„Do Kapsztadu zabrałem tylko jedną koszulkę” Michał Cessanis radzi, jak pakować walizkę
Pakowanie na wyjazd nie musi być frustrujące. Michał Cessanis, znany podróżnik i dziennikarz National Geographic Traveler, zdradza, jak przez lata uprościł ten proces do perfekcji. Poznaj praktyczne porady Michała , które sprawdzą się przy każdej podróży – od Azorów po Kapsztad.
Spis treści: Jak wyglądało moje pakowanie kiedyś? Lista to podstawa Pakowanie zaczynam od chaosu Trik, który ratuje w razie zguby bagażu Pakowanie bagażu może wydawać się banalne, ale gdy zaczynamy planować podróż – niezależnie od tego, czy to city break, trekking czy wakacje nad morzem – szybko okazuje się, że to wyzwanie logistyczne. Co zabrać, żeby niczego nie zabrakło? Jak zmieścić się w małej walizce, szczególnie przy zmiennej pogodzie lub z planem na różne aktywności? Ten temat zna od podszewki Michał Cessanis, który przez lata wypracował własny sposób na pakowanie – oparty na prostych zasadach, praktycznych trikach i osobistych doświadczeniach. Jak wyglądało moje pakowanie kiedyś? Pakowanie było dla mnie pestką – przez wiele lat życia na walizkach, a właściwie na małej walizce kabinowej, a potem jedynie z podręcznym plecakiem. Trzymałem się prostej zasady trzech sztuk: skarpetki, majtki, koszulki, spodnie – wszystko po trzy. Jedna rzecz w użyciu, druga czysta, trzecia suszy się po praniu. To najlepszy sposób na podróżowanie z małym bagażem podręcznym. Ale z czasem zauważyłem, że im więcej mam za sobą kilometrów, tym... pakuję się gorzej. Coraz częściej kusi mnie, by zabrać więcej ulubionych rzeczy. I już nie podróżuję tylko z plecakiem, lecz z „kabinówką”. Powód? Uwielbiam lokalne jedzenie – sery, wędliny, przyprawy, słodycze – i chętnie przywożę je z podróży. Dzięki nim wracam wspomnieniami do smaków Bolonii, aromatycznego Stambułu czy roztańczonej Grecji. Lista to podstawa Zdarza się, że w walizce mam znacznie więcej niż planowałem. Dlatego zawsze robię listę rzeczy, które muszę zabrać. Wszystko zależy od rodzaju wyjazdu. Lecąc na Azory i zdobywając szczyt Pico, potrzebowałem tylko odzieży trekkingowej – szybkoschnące koszulki, spodenki, bluza, kurtka przeciwdeszczowa, dobre buty. Całość zmieściłem do małego plecaka. Inaczej jest, gdy planuję różne aktywności i chcę wieczorem iść do restauracji. Nie chcę czuć się, jakbym nadal był „na szlaku”. Dlatego sztuka upychania bagażu to dziś dla mnie większe wyzwanie niż kiedyś. Pakowanie zaczynam od chaosu Wyciągam wszystko z szafy: dziesiątki koszulek, spodni, bielizny, butów. Pozwalam im poleżeć na kanapie. Potem je selekcjonuję. Mam już plan – wiem, ile dni spędzę aktywnie, ile na plaży. Najpierw pierwsza selekcja. Potem druga, czasem trzecia. Kompresyjne organizery bardzo w tym pomagają – ubrania roluję, dzięki czemu się mniej gniotą i zajmują mniej miejsca. Zazwyczaj biorę dwie pary butów: jedne letnie z siateczki i drugie – nieprzemakalne. Do tego mała kosmetyczka z podstawowymi kosmetykami: pasta, krem z filtrem, antyperspirant, miniaturowy żel pod prysznic. Mam też materiałowe woreczki na ładowarki, kable, przejściówki i leki – często wkładam je w buty, by maksymalnie wykorzystać miejsce. Trik, który ratuje w razie zguby bagażu Podzielę się prostym patentem: jeśli podróżuję z bagażem nadawanym, zawsze do podręcznego plecaka wkładam kąpielówki, tiszert i spodenki. Po co? Bo bagaż może zaginąć. Mój zaginął np. w Kapsztadzie. Wysiadłem z samolotu w dresie, tiszercie i bluzie. Zgłosiłem zgubę, po czym ruszyłem na lokalny targ. Od miłej starszej pani kupiłem dwie bransoletki – i wiecie co? Ucieszyłem się jak dziecko. Pomyślałem wtedy, że większość ubrań zabranych „na wszelki wypadek” była mi niepotrzebna. Znów wróciłem do zasady trzech sztuk. Najprostsze rozwiązania są najlepsze. Źródło: National Geographic Traveler Nasz autor Michał Cessanis Redaktor prowadzący „National Geographic Traveler", autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”. Prowadzi blog podróżniczy „Cessanis na walizkach".
„Nie śpij, bo przegapisz!” – jak recepcjonistka wciągnęła mnie w wir Mardi Gras w Sydney
Sydney atrakcje potrafią zaskoczyć nawet najbardziej doświadczonych podróżników. Wystarczyła krótka rozmowa z recepcjonistką, bym – po niemal 30 godzinach w podróży – zamiast odpoczynku, trafił na największą imprezę na południowej półkuli.
Spis treści: Tęczowe szaleństwo na ulicach Sydney – jak wygląda Mardi Gras? Jak wygląda wspinaczka na Sydney Harbour Bridge? Zielone oblicze Sydney – gdzie odpocząć wśród kawiarni i kolonialnej architektury? Papugi na parapecie i spotkania z kakadu – dzikie Sydney z bliska Od portu po ogrody – jak Sydney budzi się do życia o poranku? Zielony raj i białe żagle – spacerem od ogrodu botanicznego do Opery The Rocks – zabytkowa dzielnica Sydney, która skradła mi serce Bondi czy Mandly – która plaża w Sydney naprawdę robi wrażenie? Gelato, luz i „no worries" – smak życia w Manly Beach Pożegnanie z widokiem – Sydney, do którego chce się wracać To miasto biegaczy, hałaśliwych papug, ikonicznej opery, szalonej zabawy i wiecznych wakacji.Wystarczyły dwa zdania wypowiedziane przez recepcjonistkę niewielkiego hotelu w dzielnicy Potts Point, gdzie zatrzymałem się na kilka dni, bym trafił w sam środek gigantycznej imprezy, choć po 27 godzinach w podróży do Australii marzyłem jedynie o wygodnym łóżku. Tęczowe szaleństwo na ulicach Sydney – jak wygląda Mardi Gras? – Przyleciałeś do Sydney w idealnym momencie, bo właśnie odbywa się parada z okazji Mardi Gras, to nasz tęczowy karnawał, największy na południowej półkuli. Szkoda czasu na sen, idź i baw się! – zachęciła mnie Peggy, od której właśnie dostałem klucz do pokoju. I wierzcie mi lub nie, ale w tym momencie zapomniałem o zmęczeniu, bo dobrej zabawy nie odmawiam nigdy. Ta noc okazała się absolutnym szaleństwem. Mardi Gras jest bowiem największym świętem społeczności LGBTQIA+ w Australii. Ten karnawał odbywający się na przełomie lutego i marca, a obchodzony w tym roku po raz 47., od lat przyciąga dziesiątki tysięcy uczestników, którzy przez dwa tygodnie mają jeden cel: wybawić się za wszystkie czasy i pokazać, jak kolorowa, otwarta i kreatywna jest społeczność, która od pierwszego marszu w 1978 r. walczyła o prawa mniejszości seksualnych (od 2018 r. w Australii legalne są małżeństwa osób tej samej płci). W kulminacyjnej paradzie idącej m.in. przez Oxford Street, ulicy będącej właśnie w dzielnicy Potts Point, bierze udział ponad 12 tys. osób ogłaszczanych przez jeszcze większy międzynarodowy tłum tańczący, wznoszący toasty i cieszący się chwilą. Jak wygląda wspinaczka na Sydney Harbour Bridge? Lepszego początku mojej australijskiej przygody nie mogłem więc sobie wymarzyć. I choć na paradzie nie zabawiłem zbyt długo i zamiast napojów wyskokowych piłem tylko wodę (przysięgam z ręką na sercu), to następnego dnia rano i tak musiałem dmuchnąć w alkomat. Zresztą nie ja jedyny. Chciałem bowiem spojrzeć na miasto ze szczytu Sydney Harbour Bridge, mostu ikonicznego, zazwyczaj pokazywanego na zdjęciach do pary ze słynnym budynkiem Opery. Stojący od 1932 r. nad zatoką Port Jackson, mający ponad kilometr długości i wysoki na 134 m łukowaty most nazywany przez Australijczyków gigantycznym wieszakiem na ubrania jest przeprawą samochodową, kolejową i pieszą łączącą centralną dzielnicę biznesową z północnym wybrzeżem miasta. Można się tutaj wybrać na spacer albo tak jak ja – wejść na najwyższy punkt konstrukcji. Żeby tego jednak dokonać, trzeba poddać się badaniu alkomatem wykonywanym przez pracowników Bridge Climb Sydney, firmy organizującej wspinaczkę na most. Sprawdzanie stanu trzeźwości kilkunastoosobowej grupy było początkiem przygotowań do wejścia. Przewodnik rozdał nam kombinezony chroniące przed wiatrem, do których karabińczykami mieliśmy następnie przypięte: czapeczki, chusteczki z mikrofibry do ocierania potu z czoła, okulary przeciwsłoneczne, a także słuchawki, dzięki którym słyszeliśmy jego polecenia. Była też linka bezpieczeństwa, którą wpięci zostaliśmy w specjalną prowadnicę, a zanim zrobiliśmy pierwszy krok na moście, czekał nas jeszcze symulator, w którym ćwiczyliśmy wejścia i zejścia po stromych schodkach – przy okazji sprawdzana była nasza kondycja. Nie mogliśmy też mieć ze sobą telefonów czy aparatów fotograficznych (na wypadek gdyby sprzęt komuś wypadł) – zdjęcia i filmy wykonywał dla nas przewodnik. Wreszcie wyruszyliśmy, pokonując łącznie ponad 200 schodów, a także będące między stromymi drabinkami pomosty, by stanąć na szczycie „wieszaka” i wypowiedzieć głośne WOOOOOW. Zielone oblicze Sydney – gdzie odpocząć wśród kawiarni i kolonialnej architektury? Mogliśmy objąć wzrokiem całe Wielkie Sydney, obszar metropolitalny położony malowniczo nad Port Jackson, zatoką będącą największym na świecie naturalnym portem, rozciągającą się na powierzchni ponad 50 km². Z góry zobaczyłem, że to zielone miasto na wodzie, z zatoczkami, marinami, wieżowcami w części biznesowej, kilkudziesięcioma plażami, niewielkimi promami ułatwiającymi podróż do wielu pięknych miejsc i niezwykle kameralnymi dzielnicami, tak jak moja Potts Point – pierwsze zaplanowane przedmieście w Australii. Spokojne, z mnóstwem restauracji, starą kolonialną architekturą zatopioną w zieleni, antykwariatami, butikami vintage, księgarniami i kawiarniami, w których podawane jest na ciepło pyszne ciasto bananowe z rozpływającym się na nim lekko solonym masłem. Miałem to szczęście, że jedna z takich właśnie kawiarni znajdowała się dosłownie naprzeciwko mojego hotelu Macleay, podobnie jak przystanek autobusu 311, którym mogłem dojechać w okolice Circular Quay, nabrzeża z przystanią promową. I o ile do kawiarni zaglądałem codziennie na lekkie śniadanie z mocną kawą, o tyle z autobusu skorzystałem raz, a może dwa. Wolałem po mieście spacerować i tak obserwować codzienne życie. Papugi na parapecie i spotkania z kakadu – dzikie Sydney z bliska Wstawałem wcześnie i to nie z własnej woli, lecz przez wrzeszczące o poranku papugi siadające na parapecie mojego hotelowego pokoju.Przyznaję, za każdym razem była to nieco szokująca pobudka, lecz chwilę po otwarciu oka brałem do ręki aparat fotograficzny i nagrywałem te wspaniałe ptaki. Mój parapet upodobały sobie lorysy tęczowe, z niebiesko-żółtymi łebkami, pomarańczowo-niebieskimi podbrzuszami oraz zielonymi skrzydłami i ogonami. Trudno było oderwać od nich wzrok, podobnie jak od spotykanych już podczas spacerów większych od lorys kakadu żółtoczubych i sinookich oglądanych w Królewskim Ogrodzie Botanicznym, przez który biegła moja codzienna trasa spacerowa do Opery i w okolice Sydney Harbour Bridge. Od portu po ogrody – jak Sydney budzi się do życia o poranku? Po drodze do ogrodu mijałem najpierw Finger Wharf, zabytkowy port i terminal pasażerski z 1916 r. w dzielnicy Woolloomooloo. Uznawany jest on za najdłuższe na świecie nabrzeże zbudowane z drewnianych pali (400 m długości), a dziś mieszczące w dawnych dokach hotel i restaurację. Dalej były eleganckie jednopiętrowe apartamentowce i ścieżka prowadząca do Domain, ogromnego, zajmującego powierzchnię ponad 30 ha zielonego terenu w dzielnicy biznesowej, gdzie odbywają się regularnie koncerty, festiwale i inne plenerowe imprezy.Po chodnikach wśród rozłożystych platanów widziałem najpierw kilku, potem kilkunastu, kilkudziesięciu, aż wreszcie kilkuset biegaczy, którzy uprawiali poranny jogging. W Królewskim Ogrodzie Botanicznym, do którego od strony Domain prowadziła żeliwna furtka, było ich jeszcze więcej. Pierwszego dnia myślałem, że w Sydney odbywają się jakieś biegowe zawody. Byłem jednak w błędzie, bo dla sydnejczyków aktywne wejście, a raczej wbiegnięcie w dzień, to norma. Podobnie zresztą jak jazda na rowerze tuż po wschodzie słońca, kiedy latem i wczesną jesienią o tej porze dnia znośne są jeszcze temperatury. Widziałem też spacerowiczów, którzy wyciągając dłonie z orzeszkami, liczyli na to, że może skuszą się na nie kakadu. Te jednak latały między drzewami, spacerowały po trawie, ale orzeszki jakoś ich nie interesowały. Zielony raj i białe żagle – spacerem od ogrodu botanicznego do Opery W założonym w 1816 r. Royal Botanical Garden, określanym mianem najstarszej instytucji naukowej w Australii, często robiłem sobie nieco dłuższą przerwę na drugie śniadanie lub mały lunch.I cieszyłem oko soczystą zielenią – teren podzielony na 15 ogrodów tematycznych jest domem dla ponad 27 tys. roślin. I tak, zupełnie niespiesznie, dochodziłem do budynku Opery, którą fotografowałem o różnych porach dnia, by zobaczyć, jak prezentują się ogromne białe żagle, czy też muszle, a więc jej słynny dach.Budowa zaprojektowanego przez duńskiego architekta Jorna Utzona, a wykonanego z betonu, stali i szkła gmachu trwała aż 14 lat (1959–1973). Stanął na półwyspie Bennelong Point, w miejscu nieczynnej zajezdni tramwajowej. Oglądałem go jednak tylko z zewnątrz, bo przez cały pobyt w Sydney nie udało mi się upolować biletów na zwiedzanie Opery od zaplecza, a tym bardziej na przedstawienie – wyprzedano je wiele dni naprzód.Nie czułem się tym jednak zawiedziony, bo samo spojrzenie na architektoniczne dzieło wpisane na listę UNESCO jest już sporym przeżyciem. The Rocks – zabytkowa dzielnica Sydney, która skradła mi serce Ale to nie okolice Opery z bardzo drogimi kawiarniami skradły moje serce, lecz dzielnica The Rocks, jedna z najstarszych części Sydney.Docierałem do niej krótkim spacerem z Circular Quay, a potem znikałem na kilka godzin w wąskich brukowanych uliczkach z zabytkowymi kolonialnymi budynkami, galeriami sztuki, sklepami z opalami australijskimi, muzeami i butikami z wyrobami lokalnych artystów. Ci w każdy weekend na odbywającym się tutaj targu sztuki (The Rocks Markets) wystawiają swoje prace. A na stoiskach z jedzeniem kosztowałem kuchni z całego świata.Potem zaś wsiadałem na prom i płynąłem na moją ulubioną plażę. Bondi czy Manly? Która plaża w Sydney naprawdę robi wrażenie? Słynna Bondi Beach, o której w przewodnikach przeczytacie, że to punkt obowiązkowy podczas zwiedzania Sydney, nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia, dlatego też byłem na niej tylko raz. Łatwo tu dotrzeć autobusem, co też uczyniłem. Faktycznie, plaża jest długa na kilometr i piaszczysta, fale spektakularne, z czego korzysta wielu surferów, jednak zawiodłem się jej otoczeniem, a zwłaszcza słabymi knajpami ze średniej jakości jedzeniem. Dlatego popłyńcie na „moją” Manly Beach, znacznie bardziej klimatyczne miejsce, do którego podróż promem z Circular Quay zajmuje niecałe pół godziny. Gelato, luz i „no worries” – smak życia w Manly Beach Gdy wysiądziecie na przystani, wejdziecie na Corso, główny deptak przedmieścia Manly, z niską zabudową, restauracjami, sklepami i lodziarniami, w tym tą według mnie najlepszą – Anita Gelato. Tuż po wejściu zachwyca pastelowym różowo-miętowo-złotym wnętrzem, następnie przyjemną obsługą w wakacyjnych nastrojach, aż wreszcie lodami, których smaków (rotacyjnie) jest tu łącznie aż 150! Moje kubki smakowe zwariowały na punkcie tych z solonymi orzechami nerkowca i arbuzowych ze świeżą miętą. W tym słodkim momencie dnia nie byłem jednak sam, lecz z Mattem Przybyłą, Polakiem, który w Sydney mieszka od kilkunastu lat i jest przewodnikiem organizującym zwiedzanie szyte na miarę (sydneyprive.com.au). – Mieszkam trzy plaże od Manly Beach, a moje życie od chwili, kiedy przybyłem do Australii, niezwykle się uspokoiło. Tutaj naprawdę żyje się na luzie, mam poczucie, że jestem ciągle na wakacjach, choć przecież prowadzę firmę i bywają dni, że jestem bardzo zajęty. Ale chwile, kiedy na poranny spacer i kawę wychodzę z dzieciakami i żoną na plażę, a dopiero potem zaczynam intensywny czas, dają mi mnóstwo energii. Podobnie jak biegaczom z ogrodu botanicznego, którzy tak cię zachwycili. Australijczycy doskonale wiedzą, na czym polega balans w życiu. Ja zresztą już też to wiem. I to ich powiedzenie „no worries” słyszane tak często, nieprzejmowanie się pewnymi sprawami wchodzi w krew – opowiada Matt. Pożegnanie z widokiem – Sydney, do którego chce się wracać Z lodziarni zdążyliśmy się przesiąść na statek Captain Cook, by ostatni raz – w moim przypadku – spojrzeć na miasto na wodzie, most i Operę mieniącą się w ciepłym popołudniowym słońcu. Australijskie ikony podziwialiśmy najpierw z restauracji, siedząc przy stoliku nakrytym białym obrusem, delektując się owocami morza i popijając szampana, a potem już z górnego otwartego pokładu. Wtedy obiecałem sobie, że to wcale nie będzie ostatni raz, kiedy na żywo widzę ten pocztówkowy obrazek. Źródło: National Geographic Traveler Polska Nasz autor Michał Cessanis Redaktor prowadzący „National Geographic Traveler", autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”. Prowadzi blog podróżniczy „Cessanis na walizkach".
Hity National Geographic 2023. Zielona São Miguel, największa wyspa na Azorach
„To na wyspie São Miguel w archipelagu Azorów przekonałem się, że Matka Natura jest też znakomitą szefową kuchni" – o archipelagu Azorów, jednym z przyszłorocznych hitów National Geographic opowiada podróżnik i dziennikarz Michał Cessanis.
W tym artykule: Relaks w ciepłych wodach Ananasy – słodki sekret Azorów Gulasz od Matki Ziemi Popołudniowa herbata prosto z plantacji Przelotny obraz raju Jak dolecieć na Azory? Azory – Informacje praktyczne Co zjeść na Azorach? Jedno słowo wyznaczyło mój szlak przez największą wyspę portugalskiego archipelagu Azorów na Oceanie Atlantyckim. Miradouro oznacza punkt widokowy i nie chodzi o jedno wyjątkowe miejsce. Tych na wyspie São Miguel jest tyle, że nie da się ich policzyć. Podobnie jak na pozostałych ośmiu azorskich wyspach oddalonych od Lizbony o ponad 1,5 tys. km. O 6 powodach, by odwiedzić Azory, przeczytasz również tutaj. Relaks w ciepłych wodach Zatrzymując się w wielu miradouro, podziwiałem zielone wzgórza i urwiste poszarpane wybrzeże São Miguel wyglądające, jakby ktoś wielką paszczą wgryzł się w kanapkę. Widziałem też mniejsze i większe jeziora w kalderach. Jechałem m.in. spojrzeć, a potem wykąpać się w niezwykłym naturalnym basenie oceanicznym, w którym morska woda miesza się z wodą gorącą podgrzewaną przez znajdujący się pod jej powierzchnią aktywny wulkan. Ponta da Ferraria w południowo-zachodniej części wyspy jest jedynym takim kąpieliskiem na świecie. To zatoczka osłonięta od otwartego oceanu wulkanicznymi czarnymi skałami. Żeby zanurzyć się w ciepłej wodzie, której temperatura potrafi wzrastać nawet do ponad 40 st. C (wszystko zależy od przypływów i odpływów oceanu), trzeba najpierw pokonać żwirową ścieżkę, mijając centrum talasoterapii Termas da Ferraria. Potem drewnianymi schodami zejść prosto na skały, na których na słońcu wygrzewają się niczym jaszczurki miłośnicy słońca i kąpieli. Najpiękniejsze miejsca na świecie. 10 zachwycających krajobrazów Afrykańskie lasy, pustynie Ameryki Południowej, niezwykłe jeziora na Bałkanach i starożytne ruiny na Bliskim Wschodzie. Poznaj najbardziej niesamowite oblicza planety Ziemi. Oto ranking Nation... Przyglądam się tym, którzy siedzą w wodzie. A raczej kołyszą się raz wolniej, raz szybciej, gdy wpada fala, próbując utrzymać się zamontowanych tu sznurów. Sześć lin trzymających się na hakach wbitych w skały i rozciągniętych wszerz kąpieliska ma chronić kąpiących się przed zabraniem przez ocean. Nad ich bezpieczeństwem czuwa też dwóch ratowników, co mnie dodatkowo uspokaja. Uważnie stawiając kroki na chropowatych ostrych skałach, wchodzę więc do wody, której temperatura podczas kąpieli zmienia się wielokrotnie. Wraz z nadchodzącą falą ochładza się, potem znów ociepla, co wywołuje u nas falę zachwytu, zdumienia, uśmiechów i okrzyków. Zachwyt i zdumienie pojawiały się zresztą wielokrotnie podczas mojej podróży przez São Miguel. Nie tylko w innych ciepłych kąpieliskach – jak chociażby w Parku Terra Nostra, romantycznym ogrodzie botanicznym stworzonym w XVIII i XIX w. we wsi Furnas. Tam, wśród japońskich cedrów, ogromnych paproci, palm, miłorzębów, azalii i hortensji w 1770 r. powstał największy na archipelagu basen termalny z brązową, bogatą w żelazo wodą, której temperatura waha się od 35 do 40 st. C. A jeśli to dla was za gorąco, zajrzyjcie do kompleksu sześciu naturalnych płytkich basenów (25–29 st. C) Poça da Dona Beija w tej samej wsi. Bywałem w nich wielokrotnie, bo miałem blisko znad jeziora Furnas, nad którym zamieszkałem. To była moja baza wypadowa do odkrywania cudów São Miguel. Ananasy – słodki sekret Azorów Jak nie nazwać cudem jedynej hodowli ananasów w Europie? Zresztą Azory są także jedynym miejscem na świecie, gdzie te owoce uprawia się w szklarniach – na São Miguel jest ich kilka tysięcy. Odwiedziłem jedną z plantacji, założoną ponad sto lat temu w Fajã de Baixo niedaleko Ponta Delgada, stolicy Azorów, przez Augusta Arrudę, portugalskiego prawnika i przedsiębiorcę. Po tym, jak w XIX w. z powodu zarazy na wyspach zatrzymała się produkcja i eksport pomarańczy, Arruda postanowił zaryzykować i rozpoczął uprawę innych cytrusów sprowadzanych wówczas z Brazylii. Osiągnął niebywały sukces, był jednym z największych eksporterów ananasów w pierwszej połowie XX w. Pomogła mu w tym wyjątkowo żyzna wulkaniczna gleba i zastosowanie specjalnej metody dojrzewania owoców w szklarniach. View oEmbed on the source website – Ananas to roślina wieloletnia, która produkuje jeden owoc co dwa, trzy lata. Po sześciu miesiącach wzrostu sadzonki poddawane są fumigacji, czyli okadzaniu dymem, co przyspiesza proces kwitnienia. Dym w szczelnie zamkniętej szklarni utrzymywany jest przez tydzień, a temperatura wzrasta wtedy do 40 stopni – wyjaśnia przewodniczka po plantacji. Owoce są mniejsze od tych, jakie znałem z supermarketów. Mieszczą się w dłoni, obłędnie pachną i jeszcze obłędniej smakują. Skosztowałem ich po raz pierwszy nie na plantacji Arrudy, a na lokalnym markecie w Ponta Delgada, gdzie wystawia się wielu innych producentów. Przyznaję, że tak pysznych ananasów wcześniej nie jadłem. I choć nie były tanie – kilogram za 9 euro – to w plecaku zmieściły mi się trzy, którymi zajadałem się przez kolejne dni na szlaku. Gulasz od Matki Ziemi Ananasów próbowałem też w restauracjach. Pokrojony w kostkę owoc jest tam obowiązkowym dodatkiem do kaszanki z grilla, co okazało się znakomitą przystawką przed wielką ucztą. Bo jest na Azorach inna potrawa, której nie mogłem sobie odmówić. To cozido das furnas. Jednak najpierw chciałem zobaczyć, jak jest przygotowywana. Pewnego dnia, tuż po wschodzie słońca wsiadłem na rower i z posiadłości Furnas Lake Forest Living, gdzie się zatrzymałem, ruszyłem wokół jeziora Furnas. Dojechałem do fumaroli, gorących wyziewów wulkanicznych, nad którymi gromadzili się właśnie kucharze z barów i restauracji. Do dołów wykopanych w gorącej ziemi wkładali wielkie garnki owinięte materiałem i związane sznurem. Potem przysypywali je i odjeżdżali, by znów pojawić się tu po sześciu godzinach i wyjąć danie serwowane potem gościom. Cozido das furnas to rodzaj wolno gotowanego gulaszu, składającego się z różnego rodzaju tłustych mięs, ziemniaków, warzyw (bardzo dużo kapusty). Porcja, jaką dostałem w restauracji Vale Das Furnas, była tak potężna, że ucieszyłem się, iż zajrzałem do niej w porze obiadu, a nie kolacji. Powtarzałem sobie w myślach, że spalę to przecież, odwiedzając kolejne miejsca. Popołudniowa herbata prosto z plantacji Krętymi drogami porośniętymi hortensjami jechałem w kierunku północnego wybrzeża, by po krótkiej podróży autem wyruszyć na pieszy szlak przez szmaragdowe wzgórza… herbaciane. Dotarłem do fabryki Gorreana, najstarszej i jedynej w Europie plantacji herbaty, która nieprzerwanie działa od 1883 r. To właśnie przy fabryce rozpoczyna się krótka trasa spacerowa, zaledwie 3,5 km, formalnie oznaczona jako PRC28SMI. Przechadzając się po falujących zielonych wzgórzach, klucząc pomiędzy herbacianymi drzewkami, dochodzę, a jakże, do punktu widokowego, z którego roztacza się panorama północnego wybrzeża. A potem wąską polną dróżką schodzę do fabryki, by poznać jej historię. Założona została przez Ermelindę Gago da Camara i jej syna José Honorato, którym – podobnie jak innym rolnikom – zaraza zniszczyła wspomniane już uprawy pomarańczy. Azorczycy nie mieli jednak zbyt dużej wiedzy na temat upraw herbaty. Dlatego i nasiona, i ekspertów sprowadzili z Chin. Najpiękniejsze wyspy świata. Tu poczujesz się jak w raju W specjalnym rankingu National-Geographic.pl prezentujemy 10 najbardziej zachwycających wysp na Ziemi. Nie wszystkie najpiękniejsze wyspy świata są oblewane wodami gorących oceanów. Niektóre... – Dzięki nim produkcja herbaty, obok ananasów, słodkich ziemniaków i tytoniu, uratowała naszą gospodarkę – podkreśla kelner z działającej przy fabryce kawiarni. Kosztuję tu delikatnego czarnego naparu, wcześniej przechodząc przez muzeum herbaty, a także oglądając ponadstuletnie maszyny, jakie wciąż wykorzystywane są do jej produkcji. Herbata z São Miguel jest nie tylko smaczna, ale też zdrowa. W wilgotnym klimacie wyspy nie przeżywają szkodniki zagrażające uprawom. – Dlatego nie musimy stosować żadnych środków owadobójczych na plantacji – zapewnia mnie ten sam kelner, kiedy proszę o dolewkę darmowego naparu. Wypijam go na werandzie, patrząc na Atlantyk. Przelotny obraz raju Najpiękniejszy miradouro zostawiłem sobie jednak na koniec pobytu na São Miguel i nie miała dla mnie znaczenia pogoda. Tego dnia raz świeciło słońce, to znów wiatr przywiewał ciemne chmury i deszcz. Ale to nie mogła być przeszkoda w zobaczeniu Sete Cidades, zaliczanego do siedmiu cudów naturalnych Portugalii ogromnego krateru, w którym miejsce znalazło się dla niewielkiego miasteczka i jezior nazywanych Niebieskim i Zielonym (największe zbiorniki słodkiej wody na archipelagu). Według legendy miały one powstać z łez zielonookiej księżniczki i niebieskookiego pasterza, którzy płakali nad swą nieszczęśliwą i zakazaną miłością. Dziś ludzie też tu płaczą, co widziałem na własne brązowe oczy, ale z radości i niedowierzania, że tak piękne miejsca wciąż jeszcze są na tej planecie. Zieloną kalderę oglądam z kilku punktów widokowych. M.in. z Vista do Rei – „Królewskiego Widoku” nazwanego tak na cześć króla i królowej Portugalii Carlosa i Amelii, którzy patrzyli na ten spektakl natury w 1901 r. Nie wiem, czy byli tym oczarowani. Wiem natomiast, że znacznie więcej czasu spędzicie w innym punkcie widokowym – Boca do Inferno („Piekielne Usta”), położonym 1 tys. m n.p.m. Roztacza się z niego panorama niemal 360 stopni na ten wulkaniczny masyw zajmujący prawie całą zachodnią część São Miguel oraz na ocean. I gwarantuję wam, że piękniejszego naturalnego, niemal pierwotnego widoku nie ma na całej wyspie. Best of the World 2023. Oto podróżnicze hity National Geographic na przyszły rok National Geographic przedstawia propozycje miejsc do odwiedzenia w 2023 r. Gdzie czeka nas przygoda, a gdzie przyroda? Będąc właśnie w tym miejscu, uświadomiłem sobie, że potrzebowałem podróży na Azory, żeby zobaczyć z pełną wyrazistością, jak dziewiczo jeszcze 100–200 lat temu wyglądało wiele miejsc na Ziemi tak bardzo zniszczonej przez ostatnie lata przez ludzi. Po godzinie w Boca do Inferno zarzuciłem na ramię mały plecak i ruszyłem dalej. Zabierając ze sobą na pamiątkę tylko to – przelotny obraz raju. Jak dolecieć na Azory? Na te portugalskie wyspy na Atlantyku można dolecieć samolotem z Lizbony, Porto lub Faro. Latają tu m.in. linie TAP Portugal, Azores Airlines oraz Ryanair. Przelot tymi ostatnimi jest najtańszy, ceny biletów zaczynają się od 150 zł. Azory – Informacje praktyczne Żeby dojechać do punktów widokowych, plantacji herbaty czy ananasów, potrzebny będzie samochód. Cena wypożyczenia za dobę w jednym z punktów na lotnisku to ok. 300 zł. Spałem nad jeziorem Furnas w posiadłości Furnas Lake Forest Living, należącej do Heleny i Manuela Gago da Câmara. Na polanie otoczonej wysokim lasem, zaledwie 150 m od jeziora stworzyli wyjątkowe miejsce z willami z drzewa cedrowego i z ogrodem. Cena za dom, w którym mogą spać 3 osoby, to ok. 700 zł. Na miejscu wypożyczycie rowery oraz kajaki. Więcej informacji na furnaslake.com. Co zjeść na Azorach? Dla Azorczyków pora lunchu i kolacji to godziny święte, dlatego w wielu miejscach trzeba rezerwować stoliki. Inaczej czeka was stanie w kolejce – chociaż i tak warto, by spróbować lokalnych pyszności, zwłaszcza sardynek z grilla. Najlepsze zjecie w Ponta Delgada w barze Mané Cigano – „Siostra Cygana”. To miejsce otwarte jest jedynie do godz. 15. Znakomita jest także gotowana i grillowana ośmiornica – delikatna i miękka jak masło. Spróbujecie jej m.in. w kultowym miejscu, tawernie Tasca. Nasz ekspert Michał Cessanis Wicenaczelny „National Geographic Traveler", autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”.
Na majówkę do Egiptu, Hiszpanii albo Bułgarii. Odkryj z nami #ŚwiatOdNowa
Po roku trudów i wyrzeczeń nauczyliśmy się żyć z pandemią w tle. Nie musimy już dłużej zamykać się w domach, czas więc ponownie wyruszyć w podróż. Które kraje otworzyły już granice dla turystów, a które zaproszą ich wkrótce? Czy po przylocie na miejsce czeka nas kwarantanna, czy wystarczy wynik testu? Z redakcją National Geographic Polska oraz zaprzyjaźnionymi podróżnikami, blogerami i fotografami odkryjesz świat od nowa i dowiesz się, jak podróżować bezpiecznie i bez obaw.
Nadeszła wiosna - choć nieco kapryśna - a wraz z nią zaostrzył się nasz apetyt na podróże. Z raportu European Travel Commission wynika, że Polacy znajdują się na czele europejskich nacji chcących jak najszybszego powrotu do podróżowania. W ciągu najbliższych sześciu miesięcy wyruszyć w podróż zamierza niemal 80 procent Polaków. Wielu z nas z niecierpliwością wyczekiwało majówki z nadzieją, że będziemy mogli spędzić te kilka dni w ulubionym zakątku. Niestety koronawirus i tym razem pokrzyżował nam plany, bo hotele w kraju mają pozostać zamknięte przynajmniej do 3 maja. Nic więc dziwnego, że nasze zainteresowanie zwróciło się ku nieco odleglejszym kierunkom. Okazuje się, że jednymi z popularniejszych majówkowych destynacji w tym roku stały się Egipt i Turcja. Liczne środki bezpieczeństwa praktycznie na każdym kroku – od lotnisk po hotele – sprawiają, że podróżni ponownie nabierają zaufania do zagranicznych wyjazdów. Wybierający się do Egiptu i Turcji nie muszą martwić się podróżniczą akrobatyką i organizować nadprogramowych przesiadek, bo loty z Polski nie są objęte kwarantanną. W obu krajach wystarczy przedstawić negatywny wynik testu PCR na koronawirusa. Równie chętnie na długi majowy weekend Polacy wybierają Hiszpanię. Zainteresowani wypoczynkiem w Hiszpanii najczęściej wyszukują loty do Barcelony, Alicante, Malagi i na Majorkę. Od turystów Hiszpania wymaga jedynie negatywnego wyniku testu na koronawirusa, przy czym – co ważne – akceptuje nie tylko testy PCR, ale i szybkie testy antygenowe. Ale to nie koniec majówkowej listy kierunków. Z samym tylko wynikiem testu (niekoniecznie PCR, ale też antygenowego) możemy wybrać się też do Chorwacji, Albanii, Czarnogóry czy Bułgarii. Przed kilkoma dniami Ministerstwo Zdrowia w Bułgarii podało, że od 1 maja wjechać do kraju będzie można także ze świadectwem szczepienia przeciwko Covid-19 (konieczne jest przyjęcie wszystkich dawek), lub z dokumentem potwierdzającym przebycie Covid-19 nie później niż 6 miesięcy przed datą wjazdu do Bułgarii. Tamtejszy resort zdrowia w najbliższym czasie ma też poinformować, jakie rodzaje testów antygenowych w kierunku koronawirusa będą uprawniać do wjazdu do kraju, a informacja znajdzie się na stronie internetowej bułgarskiego MZ. Ostatnio na popularności zyskują też bardziej egzotyczne kierunki, których jedną z głównych zalet – oprócz doskonałej pogody i oszałamiających krajobrazów – są dość łagodne ograniczenia. A to pozwala odpocząć od pandemii – psychicznie i fizycznie. Do Dominikany, Meksyku czy na Zanzibar można wjechać bez testu w kierunku COVID-19, ale już na Malediwach musimy mieć ze sobą wynik badania. Jeszcze więcej inspirujących destynacji na majówkę – bliższych i dalszych – znajdziecie w najnowszym numerze „National Geographic Traveler”. Grecja gotowa na wakacje. Od połowy maja całkowite otwarcie turystyki Grecja coraz bardziej otwiera się na turystów. Zaszczepieni przyjezdni zza granicy oraz osoby, które uzyskały negatywny wynik testu na COVID-19 zostały zwolnione z obowiązkowej kwarantanny na... #ŚwiatOdNowa – Świat powoli otwiera się na nowo, dlatego warto wiedzieć, jak dziś znów ruszyć w drogę. Coraz więcej krajów chce na nowo przyjmować turystów. Coraz więcej krajów europejskich zapowiada poluzowanie obostrzeń i to jeszcze w maju. Jest więc duża szansa, że polecimy na wakacje do Grecji, Hiszpanii, Chorwacji, na Cypr czy do Bułgarii. Dlatego w naszym cyklu Świat od nowa będziemy pisać o aktualnej sytuacji pandemicznej i zasadach wjazdu do krajów, które uwielbiają Polacy – mówi Michał Cessanis, wicenaczelny „National Geographic Traveler”, zapowiadając nowy cykl. Od teraz pod hashtagiem #ŚwiatOdNowa znajdziecie nie tylko informacje, do których krajów wjedziecie bez testów, a gdzie czeka Was kwarantanna, czy porady dotyczącego tego, jak bezpiecznie podróżować w pandemii. Razem z Wami – i dla Was! - świat na nowo będą odkrywać też zaprzyjaźnieni z NatGeo podróżnicy, blogerzy czy fotografowie. Dzięki ich relacjom z najróżniejszych zakątków świata, będziecie mogli zobaczyć, że „szlaban” na podróże nareszcie dobiegł końca! Otwiera się przed nami coraz więcej możliwości i granic, które przez ostatnie kilka miesięcy były surowo strzeżone. Śledźcie #ŚwiatOdNowa na Instagramie i Facebooku i wyruszcie z nami w nową podróż!
Ta chatka w górach robi furorę na instagramie. Pojechałem więc ją zobaczyć​! [CESSANIS]
Beskid Wyspowy. To dla niego Ania, pochodząca z Krakowa porzuciła życie w mieście i przeniosła się do drewnianej chatki jak z bajki. Nie znaliśmy się wcześniej, ale obserwowaliśmy w mediach społecznościowych. Zapytałem, czy mogę do niej wpaść w drodze do Bukowiny Tatrzańskiej, bo chciałem poznać jej historię.
I tak, kilka dni później, piliśmy ziołową herbatę siedząc na tarasie jej azylu. – To moja covidowa chata – śmieje się Ania, z wykształcenia etnografka. Dom ma prawie 40 lat. Zaprojektował go jej tata, architekt z Krakowa. - Powstawał, kiedy ja rosłam w brzuchu mamy. Ojciec był zafascynowany norweskimi hytte, czyli drewnianymi domkami budowanymi poza miastem, nad morzem, w lesie albo w górach. Razem z przyjacielem zaczęli szukać miejsca blisko Krakowa, ale wciąż dzikiego, by postawić swoje hytte. I marzenie spełnili – opowiada. fot. Michał Cessanis Dziewczyna z lasu – pisze o sobie @aniastales na Instagramie. A wcześniej? Szalenie zapracowana obywatelka świata, żyjąca w ciągłym biegu, na walizkach. Przez blisko 15 lat podróżowała po całym świecie pracując dla wyższej uczelni w Australii i rekrutując studentów w różnych zakątkach globu. Niekiedy, jak sama przyznaje, czuła się jak bohater filmu „W chmurach” z Georgem Clooneyem, dla którego domem były lotniska, samoloty i hotele. fot. Michał Cessanis – Uwielbiałam to życie, ale w pewnym momencie mój organizm zaczął protestować, aż powiedział stop. Zatrzymałam się więc i zadałam sobie pytanie, co dalej, czy mogłabym spróbować żyć inaczej? I zmieniłam wszystko. Zajęłam się fotografią, remontami i wnętrzami. Razem z przyjaciółmi zajęłyśmy się wynajmowaniem mieszkań w Krakowie. W końcu wynajęłam też swoje mieszkanie, wyprowadziłam się z miasta i zamieszkałam na stałe w chatce. Zresztą od lat żyłam już na dwa miejsca ucząc się i doceniając coraz bardziej życie bliżej natury, bez niepotrzebnych rzeczy. fot. Michał Cessanis Halny wieje coraz mocniej, z tarasu przenosimy się więc do środka. W piecu pod blachą napalone bukiem, kot Benek śpi na kanapie. - Przepraszam za pajęczyny, omiatam je, ale pająki kochają to miejsce, tak jak ja – śmieje się właścicielka chatki. Pająki jednak nam w ogóle nie przeszkadzają. fot. Ania Wyżykowska Ania oprowadza mnie po domku, pokazuje meble z Cepelii, które kolekcjonowała jej mama, rysunki babci ukazujące życie w Beskidzie Wyspowym, meksykańskie grafiki wiszące na ścianach przywiezione z dalekich podróży ojca, biblioteczkę ukrytą we wnęce na poddaszu i ceramikę z polskich lokalnych manufaktur. – Uwielbiam i promuję polskie rękodzieło i wzornictwo – przyznaje. fot. Michał Cessanis Dopytuję Anię, czy trudno było zamieszkać w domku w górach? - Musiało minąć trochę czasu, abym oswoiła to miejsce. W nocy, kiedy na zewnątrz jest czarno, a drewniany dom cały czas pracuje, to każde skrzypienie na początku wybijało mnie ze snu. Pamiętam taką noc, kiedy tak przestraszyły mnie nieznane odgłosy domu, że uciekłam o świcie do miasta. Ale z każdym dniem było już tylko lepiej. fot. Michał Cessanis A rozważasz w ogóle powrót do Krakowa? – pytam jako mieszczuch. - Wciąż mnie jeszcze ciągnie do miasta, tam też są moje korzenie, bliscy, no i praca. Ale na pytanie, gdzie mieszkasz, już odpowiadam że w Beskidzie Wyspowym. Uwielbiam spacerować po moich lasach, odkrywać i eksplorować piękno i możliwości tego miejsca. W tym roku zaczęłam zwiedzać Beskid Wyspowy na dwóch kółkach, a w zimowym sezonie, jeśli pandemia pozwoli, rozpocząć przygodę z biegówkami. I nic nie zastąpi wyciszenia jakie daje mi patrzenie na góry, fotografowanie i docenianie wolności jaką daje chatka w lesie. ZOBACZ WIĘCEJ KLIMATYCZNYCH UJĘĆ BESKIDU WYSPOWEGO
Jak zmieni się nasze podróżowanie? Michał Cessanis zaprasza na Rozmowę Travelera
Tomasz Michniewicz będzie gościem Michała Cessanisa w najbliższy czwartek o 16:00 na naszym instagramowym profilu @nategopl.
Czy, jak i kiedy? Te trzy pytania spędzają sen z powiek wielu podróżnikom. Dlatego czas powróżyć z fusów i porozmawiać o tym, jak mogą wyglądać nasze podróże po otwarciu granic. Dokąd będziemy mogli polecieć albo dojechać? Czy nie sparaliżuje nas strach przed spotkaniami z innymi ludźmi? O tym porozmawiam z podróżnikiem Tomkiem Michniewiczem. Czekamy na wasze pytania i opinie! Spotykamy się na żywo w czwartek o godz. 16 na profilu @natgeopl na Instagramie. Do zobaczenia!​ View Ediplayer on the source website
Najlepsze trasy rowerowe w Polsce i na świecie. Michał Cessanis zaprasza na Rozmowę Travelera
Jakub Rybicki, który na dwóch kółkach zwiedził kawał Polski i świata, będzie gościem Michała Cessanisa w najbliższy czwartek o 16:00 na naszym instagramowym profilu @nategopl.
Rower! Nie wyobrażam sobie życia bez niego. Podobnie jak gość czwartkowego spotkania na żywo - Jakub Rybicki. To podróżnik, fotograf i rowerzysta ekstremalny, który na dwóch kółkach zwiedził kawał Polski i świata. Razem z Kubą porozmawiamy o najciekawszych trasach rowerowych, m.in. o szlaku Green Velo, Dolomitach, czy singletrackach - wąskich jednokierunkowych trasach przygotowanych wyłącznie dla rowerzystów. Kuba opowie także o długodystansowych wyprawach, jak Great Divide Mountain Bike Route czyli- 4500 km przez Kanadę i USA, czy przez zamarznięty Bajkał, Grenlandię i Kungsleden w Szwecji. Do zobaczenia w czwartek o godz. 16 na profilu @natgeopl na Instagramie!
Najsmaczniejsze miejsca w Polsce i na świecie. Michał Cessanis zaprasza na LIVE z Basią Starecką
Basia Starecka, dziennikarka kulinarna i autorka bloga nakarmionastarecka.pl, będzie gościem Michała Cessanisa w najbliższy czwartek o 16:00 na naszym instagramowym koncie @nategopl.
Tej rozmowy Travelera nie powinniście oglądać głodni! Czy próbowaliście kiedyś serów smażycielów na Warmii albo kisieli z… owsa serwowanych na Podlasiu? O tych i innych kulinarnych regionalnych niespodziankach będę rozmawiał z Basią Starecką, dziennikarką kulinarną i autorką bloga nakarmionastarecka.pl. Basia opowie mi o najdziwniejszych, najpyszniejszych i najbardziej zaskakujących daniach, jakich próbowała w Polsce. Pogadamy też o Kościelisku, o którym Nakarmiona Starecka pisze w najnowszym Travelerze. Nie zabraknie też smakowitych tematów z różnych zakątków świata. Zatem do zobaczenia w czwartek o godz. 16 na żywo na instagramie @natgeopl. ​ Michał Cessanis View Ediplayer on the source website
Poszukamy dzikich plaż nad Bałtykiem. Zapraszamy na podróżniczy LIVE Michała Cessanisa
W najbliższy czwartek o 16:00 Michał Cessanis porozmawia z Michałem Głombiowskim – dziennikarzem Travelera z Pomorza - o dzikich miejscach nad Bałtykiem, a potem o Krecie, o której gość spotkania wydał książkę.
Nie przestajemy marzyć o podróżowaniu! – to hasło przewodnie najnowszego cyklu spotkań wideo, które na naszym Instagramie prowadzi Michał Cessanis. Wicenaczelny Travelera rozmawia ze swoimi gośćmi o najpiękniejszych miejscach w Polsce i na świecie, a wywiady można oglądać na żywo w każdy czwartek o 16:00 na naszym koncie @natgeopl. Przyświeca nam myśl, że nawet kiedy nie możemy podróżować, możemy o podróżowaniu marzyć! W najbliższy czwartek - 16.04.2020 - gościem spotkania będzie Michał Głombiowski: dziennikarz Travelera z Pomorza, z którym porozmawiamy o dzikich miejscach nad Bałtykiem, a potem o Krecie, o której wydał książkę Dołączysz do nas? Do zobaczenia w czwartek o 16:00 na naszym Instagramie @natgeopl. View Ediplayer on the source website
Nie przestajemy marzyć o podróżowaniu! Zapraszamy na podróżniczy LIVE Michała Cessanisa
W każdy czwartek o 16:00 na naszym Instagramie Michał Cessanis będzie rozmawiał ze swoimi gośćmi o najpiękniejszych miejscach w Polsce i na świecie. Zapraszamy!
Michał Cessanis jestem wicenaczelnym magazynu „National Geographic Traveler”, autorem telewizyjnej serii podróżniczej „48 godzin” w Dzień Dobry TVN. Napisał także dwie książki: „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China” wydane przez National Geographic. Na naszym Instagramie poprowadzi cykl podróżniczych rozmów. Ze swoimi gośćmi zabierze nas w najpiękniejsze zakątki Polski i świata. Przyświeca nam myśl, że nawet kiedy nie możemy podróżować, możemy o podróżowaniu marzyć! Dołączysz do nas? Do zobaczenia w każdy czwartek o 16:00 na @natgeopl View Ediplayer on the source website
Oto program Festiwalu Podróżników National Geographic we Wrocławiu. Będzie się działo!
Festiwal Podróżników we Wrocławiu odbędzie się już w ten weekend! Publikujemy program, aby przekonać jeszcze niezdecydowanych. Prelekcje, warsztaty, pokazy filmów, a wstęp na każde z wydarzeń jest wolny. Nie może was tam zabraknąć!
III edycja Festiwalu Podróżników potrwa dwa dni podczas, których będziemy mogli spotkać podróżnicze gwiazdy! Sobota 23.09.2017 Spotkania z prelegentami 10:30 Marek Arcimowicz: Wyprawa na Tramen Tepui. Wenezuela 12:00 Jakub Porada: Porada na Europę 13:30 Maciej Kamiński i Michał Woroch: Wheelchair Trip 15:00 Michał Cessanis: Tanie podróżowanie. Wietnam 16:30 Mateusz Waligóra: Rowerami na krańce świata 18:00 Krzysztof Starnawski: Granice eksploracji zalanych jaskiń. Ludzki umysł czy technika? 19:30 Po co blogować? The Ollie i Pojechana O sztuce blogowania Warsztaty 11:00 – 17:00 Akademia GOPR 14:00 – 16:00 Warsztaty fotograficzne Iwona El Tanbouli Jabłońska – Portret z podróży 17:30 – 19:00 Taneczna Podróż do Brazylii Seanse filmowe 11:00 Trekking the Great Wall 12:30 Sól Ziemi 14:00 Mission Saturn 15:30 Legend of the Monkey God 17:00 Before the flood 19:00 A Caliofornia Heist 20:30 Pokaz specjalny – Wrocławska fontanna Niedziela 24.09.2017 Spotkania z prelegentami 11:00 Małgorzata Szumska: Twarze Tajfunu. W poszukiwaniu szczęścia na Filipinach 12:30 Joanna Lamparska: Miasta do góry nogami 14:00 Szymon Radzimierski: Dziennik Łowcy przygód. Extremalne Borneo 15:30 Andrzej Bargiel: O ostatniej wyprawie na K2 Warsztaty 11:00 – 17:00 Akademia GOPR 11:00 – 14:00 Trzy Pomarańcze: Twórcze warsztaty dla dzieci. Opowieści o Meksyku 15:00 – 17:00 Mateusz Waligóra: Jak wyruszyć w podróż rowerową na krańce świata Seanse filmowe 17:00 Human Wszystkie zainteresowane osoby, które chcą być z nami w tych dniach po więcej szczegółów zapraszamy na: program festiwalu.
Po przeczytaniu tej książki kupicie bilet lotniczy i ruszycie w podróż!
"Opowieści z pięciu stron świata" to najnowsza książka Michała Cessanisa, redaktora National Geographic Traveler.
Michał Cessanis, sekretarz redakcji Travelera, wydał książkę, w której aż skrzy się od anegdot, pełna jest nie tylko miejsc, ale i ludzi, których autor spotyka na drodze. To oni w Opowieściach z pięciu stron świata dzielą się historiami, tłumaczą miejscowe wierzenia, opowiadają legendy. I zabierają nas w podróż właśnie w pięć stron świata. Według mitologii chińskiej jest bowiem nie tylko wschód, zachód, północ i południe, są też podróże do środka – do samego serca odwiedzanych miejsc. I właśnie tam zabiera nas Michał Cessanis. Ma wiele patentów na udaną podróż i szczodrze się nimi dzieli. Zjemy z nim najlepszą jagnięcinę w Tiranie, nauczymy się targować w Maroku i dowiemy się, kim są błękitni ludzie. Odkryjemy, co ma wspólnego Porto z historią Harry'ego Pottera. Pewien pucybut z Izmiru podpowie, jakie buty powinien nosić prawdziwy mężczyzna. Dowiecie się, na której z australijskich plaż można spotkać kangury albo gdzie w Hanoi podają najlepszą zupę pho. Książkę czyta się lekko, z uśmiechem na twarzy, a ogląda tym lepiej, że mnóstwo tu dobrych zdjęć. Dzięki niej chce się ruszyć w tę własną wymarzoną podróż. Znajdziecie ją w naszym sklepie >>> Więcej opowie Wam sam Michał: View oEmbed on the source website
Chińskie władze wyburzają kolejne hutongi. Byliśmy tam!
Z ziemią równane są stare domy w pobliżu Wieży Dzwonu i Wieży Bębna. Michał Cessanis, sekretarz redakcji Travelera odwiedził je podczas ostatniej wizyty w Chinach. Zobaczcie jego zdjęcia. Czym są hutongi? To bardzo wąskie uliczki z parterowymi budynkami skupionymi wokół wspólnego dziedzińca. Jednak w ciągu ostatnich lat znikają lawinowo. Ostatnio wielka akcja przymusowego wysiedlania mieszkańców była przed Expo w 2010r., a wcześniej przed odbywającą się w 2008r. w Pekinie olimpiadą. Szacuje się, że z 7 tys. hutongów (pierwsze stawiano w XII wieku!) zostało ledwie kilkaset. Zabudowania w pobliżu Wieży Dzwonu i Wieży Bębna mają ustąpić miejsca kompleksowi turystycznemu (pewnie stanie jakiś szpetny hotel i centrum handlowe, itp). Według chińskich gazet, wyburzonych zostanie nawet 500 domów. Ich mieszkańcy protestują i twierdzą, że urzędnicy za łapówki sprzyjają deweloperom. - Od lat wiedzieliśmy, że to nadchodzi, ale kiedy rozklejono plakaty o wysiedleniu, nie mamy już nic do zrobienia, jak tylko sobie pójść - mówi Ma Yong, który prowadzi sklep z pamiątkami niedaleko domu. - Kiedy zobaczyłem te ogłoszenia, wpadłem w rozpacz - dodaje cytowany przez Polską Agencję Prasową. Jego sklep i dom zostaną wyburzone. Mieszkańcy ponoć mogą negocjować wysokość odszkodowania za zburzony dom - za metr kwadratowy mogą dostać 40 tys. juanów (ok 21 tys zł). To jednak bardzo mało - ceny mieszkań w Pekinie są astronomicznie wysokie, dlatego wysiedlani chcą 150 tys juanów za mkw (ok. 76 tys zł). Hutongi zaczęto wyburzać jeszcze za czasów Mao Zedonga. Kolejna fala przyszła w XXI wieku, gdy Chiny przygotowywały się do wspominanych igrzysk olimpijskich oraz światowej wystawy w 2010r. W 1949 r. w Pekinie było 7000 hutongów, pod koniec lat 80. XX wieku ok. 3600, a na początku XXI wieku pozostało jedynie ok. 2000 zespołów starych domostw. Dziś mówi się co najwyżej o kilkuset.