National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-04-27T12:12:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nowy Testament pocięto w średniowieczu na kawałki. Po wiekach ujawniono, co skrywał pergamin
items: Śmierć „szalonego mnicha" obrosła w wiele mitów. Z czyjej ręki zgiął Grigorij Rasputin?
items: Średniowieczni mnisi w Sudanie byli syci i zdrowi. Życie świeckich nie było tak kolorowe
items: W poszukiwaniu Shangri-La. Gdzie Tybetańczycy znajdą swoją krainę szczęśliwości?
items: Średniowieczni mnisi niechcący pomogli w badaniach nad wulkanami. Kluczem był Księżyc
items: Dlaczego mnisi żyją w celibacie? Bo przynosi to zaskakujące, długofalowe korzyści ewolucyjne, odkryli antropolodzy
items: Co mnisi wiedzą o kosmosie? Ich umiejętności mogą przydać się astronautom
items: Meteory: klasztory na greckich masywach skalnych. Historia i zwiedzanie
items: Jeden dzień z życia mnicha. Fotografie Marcina Zaborowskiego [FOTOGRAF MIESIĄCA]
items: Jest takie miejsce na ziemi, do którego wstępu nie mają kobiety. Witaj w greckiej Republice Mnichów
items: Wezwani na Świętą Górę [REPORTAŻ]
items: Zmiana klimatu to nowoczesny mit? Japończycy ją obserwowali od siedmiu wieków
items: Modlitwy z Shachukul
items: Walka o ducha kung-fu
items: Bhutan
items: Bhutan - informacje praktyczne
items: Zrób sobie prezent

Nowy Testament pocięto w średniowieczu na kawałki. Po wiekach ujawniono, co skrywał pergamin
type: item
date: 2026-04-27T12:11:28.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: biblia
subject: chrześcijaństwo
subject: mnisi
description: Fragment jednej z najważniejszych ksiąg w historii – Nowy Testament – został w XIII wieku pocięty i użyty jako zwykły wypełniacz do wzmacniania opraw innych dokumentów. Dzięki najnowocześniejszym technologiom udało się uratować kilkadziesiąt stron jednej z wersji tego dzieła z VI wieku n.e. Czy jego treść zaskoczyła naukowców?
encoded: W XIII wieku w klasztorze Wielka Ławra na greckiej górze Athos mnisi zdecydowali się na drastyczny krok. Dosłownie rozłożyli na części Kodeks H – niezwykle cenną, VI-wieczną kopię Listów św. Pawła. Pergamin był wtedy towarem luksusowym, więc chcieli użyć go do produkcji nowych tomów. Karty manuskryptu zeskrobano, ponownie pokryto atramentem i pocięto, by służyły jako wzmocnienia i wyklejki. W efekcie jedno z najstarszych „wydań” Nowego Testamentu zniknęło z kart historii. Do dzisiaj. Wielkie poszukiwania w bibliotekach Europy Z biegiem wieków ocalałe fragmenty Kodeksu H uległy rozproszeniu. Los rzucił je do najróżniejszych zakątków kontynentu – od słonecznych Włoch i Grecji, przez Francję, aż po Ukrainę i Rosję. Wyzwania polegającego na ich ponownym scaleniu podjął się międzynarodowy zespół badaczy pod kierownictwem profesora Garricka Allena z University of Glasgow. Naukowcy musieli nie tylko zlokalizować fizyczne resztki dokumentu, ale przede wszystkim znaleźć sposób, by odczytać to, co na pierwszy rzut oka wydawało się bezpowrotnie zatarte. Zobaczyć niewidzialne. Technologia obrazowania W badaniach przeszłości coraz częściej stosuje się nowoczesne technologie. Archeolodzy sięgają po skanowanie laserowe (w tym lotnicze, czyli LiDAR) czy geofizykę. A historycy – po jeszcze bardziej wysublimowane narzędzia. W przypadku badań Kodeksu H kluczem do sukcesu okazała się zaawansowana technika optyczna. We współpracy z Early Manuscripts Electronic Library (EMEL) badacze wykorzystali obrazowanie wielospektralne. Dzięki temu udało się cyfrowo zrekonstruować „teksty-duchy”, które fizycznie już nie istnieją na powierzchni kart, ale wykrywa je specjalistyczna aparatura. Wykorzystano fakt, że chemikalia w nowym atramencie (z XIII w.) stworzyły lustrzane odbicia pierwotnego tekstu na sąsiednich stronach, widoczne nawet kilka warstw w głąb pergaminu. Inna wizja Listów św. Pawła Jakie są konkretne wyniki tych badań? Najważniejszym odkryciem są najstarsze znane spisy rozdziałów Listó…

biblia-56e1842.jpg
width: 1575
height: 1050

Śmierć „szalonego mnicha" obrosła w wiele mitów. Z czyjej ręki zgiął Grigorij Rasputin?
type: item
date: 2024-04-27T06:26:04.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: mnisi
subject: śmierć
subject: tajemnice
description: Wpływowy „szalony mnich” przeżył otrucie cyjankiem i dwa postrzały. Grigorij Rasputin nie chciał odchodzić z tego świata. Co wreszcie go zabiło? Sprawa do dziś nie jest do końca jasna.
encoded: W tym artykule: Kim był Rasputin? Spisek księcia Jusupowa przeciw Rasputinowi Rasputin przeżył zamachy na jego życie Kto zabił Rasputina? Mityczne bogactwo Rasputina Śmierć Grigorija Rasputina w nocy z 29 na 30 grudnia 1916 r. obrosła wieloma mitami. Według relacji pozostawionych przez zamachowców syberyjski mistyk okazał się niesamowicie trudny do zabicia. Przeżył próbę otrucia cyjankiem oraz dwukrotny postrzał. Do dzisiaj nie wiadomo, kto faktycznie wysłał go na tamten świat. Kim był Rasputin? Rasputin wkradł się w carskie łaski już w roku 1912. Wtedy miał rzekomo tylko sobie znanym sposobem zatamować krwotok wewnętrzny u chorego na hemofilię carewicza Aleksego. Z czasem wpływy rozpustnego mnicha na monarszą parę stały się niemal nieograniczone. Właśnie jego radami kierował się Mikołaj II, wyznaczając kolejnych premierów i ministrów. Po wybuchu I wojny światowej i druzgoczących klęskach poniesionych przez carską armię na froncie coraz głośniej mówiło się, że za wszystkie nieszczęścia jakie spadły na Rosję odpowiada nie kto inny jak Rasputin. Oskarżano go o kontakty z niemieckim wywiadem i świadome działanie na szkodę kraju. Dlaczego mnisi żyją w celibacie? Bo przynosi to zaskakujące, długofalowe korzyści ewolucyjne, odkryli antropolodzy Badania terenowe przeprowadzone na Wyżynie Tybetańskiej przyniosły wyjaśnienie intrygującej kwestii: dlaczego mnisi żyją w celibacie? Naukowcy znaleźli zaskakującą odpowiedź. Otóż okaz... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dlaczego-mnisi-zyja-w-celibacie-bo-przynosi-to-zaskakujace-dlugofalowe-korzysci-ewolucyjne-odkryli-antropolodzy-fot-he-penglei-china-news-service-visual-china-group-via-getty-images-59c3610.jpeg" width="938" height="624" alt="Dlaczego mnisi żyją w celibacie? Bo przynosi to zaskakujące, długofalowe korzyści ewolucyjne, odkryli antropolodzy (fot. He Penglei/China News Service/Visual China Group via Getty Images)" title="Dlaczego mnisi żyją w celibacie? Bo przynosi to zaska…

smierc-szalonego-mnicha-obrosla-w-wiele-mitow-kto-stoi-za-smiercia-grigorija-rasputina-b7d5c17.png
width: 1200
height: 630

Średniowieczni mnisi w Sudanie byli syci i zdrowi. Życie świeckich nie było tak kolorowe
type: item
date: 2023-11-08T07:58:09.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: diety
subject: mnisi
subject: odkrycia archeologiczne
subject: sudan
subject: Wolny czas
description: Świeże owoce i warzywa, sporo mięsa – to składniki diety, z której korzystali średniowieczni, chrześcijańscy mnisi w Sudanie. Duchownym żyło się lepiej, niż osobom świeckim mieszkającym w okolicy, mimo że powinni prowadzić ascetyczny tryb życia.
encoded: W tym artykule: Międzynarodowe badania rzucają światło na życie w Ghazali Mnisi mieli lepiej Choroby i mobilność mnichów oraz świeckich Polskie odkrycia w Sudanie Takie ustalenia płyną z Ghazali. Jest to jeden z najlepiej zachowanych średniowiecznych kompleksów monastycznych w Sudanie. Położony jest w regionie Wadi Abu Dom na pustyni Bayuda, około 20 km od współczesnego miasta Karima. W latach 2012–2018 polsko-sudańska ekspedycja archeologiczna z CAŚ UW, pod kierunkiem prof. UW Artura Obłuskiego badała ten średniowieczny klasztor chrześcijański z VII–XIII w. oraz cztery cmentarzyska. Teraz naukowcy podzielili się wynikami analiz szczątków i kości zmarłych. Międzynarodowe badania rzucają światło na życie w Ghazali Badania w Ghazali są międzynarodowe i interdyscyplinarne. Na przykład dr Joanna Ciesielska z Wydziału Orientalistycznego UW wspólnie z ekspertami Instytutu Maxa Plancka wykonywała analizy izotopowe. Przeprowadzono też badania DNA szczątków kilku mnichów zmarłych w Ghazali. Głównym autorem tych badań był dr Robert Stark. Takie metody umożliwiły poznanie pochodzenia, diety, chorób, zarówno mnichów jak i świeckich mieszkańców średniowiecznej Ghazali. Mnisi mieli lepiej Okazało się, że dieta mnichów żyjących w VII–XI wieku była dużo bardziej zróżnicowana niż w świeckiej populacji. – Świecka populacja w głównej mierze spożywała tanie produkty. Jej dieta oparta była o proso i sorgo – tanie, łatwe w uprawie zboża odporne na warunki klimatyczne. W przypadku mnichów można zaobserwować dużo większe zróżnicowanie diety i znaczny udział innych roślin: pszenicy, owoców, warzyw – opisała w rozmowie z serwisem Nauka w Polsce dr Ciesielska. Badania izotopowe wykazały, że mnisi częściej spożywali mięso niż osoby świeckie. – Średniowieczne chrześcijaństwo rzekomo kładło nacisk na ascetyczny tryb życia. Wydaje się, że mnisi to grupa, która szczególnie powinna się do tych ograniczeń stosować. A można wnioskować, że spożywali je w dość dużych ilościach i regularnie, nie tylko o…

sredniowieczni-mnisi-w-sudanie-byli-syci-i-zdrowi-zycie-swieckich-nie-bylo-tak-kolorowe-2b68c22.jpg
width: 5634
height: 3753

W poszukiwaniu Shangri-La. Gdzie Tybetańczycy znajdą swoją krainę szczęśliwości?
type: item
date: 2023-05-09T13:35:00.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: budda
subject: chiny
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: mnisi
subject: Sport
subject: Travel
subject: tybet
description: Czy kraina Shangri-La istnieje naprawdę? To pytanie z pewnością zadaje sobie każdy, kto choć raz sięgnął po książkę „Zaginiony horyzont” autorstwa Jamesa Hiltona. Odpowiedzi udzielają Mirka Duijn i Nina Spiering, czyli reżyserki filmu „Shangri-La. Raj w budowie".
encoded: W tym artykule: Shangri-La – reportaż z mitycznej krainy szczęśliwości Shangri-La – kraina stworzona przez Jamesa Hiltona Zhongdian stał się Shangri-La Strefa Trzech Równoległych Rzek W poszukiwaniu Shangri-La „Shangri-La. Raj w budowie” na Millennium Docs Against Gravity Shangri-La to fikcyjna kraina w Himalajach, położona w Tybecie u podnóża góry Karakal (wyższej niż Mount Everest), stworzona przez Jamesa Hiltona w powieści „Zaginiony horyzont”. Choć od premiery poczytnej lektury mija 90 lat, marzenie o lepszym świecie nie ustaje. Jak wygląda życie w „tybetańskiej krainie szczęśliwości”? Przeczytajcie reportaż ze szczytu świata. Shangri-La – reportaż z mitycznej krainy szczęśliwości Grupa rozradowanych turystów ze wschodnich Chin stara się poruszyć olbrzymim tybetańskim młynem modlitewnym. Wysoki na 15 m, średnicy sięgającej 7,5 m Młyn Modlitewny Szczęśliwego Zwycięstwa ozdobiony został płaskorzeźbami obrazującymi 56 chińskich grup etnicznych współdziałających ze sobą w harmonii. Ubrani w brązowe szaty mnisi z ogolonymi głowami przybywają na pomoc turystom, którzy próbowali pchnąć młyn przeciwnie do biegu wskazówek zegara, czyli – według założeń tybetańskiego buddyzmu – w złą stronę. Mnisi odwracają kierunek obrotu młyna i rozkręcają go niczym gargantuiczny bąk-zabawkę. Czyjś telefon rozbrzmiewa dźwiękami chińskiego przeboju. Kobieta w liliowych rajstopach sięga do olbrzymiej torebki. Mężczyzna w garniturze zaczyna przeszukiwać kieszenie skórzanego płaszcza. Dzwoniący telefon należy jednak do jednego z mnichów, który z fałd swojej szaty wydobywa aparat. Patrząc na rozciągające się u swoich stóp miasto, wykrzykuje coś do słuchawki. Widać stąd hotel Paradise, pięciogwiazdkowego olbrzyma otaczającego basen pływacki i plastikową replikę świętej góry Kawagebo. Wokół rozciągają się rzędy betonowych bloków. Dalej, oparty o zbocze wzgórza, stoi odnowiony XVII-wieczny klasztor Ganden Sumtseling, nieco mniejsza, lecz równie imponująca wersja tybetańskiego kompleksu klasztor…

w-poszukiwaniu-shangri-la-gdzie-tybetanczycy-znajda-swoja-kraine-szczesliwosci-ed54b1b.jpg
width: 2120
height: 1414

Średniowieczni mnisi niechcący pomogli w badaniach nad wulkanami. Kluczem był Księżyc
type: item
date: 2023-04-06T12:36:59.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: historia
subject: księżyc
subject: mnisi
subject: obserwacje
subject: Społeczeństwo
subject: średniowiecze
subject: wulkany
subject: zaćmienie księżyca
description: Analiza tekstów spisywanych w klasztorach pomogła wyjaśnić zagadkę wulkanizmu Ziemi. Na podstawie informacji z dawnych kronik naukowcom udało się ustalić, kiedy w średniowieczu wybuchały wulkany.
encoded: W tym artykule: Jak wygląda zaćmienie Księżyca? Zaćmienie Księżyca a wybuchy wulkanów Wulkany a Mała Epoka Lodowa Co znajduje się w średniowiecznych kronikach? Ich autorzy, klasztorni mnisi, opisywali rządy królów i papieży, największe bitwy, klęski głodu, katastrofy naturalne. Interesowały ich również zjawiska przyrodnicze, takie jak zaćmienia Słońca i Księżyca. Podejrzewali, że mogły być „znakami” zwiastującymi np. śmierć króla, zarazę albo wojnę. Mnisi chrześcijańscy byli szczególnie dobrze obeznani z Apokalipsą św. Jana. Zawiera ona opis końca czasów, w którym wzmiankowany jest Księżyc w kolorze krwi. Ten sugestywny obraz sprawił, że w średniowieczu uważnie przyglądano się Księżycowi na co dzień oraz podczas zaćmień. Kiedy w trakcie zaćmienia barwa Księżyca odbiegała od typowej, skrupulatnie odnotowywano to w kronikach. Na pozór to tylko szczegół. Jednak okazał się on bardzo ważny dla współczesnych naukowców. Badacze z Uniwersytetu Genewskiego zauważyli, że średniowieczne opisy zaćmień Księżyca pozwalają dość dobrze datować dawne erupcje wulkanów. Pracę na ten temat opublikowano w prestiżowym czasopiśmie „Nature”. Jak wygląda zaćmienie Księżyca? Naukowców interesował okres między 1100 a 1300 rokiem. W tym czasie doszło do 64 całkowitych zaćmień Księżyca. Czyli do sytuacji, gdy Ziemia znajduje się dokładnie pomiędzy Słońcem a Księżycem. W takich okolicznościach Księżyc zostaje całkowicie zasłonięty przez Ziemię przed światłem słonecznym. Erupcje wulkanów mogły doprowadzić do upadku chińskich dynastii Naukowcy rzucili światło na nieznany do tej pory wpływ wulkanicznych erupcji na historię świata. Jak wygląda całkowite zaćmienie Księżyca obserwowane z Ziemi? Najczęściej widzimy smoliście czarną tarczę z obręczą świecącą na czerwono. Ta obręcz to efekt uginania się światła słonecznego w atmosferze Ziemi. A dlaczego jest czerwona? Ponieważ światło niebiesko rozprasza się w atmosferze. W rezultacie poświata wokół satelity ma kolor taki, jak wschody i zachody Słońca. Z…

sredniowieczni-mnisi-niechcacy-pomogli-w-badaniach-nad-wulkanami-kluczem-byl-ksiezyc-fot-vcg-vcg-via-getty-images-3c0cef4.jpg
width: 1024
height: 717

Dlaczego mnisi żyją w celibacie? Bo przynosi to zaskakujące, długofalowe korzyści ewolucyjne, odkryli antropolodzy
type: item
date: 2022-06-23T10:57:46.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: badania
subject: ewolucja
subject: mnisi
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
description: Badania terenowe przeprowadzone na Wyżynie Tybetańskiej przyniosły wyjaśnienie intrygującej kwestii: dlaczego mnisi żyją w celibacie? Naukowcy znaleźli zaskakującą odpowiedź. Otóż okazało się, że pod pewnymi warunkami rezygnacja z zakładania własnej rodziny daje wymierne korzyści ewolucyjne.
encoded: W tym artykule: Po co komu celibat? Komu opłaca się mieć brata mnicha? Czy celibat to efekt doboru naturalnego? Czy celibat kobiet jest korzystny ewolucyjnie? Księża w Kościele Katolickim czy tybetańscy mnisi zobowiązują się do zachowywania czystości przez całe życie. Dlaczego to robią, skoro – od strony ewolucji – oznacza to zaprzepaszczenie szans na powielenie własnych genów? Dotychczas naukowcy wskazywali na dwie pozareligijne przyczyny. Pierwsza podkreśla ewolucyjne znaczenie współpracy. Zgodnie z nią praktyki, które są kosztowne dla jednostki, mogą powstać, gdy poszczególne osoby podporządkowują się normom ustanowionym przez grupę i korzystnym dla grupy. Według drugiego wyjaśnienia ludzie tworzą instytucje, ponieważ w ostatecznym rozrachunku służy to interesom ich rodziny lub ich własnym. Dzieje się tak, ponieważ ci, którzy nie podporządkowują się ustalonym przez instytucję normom, są przez daną grupę odrzucani. Po co komu celibat? Te wyjaśnienia mogą jednak wydawać się niewystarczające w przypadku praktyki takiej, jaką jest celibat. Rezygnacja z zakładania rodziny i posiadania dzieci wydaje się całkowicie sprzeczna z ewolucyjnym interesem jednostki. Dlaczego zatem niektórzy nadal się na nią decydują? Ewolucja to zasługa psychodelików? Poznajcie hipotezę małpy „pod wpływem" W ostatnich latach badania nad psychodelicznymi substancjami przeżywają swój renesans. Chociaż współczesna nauka przygląda się im głównie pod kątem leczenia zaburzeń psychicznych i uzal... By znaleźć odpowiedź na to pytanie, Ruth Mace, antropolożka z Kolegium Uniwersyteckiego w Londynie (UCL) we współpracy z naukowcami z chińskiego Uniwersytetu Lanzhou, przeprowadziła badania na Wyżynie Tybetańskiej. Ich wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie „Royal Society Proceedings B”. Do niedawna w Tybecie powszechną praktyką było oddawanie jednego z synów do klasztoru. Mnichem zostawał średnio jeden na siedmiu chłopców. Rodziny, których synowie zostawali mnichami, twierdziły rzecz jasna, że decydowa…

dlaczego-mnisi-zyja-w-celibacie-bo-przynosi-to-zaskakujace-dlugofalowe-korzysci-ewolucyjne-odkryli-antropolodzy-fot-he-penglei-china-news-service-visual-china-group-via-getty-images-1a20bf8.jpeg
width: 1024
height: 681

Co mnisi wiedzą o kosmosie? Ich umiejętności mogą przydać się astronautom
type: item
date: 2021-06-09T13:07:05.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: kosmos
subject: mnisi
subject: Travel
description: Dalekie podróże kosmiczne nadal pozostają dla nas w strefie marzeń. Czy medytacja je ułatwi? Rosyjscy naukowcy szukają odpowiedzi w Tybecie.
encoded: W tym artykule: Medytacja kluczem do podboju kosmosu Buddyjscy mnisi dla nauki Kosmos od wieków niezmiennie fascynuje ludzi na Ziemi. W ostatnich dekadach poznawanie Układu Słonecznego jest coraz prostsze dzięki rozwojowi technologicznemu. Każde kolejne odkrycie niesie ze sobą jednak nowe pytania. Naukowcy stale pracują nad tym, jak usprawniać eksplorację kosmosu przez Ziemian. W tym też celu grupa Rosjan z Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego odwiedziła tybetańskich mnichów. Medytacja kluczem do podboju kosmosu Naukowcy badają starożytne techniki wprowadzania ciała w trwający nawet kilka tygodni stan na wpół letargiczny. Inne analizowane zjawisko to „tukdam”, nazywane też medytacją pośmiertną. Wówczas u mnichów stwierdza się śmierć kliniczną, ale ich ciała pozostają w wyprostowanej pozycji bez znaków rozkładu na okres od kilku dni do kilku tygodni. Rosjanie wierzą, że badając aktywność ich mózgów podczas głębokiej medytacji, uda im się pozyskać cenne wskazówki dla astronautów podczas planowanych dalekich misji kosmicznych. Profesor Yury Bubeyev – główni inicjator dalekich podróży kosmicznych – uważa, że medytacja może odegrać kluczową rolę w locie z Ziemi na Marsa. – „Szukamy możliwych metod, które mogą nam pomóc. Jedną z nich jest wprowadzanie się w odmienne stany świadomości. Buddyjscy mnisi są w tej dziedzinie mistrzami” – tłumaczy. Bubeyev dodaje też, że zdrowa osoba rzeczywiście jest w stanie na miesiąc odciąć się od bodźców zewnętrznych, a nawet wpłynąć na tempo metabolizmu. Osiągnięcie pożądanego stanu wiąże się jednak z wielogodzinną medytacją w izolacji oraz monotonną recytacją mantr, która pozwala na głębokie skupienie. „Krwawy śnieg” w Alpach. Co to zjawisko mówi o globalnym ociepleniu? Zimy już od kilku lat nie są tak białe jak kiedyś. Czy śnieg zastąpi puch zabarwiony na czerwono? Taki scenariusz nie jest całkowicie wykluczony. Buddyjscy mnisi dla nauki Badania są przeprowadzane za zgodą Dalajlamy. Obecnie zostały wstrzymane z powodu pandemii koronaw…

mnich-bcf6e4f.jpeg
width: 2119
height: 1414

Meteory: klasztory na greckich masywach skalnych. Historia i zwiedzanie
type: item
date: 2021-04-16T07:00:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: grecja
subject: klasztor
subject: Lifestyle
subject: meteory
subject: mnisi
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Meteory - mnisie miasto pośród chmur. Wykute w skale klasztory górujące nad Greckimi dolinami. Tu to, co ziemskie styka się z niebem.
encoded: Dokąd udałbyś się w poszukiwaniu odosobnienia i kontaktu z tym co duchowe? Na dno najgłębszych oceanów czy na górskie szczyty? Greccy mnisi wybrali to drugie żeby z wyżyn modlić się do swojego boga. Ich dom powstał niedaleko miasta Kalambaka, położonego na Nizinie Tesalskiej, a jego nazwa w języku miejscowych znaczy „wzniesiony w górę, będący wysoko w powietrzu”. Meteory - monastyry na skałach W Grecji z zielonej Niziny Tesalskiej wyrastają do 600 m ponad poziom morza piaskowcowe ostańce. Miliony lat erozji nadały im niezwykłe obłe kształty. Jakby tego było mało, na szczytach krawędzie skał przechodzą gładko w ściany budowli zwieńczone rdzawymi dachami. Przed nami Meteory. Cały ich rój. Dzisiaj tylko sześć z tych prawosławnych monastyrów (cztery żeńskie i dwa męskie) jest dostępnych dla turystów, choć wzniesiono ich przez wieki 24, każdy na innej skale. Współczesna „duchowa obsada” – co najwyżej kilkuosobowa, a i to nie we wszystkich klasztorach – to zaledwie drobna część tej, która w czasach świetności, w XVI w., żyła w ich murach. Meteory - powstanie Dlaczego powstały Meteory? Z potrzeby odosobnienia, porzucenia świata, poświęcenia się modlitwie, dla niezwykłego poczucia zawieszenia w przestworzach. Ale też bezpieczeństwa, jakie dawała ucieczka pod niebo. Jak powstały te greckie klasztory? Tak naprawdę nie wiadomo. Według jednej z teorii na początku były linki przyczepione do latawców, które umożliwiły zainstalowanie pierwszych sznurowych drabinek. Choć możliwe, że były to po prostu niezwykłe umiejętności wspinaczkowe jakiegoś śmiałka. Jedno jest pewne: zarówno wznoszenie, jak i potem życie w wybudowanych już monastyrach wymagało samozaparcia i hartu ducha. Ani dostanie się tu, ani funkcjonowanie, ani wydostanie nie było sprawą prostą. Jeszcze do początków XX w. wszelkie zaopatrzenie, wyposażenie i ludzi transportowano na górę w koszach lub siatkach na linie przymocowanej do kołowrotu (konstrukcja do obejrzenia w klasztorze św. Warłama), a między niektórymi skałam…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c762ac0dd897003eb24f3a9f2354271a4a78d6a5-b8487f7.jpeg
width: 800
height: 600

Jeden dzień z życia mnicha. Fotografie Marcina Zaborowskiego [FOTOGRAF MIESIĄCA]
type: item
date: 2020-09-09T08:59:32.000Z
subject: Fotografia
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: Fotograf Miesiąca
subject: fotografia
subject: Kultura
subject: Marcin Zaborowski
subject: mnisi
subject: Travel
description: Podczas podróży po Mjanmie (Birmie) fotograf National Geographic Polska - Marcin Zaborowski - udokumentował codzienność buddyjskich mnichów. Efektem tej pracy jest galeria intymnych zdjęć klasztornego życia, którą bohater cyklu Storytellers Fotograf Miesiąca postanowił się z nami podzielić.
encoded: - W latach 2004-2010 dużo podróżuję. Chłonę miejsca, zapachy, ciekawią mnie ludzie. Zachłystuję się egzotyką na kilka kolejnych lat - opowiada fotograf, Marcin Zaborowski. To właśnie w Mjanmie (Birmie) po raz pierwszy spotyka mnichów. W tym kraju są niemal wszędzie - ich liczbę szacuje się na 300–500 tys. Zaborowski spędza z nimi niemal każdą wolną chwilę. - Obserwowałem ich w trakcie medytacji, porannego spaceru po dary, w trakcie lekcji, sprzątania i innych mniej lub bardziej niezwykłych codziennych czynności. Z tego powstał zapis dokumentalny „A day of monk’s life”. Zobacz galerię zdjęć "Jeden dzień z życia mnicha" >>>

jeden-dzien-z-zycia-mnicha-fotografie-marcina-zaborowskiego16-808eb2e.jpeg
width: 2048
height: 1365

Jest takie miejsce na ziemi, do którego wstępu nie mają kobiety. Witaj w greckiej Republice Mnichów
type: item
date: 2020-07-06T00:20:33.000Z
creator: Michał Głombiowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: athos
subject: góry
subject: grecja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: mnisi
subject: Travel
description: Wędrówka pomiędzy klasztorami na półwyspie Athos jest jak podróż do wnętrza siebie
encoded: Miarowy dźwięk simantronu – drewnianej kładki, w którą uderza mnich – niesie się po kamiennych wnętrzach niczym armatni wystrzał. Wyrwany ze snu umysł broni się przed jakąkolwiek aktywnością. – Ekklesia kyrios, ekklesia kyrios, do cerkwi, do cerkwi – przypomina jednak brat Dimitri, którego głowa pojawia się w drzwiach celi. Korytarz wypełnia się szuraniem butów. Mnisi zmierzają do kaplicy, by za kilka minut zamienić ją w obłok melodyjnego śpiewu. Niezmiennego, powtarzanego każdego dnia od ponad tysiąca lat. Kobietom wstęp wzbroniony Brody i czarne stroje symbolizują śmierć. Mnisi, żyjący na wcinającym się w Morze Egejskie greckim półwyspie Athos, umarli dla świata. Żyją własnym rytmem, skupieni na modlitwie, codziennej pracy, pogrążeni w ascezie. Większość z nich ogranicza nawet kontakt między sobą, pozwalają, by otaczały ich cisza i samotność, którą rozwiewa jedynie poczucie obecności Boga. Dla niektórych i to zbyt mało, zajmują więc niewielkie jaskinie, niemal nigdy z nich nie wychodząc. Jedynym znakiem ich obecności jest opróżniany kosz, do którego ktoś wrzuca im trochę jedzenia. To świat, który wymknął się dyktatowi czasu. Jest niczym wyspa otoczona przez nowoczesność. Turyści podpływają w pobliże, rzucając zaciekawione spojrzenia na ten relikt przeszłości, by zaraz wrócić do swoich hoteli i chłodnych drinków. Jeszcze kilkanaście lat temu na półwyspie Athos rzadko widziało się elektryczną lampę czy telefon. Funkcję samochodów do dziś pełnią osiołki. Pod koniec ubiegłego wieku można było tu spotkać mnichów, którzy nie mieli pojęcia o wybuchu i zakończeniu II wojny światowej czy upadku komunizmu. Świat zewnętrzny dociera tu w ograniczony sposób. Rozbija się o barierę gór, o brak dróg (można się tu dostać jedynie morzem) oraz o ściśle reglamentowane certyfikaty zezwalające na wstęp. Athos cieszy się statusem odrębnej republiki administracyjnej, a wstęp do niej od blisko tysiąca lat mają wyłącznie pełnoletni mężczyźni. Obecność przedstawicielek płci pięknej stanowił…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2edee00764954bfcba13a243f46dd987c18223cd-caff49d.jpeg
width: 5000
height: 3333

Wezwani na Świętą Górę [REPORTAŻ]
type: item
date: 2019-09-06T07:57:47.000Z
creator: Robert Draper
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: cerkwie
subject: Edukacja
subject: grecja
subject: Kultura
subject: mnisi
subject: prawosławie
subject: święta góra
subject: Travel
description: Święty półwysep góry Atos, wysunięty 50 km w głąb Morza Egejskiego, jest niczym duchowa wyspa usiłująca odłączyć się od świeckiej reszty Grecji. Od ponad tysiąca lat żyje tu społeczność prawosławnych mnichów dobrowolnie rezygnujących z ziemskich przyjemności na rzecz służby Bogu.
encoded: Mnisia enklawa – fale bijące o brzeg, gęste lasy kasztanowców, widok ośnieżonej góry Atos wysokości 2033 m – znajduje się tak daleko od świata realnego, jak to tylko możliwe. Na półwyspie jest 20 klasztorów, 12 pustelni oraz setki mnisich cel. Mieszkający tu duchowni izolują się od świata, ale i od siebie nawzajem, spędzając większość czasu na modlitwie i w samotności. Ich długie brody i czarny strój symbolizują śmierć dla świata. Wyglądają jak wyjęci z bizantyjskich fresków. Łączą ich wspólnota rytuału, asceza i uwielbienie Boga, ale również niedoskonałość. Mnisi mają świadomość swojej ułomności. – Nawet na górze Atos jesteśmy ludźmi balansującymi codziennie na ostrzu brzytwy – mówi jeden ze starszych duchownych. Góra Atos jest tylko dla mężczyzn. Zgodnie z surowo przestrzeganą zasadą od samego początku istnienia klasztorów wstęp dla kobiet był wzbroniony. Przepis ten wynikał raczej z męskiej słabości niż złośliwości wobec płci pięknej. Jak wyjaśnia jeden z mnichów: – Gdyby kobiety mogły tu przyjeżdżać, dwie trzecie z nas uciekłoby z nimi i założyło rodziny. Wstępując do klasztoru, mnich zrywa relację z matką, lecz zyskuje matkę zastępczą – Maryję (według legendy statek, którym podróżowała, zboczył z trasy w drodze na Cypr i dobił do wybrzeża góry Atos, a Matka Boska zeszła na ląd i pobłogosławiła jej świeckich mieszkańców, w wyniku czego nawrócili się). Mnich nawiązuje bliskie więzi z opatem lub starszym mnichem, który przejmuje rolę duchowego ojca i „pomaga ustanowić osobistą relację z Chrystusem”. Przejście na emeryturę lub śmierć przewodnika duchowego może być trudnym doświadczeniem dla ucznia. Podobnie zresztą jak dla starszego mnicha decyzja podopiecznego o powrocie do świata. – Zeszłego roku odszedł jeden z nas – wspomina starszy mnich. – Nie zapytał mnie nawet, co o tym sądzę – dodał z żalem. – W takim razie dobrze się stało, że opuścił klasztor. Mnisi chrześcijańscy zaczęli tworzyć zgromadzenia monastyczne na egipskiej pustyni w IV w. n.e. Praktyka ta dota…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/74e6e2f28039f7dc3f545cabd0dae5ec9942ed72-c6ca2d8.jpeg
width: 714
height: 476

Zmiana klimatu to nowoczesny mit? Japończycy ją obserwowali od siedmiu wieków
type: item
date: 2018-11-06T08:50:41.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: japonia
subject: klimat
subject: mnisi
subject: Moto
subject: Technologia
subject: Travel
description: Japońscy mnisi prowadzili zapiski o klimacie przez 700 lat. Jedne z najstarszych danych historycznych na świecie pokazują nam, jak bardzo zmienił się klimat.
encoded: Jezioro Suwa leży w środkowej Japonii w górach Kiso, regionie nazywanym Alpami Japońskimi. Kiedy woda na jeziorze zamarza, dzienne wahania temperatury powodują, że lód rozciąga się i kurczy, co powoduje pękanie powierzchni i formowanie się wypiętrzenia – rodzaju charakterystycznego grzbietu na tafli jeziora*. Legenda głosi, że to wypiętrzenie, nazywane po japońsku omiwatari, jest formowane przez stopy bóstw shintoistycznych, które to zgodnie z wierzeniem mają przechodzić przez to jezioro. Od co najmniej 1443 roku rokrocznie mnisi mieszkający w świątyni nad jeziorem Suwa pieczołowicie zapisują datę pojawienia się owego wypiętrzenia. W 1693 roku, po drugiej stronie kuli ziemskiej, fiński kupiec Olof Ahlbom zaczął zapisywać datę i czas łamania się lodu każdej wiosny na rzece Torne, która jest częścią granicy pomiędzy Szwecją i Finlandią. Chociaż zapiski Ahlboma zostały przerwane w 1715 roku, kiedy musiał uciekać przed rosyjską inwazją, wrócił do nich po powrocie w 1721 roku. Od tego czasu zapisy były kontynuowane przez różnych obserwatorów. Kiedy naukowcy chcą rzucić okiem na dane o klimacie z dalekiej przeszłości, prawie zawsze muszą korzystać z dowodów pośrednich – analizują zmiany w słojach przyrostowych drzew, rdzenie lodowe czy pyłki kwiatowe. Jednak dzięki danym o lodzie z Japonii i Finlandii, zresztą najdłuższym w historii, możemy przeanalizować klimat naszych przodków w sposób bardziej bezpośredni. John Magnuson, ekolog z Uniwersytetu Wisconsin-Madison, po raz pierwszy zetknął się z materiałami z Japonii i Finlandii w latach 90. ubiegłego stulecia, kiedy zorganizował spotkanie z zagranicznymi naukowcami, by porównać zapisy o lodzie z półkuli północnej. Dopiero niedawno Magnuson spotkał się z ekolożką Sapną Sharma z York Univeristy z Toronto, by w sposób bardziej szczegółowy przeanalizować te najdłuższe w historii zapisy dotyczące klimatu. Magnuson, Sharma i inni naukowcy zorganizowali tłumaczenia notatek – niektórych robionych na delikatnym papierze ryżowym. Sk…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/91bf774ad320f634ecbdf4fbb1a9cdadeeefbe40-7b41808.jpeg
width: 945
height: 611

Modlitwy z Shachukul
type: item
date: 2012-05-24T05:00:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: buddyzm
subject: fotografia
subject: mnisi
subject: tybet
subject: wystawa
description: Galeria AMITU w Tykocinie zaprasza na wystawę fotografii Macieja Cieślaka
encoded: Wystawa „Modlitwy z Shachukul” Macieja Cieślaka przedstawia spontaniczne sceny modlitw mieszkańców małej wioski tybetańskiej. Jest to opowieść reporterska z wnętrza buddyjskiego klasztoru, w którym autor spędził dzień fotografując przypadkowe wizyty wiernych. Wizyta w świątyni jest dla Tybetańczyka okazją aby dokonać oczyszczenia, złożyć mnichom daninę, odrzucić złą karmę i demony oraz rozstać się ze wszystkimi złymi uczynkami... Miejscem projektu była wioska Shachukul położona w Himalajach w Ladakhu. Ladakh zwany Małym Tybetem znany jest z religijności mieszkańców i uważany za ostoję współczesnego buddyzmu. Ladakh, Indie, lipiec 2011 Patronat nad wystawą objął magazyn National Geographic Polska i Związek Polskich Artystów Fotografików. Maciej Cieślak (1967) – fotograf, doktor fizyki, doradca kapitałowy. Fotografuje profesjonalnie od kilku lat. Fotografuje głównie ludzi. Używa różnych form: portretu, reportażu, inscenizacji. Lubi słuchać i opowiadać, zwłaszcza za obiektywem. Czuje przymus odbywania dalekich podróży. Studiował fizykę na Uniwersytecie Jagielońskim w Krakowie oraz na Uniwersytecie w Heidelbergu. Posiada tytuł doktora fizyki jądrowej. Ukończył studia doktoranckie z ekonomii w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Jest absolwentem Studium Fotografii ZPAF w Warszawie. Autor wystaw indywidualnych i zbiorowych. Nagrodzony w konkursie National Geographic 2010. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Mieszka i pracuje w Warszawie. http://www.maciejcieslak.pl/

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/69b685c612fc8cb50f31ce7272fb03a89513d884-ae900b7.jpeg
width: 1736
height: 1222

Walka o ducha kung-fu
type: item
date: 2011-01-09T13:49:49.000Z
creator: Peter Gwin
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: mnisi
description: Ostatni dzień swego życia mistrz spędził owinięty w narzutę uszytą przez żonę. W niewielkim pomieszczeniu słychać było jego chrapliwy, nieregularny oddech. Tego chłodnego wiosennego dnia do miasteczka Yanshi u stóp gór Song ciągnął sznur odwiedzających. Chcieli złożyć uszanowanie leżącemu na łożu śmierci Yang Guiwu, który nauczył ich kung-fu.
encoded: Niektórzy mieli na sobie mnisie szaty i wchodząc do małego domku z cegieł, udzielali błogosławieństwa. Inni – w dżinsach i mokasynach – strzepywali przed drzwiami popiół z papierosów. Żona mistrza, ze starannie uczesanymi siwymi włosami, każdego gościa ściskała w ramionach, jakby był członkiem rodziny. Potem prowadziła go przez kuchnię, obok opalanego węglem pieca, do krewnych i uczniów, którzy otaczali łoże jej męża. Kobieta schylała się ku owiniętej tkaninami postaci, by zapowiedzieć kolejnego gościa, ostatniego ucznia, którego mistrz przed 15 laty przyjął do rodziny kung-fu. – To Hu Zhengsheng – powiedziała. W dresie firmy Nike i tradycyjnych tekstylnych pantoflach Hu, barczysty 33-latek, nachylił się nad leżącym człowiekiem o suchej, pomarszczonej skórze. – Sifu – zawołał cicho, z szacunkiem, nazywając nauczyciela słowem z języka mandaryńskiego. – Słyszysz mnie? Powieki starca, blade i cienkie jak pergamin, drgnęły. Na moment uczniowie mistrza skupili wzrok na twarzy młodego człowieka, a potem oddalili się. Mistrz wiele razy opowiadał Hu, jak budził się ze snów, w których przychodzili do niego od dawna nieżyjący mnisi z klasztoru Szaolin, jego poprzednicy. Przynosili mądrość gromadzoną wiekami przez pokolenia mężczyzn, których stopy wyżłobiły wgłębienia na kamiennej podłodze sali do ćwiczeń i których kości pogrzebano w Lesie Pagody tuż za ścianami klasztoru. To mnisi, którzy poświęcili życie doskonaleniu stylów kung-fu o takich nazwach jak Pięść Kwiatu Śliwy i Dłoń Kaczki Mandarynki. Każdy z nich to symfonia ruchów ciała, a kolejne ich wersje zbliżały mięśnie i kości do granicy ludzkich możliwości. Niektórzy powiedzieliby: poza granice. Być może, myślał Hu, ci poprzednicy teraz gromadzą się przy boku jego mistrza? Najbardziej zaawansowani uczniowie mistrza dostrzegali ironię w tym, że płuca starego człowieka w końcu go zawiodą. Zaakceptował ten obrót koła życia, ostatnią lekcję pokory dla człowieka, który uczył, że oddychanie jest sprawą podstawową, jeśli chce s…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Bhutan
type: item
date: 2010-06-21T08:22:15.000Z
creator: Ola Trzaskowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bhutan
subject: himalaje
subject: klasztor
subject: mnisi
subject: pola ryżowe
subject: świątynie
description: O to nasz plan: wjechać na motocyklach do Bhutanu od wschodu i bez przewodnika przemierzyć cały kraj. Wszyscy nam mówią, że to niemożliwe – do tego ostatniego z buddyjskich królestw w Himalajach mają wstęp tylko wycieczki z przewodnikiem. Ale my jesteśmy uparci.
encoded: Upał jest obezwładniający. Kluczymy wśród indyjskich plantacji herbaty, szukając przejścia granicznego w Samdrup-Dzongk’ar niczym igły w stogu siana. W końcu przy jednej z lepianek wioski Darranga dostrzegamy znak Indian Customs. Z otaczającego nas tłumu gapiów po kilkunastu minutach udaje nam się wyłowić urzędników, którzy są ubrani po cywilnemu – akurat pracowali w polu. Pokazujemy im nasze Carnets de Passages en Douane, dokumenty celne, paszporty dla motocykli. Robią zdziwione miny – nigdy niczego takiego nie widzieli. Pomagamy im więc wypełnić papiery i sugerujemy, gdzie przystawić pieczątki. Są równie bezradni, gdy pytamy o punkt odprawy paszportowej. Wskazuje go nam leżący na polu ryżowym znak Indian Immigration. Urzędnika tym razem znajdujemy nad rzeką. Nieśmiało prosimy go, by oderwał się od łowienia ryb i zechciał nas odprawić. Po załatwieniu formalności po stronie indyjskiej stajemy przed tajemniczą bramą z napisem „Bhutan”. Strażnicy w gho (rodzaj półdługiego kolorowego płaszcza przewiązanego w pasie szarfą) przyjaznym gestem kierują nas do urzędniczek. Kobiety od wieków mają w tym kraju silną pozycję, zarządzają nawet majątkami. Teraz nieco zdziwione, szeroko się uśmiechając, pytają: – A gdzie wasz przewodnik i dżip? Wręczamy im plik pozwoleń i dokumentów niezbędnych do wjazdu do Bhutanu i radośnie oznajmiamy, że jesteśmy z nim umówieni na trasie (tak naprawdę z przewodnikiem mamy się spotkać dopiero w Thimphu, na zachodzie kraju). Panie przeglądają dokumenty, a my przyglądamy się paniom. Noszą kiry, długie suknie przewiązane w talii i spięte na ramieniu broszami. Na wierzch narzucają zdobione, krótkie marynarki. Przy ich barwnych strojach narodowych w naszych ubraniach motocyklowych wyglądamy jak kosmici. Na hasło Tashi Delek (witamy, powodzenia) magiczne wrota do Podniebnego Królestwa zostają nareszcie otwarte. Bhutan, państwo zaledwie dwukrotnie większe od województwa warmińsko-mazurskiego, ze wschodu na zachód przecina jedna szeroka na 3,5 m asfaltow…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cc7934a6bb49102fa0ca64aff0ac0e3be124f304-93803ef.jpeg
width: 500
height: 335

Bhutan - informacje praktyczne
type: item
date: 2010-03-20T16:03:05.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bhutan
subject: himalaje
subject: klasztor
subject: mnisi
subject: pola ryżowe
subject: świątynie
description: Kilka informacji dla chcących odwiedzić Królestwo Bhutanu.
encoded: Oficjalna nazwa: Królestwo Bhutanu, a dokładnie: Druk Jul, czyli Królestwo Smoka. Powierzchnia: 47 tys. km2. Ludność: ok. 700 tys. Religia: głównie buddyzm. Języki: w użyciu jest 19 języków, ale oficjalnym jest dzongka. Waluta: w obiegu są ngultrum (Nu, BTN) podzielone na 100 czetrum. Aktualnie za 1 dolara (USD) otrzymamy ok. 47 ngultrum. Można też płacić rupiami indyjskimi, przy czym obie waluty są równowarte (1 ngultrum = 1 rupia). Okresy od września do początku grudnia (dobra pogoda, piękne jesienne kolory) oraz od lutego do maja (kwitnące rododendrony) to najlepsza pora na wizytę w Bhutanie. Od końca grudnia do lutego w wyższych rejonach trzeba liczyć się z obfitymi opadami śniegu, a od połowy czerwca do września, z monsunowymi ulewami. Promesę wizy załatwia się przed przyjazdem w agencjach turystycznych oferujących wycieczki po Bhutanie lub w biurach bhutańskich linii Druk Air. Pieczątka wizowa jest wbijana na granicy (trzeba zabrać ze sobą 2 zdjęcia). Na oficjalnej stronie rządu bhutańskiego zaleca się załatwianie wiz z dużym wyprzedzeniem, przynajmniej trzymiesięcznym. Wiza na dwa tygodnie kosztuje 20 USD. W przypadku wycieczki wykupionej w polskim biurze podróży formalnościami zajmuje się organizator. W Bhutanie praktycznie nie ma turystyki indywidualnej. Każdy pobyt jest zorganizowany, z góry opłacony, a na miejscu jest się pod opieką przewodnika. Stawki są odgórnie narzucone i w zależności od terminu wynoszą 170–250 USD za dzień. Na szczęście w cenie zawierają się już wszelkie świadczenia, czyli zakwaterowanie, wyżywienie, transport na terenie Bhutanu, opieka przewodnika i wstępy do obiektów. Przyjazdy turystów są limitowane – może się zdarzyć, że wizy nie dostaniemy, bo nie zmieściliśmy się w zakładanej puli wpuszczanych cudzoziemców. Z Polski wycieczki do Bhutanu oferują np. Logos Travel (), Logos Tour () i Prestige Holidays & Tours (). Jeśli wolimy wszystko organizować sami, pomoże nam Bhutan Tour (). Oficjalnie jedyne przejście lądowe, przez które możn…

Zrób sobie prezent
type: item
date: 2010-03-17T22:01:13.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bali
subject: góry
subject: jazda konna
subject: klasztor
subject: mnisi
subject: narciarstwo
subject: nurkowanie
subject: rekiny
subject: Spa
subject: wspinaczka
description: Bądź dla siebie dobry! Przyzwyczaiłeś się, że prezenty robi się tylko komuś? Przecież można obdarowywać także samego siebie. I jest to o tyle łatwiejsze, że wiesz lepiej niż inni, co najbardziej cię ucieszy. Czy może być coś lepszego od podróżowania i poznawania świata? Przeczytaj, o czym marzą znane osoby, i zapoznaj się z naszymi pomysłami. Co wolisz – wyprawy z adrenaliną, wyciszające, a może muzyczne?
encoded: Dla miłośników przestworzy Szybowce Na Weremień w Bieszczadach przyjechaliśmy, by polatać na paralotniach, jednak wiatr nam nie sprzyjał. Wtedy na startowisku stanął szybowiec do lotów turystycznych. Szybka decyzja: chcę sprawdzić, jak to jest! Zajęłam przednie miejsce, pilot za mną. Asystenci zamocowali linę holowniczą. Po chwili lina napięła się i samolot ciągnął nas, najpierw po ziemi, a potem nagle się zorientowałam, że już jesteśmy w powietrzu. Wtedy dopiero szarpnęło – przyspieszenie było naprawdę niezłe! Gdy lina została odczepiona, dziób szybowca przechylił się do przodu (co mnie przestraszyło), a po chwili wyrównał poziom. Przemierzaliśmy przestworza, szybko i – co najważniejsze – cicho. Słychać było tylko świst wiatru nad głową i po bokach. Pilot zapytał, czy jestem przygotowana na wrażenia. „Oczywiście!”. I wtedy się zaczęło... Ostre zakręty, lot bokiem, wylot w górę i swobodne opadanie „brzuchem” do góry. Przeciążenia były tak duże, że nie miałam siły unieść dłoni z aparatem. Śmiałam się i krzyczałam jednocześnie. Kiedy prędkość zmalała i zaczęliśmy zniżać lot ku bazie, okazało się, że to nie koniec! Pilot w ostatniej chwili podniósł maszynę na znaczną wysokość, tuż przed grupką gapiów, która skuliła się z obawy przed kraksą. Wychodziłam z szybowca na miękkich nogach (od przeciążeń i wrażeń). Było wspaniale! Chciałam więcej, niestety lot trwał tylko dziesięć minut. W tym roku zabrałam mojego narzeczonego na Weremień i namówiłam na oderwanie się od ziemi. Spodobało mu się. Monika Dyba, dziennikarka, fotograf Dostępne w większości aeroklubów. Cena od ok. 100 zł, zależy od czasu trwania lotu (od 10 minut do kilku godzin). Raz, dwa, trzy… Skoczyłam na bungee trzy razy. Zawsze zaczynało się tak samo: instruktor spinał nogi uprzężą, potem „winda” wjeżdżała w korony drzew. Na górze patrzyłam przed siebie, by nie widzieć tego, co znajdowało się pode mną. Raz, dwa... gdy dochodziło do trzech – skakałam. Najwspanialsze było uczucie „znikania” żołądka. Wtedy wydoby…