testamentu już syn pierwszych ludzi, Adama i Ewy, miał dopuścić się morderstwa. W Księdze Rodzaju Kain zabija swojego młodszego brata Abla, za co zostaje później ukarany. Istnieją jednak archeologiczne dowody na to, że ludzie pierwotni mordowali się już w okresie paleolitu. Jakie były motywy tych prastarych zabójstw? Prawdopodobnie walka o dominację w grupie lub kłótnie o pożywienie. Dlaczego średniowieczny mężczyzna został brutalnie zamordowany? Kryminalistyka to nauka, która prowadzi do rozpoznawania i wykrywania patologicznych zjawisk społecznych. Badacze, którzy zajmują się tą dziedziną, starają się znaleźć zależności i powody, dla których ludzie decydują się na niezgodne z prawem czyny. Chociaż początki kryminalistyki sięgają XIX wieku, zbrodnie popełniane były od prehistorycznych czasów, a odkrywanie motywów i kontekstów z przeszłości, pomagają lepiej zrozumieć minione czasy. Czy istnieje zbrodnia doskonała? Fascynujący świat kryminalistyki Im więcej nauki w kryminalistyce tym lepiej może ona służyć sprawiedliwości. Podczas najnowszych badań naukowcy z włoskiego uniwersytetu Insubria przeanalizowali szczątki średniowiecznego mężczyzny, którego czaszka była mocno zniszczona. Uczeni chcieli dowiedzieć się, w jaki sposób zmarł ten człowiek, który żył we Włoszech ponad 700 lat temu. Badania opublikowano na łamach czasopisma naukowego „Journal of Archaeological Science: Reports”. Ofiara najpierw próbowała się bronić Badacze dokonali analizy z wykorzystaniem nowoczesnych technik kryminalistycznych. Przeprowadzili tomografię komputerową i mikroskopię cyfrową, aby dokładnie odtworzyć obrażenia czaszki. Naukowcy odkryli, że zmarły został brutalnie zamordowany, a napastnik wymierzył mu cztery silne ciosy mieczem w głowę. – Ofiara została prawdopodobnie zaskoczona przez swojego oprawcę. Naszym zdaniem zmarły nie był w stanie odpowiednio ochronić głowy przed ciosami. Uważamy, że napastnik zadał pierwszy cios, a następnie gonił i wymierzył kolejne uderzenia w tył głowy – mówi Chiara Tiesi, współautorka badania. Szkielet ofiary odkryto w 2006 roku. Znajdował się w grobowcu w kościele San Biagio w miasteczku Cittiglio. Dwa lata później przeprowadzono pierwsze badania, podczas których okazało się, że mężczyzna odniósł obrażenia czaszki. Jednak dopiero w 2022 roku naukowcy z uniwersytetu Insubria postanowili przeprowadzić badania kryminalistyczne i zrekonstruować sekwencję wydarzeń. Zmarły mógł należeć do wpływowej włoskiej rodziny Mężczyzna był młody. W chwili śmierci miał około 19–24 lata. Naukowcy twierdzą, że pierwszy cios udało mu się zablokować. Po tym jednak ofiara rozpoczęła ucieczkę. Gdy napastnik dogonił uciekającego, ten wymierzył mu dwa szybkie trafienia w tył głowy. To spowodowało upadek. Ostatnie, czwarte uderzenie spowodowało szybką śmierć. Jak wyglądała średniowieczna kobieta? Naukowcy stworzyli niezwykły model 3D Na podstawie kości kobiety, które odnaleziono w Norwegii, naukowcy stworzyli pełnowymiarowy, realistyczny model 3D. Tak wyglądała Tora, która żyła 800 lat temu. Naukowcy uważają, że zabójca był zdeterminowany, aby zamordować młodego mężczyznę. Charakter ciosów sugeruje, że napastnik mógł wpaść w dziką furię, a to z kolei oznacza, że motyw morderstwa mógł być bardziej złożony. Co więcej, autorzy udowodnili, że zbrodnię popełniono z wykorzystaniem prawdopodobnie stalowego miecza i na pewno odpowiada za nią tylko jedna osoba. Autorzy badania próbowali dowiedzieć się również, kim była zmarła osoba. Naukowcy nie znaleźli jednak żadnych dokładnych informacji, które umożliwiłyby identyfikację tej osoby. Sam fakt pochowania w kościelnym grobowcu może sugerować, że była to ważna i zamożna osoba. Kościół San Biagio powstał dzięki wpływowej włoskiej rodzinie De Citillio. Uczeni podejrzewają, że zmarły mógł należeć do tego średniowiecznego rodu. Źródło: Journal of Archaeological Science: Reports Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Największy seryjny zabójca w rękach FBI. Trwają poszukiwania ofiar
Samuel Little przyznał się do 93 morderstw w ciągu czterech dekad. Wielu z jego ofiar nigdy nie odnaleziono.
W latach 1970-2005 policja dopasowała profil Samuela Little'a do 50 przypadków niewyjaśnionych morderstw, chociaż dowody zebrane w tych sprawach pozwoliły oficjalnie oskarżyć go o tylko 3 z nich, mimo, że przyznał się łącznie do 93 zabójstw i opisał te przypadki ze szczegółami. Samuel Little namalował w więzieniu portrety swoich ofiar, by ułatwić policji ich identyfikację. Źródło: FBI Jego ofiarami były głównie osoby wykluczone społecznie - najczęściej czarne kobiety uzależnione od narkotyków lub świadczące usługi seksualne. Little zabijał kobiety przez uduszenie, jednak wcześniej nokautował je bokserskimi ciosami, żeby się nie broniły, co w niektórych przypadkach utrudniało określenie, czy doszło do przypadkowego uduszenia, czy do brutalnego ataku. A nie oszukujmy się - w USA czarne kobiety z marginesu nie są ofiarami, dla których szuka się sprawiedliwości za wszelką cenę, więc śledztwa często były szybko zamykane i odchodziły w niepamięć. Cześć ciał nigdy nie została odnaleziona - o ofiarach FBI wie od samego Little’a, który szczegółowo opisał każdy z popełnionych mordów. W oświadczeniu z tego tygodnia FBI stwierdziło, że jego analitycy uważają, iż "wszystkie zeznania morercy są wiarygodne". "Przez wiele lat Samuel Little wierzył, że nie zostanie złapany, ponieważ myślał, że nikt nie nie bada spraw jego ofiar" - powiedziała Christie Palazzolo, analityk kryminalny FBI. Organy ścigania nadal pracują nad weryfikacją pozostałych 43 spraw, do których przyznał brutalny morderca, urzędnicy FBI wydali również nieujawniane wcześniej informacje, dotyczące 5 nierozwiązanych spraw z nadzieją na zidentyfikowanie ofiar. Agencja podzieliła się wcześniej kolorowymi portretami ofiar Little'a, które on sam narysował w więzieniu, a także opublikowała nagrania wideo z wywiadów, w których opisał szczegóły swoich morderstw. Samuel Little zabijał przez blisko cztery dekady W jednym z pięciu przypadków, w których FBI poszukuje pomocy, Little opisuje spotkanie z młodą, czarną transseksualistką o imieniu Marianne lub Mary Ann, które to miało miejsce w Miami na Florydzie na początku lat 70. Przyznał się on do zabicia jej na podjeździe domu w pobliżu pola trzciny cukrowej, na którym potem porzucił ciało. "Ziemia była rozmiękła" - powiedział FBI - "Kiedy odwróciłem ją na brzuch, zapadła się w niej” Urzędnicy Federalnego Biura Śledczego przyznali, że szczegóły, które pamięta Little, są w większości precyzyjne, ale nie jest on w stanie przytoczyć konkretnych dat, co znacznie utrudnia śledztwo. Na dzień dzisiejszy nie jest jasne, czy w związku z ostatnimi zeznaniami. Little będzie musiał stawić czoła kolejnym zarzutom. Little został aresztowany w 2012 roku w Kentucky pod zarzutem posiadania narkotyków, a następnie został ekstradowany do Kalifornii, gdzie funkcjonariusze FBI przeprowadzili na nim testy DNA. Wyniki testów powiązały go z trzema nierozwiązanymi morderstwami w hrabstwie Los Angeles z 1987 i 1989 roku. Podczas procesu nie przyznał się do winy, ale dowody przedstawione przez oskarżycieli były tak mocne, że został skazany na trzy dożywocia z rzędu bez możliwości zwolnienia warunkowego. Do wszystkich 93 zabójstw przyznał się dopiero, gdy starał się zmianę placówki karnej. Katarzyna Mazur ​
Ten człowiek przyznał się do 90 morderstw, które uszły mu na sucho
Samuel Little przez 35 lat bezkarnie zabijał w USA. To jego wersja, którą teraz sprawdzają śledczy. Wiele wskazuje na to, że ma rację.
Mężczyzna ma 78 lat i odsiaduje już dożywotni wyrok za zabicie trzech osób. Jego nazwisko “wypłynęło” przy okazji specjalnego programu FBI poszukiwania sprawców szczególnie okrutnych przestępstw - Violent Criminal Apprehension Program (ViCAP). Little powiązany był z kilkoma nierozwiązanymi sprawami rozrzuconymi po całym kraju. Szczególną uwagę śledczych wzbudziło zabójstwo w mieście Odessa, w stanie Teksas. Gdy przesłuchano Little'a w tej sprawie, zaczął mówić znacznie więcej. - W trakcie przesłuchania w maju podał Jamesowi Hollandowi z Texas Rangers miejsca na mapie oraz liczbę ludzi, których tam zabił – powiedziała mediom Christina Palazzolo z programu ViCAP – Po jednym w Jackson, Cincinnati, Ohio, Las Vegas, Nevadzie i Mississippi, trzy w Phoenix i Arizonie. Łącznie Litlle przyznał się do 90 zabójstw podczas rozmów ze śledczymi. Miał się ich dopuścić na przestrzeni lat 1970-2005. Do tej pory potwierdzono już 34 z wymienionych przez Little'a ofiar. Liczba i miejsca pokazują jak swobodnie musiał czuć się morderca podróżując po stanach i zostawiając za sobą krwawy szlak. Jego zeznania mogą z niego uczynić najgroźniejszego seryjnego mordercę w historii USA, o ile zostaną potwierdzone. - Stróże prawa z całego kraju współpracują z Texas Rangers by zweryfikować te morderstwa – mówi Bobby Bland, prokurator hrabstwa Ector. Samuel Little najczęściej wybierał sobie na ofiary słabe i znajdujące się w życiowym kryzysie kobiety, często uwikłane w prostytucję i narkotyki. Przesłuchujący byli zaskoczeni ilością szczegółów dotyczących każdego z morderstw, które opisywał osadzony. Pamiętał miejsca, samochody, które prowadził, potrafił nawet sporządzić rysunki ofiar. Podawane przez niego daty nie do końca jednak pokrywały się z danymi śledczych. Mężczyzna obecnie odsiaduje wyrok dożywocia za morderstwa na terenie hrabstwa Los Angeles. Wcześniej odpowiadał także między innymi za włamania, przestępstwa narkotykowe i fałszerstwo. We wrześniu 2012 został aresztowany w schronisku dla bezdomnych w Kentucky i przetransportowany do Kalifornii, gdzie poszukiwano go za zarzuty związane z obrotem narkotykami. Gdy był na miejscu śledczy z FBI porównali jego DNA z materiałami w sprawie trzech niewyjaśnionych morderstw z 1987 oraz 1989 roku. Wszystkie ofiary były kobietami, oprawca je bił i dusił, a ciała porzucił na ulicy, w kontenerze na śmieci oraz w garażu. Little nie przyznał się do winy, ale w 2014 roku został skazany. Wyniki DNA zostały przekazane do programu ViCAP by zdobyć więcej informacji na temat skazanego, a FBI odezwało się do Texas Rangers z prośbą o zajrzenie do szczegółów sprawy zabicia braci Denise Christie w Odessie. Zostali oni znalezieni martwi na parkingu niedaleko motelu w styczniu 1994 roku. Bracia zostali uduszeni. Little znów został przetransportowany, tym razem do Teksasu, gdzie odczytano mu zarzuty w tej sprawie. Pojawił się w sądzie, gdzie przekazał informacje dotyczące 90 innych morderstw. Na razie nie postawiono mu jeszcze dodatkowych zarzutów. Little obecnie znajduje się w areszcie w Odessie, codziennie uczestniczy w przesłuchaniach. Jego stan zdrowia nie jest dobry, co tym bardziej mobilizuje śledczych do pracy by wyjaśnić, czy mężczyzna na starość rzeczywiście wyznaje swoje ogromne winy, czy też chce zbudować sobie pomnik w kulturze masowej przypisując sobie zbrodnie innych. Źródło: CNN