National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-08-22T09:07:14.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ślimaki bez skorupy są prawdziwym utrapieniem. Występują w całym kraju
items: Małże św. Jakuba: święty symbol, który trafił na talerze szefów kuchni
items: Potwór z głębin sfilmowany. Powstało unikatowe nagranie kałamarnicy atakującej kamerę na głębokości kilometra
items: Ślinik luzytański coraz większym zagrożeniem również w Polsce. W sieci pojawił się komunikat
items: Hapalochlaena jest niewielka, ale śmiertelnie niebezpieczna. Potrafi przebić kombinezon płetwonurka
items: Achatina to największy ślimak świata. Afrykańskiego kolosa można hodować w domu
items: Mogą mieć 12 tysięcy zębów i przetrwać nawet minus 40 st. C. Oto fascynujące ciekawostki o ślimakach
items: Niesamowita cecha głowonogów: wiele wskazuje na to, że ośmiornice zmieniają kolory, kiedy coś im się śni
items: Biżuteria w paleolicie. Prehistoryczni ludzie używali muszli do ozdabiania swoich ciał
items: Największy ślimak na świecie może ważyć pół kilograma. Daleko mu jednak do największego mięczaka na Ziemi
items: Niezwykle rzadkie nagranie pokazuje żywą kałamarnicę olbrzymią. Para nurków napotkała ją u wybrzeży Japonii
items: Co można bezpiecznie jeść w lesie? Ta wiedza może ci się przydać
items: Ten mały organizm zadziwił naukowców! Ma ponad setkę oczu

Ślimaki bez skorupy są prawdziwym utrapieniem. Występują w całym kraju
type: item
date: 2025-08-31T10:58:09.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: mięczaki
subject: rolnictwo
subject: ślimaki
subject: zwierzęta
description: Ślimaki bez skorupy, czyli mięczaki pozbawione zewnętrznej skorupy, stanowią powszechny element wielu ekosystemów. Niepozorne w kontekście biologicznym, okazują się być poważnym przeciwnikiem dla człowieka, zdolnym do wyrządzenia niemałych szkód. Dlaczego te niewielkie stworzenia zyskały status wielkiego szkodnika? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Tych ślimaków nie sposób nie rozpoznać Gdzie można spotkać ślimaki bez skorupy? Dlaczego ślimaki bez skorupy zyskały reputację szkodników? Jakie gatunki występują w Polsce? Nie każdy ślimak „nosi na plecach swój dom”. W Polsce występuje kilkanaście gatunków, które nie mają muszli. Występują w różnych miejscach, od zarośli i lasów, po ogrody i foliowe tunele. Określa się je jako ślimaki nagie. Wydają się nieszkodliwe, ale niektóre są prawdziwym utrapieniem ogrodników, działkowców i rolników. Tych ślimaków nie sposób nie rozpoznać Jak wskazuje na to sama nazwa, główną cechą ślimaków nagich jest brak zewnętrznej muszli. Ich asymetryczne ciało ma walcowaty, zwężający się ku końcowi kształt. Na wyraźnie zaznaczonej głowie znajdują się dwie pary czułków – dłuższe, oczne, i krótsze czułki drugiej pary. Pomiędzy niemi zlokalizowany jest otwór gębowy. Gdzie można spotkać ślimaki bez skorupy? Te charakterystyczne mięczaki preferują różne siedliska. Można je spotkać dosłownie wszędzie – w miastach i na wsiach, w lasach i na łąkach, w przydomowych ogrodach, na obszarach rolniczych. Jest jeden warunek – ich siedlisko musi być wilgotne. Niektóre gatunki szczególnie upodobały sobie miejsca skrajnie wilgotne, jak brzegi stawów, potoków czy uprawy szklarniowe. Deszczowe dni nie są im straszne Ślimaki bez skorupy są aktywne przede wszystkim nocą. Swoje schronienia opuszczają też podczas pochmurnych i deszczowych dni. Wynika to z faktu, że taka pogoda sprzyja ich rozwojowi. Są wyjątkowo wrażliwe na promieniowanie słoneczne i utratę wilgoci. Podczas słonecznych dni, gdy warunki nie są dla nich sprzyjające, chronią się w ziemi lub wilgotnych i zacienionych miejscach: pod kamieniami, cegłami i deskami, w gęstej roślinności, ściółce. Wszystko, co zapewnia cień i wilgoć, jest dla nich potencjalnym schronieniem. Dlaczego ślimaki bez skorupy zyskały reputację szkodników? Może się wydawać, że te niepozorne mięczaki nie są w stanie zagrozić człowiekowi. O ile ślimak nagi rzeczywiś…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/beb759ed9aca43135c0d71e26d86f35f07a41432-957b96e.jpg
width: 760
height: 384

Małże św. Jakuba: święty symbol, który trafił na talerze szefów kuchni
type: item
date: 2025-07-12T11:45:11.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Przyroda
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: jedzenie
subject: mięczaki
subject: pielgrzymka
subject: zwierzęta
description: Małże św. Jakuba kryją więcej tajemnic, niż myślisz. Ich historia sięga czasów apostołów. I to właśnie one robią furorę w kuchniach z gwiazdkami Michelin.
encoded: Spis treści: Małże św. Jakuba – czym są? Gdzie żyją przegrzebki? Małże św. Jakuba a inne małże Małże św. Jakuba jako symbol pielgrzymów Przegrzebki w kuchni To trzeba wiedzieć o małżach św. Jakuba Małże św. Jakuba, znane również jako przegrzebki, to nie tylko wykwintny przysmak, ale również symbol o bogatej historii i znaczeniu kulturowym. Ich delikatne mięso cenione jest w kuchniach na całym świecie, a muszla stała się znakiem rozpoznawczym pielgrzymów zmierzających do Santiago de Compostela. Na czym polega ich fenomen w kuchni i poza nią? Małże św. Jakuba – czym są? Małże świętego Jakuba to potoczna nazwa dla gatunku Pecten maximus – dużych przegrzebków należących do rodziny przegrzebkowatych (Pectinidae). Biologicznie należą one do mięczaków (Mollusca), a dokładnie do gromady małży (Bivalvia), charakteryzujących się posiadaniem dwóch połączonych zawiasem muszli. Pecten maximus jest jednym z największych przedstawicieli przegrzebków. Jego muszla może osiągać nawet 15–17 cm średnicy. Skorupa jest wachlarzowata, z promienistymi żeberkami i wyraźnym ząbkowaniem. Najczęściej ma kolor pomarańczowy, różowy lub kremowy. Wewnątrz muszli znajduje się tzw. mięsień zwieracza. U małży św. Jakuba jest wyjątkowo duży, biały, jędrny i stanowi główną jadalną część. Obok niego znajduje się pomarańczowy „koral”. To organ rozrodczy, który uchodzi za przysmak m.in. we Francji. Gdzie żyją przegrzebki? Pecten maximus występuje naturalnie w północno-wschodnim Atlantyku – od Norwegii i Islandii, przez Morze Północne, aż po wody Zatoki Biskajskiej, Bretanii i północno-zachodniej Hiszpanii. Największe znaczenie gospodarcze mają połowy przegrzebków w wodach przybrzeżnych Francji, Wielkiej Brytanii i Irlandii. W naturalnym środowisku przegrzebki zamieszkują piaszczyste lub żwirowe dno na głębokości od 10 do 100 metrów, gdzie zakopują się częściowo i filtrują wodę morską w poszukiwaniu pożywienia. Wypychając wodę, są w stanie się przemieszczać, co jest wyjątkowe jak na małże. Żywią się główni…

Malze-sw.-Jakuba-902ae44.jpg
width: 5202
height: 3461

Potwór z głębin sfilmowany. Powstało unikatowe nagranie kałamarnicy atakującej kamerę na głębokości kilometra
type: item
date: 2024-06-03T12:54:47.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: głowonogi
subject: mięczaki
subject: ocean spokojny
subject: oceany
subject: ośmiornice
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Przypadkiem naukowcom udało się sfilmować niezwykłe zdarzenie. Kamera badająca największe oceaniczne głębiny nagrała kałamarnicę żyjącą kilometr pod powierzchnią. Na unikatowym wideo widać fotofory zwierzęcia – czyli jego narząd świetlny.
encoded: W tym artykule: Co pokazuje nagranie kałamarnicy Jak wyglądał atak kałamarnicy Sekrety głowonogów Filmowanie kałamarnic „Przekonaliśmy się, ile ten stwór ma w sobie złośliwości i sprytu” – pisał w III w. n.e. Klaudiusz Elian w dziele „O właściwościach zwierząt” (przeł. Anna M. Komornicka). Jakie stworzenie miał na myśli? Ośmiornicę, która od starożytności fascynowała marynarzy i innych ludzi, mających szczęście ją spotkać. Ośmiornice, kałamarnice i mątwy należą do gromady głowonogów. Głowonogi zaś to jedne z najniezwyklejszych stworzeń, jakie żyją na Ziemi. I chociaż od czasów Eliana minęło prawie dwa tysiące lat, ciągle kryją bardzo wiele tajemnic. Szczególnie dotyczy to gatunków mieszkających głęboko pod powierzchnią oceanu – takich jak kałamarnica Taningia danae. Co pokazuje nagranie kałamarnicy Naukowcy z The University of Western Australia (UWA) pokazali właśnie niezwykłe nagranie Taningia danae. Powstało na Pacyfiku, na głębokości dokładnie 1026 m. Co robi kałamarnica, kiedy widzi sprzęt badawczy w samym środku nieprzeniknionych ciemności, panujących w głębinach Pacyfiku? Używa fotoforów, czyli narządu świetlnego wykorzystującego bioluminescencję. To właśnie dwie jasne plamy widoczne na nagraniu. Ich zadaniem jest oślepienie potencjalnej ofiary. Tak by nie widziała zbliżających się do niej ramion. Jak wyglądał atak kałamarnicy – Kałamarnica podpłynęła do naszego aparatu, myśląc, że jest ofiarą, i próbowała ją przestraszyć ogromnymi bioluminescencyjnymi reflektorami – opowiada Heather Stewart z UWA. Fotofory Taningia danae są największe w królestwie zwierząt. Następnie zaś kamera zostaje opleciona mackami. U kałamarnic, podobnie jak u innych głowonogów, stanowią one nie tylko narząd chwytny. W ramionach głowonogów znajduje się duża część neuronów zwierzęcia. Dzięki nim już za pomocą dotyku może ono ocenić, czy dana rzecz nadaje się do zjedzenia. View oEmbed on the source website Sekrety głowonogów I to właśnie robi przedstawicielka Taningia danae na powyższym f…

potwor-z-glebin-sfilmowany-powstalo-unikatowe-nagranie-kalamarnicy-atakujacej-kamere-na-glebokosci-kilometra-d059442.png
width: 862
height: 562

Ślinik luzytański coraz większym zagrożeniem również w Polsce. W sieci pojawił się komunikat
type: item
date: 2024-05-21T10:50:38.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: mięczaki
subject: ślimaki
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Ślinik luzytański jest jednym z najbardziej inwazyjnych gatunków ślimaków lądowych w Europie. Najprawdopodobniej pochodzi z Półwyspu Iberyjskiego, jednak w ciągu ostatnich dekad rozprzestrzenił się na znaczną część kontynentu. Dziś uchodzi za poważne zagrożenie dla rolnictwa i bioróżnorodności.
encoded: W tym artykule: Ślinik luzytański coraz liczniej występuje w Polsce To warto wiedzieć o ślimaku luzytańskim Jakie ślimaki występują w Polsce? Ślinik luzytański to jeden z wielu ślimaków występujących powszechnie w Polsce. Od popularnego winniczka różni się chociażby tym, że nie ma muszli. Takie ślimaki biolodzy nazywają nagimi. Ślinik luzytański należy do rodziny trzonkooczkowatych. Dorosłe osobniki mają ciało o długości od 7 do 15 centymetrów. Mogą różnić się barwą, jednak najczęściej są brązowe. W ostatnich tygodniach o małoinwazyjnym gatunku jest szczególnie głośno. Przyrodnicy podkreślają, że niepozorny mięczak może zagrażać zwierzętom domowym, a nawet samym ludziom. Do tej pory ten nagi ślimak był dobrze znany przede wszystkim rolnikom i ogrodnikom. Bo o ile jeden osobnik nie wyrządzi większych szkód uprawom, to kilkadziesiąt, nie mówiąc już o kilkuset, może być już poważnym problemem. A tak się składa, że jeden ślinik luzytański może złożyć w ziemi od kilkudziesięciu do nawet kilkuset jaj. Ślinik luzytański coraz liczniej występuje w Polsce O tym, dlaczego ślinik luzytański może być utrapieniem dla ludzi i zwierząt, poinformowali niedawno pracownicy Karkonoskiego Parku Narodowego. – Arion lusitanicus w Polsce pojawił się w 1987 roku, ale do dziś zdołał już skolonizować cały kraj. Śliniki luzytańskie mają status małoinwazyjny, choć dają się we znaki właścicielom upraw, ale przenoszą też pasożytnicze nicienie jak Angiostrongylus vasorum, które pasożytują w tętnicach płucnych i sercach psowatych i kotowatych, w tym psów, lisów i wilków – czytamy na oficjalnym profilu KPN na Facebooku. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="250" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FKarkonoskiParkNarodowy%2Fposts%2Fpfbid02i9VSnH8ZtHfRu88eFFQemaTSKqDvY3XoBBALCFeeUokXAvffLzaquUunqVkCyevVl&show_text=true&width=500&is_preview=t…

slinik-luzytanski-coraz-wiekszym-zagrozeniem-rowniez-w-polsce-9c1b890.jpg
width: 5760
height: 3840

Hapalochlaena jest niewielka, ale śmiertelnie niebezpieczna. Potrafi przebić kombinezon płetwonurka
type: item
date: 2024-05-19T09:32:05.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: australia
subject: Edukacja
subject: mięczaki
subject: ośmiornice
subject: przyroda
subject: zwierzęta
description: Hapalochlaena jest niewielka, ale ta cecha nie czyni jej bezbronną. Ta mała ośmiornica to jeden z najniebezpieczniejszych mieszkańców oceanów. Jest sprawnym łowcą i potrafi skutecznie bronić się przed atakami nawet większych od siebie drapieżników. Dla człowieka stanowi śmiertelne zagrożenie. Gdzie żyją ośmiornice z gatunku Hapalochlaena? Dlaczego zyskały reputację tak bardzo niebezpiecznych? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Opis gatunku Hapalochlaena Gdzie żyje Hapalochlaena? Czym żywi się Hapalochlaena? Hapalochlaena jest śmiertelnie niebezpieczna, także dla ludzi Jad ośmiornicy może uśmiercić człowieka Hapalochlaena to mistrz kamuflarzu Mówi się, że w Australii wszystko chce zabić człowieka i jest w tym trochę racji. Fauna australijska obfituje w śmiertelnie niebezpieczne gatunki. Krokodyle, w tym ogromny krokodyl różańcowy, jadowite węże z agresywną nibykobrą siatkowaną na czele czy nawet ptaki, jak choćby kazuar – każde z tych zwierząt stanowi ogromne zagrożenie dla ludzi. Niebezpieczne są nie tylko duże zwierzęta. Wystarczy wspomnieć, że atraks, jeden z najbardziej jadowitych pająków świata, doprowadził do zgonu co najmniej 26 osób. Zagrożenie czai się także w przybrzeżnych wodach i nie chodzi tu wyłącznie o rekiny. Jednym z najniebezpieczniejszych zwierząt w oceanicznych wodach Australii jest Hapalochlaena – niewielka i niepozorna ośmiornica. Opis gatunku Hapalochlaena Hapalochlaena to rodzaj ośmiornic, na który składają się cztery gatunki: Hapalochlaena fasciata, Hapalochlaena lunulata, Hapalochlaena nierstraszi, Hapalochlaena maculosa. Jak wygląda Hapalochlaena? Ten niewielki głowonóg osiąga długość od 10 do 20 cm. Jest więc mniejszy niż achatina – największy ślimak świata. Ciało ośmiornicy jest żółte. Wyraźnie zarysowują się na nim ciemnobrązowe pierścienie (na płaszczu i ramionach). Kobieta "pożyczyła" do selfie ośmiornicę. To była bolesna lekcja Każdy chce mieć zdjęcie w sieci, które zdobędzie setki tysięcy odsłon i polubień. Jaką za to zapłacisz cenę? Tutaj była to bolesna rana twarzy, w którą wdało się zakażenie. Skończ... Takie ubarwienie świadczy, że Hapalochlaena jest spokojna i nieskora do agresji. Wystarczy jednak, że w otoczeniu niewielkiego mięczaka pojawi się choćby drobne zagrożenie, a momentalnie przybiera barwy ostrzegawcze. Gdy ośmiornica jest zaniepokojona, ciemnobrązowe wzory stają się jaskrawoniebieskie. Jak ośmiornica zmienia kolor? Za zdoln…

hapalochlaena-jest-niewielka-ale-smiertelnie-niebezpieczna-fot-shutterstock-d6357e0.jpg
width: 1000
height: 642

Achatina to największy ślimak świata. Afrykańskiego kolosa można hodować w domu
type: item
date: 2024-05-11T09:27:03.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: mięczaki
subject: przyroda
subject: rekordy
subject: ślimaki
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Rodzaj afrykańskich ślimaków Achatina obejmuje wiele okazałych gatunków, a wśród nich prawdziwego kolosa, który w swojej gromadzie nie ma sobie równych. Tym niezwykłym mięczakiem jest achatina zwyczajna, największy ze wszystkich lądowych ślimaków. Gdzie żyje ten gatunek? Czym się żywi i czy może być hodowany jako zwierzę domowe? Na każde z tych pytań odpowiadamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Opis rodzaju Achatina Achatina zwyczajna jest największym ślimakiem lądowym Achatina jako zwierzę domowe Największym polskim ślimakiem jest Helix pomatia, czyli popularny winniczek. Muszla rodzimego rekordzisty osiąga ok. 5 cm długości i 4,5 cm szerokości. Duże okazy winniczka prezentują się imponująco, jednak należy podkreślić, że przy największym ślimaku świata wyglądają jak „ubodzy krewni”. Gatunkiem, o którym mowa, jest Achatina achatina, czyli achatina zwyczajna. O jak dużym zwierzęciu mówimy? Dorodny osobnik ledwo mieści się na dłoni, a jego masę odczuje nawet dorosły człowiek. To naprawdę wielki bezkręgowiec. Opis rodzaju Achatina Pod nazwą Achatina (ślimaki olbrzymie) kryje się rodzaj lądowych ślimaków afrykańskich. Oficjalnie obejmuje 39 gatunków, jednak wypada wspomnieć, że ich systematyka stwarza pewne trudności już na poziomie rzędu (trzonkooczne). Trzeba bowiem podkreślić, że badacze do dziś nie ustalili dokładnego stopnia pokrewieństwa między poszczególnymi rodzinami zaliczanymi do rzędu Stylommatophora, co sprawia, że rozróżnianie poszczególnych gatunków jest dość trudnym zadaniem. Mięczaki z rodzaju Achatina wywodzą się z terenów Afryki Subsaharyjskiej, ale obecnie występują na obszarze niemal całego kontynentu. Nie tylko, bo niektóre gatunki zostały introdukowane do innych krajów. Ślimak Achatina świetnie odnajduje się wszędzie, gdzie sprzyjają mu warunki i gdzie nie ma zbyt wielu naturalnych wrogów. Największym zagrożeniem dla tych zwierząt są ptaki, zwłaszcza w rodzimej Afryce, gdzie ich naturalnym wrogiem jest między innymi gustujący w mięczakach trzewikodziób. Malowane ślimaki z Kuby są najpiękniejsze na świecie. Mogą zginąć przez nielegalny handel Kubański ślimak lądowy, czy inaczej ślimak malowany to gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem. Tysiące tych mięczaków są nielegalnie odławiane przez lokalnych handlarzy, którzy z ich ... Jeden z przedstawicieli rodzaju – Achatina fulica – dotarł do południowej Hiszpanii i na Teneryfę…

achatina-to-najwiekszy-slimak-swiata-afrykanskiego-kolosa-mozna-hodowac-w-domu-fot-shutterstock-6f68363.jpg
width: 1000
height: 667

Mogą mieć 12 tysięcy zębów i przetrwać nawet minus 40 st. C. Oto fascynujące ciekawostki o ślimakach
type: item
date: 2024-03-16T11:49:52.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: ciekawostki
subject: mięczaki
subject: przyroda
subject: ślimaki
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Mimo delikatności i powolności potrafią przeżyć w najróżniejszych warunkach, a nawet przechytrzyć wrogów. Ich zaloty mogą trwać godzinami. Poznajmy ciekawostki o ślimakach.
encoded: W tym artykule: Ślimaki w klasyfikacji biologicznej Największe i najmniejsze ślimaki świata Niesamowite właściwości śluzu ślimaków Ciekawostki o muszlach ślimaków Ślimaki są mistrzami regeneracji Ślimaki mogą spać przez kilka lat Skomplikowany system rozrodczy ślimaków Ślimaki mają najwięcej zębów z wszystkich zwierząt Ślimaki, a także ich jaja, nadają się do jedzenia Ślimaki są jednymi z najbardziej rozpowszechnionych i zróżnicowanych grup mięczaków na Ziemi. Zadziwiają kolorami i kształtami muszli. Mają niezwykle różnorodną budowę ciała, co pozwala im przystosować się do środowisk tak odmiennych jak morskie głębiny i suche pustynie. Przejawiają tez ciekawe zachowania. Ślimaki w klasyfikacji biologicznej Należą do typu mięczaków i podtypu muszlowców, są krewnymi małży i głowonogów. Nie posiadają szkieletu wewnętrznego, mają za to muszlę. Pełni ona rolę szkieletu zewnętrznego, choć u niektórych gatunków zanikła. Na świecie występuje ponad 100 tysięcy gatunków ślimaków. W polskiej klasyfikacji określane są też bardziej obrazowo: jako brzuchonogi. Przeważająca większość ślimaków żyje w morzach. Nieco mniej w wodach słodkich, a jeszcze mniej na lądach. W Polsce żyje około 200 gatunków ślimaków, w tym aż 177 lądowych. Największe i najmniejsze ślimaki świata Największym znanym ślimakiem jest Aplysia vaccaria. To morski ślimak nie posiadający muszli. Jego czarne ciało może osiągać prawie metr długości i ważyć 14 kg. Żyje w wodach u wybrzeży Kalifornii i Meksyku. Za to najmniejszy ślimak świata to zwierzę lądowe. Odkryto go w 2022 roku w Wietnamie. Jego maleńka muszla ma zaledwie pół milimetra średnicy. Łacińska nazwa ślimaczka to Angustopila psammion. Niesamowite właściwości śluzu ślimaków Śluz wydzielany przez ślimaki nie tylko ułatwia im poruszanie się po powierzchniach, ale także ma inne zaskakujące zastosowania. Naukowcy badają go ze względu na jego potencjał w medycynie, ponieważ zawiera substancje przyspieszające gojenie się ran oraz mające działanie przeciwbakteryj…

ciekawostki-o-slimakach-c686259.jpg
width: 3000
height: 1106

Niesamowita cecha głowonogów: wiele wskazuje na to, że ośmiornice zmieniają kolory, kiedy coś im się śni
type: item
date: 2023-06-30T14:02:38.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: głowonogi
subject: mięczaki
subject: ośmiornica
subject: ośmiornice
subject: przyroda
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Naukowcy są zdania, że głowonogi mają fazę snu podobną do fazy REM występującej u ludzi. W tym czasie u nas pojawiają się marzenia senne. U ośmiornic mogą się one manifestować zmienianiem koloru skóry.
encoded: W tym artykule: Wszystkie kolory ośmiornic Jak śpi ośmiornica? Czy ośmiornicy coś się śni? Czy ośmiornicom – i szerzej głowonogom – może się coś śnić? Naukowcy są coraz bliżej odpowiedzi na to pytanie. Co prawda jeszcze tego nie udowodnili, jednak najnowsze badanie wskazuje, że jedna z faz snu u ośmiornic jest bardzo podobna do ludzkiej fazy REM. Gdy jesteśmy w fazie REM, oddychamy szybciej, nasz mózg się uaktywnia i możemy mieć kolorowe sny. Ośmiornice kolorowych snów raczej nie mają – ponieważ są daltonistami – jednak w czasie snu regularnie zmieniają barwę skóry. Zdaniem badaczy może to być związane ze śnieniem. Praca na ten temat ukazała się w najnowszym numerze prestiżowego czasopisma naukowego „Nature”. Wszystkie kolory ośmiornic Głowonogi oddzieliły się od kręgowców około 550 mln lat temu. Od tej pory te bezkręgowce przeszły całkowicie odmienną ewolucyjną drogę. Rezultatem jest np. zupełnie inna architektura układu nerwowego. Ośmiornice mają ok. 500 mln neuronów (nieco mniej niż psy), jednak tylko 10 proc. z nich przypada na mózg. Większość – niektórzy szacują, że nawet dwie trzecie – znajduje się w ramionach. Jak inteligentne są ośmiornice? Naukowcy zbadali głowonogi za pomocą rezonansu magnetycznego Ośmiornice różnią się od siebie znacznie bardziej niż sądziliśmy. Niezwykły eksperyment przyniósł odpowiedzi na wiele pytań dotyczących tych inteligentnych zwierząt. Jedną z niezwykłych cech głowonogów jest genialna umiejętność kamuflażu. Ośmiornica potrafi udawać dosłownie wszystko – drapieżne ryby, skały, koralowce, kamienie czy piasek. Jej skóra zmienia teksturę. Zwierzę więc pokryć się fałdami, łuskami, kolcami albo wypustkami. Jego ramiona przybierają kształt rogów, włóczni czy maczug. A do tego wszystkiego jeszcze ośmiornica może zmienić barwę swojej skóry oraz jej nasycenie kolorami. Po co to wszystko? – Wzory na skórze ośmiornic, jakie pojawiają się w trakcie czuwania, wiążemy z pewnymi konkretnymi sytuacjami – mówi prof. Sam Reiter, starszy autor badań …

jak-spia-osmiornice-fot-keishu-asada-oist-cc-by-nc-1547268.jpg
width: 750
height: 562

Biżuteria w paleolicie. Prehistoryczni ludzie używali muszli do ozdabiania swoich ciał
type: item
date: 2023-06-06T11:52:28.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: Edukacja
subject: mięczaki
subject: odkrycia
subject: odkrycia archeologiczne
subject: prehistoria
subject: zabytki
description: Naukowcy z Hiszpanii i Niemiec odkryli, że ludzie epoki paleolitu wykorzystywali muszle do tworzenia ozdób i biżuterii. Archeolodzy przeprowadzili analizę prehistorycznych artefaktów odnalezionych na Półwyspie Iberyjskim.
encoded: W tym artykule: Jaskinia Ardales – jedna z ważniejszych grot w czasach prehistorycznych Paleolityczni ludzie tworzyli biżuterię z muszli mięczaków Jaką rolę odgrywała biżuteria w okresie paleolitu? Zespół hiszpańsko-niemieckich naukowców pod kierownictwem badaczy z Uniwersytetu w Kadyksie i we współpracy z Muzeum Neandertalczyków i Uniwersytetem w Kolonii prowadził wykopaliska w jaskini Ardales. To grota w Maladze, na południu Hiszpanii, w której przez ponad 50 tys. lat przodkowie współczesnego człowieka tworzyli sztukę naskalną. Jaskinia Ardales – jedna z ważniejszych grot w czasach prehistorycznych Po raz pierwszy została odkryta w 1821 roku, gdy trzęsienie ziemi odkryło wejście do środka. Archeolodzy odnaleźli wówczas ślady obecności neandertalczyków sprzed ponad 65 tys. lat, a nawet neolityczne pochówki datowane na ok. 3000 r. p.n.e. Badania w jaskini Ardales trwają od wielu lat, a naukowcy próbują zrozumieć tradycje, wierzenia i sztukę prehistorycznych ludzi. To istna skarbnica wiedzy dla badaczy, którzy chcą poznać zwyczaje wielu pokoleń człowiekowatych. Dotychczas odkryto tam ponad 1000 malowideł i rycin, a także najróżniejsze artefakty i ludzkie szczątki. Najnowsza analiza grupy naukowców wykazała, że dziesiątki tysięcy lat temu ludzie tworzyli ozdoby i biżuterię z muszli. Wyniki zostały opublikowane na łamach czasopisma naukowego „Environmental Archaeology: Journal of Human Paleoecology”. Paleolityczni ludzie tworzyli biżuterię z muszli mięczaków Naukowcy twierdzą, że ludzie z epoki kamienia nosili naszyjniki i kolczyki, które wykonywali z muszli mięczaków pochodzących z m.in. południowego wybrzeża. Badacze odnaleźli 13 wapiennych szkieletów muszlowców, z których starannie wykonano biżuterię. Co ciekawe, autorzy podkreślają, że muszle pochodziły zarówno od zwierząt słodko, jak i słonowodnych. W przypadku tych pierwszych sprawa wydaje się dość oczywista. Ludzie wydobywali je z lokalnych źródeł wody. Jednak uwagę badaczy zwróciły wapienne szkielety pochodzące…

bizuteria-z-muszli-46df926.jpg
width: 1024
height: 478

Największy ślimak na świecie może ważyć pół kilograma. Daleko mu jednak do największego mięczaka na Ziemi
type: item
date: 2023-06-04T11:09:38.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: mięczaki
subject: przyroda
subject: rekordy
subject: rekordy guinnessa
subject: ślimaki
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Ślimaki kojarzą się nam ze zwierzętami niewielkimi i delikatnymi. Jaki jest największy ślimak na świecie? Na to pytanie odpowiadamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Achatina – największy ślimak lądowy Największy ślimak bez muszli Największy ślimak morski Największy mięczak na świecie Jak powszechnie wiadomo, ślimaki należą do mięczaków i zarazem zwierząt bezkręgowych. Oznacza to, że brak im szkieletu wewnętrznego. Mogą natomiast posiadać szkielet zewnętrzny. Przykładem są muszle ślimaków. Wiele mięczaków to zwierzęta morskie. Jednak największy ślimak na świecie najczęściej kojarzy się z gatunkiem lądowym. Dlatego to od niego zaczniemy przegląd stworzeń, zaliczanych do rekordzistów wśród bezkręgowców. Achatina – największy ślimak lądowy Za rekordzistę uchodzi ślimak afrykański, czyli achatina zwyczajna (Achatina achatina). Jak sama nazwa wskazuje, zalicza się on do fauny Afryki. Daleko mu natomiast do zwyczajności. Achatina to ślimak lądowy, którego można spotkać w zachodniej części afrykańskiego wybrzeża. Jako gatunek introdukowany występuje też w Azji oraz na wyspach Oceanu Indyjskiego, Spokojnego i na Karaibach. Muszla tego gatunku (spiralnie skręcona, z krótkim wierzchołkiem) mierzy 20 cm wysokości, a jej średnica to 10 cm. Należy zaznaczyć, że są to dane uśrednione. W naturze dość łatwo można spotkać osobniki, których muszla osiąga ponad 30 cm. Tak okazały ślimak może ważyć nawet pół kilograma. W Księdze Rekordów Guinnessa figuruje okaz o muszli ponad 27-centymetrowej i wadze 900 gramów. Ślimaki afrykańskie żywią się roślinami. Mogą m.in. zjadać gatunki uprawne, takie jak kalafior czy kakaowiec. Dlatego są uznawane za szkodniki. Ich mięso jest jadalne i stanowi ważne źródło białka w tradycyjnej diecie niektórych plemion. Co ciekawe, achatina to egzotyczne zwierzę, które można hodować w domu. Nie jest zbyt kłopotliwe w utrzymaniu, o ile opiekun będzie w stanie zapewnić mu odpowiednią przestrzeń. Czyli naprawdę duże terrarium. Achatina jest często przemycana przez granicę. Wwiezienie takiego ślimaka do Polski wymaga zezwolenia i kontroli weterynaryjnej. Mogą bowiem przenosić groźne dla człowieka pasożyty. Na w…

najwiekszy-slimak-na-swiecie-moze-wazyc-pol-kilograma-daleko-mu-jednak-do-najwiekszego-mieczaka-na-ziemi-fot-sonel-sa-wikimedia-commons-cc-by-sa-3-0-be53f2b.jpg
width: 2560
height: 1920

Niezwykle rzadkie nagranie pokazuje żywą kałamarnicę olbrzymią. Para nurków napotkała ją u wybrzeży Japonii
type: item
date: 2023-01-20T14:41:38.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: japonia
subject: mięczaki
subject: morze
subject: przyroda
subject: rekordy
subject: zwierzęta
description: Przy zachodnim wybrzeżu Japonii udało się nagrać żywą kałamarnicę olbrzymią. To wyjątkowe wydarzenie, ponieważ te tajemnicze zwierzęta spotyka się w naturze nadzwyczaj rzadko.
encoded: W tym artykule: Najtrudniejsze zwierzę do sfotografowania to kałamarnica olbrzymia Kałamarnica olbrzymia sfilmowana u wybrzeży Japonii Co wiemy o kałamarnicach olbrzymich? – Widziałem, jak jej ramiona się poruszają, Pomyślałem, że to byłoby niebezpieczne, gdyby mnie schwytały i zaciągnęły nie wiadomo gdzie – powiedział nurek. Jako jednemu z nielicznych ludzi na Ziemi udało mu się nagrać żywą kałamarnicę olbrzymią. Na filmie, który powstał, słychać jedynie pluskanie wody. W ciemnoniebieskiej toni unosi się ogromne stworzenie. Przypomina ono zakończony mackami ciężki pocisk. Ma obłe, białe ciało. Jak w horrorze, odrywają się od niego kawałki skóry. Kałamarnica trzyma się blisko powierzchni, a jej ramiona poruszają się bardzo powoli. Najtrudniejsze zwierzę do sfotografowania to kałamarnica olbrzymia Wydawałoby się, że wchodząc w XXI wiek wiedzieliśmy już wszystko o ziemskiej megafaunie. A jednak jeszcze dwadzieścia lat temu ciągle nie mieliśmy ani fotografii, ani filmu, które pokazywałyby żywy okaz jednego z największych bezkręgowców, zaliczanego do mięczaków. Nagrano legendarną kałamarnicę. To jedyny żyjący przedstawiciel swojego rodzaju [WIDEO] Muszle w kształcie baranich rogów to delikatne spiralne konstrukcje, które plażowicze spotykają na całym świecie. Jednak pomimo ich wszechobecności, pierwotni właściciele tych muszli poz... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/spirula-po-raz-pierwszy-zarejestrowana-w-naturalnym-srodowisku-fot-za-schmidt-ocean-institute-6bb9a07.jpeg" width="938" height="528" alt="Spirula po raz pierwszy zarejestrowana w naturalnym środowisku (fot. za Schmidt Ocean Institute)" title="Spirula po raz pierwszy zarejestrowana w naturalnym środowisku (fot. za Schmidt Ocean Institute)" /> Kałamarnica olbrzymia (Architeuthis dux) nieprzypadkowo była inspiracją do opowieści o krakenie. Czyli morskim potworze tak silnym i potężnym, że zdolnym atakować statki. Ten wielki głowonóg ma długość ciała sięgającą kilkunas…

niezwykle-rzadkie-nagranie-pokazuje-zywa-kalamarnice-olbrzymia-para-nurkow-napotkala-ja-u-wybrzezy-japonii-fot-youtube-a940cc2.jpg
width: 1024
height: 415

Co można bezpiecznie jeść w lesie? Ta wiedza może ci się przydać
type: item
date: 2021-04-19T03:00:00.000Z
creator: Łukasz Łuczaj
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kora
subject: larwy
subject: lasy
subject: Lifestyle
subject: mięczaki
subject: mrówki
subject: pożywienie
subject: ślimaki
subject: sztuka przetrwania
subject: Travel
description: Przed tysiącami lat człowiek żywił się tym, co zebrał lub upolował. Na wsi na przednówku ludzie wykorzystywali kiedyś dużo więcej roślin niż my teraz. Dziś to wiedza nielicznych społeczności oraz dziwaków i pasjonatów.
encoded: Jednak w warunkach nietypowych, np. zagubienia czy wojny, pozwoli przeżyć. Zdobywanie dzikiego pożywienia (ang. foraging) może być ważnym elementem odrodzenia naszych sił witalnych. Pałkę wodna powinien znać każdy wędrowiec. Kilka gatunków z tego rodzaju jest szeroko rozprzestrzenionych nad stawami, jeziorami i rzekami znacznej części globu. Pałka ma kilka zalet: jest pospolita, łatwa do rozpoznania i można jej używać na wiele sposobów. Rosnące w mule grube kłącza zbierane miedzy wrześniem a majem zawierają wiele skrobi. Wiosna i na początku lata wnętrza nasady pędów są miękkie i jadalne nawet na surowo, a w czerwcu pałka produkuje obficie bogaty w białko pyłek, który możesz dodawać do zup i pieczywa. Palkę wykorzystywało lub wykorzystuje wiele ludów, np. Indianie Ameryki Północnej, Kozacy, Chińczycy i Tajowie. Pożywniejsze od pałki są żołędzie. Niestety, dęby owocują co dwa lata lub rzadziej. U nas żołędzie zaczynają opadać po 25 września, zbiera sie je do końca października – później zabiorą je nam myszy lub sójki, żołędzie zaczną kiełkować albo zgniją. Bez uszczerbku dla zdrowia możesz zjeść nawet 20 sztuk. Zawierają taninę powodującą zaparcia i bóle głowy, ale łatwo się jej pozbyć. Żołędzie obierz, pokrój na kawałki i gotuj w wodzie z dodatkiem dużej ilości popiołu lipowego. Po 2 godz. zwykle trąca swoja gorycz. Opłucz je przed zjedzeniem. Nieoceniona rośliną jest pokrzywa. Na pewno z niczym jej nie pomylisz. Jej liście są bardzo pożywne, najlepiej posiekać je i dodać do zupy. Pamiętaj, żeby jeść jedynie młode pędy, starsze robią się twarde i niesmaczne. W lesie można się też bezpiecznie nasycić liśćmi lipy. Miazga drzew (inaczej podkorze) to cienka warstewka na granicy drewna i kory. Wiosna jest dosyć słodka i często ratowała ludzi od głodu, szczególnie w Skandynawii i Rosji. Jedzono ją nawet na surowo – czasami wojska zostawiały po sobie ślad w postaci ogryzionych pni sosen, brzóz i wiązów. Wiosna w górę pni płynie słodkawy sok, z którego przy odrobinie uporu …

co-mozna-bezpiecznie-jesc-w-lesie-ta-wiedza-moze-ci-sie-przydac-08c3853.jpeg
width: 1000
height: 667

Ten mały organizm zadziwił naukowców! Ma ponad setkę oczu
type: item
date: 2017-10-20T09:36:14.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: kamień
subject: mięczaki
subject: oczy
description: Czy można patrzeć na świat oczami z kamienia? Naukowcy sprawdzili jak działają oczy z soczewkami z węglanu wapnia.
encoded: Acanthopleura granulata z gromady chitonów ma w okrywającym ciało pancerzu setki oczek o soczewkach zbudowanych nie z białka, ale z węglanu wapnia. Udało się spojrzeć na świat jego oczami – informuje „Science”. Chitony zwane też wielotarczowcami to licząca około 100 gatunków gromada mięczaków o bardzo pierwotnej budowie ciała – składa się ono z segmentów i przypomina trochę okrytą mocnymi płytkami dużą stonogę bez nóg. Zwykle mają kilka centymetrów długości, choć najmniejsze dorastają do 3 milimetrów, zaś największe – 43 centymetrów. Łatwo je zauważyć na skałach ciepłych mórz, gdzie żerują zeskrobując glony. Acanthopleura granulata zamieszkuje przybrzeżne wody zachodniego Atlantyku. Choć wydaje się być pozbawiony oczu, a nawet głowy, obserwuje świat setkami maleńkich oczek wbudowanych w pancerz. Soczewka każdego z oczek ma średnicę około dziesiątej części milimetra (to tyle, co grubość kartki papieru) i zbudowana jest z minerału zwanego aragonitem. Ta postać węglanu wapnia jest składnikiem skorup i szkieletów wielu organizmów, a także głównym składnikiem pereł. Niekiedy krystalizuje z wód gorących źródeł lub tworzy nacieki w jaskiniach. W roku 2011 naukowcy odkryli, że oczy chitona działają tak jak ludzkie – mineralna soczewka skupia światło na siatkówce pokrytej fotoreceptorami. Tyle że oczy człowieka są większe, mają więcej receptorów, a nasza soczewka składa się z przezroczystego białka - krystaliny - i dzięki elastyczności może zmieniać ogniskową, co pozwala widzieć ostro z daleka i z bliska. Nie było jednak jasne, czy każde oczko tworzy odrębny obraz całego otoczenia, czy też działają one jak złożone oczy owadów, z których każde tworzy jeden piksel dużego obrazu. Teraz Ling Li z Harvard University (USA) i jego koledzy po raz pierwszy „spojrzeli na świat” tak jak chiton. Wyjętą z pancerza soczewkę przymocowali do mikroskopu i zogniskowali na obrazie drapieżnej ryby. Okazało się, że soczewka ma całkiem niezłą rozdzielczość, ale nie dorównuje jej maleńka siatkówka…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e79f670391241864f4c86014013768023f2234c2-e6b2e8b.jpeg
width: 1000
height: 664