National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T12:07:48.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Utrata wzroku nie odebrała mu marzeń. Jerzy Płonka zdobywa kolejne szczyty
items: National Geographic 1/23
items: 10 najbardziej niebezpiecznych gór świata
items: Wyprawa na Mont Blanc. W drodze na najwyższy szczyt Europy
items: Przez Europę rowerem: Rower to życie
items: Ultra Trail du Mont Blanc: "Biegnijcie sercem"
items: Pobiegną dookoła Mont Blanc
items: Mistrzostwa Świata Skyrunning w Chamonix już się rozpoczęły!
items: Kilian Jornet po raz trzeci zwycięzcą biegu wokół Mt. Blanc
items: Biegiem wokół Mont Blanc
items: Korona marzeń – o Koronie Ziemi Mariana Hudka
items: Droga na szczyt
items: Narty. Szwajcaria - Verbier
items: Francja. Narty - Val Thorens
items: Jak się narodził bosy alpinista

Utrata wzroku nie odebrała mu marzeń. Jerzy Płonka zdobywa kolejne szczyty
type: item
date: 2024-08-09T12:24:20.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Lifestyle
subject: mont blanc
subject: niewidomi
subject: wzrok
description: Im bardziej tracił wzrok, tym mocniej udowadniał, że może więcej. Choć widzi tylko pięć procent tego co my, Jerzy Płonka zdobywa kolejne szczyty i kompletuje Koronę Europy.
encoded: W tym artykule: Przestałem widzieć, nie oddychać Być jak Chuck Norris W drodze po marzenia Człowiek pająk Życie przed sobą Przypominamy archiwalny wywiad z 2016 roku. Z Jerzym Płonką rozmawiała Katarzyna Kachel. Czasami można pomyśleć, że Jurek tylko udaje, że nie widzi. Wtedy na przykład, kiedy wspina się na Mont Blanc, prowadzi zajęcia na ściance wspinaczkowej, jedzie na rowerze do Sandomierza albo biegnie w nowojorskim maratonie. I jeszcze wtedy, kiedy nagle wsiada w pociąg do Sopotu, by wieczorem pomoczyć nogi w Bałtyku. Choć przecież jest luty i minus dwa na termometrze. Czasami pojawia się obawa, że zabraknie odpowiednich czasowników, które oddadzą intensywność i pasję tego wszystkiego, co na co dzień robi 26-letni facet z Krakowa. – Ten „krejzi men”? – Albin Marciniak z Krakowskiego Klubu Podróżników aż szerzej otwiera oczy na dźwięk nazwiska Jurka. – On nawet chodzi do kina, rozumiesz człowieka? Piotr Pogon, znany szeroko z ADHD i różnych ekstremalnych projektów, rozumie. – Nawet znam niewidomego, który tak sobie żonę znalazł – mówi. – Położył jej rękę na kolanie i poprosił: „Opowiedz mi, co widzisz”. Nie wiadomo dokładnie, czy po to Jurek chodzi do kina, ale pewne jest, że bardzo dużo widzi jak na człowieka, który widzieć w sumie nie powinien. Przestałem widzieć, nie oddychać Czy można napatrzeć się na zapas? Jakby wiedząc, że z czasem wszystko będzie tracić intensywność? Jurek urodził się i widział, jego wzrok słabł stopniowo. – Jeszcze w podstawówce czytałem książki, jeszcze grałem w nogę, w kosza, jeździłem na rolkach – opowiada. – Potem zacząłem używać lupy i coraz gorzej dostrzegałem kolegów, z którymi kopałem piłkę. W końcu przestałem rozróżniać cokolwiek. Diagnoza? Degeneracja siatkówki. Zostawił grę w piłkę, ale nie przestał przecież oddychać. – Z czasem zaczęło do mnie docierać, że wcale nie jest fajnie, a właściwie to jest nawet do dupy. I mogłem z tą świadomością zrobić to, co chciałem. Tyle że chciał żyć normalnie, po swojemu, intensywnie. A moż…

jerzy-plonka-niewidomy-alpinista-w-drodze-na-mont-blanc-0608fb3.png
width: 1200
height: 630

National Geographic 1/23
type: item
date: 2022-12-28T23:07:50.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: elbrus
subject: góry
subject: korona ziemi
subject: martyna wojciechowska
subject: mont blanc
subject: mount everest
subject: nepal
subject: traveler
subject: wspinaczka
description: Tajemnice wiecznej młodości
encoded: Co może oznaczać dłuższe życie? Kiedy to piszę, mija dokładnie rok od śmierci mojego ojca w wieku 79 lat. Gdy dorastałem, tata był dla mnie wzorem do naśladowania, najlepszym przyjacielem, nauczycielem, powiernikiem. Jego śmierć nastąpiła szybko – zapalenie płuc w ciągu kilku dni zamieniło się w wielonarządową niewydolność. Mocno mną to wstrząsnęło. Moja rodzina cieszyła się długowiecznością – znałem dziadków mojego ojca, którzy dożyli prawie stu lat, a rodzice matki wyraźnie przekroczyli dziewięćdziesiątkę – więc być może uznałem za pewnik, że tata też będzie miał więcej czasu. Nauka poczyniła ogromne postępy, pomagając nam żyć dłużej. Od początku XX w. oczekiwana długość życia ludzi wzrosła ponaddwukrotnie, ale przez większość tego czasu badania i postęp w medycynie koncentrowały się na łagodzeniu i leczeniu chorób. Dopiero niedawno zwrócono uwagę na samo starzenie się i to, co możemy zrobić, aby spowolnić, odwrócić lub w inny sposób zmienić ten proces. W okładkowym artykule niniejszego wydania, zatytułowanym „Życie dłuższe i lepsze”, relacjonujemy wam fascynujące poszukiwania – od leczenia hormonem wzrostu po przeprogramowywanie komórkowe – które obiecują wydłużenie ludzkiego życia o dekady. Kiedyś trochę lekceważyłem tych, którzy chcą „wyleczyć” starzenie się, ale teraz mój stosunek do tego tematu się zmienia. Kiedy sam się starzeję, chciałbym myśleć, że mam przed sobą więcej czasu i że będzie on dobrej jakości. Młodzi może niekoniecznie marnują swoją młodość, ale wiem, że jest wiele rzeczy, które doceniłbym bardziej, gdybym doświadczył ich później. Wspominając miniony rok bez mojego taty, myślę o tym, co dłuższe życie mogło oznaczać dla niego i dla tych, którzy go kochali. O rzeczach, które mógł zrobić i którymi mogliśmy się dzielić. Jeszcze 10 lat rozmów z tatą? Cholera, dużo bym dał nawet za rok. Mamy nadzieję, że to wydanie magazynu się wam spodoba. Nathan Lump redaktor naczelny

national-geographic-1-2023-cf1e402.jpg
width: 2151
height: 3000

10 najbardziej niebezpiecznych gór świata
type: item
date: 2021-03-08T12:20:56.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: himalaje
subject: karakorum
subject: mont blanc
subject: Moto
subject: mount everest
subject: nepal
subject: Sport
subject: szczyt k2
subject: szczyty
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wyprawa na everest 1980
description: Majestatyczne, niedostępne, a przez to jeszcze bardziej kuszące. Te wysokie szczyty zbierają wśród wspinaczy największe żniwo.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/85b264b74571ddb4a807f29aafb010949b2099d4-0a5912b.jpeg
width: 3553
height: 2369

Wyprawa na Mont Blanc. W drodze na najwyższy szczyt Europy
type: item
date: 2020-09-22T12:30:10.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alpy
subject: francja
subject: góry
subject: mont blanc
subject: przygoda
subject: Travel
subject: trekking
description: Każdego roku na Mont Blanc wchodzi 2–3 tys. osób. To nie znaczy, że jest łatwo!
encoded: Decyduję się na wyjazd miesiąc przed godziną „zero”. Decyduję, choć nie chodzę po żadnych Tatrach, nie lubię się męczyć, nigdy się nie wspinałam i nie mam w ogóle pojęcia, o co w tym wszystkim gra. – A pani w ogóle wie, gdzie się wybiera!? – sprzedawca w sportowym sklepie nawet nie potrafi ukryć złości, kiedy pytam, jakie by mi polecił buty na Blanca. Idiotka – na pewno tak o mnie myśli; Dupek – tak myślę o nim ja i zapisuję się na crossfit, by trochę poćwiczyć. Chamonix Jedziemy z Polski busikiem. Tak taniej i weselej. Po drodze zahaczamy o Bytom, gdzie czeka na mnie puchówka (swojej nie miałam, a wyjazd miał być po taniości, więc pożyczałam, co się od kogo dało) i życzenia „powodzenia, Mała”. Jeszcze nie wiem, jak bardzo się przydadzą. W plecaku mam to, co najcieplejsze. Narciarskie rękawice, spodnie i kurtkę, parę bawełnianych podkoszulków, skarpety, polar, w którym przypominam zakopiańską owieczkę, bezrękawnik z sieciówki. I buty. Kupione cudem za 1500 zł (o nazwie nomen omen Mont Blanc). Co rusz całuję je ukradkiem, bo tak drogich butów nie miałam nigdy w życiu. Nie mam profesjonalnych, oddychających ciuchów, bielizny i T-shirtów z merynosa, które są genialne, bo po tygodniu używania nie śmierdzą. Oprócz mnie są jeszcze dwie Kaśki, jedna psycholog, druga lekarz, więc grupa wsparcia idealna. Są też Jurek, przewodnik Mysza i Krzysiek, który gdyby trzeba było, to na Blanca wbiegałby codziennie przed śniadaniem. Dla pobudzenia apetytu. W Chamonix ludzi jak psów. Obserwowacze, starzy wyjadacze, pozerzy. Chodzą, sprawdzają pogodę, wyciągają lornetki, obserwują, paradują nie wiedzieć czemu w uprzężach. W hipermarkecie robimy zakupy na ostatnią ziemską kolację i zapasy do plecaków. Gulasze, zupy, kisiele (sprawdzają się znakomicie!), batony energetyczne, woda zostaną rozdzielone na każdego z nas i wyniesione na Blanca na naszych osobistych plecach. Wybieramy drogę „francuską” przez osławiony kuluar Rolling Stones. W hoteliku robimy przyspieszony kurs via ferrata (jak s…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e590359dfb7aa2ccd659ac73998a6d34dbcee7dd-076961e.jpeg
width: 4050
height: 2700

Przez Europę rowerem: Rower to życie
type: item
date: 2019-04-29T08:00:00.000Z
creator: Krzysztof Chmiel
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: europa
subject: konkursy
subject: mont blanc
subject: morze adriatyckie
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: rowery
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: włochy
subject: wyprawy
description: Jadąc do Włoch, spełniłem swoje największe marzenie i udowodniłem sobie, że wciąż mogę wiele osiągnąć - pisze o swojej wyprawie Krzysztof Chmiel.
encoded: Trasę mam dokładnie zaplanowaną: w pierwszym etapie przejechać północne Włochy od Triestu aż pod Mont Blanc, następnie dotrzeć do miejscowości Magreglio, zdążyć na 20 etap Giro d’Italia z metą na Passo dello Stelvio i pokonać przełęcz Passo dello Stelvio i Arlberg. Rower nowy, cztery sakwy spakowane, namiot odnowiony. Jestem gotowy do wyprawy, która ma być rehabilitacją po wypadku rowerowym dla mojej złamanej nogi, ale też dla głowy. Podróż rozpoczynam na dworcu kolejowym w Lublinie, na który odprowadza mnie moja „lepsza połowa”. Dojeżdżam do Katowic i dalej do Pszczyny. Przesiadam się na rower. Pierwszy nocleg mam w Cieszynie – biwakuję na dziko. Czechy i Słowację mijam szybko. W Bratysławie wjeżdżam na szlak rowerowy, którym w jeden dzień przejeżdżam przez Austrię aż do Fertőd na Węgrzech. Dalej jadę do miejscowości Tömörd i tak docieram do Triestu. Zaliczam tylko jedną awarię roweru. Madonna od rowerzystów W Trieście wita mnie ulewa. I tak jadę przez cały dzień aż do Marina Julia, gdzie zatrzymuję się na kempingu. Niestety jest zimno, więc nici z kąpania się w Adriatyku. Muszę zdążyć na 20 etap Giro d’Italia, więc omijam Wenecję. Zresztą po drodze i tak mam dużo pięknych miast. Najpierw Padwa, następnie Teolo, Montagnana, Mantova, Cremona, Pawia, Vercelli i wiele innych. Nad jezioro Viverone też docieram w strugach deszczu. Na kempingu La Rocca jestem uziemiony przez dwa dni. Po przerwie w podróży doliną Aosta ruszam pod Mont Blanc. Wieczorem jestem już w Entrves (około 1300 m n.p.m.). Rozbijam namiot i mam widok na najwyższy szczyt Europy. Wracając, zatrzymuję się na kempingu Plein Soleil nad jeziorem Viverone. Następnie przez Vercelli ruszam do Novary, Galliate, Gallarate. Na przedmieściach Erby w Corogna zatrzymuję się na dziko z namiotem. Z Erby zaczyna się „wspinaczka” aż do Magreglio – miasteczka w Lombardii. To właśnie tu znajduje się kościółek z Madonną del Ghisallo – patronką kolarzy. Historia tego miejsca jest niezwykła i sięga średniowiecza, kiedy to w…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5418575b6612daca0f9b6b92d461642f4cc87e3b-9160c58.jpeg
width: 960
height: 481

Ultra Trail du Mont Blanc: "Biegnijcie sercem"
type: item
date: 2015-09-01T10:40:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: mont blanc
description: „Kiedy ciało odmówi Wam posłuszeństwa, biegnijcie głową. Kiedy głowa też zacznie protestować, biegnijcie sercem. Tylko w ten sposób można pokonać tak długi i wymagający dystans” - tymi słowami powitano na linii startu wszystkich śmiałków, którzy kilka dni temu postanowili zmierzyć się z jednym z najbardziej znanych biegów górskich na świecie: Ultra Trail du Mont Blanc.
encoded: Ultra Trail du Mont Blanc to zawody, o jakich marzy prawie każdy, kto kocha biegi górskie. Blisko 170 km, 10 000 metrów przewyższenia!, trzy kraje - prawdziwe wyzwanie. Żeby wziąć w nich udział, trzeba spełniać odpowiednie warunki: zebrać odpowiednią ilość punktów z innych biegów, które do łatwych nie należą (w ciągu 2 lat trzeba zebrać 9 punktów z trzech biegów), a następnie zostać wylosowanym, bo chętnych co roku jest ok. 10 000, a szczęście ma 2 300 zawodników. Oprócz przygotowań w postaci ciężkich treningów i przemyślanej diety, trzeba jeszcze skompletować odpowiedni ekwipunek: czołówki, zapasowe baterie (szybsi będą biegli jedną noc, nieco wolniejsi muszą się przygotować na dwie) kurtka na wypadek deszczu, długie spodnie,rękawiczki, apteczka - długo można by wymieniać. Fot. Anna Szczypczyńska Warto dodać, że Ultra Trail du Mont Blanc to nie tylko bieg osławiony bieg UTMB ale także inne dystanse: PTL - 300 km, 26 000 metrów przewyższenia! (m+), TDS - 119 km, 7 250 m+, CCC - 101 km, 6 100 m+, OCC - 53km, 3 300 m+. Fot. Anna Szczypczyńska W tym roku impreza odbyła się po raz jedenasty. Nie było deszczu, nie było burzy, jednak bardzo wysokie temperatury dały zawodnikom w kość. Każdego roku blisko 30% rezygnuje z biegu i schodzi z trasy. W tym roku na dystansie UTMB nawet nieco więcej osób nie dotarło na metę. Podobnie z dystansami takimi jak TDS czy CCC. Fot. Anna Szczypczyńska Na listach startowych każdego z dystansów znalazło się sporo polskich nazwisk. Mamy powody do dumy! Do Chamonix zjeżdżają się najlepsi biegacze górscy z całego świata, którzy na co dzień żyją i trenują na większych wysokościach niż nasi zawodnicy. Szczególne gratulacje należą się Piotrowi Hercogowi, który dobiegł na metę UTMB jako jedenasty zawodnik - to najlepszy wynik Polaka w historii tego biegu. Niedługo po Piotrze na mecie pojawił się młody Kamil Leśniak, który poprawił swój czas z zeszłego roku o ponad godzinę. Chwilę później wbiegli kolejni Polacy. Piotr Hercog na mecie. Fot. FB Piotr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/754ed8c2c6576ca89e5ca7df8e2849c7f72c27c2-407d1c2.jpeg
width: 3264
height: 2448

Pobiegną dookoła Mont Blanc
type: item
date: 2014-08-27T06:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bieganie
subject: francja
subject: mont blanc
subject: szwajcaria
subject: włochy
description: 168 km, 9600 m przewyższeń, czyli The North Face Ultra-Trail du Mont Blanc. 12. edycja jednego z najbardziej prestiżowych biegów górskich startuje 29 sierpnia 2014
encoded: Na linii startu stanie 2300 zawodników z całego świata, w tym 49 Polaków, a wśród nich Jacek Grzędzielski, który jest już na miejscu. - Powiem szczerze, że na razie nie udzieliła mi się atmosfera ekscytacji, raczej jestem wystraszony - powiedział nam przed chwilą przez telefon. I nic dziwnego, bo już w piątek czeka go ciężkie zadanie. W okolicach Chamonix w ostatnich dniach zrobiło się tłoczno. W sumie na lini starty wszystkich biegów łącznie pojawi się blisko 7 tys. biegaczy. UTMB towarzyszą inne imprezy biegowe. Ten alpejski wyścig nie jest dostępny dla każdego. Aby wziąć udział w rekrutacji należy zebrać odpowiednią ilość punktów kwalifikacyjnych. Można je uzyskać startując w standaryzowanych ultra wyścigach. To nie wszystko. Nawet zaprawieni biegacze oprócz punktów muszą mieć jeszcze szczęście podczas losowania. - Jeszcze przed startem oraz w czasie jego trwania również jest bardzo restrykcyjnie. Ze względu na bezpieczeństwo trzeba mieć wszystkie wymienione przez organizatora przedmioty (np. ciepłą kurtkę), plecaki są plombowane podczas odprawy przed startem, a w czasie biegu sprawdzane raz jeszcze. Jeśli czegoś nie masz, zostajesz zdyskwalifikowany - mówi Jacek Grzędzielski. Stąd w piątek wystartują zawodnicy ultramaratonu. Fot. Joanna Kowalczyk Trasa ultramaratonu wiedzie malowniczymi szlakami w otoczeniu najwyższych alpejskich szczytów. Zawodnicy podczas biegu postawią stopy na terytorium 3 państw: Francji, Szwajcarii i Włoch. Mimo niestałej pogody w okolicy Chamonix panuje wyjątkowa atmosfera. Wzdłuż trasy pojawiają się dzieci z wodą, kibice z transparentami, a okoliczne schroniska szykują dla biegaczy drobny poczęstunek. - Podobno jedzenie na trasie jest bardzo smaczne. Przyjąłem taką strategię, że postawię głównie na to, co jest podawane w punktach odżywczych i dodatkowo uzupełnię to żelami energetycznymi, które będę jadł po drodze mówi Jacek. Jackowi nie udzieliła się atmosfera ekscytacji. Boi się startu. Trzymamy kciuki! Fot. Joanna Kowalczyk Czego boi s…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a34bb7bab2e1aebbd20d426dafebb5f67fc51e98-7a2cccd.jpeg
width: 1000
height: 667

Mistrzostwa Świata Skyrunning w Chamonix już się rozpoczęły!
type: item
date: 2014-06-26T11:28:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: biegi górskie
subject: maratony
subject: mont blanc
subject: ultramaraton
description: 27 czerwca w Chamonix rozpoczyna się impreza pod tytułem Marathon Mont-Blanc, w ramach której rozegrane zostaną Mistrzostwa Świata Skyrunning na dystansie Ultra 80km oraz Maratonu (42km) i Verticalu (3,8km)
encoded: Do francuskiej mekki alpinistów przyjedzie ponad 6500 biegaczy z 65 krajów (!), w tym największe sławy biegów górskich, takie jak Kilian Jornet, Francois D’Haene, Luis Alberto Hernando, Anna Frost czy Emelie Forsberg. Nie zabraknie też Polaków, którzy mają szanse powalczyć o bardzo wysokie miejsca: Magdy Łączak, Dominiki Wiśniewskiej-Ulfik, Marysi Cebo, Marcina Świerc, Pawła Dybka, Roberta Farona czy Lucjana Chorążego. Magda Łączak i Paweł Dybek z Salomon Suunto Team wystartują na dystansie Ultra: Przygotowujemy się do MŚ jak nigdy dotychczas, bo też nigdy dotychczas nie startowaliśmy w biegu tej rangi. W ramach przygotowań spędziliśmy w Zakopanym sporo czasu, biegając oczywiście. Forma jaka jest, życie pokaże, ale zrobiliśmy co w naszej mocy, żeby była niezła. Zawody będą bardzo trudne. Dziś zrobiliśmy ostatnie 15 km trasy i utwierdziliśmy się w przekonaniu, że lekko nie będzie. Wszędzie jest stromo, dużo biegania w eksponowanym terenie. Duża część trasy przebiega powyżej 2000m n.p.m. Nawet zbiegi nie są tutaj łatwe. Trasa prawdziwie górska, nie ma przelotów odpoczynkowych. Będzie bardzo ciężko. Część trasy przebiega powyżej 2600m n.p.m., a tam leży śnieg... Magda będzie walczyć min. z Anną Frost, która wygrała ostatnio Transvulcanię 2014, Everest Sky Race czy Colorado Trail w 2013 oraz z Nurią Picas czy Caroline Chaverot, ubiegłoroczną tryumfatorką. Paweł natomiast będzie miał na starcie min. Francois Dhaene, Xavier Thévenard, Philippa Reitera czy Mike’a Wolfe z USA. Marcin Świerc (Salomon Suunto Team) wystartuje na trasie maratonu i już po raz drugi w tym roku będzie miał okazje porównać swój wynik z Kilianem Jornetem. Na Transvulcanii dzieliło ich 12 miejsc, zobaczymy jak obaj pobiegną we Francji. W Maratonie w gronie faworytów znajdują się także Tom Owens, Michel Lanne, Mikael Pasero, Jonathan Wyatt czy Dai Matsumoto z Japonii. U pań za faworytkę uznawana jest Stevie Kremer z USA i Elisa Desco z Włoch. Trzymajmy kciuki za całą ekipę z Polski - Powodzenia! Na re…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ab1c07e17c862a649b0cc02229f211be4317f299-5e289fe.jpeg
width: 1000
height: 667

Kilian Jornet po raz trzeci zwycięzcą biegu wokół Mt. Blanc
type: item
date: 2011-08-31T07:43:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: biegi
subject: mont blanc
description: Trzeci raz w karierze Hiszpan z Katalonii, Kilian Jornet (Salomon Team), wygrał prestiżowy i uznawany już za kultowy bieg, The North Face Ultra Trail du Mont Blanc z czasem 20:36:43h. Dwa poprzednie zwycięstwa odniósł w 2008 i 2009 roku, a w 2010 zdecydował się nie startować na skróconej o połowę trasie. W tym roku zawody rozgrywane w ostatni weekend sierpnia także zostały zmodyfikowane ze względu na złą pogodę: start przesunięto o 5h a trasę wydłużono do 170 km i 9700 m przewyższeń (omijała najwyższe szczyty, gdzie leżał śnieg).
encoded: Bieg wokół Mont Blanc zgromadził na starcie 2300 zawodników, a żeby w ogóle móc się zapisać musieli oni w ciągu dwóch lat zebrać 5 punktów z biegów partnerskich (w Polsce były to min. Maraton Gór Stołowych 1 pkt., czy Bieg Rzeźnika 2/3 pkt.). W naszych barwach wystartowało około 40 osób, najlepszy z Polaków przybiegł na 30-ej pozycji z prawie 8 h stratą do liderów. Na starcie i mecie w Chamonix kilka tysięcy ludzi dopingowało także uczestników zawodów rozgrywanych równolegle: CCC na 96 km z 5600 m przewyższeń TDS 110 km w limicie czasu 31 h PTL 300 km w limicie 138 h, ale bez klasyfikacji. Każda drużyna musiała wspólnie przebyć całą trasę. W sumie we Francji wystartowało około 6000 osób, a przy organizacji pracowało 1300 wolontariuszy. Ponad połowa uczestników najdłuższych zawodów nie dotarła do mety, którą zamknięto po 46 godzinach. Fot. Copyright Salomon W wywiadach na mecie Kilian Jornet powiedział: “Warunki pogodowe były bardzo trudne. Biegliśmy w deszczu i padającym śniegu w najwyższych partiach zawodów, co sprawiło, że pierwsze godziny były dla mnie naprawdę ciężkie. Ale też bardziej ucieszył mnie wyczekiwany wschód słońca na przełęczy Col de la Seigne - to światło, słońce, ciągle widoczny księżyc, śnieg i niesamowita gra kolorów. To była niezapomniana chwila. Niemal do końca biegłem w grupie jeszcze trzech zawodników, którzy są jednocześnie moimi przyjaciółmi. Było fantastycznie dzielić z nimi ten czas” . Kilian mniej więcej do 145 km biegł razem z Ikerem Carrera (Salomon Team), Miguelem Heras (Salomon Team), który wycofał się z powodu kontuzji kolana oraz z Sebastienem Chaigneau (The North Face Team). Na 25 km przed metą Hiszpan wyprzedził dwóch zawodników, zyskał kilka minut przewagi i utrzymał ją już do końca. Pełne wywiady dostępne są na www.salomonrunning.com/pl Fot. Copyright Salomon „UTMB to bardzo ważne zawody, w tym roku wyjątkowo mocno czułem doping kibiców, niezależnie od tego, czy biegłem przez Francję, Włochy czy Szwajcarię (trasa prowadzi przez …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5388adeee7006826029ff21f5a949d86149a5ff7-8233cfe.jpeg
width: 504
height: 336

Biegiem wokół Mont Blanc
type: item
date: 2011-02-02T13:55:49.000Z
creator: Tomek Gola
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: biegi
subject: mont blanc
description: The North Face Ultra Trail du Mont Blanc (UTMB) to jeden z najtrudniejszych ultramaratonów górskich na świecie. jego trasa wiedzie przez Francję, Włochy i Szwajcarię, zatacza pętlę wokół masywu najwyższej góry zachodniej europy. choć odbyło się dopiero osiem jego edycji, już zalicza się go do klasyków.
encoded: Trasa wiedzie dokładnie po klasycznym szlaku turystycznym wokół Mont Blanc (Tour du Mont Blanc, w skrócie TMB), należącym do najbardziej spektakularnych szlaków górskich. Na jego 166 km długości przewyższenie sięga 9,6 tys. m. Zwykły turysta w dobrej kondycji pokonuje go w 7–10 dni. Maksymalny czas, w jakim muszą się zmieścić zawodnicy ultramaratonu, wynosi 46 godzin, ale najszybsi przebiegają go w mniej niż w 21 godzin. UTMB po raz pierwszy został zorganizowany w 2003 r. Szybko zyskał popularność (po dwóch latach liczba zawodników przekroczyła dwa tysiące), co skłoniło organizatorów do przeprowadzenia dodatkowego biegu – CCC (Cour­mayeur­Champex­Chamonix). Określa się go mianem „petite UTMB”, czyli małym UTMB, ponieważ jest sporo krótszy (98 km), a różnice wysokości na trasie wynoszą tylko 5,6 tys. m. Zawodnicy często przebiegają go dla „rozgrzewki” i dla sprawdzenia się przed startem w UTMB. Najlepsi pokonują tę trasę w 11 godzin (przewidziany limit jest ponaddwukrotnie dłuższy – 26 godzin). W następnych latach doszły dwa bie gi: TDS (Sur les Traces des Ducs de Sa voie) długości ok. 111 km i przewyższeniu 7 tys. m, o większej od pozostałych maratonów skali trudności, oraz potężny PTL (La Petite Trotte a Léon), który ma ok. 240 km długości, a różnice wysokości sięgają 18 tys. m. W tym drugim zawodnicy mogą startować w grupach dwu lub trzyosobowych. Najlepszym na dotarcie do mety wystarcza 79 godzin. Co ciekawe, zwycięzcy nie dostają nagród pieniężnych ani rzeczowych, a jedynie metalowe statuetki. Każdy, kto ukończy bieg, otrzymuje kamizelkę The North Face z napisem pod logo ultramaratonu: „Finisher UTMB” czy „Finisher CCC”. Organizatorzy zawsze przestrzegają przed możliwością załamania pogody. W górach to norma, dlatego alpejskie ultramaratony są jednymi z najcięższych zawodów sportowych na świecie. Najwyżej położonym punktem na trasie jest Grand Col Ferret (2537 m) na granicy włosko-szwajcarskiej. Uczestnicy muszą być przygotowani na ekstremalne warunki: zimno, op…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Korona marzeń – o Koronie Ziemi Mariana Hudka
type: item
date: 2010-08-12T11:41:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: kilimandżaro
subject: korona ziemi
subject: mont blanc
subject: mount everest
description: Prawdziwa pasja czyni wnętrze człowieka bogatszym. Wyznacza coraz to nowe cele, motywuje do działania, dodaje siły w realizacji marzeń, wzbudza emocje i gwarantuje uczucie spełnienia…Jest siłą i wyzwaniem. Nadaje życiu sens.
encoded: I choć droga do marzeń jest zawsze w przebudowie, a najważniejsze w danym momencie cele stają się po czasie tylko przejściowymi, prowadzącymi do jeszcze ważniejszych, to samo działanie w zgodzie z samym sobą, a co więcej, działanie dające poczucie prawdziwego szczęścia sprawia, że niewielu ludzi może przyznać, że ma swoją życiową pasję… Jednak tacy ludzie są blisko. Wiedzą, czego chcą. Ludzie z pasją. Ludzie gór. Bo stawać na najwyższych szczytach, to jak wyciągać dłoń do marzeń najwyżej, jak się da. Często nawet je łapać, tym bardziej, jeśli zdobędzie się dziewięć najwyższych szczytów wszystkich kontynentów… Marian Hudek jest dziewiątym Polakiem, który zdobył Koronę Ziemi. Mówi, że na początku zawsze są marzenia, a potem trzeba je próbować zrealizować. Jego fascynacja górami narodziła się późno, bo kiedy skończył 30 lat… 17 lat temu. Znał wtedy jedynie Beskidy, które pamiętał przede wszystkim z....obozów harcerskich. Później pojechał w Tatry i odtąd cele stawały się wyższe i wyższe. Wybrał się w Himalaje i od razu się w nich zakochał. Był to trekking do Sanktuarium Annapurny. Wtedy był już pewien, że tu powróci. We wrześniu 2005 roku zdobył Mont Blanc, najwyższy szczyt Alp i Europy, potocznie nazywany Dachem Europy. Powrót w Himalaje był znowu dla niego niezapomniany- w 2006 roku zdobył ośmiotysięcznik Cho Oyu, co tylko utwierdziło himalaistę, by pójść „za ciosem”. Rok później wyprawił się na Mount Everest. – To niewątpliwie góra o najwyższym stopniu trudności, pod każdym względem. Wiele zależy od tego, z której strony próbuje się ją zdobyć. Podejście południowe, nepalskie jest łatwiejsze. Tamtędy zmierza na szczyt zdecydowana większość wspinaczy. Od strony północnej, tybetańskiej jest trudniej. Trzeba przejść grań, wyżej zlokalizować bazę, więc odsetek tych, którym się udało, jest niższy – opowiada zdobywca. Wybrał trudniejszą drogę. – Byłem siódmym Polakiem, który tamtędy wszedł na Mount Everest. W ogóle cała nasza wyprawa z 2007 roku była niezwykle udana. Cała n…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/70d35304bd745baa24862af28bd9c6bf778f4407-7d35e4c.jpeg
width: 484
height: 323

Droga na szczyt
type: item
date: 2009-03-31T19:58:19.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: elbrus
subject: góry
subject: korona ziemi
subject: martyna wojciechowska
subject: mont blanc
subject: mount everest
subject: nepal
subject: traveler
subject: wspinaczka
description: Minęły dwa lata, odkąd stanęłam na Dachu Świata. Przez ten czas wiele się wydarzyło…
encoded: Miejsce akcji: Nepal, najwyższa góra świata Obsada: ja i Everest Zostałam redaktor naczelną National Geographic i Travelera, napisałam książkę Przesunąć horyzont i cykl artykułów „Z życia naczelnej”, zobaczyłam goryle w Wirundze (o czym marzyłam od dawna), omal nie przeprowadziłam się ze wsi do Warszawy, ostatnio – zostałam szczęśliwą mamą, zmieniłam samochód, skróciłam trochę włosy… Jestem spełniona, ale… Jeśli mam być szczera, to głowę stale mam zaprzątniętą myśleniem o Górach… O wyprawach moich i kolegów, którzy przysyłają mi „gorące pozdrowienia” z wyjazdów wspinaczkowych. Jakby chcieli mi zrobić na złość, wiedząc, że nie mogę się teraz ruszyć z domu. W zeszłym roku zdobyłam Mount McKinley i Elbrus (oba zaliczane do Korony Ziemi), ale jeszcze zanim wróciłam do domu, myślałam o kolejnych Górach. Po prostu nie mogę się doczekać spotkania z Nimi. Wiele osób zamęcza mnie pytaniem, dlaczego postanowiłam zdobyć Everest… Mogłabym odpowiedzieć, jak George Leigh Mallory zapytany o to w 1923 r. podczas jednej z niezliczonych prelekcji, podczas której zbierał fundusze na kolejną ekspedycję: „Ponieważ istnieje”… Należałoby się zastanowić, po co ludzie w ogóle się wspinają? Całkiem niedawno prowadziłam adventurowe życie, ciągle byłam w podróży, zmieniały się krajobrazy, a ja traktowałam je jak scenografię do kolejnych pasjonujących przygód (i nieźle się przy tym bawiłam). Tak było do dnia, gdy po raz pierwszy pojechałam wspinać się w Alpach. Szłam granią pod szczytem Mont Blanc i gdy dochodziliśmy do wierzchołka, wiatr rozwiał chmury nad Chamonix – dookoła odsłoniły się alpejskie szczyty… Stało się. Wiedziałam, że rajdy, nurkowanie czy sporty powietrzne pozostaną miłą odskocznią od tego, co miało stać się moją najważniejszą pasją. Człowiek ma chyba zakodowaną potrzebę zbliżania się do nieba. Wszystko, co boskie i wspaniałe, jest zawsze w górze – począwszy od Olimpu, a na Królestwie Niebieskim skończywszy. Pomijając jednak wątek religijny – co może skłaniać ludzi do wspinaczk…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ba9bcfb358b9468b364f5ddc08204c6ac9d3443a-2e41823.jpeg
width: 1181
height: 882

Narty. Szwajcaria - Verbier
type: item
date: 2009-03-27T07:18:19.000Z
creator: Elżbieta Binswanger-Stefańska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: matterhorn
subject: mont blanc
subject: narciarstwo
subject: śnieg
subject: Sport
subject: szwajcaria
description: Nendaz, Veysonnaz, Thyon, La Tzoumaz... i właśnie Verbier to stacje kolejki linowej w regionie narciarskim zwanym „Quatre Vallées” w szwajcarskich Alpach kantonu Wallis.
encoded: Verbier w śnieżnym puchu Przy czym to Verbier leży najwyżej – 1500 m n.p.m. Na stałe żyje tu ok. 200 mieszkańców, ale w sezonie może być ich i dziesięć razy więcej, gdyż wioska dysponuje 2500 łóżkami dla gości. Jeżeli nie są gdzieś w trasie, to kłębią się na niewielkim Place Centrale, spacerując po nielicznych uliczkach kurortu. Pod wieczór wszyscy zjeżdżają się porządnie wygłodzeni po całym dniu na stokach i wtedy Verbier zamienia się w tętniące życiem uzdrowisko, gdzie do późnych godzin nocnych bawią się najwytrwalsi. Dlatego nie jest to może odpowiednie miejsce dla turystów lubiących ciszę, spokój i kontemplacyjne wakacje „z dala od zgiełku”, ale wyjazd z paczką przyjaciół na tydzień obejmujący święta Bożego Narodzenia i Sylwestra czy w praktykowane w Szwajcarii tzw. „ferie narciarskie” w lutym to murowany sukces. Verbier znane jest z doskonale przygotowanych czarnych tras, których jest tu aż 80 km, ale też początkujący narciarze nie powinni się skarżyć, bo niebieskie – równie liczne – trasy są przyjemne i zazwyczaj znakomicie nasłonecznione. Jednak największą atrakcją 4 Vallées jest jazda poza oznaczonymi trasami. I po to się tu przyjeżdża, po szalone freerides w głębokim śniegu, w imponującej górskiej panoramie, po zboczach gór Mont Fort czy Mont Gelé... Ale zanim zaszalejemy w śnieżnym puchu, czekają nas poważne przygotowania. Entuzjaści sportów zimowych w Alpach kończą specjalne kursy przygotowujące do jazdy poza trasami. Uczą się, jak rozpoznawać niebezpieczeństwo zbliżającej się lawiny i nie ryzykować wyjścia w góry w tym czasie (tu trzeba dodać, że system ostrzegania przed lawinami jest w Szwajcarii naprawdę bardzo sprawny), jak się chronić, gdy jest się zbyt blisko, jak ratować siebie i innych w razie gdy to najgorsze się wydarzy... Bo, niestety, zdarzają się też śmiertelne wypadki. Śnieg w Alpach to „white risk”, dlatego zapoznajemy się skrzętnie z zasadami postępowania na wypadek gdyby... Lektury takie jak „3 x 3 Lawinen – Risikomanagement im Winterspor…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bf7f58aa07427b2398f6f1f2ca2b746867a5bb50-cb19c0a.jpeg
width: 849
height: 565

Francja. Narty - Val Thorens
type: item
date: 2009-03-26T11:59:25.000Z
creator: Zuzanna Pol
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: francja
subject: góry
subject: mont blanc
subject: narciarstwo
subject: śnieg
description: Val Thorens – wyżej już nie można. jest to najwyżej położona stacja narciarska w europie, leżąca w ostatniej ze słynnych trzech dolin.
encoded: Val Thorens - narciarski kombinat Trzy Doliny to największy kompleks narciarski świata, starannie opleciony siatką wyciągów, tak że przejazdy z jednej doliny do drugiej nie stanowią żadnego problemu, także dla tych, którzy zwykle gubią się nawet we własnej dzielnicy. I chociaż z Trzema Dolinami ciągle usiłują ścigać się francusko-szwajcarskie „Słoneczne Wrota” – Portes du Soleil, to różnica między Dolinami i Wrotami ciągle pozostaje taka, jak między Zakopanem a Bukowiną Tatrzańską. W Trzech Dolinach do przejeżdżenia jest 600 km przygotowanych tras, do zamieszkania 16 miejscowości, od modnych, cenionych przez snobów megaośrodków takich jak Courchevel, gdzie można spotkać gwiazdy i milionerów, po małe, przytulne, zaludniane głównie przez rodziny z dziećmi wioski, takie jak St-Martin-de-Belleville i La Tania. Tym, którzy nie mają sprzętu z ostatniego sezonu, nie mają dzieci, ale za to mają sportowe zacięcie, pozostaje Val Thorens. Niebagatelna, bo wynosząca 2300 m wysokość, na której leży stacja, jak większość rzeczy na świecie, począwszy od kija, ma dwa końce, czyli wady i zalety. Kluczową dla narciarzy jest pewność, że na stokach leży śnieg, a tego do połowy maja tu nie brakuje. Kiedy niżej położone miejscowości „płyną”, w Val Thorens ciągle jeździ się po dobrze zmrożonych północno-wschodnich trasach. Jest też lodowiec, ale w związku z globalnym ociepleniem ubywa go w zastraszającym tempie i dla oszczędności otwarty jest tylko latem. Minusem wysokiego położenia może okazać się brak drzew, które osłaniałyby wyciągi przed wiatrem, a narciarzy przed słońcem. Może się też zdarzyć, że wrażliwsze jednostki po przyjeździe popadną w niedyspozycję wysokościową, która jednak zwykle nie trwa dłużej niż jeden dzień lub noc. Val Thorens nie jest też najpiękniejszym miejscem na świecie, bo zostało zaprojektowane tak, by zmieścić jak największą liczbę narciarzy. Efektem tego były oszczędne w metrażu pokoiki, które na kilku metrach kwadratowych mieściły sześcioosobową sypialnię z ku…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9581cae0a831bd6c7de77fd1f751496b2f92ef07-6962fcc.jpeg
width: 800
height: 600

Jak się narodził bosy alpinista
type: item
date: 2009-03-24T20:01:51.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alpinizm
subject: dolomity
subject: kilimandżaro
subject: mont blanc
subject: tybet
subject: wulkan etna
subject: wywiady
description: Antonio Peretti, pseudonim Tom Perry, 48-letni Włoch urodzony w Sovizzo Colle, jest prekursorem nowej dyscypliny alpinizmu, tzw. rock-foot. Boso chodził m.in. po Dolomitach, wszedł na Etnę, Fugi, Orizaba, Stromboli, zdobył Mont Blanc, Kilimandżaro.
encoded: Przed wyprawą na Makalu w 2006 r. uszył proste, rzymskie sandały, do których przytwierdził raki. Od sześciu lat bez butów wspina się, zdobywa wulkany i przemierza pustynie. Jak się narodził bosy alpinista Skąd wziął się tak dziwny i kontrowersyjny pomysł, żeby chodzić po górach boso? Kiedyś przecież nosiłeś buty. Mieszkam w Sovizzo Colle, niewielkiej osadzie, która nawet dziś nie daje zbyt wielkich możliwości rozwoju, a co dopiero 20 czy 30 lat temu. Wtedy diabeł mówił tu dobranoc. Gdy się urodziłem, mój ojciec nie był już młody, dużo pracował, nie poświęcał mi wiele czasu. W latach 80. uprawiałem narciarstwo biegowe, grałem w piłkę nożną, ale na ważniejszych meczach zwykle sadzano mnie na ławce rezerwowych. Trener powtarzał, że mam predyspozycje, ale brakuje mi techniki. Zanim się spostrzegłem, stuknęła mi czterdziestka i wtedy pomyślałem, że się starzeję, a nic w życiu nie osiągnąłem. Miałem rodzinę, pracowałem, ale czułem, że jako sportowiec nie wykorzystałem swojej szansy. Chciałem się odegrać na losie, zrobić coś, czego nikt wcześniej nie dokonał i czego nikt nie mógłby powtórzyć. Zaczęło się właściwie przez przypadek. Pewnego dnia, będąc w górach, gdzie pracuję jako strażnik leśny, zdjąłem buty i powiedziałem koledze, żeby mnie sfilmował – po czym ruszyłem w dół. Biegnąc piarżystym żlebem, mijałem ludzi, którzy przyglądali mi się zdumieni. Dopiero gdy się zatrzymałem u podnóża stoku, zdałem sobie sprawę, że stopy właściwie zupełnie mnie nie bolą, nie zdarłem nawet naskórka. Każdy, kto zna Dolomity, wie, jakie są tutaj ostre kamienie i strome piargi. Rozpierała mnie niesamowita energia i poczułem, że to mogłaby być moja historia. Tak narodził się Tom Perry. Dlaczego Tom Perry? To kombinacja mojego nazwiska Peretti i imienia Antonio oraz imion bohaterów kreskówki Tom i Jerry. Mój syn bardzo ją lubi, często oglądamy ją razem. Pseudonim wymyśliłem trochę dla zabawy, ale chciałem też zainicjować nowy rozdział w moim życiu. Po trosze zadecydowały względy reklamowe –…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/02c5097cf3df2c070a00aabbbf5b4af873aacdf9-94f578d.jpeg
width: 600
height: 394