Czy można żyć całkowicie bez słońca? Ci ludzie udowadniają, że tak. Cena jest jednak ogromna
Nie potrzebują klimatyzacji, nie płacą czynszu i żyją z dala od oczu policji oraz miejskich służb. W całych Stanach Zjednoczonych i spalonej słońcem Australii tysiące ludzi podjęło decyzję, którą reszta świata uznałaby za czyste szaleństwo – przenieśli swoje życie pod ziemię. Choć budują tam sypialnie, a nawet prowizoryczne prysznice, ich codzienność to tykająca bomba. Gdy nadchodzi katastrofa, tracą wszystko w kilka minut.
Spis treści: Ludzie nazywani „kretami” Tajemnicze kopce z piasku Podziemne „schrony” i technologiczna prowizorka Jakie są skutki życia w ciemnościach Zmieniający się klimat, ubóstwo i trudne warunki geograficzne popychają ludzi w kierunku decyzji, które większość świata może w najlepszym razie uznać za fanaberię. Z dala od słońca, pod powierzchnią ziemi, toczy się jednak życie wcale nieróżniące się od naszego. Ludzie nazywani „kretami” W całych Stanach Zjednoczonych żyje nawet do 800 tys. osób w kryzysie bezdomności. Tam, gdzie człowieka zawodzi system, ludzie znajdujący się w potrzasku wynajdują sposoby na przetrwanie, które budzą strach i podziw jednocześnie. „Ludzie-krety” z Las Vegas schodzą do podziemi z konieczności, gdy na zewnątrz panują ekstremalne temperatury, lub dla bezpieczeństwa – z dala od oczu służb miejskich i policji. Wybór pada najczęściej na stare zajezdnie kolejowe, opuszczone stacje metra czy nawet zamknięte kanały burzowe. To tam powstają prowizoryczne osady, które służą za schronienie tysiącom ludzi. W jednym z takich tuneli bohaterowie reportażu ABC News urządzili sobie własne pokoje. W przedzielonej dyktą przestrzeni można było znaleźć łóżko, stare meble, a nawet prowizoryczny prysznic. Cała konstrukcja miała jednak charakter tymczasowy, jako że z powodu regularnych podtopień – samych w sobie niebezpiecznych dla mieszkańców – większość z nich regularnie traci cały swój dobytek. Pomimo tego wielu z nich konsekwentnie odmawia pomocy ze strony organizacji charytatywnych. Tajemnicze kopce z piasku W centralnej Australii, gdzie dzienne temperatury przekraczają 40 stopni Celsjusza, a pokryte pyłem, niekończące się równiny urozmaicają tajemnicze kopce z piasku, znajduje się miejscowość Coober Pedy – nieformalna stolica wydobycia opali w tej części kraju. Wyjątkowość miasteczka, poza surowym klimatem, polega na alternatywnej wersji mieszkalnictwa, które zostało przeniesione pod powierzchnię ziemi. Koszt budowy „w skale” jest zbliżony do ceny zakupu tradycyjnego mieszkania. Różnica? „Domy wykopane w ziemi” nie wymagają klimatyzacji i doskonale chronią przed burzami piaskowymi. Mieszkańcy wykuwają z piaskowca wszystko, czego potrzebują – od regałów i stołów po podziemne baseny. Ze względu na wyjątkowość miasteczka tętni tu również życie turystyczne. W pełni wyposażony podziemny apartament można wynająć za kwotę ok. 100 dolarów za noc. Podziemne „schrony” i technologiczna prowizorka Coober Pedy jest jednak wyjątkiem. Wszędzie tam, gdzie warunki życia wymuszają na ludziach szukanie schronienia pod ziemią, podobne przedsięwzięcia wymagają zaawansowanego zaplecza technologicznego i inwencji budowniczych. W ostatnich latach coraz bardziej popularne stają się inicjatywy budowania podziemnych schronów na wypadek wojny nuklearnej lub katastrof naturalnych. Tym, co decyduje o wyborze odpowiedniej lokalizacji, jest przede wszystkim ukształtowanie terenu oraz rodzaj gleby. Odpowiedni grunt może służyć jako doskonały stabilizator dla całej konstrukcji, zapewniając częściową ochronę przed radiacją w razie katastrofy nuklearnej czy działając jako amortyzator w przypadku wstrząsów sejsmicznych. Nie mniej istotny jest fakt, że gleba potrafi także świetnie regulować temperaturę bez zużywania energii elektrycznej. Podziemne schronienia najlepiej sprawdzają się w klimacie charakteryzującym się znacznymi wahaniami temperatur i niską wilgotnością. Jakie są skutki życia w ciemnościach Życie „z dala od słońca” ma jednak swoje mroczne oblicze. Długotrwałe przebywanie w ciasnych pomieszczeniach i ograniczanie się wyłącznie do sztucznego światła wiąże się z poważnymi obciążeniami, które z czasem mogą przysporzyć mieszkańcom poważnych problemów ze zdrowiem. Brak ekspozycji na światło słoneczne prowadzi często do zaburzenia rytmu dobowego oraz spadku poziomu serotoniny w organizmie, co z kolei przekłada się na częstsze występowanie objawów depresyjnych i stanów lękowych. Długotrwałe przebywanie w zamkniętych przestrzeniach może również doprowadzić do nasilenia się objawów klaustrofobii. Istnieje jednak szereg nowatorskich rozwiązań architektonicznych, które pozwalają rozwiązać przynajmniej część z tych problemów. Popularną metodą stosowaną w domach podziemnych czy schronach jest instalacja tzw. świetlików rurowych, które przechwytują promienie słoneczne z powierzchni i przekierowują je przy pomocy luster i światłowodów do pomieszczeń znajdujących się pod ziemią. W podobny sposób działają również pionowe szyby instalowane w sufitach, które umożliwiają mieszkańcom spoglądanie na niebo i korzystanie z naturalnego światła dziennego. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Kuba Stasiak Korespondent wojenny i wolontariusz. Od lat relacjonuje konflikty zbrojne, łącząc pracę reporterską z bezpośrednim wsparciem ludności cywilnej. W ostatnich latach przebywał na ukraińskim froncie, gdzie dokumentował rzeczywistość wojny i uczestniczył w ewakuacjach mieszkańców ze stref zagrożenia. Publikował m.in. podczas konfliktu w Górskim Karabachu w 2020 roku. Z wykształcenia dziennikarz, posiada przygotowanie z zakresu medycyny pola walki. W swojej pracy skupia się na doświadczeniu ludzi uwikłanych w konflikty oraz na granicy między pomocą humanitarną a reportażem. Obecnie mieszka w Ameryce Południowej, skąd publikuje i pracuje nad kolejnymi projektami reporterskimi.
Mieszkanie nad morzem wydłuża życie – ale nie każdemu. Oto wyjątki
Chęć długiego i zdrowego życia powoduje, że wprowadzamy wiele różnych zmian: uprawiamy więcej sportu, rzucamy palenie, wysypiamy się, dbamy o dietę. Okazuje się jednak, że duży wpływ na długowieczność może mieć także odległość od zbiornika wodnego. Czemu warto zainwestować w dom nad morzem i jaki ma on wpływ na długość życia?
Spis treści Związek między lokalizacją a długowiecznością Jaka jest przyczyna dłuższego życia nad morzem? Nie każde sąsiedztwo wody jest korzystne Domy nad morzem w Polsce Najnowsze badania potwierdziły to, co dawno podejrzewano: mieszkanie w pobliżu linii brzegowej, może znacząco wydłużać życie. Naukowcy z Uniwersytetu Stanowego Ohio przeanalizowali dane 66 263 osób, badając związek między długością ich życia a miejscem zamieszkania. Związek między lokalizacją a długowiecznością Badacze nie bez kozery skupili się na strefie przybrzeżnej – już wcześniejsze analizy udowodniły korelację między mieszkaniem w „niebieskich strefach” a korzyściami zdrowotnymi. Tym razem chcieli jednak skupić się bezpośrednio na związku między długością życia a mieszkaniem nad wodą. Dane okazały się zaskakujące. Osoby posiadające domy nad morzem czy oceanem charakteryzowała dłuższa oczekiwana długość życia. Jednak osoby mieszkające nad śródlądowym zbiornikiem wodnym w mieście żyły przeciętnie krócej. – Przewiduje się, że mieszkańcy wybrzeża będą żyć przynajmniej o rok dłużej od średniej wynoszącej 79 lat [szacowana długość życia w Stanach Zjednoczonych w 2025 r. – przyp. red.], a osoby mieszkające w zurbanizowanych obszarach w pobliżu rzek czy jezior mają szanse umrzeć o rok wcześniej, niż wynosi średnia – mówi Jianyong Wu, naukowiec zajmujący się zdrowiem z Ohio State University. Jaka jest przyczyna dłuższego życia nad morzem? Niestety, nie udało się znaleźć prostego związku przyczynowo-skutkowego, który miałby ostatecznie rozwiązać zagadkę nadmorskiej długowieczności. Naukowcy sugerują jednak kilka czynników, które mogą się wzajemnie wzmacniać. Wymienia się wśród nich przede wszystkim łagodniejszy klimat, czyli mniej dni z ekstremalnymi temperaturami, lepszą jakość powietrza i większe możliwości rekreacji na łonie natury. Niebagatelne okazały się jednak także przyczyny społeczno-ekonomiczne. Nieruchomości nad morzem są zwykle droższe niż domy znajdujące się w głąb lądu, a więc wysoki status materialny ich posiadaczy również koreluje z oczekiwaną długością życia. Nie każde sąsiedztwo wody jest korzystne Naukowców zaskoczyło to, że wbrew ich założeniom nie każdy dom położony wzdłuż linii brzegowej zwiększa oczekiwaną długość życia. Chociaż mieszkanie na wsi nad rzeką czy jeziorem faktycznie wydłuża życie, to w mieście jest zupełnie inaczej. W mieście zbiorniki śródlądowe przynoszą ryzyko powodzi, mniej jest przestrzeni do rekreacji, a zanieczyszczenie powietrza jest duże i niesie katastrofalne skutki dla zdrowia. Innymi słowy: wszelkie korzyści wynikające z przebywania w pobliżu wody są niwelowane poprzez niedogodności związane z życiem w mieście. Domy nad morzem w Polsce Szacuje się, że w polskich gminach nadmorskich – a do nich zalicza się w naszym kraju 55 jednostek administracyjnych – mieszka około 4,2% mieszkańców naszego kraju, czyli 1,6 mln osób. To właśnie głównie oni korzystać mogą z dobrodziejstw, które niesie za sobą strefa dłuższego życia. Który czynnik przedłużający życie jest jednak najważniejszy? To wciąż pozostaje zagadką. Źródło: Science Alert Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Własne mieszkanie czy Everest? Wybór wcale nie był oczywisty
Mówi się, że każdy ma swój Everest. Ja też miałam. Tyle że w moim przypadku naprawdę chodziło o najwyższy szczyt na Ziemi.
W tym artykule: Mieszkanie czy wyprawa? Każdy się boi Zdjęcie na zaliczenie Niespodziewany brak tlenu Same plusy Mount Everest nie był najtrudniejszą górą, na jakiej byłam – w tej kategorii na pierwszym miejscu bez cienia wątpliwości stawiam K2. Szczerze mówiąc, Everest nie łapie się też do mojego rankingu najpiękniejszych gór – jego sylwetka jest, jak na mój gust, zbyt przysadzista. Posiada jednak atut, który sprawia, że nie ma konkurencji – jest na Ziemi najwyższy. Chciałam na nim stanąć, bo każdy chyba by chciał, a ja na dodatek byłam po lekturze całej masy książek o himalaizmie. Ale ważniejszy w tym spełnieniu marzeń był nie tyle cel, co niełatwa droga do niego. To ona sprawiła, że Everest tak bardzo wpłynął na moje życie. Mieszkanie czy wyprawa? Mimo że w górach działam od bardzo dawna (tak na dobre – od czasów studenckich), na pierwszym ośmiotysięczniku, którym był właśnie Everest, stanęłam późno – w wieku 47 lat. Kiedy inni kończą himalajską „karierę”, ja dopiero ją zaczęłam. Powodów, dla których chciałam wspinać się na Everest, było kilka. Byłam już pod tą górą kilka razy w roli przewodniczki prowadzącej himalajskie trekkingi. Za każdym razem, patrząc z oddali na skalisty wierzchołek, zastanawiałam się, jaki widok się z niego roztacza. Jako pisząca o górach dziennikarka stwierdziłam, że nie powinnam komentować himalajskich wypraw, jeśli nie mam w tej kwestii własnych doświadczeń. Niewiele osób wiedziało, że będę się wspinać. Jechałam na Everest dla siebie, sprawdzić, czy dam radę, ale też po to, aby tak po prostu wśród tych majestatycznych szczytów pobyć, mieć je na wyciągnięcie ręki, odciąć się od prozy codziennego życia. I przez dwa miesiące, bo tyle trwała wyprawa, przenieść się – w przenośni i dosłownie – na zupełnie inne poziomy. Przygotowania były długie i wyczerpujące. Nie raz miałam kryzysy, zastanawiałam się, czy to ma sens. Zdawałam sobie sprawę z ryzyka, wiedziałam, że nie wszyscy z takich wypraw wracają. Ale podświadomie czułam, że jeśli odpuszczę, będę tego żałować do końca życia. Szkoliłam się wspinaczkowo, kompletowałam sprzęt, ambitnie pracowałam nad kondycją. Mimo że nie znoszę wczesnego wstawania, bez narzekania zrywałam się o 5 rano na trening. Problemem były fundusze. Po długich pertraktacjach z Nepalczykami udało mi się wynegocjować naprawdę dobrą cenę za organizację wyprawy, ale i tak 30 tys. dol., jakie musiałam zapłacić, to była dla mnie ogromna suma. Szukanie sponsorów zabierało mi mnóstwo czasu i energii, a tymczasem efektów nie było. Ale nie odpuszczałam. Uznałam, że raz się żyje, i ostatecznie stanęło na tym, że wydam na wyprawę wszystkie oszczędności życia, przez wiele lat odkładane na kupno własnego mieszkania. „Dla mnie sam fakt, że to wszystko pospinałaś i w ogóle na tę wyprawę wyjechałaś, to już jest swoisty Everest” – napisał mi w SMS-ie odczytanym po przylocie do Nepalu mój kibicujący mi wiernie mąż. Gdzie kończy się himalaizm, a zaczyna turystyka? "O klasie wspinacza świadczy to, że potrafi zawrócić" Więcej ludzi zdobyło Mount Everest jednego dnia w 2010 r. niż przez 30 lat po pierwszym wejściu w 1953 r. A jednak jak mówi Dariusz Załuski, "Everest nie jest górą, na którą wejść mog.. Każdy się boi Nie była to łatwa wyprawa. Wiele razy trzeba było wyjść, jak to się ładnie mówi, poza strefę komfortu. Przeklinałam zimno, ciasny namiot, ciężki plecak, buntujący się przez niedotlenienie organizm i ogólnie wysiłek, jakiego wymagało wspinanie. W lusterko wolałam nie spoglądać – trudno było zaakceptować samą siebie: spuchniętą twarz (na wysokości to normalne), tłuste włosy, wysuszoną skórę, popękane usta i poparzony słońcem nos. Równocześnie każda chwila tej wyprawy była wielką przygodą. Po kilku dniach pobytu w bazie znałam mnóstwo osób z różnych krajów. Moim ulubionym odcinkiem stał się rozciągający się między bazą a obozem pierwszym icefall. Wiedziałam oczywiście, że kluczenie między tworzącymi go ogromnymi serakami, czyli blokami śniegu i lodu, jest niebezpieczne, ale magia tego miejsca sprawiała, że nie mogłam mu się oprzeć. Czułam się jak w bajce. O tym, że śmierć na tej górze czai się na każdym kroku, przekonałam się, gdy dotarła do nas informacja o Szerpie, który zginął, wpadając do przykrytej śniegiem, niewidocznej szczeliny. Potem tragicznych wypadków było więcej. Zginął Aleksiej Bołotow, który wspinał się razem z Denisem Urubką. Kilka dni wcześniej byłam u nich w namiocie, piliśmy herbatę, Aleksiej opowiadał o swoich planach. Gdy dowiedziałam się, że spadł z kilkuset metrów, po tym jak na skałach przetarła mu się lina, przesiedziałam na pobliskim wzgórzu 3 godz. Płakałam, miałam żal do góry, że tak nagle zabiera życie. A potem zrozumiałam, że muszę się wziąć w garść. I że góry, zwłaszcza te najwyższe, to nie zabawa. To natura rozdaje tu karty. Czy się bałam? Jasne, że tak. Im wyżej, tym bardziej. Ale wiedziałam już, że to normalne – wszyscy się boją, choć nie zawsze się do tego przyznają. Jeśli ktoś się nie boi, to znaczy, że nie mówi prawdy albo nie wszystko jest w porządku z jego psychiką. Ważne, żeby był to lęk, który nie ogranicza, nie paraliżuje, a taki, który motywuje, pomaga podejmować rozsądne decyzje i wzmaga koncentrację. Zdjęcie na zaliczenie Niemal wszystkie wyprawy działają na Evereście w sezonie wiosennym, dokładnie w okresie od połowy kwietnia do końca maja, przy czym ataki szczytowe to zazwyczaj kilka, maksimum kilkanaście dni w okolicach połowy maja. Ja wyruszyłam pięć dni po głównym „szturmie”. Tak chętnie opisywane przez media „kolejki na Evereście” dotyczą raptem jednego dnia w roku, kiedy są najlepsze warunki pogodowe. Trudno się więc dziwić, że większość osób właśnie wtedy zmierza na szczyt. Ale można iść też kilka dni wcześniej albo później, kiedy co prawda wiatr jest silniejszy, a niebo bardziej pochmurne, za to na szlaku nie ma tak wielu ludzi. W trakcie mojego ataku góra była prawie pusta, spotkałam raptem kilkanaście osób, momentami wręcz żałowałam, że wokół mnie nikogo nie ma. Everest zdobyłam 23 maja 2016 r., tuż przed godziną szóstą, po ośmiu godzinach od wyjścia z „czwórki”, obozu na wysokości 7900 m. Z racji tego, że szłam sama, na finiszu mój umysł zaprzątała myśl: „a kto mi zrobi zdjęcie!?”. Nie chodziło o fotę do chwalenia się w internecie, ale o dowód, że cel osiągnęłam (telefonu komórkowego wtedy nie miałam, więc selfie nie wchodziło w rachubę). Na szczęście okazało się, że są na szczycie jakieś osoby – zdjęcie może nie najlepsze, bo pod słońce, ale mam. Często dostaję pytania, o czym myślałam, będąc na tych 8848 metrach nad poziomem morza? Jasne, że się cieszyłam. Świadomość, że wszystkie inne szczyty są dużo, naprawdę dużo niższe, a ja, szczęściara, stoję w najwyższym punkcie naszej planety, to uczucie bezcenne. Z drugiej strony nie byłam pewna, czy to się dzieje naprawdę, czy to przypadkiem nie sen, z którego ktoś mnie obudzi i powie, że mam się szykować do wyjścia w górę. Cieszyłam się też z innego powodu. Mianowicie – że nie muszę już wyżej iść, że to koniec tej wielogodzinnej męczarni, gdy ze względu na niedotlenienie każdy krok stanowił olbrzymi wysiłek (na szczycie Everestu dostępny dla organizmu tlen to tylko 33 proc. wartości z poziomu morza). Równocześnie zdawałam sobie sprawę, że to dopiero połowa drogi, i to łatwiejsza. Że przede mną jeszcze zejście. A wiem, że mój organizm jest wycieńczony, więc łatwo popełnić błąd. Statystyki jednoznacznie wskazują, że większość wypadków zdarza się w czasie powrotu ze szczytu. Niespodziewany brak tlenu Rzeczywiście, dalsze wydarzenia pokazały, że dopóki nie wrócisz do bezpiecznej bazy, wiele jeszcze może się zdarzyć. Po udanym ataku szczytowym pozostałam w ostatnim obozie na noc. Ponieważ to ciągle duża wysokość, praktycznie wszyscy korzystają tam z butli z tlenem. Niestety w środku nocy posłuszeństwa odmówił kluczowy zawór butli i w efekcie cały tlen się ulotnił. A ja, ciężko dysząc, męczyłam się do rana, nie mogąc złapać oddechu. Rzęziło mi w płucach, co świadczyło o obrzęku płuc, ale szczerze mówiąc, nikt z nocujących ze mną w namiocie wcale tym się nie przejął (wszyscy byli wyczerpani atakiem szczytowym). Rano, ledwo żywa, na szczęście już z nową butlą, którą ktoś mi dał, słaniając się na nogach, rozpoczęłam zejście. W miarę schodzenia, a tym samym też dotleniania organizmu, było już lepiej. Gdy dotarłam do obozu 2, gdzie spędziłam kolejną noc, w pełni już do mnie dotarło, że naprawdę to zrobiłam! O tym, że zostałam 10. Polką, która stanęła na Evereście, dowiedziałam się z SMS-ów. Same plusy Teraz, 11 lat później, utwierdzam się w przekonaniu, że była to najważniejsza wyprawa w moim życiu. Co mi przyniosła? Duży skok w moim górskim rozwoju, znajomości, które trwają do dziś, wspomnienia, które stały się treścią książki „Everest. Góra gór”, ale nie tylko. Była to też świetna okazja poznania samej siebie, zobaczenia, jak się zachowuję w ekstremalnych sytuacjach, sprawdzenia, czy inni mogą na mnie liczyć i jakie wartości są dla mnie istotne. Dzięki tej wyprawie zmienił się mój charakter – stałam się silniejsza: fizycznie, ale co ważniejsze – psychicznie. Bardziej w siebie wierzę, nauczyłam się lepiej panować nad emocjami (choćby lękiem i stresem), wiem, jak wyzwalać w sobie pokłady determinacji czy motywacji. Dotarło do mnie także, że mogę dużo więcej, niż mi się wydaje, a marzenia się nie spełniają – marzenia się spełnia! I jeszcze – mimo że wiedziałam już wcześniej, że kocham góry, po Evereście stały się one niczym narkotyk (tyle że zdrowy). Wkrótce przyszły kolejne wyzwania – zdobyłam w sumie cztery ośmiotysięczniki i skompletowałam Koronę Ziemi. Ale do Everestu już zawsze będę miała ogromny sentyment. I będę go bronić! Ze swoich doświadczeń wiem, że wiele opinii na temat tej góry jest przekłamanych, naciąganych. Przy czym najwięcej do powiedzenia mają zwykle ci, którzy nie byli nawet w bazie pod najwyższą górą świata. A to, że coraz więcej osób Everest zdobywa? Trudno się dziwić – przedrostek „naj” działa jak magnes. Dla najwyższej góry świata to zarówno atut, jak i przekleństwo.
Znalezienie mieszkania w Warszawie od dawna jest trudne. Już w okresie międzywojennym graniczyło z cudem
Do końca dwudziestolecia międzywojennego w Warszawie brakowało mieszkań, a istniejące były ponad miarę zagęszczone. W mieszkaniach jednoizbowych, których jeszcze w latach trzydziestych XX wieku było prawie 37%, mieszkały średnio po cztery osoby.
W tym artykule: Jak poprawić sytuację mieszkaniową w stolicy? Osiedla robotnicze w Warszawie Warszawskie spółdzielnie Nowe domy – wyższa jakość Stolica. Miasto wyraźnych różnic Powszechne były niespełniające żadnych standardów mieszkania w suterenach lub na poddaszach. Mieszkali w nich najubożsi, głównie robotnicy, którzy wraz z chałupnikami stanowili ponad połowę wszystkich pracujących. Jak poprawić sytuację mieszkaniową w stolicy? Próbę poprawienia ich warunków mieszkaniowych podjęła grupa lewicowych społeczników i architektów, m.in. Teodor Toeplitz czy Bolesław Bierut. W grudniu 1921 roku założyli Warszawską Spółdzielnię Mieszkaniową (WSM), która miała zagwarantować robotnikom godziwe warunki mieszkaniowe. Osiedla z usługami i zapleczem socjalnym – szkołami, przedszkolami, pralniami, placami zabaw i salami zebrań – oraz towarzyszącym im programem społecznym zaplanowano na pustym jeszcze wtedy Żoliborzu. Realizacji szczytnych idei przeszkodziła ekonomia. Robotnicy byli za biedni i WSM musiała otworzyć się na inteligentów. Ostatecznie w koloniach WSM, powstających na Żoliborzu od 1926 roku, robotnicy stanowili tylko około jedną czwartą mieszkańców. Z myślą o nich w latach trzydziestych XX wieku zbudowano osiedle na odleglejszym Rakowcu, w którym mieszkania były mniejsze i o niższym standardzie, bez łazienek, ale wystarczająco tanie. Do końca II Rzeczpospolitej w 1655 lokalach WSM zamieszkało prawie 5400 osób. Była to kropla w morzu potrzeb, ale działanie spółdzielni wyznaczyło kierunek i stało się przykładem nowoczesnego budownictwa. Osiedla robotnicze w Warszawie W ślad za nim powołane przez rząd w 1934 roku Towarzystwo Osiedli Robotniczych (TOR) zbudowało osiedla na Kole na Woli i przy ulicy Podskarbińskiej na Pradze. Zaś minister poczt i telegrafów Ignacy Boerner (ten sam, który rozbroił Niemców w listopadzie 1918 roku) zainicjował budowę osiedla dla pocztowców w podwarszawskich wówczas Babicach. Towarzystwo Popierania Budowy Własnych Domów Pracowników Służby Łączności powstało w kwietniu 1932 roku. W listopadzie pierwszych 56 rodzin wprowadziło się do własnych czterech kątów. W 1935 roku osiedle liczyło już 300 domów. Warszawskie spółdzielnie Na kolektywne formy budownictwa łatwiej było otrzymać kredyt. W 1937 roku w Warszawie istniały 134 spółdzielnie (37% wszystkich w kraju). Zarówno niewielkie, które budowały jeden budynek, jak i duże, odpowiadające za całe osiedla domów wielo- i jednorodzinnych. Zazwyczaj organizowały je grupy zawodowe — oficerowie, urzędnicy, nauczyciele, kolejarze, profesorowie wyższych uczelni, parlamentarzyści. Początkowo dominowały style narodowe nawiązujące do wzorców historycznych, głównie szlacheckich dworków. A od końca lat dwudziestych XX wieku coraz częściej modernizm z elementami funkcjonalizmu. To te style decydowały o charakterze i postrzeganiu nowo powstających dzielnic: Żoliborza, Ochoty, Mokotowa, Saskiej Kępy. Licznie pojawiały się także w krajobrazie Powiśla, Woli, Grochowa i Śródmieścia. W centrum miasta parcelowano prywatne ogrody, np. Frascati, na miejscu którego wyrosła nieparzysta, całkowicie modernistyczna pierzeja ulicy Wiejskiej. Nowe domy – wyższa jakość Nowe domy wznoszone w ciasnej, ulicznej zabudowie były już bardziej przyjaznymi przestrzeniami do mieszkania. Prawo budowlane z 1928 roku zabroniło bowiem wznoszenia wąskich oficyn i maleńkich podwórek-studni, które coraz częściej zastępowane były przez duże dziedzińce, gwarantujące zieleń, światło i powietrze. Nawet niezbyt duże, dwu–trzypokojowe mieszkania miały cechę z rzadka już spotykaną w berlińskich czy paryskich lokalach o takim standardzie – przewidziane miejsce dla służącej, najczęściej wnękę przy kuchni. Dzięki niezwykle taniej sile roboczej, dostarczanej przez cierpiącą na ukryte bezrobocie wieś, właściwie każda lepiej sytuowana rodzina inteligencka lub (drobno)mieszczańska mogła sobie pozwolić na pomoc domową. W latach trzydziestych XX wieku w Warszawie było ponad 60 tysięcy zarejestrowanych służących. Służące były tak tanie, a prąd i – używając współczesnej terminologii – sprzęt AGD tak drogi, że nawet do zamożniejszych domów technika – w postaci odkurzacza czy lodówki – wkraczała powoli. Znacznie taniej wychodziła pomoc domowa ze ścierką. I jej codzienne wyprawy po zakupy, zazwyczaj do maleńkich sklepików obsługiwanych przez właściciela, które w 1937 roku wciąż stanowiły grubo ponad połowę z 32 146 stołecznych punktów handlowych. Jednak na mieszkania (i służącą) stać było tylko posiadających stałą pracę i płacę. Jeremi Przybora jako spiker radiowy zarabiał ponad 400 złotych miesięcznie i tym samym znajdował się w grupie uprzywilejowanych. Wspominał, że w Warszawie żyło się „wygodnie i przyjemnie”. Ale oczywiście nie na Marymoncie, Czerniakowie czy Targówku, bo tam „i nędza, i brak kanalizacji”. Stolica. Miasto wyraźnych różnic Warszawa lat trzydziestych XX wieku była wciąż miastem kontrastów, w którym nowoczesne budynki sąsiadowały z drewnianą zabudową (30% budynków), a asfaltowe jezdnie – z błotnistymi ulicami. Stragany, monety i kości sprzed ponad 200 lat. Odkrycia archeologiczne na Placu Trzech Krzyży w Warszawie Pozostałości straganów, monety i kości zwierząt nawet sprzed 200 lat odkryli archeolodzy w czasie badań na Placu Trzech Krzyży w centrum Warszawy. Towarzyszyły przebudowie nawierzchni. Wsp.. W 1938 roku 38% z 780 kilometrów warszawskich ulic nie było utwardzonych nawet tzw. kocimi łbami, czyli kamieniem polnym. 35% ulic spowijały ciemności, a ponad jedną trzecią latarni stanowiły lampy gazowe. Zamiast nowoczesnych udogodnień musiały wystarczyć wiadra, balie i wygódki (właśnie wtedy nazwane „sławojkami”, od nazwiska generała Felicjana Sławoja-Składkowskiego, który jako minister spraw wewnętrznych nakazał ich budowę). W Warszawie lat trzydziestych XX wieku wciąż tylko 72% mieszkań posiadało dostęp do sieci wodociągowej, a 40% — do kanalizacji. Opis sanitariatów w kamienicy na Czerniakowie, pozostawiony przez Stanisława Grzesiuka, przed wojną młodego robotnika, po wojnie zaś pamiętnikarza i propagatora warszawskiego folkloru, był reprezentatywny także dla innych części miasta: „Ustęp nie był skanalizowany, latem unosił się taki fetor, że można było udusić się. Wtedy niektórzy chodzili do pobliskiego, dziko rosnącego parku albo na puste ogrodzone place. […] Najgorzej jednak było, gdy latem, w nocy, usłyszało się głośne wołanie: »Okna proszę zamykać, z ustępu wybierać się będzie!«. Wtedy i w mieszkaniu można było udusić się smrodem”. Ale były i pozytywy podwórkowych sławojek. Przy niedoborze publicznych toalet udostępniano je przechodniom, o czym informowała tabliczka „Klucz u stróża”. To jest przedruk z książki Jerzego Kochanowskiego „Pomiędzy. Krótka historia Warszawy”, która ukazała się nakładem wydawnictwa Muzeum Warszawy.
Ile gatunków żyje razem z tobą w domu? Naukowcy bardzo się pomylili
Nasze najbliższe otoczenie jest pełne życia. I to dosłownie. Podczas lockdownu trzech naukowców policzyło, ile gatunków roślin i zwierząt mieszka razem z nimi w gospodarstwie. Było ich 5 razy więcej, niż się spodziewali.
W tym artykule: Jak badacze liczyli gatunki w mieszkaniu Dom na przedmieściach Niespodziewani wpółmieszkańcy Zamorskie chwasty Sekret dzikiego ogródka To mógłby być początek dowcipu. Trzech naukowców – matematyk, ekolog i taksonomista – zostało zamkniętych razem w jednym domu. Było to podczas pandemii koronawirusa, a lockdown trwał bardzo długo. Jak badacze liczyli gatunki w mieszkaniu Badacze postanowili spożytkować jakoś czas, który spędzali na 400 m2. Jak? „Nie minęło wiele czasu, zanim zaczęliśmy się zastanawiać, ile gatunków roślin i zwierząt żyje razem z nami. Zdecydowaliśmy się je policzyć” – piszą Matthew H. Holden, Andrew Rogers i Russell Yong na portalu „The Conversation”. Naukowcy przypuszczali, że „współmieszkańców” będzie około 200–300. Podobnie obstawiali ich koledzy, których zapytali o zdanie. Wynik przerósł oczekiwania wszystkich. Po roku liczenia Holden, Rogers i Yong rozpoznali w swoim otoczeniu aż 1150 różnych gatunków. Dom na przedmieściach Niewiele z nich będzie brzmiało dla nas znajomo. Liczenie zostało przeprowadzone w Australii, w Annerley, na przedmieściach Brisbane. Tak właśnie znajduje się miejsce eksperymentu – 200-metrowy dom z trzema sypialniami, stojący na dwa razy większej działce. Nic dziwnego, że badacze za zwyczajnych mieszkańców okolicy uznają gatunki, które nam wydają się egzotyczne. Są to ibisy, kukabury (to średniej wielkości ptaki o dużej głowie i potężnym dziobie), oposy i psy latające (czyli rudawki wielkie, należące do największych żyjących na Ziemi nietoperzy). Ile kosztuje najdroższe jedzenie świata? Przygotuj się na ceny liczone w dziesiątkach tysięcy dolarów Luksus przyciąga sam w sobie. Może być nawet zabiegiem marketingowym, bo drogie produkty i usługi odruchowo postrzegamy jako lepsze niż te tańsze. Dobrze wiedzą o tym także restauracje. Pal... Niespodziewani wpółmieszkańcy Oprócz nich w domu i w otaczającym go ogrodzie znalazły się stworzenia, które swoją obecnością zaskoczyły nawet naukowców. „Aż trzech z 1150 odkrytych gatunków nie ma w najważniejszej australijskiej bazie danych o bioróżnorodności” – piszą badacze. Do tej niespodziewanej trójki należy rzadki gatunek komara, mucha piaskowa oraz płaziniec Platydemus manokwari. Ten ostatni nie dość, że jest w Australii gatunkiem inwazyjnym, to jeszcze zmniejsza liczebność rodzimej populacji ślimaków. Jak można się domyślić, sporą część odkrytych gatunków stanowiły owady. W sumie naukowcy naliczyli 13 gatunków komarów. A także aż 56 gatunków pająków. Żywiły się one mieszkańcami szuflad – ćmami albo wołkami zbożowymi. View oEmbed on the source website Zamorskie chwasty Badacze przyznają, że w okresie lockdownu nikt nie zajmował się specjalnie ogródkiem. Pojawiło się na nim mnóstwo chwastów. Większość z nich – aż 100 ze 103 roślin – nie należało do gatunków rodzimych. Były to rośliny inwazyjne, pochodzące z innych części świata. Nieco lepiej sytuacja przedstawiała się z drzewami. W ogródku rosły dwa wiecznie zielone drzewa nazywane „lilly pilly” – czyli Syzygium smithii. Zapewniały one cień, schronienie i pokarm dla zapylaczy i innych owadów. Badacze wyróżnili wśród nich 109 gatunków muchówek. Między nimi było 10 gatunków bzygowatych – zapylaczy na pierwszy rzut oka bardzo podobnych do os. Tych drugich również nie brakowało, podobnie jak pszczół. W sumie os i pszczół naliczono aż 70 gatunków. To jednak nic w porównaniu z motylami. W ciągu roku ogród odwiedziło ponad 400 gatunków tych owadów. „Niektóre były wielkości ludzkiej dłoni. Inne tak małe, że ledwo dawało się je dostrzec” – piszą Holden, Rogers i Yong. Z ciekawych odkryć – badacze znaleźli ćmę Scatochresis innumera, która, − gdy znajduje się w stadium gąsienicy − rozwija się w odchodach oposa. Inna gąsienica – Parilyrgis concolor – żyje w sieciach pajęczych. Nie wiadomo, jak unika zjedzenia przez ich twórców. Sekret dzikiego ogródka „Podsumowując, znaleźliśmy znacznie więcej gatunków, niż się spodziewaliśmy” – piszą badacze. Okazało się, że nawet ogródki na przedmieściach mogą tętnić życiem. Jest jednak pewien warunek. Musi być w nich dzika roślinność: krzaki, drzewa, chwasty. „Monotonia perfekcyjnie zadbanego trawnika i wypieszczonych rabatek może być miła dla oka (…) jednak nie sprawdzi się jako habitat dla dzikich zwierząt i roślin. Z powodu lenistwa nie pracowaliśmy wiele w ogrodzie. Jednak dając odpocząć kosiarce i odstawiając pestycydy oraz poświęcając część trawnika na rzecz rodzimych drzew, krzewów i chwastów, uzyskaliśmy coś znacznie cenniejszego” – piszą badacze. Tym czymś jest oczywiście bioróżnorodność. Badania Rogersa, Yonga i Holdena zostały opublikowane w czasopiśmie „Ecology”. Źródło: The Conversation, Ecology Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Minimalistyczna sypialnia, czyli wnętrze dla fanów prostoty
Styl minimalistyczny to obecnie jeden z wiodących trendów w architekturze wnętrz. Idealny dla osób ceniących ład i porządek, nie oznacza jednak surowości wnętrza. W jaki więc sposób urządzić minimalistyczną sypialnię, skoro pomieszczenie to kojarzy się nam głównie z przytulnością i ciepłem? Jak pogodzić ze sobą minimalistyczne wytyczne stylu z kameralnym i nastrojowym charakterem tego pomieszczenia? Poniżej kilka pomysłów na przytulną sypialnię w modnym stylu minimalistycznym.
„Mniej znaczy więcej” – to zdanie idealnie oddaje klimat wnętrz utrzymanych w stylu minimalistycznym. Urządzając swoją sypialnię w tym stylu postawmy na jakość, a nie ilość dodatków. Pozbądźmy się niepotrzebnych bibelotów, pozostawiając jedynie te elementy wystroju wnętrza, które są użyteczne, a przy tym stylowe. Jest to o tyle ważne, że przecież to w sypialni szukamy wytchnienia po całym długim dniu, ważne więc by wnętrze było uporządkowane oraz urządzone harmonijnie i spójnie. Łóżko – w centrum każdej sypialni Centralnym elementem każdej sypialni jest łóżko – to więc na wyborze odpowiedniej pościeli i narzuty powinniśmy się skupić, aranżując przestrzeń w odpowiednim stylu. Co więcej, to właśnie narzuta i pościel są najczęściej elementami wprowadzającymi kolor przewodni do całego wnętrza. Jaki kolor wybrać do sypialni urządzonej w stylu minimalistycznym? Tajniki wyboru odpowiednich barw zdradza Justyna Czapla, dekoratorka z firmy Eurofirany będącej liderem w brażny home decor: „Minimalistyczne aranżacje sprowadzają się często do kolorów jasnych, pastelowych, takich jak delikatne ciepłe odcienie szarości, błękitu czy beżu pojawiające się na ścianach, czy w meblach. Dodatki typu narzuta na łóżko w zdecydowanym kolorze granatowymm, czy grafitowym nada sypialni oryginalny charakter. Kolor ten możemy powtórzyć w innych dodatkach łatwych do wymiany typu poduszki dekoracyjne, doniczki czy obraz z motywem zawierającym nasz kolor przewodni”. W minimalistycznej sypialni idealnie sprawdzi się jednokolorowa pościel wykonana z miękkiej i przewiewnej satyny bawełnianej. Możemy zdecydować się na neutralny, biały lub też beżowy kolor, albo też wprowadzić mocniejszy akcent kolorystyczny np. turkus lub granat. Dopełnieniem wystroju może być narzuta wykonana z matowych materiałów, np. bardzo modnego ostatnio weluru, czy też bawełny lub mikrofibry. Efektowne pikowanie podkreśli w jednobarwnej narzucie jej strukturę i styl. Minimalistyczna dekoracja okna w Twojej sypialni Decydując się na urządzenie sypialni w stylu minimalistycznym, oprócz wyboru odpowiedniej pościli oraz narzuty powinniśmy skupić się także na wystroju okna. Jakie firany gotowe i zasłony wybrać do minimalistycznej sypialni? Na pewno powinniśmy wystrzegać się intensywnych wzorów, czy nadruków. W minimalistycznej sypialni postawmy na lekkie białe lub kremowe firany, np. z woalu. Dzięki takiemu wyborowi wnętrze pozostanie jasne i słoneczne, co podkreśli charakter całego wnętrza. Jak doradza Justyna Czapla z firmy Eurofirany: „Sypialnia jest bardzo dobrym miejscem na zastosowanie w dekoracji okiennej firan gotowych, ponieważ z reguły w sypialni mamy jedno okno. W takiej sytuacji łatwiej o szybką zmianę aranżacji. To powoduje, że standardowa szerokość firan gotowych (140x250) wystarcza na efektowną dekorację okna. Kiedy jednak firanom nadajemy większy priorytet i chcemy by nie były tylko ozdobnymi elementami spoczywającymi na bokach okna, warto skorzystać z tych o większej szerokości (300x250) by wystarczyło na ozdobienie całego okna. Sypialnia jest miejscem, w którym możemy sobie pozwolić na wysokość firan dłuższą niż 1 cm nad podłogą. Mam na myśli wysokość umożliwiającą kilkocentymetrowe położenie się materiału na podłodze”. Wybór zasłon do minimalistycznej sypialni także powinien opierać się na prostocie. Najlepiej sprawdzą się jasne, półprzezroczyste zasłony – kremowe lub w jednym z pastelowych kolorów. Dobrym pomysłem, zwłaszcza jeśli zależy nam na zaciemnieniu pomieszczenia jest wybór rolet bądź żaluzji. Dodatki w stylu minimalistycznym Najoczywistszym wyborem, jeśli chodzi o kolor ścian w minimalistycznej sypialni jest kolor biały. Alternatywą dla białego koloru mogą być szarości (od pastelowych odcieni aż po głębokie betonowe kolory), czy też beże, kremy lub błękity. By ożywić nieco wnętrze, możemy zdecydować się na modny kolorystyczny akcent, np. w postaci nowoczesnego dużego obrazu na jasnej ścianie. Wrażenie spójności osiągniemy, gdy paleta barw z obrazu znajdzie się także na tekstyliach: narzucie, pościeli czy też właśnie zasłonach. Pamiętajmy, że aby wydobyć piękno z minimalistycznego wnętrza, musimy zadbać o właściwe oświetlenie. Trzymając się zasady „mniej znaczy więcej” wybierzmy oświetlenie w prostej oprawie, dające piękne naturalne światło. Urządzając sypialnię w stylu minimalistycznym musimy uważać, by nie popaść w skrajność – minimalistyczny wcale nie oznacza surowy. Nie możemy rezygnować z ciepła i przytulności, które możemy wprowadzić właśnie poprzez dobór odpowiednich tekstyliów oraz elementów dekoracyjnych.
Zanim wynajmiesz mieszkanie sztuczna inteligencja sprawdzi, czy jesteś psychopatą
Najbardziej znana sieć pośrednictwa wynajmu mieszkań posiada technologię pozwalającą automatycznie prześwietlać potencjalnych klientów pod kątem ich zachowań w mediach społecznościowych.
Według dziennika ”Evening Standard” Airbnb analizuje osobowość osób chcących wynająć mieszkanie by obliczyć ryzyko, że owo mieszkanie może zostać zdemolowane. Brytyjska gazeta odkryła należący do firmy patent na oprogramowanie do analizowanie cech behawioralnych. - Narzędzie to bierze pod uwagę wszystkie publicznie dostępne dane, od wpisów na serwisach społecznościowych, poprzez bazy dłużników po dane o karalności. Wszystko, by określić możliwość wystąpienia obniżających zaufanie cech jak neurotyzm, narcyzm, makiawelizm czy psychopatia – tłumaczy dziennik. View oEmbed on the source website Airbnb przejęła technologię do weryfikacji klientów wraz ze startupem Trooly w 2017 roku. Według ”Evening Standard” firma odmówiła komentarza na temat zakresu, w jakim owo oprogramowanie jest stosowane wobec klientów. Niemniej, Airbnb na swojej internetowej stronie informuje, że prowadzi takie profilowanie. I że jest ono podyktowane potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa właścicielom domów i mieszkań wynajmowanych w serwisie. Problemy wynikające z nieuczciwości i bezmyślności klientów bywają bardzo kosztowne. Gazeta przypomina sprawę właścicielki apartamentu w Londynie, która poniosła stratę wysokości 2,5 mln funtów. Zgodziła się wynająć lokal na imprezę typu ”baby shower”, tymczasem zamiast przyszłej mamy i jej koleżanek pojawiła się setka imprezowiczów, która pozostawiła po sobie lokal do kompletnego remontu. View oEmbed on the source website Przeglądając medialne doniesienia z ostatnich lat widać, że podobne historie zdarzają się często i w każdym zakątku świata, w którym Airbnb operuje. Wobec utraty reputacji i kosztów procesów sądowych czy potencjalnych kar, firma podejmuje wszelkie legalne kroki by sprawdzić, kto chce korzystać z jej usług. Algorytm będący podstawą oprogramowania w rękach Airbnb ocenia m.in., czy dana osoba używała w sieci fałszywych profili albo w jakichś sytuacjach podawała nieprawdziwe dane. Ocenę klienta obniża, według opisu patentu, jeżeli poszukiwane nazwisko pojawia się w towarzystwie słów kluczowych lub obrazów związanych, lub dotyczących seksu, alkoholu, stron i organizacji szerzących nienawiść czy prostytucji. - Uznanie za osobę mniej wiarygodną gwarantuje też udział w produkcji materiałów pornograficznych lub treści zawierających negatywny język – tłumaczy ”Evening Standard”. Do tego celu algorytm sztucznej inteligencji przeczesuje wpisy na blogach i dostępne w sieci artykuły prasowe. Zebrane dane o tym, jak człowiek postępuje w życiu codziennym wobec innych w połączeniu z informacjami o wykształceniu i historii zawodowej tworzą ostateczną ocenę wiarygodności. Maszyna zestawia zebrane dane z oczekiwaniami właściciela lokalu wobec potencjalnych klientów i określa kompatybilność. Aibnb tłumaczy, że do analizy ryzyka stosuje ”narzędzia analizy prognostycznej i uczenia maszynowego” tak, by ”sygnalizować potencjalne groźne zachowania zanim wystąpią.” Czy oddanie weryfikacji naszych cyfrowych śladów w ręce maszyny jest groźne? Odpowiedzi udzielił dziennikowi prof. Alan Woodward. – Pośpiesznie zrzucamy odpowiedzialność za podejmowanie decyzji na uczące się maszyny, gdy tego typu działania normalnie pozostawałyby w gestii człowieka – zauważa ekspert od cyberbezpieczeństwa uniwersytetu w Surrey.
Mieszkania dla singli i bezdzietnych na korzystniejszych warunkach. Warszawa z nowymi przepisami
W kolejce do mieszkań komunalnych najwięcej jest osób samotnych i bezdzietnych. I to właśnie one mają najbardziej skorzystać na zmianach w przepisach mieszkaniowych. Znamy kryteria dochodowe.
Na zmianach dotyczących wynajmu mieszkań komunalnych skorzystają zwłaszcza osoby samotne i rodziny bezdzietne. Z analizy Biura Polityki Lokalowej w warszawskim ratuszu wynika, że to właśnie w tej grupie jest najwięcej oczekujących na lokal komunalny. Na 4 tys. kolejkowiczów 60 proc. to właśnie gospodarstwa jedno- bądź dwuosobowe - czytamy na stronie Gazety Wyborczej. Do tej pory o wynajem mieszkań komunalnych w Warszawie mogły ubiegać się osoby bezdomne albo zamieszkujące lokal, w którym na osobę przypadało maksymalnie 6 m2. Dodatkowo miesięczny dochód tych osób nie mógł przekraczać ok. 2,4 tys. zł w przypadku osób samotnych, ok. 3,5 tys. zł dla gospodarstw dwuosobowych, ok. 5,3 tys. zł dla trzyosobowych i ok. 7 tys. zł dla czteroosobowych. W ostatnich miesiącach w odpowiedzi na postulaty organizacji lokatorskich warszawscy urzędnicy pracowali nad wprowadzeniem nowych przepisów. Mają one uwzględniać realne potrzeby mieszkańców. W przeciągu kilku lat w Warszawie wzrosła grupa osób, które nie spełniają wymogów wynajmu komunalnego, nie stać ich natomiast na wynajem komercyjny. Nowa uchwała ma modyfikować kryteria dochodowe. Dla osób samotnych dopuszczalne wynagrodzenie wzrośnie o ponad 450 - do ok. 2 870 zł. Dla dwuosobowych gospodarstw starających się o wynajem komunalny będzie to ok. 4,3 tys. Projekt uchwały jest jednak mniej korzystny dla rodzin wielodzietnych - tu kryterium dochodowe wzrasta o 770 zł dla rodziny czteroosobowej. Te osoby, które zarabiają za dużo, by kwalifikować się do najmu mieszkania komunalnego, będą mogły zamieszkać w mieszkaniach Towarzystw Budownictwa Społecznego (TBS). Górny próg dochodowy dla dwuosobowego gospodarstwa domowego to ok. 8,6 tys. zł. Projekt ma być dyskutowany podczas grudniowej sesji rady miasta. Jeśli zmiany zostaną uchwalone, najprawdopodobniej wejdą w życie w marcu 2020 roku.
Mikroapartament: nowe rozwiązanie w turystyce
Mikroapartamenty, czyli malutkie mieszkania w miastach powstają głównie z myślą o studentach. Ale w kurortach mogą z nich skorzystać również turyści
Mikroapartamenty to całkowicie nowy segment rynku nieruchomości. Format przywędrował do Polski z zagranicy, gdzie od wielu lat w krajach takich ja Francja, Belgia czy Wielka Brytania malutkie mieszkania powstają głównie w dużych miastach z myślą o studentach. U nas ten sposób inwestowania w nieruchomości i zarabiania na ich wynajmie dopiero podbija rynek. Miniaturowe mieszkanka budowane są w pobliżu ośrodków akademickich w największych polskich miastach. Apartamenty typu studio pojawiają się również w ramach niektórych inwestycji w miejscowościach wypoczynkowych. Elegancki mikrus dla studenta W Polsce przyjęło się, że mikroapartament to luksusowa alternatywa dla akademika. Jego metraż to zaledwie kilkanaście metrów kwadratowych (14-16 mkw.), urządzonych ergonomicznie i z myślą o specyficznych potrzebach studentów, nadal jednak ze smakiem i klasą, jak w przypadku klasycznych apartamentów. W jednym lokalu może zamieszkać jedna lub dwie osoby. Tego typu akademiki mogą być realizowane zarówno w oparciu o PPP, jak i na zasadach w pełni komercyjnych. Przykładem projektu PPP, w który z jednej strony zaangażowany jest uniwersytet, a z drugiej – firma deweloperska, jest modernizacja akademików Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie z udziałem francuskiej grupy Bouygues. Zakłada on modernizację czterech akademików i rozbudowę infrastruktury sportowo-rekreacyjnej dla ponad tysiąca studentów. Przez kilkadziesiąt lat inwestor będzie czerpał korzyści finansowe z wynajmowania mikroapartamentów studentom, a następnie nieruchomość przejdzie na własność uczelni, która udostępniła grunty. - W tej chwili bierzemy udział w przetargu na zarządzanie wynajmem mikroapartamentów uniwersyteckich – mówi Marcin Dumania, prezes zarządu spółki Sun & Snow, lidera na rynku zarządzania wynajmem apartamentów. - Zakładamy, że te eleganckie mikromieszkania będą wynajmowane od października do czerwca studentom, a od lipca do września – turystom, przy czym w okresie wakacji studenckich będzie to wynajem krótkoterminowy. Przewidujemy duży popyt na takie lokale, gdyż stawki wynajmu będą bardzo atrakcyjne. Wiele prywatnych akademików planowanych jest obecnie we współpracy z uczelniami wyższymi, gdyż dysponują one odpowiednimi gruntami, położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie szkół, a to właśnie lokalizacja ma kluczowe znaczenie dla powodzenia inwestycji o tym profilu. Przypuszczam, że coraz częściej będziemy słyszeć o inwestycjach realizowanych samodzielnie przez inwestorów prywatnych, w tym deweloperów mieszkaniowych, o ile tylko uda im się nabyć odpowiednią działkę – dodaje Marcin Dumania. Zagranicą właścicielami pokoi studenckich często są inwestorzy prywatni, którzy oddają zarządzanie nieruchomościami wyspecjalizowanym firmom. Kwota potrzebna do zainwestowania jest w przypadku tego segmentu rynku niewielka, co stanowi duży magnes dla inwestorów. Dodatkowo kusi stabilna strona popytowa: - Student to co prawda klient z nieco ograniczonym budżetem, jednak potrzebujący lokum na kilka lat – mówi Marcin Dumania. - Wśród studentów spory odsetek to przecież osoby przyjezdne, które w miejscu nauki muszą zorganizować sobie miejsce do życia. Jeśli będą miały możliwość zamieszkania w małych, ale nowoczesnych pokojach blisko swojej uczelni, i do tego w atrakcyjnej cenie, chętnie z niej skorzystają – dodaje prezes zarządu Sun & Snow. Wakacje w mikroapartamencie Małe lokale z aneksem kuchennym, o metrażu poniżej 30 a nawet 25 metrów kwadratowych, a więc zbliżone wielkością do pokoi hotelowych, można również znaleźć w aktualnej ofercie deweloperów nieruchomości wakacyjnych. Powstają one jako produkt inwestycyjny przeznaczony na krótkoterminowy wynajem turystom w miejscowościach wypoczynkowych. - Takie małe nieruchomości są obecnie bardzo popularne wśród inwestorów – mówi Dorota Tobiasz z Działu Inwestycji Sun & Snow, który oferuje na sprzedaż lokale w 13 eleganckich inwestycjach apartamentowych w Polsce. - Po pierwsze zakup 20-metrowego mikroapartamentu pod wynajem wymaga zaangażowania mniejszego kapitału niż w przypadku 1-pokojowego apartamentu o powierzchni 35 mkw. Po drugie – zakup małej nieruchomości wakacyjnej może być nawet nieco rentowniejszy, bo różnice w stawkach wynajmu są mniejsze niż różnice w cenach zakupu obu lokali. Przykładowo najmniejszy lokal kupimy za 200 tys. a wynajmiemy go singlowi za 250 zł. Za ten większy zapłacimy 300 tys. a wynajmiemy go parze za 300 zł – dodaje Dorota Tobiasz.