National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-12-12T12:59:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Mikrobiota jelitowa jest ważna - ale która dokładnie? Powstał ranking najzdrowszych bakterii
items: „Ognista ameba” z Kalifornii bije światowy rekord. Inne organizmy się gotują – ona kwitnie. Czy takie istoty żyją na innych planetach?
items: Naukowcy budzą mikroby uwięzione pod lodem. „W żadnym wypadku nie są martwe”
items: Nie z tego świata. Gdzie szukać organizmów pozaziemskich?
items: Zacienione kratery na biegunach Księżyca mogą być siedliskiem mikrobów. Jak tam przetrwały?
items: Na pustyniach Namibii, Omanu i Arabii Saudyjskiej znaleziono ślady po nieznanym mikroorganizmie. Żył w marmurze
items: Stacje kosmiczne powinny być brudniejsze. Dla zdrowia astronautów
items: Życie na naszej planecie sięga głębiej, niż sądziliśmy. Jest nawet 500 metrów pod dnem oceanu
items: Ile krowa ma żołądków? Odpowiedź jest równie zaskakująca, co pytanie
items: W ludzkim układzie pokarmowym znaleziono zupełnie nową klasę obiektów. Czym są obeliski?
items: Nie całkiem umrzemy. Życie po śmierci istnieje – choć nie takie, jak sądzisz
items: Nieśmiertelny ze zmarzliny: ten mały robak przetrwał zamrożony 46 tys. lat. Teraz udało się go ożywić
items: Naukowcy ożywili „wirusy zombie”, które przetrwały tysiąclecia w wiecznej zmarzlinie na Syberii
items: W azjatyckim lodowcu odkryto nieznane wcześniej mikroorganizmy. Eksperci ostrzegają, że mogą wywołać nową pandemię
items: Oto największa bakteria, jaką naukowcy znaleźli na Ziemi. Zgadniesz, ile mierzy?
items: Mikrobiom: jak drobnoustroje wpływają na każdy etap naszego życia – od narodzin do starości
items: Mikroby: dla nich to TY jesteś kosmosem
items: Polub swoje mikroby

Mikrobiota jelitowa jest ważna - ale która dokładnie? Powstał ranking najzdrowszych bakterii
type: item
date: 2025-12-12T12:58:20.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Nauka
subject: badania naukowe
subject: bakterie
subject: mikroby
subject: zdrowe odżywianie
subject: Zdrowie
description: Mikroorganizmy w naszych jelitach to klucz do zdrowia – ale które gatunki najsilniej działają na naszą korzyść? Naukowcy zbadali ponad 34 tysiące osób, 661 gatunków bakterii i stworzyli wyczerpujący ranking.
encoded: Nowe, gruntowne badanie, opublikowane właśnie w prestiżowym „Nature” znacząco poszerza wiedzę o ludzkim mikrobiomie jelitowym. Naukowcy przeanalizowali dane ponad 34 500 osób z USA i Wielkiej Brytanii. Powiązali skład ich mikrobiomu z dietą oraz szeregiem markerów zdrowotnych, takich jak BMI, poziom trójglicerydów, glukozy i hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Dane pochodziły z programu Zoe PREDICT, jednego z największych projektów badających zależności między dietą, mikrobiomem a zdrowiem. Udało się z nich wyczytać, które gatunki bakterii jelitowych najbardziej nam służą. Jak tworzono ranking bakterii? Przebadano aż 661 gatunków bakterii jelitowych z użyciem technik AI. Na tej podstawie stworzono dwa rankingi: „ZOE Microbiome Health Ranking 2025” oraz „Diet Ranking 2025”, oceniające każdy z gatunków w skali od 0 do 1. Wynik bliższy zeru oznacza korzystny związek z dobrymi wskaźnikami zdrowotnymi, natomiast bliższy jedności – związek niekorzystny. Autorzy badania stworzyli ranking 50 najbardziej „zdrowych” i 50 najbardziej „niezdrowych” gatunków bakterii. Mikrobiom to lustro naszego zdrowia Analiza wykazała, że osoby o prawidłowej masie ciała miały średnio o 5,2 więcej korzystnych gatunków w jelitach niż osoby z otyłością. U osób zdrowych stwierdzano więcej mikroorganizmów korzystnych i mniej niekorzystnych. Oznacza to, że profil mikrobioty silnie koreluje z kondycją metaboliczną i ogólnym stanem zdrowia. Badacze powiązali też zmiany w mikrobiomie z dietą. W dwóch eksperymentach wchodzących w skład obszernego badania, uczestnicy stosowali spersonalizowany program żywieniowy lub przyjmowali mieszankę prebiotyków. W obu grupach doszło do wyraźnego wzrostu liczby korzystnych bakterii oraz spadku udziału niekorzystnych. Gwiazdy zdrowia: które bakterie są najkorzystniejsze? U osób z powyższych eksperymentów najbardziej zwiększały się populacje m.in. Bifidobacterium animalis – bakterii obecnej w produktach mlecznych. Rosły w siłę także niektóre bakterie z rodziny Lachnospirac…

ranking-bakterii-jelitowych-76ff395.jpg
width: 1859
height: 1612

„Ognista ameba” z Kalifornii bije światowy rekord. Inne organizmy się gotują – ona kwitnie. Czy takie istoty żyją na innych planetach?
type: item
date: 2025-12-02T14:28:42.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: gatunki
subject: mikroby
subject: przyroda usa
subject: wulkany
description: To odkrycie przesuwa granice naszej wiedzy. Jednokomórkowy organizm z Kalifornii to nowy rekordzista w świecie eukariontów. Odkryty w gorących źródłach, nie tylko przeżywa w ekstremalnych temperaturach, ale wręcz ich potrzebuje do życia.
encoded: Najodporniejsze znane zwierzęta to niesporczaki – jednak ekstremalne warunki potrafią przeżyć tylko zapadając w stan anabiozy (pozornej śmierci). Ale na Ziemi żyją też organizmy, które w wysokich temperaturach kwitną, a nawet się rozmnażają. Właśnie odkryto kolejnego rekordzistę. Jego łacińska nazwa oznacza „ognistą amebę z Gór Kaskadowych”. Ten jednokomórkowy organizm żyjący w Parku Narodowym Lassen Volcanic w Kalifornii jest niesamowicie wytrzymały. Okazało się, że potrafi rosnąć i dzielić się w najwyższych temperaturach wśród wszystkich znanych nauce eukariontów (organizmów posiadających jądro komórkowe). Organizm, który nie tylko znosi ciepło – on go potrzebuje Według artykułu opublikowanego w serwisie preprintów „bioRxiv”, organizm nazwany Incendiamoeba cascadensis rośnie i dzieli się w temperaturach dochodzących do 63 st. Celsjusza, co czyni go najbardziej odpor­nym na ciepło eukariontem na Ziemi. To nie wszystko – on wręcz potrzebuje wysokich temperatur, by rosnąć. Jego wzrost zaczyna się dopiero powyżej 42 st. C., co czyni go tzw. obligatoryjnym termofilem – organizmem wymagającym wysokich temperatur. Eukarionty są delikatne? Nie w tym przypadku To odkrycie mocno zmienia naszą wiedzę biologiczną. Dotychczas uważano, że eukarionty są zbyt delikatne, by funkcjonować w takich warunkach. W przeciwieństwie do prostych, odpornych prokariontów (bakterii i archeonów), komórki eukariotyczne zawierają jądra, organelle i wrażliwe błony. Dlatego zdolność I. cascadensis do przetrwania w takiej temperaturze to biologiczna sensacja. Historia odkrycia „ognistej ameby” i jej supermocy Naukowcy znaleźli ją w próbkach pobranych w latach 2023–2025 – występowała w 14 z 20 badanych lokalizacji. Potem przyszedł czas na badania w laboratorium. Hodowano ją w kulturach z dodatkiem ziaren pszenicy, by rozwijały się bakterie będące jej pożywieniem. Następnie przetestowano jej tolerancję cieplną w 17 zakresach temperatur od 30 do 64°C. Wyniki były zaskakujące. Poniżej 42 st. C. organizm…

ognista-ameba-8ae110e.jpg
width: 1200
height: 675

Naukowcy budzą mikroby uwięzione pod lodem. „W żadnym wypadku nie są martwe”
type: item
date: 2025-10-04T11:01:52.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Nauka
subject: badania naukowe
subject: bakterie
subject: lód
subject: mikroby
subject: życie
description: To nie scenariusz filmu sci-fi, a rzeczywistość. Naukowcy naprawdę budzą do życia starożytne organizmy, które od 40 000 lat uwięzione były w lodzie. Wykorzystali zamarznięte cmentarzysko, na którym szczątki bakterii, zwierząt i roślin utknęły w czasie.
encoded: Geolodzy i biolodzy z Uniwersytetu Kolorado w Boulder wskrzesili do życia starożytne mikroby, które utknęły w lodzie około 40 000 lat temu. Niegdyś spokojnie śpiące organizmy wydobyli z wiecznej zmarzliny, czyli mieszanki gleby, lodu i skał, która pokrywa niemal jedną czwartą lądu na półkuli północnej. Niegdyś, bo wróciły do życia. Życie wydobyte z lodu Naukowcy odkryli, że chociaż mikroby po rozmrożeniu z wiecznej zmarzliny potrzebują odrobiny czasu, to po kilku miesiącach zaczynają tworzyć kwitnące kolonie. Swoje odkrycie opublikowali w czasopiśmie „Journal of Geophysical Research: Biogeosciences”. – To w żadnym wypadku nie są martwe próbki – mówi Tristan Caro, były student geologii i główny autor badania. Opisuje, że są w stanie wrócić do sprawności i stworzyć bujne środowisko, które rozkłada materię organiczną i uwalnia jej składniki w postaci dwutlenku węgla. Uwolnione mikroby mogą niszczyć planetę Cud życia to jedno, ale badacze przejmują się czymś innym – uwolnione spod lodu mikroby zaczną uwalniać do atmosfery tony dwutlenku węgla i metanu, dwóch silnych gazów cieplarnianych. Obawiają się, jak rozmrożenie zamarzniętej ziemi, w której zmagazynowane są tony węgla, wpłynie na ekologię tych regionów i tempo zmian klimatycznych. Jak naukowcy tego dokonali? Żeby sprawdzić, czy mikroby rozmrożone z wiecznej zmarzliny mogą wrócić do życia, naukowcy udali się do wyjątkowego tunelu Permafrost Tunnel, należącego do Korpusu Inżynieryjnego Armii Stanów Zjednoczonych. To placówka w centrum Alaski, pozwalająca zejść 107 metrów w głąb zamarzniętego gruntu. W środku można zobaczyć wystające z lodu kości starożytnych bizonów i mamutów, ale nie na tym zależało badaczom. Pobrali próbki wiecznej zmarzliny sprzed dziesiątek tysięcy lat ze ścian tunelu a następnie poddali je inkubacji w wodzie o temperaturach około 4 i 12 stopni Celsjusza. Może się to wydawać mało, ale dla Arktyki to wrzątek. Nie była to zwykła woda: wykorzystali tzw. ciężką wodę, złożoną z ciężkich atomów izotopu…

shutterstock2162033829-58d61ca.jpg
width: 6960
height: 4640

Nie z tego świata. Gdzie szukać organizmów pozaziemskich?
type: item
date: 2025-05-24T10:58:43.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: Nauka
subject: chemia
subject: mikroby
subject: układ słoneczny
subject: życie
description: Jeżeli naukowcy mają rację, kosmos wokół nas tętni życiem. Już nie tylko Mars, ale również Wenus, Enceladus czy Ceres powinny znaleźć się na liście do sprawdzenia.
encoded: Spis treści: Wenus – mikroby w chmurach? Ceres – świat lodowych wulkanów Enceladus – księżyc z pióropuszami Największa z tajemnic, która czeka na wyjaśnienie Miałem na tym punkcie obsesję przez wiele lat – mówi Chris McKay, planetolog z NASA. – Szukanie życia na Marsie całkowicie mnie uwiodło, poświęciłem mu większość kariery zawodowej. Czas jednak porzucić tę pierwszą miłość. Dlaczego? Zakurzony, jałowy, pełen monotonnych krajobrazów glob – obiekt adoracji McKaya – ciągle nie spełnia pokładanych w nim nadziei. Na Czerwoną Planetę poleciał już Perseverance. To łazik zaprojektowany i wyposażony specjalnie pod kątem poszukiwania śladów biologicznych pozostałych po potencjalnych marsjańskich mikroorganizmach. Czy jednak zostaną znalezione? Naukowcy coraz mniej mają ochotę gdybać na ten temat. Natomiast coraz częściej dochodzą do wniosku, że życia w Układzie Słonecznym należy szukać również gdzie indziej. W miejscach, w porównaniu z którymi Mars wydaje się tętniącą życiem amazońską puszczą. Wenus – mikroby w chmurach? Ciśnienie 90 razy większe niż na Ziemi, temperatura przekraczająca 450 st. C. To warunki zabójcze nie tylko ziemskich mikroorganizmów, ale również najbardziej wytrzymałych urządzeń badawczych. Najmocniejsze z nich – sonda Wenera 13 wysłana w 1982 r. przez radzieckich naukowców – działało na Wenus przez 127 minut. Dłużej na powierzchni najbliższego nam globu nie przetrwała dotychczas żadna ziemska maszyna. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/w-atmosferze-wenus-jest-tlen-czy-to-oznacza-ze-moze-tam-byc-rowniez-zycie-ryc-shutterstock-f231797.jpg" width="938" height="391" alt="W atmosferze Wenus jest tlen. Czy to oznacza, że może tam być również życie? (Ryc. Shutterstock)" title="W atmosferze Wenus jest tlen. Czy to oznacza, że może tam być również życie? (Ryc. Shutterstock)" /> Nic dziwnego, że o życiu na Wenus nie może być mowy. Ale nad Wenus – już tak. Na pozór wydaje się to niemożliwe. Atmosfera tej planety mogłaby …

zycie-w-kosmosie-768275a.jpg
width: 1000
height: 562

Zacienione kratery na biegunach Księżyca mogą być siedliskiem mikrobów. Jak tam przetrwały?
type: item
date: 2025-04-02T13:45:56.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: bakterie
subject: biologia
subject: księżyc
subject: mikroby
description: Zespół naukowców ze Stanów Zjednoczonych i Kanady zbadał prawdopodobieństwo przetrwania i rozwoju drobnoustrojów w obszarach Księżyca zwanych PSR, czyli takich, które nigdy nie są oświetlane bezpośrednio przez Słońce. Tylko skąd na Księżycu miałyby się wziąć mikroby? Zdaniem badaczy, sami je tam dostarczyliśmy.
encoded: Spis treści: Układanka życia Miliardy lat cienia Ziemskie życie pozaziemskie Mikrobiologiczny zrzut Dr John Moores jest profesorem nadzwyczajnym w Centrum Badań Nauk o Ziemi i Kosmosie na Uniwersytecie York. To główny autor badania rozważającego, czy w wiecznie zacienionych kraterach usytuowanych na biegunach Księżyca może istnieć mikro-życie. – W 2019 roku brałem udział w badaniu dotyczącym potencjału Księżyca do zachowania skażenia mikrobiologicznego na statkach kosmicznych, prowadzonym przez badacza z Uniwersytetu Florydy, dr Andrew Schuergera – powiedział w rozmowie z The Universe Today dr Moores. Wyjaśnia, że wówczas nie brano pod uwagę PSR-ów, czyli Permanent Shadow Regions. Tym mianem określa się obszary na Księżycu, które nigdy nie są bezpośrednio oświetlane przez Słońce. Dzieje się tak dlatego, że Księżyc ma niewielkie nachylenie osi obrotu względem płaszczyzny ekliptyki. PSRy znajdują się na księżycowych biegunach. Układanka życia – Postanowiliśmy ponownie przyjrzeć się tym regionom. Zdaliśmy sobie sprawę, że mamy wszystkie elementy układanki, których potrzebowaliśmy, aby zrozumieć ich zdolność do zachowania ziemskiego zanieczyszczenia mikrobiologicznego – powiedział dr Moores. Na potrzeby badania naukowcy wykonali serię modeli pozwalających ustalić, czy zmniejszona ilość promieniowania ultrafioletowego (UV) i podwyższone temperatury w PSR mogą umożliwić przetrwanie mikroorganizmów w dwóch kraterach PSR: Shackleton i Faustini. Naukowcy wybrali właśnie te dwa kratery na podstawie wcześniejszych badań obejmujących modelowanie światła wpadającego do kraterów. Co ważne, oba kratery są również celami lądowania dla nadchodzących misji Artemis. Miliardy lat cienia Shackleton i Faustini nie zaznały światła słonecznego przez miliardy lat. Ponieważ Księżyc nie ma atmosfery i jest wystawiony na działanie próżni kosmicznej, kratery Shackleton i Faustini są jak bardzo zimne kieszenie, które według naukowców mogą przechowywać mikroby przez długi czas. – W przestrzeni ko…

krater-ksiezyc-86655bc.jpg
width: 1000
height: 561

Na pustyniach Namibii, Omanu i Arabii Saudyjskiej znaleziono ślady po nieznanym mikroorganizmie. Żył w marmurze
type: item
date: 2025-03-25T07:02:03.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Nauka
subject: arabia saudyjska
subject: mikroby
subject: namibia
subject: odkrycia
subject: oman
subject: pustynie
description: Równoległe rowki, które przecinają kawałki skał, nie powstały na skutek procesów geologicznych. Pozostawił je tajemniczy organizm, którego nie zna nauka. Nie wiadomo, czy wciąż żyje, czy też wymarł miliony lat temu.
encoded: W tym artykule: Co znaleziono w kawałkach marmuru Fenomen, za którym może stać nieznane życie Czy nieznany mikroorganizm jeszcze istnieje? Cees Passchier jest geologiem z Uniwersytetu Johannesa Gutenberga w Moguncji. Od 25 lat prowadzi badania terenowe w Namibii. Interesują go najstarsze formacje skalne, aż z okresu prekambryjskiego. Czyli od 4,5 mld do 542 mln lat temu. – Analizujemy strukturę skał, aby dowiedzieć się, jak kontynenty utworzyły superkontynent Gondwanę – wyjaśnia Passchier. Było to ok. 500 do 600 milionów lat temu. W tamtym szczególnym okresie powstawały również ziemskie zasoby marmuru – z osadów węglanowych, które formowały się w prehistorycznych oceanach, a następnie pod wpływem temperatury i ciśnienia przeobrażały w cenną skałę metamorficzną. Właśnie w czasie badania marmuru naukowiec wraz z zespołem zauważył coś nietypowego. – Dostrzegliśmy dziwne struktury w marmurze, które nie były efektem zjawisk geologicznych – wspomina geolog. Co znaleziono w kawałkach skał Zamiast wygładzonych na skutek erozji powierzchni naukowcy spostrzegli w marmurze niewielkie kanaliki. Miały tylko pół milimetra szerokości, za to aż do trzech centymetrów długości. Były ustawione równolegle jeden obok drugiego, tworząc pasma długości nawet trzech metrów. Na krawędziach marmuru odkładał się kalcyt. Po raz pierwszy prof. Passchier zauważył ten fenomen 15 lat temu w Namibii. Następnie na skały z takimi samymi kanalikami natknął się w Omanie i Arabii Saudyjskiej. W Omanie znajdowały się w wapieniu, natomiast na pustyniach Arabii Saudyjskiej – w marmurze, tak samo jak w Namibii. Passchier zainteresował sprawą innych badaczy, m.in. Trudy Wassenaar, szefową instytutu Molecular Microbiology and Genomics Consultants. Wspólnie doszli do wniosku, że kanaliki musiał utworzyć jakiś nieznany nauce mikroorganizm. Fenomen, za którym może stać nieznane życie Co ciekawe, niewielkie rowki nie były puste. Wypełniał je proszek, który okazał się czystym węglanem wapnia. Naukowcy podejrzewają,…

unknown-microorganisms-2-06c0eb6.jpg
width: 2880
height: 1327

Stacje kosmiczne powinny być brudniejsze. Dla zdrowia astronautów
type: item
date: 2025-02-28T15:36:03.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: badania naukowe
subject: kosmos
subject: loty w kosmos
subject: międzynarodowa stacja kosmiczna
subject: mikroby
subject: Zdrowie
description: Sterylne warunki panujące na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej odbijają się na zdrowiu przebywających tam ludzi. To właśnie nadmierna czystość może być przyczyną wysypek i drapania w gardle, na które uskarżają się astronauci. Rozwiązanie? Odpowiednio dobrany pakiet mikrobów przywieziony z Ziemi.
encoded: W tym artykule: Jakie bakterie dobrze sobie radzą w kosmosie Brud na ISS to nie to samo co brud w ogródku Lecisz w kosmos? Zabierz ze sobą trochę brudu Na zdjęciach, które docierają z orbity, pobyt w kosmosie wygląda imponująco. Uśmiechnięci astronautki i astronauci dryfują swobodnie po korytarzach Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Za oknami przesuwają się fragmenty niebieskiej planety na tle czarnego kosmosu. Rzeczywistość na ISS bywa znacznie mniej różowa. Członkowie kolejnych misji muszą radzić sobie z częstymi i na dodatek niecodziennymi reakcjami swoich organizmów na pobyt poza Ziemią. Nietypowe alergie, wysypki, infekcje bakteryjne i grzybiczne czy nawet ataki półpaśca – to wszystko może stać się udziałem eksploratorów kosmosu. Autorzy pracy opublikowanej w czasopiśmie naukowym „Cell” podejrzewają, że wszystkie te przypadłości to rezultat przebywania w środowisku pozbawionym znakomitej większości ziemskich drobnoustrojów. Innymi słowy: układ odpornościowy astronauty może nagle „zwariować”, ponieważ na stacji kosmicznej jest zbyt czysto. Jakie bakterie dobrze sobie radzą w kosmosie Do badań posłużyły próbki pobrane z 803 różnych powierzchni ISS. Zostały one przewiezione na Ziemię, a następnie skrupulatnie przebadane. Jak można było przewidzieć, głównym siedliskiem mikroorganizmów zasiedlających stację kosmiczną była ludzka skóra. Poza tym mikroby znajdowano również w próbkach z tych części stacji, gdzie przygotowywano żywność, oraz z kosmicznych toalet. Wszędzie tam jednak znajdowano mikroby „wyspecjalizowane” – związane z różnymi pokarmami albo z moczem czy kałem. Zupełnie brakowało natomiast najpowszechniejszych na ziemi mikroorganizmów: tych, które żyją w glebie. Mamy z nimi do czynienia na co dzień i to także na nich nasz układ odpornościowy „uczy się” poprawnego funkcjonowania. Naukowcy prowadzący badanie zwrócili uwagę, że tym samym stacja kosmiczna przypomina najbardziej uprzemysłowione i zarazem izolowane miejsca, jakie stworzyliśmy na planecie: np. sz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/02/KSC-20150810-PH-NAS010022large-38ed8f9.jpg
width: 1920
height: 1277

Życie na naszej planecie sięga głębiej, niż sądziliśmy. Jest nawet 500 metrów pod dnem oceanu
type: item
date: 2025-02-03T12:41:00.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Przyroda
subject: mikroby
subject: podziemia
subject: przyroda
subject: ziemia
description: Powierzchnia Ziemi tętni życiem na miliony sposobów. Wygląda jednak na to, że nie doceniliśmy tego, jak głęboko pod naszymi stopami mogą rozwijać się ziemskie stworzenia. Mikrobiolodzy trafili na formy życia funkcjonujące na głębokości 491 metrów pod dnem oceanu i ponad 4,3 km pod lądem.
encoded: Spis treści: Życie bardzo pierwotne Podział raz na tysiąc lat Kopalniani kosmici W ramach ambitnego 8-letniego badania, międzynarodowa grupa badaczy odnalazła niezwykłe bogactwo mikrobów żyjących pod powierzchnią naszej planety, głębiej niż cokolwiek, co odkryliśmy wcześniej. Badania, prowadzone przez mikrobiologa dr. Emila Ruffa z Woods Hole Oceanographic Institution w USA i bioinformatyczkę dr Isabellę Hrabe de Angelis z Max Planck Institute for Chemistry w Niemczech, prowadzone były w 50 lokalizacjach na całym świecie. Naukowcy przeanalizował próbki pobrane z powierzchni i pod powierzchnią Ziemi, a także z miejsc takich jak jaskinie, a nawet głębinowe kominy hydrotermalne. Próbki podpowierzchniowe były pobierane m.in. z odwiertów, z kopalni i z warstw wodonośnych. Życie bardzo pierwotne W badaniu oceniono różnorodność drobnoustrojów wśród 478 grup archeonów i 964 szczepów bakterii, a także 147 metagenomów, czyli zbiorów materiału genetycznego (DNA) pobranego bezpośrednio ze środowiska, obejmujący wszystkie mikroorganizmy obecne w danym ekosystemie – zarówno te, które można hodować w laboratorium, jak i te, których nie da się wyizolować w tradycyjnych warunkach. – Powszechne uważa się, że im głębiej pod powierzchnią Ziemi, tym mniejszy dostęp do energii, a tym samym mniejsza liczba komórek, które mogą przetrwać. Ale nasze badania jawnie wykazują, że w niektórych środowiskach podpowierzchniowych różnorodność może z łatwością rywalizować, jeśli nie przewyższać, różnorodność na powierzchni – wyjaśnia główny autor badania dr Emil Ruff. Jego słowa odnoszą się przede wszystkim do drobnoustrojów żyjących w środowisku morskim oraz tych z kategorii taksonomicznej archaea. Archaea to jednokomórkowe mikroorganizmy należące do jednej z trzech głównych domen życia (obok bakterii i eukariontów). Są to organizmy prokariotyczne, co oznacza, że nie posiadają jądra komórkowego ani organelli obłonionych, ale pod wieloma względami różnią się zarówno od bakterii, jak i eukariontów. Im…

shutterstock1208152327-bc32e72.jpg
width: 1000
height: 750

Ile krowa ma żołądków? Odpowiedź jest równie zaskakująca, co pytanie
type: item
date: 2024-03-10T09:00:48.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: krowy
subject: mikroby
subject: udomowienie
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Ile krowa ma żołądków? Wyjaśniamy, jak działa skomplikowany układ pokarmowy przeżuwaczy, w tym żołądki krowy.
encoded: W tym artykule: Krowy i jej krewniacy: przeżuwacze Jak trawią przeżuwacze? Ile krowa ma żołądków? Żwacz Czepiec Księgi Trawieniec Mikrobiota przeżuwaczy Krowy i inne przeżuwacze dokonały trudnej sztuki – potrafią trawić twarde ściany komórkowe roślin. Aby to zrobić wytworzyły długi i złożony układ pokarmowy, a jedzenie i trawienie pochłania dużą część ich czasu i energii. Osiągnęły ewolucyjny sukces i potrafią przeżyć wszędzie tam, gdzie znajdą roślinny pokarm. Żołądki krowy to prawdziwa maszyneria, przystosowana do strawienia nawet najtwardszych części roślin. Krowy i jej krewniacy: przeżuwacze Nasze udomowione krowy to zwierzęta gospodarskie, które należą do przeżuwaczy. Według klasyfikacji biologicznej to podrząd ssaków. Przeżuwacze to zwierzęta roślinożerne. Oprócz bydła należą do nich m.in. żyrafy, jelenie, sarny, łosie, antylopy i bawoły. Najmniejsze przeżuwacze to azjatyckie piżmowce, ważące zaledwie około 15 kg. Krowy i reszta udomowionego bydła należą do podrodziny bawołów. To zwierzęta parzystokopytne. Udomowienie bydła nastąpiło mniej więcej 8 tys. lat temu. Krowa domowa to tak naprawdę podgatunek tura europejskiego. Kiedy po raz pierwszy ludzie udomowili bydło? Odpowiedź na to pytanie znaleźli polscy naukowcy Polscy naukowcy odkryli, że ludzkość po raz pierwszy udomowiła bydło ok. 10 000 lat temu. Pierwszy przypadek domestykacji miał miejsce w regionie Środkowego Nilu. Jak trawią przeżuwacze? Układ pokarmowy przeżuwaczy jest złożoną maszyną przystosowaną do rozbijania, trawienia i wchłaniania pokarmu roślinnego. Potrafią one trawić celulozę – polisacharyd, który jest budulcem ściany komórkowej roślin. Człowiek, choć je rośliny, strawić celulozy nie potrafi. Przechodzi ona przez nasz układ pokarmowy jako składnik błonnika. Strawienie celulozy nie jest rzeczą łatwą. Przeżuwacze wytworzyły skomplikowany układ pokarmowy, składający się z wielu elementów niespotykanych u innych grup zwierząt. Kluczowym elementem ich trawienia jest też, jak sama nazwa wskazuje…

krowa-domowa-618c9c0.jpg
width: 3000
height: 1000

W ludzkim układzie pokarmowym znaleziono zupełnie nową klasę obiektów. Czym są obeliski?
type: item
date: 2024-01-29T12:37:20.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bakterie
subject: biologia
subject: chemia
subject: człowiek
subject: mikroby
subject: Zdrowie
description: W mikrobach, które żyją w naszych jelitach i jamie ustnej, znaleziono nowy rodzaj wirusopodobnych tworów. Nie wiadomo jeszcze, czy obeliski w jakikolwiek sposób wpływają na nasze zdrowie.
encoded: W tym artykule: Obelisk – mniej niż wirus Więcej niż wiroid Nowy mieszkaniec człowieka? Nie jesteśmy sami. Kluczowym elementem naszego układu pokarmowego jest mikroflora jelitowa, zwana też mikrobiotą czy mikrobiomem. To miliardy mikroorganizmów wspierających trawienie oraz utrzymujących cały organizm w równowadze. Nasze jelita zasiedlają przede wszystkim bakterie, ale też grzyby i wirusy. Czym dalej w układzie pokarmowym, tym jest ich więcej. „Większość z 10–100 bilionów mikroorganizmów występujących w ludzkim przewodzie pokarmowym żyje w okrężnicy” – pisali autorzy artykułu „The Human Microbiome Project” opublikowanego w „Nature” w 2007 r. Bakterie stanowią większość masy naszego kału. Wszystko wskazuje jednak, że znajdują się one w sytuacji podobnej do naszej – są gospodarzami dla innych, mniejszych od nich bytów. W serwisie bioRxiv ukazał się preprint artykułu naukowego, którego autorzy donoszą o odkryciu tzw. obelisków. Obeliski to unikatowe nici RNA, „żyjące” wewnątrz bakterii występujących w naszych jelitach i ustach. Nie wiadomo jeszcze, w jaki sposób wpływają na naszą mikroflorę jelitową ani – pośrednio − na nas. Obelisk – mniej niż wirus Obeliski wyglądają na zupełnie nową klasę „bytów”. Nie są wirusami. Wirusy składają się z materiału genetycznego – w przypadku grypy, Eboli czy SARS-CoV-2 to tylko nić RNA – zamkniętego w kapsydzie, czyli powłoce białkowej. RNA zawiera przepis m.in. na białka tworzące kapsyd. Dzięki niemu wirus może przetrwać poza komórkami, wewnątrz których się rozmnaża. Wirusy zombie z wieloletniej zmarzliny mogą wywołać nową pandemię. Tak twierdzi jeden z ich odkrywców W zmarzniętej ziemi na północy Ziemi mogą kryć się śmiertelnie niebezpieczne patogeny sprzed tysięcy lat. Możliwe jest, że to one staną się przyczyną następnej globalnej pandemii, ost... Długo zastanawiano się, czy wirusy można nazwać organizmami żywymi. Ta dyskusja skomplikowała się, kiedy patolodzy roślin natrafili na jeszcze prostsze „istoty”. Tzw. wiroidy to patogeny …

w-ludzkim-ukladzie-pokarmowym-znaleziono-zupelnie-nowa-klase-obiektow-czym-sa-obeliski-ryc-shutterstock-a6ac74c.jpg
width: 1000
height: 750

Nie całkiem umrzemy. Życie po śmierci istnieje – choć nie takie, jak sądzisz
type: item
date: 2023-10-03T14:23:03.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: biologia
subject: ciało
subject: człowiek
subject: Dom
subject: mikroby
subject: nauka
subject: śmierć
description: Nasze ciała zamieszkują miliardy mikroorganizmów żyjących z nami w symbiozie. Pomagają nam trawić pokarm i wytwarzać niezbędne witaminy. Chronią nas przed infekcjami i pełnią wiele innych krytycznych funkcji. Są częścią nas i żyją długo po tym, gdy my umrzemy.
encoded: W tym artykule: Czym jest nekrobiom? Po śmierci człowieka jego mikrobiom rozkłada ciało Mikrobiom łączy się z nekrobiomem Bakterie pomagają uwolnić azot z martwego ciała Po śmierci włączamy się w cykl życia Ciało dorosłego człowieka o wzroście 170 cm składa się z około 30 bilionów komórek własnych i 39 bilionów bakterii. Tak przynajmniej twierdzą badacze z Instytutu Naukowego Weizmana w Izraelu. Swoje badania opublikowali w 2016 roku. Pozostawia to mocno filozoficzne pytanie o to, co jest naszym ciałem. Bo skoro bakterie są jego składową, w dodatku składową niezbędną do funkcjonowania reszty, to są czy nie są częścią nas? No chyba, że odpowiemy na to, jak producenci telefonów komórkowych. Oni utrzymują, że bateria w telefonie jest akcesorium, a nie niezbędną do funkcjonowania częścią urządzenia. Niezależnie od tego, czy uznamy bakterie za „nasze”, czy za ciało obce, pozostaje ważne pytanie. Co stanie się z tymi symbiotycznymi sojusznikami po naszej śmierci? Jaki los czeka nasz mikrobiom? Czym jest nekrobiom? – Jako mikrobiolog środowiskowy badający tzw. nekrobiom – mikroby żyjące w, na i wokół rozkładającego się ciała – byłam ciekawa naszego pośmiertnego dziedzictwa mikrobiologicznego. Możemy oczywiście założyć, że nasze mikroby umierają wraz z nami. Czyli gdy ciało się rozpadnie, one same zostaną wypłukane do środowiska – napisała profesor Jennifer DeBruyn z Uniwersytetu Tennessee. Probiotyki nie takie dobre, jak sądzono. Zaburzają florę bakteryjną organizmu Lekarze zalecają je jako osłonę podczas brania antybiotyków, ale najnowsze badania pokazują, że zaburzają florę bakteryjną i gospodarkę genetyczną. – Możemy myśleć, że nie przetrwają w prawdziwym świecie. Ale w opublikowanym przez mój zespół badaniu dzielimy się dowodami na to, że nasze mikroby nie tylko żyją po naszej śmierci. Na dodatek odgrywają ważną rolę w recyklingu ciała, co pozwala rozwinąć się nowemu życiu – dodała uczona. Po śmierci człowieka jego mikrobiom rozkłada ciało Nowe „życie” naszego ciała za…

nie-calkiem-umrzemy-zycie-po-smierci-istnieje-choc-nie-takie-jak-sadzisz-fot-stephencdickson-wikimedi-commons-cc-by-sa-4-0-9e60d5f.jpg
width: 2559
height: 1704

Nieśmiertelny ze zmarzliny: ten mały robak przetrwał zamrożony 46 tys. lat. Teraz udało się go ożywić
type: item
date: 2023-07-28T10:49:36.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: mikroby
subject: przyroda
subject: robaki
subject: zmiany klimatyczne
subject: zwierzęta
description: Zupełnie nowy gatunek nicienia znaleziono w wieloletniej zmarzlinie na Syberii. Przetrwał w niej w stanie uśpienia rekordowe 46 tys. lat.
encoded: W tym artykule: Kryptobioza, czyli życie utajone Nicienie – mistrzowie zastygania w czasie Groźna wieloletnia zmarzlina? Historia tego odkrycia ma ponad dwadzieścia lat. W 2002 roku z wieloletniej zmarzliny nad rzeką Kołymą na Syberii wydobyto skamieniałość gniazda wiewiórczego. W 2018 roku w pozyskanym materiale znaleziono nicienie. To małe bezkręgowce – niektóre ich gatunki są pasożytami ludźmi i zwierząt. Nie było wówczas jasne ani ile mają lat, ani do jakiego gatunku należą. W najnowszym numerze czasopisma naukowego „PLOS Genetics” ukazała się praca, która przynosi odpowiedzi na oba te pytania. Po pierwsze, pradawne robaki należą do zupełnie nowego gatunku. Został on nazwany Panagrolaimus kolymaensis – od miejsca ich znalezienia. Po drugie, oszacowano, że zwierzęta te przetrwały w zmarzlinie aż 46 tysięcy lat. Po tym okresie udało się je przywrócić do życia. „Przetrwanie w ekstremalnych środowiskach to wyzwanie, któremu są w stanie sprostać tylko nieliczne organizmy” – napisali badacze w swojej pracy. Dotychczas wiadomo było, że radzą z tym sobie dobrze wirusy, niesporczaki czy wrotki. Teraz do tej grupy dołączyły nicienie. Kryptobioza, czyli życie utajone Jak reagują żywe organizmy, gdy warunki zewnętrzne nagle stają się niekorzystne? Rozwiązaniem jest kryptobioza, czyli życie utajone. Organizmy, przechodząc w stan kryptobiozy (a konkretnie różnych jej form, takich jak kriobioza czy anhydrobioza), wielokrotnie spowalniają swoje procesy metaboliczne. Ich funkcje życiowe zostają ograniczone do absolutnego minimum. Współcześnie żyjącymi mistrzami kryptobiozy są niesporczaki. Umieją one przejść w stan „półżycia” nawet na kilkadziesiąt lat. Maleńkie zwierzę odżyło po 24 tysiącach lat hibernacji w syberyjskiej wiecznej zmarzlinie Maleńkie zwierzę o nazwie wrotek, które jest przezroczystym bezkręgowcem, odżyło po 24 tysiącach lat spędzonych w wiecznej zmarzlinie. Jest to najdłuższy okres, jaki udało się zaobserwo... Jednak daleko im do Panagrolaimus kolymaensis. Szcze…

niesmiertelny-ze-zmarzliny-ten-maly-robak-przetrwal-zamrozony-46-tys-lat-teraz-udalo-sie-go-ozywic-fot-shatilovich-et-al-2023-plos-genetics-cc-by-4-0-fe9bd46.jpg
width: 749
height: 422

Naukowcy ożywili „wirusy zombie”, które przetrwały tysiąclecia w wiecznej zmarzlinie na Syberii
type: item
date: 2022-12-03T12:02:52.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: biologia
subject: medycyna
subject: mikroby
subject: ocieplenie klimatu
subject: wirusy
subject: Zdrowie
description: Prawie 50 tys. lat ma prehistoryczny wirus, który znaleziono na Syberii. To jeden z „wirusów zombie” – patogenów, które naukowcy wydobyli z wiecznej zmarzliny i zdołali przywrócić do życia. Jak się okazało, wirusy odzyskały zdolność infekowania żywych organizmów.
encoded: W tym artykule: Mikroby z wiecznej zmarzliny Wirusy kontra ameby Czy wirusy z wiecznej zmarzliny mogą być groźne? Czy mikroorganizmy, które mogą uwolnić się z roztapiającej wiecznej zmarzliny, stanowią ryzyko dla żyjących współcześnie ludzi i zwierząt? Jak najbardziej. Według różnych wyliczeń w zaledwie jednym gramie wiecznej zmarzliny może znajdować się od jednego do tysiąca milionów samych bakterii. Są tam również wirusy, w tym takie zupełnie nieznane nauce. Wieczna zmarzlina, czyli permafrost, pokrywa jedną czwartą półkuli północnej. Ocieplanie klimatu powoduje, że zmarznięta skorupa ziemska zaczyna rozmarzać. A wraz z nią organizmy, które zostały zamrożone tysiące, a nawet miliony lat temu. Jak się okazuje, nawet po spędzeniu niezwykle długiego czasu w temperaturze poniżej zera, niektóre z nich mogą powrócić do życia. W azjatyckim lodowcu odkryto nieznane wcześniej mikroorganizmy. Eksperci ostrzegają, że mogą wywołać nową pandemię Zmiany klimatyczne powodują, że coraz częściej i coraz szybciej lodowce na świecie topnieją. W niektórych znajdują się mikroorganizmy, które mogą być niebezpieczne dla człowieka. Co si... Dla wirusów dotychczasowy rekord wynosił 30 tys. lat. Po takim czasie udało się przywrócić funkcje życiowe u Pithovirus sibericum i Mollivirus sibericum, patogenów odkrytych na Syberii w 2014 i w 2015 r. Teraz ten rekord został pobity. Ten sam zespół francuskich badaczy ożywił wirusa, który spędził w wiecznej zmarzlinie prawie 50 tys. lat. Patogen został ochrzczony przez odkrywców „wirusem zombie”. Mikroby z wiecznej zmarzliny Naukowcy z Francuskiego Narodowego Centrum Badań Naukowych opisali swoje dokonanie w pracy, które na razie znajduje się w serwisie preprintów biorxiv.org. Z wiecznej zmarzliny udało im się wydobyć kilkanaście wirusów. Dziewięć z nich ma po kilkadziesiąt tysięcy lat. Każdy różni się od pozostałych pod względem genetycznym. Niektóre pochodzą z zamarzniętej wełny mamuta, inne z wnętrzności wilka syberyjskiego. Rekordzistę – mająceg…

naukowcy-ozywili-wirusy-zombie-ktore-przetrwaly-tysiaclecia-w-wiecznej-zmarzlinie-na-syberii-fot-getty-images-af2a655.jpg
width: 3124
height: 2094

W azjatyckim lodowcu odkryto nieznane wcześniej mikroorganizmy. Eksperci ostrzegają, że mogą wywołać nową pandemię
type: item
date: 2022-07-02T11:11:32.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: azja
subject: bakterie
subject: chiny
subject: Edukacja
subject: lodowce
subject: mikroby
subject: topnienie lodowców
subject: wirusy
subject: Zdrowie
description: Zmiany klimatyczne powodują, że coraz częściej i coraz szybciej lodowce na świecie topnieją. W niektórych znajdują się mikroorganizmy, które mogą być niebezpieczne dla człowieka. Co się stanie, gdy wydostaną się z lodu?
encoded: W tym artykule: Po raz pierwszy dokonano sekwencjonowania mikroorganizmów z lodowców Drobnoustroje uwięzione w lodowcu były w większości nieznane Zmiany klimatyczne powodują topnienie lodowców, z których mogą wydostać się niebezpieczne wirusy i bakterie Za najnowsze odkrycie odpowiadają naukowcy z Chińskiej Akademii Nauk. Badacze pobrali próbki z 21 lodowców, które znajdują się na Wyżynie Tybetańskiej. To wyżyna, która leży w Azji Centralnej, głównie na terytorium Chin. Podczas analizy uczeni odkryli obecność ponad 900 mikrobów, których nigdy wcześniej nie znano. Po raz pierwszy dokonano sekwencjonowania mikroorganizmów z lodowców Po wykryciu drobnoustrojów naukowcy postanowili zsekwencjonować ich DNA. Następnie udało im się skatalogować informację genetyczną o poszczególnych mikrobach. Spis ten nazwano TG2G. Co ciekawe, to pierwszy raz w historii, kiedy stworzono sekwencje mikroorganizmów, które pochodzą z lodowca. Badacze odkrycie opisali na łamach czasopisma naukowego „Nature Biotechnology”. Topniejące lodowce mogą uwolnić nieznane bakterie i radioaktywne związki Amerykanie z centrum badawczego Camp Century na Grenlandii pozbywali się odpadów radioaktywnych, które zostały pod warstwą lodu. Nikt nie spodziewał się, że tak szybko zaczną stanowić zag... Chińscy uczeni opisują, że wśród łącznie 968 mikroorganizmów większość stanowiły bakterie. Naukowcom udało się jednak zidentyfikować również różne rodzaje glonów i grzybów oraz archeony, czyli drobne jednokomórkowce, które zaliczamy do prokariontów. Drobnoustroje uwięzione w lodowcu były w większości nieznane Tym, co najbardziej zaskoczyło odkrywców, był fakt, że większość mikrobów była całkowicie nieznana nauce. – W lodowcach warunki środowiskowe są niezwykle ekstremalne. Temperatury są bardzo niskie, a poziom promieniowania słonecznego wysoki. Regularnie dochodzi do zamrożenia i rozmrażania powierzchni lodu – piszą w artykule naukowcy. Oto największa bakteria, jaką naukowcy znaleźli na Ziemi. Zgadniesz, ile mierzy?…

lodowiec-1563874.jpeg
width: 5616
height: 3744

Oto największa bakteria, jaką naukowcy znaleźli na Ziemi. Zgadniesz, ile mierzy?
type: item
date: 2022-06-25T08:53:02.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: bakterie
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: mikroby
subject: odkrycia
subject: przyroda
description: W karaibskich lasach namorzynowych kryje się bakteria gigant. Jej dokładne badanie zakwestionowało naszą wiedzę o organizmach jednokomórkowych, ich rozmiarach i sposobach rozmnażania.
encoded: W tym artykule: Największa bakteria odkryta po ponad dekadzie badań Jak duża może być bakteria? Co to są organizmy prokariotyczne? Jak rozmnaża się bakteria gigant? W 2009 roku Olivier Gros, biolog morski z Uniwersytetu Antylów Francuskich, prowadził badania w okolicach miejscowości Pointe-à-Pitre w Gwadelupie. Gros interesował się bakteriami chemosyntezującymi. Czyli takimi organizmami, które pozyskują energię, utleniając nieorganiczne związki chemiczne, a przy okazji wiążą dwutlenek węgla. Pewnego dnia naukowiec zaczerpnął do próbnika trochę mulistej wody z bagna. Zawierała liście, ziemię, resztki organiczne, a także długie i cienkie białawe włókna. Miały około centymetr długości i były przyczepione do liści namorzyn. Gros nie wiedział, co to jest. Podejrzewał, że znalazł nowy, nieopisany jeszcze przez naukowców gatunek grzyba. Nie byłoby to żadne nadzwyczajne odkrycie. Szacuje się, że tylko 7 proc. wszystkich gatunków grzybów zostało dotychczas sklasyfikowanych przez badaczy. Największa bakteria odkryta po ponad dekadzie badań Próbka z nieznanym organizmem trafiła do laboratorium. Jej badaniem zajął się jeden ze studentów Grossa, Jean-Marie Volland, oraz biolożka molekularna Silvina Gonzalez-Rizzo. Przeprowadzone przez nich analizy mikroskopowe i genetyczne doprowadziły do zaskakującego wniosku. Widoczne gołym okiem białe nitki z niewielkimi segmentami to gigantyczne bakterie nieznanego dotychczas gatunku. „To zmienia nasze spojrzenie na świat”. Naukowcy odnaleźli grzyba, który ma... miliard lat Pobił dotychczasowy rekord, także należący do grzyba, o około 600 milionów lat. O ich istnieniu zrobiło się głośno dopiero w lutym tego roku, kiedy praca opisująca odkrycie pojawiła się w serwisie naukowych preprintów. Po pół roku została opublikowana w najbardziej prestiżowym czasopiśmie naukowym świata – „Science”. Jak duża może być bakteria? Nowoodkryta największa bakteria została nazwana Thiomargarita magnifica. Jest 5000 razy większa niż większość bakterii i 50 razy …

naukowcy-znalezli-najwieksza-bakterie-na-ziemi-zgadniesz-ile-mierzy-fot-jean-marie-volland-a4f5790.jpeg
width: 1024
height: 415

Mikrobiom: jak drobnoustroje wpływają na każdy etap naszego życia – od narodzin do starości
type: item
date: 2020-10-09T07:33:38.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: mikroby
subject: zdjęcia
subject: Zdrowie
description: Im dłużej naukowcy badają żyjące w nas drobnoustroje, tym więcej dowiadują się o zaskakującym wpływie jaki te mikroorganizmy wywierają na nasz wygląd, działania, myśli i uczucia. Skutki istnienia mikrobiomu mogą być głębokie – i zaczynać się niesłychanie wcześnie. Czy o zdrowiu i dobrym samopoczuciu człowieka rzeczywiście decydują bakterie, wirusy, grzyby i pierwotniaki żyjące w jego jelitach i płucach, na skórze oraz gałkach ocznych?
encoded: Mikrobiom – gdzie się znajduje? Jakie będzie pełnić funkcje? Nauka o mikrobiomie jest wciąż stosunkowo nowa. Minęło zaledwie 15 lat od chwili, gdy wystartowała na poważnie, co oznacza, że większość przeprowadzonych dotąd badań ma charakter wstępny i ograniczony do zaledwie kilkunastu myszy lub ludzi. Uczeni znaleźli powiązania między mikrobiomem i chorobami. Nie potrafią jeszcze przedstawić jasnych związków przyczynowo-skutkowych dotyczących naszego żywego inwentarza i określić, co to wszystko oznacza dla nas. Tym niemniej ten żywy inwentarz jest sam w sobie niepojęty. Obecnie uważa się, że w przypadku typowego młodego mężczyzny liczy on ok. 38 bln mikrobów, nieco więcej, niż wynosi liczba rzeczywistych komórek ludzkich. Zdaniem większości najbardziej entuzjastycznych badaczy w niezbyt odległej przyszłości rutynowym działaniem może stać się podawanie dawki zdrowych mikrobów. Będą podawane w postaci prebiotyków (związków działających jak podłoże, na którym mogą się rozwijać dobroczynne drobnoustroje), probiotyków (czyli dobroczynnych mikrobów jako takich) lub przeszczepów kału (obfitujących w mikroby z fekaliów zdrowych dawców) – co pozwoli nam zrealizować zapowiedź jak najlepszego działania od wewnątrz. Mówiąc o mikrobiomie, mamy na myśli głównie przewód pokarmowy, w którym żyje ponad 90 proc. ludzkich mikroorganizmów. Ale w innych rejonach też kłębi się życie. Drobnoustroje kolonizują każde miejsce, w którym wnętrze ciała styka się z zewnętrzem: oczy, uszy, nos, usta, pochwę, odbyt, drogi moczowe. Występują też na każdym centymetrze kwadratowym skóry, najliczniej pod pachami, w pachwinach, między palcami stóp i w pępku. Każdy z nas posiada szczególną mieszankę mikrobów, odmienną od zestawu każdego innego człowieka. Aktualne obserwacje wskazują, że jest możliwe, iż dwie osoby mogą mieć mikroby, których gatunki pokrywają się w zerowym stopniu, jak twierdzi Rob Knight z Center for Microbiome Innovation na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego. Oto kilka faktów zwią…

escherichia-coli-zolte-preciki-skupione-na-fioletowym-podlozu-moga-powodowac-zatrucia-pokarmowe-ale-wiekszosc-szczepow-jest-nie-tylko-nieszkodliwa-ale-takze-pozyteczna-photographs-by-martin-oeggerli-aa405f9.jpeg
width: 1400
height: 788

Mikroby: dla nich to TY jesteś kosmosem
type: item
date: 2019-03-25T07:00:00.000Z
creator: Nathan Wolfe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bakterie
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: mikroby
subject: nauka
subject: Zdrowie
description: Są niewidzialne. Są wszędzie. Są górą
encoded: Zrób wdech. Poczuj, jak do jamy nosowej napływa powietrze. Przepona się kurczy, powietrze wnika głęboko do klatki piersiowej. Tlen wypełnia pęcherzyki płucne, przedostaje się do naczyń włosowatych gotów zasilić każdą komórkę organizmu. Jesteś pełen życia! Pełne życia jest też powietrze, którego zaczerpnąłeś. Gdy robimy wdech, nozdrza przechwytują miliony niewidzialnych cząstek: kurz, pyłki roślin, kropelki wody, popioły wulkaniczne, zarodniki grzybów. Na tych cząsteczkach żyje bogata społeczność bakterii i wirusów. Bakterie – organizmy, które stanowią większość biomasy na Ziemi – nauka poznała mniej więcej 350 lat temu, gdy Antonie van Leeuwenhoek skonstruował mikroskop i po raz pierwszy obejrzał pod nim próbki śliny i wody ze stawu. Wirusy – które są od bakterii znacznie mniejsze, ale dużo liczniejsze – odkryto niewiele ponad sto lat temu. A dopiero w ostatnich dekadach zdaliśmy sobie sprawę z tego, jak wszędobylskie, jak wszechobecne są drobnoustroje – prosperują zarówno wśród najwyższych chmur, jak i wiele kilometrów pod powierzchnią ziemi. Zaczynamy rozumieć, jak wielostronny jest ich wpływ na zdrowie nasze i naszej planety. Niewiedza o obfitości życia mikrobiologicznego na naszym globie brała się przede wszystkim stąd, że badać mogliśmy tylko te organizmy, które umieliśmy hodować w laboratorium. Dopiero opracowane niedawno metody odczytywania kolejności nukleotydów w łańcuchu DNA (sekwencjonowania) umożliwiły badanie całych zbiorowisk mikroorganizmów w danym środowisku bez konieczności hodowli na pożywkach, w szalkach Petriego. I tak np. w 2006 r. naukowcy z Lawrence Berkeley National Laboratory ogłosili, że próbki powietrza zebrane w San Antonio i Austin w Teksasie zawierały co najmniej 1800 gatunków bakterii – czyli praktycznie tyle co gleba. Docierają na wysokość aż 36 km. Wewnątrz chmur – mimo dawek promieniowania ultrafioletowego zdolnych uśmiercić większość bakterii – niektóre gatunki prowadzą metabolizm, a nawet (przypuszczalnie) się rozmnażają. Niewyklu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7b393c64a51b7cb410b9afa055b1739aa4f39768-f18f38c.jpeg
width: 670
height: 503

Polub swoje mikroby
type: item
date: 2012-06-07T05:00:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bakterie
subject: dzieci
subject: mikroby
subject: nauka
description: Umówmy się: nikt z nas nie jest sterylny, no może poza świeżo urodzonymi noworodkami. Jednak i one w ciągu kilku godzin stają się środowiskiem życia dla milionów mikrobów, z którymi nie rozstają się aż do śmierci.
encoded: W rozmaitych zakamarkach naszego ciała miejsce do życia znalazło ok. 1000 różnych typów bakterii (o grzybach i wirusach już nawet nie wspomnę). Ich liczba 10-krotnie przekracza liczbę komórek ciała człowieka gospodarza, a łączna masa sięga 1,5 kg. Sama skóra jest domem dla ponad 500 gatunków, z których jedynie mały odsetek można uznać za niebezpieczny. Na każdym cm2 ludzkiej stopy żyje sobie mniej więcej pół miliona mikrobów. Większości nawet jeszcze nie zbadano. Naukowcy dostarczają jednak coraz więcej dowodów na to, że bez bakterii nasze życie byłoby o wiele trudniejsze, jeśli nie niemożliwe. Znana hipoteza „zbyt czystego środowiska” głosi, że ograniczony do minimum kontakt z brudem w dzieciństwie usposabia do późniejszych alergii, chorób skórnych i astmy. Badacze wyjaśniają, że obecna w bakteryjnych błonach komórkowych endotoksyna jest jedną z substancji najsilniej pobudzających pewne komórki odpornościowe (Th-1) i wytwarzanie interferonu oraz powierzchniowych białek chroniących przed intruzami drogi oddechowe. Jednocześnie hamuje ona produkcję białek prozapalnych, zaangażowanych m.in. w rozwój miażdżycy i chorób z autoagresji. Jeśli jako dzieci nie mieliśmy okazji potarzać się w trawie czy obsypać piachem, w późniejszym życiu będziemy bardziej narażeni np. na cukrzycę typu 1 czy zespół drażliwego jelita. Zresztą jak się dobrze zastanowić, to wszystko co jemy w zasadzie jest... brudem, kurzem, pyłem, ziemią. To z niej (i słońca) czerpią rośliny, a często i zwierzęta, które później zjadamy. Szczury, ptaki, bydło, nawet słonie i naczelne od czasu do czasu wzbogacają dietę jakąś smaczną gliną. Małpy regularnie pogryzające lokalne glinki mają w jelitach mniej „pasażerów na gapę”. Ziemi próbują dzieci na całym świecie (ku przerażeniu rodziców), intuicyjnie wyczuwając, że w ten sposób budują odporność na otaczający je – przecież wcale nie sterylny – świat. Glinę jedzą ciężarne w Afryce Subsaharyjskiej. Wzbogacają w ten sposób dietę w wapń, a zarazem uodparniają dziecko…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/975a066ddde375a9c1d07c0e99ee5930403a1e95-6cadfa0.jpeg
width: 1000
height: 726