"Każdy przechodzi przez fazę złych zdjęć". Mikołaj Nowacki odpowiada na WASZE pytania [STORYTELLERS]
Fotografowanie a RODO, portretowanie w innych kulturach, dobór i konserwacja sprzętu... Na Wasze pytania, zebrane na instagramowym koncie @natgeopl , odpowiada Mikołaj Nowacki - fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix, bohater naszego cyklu Fotograf Miesiąca.
Bardziej wyczekane i przemyślane. Robiąc zdjęcia na ulicy czy podczas reportażu jestem otwarty na to, co nieoczekiwane i gotowy do zrobienia zdjęcia, więc wiele fotografii również robię spontanicznie. Stosuję jedno i drugie podejście - zależnie od sytuacji. Zawsze lubię być blisko, najczęściej z obiektywem o ogniskowej 30 mm lub 40 mm. Lubię patrzeć przez wizjer. Lubię też wchodzić w interakcje z ludźmi, których fotografuję. Jeśli jednak w fotografii ulicznej widzę jakiś ulotny wyraz twarzy człowieka, którego chcę sfotografować np. zadumę, to robię zdjęcie podchodząc blisko, ale jak najbardziej dyskretnie, np. z aparatem wiszącym na szyi i patrząc w odchylony ekran LCD lub naciskam spust migawki aparatu wiszącego na szyi, patrząc w ogóle w inną stronę. Różne kultury różnie reagują na fotografów. Np. robienie zdjęć w Japonii na ulicy jest niezwykle łatwe. Nikt nie zwraca uwagi na fotografującego. Na drugim końcu skali jest dla mnie Maroko, gdzie ludzie często reagowali agresją, zwłaszcza w miastach licznie odwiedzanych przez turystów. Zdarzyło mi się np. że otoczyło mnie na plaży około dziesięciu młodych mężczyzn agresywnie każąc mi kasować zdjęcia. A były to zdjęcia, które zrobiłem pewnemu człowiekowi, przy czym był on odwrócony tyłem i wcale nie stanowił głównego obiektu zdjęcia. To było bardzo stresujące doświadczenie. Z kolei w innych krajach muzułmańskich fotografowało mi się bardzo dobrze i czułem się bardzo bezpiecznie. W Stambule często bywało, że ludzie których fotografowałem podchodzili do mnie i pytali wręcz czy mogę ich zdjęcia wrzucić na Instagram lub też fotografowałem tłum modlących się mężczyzn w meczecie i nikt nie miał do mnie pretensji. Jeśli ktoś nie życzył sobie, aby znaleźć się na zdjęciu, grzecznie prosił mnie, aby mu nie robić zdjęcia lub dawał znać ręką, żeby nie fotografować. Podobnie na muzułmańskim targu - nawet jeden ze sprzedawców zapewnił mnie sam z siebie, że jestem tam bardzo bezpieczny. Ogólną zasadę mam taką, że fotografuję śmiało i z pozytywnym nastawieniem ale jeśli wyczuwam lub widzę, że ktoś sobie zdjęcia nie życzy to mówię "no problem", uśmiecham się i idę dalej. Późno, bo jak miałem 28 lat, ale od razu fotografia bardzo mnie wciągnęła i zacząłem jej poświęcać ogromną ilość czasu i energii. To była: "Szkoła fotografowania National Geographic" Petera Buriana i Roberta Caputo. Od niej zaczęło się moje pragnienie bycia zawodowym fotografem. Czytaj więcej: „Trzeba nauczyć się czytać wyrafinowany obraz, tak jak uczy się języka obcego”. Wywiad z fotografem Mikołajem Nowackim Co najmniej z kilku powodów: jakość matryc w aparatach jest wciąż o wiele lepsza niż w telefonach, np. na wysokich czułościach nic nie przebije aparatu, lubię patrzeć przez wizjer; często są sytuacje, zwłaszcza w pełnym słońcu za plecami, kiedy można zobaczyć wyraźnie fotografowaną scenę tylko przez wizjer, obiektywy i głębia ostrości - nigdy nie uzyska się z maleńkiej matrycy telefonu i wbudowanego obiektywu w telefon takiej plastyki obrazu jak w obiektywach, np. przy dużym otwarciu przysłony, możliwość wymiany obiektywów- dostosowanie ogniskowej do sytuacji. Mam już duże doświadczenie w patrzeniu na fotografie i wiem od razu, przeglądając zdjęcia w wizjerze aparatu (nie na LCD), kiedy zdjęcie mi nie odpowiada. Czasami świadomie robię "rozmazane", czyli nieostre lub poruszone zdjęcie, aby osiągnąć pewien efekt wizualny lub emocjonalny. Jeśli ten efekt jest zbyt mocny lub zbyt słaby to nie przejmuję się tym, tylko robię kolejne zdjęcia danej sytuacji, jeśli jest taka możliwość. Jeśli matryca jest mocno zapylona lub sól osadza się na aparacie, po kontakcie z wodą morską, wtedy oddaję sprzęt do czyszczenia do profesjonalnego serwisu. Jednak staram się czyścić aparat, matrycę i obiektywy na bieżąco aby nie dopuścić do gromadzenia się pyłu czy soli. Zawsze na wyjeździe mam ze sobą gruszkę do przedmuchiwania matrycy i kilka miękkich szmatek przeznaczonych specjalnie do czyszczenia szkieł obiektywów. Codziennie przed zdjęciami przedmuchuję matrycę i czyszczę obiektywy. Jeśli na sprzęcie jest woda, to zaraz po zakończeniu fotografowania wycieram aparat i obiektywy tak dokładnie jak się da. Tak, z praw optyki wynika, że niezależnie od jakości obiektywu najlepszą jakość (ostrość) obrazu otrzymamy na przysłonach f8 i f11. Sam bardzo lubię używać obiektywów Lumix czy Leica o jasności f1,7 lub f1,4 i fotografować, zwłaszcza w kiepskich warunkach oświetleniowych, przy maksymalnie otwartej przysłonie. Jakość tych obiektywów jest tak dobra, że nawet wtedy ostrość jest wyśmienita i z kolei nieostrości w tle dają przyjemny dla oka efekt. Najlepiej kolory oddaje najniższe ISO dostępne w aparacie bez tzw. rozszerzenia, w przypadku aparatów Lumix, których używam to jest 200 ISO. Im wyższe ISO tym jakość techniczna zdjęcia spada - pojawia się ziarno i pogarszają się kolory. Dlatego zwykle staram się używać, jak najniższego ISO w danej sytuacji. Jeśli mam do wyboru np. 1600 lub 800 ISO w słabszym świetle, to wolę otworzyć szerzej przysłonę i zmniejszyć czułość. Zrobiłem niewiarygodną ilość błędów podczas całej swojej 18-to letniej kariery fotograficznej; straciłem mnóstwo sytuacji, których nie umiałem uchwycić lub byłem zbyt wolny. Nie żałuję tego, bo uczę się na błędach. Jeśli tracę zdjęcie, to zastanawiam się, jak to zrobić, aby następnym razem w podobnej sytuacji być w pełni gotowym i zrobić zdjęcie, które mnie zadowoli. Utrzymanie się z tego zawodu. Zdobywanie wystarczającej liczby zleceń, aby przeżyć kolejny rok. Fotografia jako hobby to coś niezwykle pięknego. Jeśli się to robi zawodowo to trzeba myśleć jak biznesmen, być bardzo operatywnym. To trudne połączenie - być dobrym artystą i jednocześnie dobrym biznesmenem. Od warsztatów fotograficznych z Tomaszem Tomaszewskim. Potem, zainspirowany kolejnymi warsztatami, zacząłem fotografować w Stoczni Gdańskiej. Zrobiłem reportaż, który był na tyle dobry, że Martyna Wojciechowska, wtedy redaktor naczelna National Geographic Polska, zgodziła się go opublikować. Fotoreportaż zdobył nawet wewnętrzną nagrodę amerykańskiej redakcji National Geographic - Best Edit, jako najlepszy fotoreportaż na świecie we wszystkich wydaniach magazynu w danym miesiącu. Lubię na zdjęciach miłość, zadumę na twarzy. Właściwie wszystkie emocje, które są autentyczne, nieudawane dobrze wyglądają na zdjęciu. Nawet gniew. W różnych krajach jest różne prawo. Np. Wielka Brytania jest niezwykle liberalna pod tym względem. Jeśli chodzi o Polskę, odsyłam do obszernego komentarza prawnika "RODO a fotografia", który jest dostępny w sieci. Wydaje mi się, że w tej cenie wybrałbym Lumixa FZ300. Absolutnie nie chować aparatu! Każdy na początku (i nie tylko na początku) przechodzi przez fazę złych zdjęć. Co absolutnie nie oznacza, że wszystkie zdjęcia początkujących są złe! Bycia początkującym nie należy się wstydzić. Byle nie zrażać się i uczyć się fotografowania tak, jak uczy się języka obcego. Na pewno pomocne są warsztaty fotograficzne z mistrzami fotografii, oglądanie - studiowanie zdjęć dawnych i współczesnych mistrzów, np. na stronie magnumphotos.com. Tworzyć i uczyć się!
„Lubię myśleć, że rzeka łączy, a nie dzieli”. Odra na zdjęciach Mikołaja Nowackiego [FOTOREPORTAŻ]
Z wodą wiążą się jego najpiękniejsze wspomnienia z dzieciństwa. Mikołaj Nowacki – fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix – mówi, że jego związek z Odrą jest nierozerwalny. „Idąc tym tropem myślałem: a jakie związki z tą rzeką mają inni ludzie?”. Zaczął znów wychodzić nad Odrę, tym razem z aparatem. Dodał do tego pływanie barkami, jachtami, kajakami… Jego fotografowanie związków ludzi z Odrą trwa już dwanaście lat! Przedstawiamy najnowszy fotoreportaż wykonany w 2019 roku.
Odra, 2019 r. Do źródeł Od 2008 r. pracuję nad projektem fotograficznym o Odrze i ludziach w jakiś sposób z nią związanych. Przez te dwanaście lat pływałem po Odrze statkami, barkami, motorówkami, jachtami, kajakiem i wpław. W lipcu zeszłego roku miałem dla odmiany ochotę przejechać się wzdłuż całego biegu rzeki samochodem. Mój wybór miejscowości, w których się zatrzymuję i miejsc, które odwiedzam, był całkowicie subiektywny – dałem sobie w tym zakresie całkowitą wolność. Kiedy docieram do źródła Odry w Czechach, jestem zdruzgotany. Znałem już to miejsce w Górach Odrzańskich w okolicy miasteczka Libavá, pośrodku czeskiego poligonu wojskowego. Byłem tam dwa razy od 2014 roku. Spodziewałem się zobaczyć piękny, mistyczny las świerkowy. Zamiast tego zobaczyłem pojedyncze drzewa sterczące wśród ciągnących się po horyzont gołoborzy. W wyniku globalnego ocieplenia i corocznych susz prawie na całym obszarze poligonu pod Libawą w ciągu kilku lat uschły niemal wszystkie świerki na powierzchni 25 000 hektarów. Z trudem, nie poznając tego miejsca, odnalazłem strumyczek, który jest początkiem rzeki. Droga oświetlona światłami stopu samochodu i pojedyncze drzewa pozostałe po katastrofie ekologicznej. Góry Odrzańskie, Czechy. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. Jadę rowerem górskim ze wsi Spálov w górę strumienia. Na szczęście klęska suszy nie dotknęła lasów liściastych, przez które przepływa Odra. Wody jednak jest tak mało, że można swobodnie przechodzić po kamieniach z brzegu na brzeg. – W lecie zawsze było mało wody w Odrze, ale w wyniku susz i tak rok po roku wody ubywa – mówi mi Lubomir Milata, właściciel hotelu Maria Skala we wsi Spálov, który mieszka w tej okolicy od dzieciństwa. Odra w Czechach, w pierwszych kilometrach swojego biegu. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. Z Czech ruszam do Raciborza, pierwszego większego polskiego miasta przez które przepływa Odra. Nad rzeką spotykam Waldemara Pudlaka wraz z drapieżnym ptakiem, myszołowcem towarzyskim o imieniu Karol. Pan Waldemar jeździ regularnie nad Odrę z Karolem w samochodzie. Nad rzeką ptak może swobodnie polatać. Z Karolem jest jak z psem, który musi się wybiegać. Tereny przy Odrze za miastem są dla niego idealne, żeby rozprostować skrzydła. Pan Waldemar traktuje swojego myszołowca, tak jak inni ludzie psy czy koty – Karol jest pupilem i przyjacielem. Waldemar Pudlak wraz z myszołowcem Karolem. Odra przed Raciborzem. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. „Lubecki" Ruszam dalej do największego miasta nad Odrą i zarazem mojego miasta rodzinnego – Wrocławia. W stoczni rzecznej Malbo jest remontowany historyczny statek "Lubecki". To bocznokołowiec, napędzają go dwa koła po obu stronach burt. Historia "Lubeckiego" jest bogata. Zbudowany w 1911 r. w Petersburgu holował barki na Wiśle. Był uszkodzony w czasie wojny polsko-bolszewickiej, a po odparciu bolszewików – wyremontowany. Pływał znów po Wiśle, transportując naftę. Po wybuchu drugiej wojny światowej został zatopiony przez załogę, a potem znów wyremontowany, by mógł dalej pracować. W 1977 r. został wyciągnięty na ląd. Obecnie należy do miasta Warszawy, a remont był zrobiony we Wrocławiu. "Lubecki" nareszcie rusza w swój pierwszy rejs po gruntownym remoncie. Towarzyszę kapitanowi Andrzejowi Podgórskiemu w nowoczesnej sterówce statku. Na pokładzie jest wielu specjalistów. Panuje dość nerwowa atmosfera: jak "Lubecki" da sobie radę po remoncie, czy będzie sterowny, jak zadziałają zamontowane na nim różne nowoczesne systemy? – ­Prowadzenie bocznokołowca, jednego ze statków, które zniknęły, kiedy ja się urodziłem i wychowałem ,to przyjemne doświadczenie – mówi kapitan Podgórski. –Pomieszała się historia ze współczesnością. Prowadzenie takiego statku to jak poruszanie się samochodem z poślizgiem kontrolowanym - jest pewna bezwładność. Tak duży statek jak „Lubecki" bardzo też reaguje na boczny wiatr – dodaje kapitan. Jednak prowadzi pewnie, bez cienia niepokoju. Od razu czuję, że statek rytmicznie i stale przechyla się z burty na burtę. Czuję się trochę jak na morzu. Okazuje się, że łopatki kół napędowych nie są jeszcze właściwie ustawione. W kolejnych rejsach próbnych tego kiwania na boki już nie będzie. Kapitan Andrzej Podgórski w sterówce "Lubeckiego". Odra, Wrocław. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. W tym roku, sto lat po ostrzelaniu w czasie wojny polsko-bolszewickiej, "Lubecki" wróci do Warszawy. Będzie płynął Odrą - z Wrocławia do Szczecina. Stamtąd popłynie na Bałtyk i będzie holowany wzdłuż brzegów do Gdańska. Z Gdańska z kolei popłynie w górę biegu Wisły do Warszawy, gdzie będzie statkiem wycieczkowym. Odwiedzam też we Wrocławiu Wyspę Opatowicką. To cudownie dzikie miejsce. Część Wyspy jest porośnięta lasem, część to łąka. Dziki charakter Wyspa zawdzięcza wielu starym, ponadstuletnim drzewom a także zwalonym, porośniętym mchem pniom, które są pożywieniem dla chrząszczy, co wzbogaca bioróżnorodność tego lasu. Na Wyspie Opatowickiej jest też częściowo zarośnięte starorzecze Odry, które w lecie przypomina widoki znane z filmów o Amazonii. To prawdziwa przyrodnicza perła w obrębie granic Wrocławia. Starorzecze Odry na Wyspie Opatowickiej. Wrocław. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. Między Polską a Niemcami Ruszam dalej nad Odrę graniczną między Polską a Niemcami. Lubię myśleć, że rzeka nie dzieli, ale łączy oba kraje. Odwiedzam Słubice i Frankfurt po drugiej stronie mostu granicznego – Mostu Przyjaźni. Wielu Polaków czuje się we Frankfurcie jak u siebie w domu, spacerując po nabrzeżu, uprawiając jogging czy grając w piłkę nożną. Wielu Niemców po polskiej stronie robi zakupy, jada w restauracjach. Te dwa miasta - Słubice i Frankfurt, łączy o wiele więcej niż Most Przyjaźni. Zaczepiam Polaka, ojca chłopca grającego w piłkę pod niemiecką częścią mostu. Pytam go, jacy są Niemcy jako sąsiedzi. – Zwyczajni – odpowiada – tacy sami jak my. Chłopiec grający w piłkę pod Mostem Przyjaźni. Frankfurt nad Odrą. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. Spacerując po frankfurckim nabrzeżu, moją uwagę zwraca dzwon wiszący na nowoczesnej, lśniącej jak lustro dzwonnicy. To Dzwon Pokoju – pomnik uznania granicy Odra-Nysa. Dzwon ma napis „Friede und Freundschaft mit allen Völkern” (Przyjaźń i pokój ze wszystkimi narodami). Tradycyjnie dzwon bije 1 września w Światowy Dzień Pokoju. Ruszam dalej wzdłuż rzeki. Po drodze mijam jeszcze rozlewiska dolnej Odry - między Krajnikiem Dolnym a niemieckim miastem Schwedt, które ciągną się aż do Szczecina. Słychać piękny klangor żurawi i gęgania gęsi. To raj dla wodnych ptaków. Sprawdzam na mapie i z zazdrością konstatuję, że po niemieckiej stronie jest Park Narodowy Dolnej Odry, u nas natomiast, na terenach niczym nie różniących się od tych po niemieckiej stronie, zaledwie Park Krajobrazowy. Jadąc od źródła rzeki (a także pływając barkami po niej przez ostatnich jedenaście lat), nie mogę się nadziwić, że tyle drzew w dzikich, nadodrzańskich lasach jest bezlitośnie wycinanych, a ochrona wielu tych niezwykle pięknych terenów to zaledwie Natura 2000, gdzie także prowadzi się wycinki. Zdecydowanie takie przyrodnicze skarby zasługują na silniejszą ochronę. Także u nas powinien powstać Park Narodowy Dolnej Odry. Skandalem jest, że ostatni park narodowy utworzono w naszym kraju 19 lat temu. „Już nie rzeka, jeszcze nie morze” W Szczecinie płynę pasażerską motorówką na Wyspę Grodzką. Większość wyspy w centrum miasta zajmują ogródki działkowe, co jest uroczym pomysłem na zagospodarowanie przestrzenne. Snuję się po ścieżkach między ogródkami, podjadam ukradkiem (przyznaję się!) dojrzałe jeżyny. Nad samą Odrą spotykam starszego mężczyznę zarzucającego wędkę. To Fryderyk Franczak, lat 78. Po krótkiej rozmowie zaprasza mnie na swoją działkę. Pijemy piwo, pan Fryderyk opowiada mi o swoim związku z działką i Odrą. – Działka to zdrowie i relaks. Latem jestem tu prawie codziennie, czasem tu śpię. Wkoło jest teren wędkarski, więc jak coś złowię, to robię paprykarz szczeciński albo do octu, do słoika. W Czaplinku pan Fryderyk ma łódź, którą sprowadzi do Szczecina. – Będę ją cumował obok działek i pływał po okolicy zwiedzając dzikie szczecińskie wyspy. Pan Fryderyk Franczak. Wyspa Grodzka, Szczecin. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. Ze Szczecina ruszam do wsi Trzebież. Odra kończy swój oficjalny bieg w Roztoce Odrzańskiej na południu Zalewu Szczecińskiego. O 5. rano spotykam się z rybakami łowiącymi na Zalewie tradycyjną metodą – na żaki. To rodzaj sieci na okrągłych obręczach. Wsiadam do niewielkiego kutra bez kabiny. Towarzyszę trzem rybakom, którzy od wielu lat pływają ze sobą, tworząc zgraną drużynę. To Andrzej Kowalik, Ryszard Popakul i Artur Marszał. Wraz z kilkoma innymi załogami wypływamy na Zalew. Rybacy ze wsi Trzebież wypływają na połów na Zalew Szczeciński. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. Mija około pół godziny aż dopływamy do pierwszych tyczek oznaczających miejsce zatopienia żaków. Z dużą wprawą, ale też z ogromnym wysiłkiem trzej rybacy wyciągają ciężką sieć i opróżniają ją z ryb. Małe, niewymiarowe rybki wracają do wody, większe do skrzyń. Trafią do sprzedaży w Szczecinie i do okolicznych smażalni. W ciągu siedmiu godzin pływania od jednych żaków do kolejnych mija nas kilka pełnomorskich kontenerowców. Mam poczucie znajdowania się w szczególnym miejscu Odry – to już nie rzeka ale też jeszcze nie morze. Rybacy na Zalewie Szczecińskim wyciągają ciężkie sieci. Od lewej Ryszard Popakul, Artur Marszał, Andrzej Kowalik. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. Rzeka świadkiem Następnego dnia ruszam do Świnoujścia. Ujście Świny jest jednym z "wylotów" wód Odry z Zalewu Szczecińskiego do Bałtyku, największym po polskiej stronie. W Świnoujściu jeszcze z plaży widzę ogromny statek transportujący gaz, wpływający ostrożnie między główki falochronów, do portu w ujściu Świny. Sprawa musi być poważna skoro gazowcowi towarzyszy okręt Marynarki Wojennej. Ogromny statek wzbudza ciekawość turystów i spacerowiczów na Falochronie Zachodnim. Następnego dnia ogłoszono, że do Świnoujścia zawitał amerykański gazowiec "Oak Spirit" z dostawą skroplonego gazu dla Polski. Następnego dnia znów udaję się na Falochron Zachodni. Stoi tam Stawa Młyny- charakterystyczny dla Świnoujścia znak nawigacyjny wyglądający jak wiatrak. Obserwuję dyskretnie z aparatem w ręku parę młodych ludzi. Dziewczyna siedzi na kamieniach a chłopak nerwowo obchodzi ją wkoło. Po chwili dziewczyna wstaje i oboje idą kawałek dalej. W pewnej chwili chłopak klęka przed nią i podaje jej pudełeczko z pierścionkiem! Robię zdjęcie i nie mogę uwierzyć, że udaje mi się uchwycić taki moment. Podchodzę do nich i rozmawiamy. Tym chłopakiem był Adam Zapała, a dziewczyna to Zuzanna Pasińska. Adam Zapała: – Nie wiedziałem, jak to powiedzieć i dlatego byłem taki zdenerwowany. Miałem wszystko zapisane na karteczce, ale i tak wszystko zapomniałem. Kiedy już uklęknąłem słowa przyszły same. Kiedy Zuzanna powiedziała "tak" czułem radość. Zuzanna tak opisuje ten moment: – Szliśmy na kolację, a potem mieliśmy iść na imprezę. Ta kolacja skończyła się trochę wcześniej i Adam zaproponował spacer. Nie bardzo mi się chciało iść, bo to było dość daleko. Zapach glonów też mi nie sprzyjał. Ale kiedy doszliśmy pod "Młyn" i Adam klęknął przede mną i się oświadczył, poczułam, że moje wszystkie marzenia się spełniły. Jestem romantyczką, a Adam jest miłością mojego życia. Oświadczyny na Falochronie Zachodnim. Świnoujście, 2019 r. Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic i ambasador Lumix. Projekt „Odra” w 2019 r. mogłem zrealizować dzięki wsparciu Panasonic Lumix Europe, z aparatem Lumix G90. Mikołaj Nowacki View oEmbed on the source website
Czy fotografowanie to raczej pasja niż zawód? Mikołaj Nowacki o wyzwaniach dzisiejszej fotografii [STORYTELLERS]
O to, jak zmienił się rynek fotograficzny na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat i o wyzwania, przed jakimi stoją dzisiejsi fotografowie - zapytaliśmy Mikołaja Nowackiego, bohatera cyklu Storytellers Fotograf Miesiąca.
Magazyn National Geographic od ponad stu lat pokazuje zjawiska i zmiany, jakim podlega nasz świat. Towarzyszy temu fotografia, a za tą fotografią stoją ludzie. To z myślą o nich powstał cykl STORYTELLERS Fotograf Miesiąca - miejsce dla profesjonalnych fotografów i wybitnych osobowości fotograficznych, w którym mogą podzielić się z nami swoim warsztatem i doświadczeniami zawodowymi. Fotografia staje się tu pretekstem do mówienia o zjawiskach szerszych. Bohaterem tego miesiąca jest Mikołaj Nowacki - fotograf National Geographic Polska, ambasador marki Lumix, laureat takich nagród jak Grand Press Photo czy Sony World Photography Awards. Zapytaliśmy go o wyzwania, przed jakimi stoi dzisiejsza fotografia. Jak przebiegała jego droga fotograficzna? I czy fotografowanie to dziś raczej pasja niż zawód? Zapraszamy do wysłuchania naszej rozmowy. Zobacz wywiad wideo:
Sztuka fotoreportażu. Mikołaj Nowacki o opowiadaniu zdjęciami na przykładzie materiału o rybakach z Laosu [STORYTELLERS]
- Chodzi o to, żeby jak najrzetelniej opowiedzieć swoją historię o innych - tłumaczy Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. O tym, jak zrobić fotoreportaż, mówi na podstawie swojego materiału z Krainy 4000 wysp.
- Wybierz temat, który wywołuje w tobie emocje - radzi Mikołaj Nowacki - bohater cyklu Fotograf miesiąca - tym, którzy zamierzają zabrać się za sztukę fotoreportażu. Sam wybrał się do Laosu, do Si Phan Don znanej jako Kraina 4 tysięcy wysp, leżącej blisko granicy z Kambodżą, by udokumentować tradycyjne metody połowu i życie zgodne z rytmem przyrody. Zamieszkał w bambusowym domku na palach na wyspie Don Det, nad samym brzegiem Mekongu, gdzie obserwował życie tamtejszych rybaków. Z jednym z nich - Khamem, jego rodziną i przyjaciółmi spędził trzy tygodnie stycznia 2017 r. Przekonał się, że praca z cięższym sprzętem w takich warunkach byłaby prawdziwą udręką. Fotografował uszczelnionym Lumixem G80 i trzema lekkimi obiektywami stałoogniskowymi – Leica 15 mm f/1.7, Lumix 20 mm f/1.7 i 25 mm f/1.4. O przywileju uczestnictwa w życiu fotografowanych ludzi i sposobach budowania narracji za pomocą zdjęć ambasador Lumix opowiada w materiale wideo. Mikołaj Nowacki o fotoreportażu [WIDEO]:
Po czym poznać dobry fotoreportaż? Fotograf Mikołaj Nowacki o sztuce opowiadania zdjęciami
- Dla mnie opowiadanie zdjęciami to kręcenie nieruchomego filmu - tłumaczy Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix i podpowiada, jak wybrać temat oraz zbudować narrację.
Czym właściwie jest fotoreportaż? Fotoreportaż to rodzaj krótkiego filmu, w którym sceny są nieruchome. To opowiadanie zdjęciami o ludziach, miejscach, zjawiskach. Buduje się go stopniowo, przebywając z bohaterami, najlepiej żyjąc ich życiem, wracając do nich, śledząc sytuację z aparatem, będąc cały czas gotowym na zrobienie dobrego zdjęcia. W fotoreportażu chodzi o to, aby pogłębić wiedzę odbiorcy o temacie, najlepiej sprawić, aby odbiorca POCZUŁ emocje związane z tematem fotoreportażu. Jest jeszcze jeden termin, który bardzo lubię: foto-esej. Można się spierać w kwestiach definicji, ale od słowa „fotoreportaż” wolę właśnie „foto-esej”. Rozumiem ten termin jako pogłębioną i bardziej osobistą opowieść niż tylko suche, dziennikarskie zrelacjonowanie faktów zdjęciami. Jeśli czuję, że materiał ma wartość ponadczasową, a nie tylko niusową to wiem, że jest dobry. Z fotoreportażu "Gry wojenne: Bałtyk". Fot. Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Temat - jak go wybrać? Trzeba się zastanowić: co lubię, co mnie interesuje, pasjonuje, co mnie gniewa, co mnie frustruje, co mnie zachwyca. Temat musi wzbudzać w nas emocje. Warto odpowiedzieć sobie na pytania: gdzie i z kim chcielibyśmy być, nawet gdybyśmy nie mieli aparatu? O kim, o czym chcielibyśmy opowiedzieć najbliższej osobie? Tematem może być ktoś, kto nas fascynuje, może być grupa społeczna, miejsce, zjawisko, abstrakcyjna koncepcja. Moje osobiste podejście do szukania tematu jest takie: jeśli chciałbym być z tymi ludźmi, w tych miejscach bez aparatu to i tym bardziej bycie tam z aparatem sprawi, że będzie mi się chciało fotografować. Jeśli temat nie wywołuje w nas emocji to po prostu nie będzie nam się chciało ruszyć z domu. Przez pierwsze lata mojej drogi fotograficznej interesowało mnie tylko pojedyncze zdjęcie. Nie umiałem myśleć fotoreportażem, historią, nie wiedziałem jak zbudować narrację obrazami i też wybór tematu był dla mnie trudny. Pomógł mi skutecznie mój pierwszy mentor Tomasz Tomaszewski pytaniem: „co lubisz?”. Z wahaniem odpowiedziałem, że lubię wodę. I potem uświadomiłem sobie dlaczego ją lubię. Z wodą mam związane jedne z najlepszych wspomnień z dzieciństwa. Mieszkałem i mieszkam nad Odrą i wyjście nad rzekę oznaczało wolność, zabawę, przyjemność. Mój związek z Odrą jest nierozerwalny. Idąc tym tropem myślałem: „a jakie związki z tą rzeką mają inni ludzie w moim mieście (Wrocławiu)?”. Więc tak jak w dzieciństwie, w młodości licealnej i studenckiej zacząłem znów wychodzić nad Odrę, tym razem z aparatem. Potem dołączyłem do tego pływanie barkami podczas tygodniowych rejsów transportowych do Szczecina. I to fotografowanie związków ludzi z Odrą trwa z mniejszą lub większą intensywnością do dziś, dwanaście lat. Zdjęcie otwierające foto-esej "Odra". Fot. Mikołaj Nowacki fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Dziś temat pojawia mi się czasem przypadkiem. Jestem w jakimś miejscu, np. w Kambodży czy w Nowej Zelandii i węszę za tematem. Słucham swojej intuicji. Rozmawiam z miejscowymi ludźmi, czytam o miejscu w którym jestem. Obserwuję swoje reakcje - czy kiedy dowiedziałem się o czymś, pojawił się błysk emocji? Zaciekawienie? Jeśli tak, to podążam za swoją intuicją. W taki sposób trafiłem nad Mekong i zacząłem dokumentować życie rybackiej społeczności z wysp na rzece. Zachwycił mnie ich nierozerwalny, pierwotny związek z przyrodą. Z reportażu "Mekong, Laos". Fot. Mikołaj Nowacki fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Z reportażu "Mekong, Laos". Fot. Mikołaj Nowacki fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Również zupełnie przypadkiem pojawił się temat platform wiertniczych na Bałtyku. Robiąc inny materiał, osobistą historię o żeglarstwie na Bałtyku zobaczyłem z pokładu żaglowca „Zawisza Czarny” platformę na horyzoncie. Pojawiło się zdziwienie i pytania: „kto wydobywa ropę na Bałtyku? Jak wygląda praca na takiej platformie?”. I postanowiłem ten temat zgłębić. Wystarałem się o pozwolenie i w efekcie w ciągu dwóch wyjazdów spędziłem w sumie trzy tygodnie na dwóch platformach, dokumentując pracę i życie codzienne nafciarzy. Reportaż ukazał się w National Geographic Polska, można go przeczytać i obejrzeć na stronie magazynu. Dobry temat - czyli jaki? Najlepiej jeśli temat niesie ze sobą nową jakość, nowe odkrycie albo jeśli pokazuje coś znanego z nowej, osobistej perspektywy lub pogłębia wiedzę czy uczucia odbiorcy. Temat na fotoreportaż musi mieć potencjał wizualny. Nie da się sfotografować wszystkiego w ciekawy sposób. Fotoreportaż to opowieść obrazami; niektóre tematy lepiej nadają się do opisania lub sfilmowania. Jeśli pasjonuje nas teoretyczna fizyka kwantowa lub filozofia to nie będziemy przecież fotografować równań na tablicy albo stron w książce. Możemy natomiast zastanowić się, jak w ciekawy sposób zobrazować jakąś ideę, która zaprząta naszą głowę. Budowanie narracji za pomocą zdjęć Przede wszystkim każde zdjęcie w fotoreportażu powinno być dobre. Tak jak w eseju literackim albo krótkim filmie - jeśli poszczególne zdania czy sceny są kiepskie, nudne, oklepane to i całość będzie kiepska niezależnie od tego, jak wielki i ważny temat porusza. Tak naprawdę narrację buduje się dopiero edytując materiał - przy komputerze, czy pracując na małych wydrukach. Oczywiście w trakcie pracy musimy wiedzieć, jakie zdjęcia już mamy, mieć w głowie jakiś ogólny zarys. Jeśli jest jakiś aspekt opowieści, który mamy sfotografowany kiepsko, to albo trzeba takie zdjęcie wyrzucić z reportażu, albo (najlepiej!) wracać do ludzi i do miejsc tak długo, aż będziemy mieli dobre zdjęcie. Z foto-eseju "Odra". Fot. Mikołaj Nowacki fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Dla mnie opowiadanie zdjęciami to kręcenie nieruchomego filmu. Ważne, aby fotoreportaż otworzyć i zamknąć bardzo dobrym zdjęciem. Ważne też aby materiał był ciekawy i zróżnicowany. Edycja materiału, a więc narracja w fotoreportażu to temat na warsztaty fotograficzne. To nie jest coś o czym w uniwersalny sposób można opowiedzieć w kilku zdaniach w artykule. Wszystko zawsze zależy od tematu, nastroju, jaki chcemy uzyskać, miejsca i objętości publikacji. Inaczej będziemy budować narrację, edytując zdjęcia do książki fotograficznej gdzie znajdzie się ich 40- 60, a kompletnie inaczej na konkurs fotograficzny, gdzie musimy posłać jurorom bombę informacyjno-emocjonalną, materiał np. 6- czy 8-zdjęciowy. Wchodzenie w świat bohaterów Konieczność budowania intymności z bohaterami zależy od historii. Jeśli opowiadam o miejscu, to jakaś szczególna zażyłość z bohaterami nie jest mi potrzebna. Np. jeśli moja opowieść o Stambule czy Neapolu jest w większości robiona na ulicy czy w publicznych miejscach. Z foto-eseju o Stambule. Fot. Mikołaj Nowacki fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Z foto-eseju o Neapolu. Fot. Mikołaj Nowacki fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Natomiast jeśli opowiadam o konkretnych ludziach to ta intymność jest niezwykle ważna. Musimy spowodować, że ludzie będą nam ufać. Każdy musi do tego podejść po swojemu, znaleźć swoją metodę. Na pewno nie możemy oszukiwać ludzi. Nasze intencje muszą być szczere i klarowne. Osoby fotografowane muszą wiedzieć, że np. robimy o nich reportaż, aby pokazać go w gazecie, w szkole fotograficznej czy na stronie internetowej. Budowanie zaufania wiąże się z odpowiednią ilością czasu, który musimy spędzić z osobami, które fotografujemy. Np. jeśli jestem na statku, na platformie wiertniczej, w strefie działań wojennych to mieszkam z moimi bohaterami, jem z nimi, razem z nimi ryzykuję. Staram się „wejść w ich buty”. Z fotoreportażu o platformach wiertniczych na Bałtyku. Fot. Mikołaj Nowacki fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Jestem raczej introwertykiem, dopiero fotografia otworzyła mnie do tego stopnia, że mogę być czasem postrzegany jako ekstrawertyk. Prawie zawsze na początku pracy nad reportażem muszę się przełamywać, aby wyjść do ludzi. Jeśli jednak poczuję się wśród nich dobrze, to bardzo szybko skracam dystans. Nauczyłem się, że najlepszym podejściem jest bycie sobą, nieudawanie nikogo innego. Nie boję się też pokazać swoich niedociągnięć, swoich słabych stron. Jeśli mam szczerze opowiadać zdjęciami o obcych mi ludziach, to sam muszę być szczery i prawdziwy wobec nich. To się sprawdza dobrze w fotoreportażu i w ogóle w życiu. Bycie sobą. Najczęściej popełniane błędy podczas pracy nad fotoreportażem W moim odczuciu częstym błędem jest kończenie pracy nad reportażem zbyt szybko, kiedy mamy tylko kilka dobrych zdjęć, a reszta jest wypełnieniem. Jeśli pracujemy na zlecenie to jasna sprawa - mamy tyle czasu, ile nam daje zleceniodawca. Podobnie jeśli bierzemy udział w jakimś wydarzeniu, o jakim chcemy opowiedzieć - mamy wtedy tylko tyle czasu, ile trwa to wydarzenie. Ale jeśli są to wydarzenia cykliczne, to wracajmy do nich. Poprawiajmy ujęcia, które są powtarzalne i te, z których mamy słabe lub średnie zdjęcia. Jeśli pracujemy nad czymś z wewnętrznej potrzeby i nie jesteśmy ograniczeni ramami czasowymi to dołóżmy wszelkich starań, aby każde zdjęcie w reportażu było dobrym zdjęciem pojedynczym. Częstym błędem i to niestety akceptowanym powszechnie na prasowych konkursach fotograficznych jest utożsamianie reportażu z jego tematem. Tak jakby dobry, mocny opis reportażu wystarczał za zdjęcia. Temat to jedno, ale sposób jego realizacji jest najważniejszy. Możemy opowiedzieć o tematach ważnych społecznie np. o uchodźcach czy o brutalności policji, ale zrobić kiepskie zdjęcia. Nie możemy dać się zwieść „ważnością” tematu przy ocenianiu samych zdjęć. To w moim odczuciu najpowszechniejszy obecnie błąd. Innym błędem jest powielanie tematu, który jest nośny na konkursach fotograficznych. Ile razy mamy oglądać te same zdjęcia tylko w innych odsłonach? Jeśli coś jest masowo robione przez fotoreporterów, to uciekajmy od takich historii. Sam lubię szukać tematów, które są „poniżej zasięgu radaru,” tzn. nie mają szans na pierwsze strony newsowych gazet. Mogę wtedy pracować bez presji czasu i stosować bardziej osobiste podejście. Sprzęt w fotoreportażu Do fotoreportaży uwielbiam małe, niezawodne i bardzo zaawansowane technologicznie bezlusterkowce LUMIX-a. Używam też minimalnego zestawu obiektywów, najchętniej stałoogniskowych. Dwa moje ulubione to Lumix 20 mm f/1.7 (odp. 40 mm dla pełnej klatki) i Leica 15 mm f/1.7 (odp. 30 mm). Uwielbiam fotografować w deszczu, im większym tym lepiej. Wtedy używam uszczelnionych obiektywów zoom Leica 12-60 mm f/2.8-4.0 (odp. 24-120mm) lub Lumix 12-35 mm f/2.8 (odp. 24-70 mm). Na przykład reportaż nad Mekongiem robiłem znakomitym Lumixem G80 - to lekki, ale wytrzymały aparat. Ważne dla mnie jest uszczelnienie tego modelu, żeby chlapiąca na łodzi woda nie uszkodziła wnętrza aparatu i aby pył wszechobecny na lądzie podczas pory suchej nie dostawał się do środka. Bardzo też przydawała mi się czasem wbudowana lampa błyskowa. Z fotoreportażu "Mekong, Laos". Fot. Mikołaj Nowacki fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Podobnie jest z nowszą wersją "osiemdziesiątki" - Lumixem G90. Podobnie jak w przypadku G80 bardzo pomaga mi jego uszczelnienie, duży wygodny wizjer, który sprawia, że moje oczy się nie męczą. Również ważna jest 5-osiowa stabilizacja obrazu, która bardzo ułatwia mi fotografowanie w słabych warunkach oświetleniowych (a uwielbiam robić zdjęcia o zmierzchu i w nocy). Pomaga mi też ruchomy ekran LCD, bo czasem jestem w niewygodnej pozycji i aby zrobić zdjęcie muszę się np. przechylić i trzymać aparat na wyciągniętej ręce. Dokładny i superszybki autofocus i szybkie zdjęcia seryjne też ułatwiają fotografowanie w trudnych warunkach. Tak było np. przy ujęciach rybaków na Zalewie Szczecińskim - aby zrobić zdjęcie w momencie, gdy rybacy wyciągają z wody żaki (tradycyjne sieci), musiałem maksymalnie wychylić się z łodzi, trzymając w wyciągniętej ręce aparat. Wymagało to ode mnie kontrolowania sytuacji na ekranie LCD, aby w tej trudnej do uchwycenia sytuacji wszystko było w kadrze jak należy. Woda chlapała na mnie tak, że byłem cały mokry. Aby oddać trud pracy tych ludzi i dynamizm tej sceny, aby odbiorca fotografii POCZUŁ a nie tylko zobaczył jak to jest być rybakiem, wykorzystałem cały potencjał sprzętu jakim fotografowałem. Z długoterminowego projektu fotograficznego "Odra". Fot. Mikołaj Nowacki fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. Etyka fotoreportera Jeśli opowiadamy dokumentalną historię to nie możemy zmyślać. Chodzi mi o wymyślanie zdjęć, namawianie bohaterów, aby zrobili coś, czego bez nas by nie zrobili. To jest nieetyczne i wypacza prawdziwość naszej historii. Nie chcę też zaszkodzić moim bohaterom. Rozmawiam z nimi. Jeśli proszą mnie, abym jakiegoś aspektu ich działalności nie pokazywał, bo naraża ich to na kłopoty to nawet jeśli mam to na zdjęciu, nie publikuję tego. Tekst i zdjęcia: Mikołaj Nowacki Wszystkie zdjęcia wykonane aparatami Lumix: G80, G9.
Fotografia uliczna: 15 porad Mikołaja Nowackiego. „To zajęcie dla samotnych wilków” [STORYTELLERS]
– Zdjęcie ma być wypadkową świata zewnętrznego i naszego świata wewnętrznego – mówi Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix i bohater naszego cyklu „Storytellers. Fotograf miesiąca”.
1. Wyostrz zmysły Fotografia uliczna to snucie się godzinami po mieście jak bezpański pies i reagowanie z aparatem na to, co się widzi i czuje. Jest to polowanie na obraz. Takie poszukiwanie obrazu to coś diametralnie innego niż turystyczne zwiedzanie; wymaga koncentracji, wyostrzenia zmysłów, najlepiej samotności. Na pewno trzeba słuchać swojej intuicji. Czasami "bezmyślnie" gdzieś iść, tylko dlatego, że mamy na to ochotę. Trzeba być skupionym, cały czas szukać obrazu, tak jak neolityczny myśliwy na polowaniu szukał zwierzyny z łukiem. Stambuł, fot. Mikołaj Nowacki, ambasador Lumix 2. Fotografuj w samotności Odradzam wychodzenie na fotografowanie w grupie - rozgadanej, wymagającej kompromisów. Fotografia uliczna to zajęcie samotne. Trzeba być gotowym, że wydarzy się coś nieoczekiwanego, że na chwilę pojawi się jakiś zbieg okoliczności który tylko wy będziecie w stanie dostrzec i tylko wy zarejestrujecie aparatem. W takiej cudownej chwili to zdjęcie będzie wypadkową świata zewnętrznego i waszego świata wewnętrznego. To naprawdę zajęcie dla samotnych wilków. 3. Szukaj…przyjemności, jaką niesie zrobienie dobrego zdjęcia Celem fotografii ulicznej - jak dla mnie - jest przyjemność, jaką niesie zrobienie zdjęcia, które mnie satysfakcjonuje. To zaspokajanie pierwotnego instynktu łowcy połączone z zaspokojeniem potrzeby tworzenia. W fotografii ulicznej szukam abstrakcji, tajemnicy, niedopowiedzeń, prawdy o drugim człowieku i o sobie. Jak dla mnie udane zdjęcie to takie, w którym zawarty jest element humanistyczny i gdzie moment, nastrój, światło i kompozycja stymulują emocje i wyobraźnię odbiorcy tego zdjęcia. Neapol, fot. Mikołaj Nowacki, ambasador Lumix 4. Podstawowy sprzęt? Wygodne buty! Podstawą (dosłownie!) fotografii ulicznej są bardzo wygodne buty. Nic tak nie zraża do chodzenia godzinami po mieście z aparatem jak bolące i zmęczone stopy. Zarówno w Neapolu jak i w Stambule, jak zresztą wszędzie, gdzie fotografuję na ulicach, najważniejsza była dobra forma fizyczna i wygodne buty. Chodzenie przez dziesięć dni lub dwa tygodnie po mieście po 6-8 godzin dziennie jest naprawdę męczące fizycznie. 5. Wybierz tło i czekaj na nieoczekiwane W fotografii ulicznej często zaczynam od tła. Szukam takiego tła, które jest interesujące dla mnie. To może być np. odrapany mur lub niebo na horyzoncie na wybrzeżu. Najlepiej też, żeby było piękne poranne lub popołudniowe światło. Jeśli mam już tło, to ustawiam przysłonę na 5.6 lub 8, nastawiam ostrość na punkt, w którym najczęściej ktoś przechodzi w fotografowanej przez mnie scenie i czekam. Czasem nawet ponad godzinę w jednym miejscu. Jestem gotowy na nieoczekiwane. Jeśli widzimy już kadr, mamy dobre tło i dobre światło to - jeśli poczekamy odpowiednio długo - mogą się zadziać w tym kadrze cudowne rzeczy. Wtedy wystarczy nacisnąć spust migawki we właściwej chwili. Stambuł, fot. Mikołaj Nowacki, ambasador Lumix 6. Poznaj sprzęt, którym fotografujesz Ten rodzaj fotografii, jak zresztą każdy inny, na pewno wymaga co najmniej podstawowej znajomości aparatu, którym się fotografuje. Nie ma nic bardziej frustrującego niż zaplątanie się w problemy techniczne ze sprzętem w chwili, kiedy po prostu powinno się nacisnąć spust migawki. Trzeba mieć na szyi włączony aparat z przygotowanymi ustawieniami odpowiednimi do warunków oświetleniowych - mieć nastawione właściwe ISO, żeby kiedy wchodzimy w ponurą, zacienioną uliczkę nie mieć dalej tych samych ustawień, które mieliśmy na oświetlonym słońcem placu. Musimy zakładać, że tam, gdzie idziemy zobaczymy nagle coś, co już się nie powtórzy i musimy mieć do tego przygotowany sprzęt. 7. Postaw na kombinację przygotowania i spontaniczności Moje podejście to kombinacja tych dwóch elementów. Zwykle wychodzę z bardzo ogólnym zarysem np.: "dziś rano idę do portu, a potem zobaczymy". Jak pisałem wcześniej, jestem uważny na to, co dzieje się wokół, jak zmienia się pogoda i światło i podejmuję decyzję spontanicznie, stosownie do okoliczności. Neapol, fot. Mikołaj Nowacki,ambasador Lumix Czasem kiedy w jakimś miejscu nie uda mi się zrobić dobrego zdjęcia a wiem, że to miejsce ma potencjał, bo np. o konkretnej godzinie jest tam wspaniałe światło albo tło jest fantastyczne, to wracam tam i wyczekuję, będąc gotowym na właściwy moment. Czasem – rzadko - umawiam się z ludźmi na konkretny dzień i godzinę, że przyjdę i będę fotografował np. ich pracę. Tak było w przypadku załogi neapolitańskiego kutra rybackiego "Giovanni Padre". Poszedłem do portu rybackiego z zamiarem "wkręcenia się” na rejs z rybakami. Spotkałem tam rybaka, z pomocą smartfona i aplikacji Google Translate wytłumaczyłem mu, co robię i o co mi chodzi. Rybak się zgodził i następnego ranka o 5:15 rano już byłem na kutrze i fotografowałem ich pracę na morzu aż do późnego wieczora. Załoga kutra "Giovanni Padre". Zatoka Neapolitańska. Fot. Mikołaj Nowacki,ambasador Lumix Takie podejście nie jest typowe dla fotografii ulicznej, jest bardziej reportażowe, ale lubię je mieszać do opowiadania historii. Na przykład częścią mojej historii o Neapolu była właśnie praca rybaków. 8. Zdjęcia czarno-białe czy w kolorze? Poczuj to Czasem po prostu czuję, że dana historia jest wizualnie czarno-biała, jak film "Manhattan" Woody'ego Allena. Neapol i Stambuł, także Nowy Jork to dla mnie miasta czarno-białe. Nie umiem tego wytłumaczyć, tak po prostu czuję. 9. Unikaj tanich żartów fotograficznych Unikałbym modnych ostatnio w fotografii ulicznej tanich żartów fotograficznych. Nie mam niczego przeciwko humorowi w fotografii, lubię go, jeśli jest dobry, wyrafinowany. Ale humor polegający na tym, że np. coś komuś wystaje na zdjęciu z głowy na 99,9% będzie kiepski jak żart podpitego wujka na weselu. Znam jednego człowieka na świecie - Matta Stuarta, który takie coś robi dobrze i bardzo konsekwentnie. Jeden taki fotograf wystarczy! 10. Dobierz sprzęt do warunków Lubię mieć bardzo prosty zestaw do fotografowania. Żadnego ciężkiego kompletu obiektywów, torby plecaka- tylko jeden aparat i jeden lub dwa obiektywy. Moim ulubionym zestawem jest korpus Lumix G9 lub G90 i obiektyw stałoogniskowy Lumix 20 mm f/1.7 (dla pełnej matrycy to odpowiednik ogniskowej 40 mm). Mam też zwykle ze sobą drugi obiektyw - Leica 25 mm f/1.4 (odpowiednik 50 mm). Aparaty G9 i G90 są bardzo niezawodne, niewielkie i lekkie. Mają też ważną dla mnie cechę, jaką jest odporność na zachlapanie i kurz. Bardzo lubię fotografować, kiedy pogoda jest naprawdę fatalna, leje ulewny deszcz i wieje silny wiatr. Zawsze przed wyjściem na ulicę sprawdzam prognozę pogody. Jeśli ma padać zabieram obiektywy Lumix 12-35 mm f/ 2.8 (odp. 24-70 mm) i Leica 25 mm f/1.4 bo są uszczelnione i bardzo odporne na złą pogodę. Neapol, fot. Mikołaj Nowacki, ambasador Lumix 11. Autofocusa używaj świadomie Jest ważne dla mnie, aby autofocus był bardzo szybki i dokładny, nawet w trudnych warunkach oświetleniowych. Zwykle, przy dobrym świetle po prostu ustawiam przysłonę na 5.6 lub 8 i blokuję ostrość, aby od razu gdy coś zobaczę nacisnąć spust migawki. Jednak kiedy zapada zmierzch i otwieram szeroko przysłonę na 1.7 lub 1.4, wtedy potrzebuję bardzo dobrego autofocusa – zapewniają mi to aparaty G9 i G90. Czasem jednak lubię pójść na żywioł i w niektórych sytuacjach mieć zdjęcia niedoskonałe technicznie - rozmazane, z niewstrzeloną ostrością. Ale to musi mieć sens, takie zdjęcie musi oddawać mój nastrój i atmosferę sytuacji - jak zdjęcie dwóch kobiet w Neapolu uciekających przed ulewą. Neapol, Fot. Mikołaj Nowacki, ambasador Lumix 12. Korzystaj czasem z szybkich zdjęć seryjnych W zdecydowanej większości przypadków używam trybu zdjęć pojedynczych, ale szybkość zdjęć seryjnych G9 i G90 ułatwia mi czasem fotografowanie przy bardzo dynamicznych scenach, gdzie nie chcę stracić dobrej sytuacji, która wydarza się w mgnieniu oka i bezpowrotnie znika. Taką sytuacją było np. fotografowanie człowieka karmiącego mewy na wybrzeżu Morza Marmara w Stambule. Stambuł, fot. Mikołaj Nowacki, ambasador Lumix 13. Inspiruj się Bardzo dużo dają mi inspiracje fotograficzne. Uwielbiam prace wielu fotografów agencji Magnum Photos. Oglądałem całymi latami zdjęcia moich ulubionych mistrzów, takich jak Henri Cartier-Bresson, Sergio Larrain, Josef Koudelka, Alex Webb czy Nikos Economopoulos. 14. Pytać o zgodę czy fotografować z ukrycia? Wyważ to Ojciec fotografii ulicznej, Henri Cartier-Bresson nikogo o zgodę nie pytał. Robił dyskretnie zdjęcie i rozpływał się w powietrzu. Lubię takie podejście. Nikomu nie robię krzywdy, niczego nie kradnę, ludzie na moich zdjęciach są ukazani z godnością, więc najczęściej nie mam potrzeby pytania. Czasem jednak, jeśli chcę zrobić zdjęcie a potrzebuję spędzić więcej czasu z fotografowanymi osobami, podchodzę po prostu śmiało i mówię wprost, że chciałbym zrobić zdjęcie, mówię dlaczego (i tu ZAWSZE podaję prawdziwą przyczynę). Naturalna postawa i szczere pytanie zwykle powodują, że ludzie się zgadzają. Jeśli nie, przepraszam i idę dalej. Tak było zwłaszcza w Stambule, gdzie fotografowałem np. muzułmańskie dziewczyny grające w chustach w piłkę nożną na trawniku. Podszedłem, zapytałem, one się zgodziły, zrobiłem zdjęcia spędzając z nimi kilkanaście minut. Czasem spojrzenie wystarczy aby wiedzieć, czy ktoś sobie nie życzy zdjęcia. Wtedy oczywiście nie fotografuję. Zwykle ludzie którzy nie chcą być sfotografowani, jak widzą aparat przy oku i mnie stojącego, czekającego dłuższy czas w jednym miejscu, to komunikują to słowami lub gestem. Mówię wtedy "ok, no problem" i opuszczam aparat. Ważna jest szczerość, przejrzystość moich intencji. Ludzie wyczuwają fałsz i napięcie. W Stambule i Neapolu zwykle ludzie byli cudowni- niektórzy nawet pytali sami czy mogę im zrobić zdjęcie. Tak jak dojrzała kobieta, signora Anna, siedząca na krześle na ulicy w Neapolu w dość szemranej dzielnicy - Quartieri Spagnoli. Na tym portrecie jest widoczna cała jej neapolitańska duma, zadowolenie z siebie i nieukrywany seksapil. Neapol, fot. Mikołaj Nowacki, ambasador Lumix 15. Przełamuj się Kiedy 16 lat temu zaczynałem pracę jako fotoreporter, wychodząc na ulicę na zlecenie gazety, myślałem, że to już mój ostatni dzień w pracy. Bałem się, że nie dam rady zrobić obcym ludziom zdjęć, wydawało mi się to ponad moje siły. Byłem raczej nieśmiałym introwertykiem. Jednak najlepsza rada, jaką wtedy usłyszałem od doświadczonych kolegów fotoreporterów to: "trzeba się przełamywać!". Więc się codziennie przełamywałem, aż fotografowanie ludzi zaczęło mi sprawiać największą satysfakcję. Tekst i zdjęcia: Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic, ambasador Lumix Wszystkie zdjęcia wykonane aparatami G9 i G90.
Bałtyk - fotoreportaż Mikołaja Nowackiego. Osobista opowieść o fotografowaniu na otwartym morzu [STORYTELLERS]
Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix, opowiada o fotografowaniu podczas bałtyckich rejsów, o sprzęcie, jakiego używał w ekstremalnych warunkach i doświadczeniach, które wpłynęły na jego fotograficzną wrażliwość.
Bohater cyklu Fotograf Miesiąca Storytellers - Mikołaj Nowacki podzielił się z nami wrażeniami z trwającej od 3 lat pracy nad reportażem o żeglowaniu na Bałtyku. To bardzo osobista historia - nie tylko o wyzwaniach fotograficznych, ale również o przemianach, jakie zachodzą w uczestniku wyprawy, gdy przychodzi mu zmierzyć się z ekstremalnym żywiołem. Nowacki opowiedział o warunkach, w jakich fotografował i o tym jak spisał się sprzęt, z którego korzystał podczas rejsów: aparaty Lumix GH5 i G9. Zapraszamy do obejrzenia wideo: View Ediplayer on the source website
„Trzeba nauczyć się czytać wyrafinowany obraz, tak jak uczy się języka obcego”. Wywiad z fotografem Mikołajem Nowackim | STORYTELLERS
O nieodpartej chęci doświadczania świata poprzez aparat fotograficzny i pokazywania go innym, o drodze do „czegoś swojego” i wyzwaniach, przed jakimi stoi dzisiejsza fotografia - opowiada fotograf miesiąca National Geographic Polska, ambasador Lumix - Mikołaj Nowacki.
W którym momencie poczułeś, że jesteś fotografem? Mikołaj Nowacki: 18 lat temu, kiedy przeczytałem książkę "Szkoła fotografowania National Geographic" - książkę w której były nie tylko informacje techniczne ale także - i to było najważniejsze - osobiste relacje z pracy terenowej fotografów National Geographic. Poczułem wyraźnie, że wszystko, co w życiu robiłem a także mój niepokorny charakter, mój gniew, fascynacje i potrzeba tworzenia zbiegły się w jednym punkcie - w nieodpartej chęci doświadczania świata poprzez aparat fotograficzny i pokazywania innym ludziom tego mojego świata. Na początku miało być prawo i kariera naukowa? Ojciec był profesorem prawa, moja mama również jest profesorem prawa. W naturalny sposób i ja skończyłem prawo a potem studia doktoranckie. Jednak prawa nienawidziłem. Nie wiedziałem, jak od niego uciec. Znalazłem fantastyczną niszę - międzynarodowe prawo kosmiczne, które naprawdę lubiłem. Zawsze interesowała mnie kosmologia i astronautyka, więc prawo kosmiczne to był naturalny kierunek mojego rozwoju. Niestety im bardziej wgryzałem się w prawo kosmiczne, tym mniej było w nim kosmosu a więcej prawa. Naprawdę nie chciałem skończyć jako ekspert od odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez obiekty kosmiczne, choć dziś to bardzo gorący temat i pewnie zarabiałbym na tym niezłą kasę, pracując dla ONZ lub Elona Muska. Szukałeś czegoś swojego? Czegoś totalnie mojego. Trenowałem w czasie studiów doktoranckich boks w elitarnym klubie Gwardia Wrocław i nie raz przebiegła przez mój umysł myśl (bardzo naiwna jednak), żeby zostać zawodowym bokserem. Na szczęście fotografia pojawiła się we właściwym czasie i nie musiałem sobie rozbijać głowy na ringach. Fotografia to dla Ciebie…? Intensywne doświadczanie świata i możliwość dzielenia się z innymi ludźmi tym, co mnie ciekawi, frapuje, inspiruje, zachwyca. No i oczywiście możliwość tworzenia. Jakie były najważniejsze momenty w Twojej karierze fotograficznej? Tym, co otworzyło mi drogę do zawodowej fotografii dziennikarskiej, był finał Akademii Fotografii Gazety Wyborczej w 2004 roku. Spośród 200 osób, które uczęszczały do Akademii zostałem wybrany przez szefa działu fotograficznego jako ten najlepszy, któremu zaproponował pracę. To było dla mnie niesłychane wyróżnienie. Ważnym punktem były warsztaty fotograficzne National Geographic z Tomaszem Tomaszewskim w 2006 roku. Tomasz uformował mnie jako myślącego fotografa, opowiadacza historii, a nie tylko biegającego po mieście reportera-zleceniobiorcę. Wtedy zaczęła się Twoja przygoda z National Geographic Polska? Po warsztatach z Tomaszem Tomaszewskim zapragnąłem zrobić reportaż o Stoczni Gdańskiej. To był 2008 rok, czas transformacji Stoczni, parcelowania na spółki, utrata miejsc pracy wielu ludzi. Stoczniowcy protestowali na ulicach. Jednak ta "newsowa" otoczka mało mnie interesowała. Interesowała mnie niesamowita strona wizualna Stoczni, a także aspekt socjologiczny, reporterski. W tyle głowy miałem też oczywiście historyczne znaczenie Stoczni i stoczniowców dla demokratycznej Polski. Ta legenda Stoczni - Lech Wałęsa, jego internowanie, strajki, "Solidarność", to wszystko pamiętam z czasów mojej podstawówki i liceum w latach 80. Wystarałem się więc o pozwolenie na fotografowanie i pojechałem robić reportaż - na miesiąc. Mieszkałem u znajomego w Sopocie, wstawałem bladym świtem i o 7 rano razem z robotnikami przychodziłem do pracy w Stoczni. Oni kończyli o 15 spawanie i szlifierkę, ja kończyłem fotografować. Potem przedstawiłem fotoreportaż Tomaszowi Tomaszewskiemu, a on uznał, że jest bardzo dobry i pokazał go Martynie Wojciechowskiej, wtedy redaktor naczelnej. Martyna od razu zdecydowała się na publikację. Okazało się, że reportaż był tak dobry, że dostał od amerykańskiej redakcji National Geographic wewnętrzną nagrodę Best Edit, tzn. był najlepszym fotoreportażem we wszystkich wydaniach magazynu na całym świecie w danym miesiącu. Od tego zaczęła się moja współpraca z National Geographic. Kilka lat później Martyna zadzwoniła do mnie z pytaniem, czy chcę być oficjalnym fotografem "National Geographic Polska". Szybszej odpowiedzi "tak" chyba nie mogła uzyskać. Inne punkty zwrotne? W 2011 r. Antonin Kratochvil przyjął mnie na podopiecznego do superprestiżowego programu VII Mentor Program. Antonin to fotograf-legenda, wojenny fotoreporter i niepokorne zwierzę fotograficzne. Nauczył mnie ufać swojemu instynktowi i szukać własnej drogi ekspresji. Opłacało się? W 2013 roku miałem swoją solową wystawę w Nowym Jorku w VII Gallery. W 2015 r. zostałem Europejskim Ambasadorem Panasonic Lumix. W 2018 r. było zwycięstwo w międzynarodowym konkursie Outdoor Photographer of the Year. A więc opłacało się. Jak to się mówi: "kto ryzykuje, ten pije szampana”. To Twoje motto? Lubię to humorystyczne powiedzenie, sprawdza się także w fotografii. Mam też inne, które niosę od dzieciństwa, a wpajała mi je moja mądra babcia: "lepiej z mądrym zgubić, niż z głupim znaleźć". Co sprawiło, że najwięcej nauczyłeś się o fotografowaniu? Może to banalne, co powiem, ale cała moja droga fotograficzna to ciąg uczenia się na błędach. Popełniłem ich niewiarygodnie wiele i wciąż je robię. Jak już wiem, że to co zrobiłem było pomyłką, to pluję sobie w brodę i przysięgam sobie więcej tego samego błędu nie powtórzyć. Przed jakimi wyzwaniami stoi dzisiejsza fotografia? Od około 15 lat cały czas trwa przemodelowywanie biznesu fotograficznego. Coraz mniejsze jest zapotrzebowanie na rzetelną, wykonaną w autorski sposób fotografię reporterską. To autorskie podejście zastępują szybkie i miałkie jak tani hamburger zdjęcia ze stockowych agencji. To jest po prostu tańsze dla gazet i magazynów niż wysyłać fotografa - autora na "materiał" na dłuższy czas, aby opowiedział obrazami o jakimś wydarzeniu, zjawisku czy miejscu. Mnóstwo moich kolegów i koleżanek musiało odejść od zawodu i skończyć z fotoreporterką. Dlatego tak ważne jest dziś, jak nigdy wcześniej, aby kupując prenumeraty czy też prenumeraty cyfrowe dobrych, wiarygodnych gazet i magazynów wspierać rzetelne dziennikarstwo, w tym także dobre dziennikarstwo fotograficzne. Kryzys jakości? Kryzys autorytetów. Młodzi ludzie którzy wychowują się na Instagramie i zdjęciach w gazetach online nie mają wyrobionego, wysublimowanego gustu. Sam bardzo lubię Instagram, który daje fantastyczne możliwości pokazania swojej pracy i może być źródłem inspiracji - tylko trzeba wiedzieć, gdzie tej inspiracji szukać. W Polsce średnie wykształcenie zarówno plastyczne jak i muzyczne są na poziomie dziecka z wczesnej podstawówki. To samo odnosi się do wykształcenia fotograficznego - dyplom uniwersytecki nie wystarczy, aby nauczyć się czytać wyrafinowany obraz. Tego trzeba się nauczyć tak jak uczy się języka obcego. To trochę jak z telewizją - im z dekady na dekadę, z roku na rok telewizja jest głupsza, tym głupsi stają się jej odbiorcy. Jeśli ktoś jest karmiony całe życie tylko stockową fotografią, której wartość artystyczna jest znikoma, to konsumenta takiej fotografii nie będzie zachwycać np. enigmatyczne zdjęcie Henri Cartier Bressona tylko pocztówkowa fotka przedstawiająca zachód słońca nad morzem. Wydaje mi się, że ten kryzys autorytetów jest szerszym zjawiskiem. Nauka przegrywa bój o popularność z pseudonauką i przesądami, demokracja przegrywa z populizmem, fakt przegrywa z „fejk niusem”. Podobnie jest z fotografią. Jednocześnie fotografia nigdy w historii nie była tak popularna jak jest teraz. Jestem optymistą i myślę, że w dalszej perspektywie dobra jakość w końcu zwycięży chłam. Dlatego też myślę, że warto inwestować w swój rozwój fotograficzny, nawet jeśli będzie (a jest!) to frustrująca droga. Rozmawiała Hanna Gadomska.
Fotograf miesiąca: Mikołaj Nowacki. Porzucił doktorat z prawa kosmicznego, by skupić się na fotografii | STORYTELLERS
Poznajcie Fotografa miesiąca National Geographic Polska - Mikołaja Nowackiego, ambasadora Lumix , który na najbliższe kilka tygodni przejmie nasze instagramowe konto @natgeopl.
Śmieje się, że pewnie zarabiałby teraz fortunę, pracując dla ONZ lub Elona Muska. Mikołaj Nowacki (ur. we Wrocławiu w 1972 r.) ukończył Uniwersytet Wrocławski, gdzie w 1997 r. otrzymał dyplom magistra prawa. Ukończył również studia doktoranckie z prawa międzynarodowego. Znalazł niszę, którą naprawdę lubił - międzynarodowe prawo kosmiczne. „Zawsze interesowała mnie kosmologia i astronautyka. Niestety im bardziej wgryzałem się w prawo kosmiczne, tym mniej było w nim kosmosu a więcej prawa” - opowiada. „ Naprawdę nie chciałem skończyć jako ekspert od odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez obiekty kosmiczne, choć dziś to bardzo gorący temat”. W końcu porzucił doktorat z prawa kosmicznego,, by móc skupić się zawodowo na swojej największej pasji- fotografii. „Poczułem wyraźnie, że wszystko, co w życiu robiłem a także mój niepokorny charakter, mój gniew, fascynacje i potrzeba tworzenia zbiegły się w jednym punkcie - w nieodpartej chęci doświadczania świata poprzez aparat fotograficzny i pokazywania innym ludziom tego mojego świata”. W latach 2004-2006 pracował jako fotoreporter w "Gazecie Wyborczej" we Wrocławiu. Współpracował również z największym fińskim dziennikiem "Helsingin Sanomat". W latach 2006-2011 pracował dla dziennika "Polska The Times / Gazeta Wrocławska". Swoje zdjęcia i eseje fotograficzne publikował między innymi w polskich edycjach "National Geographic" i "National Geographic Traveler" a także w "The New York Times", "CNN Photos", "Burn Magazine", "The Sunday Times Magazine", "Le Monde","Neue Zürcher Zeitung", "Stern", "Der Spiegel". Jego mentorami w drodze fotograficznej byli wybitni fotografowie: Tomasz Tomaszewski (National Geographic), Antonin Kratochvil (VII Photo), David Alan Harvey (Magnum Photos) i Nikos Economopoulos (Magnum Photos). Jak mówi, to oni uformowali go jako „myślącego fotografa, opowiadacza historii, a nie tylko biegającego po mieście reportera-zleceniobiorcę”, nauczyli ufać instynktowi i szukać własnej drogi ekspresji. Opłacało się. Nowacki jest laureatem i finalistą wielu konkursów fotograficznych polskich i zagranicznych takich jak: Grand Press Photo, BZWBK Press Foto, Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic, Sony World Photography Awards, NPPA Best of Photojournalism, Paris Photography Prize Px3, Outdoor Photographer of the Year. Fotografia dla Mikołaja Nowackiego to przede wszystkim możliwość tworzenia, ale też intensywne doświadczanie świata i możliwość dzielenia się z innymi ludźmi tym, co go ciekawi, frapuje, inspiruje, zachwyca. Cały czas napędza go nieodparta chęci doświadczania świata poprzez aparat fotograficzny i pokazywania go innym. O swoich fascynacjach i tym, co spędza mu sen z powiek, zamierza odpowiedzieć w ramach projektu STORYTELLERS Fotograf Miesiąca National Geographic Polska. Na najbliższych kilka tygodni Mikołaj Nowacki przejmie naszego instagramowe konto @natgeopl i oprowadzi nas po swoim fotograficznym świecie.
Górnicy wśród fal. Jak się pracuje na bałtyckiej platformie wydobywczej? [FOTOREPORTAŻ]
Choć Bałtyk to nie zatoka meksykańska, wśród jego fal stoją platformy wydobywcze ropy naftowej. Przedstawiamy fotoreportaż Mikołaja Nowackiego, który ukazał się w jubileuszowym wydaniu magazynu z okazji 20-lecia National Geographic w Polsce.
Nieudolnie wciskam się w obszerny kombinezon ratunkowy od elastycznych butów aż po ciasny kaptur. Obok mnie kilku górników morskich – pracowników platformy wydobywczej – ubiera się z widoczną wprawą. Każdy przed wejściem do helikoptera musi być tak ubrany. W razie wypadku na morzu kombinezon ma chronić przed hipotermią i działać wypornościowo, jak kapok. Wyluzowany francuski pilot wita nas sympatycznym „gud mohning”. Wkrótce po oderwaniu się helikoptera od płyty lotniska w Gdańsku większość pasażerów zapada w drzemkę. Ja jestem podekscytowany czekającą mnie przygodą. Lot na platformę Lotos Petrobaltic usytuowaną prawie na środku Bałtyku, 80 km od Rozewia, trwa 35 minut. Statkiem płynąłbym 8 godzin. Wreszcie przez przednią szybę maszyny dostrzegam ledwo widoczną w bezkresie morza konstrukcję. W oczy rzuca się płomień gazu. Z góry wygląda niewinnie. Dopiero później zobaczę, jak jest potężny – kilkumetrowy, ogłuszająco głośny, prawie jak startujący odrzutowiec. Płonie całą dobę. Wieczorem widzę przez okno kabiny, jak migotliwie oświetla ciepłym światłem wszystkie urządzenia na platformie. Lotos Petrobaltic S.A. jest jedyną firmą górniczą operującą w polskiej strefie ekonomicznej Morza Bałtyckiego. Wydobywa ropę już od prawie 30 lat. Na Bałtyku platformy mają również Rosjanie – w okolicach Kaliningradu. Obecnie na morzu pracują trzy polskie platformy wydobywcze – Lotos Petrobaltic, Baltic Beta i sterowana radiowo platforma bezzałogowa PG1. Niedawno zakończył się remont kolejnej platformy o nazwie Petrobaltic. Po rzetransportowaniu z Gdańska na morze stanie obok platformy Lotos Petrobaltic i docelowo przejmie jej produkcję. Niedawno została też zakupiona piąta i największa platforma. Jest to platforma wiertnicza i będzie się nazywała Petro Giant. Różnica między platformami wydobywczymi a wiertniczymi jest taka, że wydobywcze prowadzą produkcję stacjonarnie. Wiertnicze tymczasem są mobilne i często przemieszczają się z jednego miejsca na inne. Obejście całej Lotos Petrobaltic zajmuje mi około 10 minut. Maleńka sztuczna wyspa na środku morza wewnątrz jest zaskakująco duża. Sześć pięter z kabinami mieszkalnymi, na dole stołówka i pomieszczenia rekreacyjne, siłownia. Stare amerykańskie naklejki informują na każdym piętrze, w jakim czasie, chodząc po schodach z piętra na piętro, zdobyłbym szczyt Munro. W kontenerze inżynierów na monitorze widzę inną naklejkę z napisem po angielsku: Nadzieja nie jest strategią. Myślę, że to dobre motto na życie. Szybko poznaję podstawy technologii wydobycia i obróbki ropy. Wydobywana mieszanina ropy, gazu i wody trafia do systemu separacji. Po separacji ropa jest przesyłana linią ekspedycyjną na boję cumowniczo-przelewową, a stamtąd na tankowiec Icarus III, który jest na stałe przycumowany w pobliżu platformy. Z Icarusa III ropa jest odbierana przez inny tankowiec, który transportuje ją do Portu Północnego w Gdańsku. Stamtąd surowiec płynie rurociągiem do rafinerii. Z kolei odseparowany na platformie Baltic Beta gaz kierowany jest do stacji sprężania, gdzie się go oczyszcza, osusza i spręża do ciśnienia 120 barów pozwalającego na transport w postaci fazy nadkrytycznej (gęstej). Rurociągiem o długości ok. 82,5 km gaz wędruje do elektrociepłowni we Władysławowie i ogrzewa tę miejscowość oraz okolice. Z platform Lotosu pochodzi około 20 proc. polskiej ropy. Jest ona wydobywana spod dna Bałtyku ze skał piaskowca z okresu środkowego kambru. Wciąż frapuje mnie fakt, że rośliny żyjące pół miliarda lat przed nami mają dla nas i dla rozwoju naszego świata tak kolosalne znaczenie. Nadciąga sztorm. Wiatr jest prawie huraganowy, fale rozbijają się z hukiem o filary platformy. Czekam kilka dni na poprawę pogody, aby statek mógł zabrać parę osób, w tym mnie, na Baltic Betę. Załoga platformy to jakieś 90 osób. To ludzie z różnymi doświadczeniami życiowymi – od Legii Cudzoziemskiej po Akademię Sztuk Pięknych. W dużej mierze absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. – Praca jest stresująca, na szczęście mamy dobry socjal, saunę, siłownię, internet, playstation – mówi Piotr Perliński, inżynier eksploatacji. – W lecie możemy opalać się na helidecku, lądowisku dla helikopterów, które nazywamy plażą – dodaje. Ludzie pracują przez dwa tygodnie po 12 godzin na dobę. Po dwóch tygodniach pracy mają dwa tygodnie wolnego. Oznacza to, że na platformie przebywa zawsze połowa załogi. Wymiany odbywają się co tydzień, zmienia się wtedy jedna czwarta składu. Taki system zapewnia lepszą ciągłość pracy i komunikacji między pracownikami. W końcu pogoda pozwala na transport. Znowu kombinezon ratunkowy. Wchodzę do otwartego kosza wraz z kilkoma inżynierami. Trzymamy się sztywnych lin, dźwig podnosi chybotliwy kosz i przenosi nas z platformy na statek. Jedynym zabezpieczeniem jest chwyt własnych dłoni. Mimo że to na całym świecie standardowa i najszybsza droga dostania się z platformy na statek, nie jest to operacja dla ludzi o słabych nerwach. Czekają nas teraz dwie godziny rejsu statkiem Kambr na Betę. Pracownicy nazywają ironicznie Kambr Rzygaczem. Szybko dociera do mnie dlaczego. Wysoka konstrukcja niewielkiego statku powoduje, że kiwa na nim niemiłosiernie. Od razu zaczynam odczuwać chorobę morską. Założyłem się z jednym z pracowników o piwo, że nie spędzę tego rejsu przewieszony przez burtę. Po dwóch godzinach wygrywam piwo, ale ledwo żyję. Dobrze, że fale miały tylko półtora metra wysokości. Tego samego wieczoru w świetle reflektorów obserwuję inny statek, Afrodytę bujającą się na wszystkie strony na wysokiej fali. Będzie przez całą noc płynąć z wymienianą załogą Bety do Gdańska, a ja cieszę się, że nie będzie mnie na jej pokładzie. Od 2014 r. na platformach pracują również kobiety. Podobno ich obecność łagodzi obyczaje. – Jest taki przesąd wśród starych wiertaczy, że nie można wpuścić kobiety do szybu, na wiertnię, bo to przynosi pecha. Ale świat idzie do przodu i trudno się przejmować przesądami – mówi wiertacz Artur Witkoś. – Po dwóch tygodniach ciężkiej, stresującej pracy zdarzały się kiedyś ostre kłótnie. Sami mężczyźni zamknięci na niewielkiej sztucznej wyspie wybuchali gniewem. Dziś to należy do rzadkości. Wystarczy obecność kobiet na platformie i panowie bardziej się hamują – mówi inżynier Perliński. – Mimo iż dochodzi do napięć, poza pracą zasadą jest jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Gdziekolwiek jestem, bardzo mogę na nich liczyć. Pracowałem też w innych miejscach, ale nigdzie tego nie było. – Nagrodą i rekompensatą za ciężkie początkowo nocne wachty są cudowne, codziennie inne wschody słońca. Można się na nie gapić bez końca. Uwielbiam też oglądać potężne fale podczas sztormu ze stabilnej platformy, która się nie buja. Niedawno widziałam też trąbę wodną – naprawdę niesamowity widok. Dla takich chwil warto być w takim osamotnieniu – przekonuje radiooperatorka Karolina Celejewska. Po pobycie na dwóch platformach wracam na ląd statkiem Bazalt. Na szczęście pogoda mi sprzyja i morze jest prawie gładkie. Od dawna marzę o świecie napędzanym czystą energią ze Słońca, której na Ziemi mamy pod dostatkiem. Byłbym jednak hipokrytą, gdybym nie doceniał trudu i odwagi górników morskich. Moje auto jeździ na ropę, na drugi koniec świata latam samolotami, jedzenia, które zjadam, nie da się wytworzyć i przetransportować bez ropy. Aby ograniczyć i tak już katastrofalne zmiany klimatu, które spowodowaliśmy, musimy całkowicie odejść od paliw kopalnych. Tej przemiany nie da się jednak dokonać z dnia na dzień. Aby świat mógł funkcjonować, ropa wciąż jest konieczna. Oby jak najkrócej. Tekst i zdjęcia: Mikołaj Nowacki
Co to znaczy być fotografem National Geographic? Zapraszamy na Dzień Fotografii z Mikołajem Nowackim
"To jest dokładnie to, co chcę robić w życiu, czyli być fotografem National Geographic" - mówi Mikołaj Nowacki, który będzie gościem Dnia Fotografii 13 października w Służewskim Domu Kultury.
Mikołaj Nowacki - fotograf National Geographic - będzie gościem Dnia Fotografii w Służewskim Domu Kultury. To wyjątkowe wydarzenie: dzień pełen spotkań i warsztatów dla miłośników fotografii, zarówno dorosłych jak i najmłodszych. Fotograf opowie o swojej drodze do magazynu National Geographic, o swoim długoterminowym projekcie "Odra" oraz pokaże niepublikowane zdjęcia. Nowacki ukończył Uniwersytet Wrocławski, gdzie. otrzymał dyplom magistra prawa. Ukończył również studia doktoranckie z prawa międzynarodowego, a doktorat z prawa kosmicznego porzucił, by móc skupić się na swojej największej pasji- fotografii. Jego nauczycielami fotografii byli Tomasz Tomaszewski (Nat Geo), Kent Kobersteen (dyrektor działu fotografii NG), Antonin Kratochvil (VII Photo), Christopher Morris (VII Photo), David Alan Harvey (Magnum Photos) i Nikos Economopoulos (Magnum Photos). W 2013 r. ukończył prestiżowy dwuletni program mentorski w amerykańskiej agencji VII Photo- VII Mentor Program. Miał wystawy solowe na całym świecie, m.in. solową w Nowym Jorku w prestiżowej VII Gallery, dwa razy wystawy w Chinach na festiwalach fotograficznych i na Litwie podczas Kaunas Photo Festival. Swoje zdjęcia publikował w gazetach i magazynach na całym świecie m.in. w " The New York Times", "The Sunday Times Magazine", "Stern", "Der Spiegel", "Neue Zürcher Zeitung" , "Le Monde". Od 2015 r. jest fotografem "National Geographic Polska". W 2018 r. został fotografem roku międzynarodowego konkursu organizowanego w Wielkiej Brytanii- Outdoor Photographer of the Year. <a href="https://www.national-geographic.pl/nauka/co-to-znaczy-byc-fotografem-national-geographic-zapraszamy-na-dzien-fotografii-z-mikolajem-nowackim/" data-old-href="https://www.national-geographic.pl/galeria/co-to-znaczy-byc-fotografem-national-geographic-zapraszamy-na-dzien-fotografii-z-mikolajem-nowackim/co-to-znaczy-byc-fotografem-national-geographic-zapraszamy-na-dzien-fotografii-z-mikolajem-nowackim-7">Zobacz zdjęcia Mikołaja Nowackiego w naszej galerii >>> Dzień Fotografii Zapraszamy 13 października 2018 r. do Służewskiego Domu Kultury na Dzień Fotografii i galę konkursu Mokotów – Teraz! Gośćmi wydarzenia będą również: Mariusz Janiszewski z National Geographic, Adam Tuchliński, kolektyw fotografów ulicznych Un-Posed. W programie m.in. warsztaty fotograficzne dla dzieci i dorosłych, warsztaty MEDIKON Polska oraz Gala Konkursu Fotograficznego „Mokotów – teraz!”. WARSZTATY 12.00 – 13.30 – Warsztat fotograficzny dla dzieci - Bartek Molga Zajęcia z fotografii dla dzieci 8+, na których nasi podopieczni poznają tajniki fotografii, między innymi: Co się stanie jak tu nacisnę? - podstawy działania aparatu. Zrób mi zdjęcie - nauka robienia portretu. Co widzi żaba, a co żyrafa - nauka obserwacji z różnych punktów. Wstęp wolny, wymagane zapisy: m.rybicka@sdk.waw.pl 12.00 – 14.00 - UN-POSED – street games - warsztat fotografii ulicznej - Kasia Kubiak i Marta Rybicka Wstęp wolny, wymagane zapisy: unposedcollective@gmail.com 13:00 - 15:00 - Drukowanie zdjęć jest proste! - szkolenie z druku zdjęć i zarządzania barwą - Szymon Aksienionek z firmy Medikon Polska Na szkoleniu dowiemy się, jak dobrze drukować zdjęcia. Omówimy najważniejsze zagadnienia dotyczące drukarek, papieru i oprogramowania do drukowania fotografii: - Drukarki fotograficzne - atramentowe i termosublimacyjne - technologia druku, wady i zalety - Papiery fotograficzne Fomei Collection i Fomeijet - rodzaje i zastosowanie - Zarządzanie barwą i profile ICC - jak zadbać o dobre kolory - Drukowanie zdjęć z Adobe Photoshop i Lightroom - to naprawdę proste Podczas szkolenia będzie możliwość wydrukowania zdjęć wykonanych podczas szkolenia z oświetlenia lub dowolnych innych (np. z wakacji, itp.). Uczestnicy proszeni są o zabranie na szkolenie swoich laptopów z oprogramowaniem Adobe oraz zdjęć do drukowania przygotowanych w formacie JPG lub TIFF. Wstęp wolny, wymagane zapisy: m.rybicka@sdk.waw.pl 15:00-17:00 - Fotografia studyjna - od czego zacząć? - Łukasz Borowski z firmy Medikon Polska Porozmawiamy o tym: - jakie są rodzaje lamp używane w studiach fotograficznych - jak „dogadać” aparat i lampy, aby synchronizować naświetlenie - jak zapoznać się z „końcówkami” do modelowania światła - jak modelować światło, aby wydobyć pożądany efekt - jakie są rodzaje światła - jakie są podstawowe klucze oświetleniowe - jak oświetlać plan bez przesadnej ilości sprzętu Wstęp wolny, wymagane zapisy: m.rybicka@sdk.waw.pl SPOTKANIA 14.00 - Spotkanie z fotografem, promocja książki "I Love You All The Time" - Adam Tuchliński, prowadzenie Joanna Kinowska 16.00 - UN-POSED STREETMEET z Mariuszem Janiszewskim: Marta Rybicka, Kasia Kubiak, prowadzenie Joanna Kinowska Un-Posed StreetMeet to cykliczne spotkania z miłośnikami fotografii ulicznej. W trakcie spotkania omawiamy prace nadesłane do kolektywu. Rozmawiamy jak lepiej fotografować ulicę. Wymieniamy się poglądami na temat fotografii. Gościem specjalnym, który zaprezentuje swoje zdjęcia na naszym wydarzeniu oraz wspólnie z nami omówi nadesłane fotografie, będzie Mariusz Janiszewski. 18.00 - Gala Konkursu Fotograficznego „Mokotów – teraz!” Podczas Gali ogłoszone zostaną wyniki drugiej edycji konkursu fotograficznego „Mokotów – teraz!”, odbędzie się również wernisaż zwycięskich prac w Galerii SDK (fotografie prezentowane na wystawie wydrukowane zostaną na papierze FOMEI Collection Velvet 265) oraz premiera książki fotograficznej Mokotów - teraz! 19.30 - spotkanie z fotografem National Geographic: Mikołajem Nowackim. Prowadzenie Joanna Kinowska .
Do Laosu z fotograficzną misją. Nasz fotograf udowadnia, że profesjonalne zdjęcia można wykonać lekkim sprzętem
- Czułem się jak podczas upalnych wakacji w latach 80. w Polsce - mówi Mikołaj Nowacki o podróży do Laosu. Fotograf National Geographic wybrał się do do krainy 4000 wysp leżącej blisko granicy z Kambodżą, by udokumentować łowiących tradycyjnymi sposobami rybaków. Przekonał się, że praca z cięższym sprzętem w takich warunkach byłaby prawdziwą udręką.
Zobacz zdjęcia z Laosu >>> W 2014 roku wybrałem się do Laosu, do krainy Si Phan Don (4000 wysp) leżącej blisko granicy z Kambodżą. Mieszkałem w bambusowym domku na palach na wyspie Don Det, nad samym brzegiem Mekongu. Codziennie jeździłem rowerem przez stary francuski most na wyspę Don Khon, aby fotografować rybaków łowiących tradycyjnymi sposobami na rzece i nad wodospadem Li Phi (Somphamit). Mimo że znalazłem się w egzotycznym, tropikalnym kraju, nad rzeką i wśród uprzejmych, niespieszących się donikąd ludzi czułem się jak podczas upalnych wakacji w latach 80. w Polsce. Wtedy też jeździłem - często wzdłuż Odry po pylistych ścieżkach, a ówczesna Polska, podobnie jak Laos teraz, była socjalistyczna, na ogól nikt nie miał więc powodu, aby spieszyć się dokądkolwiek. Nad Mekongiem oprócz przyrody zachwycił mnie styl życia mieszkańców, którego podstawą jest wielka harmonia z rzeką. Tamtejsi rybacy są po prostu częścią przyrody. Z Khamem, jego rodziną i przyjaciółmi spędzałem całe dnie przez trzy tygodnie stycznia 2017 r. Moim celem było pokazanie ich sposobu życia zgodnego z rytmem przyrody. Było to dla mnie spore wyzwanie. Codziennie zmagałem się z obezwładniającym upałem, zwłaszcza że wylatując z Polski, zostawiłem za sobą zimę z minus 11 stopniami Celsjusza. Wszędobylski pył unoszący się nie tylko nad drogami powodował ataki kaszlu i utrudniał życie. Codzienna intensywna praca od bladego świtu do nocy wymagała dużego wysiłku fizycznego. Cieszyłem się więc, że pracuję lekkim, mocnym i uszczelnionym Lumixem G80 i tylko trzema leciutkimi obiektywami stałoogniskowymi – Leica 15 mm f/1.7, Lumix 20 mm f/1.7 i 25 mm f/1.4. Gdy padałem ze zmęczenia, często przychodziło mi na myśl, że praca z cięższym sprzętem w takich warunkach byłaby prawdziwą udręką. Także uszczelnienie aparatu okazało się niezwykle przydatne podczas wypraw na rzekę, gdzie woda chlapała na mnie i na mój sprzęt. Mekong w okolicy wodospadów jest bardzo wzburzony, a rybacy aby dotrzeć do najlepszych łowisk, muszą pokonywać łodziami motorowymi trudne, gwałtowne odcinki rzeki. Gdy już tam dotarli, często wchodzili z sieciami do Mekongu, zanurzając się po pierś i walcząc z wartkim nurtem. Ja zawsze byłem z aparatem tuż obok nich, cały w wodzie, w ubraniu i tenisówkach, żeby nie zranić się w stopy o podwodne skały. Lumix G80 spisywał się znakomicie niezależnie od tego, ile kąpieli przeżył. Także znakomity, celny i szybki autofocus oraz jego wbudowany flesz pomogły mi kilka razy, kiedy światła było już zbyt mało, żeby uchwycić pełen dramatyzm akcji. Tak było, gdy Kham zarzucał o zmierzchu sieć w miejscu, gdzie prąd rzeki ledwo pozwalał ustać na nogach. Mimo że walczyłem bardziej o to, żeby rzeka mnie nie porwała, zdołałem zrobić dobre zdjęcie pokazujące Khama wyciągającego ciężką sieć. Ale najbardziej intensywnym i emocjonującym czasem podczas tego wyjazdu była noc na plaży na małej wyspie Don Tahim – jedna z najtrudniejszych w moim życiu. Nie mogłem spać w obawie przed jadowitymi wężami i gigantycznymi pająkami, które wielokrotnie widywałem. Kham z kolei czuwał, bo bał się napaści jakiejś uzbrojonej grupy. Dostaliśmy ostrzeżenie od mieszkańców wsi, że taki atak może nastąpić. Kham i jego koledzy czasami wyruszają w nocy na tę wyspę, by łapać u jej brzegów ryby gołymi rękami. Mimo trudów, jakie poniosłem w trakcie tej wyprawy, byłem szczęśliwy, że miałem przywilej uczestnictwa w życiu tych odważnych ludzi, którzy żyją w zgodzie z naturą. Mikołaj Nowacki
Sukces fotografa National Geographic Polska w konkursie BZ WBK Press Foto. To jedno z tych zdjęć, których nie da się zapomnieć
Zdjęcia nagrodzone w konkursie fotografii dokumentalnej BZ WBK Press Foto przypominają nam, co było ważne w Polsce i na świecie w ubiegłym roku. Wśród laureatów 13. edycji konkursu znalazł się Mikołaj Nowacki. Fotograf polskiej edycji National Geographic odebrał nagrodę w kategorii „Natura”.
W tym roku zdjęcia do konkursu nadesłała rekordowa liczba – bo ponad 500 - polskich zawodowych fotoreporterów zatrudnionych w redakcjach oraz freelancerów. Wyboru 149 najlepszych zdjęć spośród blisko 8 tys. zgłoszonych dokonali jurorzy tegorocznej edycji konkursu pod przewodnictwem Piotra Janowskiego w składzie: Joanna Kinowska, Waldemar Kompała, Chris Niedenthal i Monika Szewczyk-Wittek. Nagrodzone zdjęcia przypominają nam, co było ważne w Polsce i na świecie w ubiegłym roku. Przywołują na nowo emocje związane z takimi wydarzeniami jak m.in. Światowe Dni Młodzieży czy Euro 2016, ale przede wszystkim pokazują ludzi w ich codzienności, która może być bardzo odmienna w zależności od części świata. Prace laureatów prezentowane są w sześciu kategoriach: Wydarzenia, Życie codzienne, Kultura i sztuka, Portrety, Sport, Natura. Łączna wartość nagród w konkursie to ponad 120 tys. zł. Laureatem najważniejszej nagrody w konkursie za Zdjęcie Roku jest Szymon Barylski, freelancer. Nagrodzone zdjęcie zostało wykonane w marcu 2016 r. w obozie uchodźców w Idomeni na granicy grecko-macedońskiej, do którego przybywają tysiące imigrantów z różnych warstw społecznych, uciekając przed wojną, śmiercią i głodem. Cały fotoreportaż, z którego pochodzi Zdjęcie Roku, zajął również I miejsce w kategorii Wydarzenia. Bank Zachodni WBK, który od 13 lat jest organizatorem i mecenasem konkursu, wybierając Nagrodę Banku, sięgnął po jedno z najważniejszych wydarzeń sportowych ubiegłego roku. Nagrodę zdobył Michał Stańczyk z Agencji Fotograficznej Cyfrasport za zdjęcie przedstawiającego Łukasza Fabiańskiego podczas meczu Ukraina – Polska UEFA EURO 2016 we Francji. Lista laureatów 13. edycji konkursu BZ WBK Press Foto: ZDJĘCIE ROKU – Szymon Barylski/ Freelancer NAGRODA BANKU ZACHODNIEGO WBK – Michał Stańczyk/ Agencja Fotograficzna Cyfrasport NAGRODA FUJIFILM - Daniel Frymark/ Radio Weekend, Testigo Documentary WYDARZENIA/ fotoreportaż I miejsce – Szymon Barylski/ Freelancer II miejsce – Beata Zawrzel/ Reporter Agencja Fotograficzna III miejsce – Wojciech Grzędziński/ Freelancer WYDARZENIA/ zdjęcie pojedyncze I miejsce – Przemysław Wierzchowski/ Gazeta Wyborcza II miejsce – Łukasz Głowala/ Freelancer III miejsce – Mateusz Włodarczyk/ Forum Polska Agencja Fotografów ŻYCIE CODZIENNE/ fotoreportaż I miejsce – Martushka Fromeast/ Freelancer II miejsce – Karolina Jonderko/ Napo Images III miejsce – Maciej Moskwa/ Testigo Documentary ŻYCIE CODZIENNE/ zdjęcie pojedyncze I miejsce – Maciej Moskwa/ Testigo Documentary II miejsce – Wojciech Grzędziński/ Freelancer III miejsce – Joanna Mrówka/ Forum Polska Agencja Fotografów PORTRETY/ fotoreportaż I miejsce – Tomasz Lazar/ Freelancer II miejsce – Filip Skrońc/ Freelancer PORTRETY/ zdjęcie pojedyncze I miejsce – Darek Golik/ Forum Polska Agencja Fotografów II miejsce – Filip Kowalkowski/ Freelancer III miejsce – Adam Tuchliński/ Newsweek KULTURA I SZTUKA/ fotoreportaż I miejsce – Joanna Mrówka/ Forum Polska Agencja Fotografów II miejsce – Luc Kordas/ Freelancer III miejsce – Tomasz Lazar/ Freelancer KULTURA I SZTUKA/ zdjęcie pojedyncze I miejsce – Renata Dąbrowska/ Gazeta Wyborcza Trójmiasto II miejsce – Jakub Wosik/ Reporter Agencja Fotograficzna III miejsce - Piotr Gamdzyk/ Freelancer NATURA/ fotoreportaż I miejsce – Tomasz Padło/ Freelancer II miejsce – Marcin Bielecki/ Polska Agencja Prasowa III miejsce – Tymon Markowski/ Forum Polska Agencja Fotografów NATURA/ zdjęcia pojedyncze I miejsce – Mikołaj Nowacki/ Freelancer II miejsce – Beata Zawrzel/ Reporter Agencja Fotograficzna III miejsce – Bartłomiej Jurecki/ Tygodnik Podhalański SPORT/ fotoreportaż I miejsce – Mirosław Pieślak/ Gazeta Codzienna Fakt II miejsce – Aleksandra Szmigiel/ Reporter Agencja Fotograficzna III miejsce – Tomasz Jodłowski/ Freelancer SPORT/ zdjęcie pojedyncze I miejsce – Michał Stańczyk/ Agencja Fotograficzna Cyfrasport II miejsce – Marek Biczyk/ Newspix III miejsce – Radosław Kaźmierczak/ Freelancer Gdzie można zobaczyć zdjęcia laureatów? W naszej galerii znajdziecie zdjęcia, które zajęły I miejsca we wszystkich konkursowych kategoriach. Fotoreportaże i zdjęcia, które uplasowały się na II i III miejscach można obejrzeć na stronie konkursu. Ponadto 5 maja rusza cykl 15 wystaw pokonkursowych w całej Polsce. Będą im towarzyszyć dodatkowe atrakcje m.in.: bezpłatne dwudniowe warsztaty fotograficzne prowadzone przez Waldemara Kompałę – jurora siedmiu edycji konkursu, oraz Karolinę Jonderko – tegoroczną laureatkę II miejsca w kategorii Życie codzienne. Odbędzie się również konkurs dla gości odwiedzających wystawę, w którym nagrodą główną w każdym mieście będzie aparat Instax mini 70 z filmem.
Sukcesy fotografów National Geographic Polska. Chwalimy się!
Fotografowie związani z żółtą ramką docenieni‭ w kraju i za granicą. Sprawdzamy, ‬co u nich słychać.‬
Zdjęcia naszych fotografów - Marcina Zaborowskiego i Pawła Młodkowskiego - zostały wyróżnione w prestiżowym konkursie Moscow International Foto Awards - MIFA 2016. To międzynarodowy konkurs, w którym co roku biorą udział tysiące fotografów z całego świata. W tegorocznej edycji MIFA prace zostały nadesłane aż z 85 krajów! Marcin Zaborowski, fotograf National Geographic Polska, otrzymał wyróżnienie w kategorii "Pets”. Wyróżnione zdjęcie można zobaczyć tutaj >>> Drugi z naszych fotografów - Paweł Młodkowski - został wyróżniony za swoje trzy fotograficzne serie:„Estetyka destrukcji”, „Pola duszy”, „Dachy". Każda seria to projekt otwarty, uzupełniany nowo powstałymi zdjęciami. Doceniony został również Mikołaj Nowacki. Dolnośląski tygodnik "Magazyn Wrocław", dodatek do "Gazety Wyborczej", opublikował właśnie rozmowę z fotografem. Obszerny wywiad, ilustrowany zdjęciami, traktuje o potrzebie chronienia dzikiej przyrody Odry. Nowacki od 5 lat prowadzi projekt fotograficzny, w którym przedstawia ludzi i otoczenie związane właśnie z tą rzeką. Gratulujemy!
Fotograf Mikołaj Nowacki z publikacją w amerykańskim National Geographic. Brawo!
Wyróżniony w 9. Wielkim Konkursie Fotograficznym fotoreportaż "Gry wojenne: Bałtyk" został dziś opublikowany na nationalgeographic.com
- Bardzo się cieszę. To dla mnie duży sukces, z którego jestem bardzo dumny - mówi Mikołaj Nowacki. Fotograf w 2013 roku zdobył wyróżnienie w 9. Wielkim Konkursie Fotograficznym w kategorii „Fotoreportaż” - właśnie za materiał "Gry wojenne: Bałtyk". Zobacz cały fotoreportaż >>> Na fregacie ORP Gen. Tadeusz Kościuszko miał okazję obserwować ćwiczenia specjalnej grupy sabordażowej, której zadaniem jest przeszukiwanie podejrzanych statków. Jak tłumaczył - liczba ćwiczeń, jakie wykonują marynarze podczas standardowych manewrów, była dla niego zaskoczeniem. Z tego zaskoczenia wzięła się chęć fotografowania. I tak powstał niezwykły fotoreportaż. Dynamiczny, przeszywający – chłodem i wilgocią, jakie biją z tych zdjęć. Publikację można znaleźć na amerykańskiej stronie nationalgeographic.com Gratulujemy i kibicujemy!
Polak wyróżniony na festiwalu fotograficznym w Chinach
Xishuangbanna to festiwal fotografii, gdzie niezwykle ważnym motywem jest woda. "Odra" to cykl zdjęć Mikołaja Nowackiego, które zostały wyróżnione
Jestem bardzo szczęśliwy. To była ogromna niespodzianka - powiedział nam Michał Nowacki, który właśnie wrócił z Chin z festiwalu fotograficznego Xishuangbanna. - Moja wystawa "Odra" została bardzo dobrze przyjęta przez publiczność i przez media. Cieszę się, że mogłem się podzielić z Chińczykami moją troską o rzeki. Na koniec festiwalu na Na koniec festiwalu na Mikołaja czekała miła niespodzianka: nagroda. Spośród stu osób wystawiających swoje prace został zaliczony do najlepszej dziesiątki. Gratulujemy!