To raj, który należał do Shakiry. Prywatna wyspa trafiła na sprzedaż
W czasach, gdy nawet najbardziej odległe zakątki globu trafiają na Instagram i mapy turystycznych trendów, prawdziwie odizolowane miejsca stają się rzadkością. Tym większe emocje budzi wiadomość, że na sprzedaż trafiła karaibska wyspa, która przez lata pozostawała synonimem prywatności, luksusu i ucieczki od świata. Co więcej, wśród jej dawnych właścicieli była światowa gwiazda muzyki – Shakira.
Zakup prywatnej wyspy to jeden z najbardziej spektakularnych symboli majątku i potrzeby całkowitej izolacji. Najzamożniejsi ludzie świata inwestują w takie miejsca, by odpoczywać poza zasięgiem kamer, tłumów i codziennego zgiełku, tworząc własne enklawy ciszy. Do grona właścicieli egzotycznych wysp należała także Shakira, która przez lata współposiadała rajski skrawek lądu na Karaibach. Dziś ta nieruchomość ponownie trafia na rynek, stając się jedną z najbardziej niezwykłych ofert na świecie w segmencie luksusowych posiadłości. Prywatna wyspa Bonds Cay na Bahamach Położona w północnej części archipelagu Bahamów Bonds Cay to rozległa, licząca ponad 260 hektarów wyspa, oddalona o mniej więcej 200 kilometrów od wybrzeży Florydy, w tym od rejonu Miami. Mimo wrażenia całkowitego odosobnienia pozostaje zaskakująco dobrze skomunikowana – od Nassau, stolicy Bahamów, dzieli ją bowiem około 60 kilometrów, a od Fort Lauderdale niespełna 250 kilometrów. Ta kombinacja izolacji i dostępności stanowi jeden z kluczowych atutów nieruchomości, szczególnie w segmencie luksusowych prywatnych wysp, gdzie prywatność musi iść w parze z logistyką umożliwiającą szybki transport właścicieli, gości czy zaopatrzenia. Teren obejmuje około 21 kilometrów linii brzegowej, na którą składają się długie odcinki plaż z jasnym, drobnym piaskiem, naturalnie osłonięte zatoki oraz płytkie, turkusowe wody charakterystyczne dla bahamskich płycizn. Takie ukształtowanie wybrzeża sprzyja zarówno rekreacji wodnej, jak i budowie prywatnych pomostów czy marin dla jachtów. Wyspa oferuje również naturalne wzniesienia, rzadkie w tym regionie, z których rozciągają się szerokie panoramy na otwarty Atlantyk. To właśnie te punkty widokowe zwiększają potencjał zabudowy rezydencjonalnej o charakterze willowym, z rozległymi tarasami i widokiem na ocean, co ma duże znaczenie na rynku nieruchomości klasy ultra-premium. Jak podkreśla Gavin Christie z agencji nieruchomości Corcoran CA Christie Bahamas, Bonds Cay należy do niezwykle rzadkich przykładów tak rozległych prywatnych wysp, które pozostały w dużej mierze nietknięte przez intensywną zabudowę. – Rzadko zdarza się znaleźć wyspę tej wielkości, która zachowała tak pierwotny charakter – zaznacza, wskazując na unikatową skalę nieruchomości. Agent dodaje, że powierzchnia terenu daje przyszłym właścicielom szerokie możliwości zagospodarowania: „Niezależnie od tego, czy będzie to światowej klasy resort, ekskluzywna enklawa mieszkalna czy niezwykle prywatna rezydencja rodzinna, skala wyspy pozwala realizować ambitną wizję bez uszczerbku dla jej naturalnego piękna”. Plany luksusowego resortu artystów na prywatnej wyspie Historia własności Bonds Cay pokazuje, że od początku postrzegano ją nie tylko jako prywatne schronienie, lecz także jako projekt o wyraźnym potencjale inwestycyjnym. W 2006 roku wyspa została kupiona przez Shakirę za około 11 milionów funtów (dziś ok. 56 mln złotych). W przedsięwzięcie zaangażowany był również Roger Waters, współtwórca Pink Floyd. Ich wspólna koncepcja zakładała stworzenie na wyspie kameralnego, luksusowego ośrodka dedykowanego artystom i twórcom – miejsca, w którym można pracować w odosobnieniu, ale w najwyższym standardzie komfortu. Planowano powstanie ekskluzywnych rezydencji, niewielkiej części hotelowej oraz przestrzeni sprzyjających pracy kreatywnej, takich jak studia, pawilony widokowe i strefy wspólne zaprojektowane z myślą o prywatności. Choć projekt nie został zrealizowany, opracowane wcześniej założenia urbanistyczne wskazują, że rozwój miał opierać się na rozproszonej zabudowie i maksymalnym poszanowaniu krajobrazu. Budynki miały być sytuowane tak, by podążały za naturalną linią wybrzeża, nie dominując nad terenem i nie zakłócając widoków na laguny oraz płycizny. Taki model (luksus połączony z ograniczoną ingerencją w środowisko) jest dziś szczególnie ceniony w segmencie prywatnych wysp. Obecna cena wyspy, wynosząca 22 miliony funtów (ok. 112 mln zł), odzwierciedla nie tylko wzrost wartości nieruchomości, lecz także fakt, że koncepcja wyspy jako ekskluzywnego azylu o twórczym charakterze pozostaje aktualna. Skala terenu daje przyszłemu właścicielowi możliwość realizacji ambitnej wizji (od prywatnej posiadłości po butikowy resort) przy jednoczesnym zachowaniu rozległych obszarów przyrody w stanie niemal nienaruszonym, co na rynku karaibskich wysp staje się dobrem coraz rzadszym. Źródła: Daily Mail, Realtor Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Planujesz Sylwestra za granicą? W tych miastach świętowanie Nowego Roku kosztuje najwięcej
Nowy Rok zbliża się wielkimi krokami, a wraz z nim jedne z najbardziej wystawnych i kosztownych imprez na świecie. Od luksusowych bali hotelowych, przez pokazy fajerwerków w centrach metropolii, po ekskluzywne kolacje z widokiem na panoramę miasta – Sylwester dla wielu turystów oznacza dziś nie tylko zabawę, ale też poważny wydatek. Gdzie jednak przywitanie Nowego Roku kosztuje najwięcej i w których miastach portfele turystów chudną najszybciej?
Odpowiedzi na to pytanie dostarcza najnowsze zestawienie opublikowane przez serwis Cheaphotels.org, który cyklicznie analizuje ceny noclegów w najpopularniejszych destynacjach sylwestrowych na świecie. W tegorocznym badaniu pod lupę wzięto 60 znanych miast, porównując koszt najtańszych dostępnych pokoi dwuosobowych na trzy noce – w terminie od 30 grudnia do 2 stycznia. Uwzględniono wyłącznie hotele położone w ścisłych centrach miast, posiadające co najmniej trzy gwiazdki i pozytywne opinie gości. Wyniki jasno wskazały, gdzie świętowanie Nowego Roku oznacza luksus… i rekordowe rachunki. Najdroższe miasta świata na Sylwestra 2025 Sylwestrowa noc w najpopularniejszych metropoliach świata coraz wyraźniej pokazuje, że przełom roku stał się jednym z najbardziej ekskluzywnych momentów w kalendarzu turystycznym. Tegoroczny ranking Cheaphotels.org nie pozostawia wątpliwości: absolutnym liderem pod względem kosztów okazało się Miami, które wyprzedziło wszystkie inne miasta świata. Najtańszy dostępny pokój hotelowy spełniający kryteria badania kosztował tam aż 1187 dolarów za trzy noce, co oznacza wzrost o niemal 200% w porównaniu ze standardowymi cenami styczniowymi. To wyraźny sygnał, że połączenie tropikalnego klimatu, intensywnego życia nocnego i masowych imprez sylwestrowych przekłada się na ogromny popyt – i równie wysokie rachunki. Tuż za Miami uplasowały się kolejne ikony globalnej zabawy. Rio de Janeiro zajęło drugie miejsce z kosztem 1172 dolarów, potwierdzając, że noworoczne fiesty w rytmie samby od lat należą do najbardziej pożądanych na świecie. Na trzecim miejscu znalazł się natomiast Nowy Jork. Tam trzydniowy pobyt w centrum miasta kosztował 1164 dolary, jednak wysoka cena nie odstrasza turystów marzących o sylwestrze na Times Square i spektakularnych pokazach świetlnych. Co istotne, Europa również nie pozostaje w tyle. Na czwartym miejscu znalazł się Edynburg, gdzie sylwestrowe obchody Hogmanay od lat przyciągają tłumy, windując ceny hoteli do poziomu około 1040 dolarów. Niewiele taniej jest w Wiedniu, który zajął szóste miejsce z wynikiem 994 dolarów za trzy noce, co potwierdza, że elegancka oprawa noworocznych bali i koncertów także ma swoją cenę. W pierwszej dziesiątce zestawienia znalazły się ponadto takie miasta jak Sydney, Cancún, Amsterdam, Kopenhaga oraz Paryż. Ta obecność destynacji z różnych kontynentów pokazuje, że globalny popyt na noworoczne wyjazdy utrzymuje się na wyjątkowo wysokim poziomie. Gdzie ceny hoteli rosną najszybciej w okresie sylwestrowym? Druga część zestawienia Cheaphotels.org pokazuje, że sylwestrowe podróże nie tylko drożeją, ale w niektórych miastach zmiany kosztów przybrały wręcz gwałtowny charakter. Najbardziej spektakularny wzrost odnotowano w Bangkoku, gdzie ceny hoteli w okresie noworocznym wzrosły aż o 94% w porównaniu z poprzednią edycją badania z 2022 roku. To wyraźny sygnał, że azjatyckie metropolie, jeszcze niedawno postrzegane jako relatywnie przystępne cenowo, coraz częściej dołączają do globalnej czołówki drogich kierunków na przełom roku. Eksperci wiążą ten trend m.in. z dynamicznym powrotem turystyki międzynarodowej, rozwojem oferty eventowej oraz rosnącą popularnością miejskich sylwestrów wśród młodszych podróżnych. Znaczące podwyżki odnotowano również w Europie. Kopenhaga znalazła się w ścisłej czołówce miast o najszybciej rosnących cenach – noclegi zdrożały tam o 72% w porównaniu z 2022 rokiem. Podobny trend widać w Wiedniu, gdzie ceny wzrosły o 63%, co potwierdza, że europejskie stolice z rozbudowaną ofertą kulturalną i balową coraz skuteczniej przyciągają zamożnych turystów w okresie noworocznym. W praktyce oznacza to, że spontaniczne decyzje o wyjeździe na Sylwestra do popularnych miast stają się coraz bardziej kosztowne. Jednocześnie raport pokazuje wyraźny kontrast między drogimi metropoliami a kierunkami wciąż przyjaznymi dla portfela. Na przeciwległym biegunie znalazło się Phnom Penh, które zostało uznane za najtańszą destynację sylwestrową. W stolicy Kambodży ceny hoteli spadły o ponad 60% w porównaniu z 2022 rokiem, a noclegi w okresie noworocznym można znaleźć już za około 20 dolarów za noc. To różnica, która dobitnie pokazuje, jak bardzo zróżnicowany stał się globalny rynek sylwestrowych wyjazdów – od luksusowych, czterocyfrowych stawek w Miami czy Nowym Jorku, po budżetowe alternatywy w Azji Południowo-Wschodniej. Źródła: Cheaphotels.org, Travel Pulse Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Odwiedź Miami i spełnij swój amerykański sen. Co warto zobaczyć na Florydzie?
Miami to spełnienie „american dream”. Do tego miasta przyjeżdża się po słońce, a wraca z całą masą bonusów.
W tym artykule: Miami, czyli miasto kolorów i kontrastów Miami – najbardziej imprezowe miejsce na świecie Gdzie warto zjeść w Miami? Miami to nie tylko plaże Miami – ciekawostki Piekło nie istnieje. Przynajmniej nie z perspektywy Miami. Wszystkie grzechy zostaną ci tu odpuszczone. Wybaczą ci lenistwo – bo co może być bardziej relaksującego od wylegiwania się na leżaku z widokiem na Atlantyk? Wybaczą łakomstwo – byś mógł do woli kosztować smaków, nawet nie tyle Ameryki, co Kuby i Meksyku. Wybaczą ci wreszcie zazdrość – o 70 proc. słonecznych dni w roku i średnie temperatury niespadające poniżej 23 st. C. W końcu po co przyjeżdża się do miejsca, w którym w 1944 r. wynaleziono balsam do opalania, jeśli nie po słońce? Pitna woda na wagę złota – w tych miastach może jej zabraknąć [GALERIA] Problem z zasobami tego, jak się okazuje, najcenniejszego surowca nie dotyczy tylko miast ubogiego południa. Pitnej wody może za chwilę zabraknąć nawet w wysokorozwiniętych miastach Europy c... Z tego właśnie powodu, spędzając przedpołudnie na hotelowej plaży w Miami Beach, mogę bezkarnie nazywać to lekcją lokalnej historii. Zanurzając stopy w piasku, myślę nie o cudach natury, lecz o ciężkiej pracy ludzi, którzy to miejsce założyli. Nieco ponad sto lat temu otaczaliby mnie tu nie przystojni ratownicy i surferzy, lecz wyłącznie aligatory i komary. W końcu Miami Beach powstało na bagnach – konsekwentnie, przez półtorej dekady osuszanych przez jednego z założycieli miasta – Carla Fishera. Dlatego, choć trudno w to uwierzyć, to nieskazitelnie złocisty piasek, który teraz grzeje mnie w stopy, został tu po prostu przywieziony. Bagna i aligatory nadal są atrakcją, jednak nie tu, lecz godzinę drogi stąd – w Parku Narodowym Everglades. Miami, czyli miasto kolorów i kontrastów W samym Miami zachwyca już głównie to, co stworzył człowiek. Każdego roku to miejsce przyciąga aż 14 mln turystów, a zwykłe wakacyjne klimaty nie gwarantowałyby przecież takiej popularności. Chcę zobaczyć więcej, zrozumieć fenomen. Ruszam więc z mojego hotelu w północnej części miasta w dół, do South Beach. W mało którym miejscu w Stanach spacerowanie po okolicy jest tak banalnie proste. Ot, kilka „avenues” ciągnących się od samej góry na dół wyspy i poprzecinanych uliczkami ponazywanymi wyłącznie numerami. Zgubić się nie sposób. Do tego gdziekolwiek w Miami Beach spojrzę, tam czekają na mnie skarby. Miejsce powszechnie postrzegane jako jedna z najlepszych imprezowni świata jest bowiem przede światową stolicą art déco. Nigdzie indziej na całej kuli ziemskiej nie znajdę aż tylu budynków w tym stylu. Geometryczne formy gmachu poczty głównej przy Washington Avenue. Stylowy neon Cadillac Hotel i pastelowa fasada luksusowego butiku The Webster przy Collins Avenue. Pokryte skamieniałym koralowcem centrum sztuki – Bass Museum. Oraz 800 innych budowli. Trudno od razu nie przenieść się myślami do lat 30. XX w. Trudno się nie zakochać i nie myśleć, że żadnemu innemu amerykańskiemu miastu w pastelach nie byłoby tak bardzo do twarzy. Trudno nie dziękować w duchu lokalnym aktywistom, którzy zaprotestowali, gdy w latach 70. deweloperzy z Miami planowali wszystkie te budynki wyburzyć. Miami – najbardziej imprezowe miejsce na świecie Dla tych, którzy mimo to wolą po prostu się dobrze zabawić czy zrobić zakupy, jest Ocean Drive. To prawdziwa oaza snobizmu. Na Ocean Drive w dobrym tonie jest pozadawać szyku wśród palm w ultradrogim kabriolecie, nawet jeśli tylko wypożyczonym. Choć stoję nie dalej niż 200 m od oceanu, szum fal jest ostatnią rzeczą, jaką mam szansę tu usłyszeć. Skutecznie zagłusza go ryk stojących w gigantycznym korku silników i muzyka rycząca z knajpianych głośników. W samych knajpach turyści wprawiają się przed imprezą w dobry humor, racząc się lokalnym specjałem – gigantycznymi margaritami z dodatkiem piwa Corona. Atmosferze tych wakacyjnych bachanaliów szlachetności dodaje budynek, który, choć powstał w latach 30. XX w., do dziś jest perłą w koronie Ocean Drive. Nazywa się Villa Casa Casuarina, a zbudowany został w niezwykle wyszukanym śródziemnomorskim stylu. Trzypiętrowy pałacyk wśród palm, wrota z łukowatym sklepieniem. Wszystko to cieszy oko, jednak większość turystów nie pojawia się tu wyłącznie po to, by podziwiać architekturę. W 1992 r. budynek ten za prawie 3 mln dol. kupił projektant Gianni Versace i właśnie na schodach do tej rezydencji pięć lat później został zastrzelony. Dziś mieści się tu hotel, w którym za nocleg trzeba zapłacić ok. 5 tys. zł. Mniej zaporowe ceny są w hotelowym Onyx Barze – w miejscu, w którym Gianni miał swoją kuchnię. Wstępuję więc na kieliszek wina. Po torach w stronę chmur. Najwyżej położona trasa kolejowa w Stanach Zjednoczonych ponownie otwarta dla odwiedzających Jeśli za cenę pięknych widoków jesteście gotowi pokonać lęki przez wysokością i otwartą przestrzenią, mamy dla was dobrą wiadomość. Jedna z najsłynniejszych tras kolejowych w Ameryce... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/po-torach-w-strone-chmur-najwyzej-polozona-trasa-kolejowa-w-stanach-zjednoczonych-ponownie-otwarta-dla-odwiedzajacych-12b280a.jpeg" width="938" height="625" alt="Po torach w stronę chmur. Najwyżej położona trasa kolejowa w Stanach Zjednoczonych ponownie otwarta dla odwiedzających" title="Po torach w stronę chmur. Najwyżej położona trasa kolejowa w Stanach Zjednoczonych ponownie otwarta dla odwiedzających" /> Gdzie warto zjeść w Miami? Na kolację wybieram już jednak bardziej zaciszną okolicę. Docieram do najstarszej części Miami Beach – klimatycznej uliczki Espanola Way. Niby zwykłej, ale nieco dziwacznej, bo zupełnie niepasującej do okolicy. Wąziutki deptak oświetlony zawieszonymi między dachami kamienic lampkami sprawia wrażenie, jakby człowiek znalazł się nagle w którymś z europejskich miasteczek nad Morzem Śródziemnym. I to w samym środku Bożego Narodzenia. Jedyne, co zaburza tę iluzję, to wybór restauracji, w której się zatrzymuję. W kubańskiej Havana 1957 senores w rozchełstanych białych koszulach i senoritas w sukienkach z falbanami, przy dźwiękach kubańskiej muzyki zachwalają ojczyste specjały, np. ropa vieja z ryżem i czarną fasolą. No i nie mogę się zdecydować: który z 15 rodzajów serwowanego tu mojito wybrać. Miami to nie tylko plaże Opuszczam wakacyjne klimaty Miami Beach i ruszam taksówką na stały ląd, do „głównego” Miami. Planuję wysiąść na nabrzeżu, a tam załapać się na stateczek wycieczkowy opływający ekskluzywną Star Island. Od tego planu skutecznie odwodzi mnie taksówkarz, przekonując, że choć rezydencje na wyspie (mają je tu m.in.: Rihanna i Lady Gaga) rzeczywiście imponują, to prawdomówność przewodników – już mniej. Decyduję, że bardziej niż półprawdziwe opowieści o celebrytach interesuje mnie to, jak żyją zwykli ludzie. Nie bez powodu miasto nosi przydomek „stolicy Ameryki Łacińskiej”. Ponad połowa jego mieszkańców pochodzi z tej części świata, często łatwiej dogadać się po hiszpańsku niż po angielsku. Swoim łamanym hiszpańskim proszę kierowcę, by zawiózł mnie do dzielnicy Little Havana. Tu mieszkają Kubańczycy, którzy masowo wyemigrowali do Miami po rewolucji. Sercem tego miejsca jest Ósma Ulica nazywana przez tubylców Calle Ocho. Obok mnie – tłum. W knajpach nie da się wetknąć szpilki. Nie da się też zrobić zdjęcia tak, by któryś z turystów nie wszedł nam w kadr. Przechadzam się po miejscowej Walk of Fame upamiętniającej największe gwiazdy latynoamerykańskiej społeczności. 13 lat amerykańskiej trzeźwości. Dlaczego w USA wprowadzono prohibicję? 17 stycznia 1920 roku weszła w życie 18. poprawka do konstytucji Stanów Zjednoczonych, która wprowadziła prohibicję. Czy tak zwany „szlachetny eksperyment” się udał? Wpadam do słynnej na całe miasto lodziarni Azucar serwującej tradycyjne kubańskie lody o egzotycznych smakach (np. awokado czy mamey). A miejscowi? Zbierają się nieśpiesznie w Domino Park, by grać w szachy, jakby absolutnie nikogo wokół nich nie było. Poszukiwanie ducha współczesnego Miami wiedzie mnie jeszcze do Wynwood – najmodniejszej w ostatnich latach dzielnicy miasta. Dawniej straszyły tu wyłącznie ponure magazyny. Dziś to zagłębie artystyczne, w którym hasło „sztuka wysoka” nabiera nowego znaczenia. Tu tu bowiem – konkretnie do Wynwood Walls, bezpłatnej galerii na świeżym powietrzu – ciągną artyści z całego świata, by to, co im leży na sercu, oddać na gigantycznych muralach. Do centrum wracam w pośpiechu, tylko po to, by odbyć krótki spacer pomiędzy drapaczami chmur. Tych – nie licząc Nowego Jorku i Chicago – jest tu najwięcej w całych Stanach. Potem wsiadam do taksówki i pędzę z powrotem do zachodniej części Miami Beach, bo to w tym miejscu czeka mnie najciekawszy spektakl. Rozsiadam się wygodnie w barowym fotelu na świeżym powietrzu. Napawam się golden hour, podziwiając zachodzące słońce odbijające się w wodach zatoki. Myślę o tym, że może i człowiek stworzył ten raj na Florydzie, jednak bez pomocy natury nic nie byłoby tu takie samo. Ameba atakująca ludzki mózg pojawiła się na Florydzie Kąpiel w ciepłych jak zupa wodach wokół Florydy jest groźna dla zdrowia. Władze stanowe 3 lipca wydały ostrzeżenie dla mieszkańców hrabstwa Hillsborough po tym jak jeden mieszkaniec regio... Miami – ciekawostki Kiedy: W Miami ciepło jest przez cały rok, warto jednak omijać sezon huraganowy trwający zazwyczaj od początku sierpnia do końca października. Najbardziej oblegany jest sezon zimowy. Dojazd: Bezpośrednio do Miami lata z Warszawy LOT – koszt ok. 4 tys. zł. Z przesiadką jest taniej – Lufthansa, British Airways lub Swiss Airlines oferują loty za mniej więcej 3 tys. zł. Nocleg: Szukający spokoju powinni kwaterować w północnej części Miami Beach, imprezowicze – w South Beach. Elegancki hotel w północnej części miasta, z dostępem do prywatnej plaży (np. piękny hotel The Palms) to koszt ok. 1 tys. zł. W domach prywatnych, za pośrednictwem Airbnb, można znaleźć pokój w niedalekiej odległości od plaży za 300–400 zł. Transport: Taksówka z lotniska do Miami Beach to koszt rzędu 40 dol. Co pół godziny do Miami Beach jeżdżą też specjalne autobusy (2,35 dol. w jedną stronę). Jedzenie: Ze względu na dużą społeczność latynoamerykańską warto spróbować tu specjałów kuchni Ameryki Środkowej i Południowej. Np. kuchni kubańskiej w restauracji Havana 1957. W menu znajdziemy m.in. słynne kanapki: sprasowane pieczywo z szynką, schabem, żółtym serem, piklami i musztardą (15 dol.) oraz ropa vieja – rozdrobniony stek wołowy serwowany z ryżem i czarną fasolą (17 dol.). Kuchnia meksykańska: Naked Taco. Serwują tu olbrzymie porcje quesadillas (15 dol.) i fajitas (18 dol.) z grillowanym kurczakiem, krewetkami, grzybami lub homarem. Kuchnia peruwiańska: CVI.CHE 105. Warto tu spróbować ich koronnej potrawy: ceviche – miksu owoców morza marynowanych w limonkowym sosie i serwowanym z peruwiańską kukurydzą (16 dol.). Cena dania podana w menu nie uwzględnia podatku stanowego, który zostanie ci dodany do końcowego rachunku. W Miami to 7 proc. Do tego napiwek – nie mniejszy niż 15–20 proc. Zakupy: W Miami Beach najwięcej sieciówek i sklepów z pamiątkami znajdziemy przy Lincoln Rd. W USA ubrania i elektronika są znacznie tańsze niż w Polsce. Warto więc wybrać się do outletowych sklepów Ross i TJ Max (ubrania) oraz do hipermarketu Best Buy (elektronika). Największe zagłębie outletowe w okolicy to Dolphin Mall. Warto wiedzieć: Nazwa „Miami” pochodzi od plemienia Indian Miami, które tu kiedyś zamieszkiwało. Miami to raj dla fanów nurkowania wśród wraków – jest ich tu aż 75. Miami to jedyne miasto w USA otoczone przez dwa parki narodowe. Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler Extra – USA 25 pomysłów na podróż” (nr 01/2020).
Ledwo odkryty, już zagrożony. Nowy gatunek pająka z Miami może nie zostać z nami na długo
Pająki U. Richmond mogą być pożerane przez ptaki lub pasożytowane przez osy, ale największym zagrożeniem dla pajęczaków jest utrata siedlisk.
Naukowcy z Zoo Miami Conservation & Research donoszą o odkryciu nowego gatunku pająka. Ummidia richmond – jak brzmi nazwa gatunkowa nowo opisanego zwierzęcia – przez badaczy nazywany jest pająkiem z Pine Rockland i należy do tzw. pająków zapadniowych (ang. trapdoor spiders), czyli pająków, które mieszkają w niewielkich jamkach zamykanych „drzwiami”, przypominającymi zapadnię, które pozwalają ukryć się przed potencjalną ofiarą. Po raz pierwszy U. richmond został znaleziony w 2012 roku na terenach Pine Rockland otaczających zoo w Miami, od których zresztą wzięła się jego nazwa. Pracownik zoo w Miami, który sprawdzał pułapki na gady, w jednej z nich znalazł małego pająka przypominającego błyszczącą tarantulę – jak opisał nietypowe znalezisko Frank Ridgley, dyrektor ds. ochrony gatunków w Miami ZOO. Pracownicy zrobili zdjęcie okazu i udostępnili je działowi ochrony i badań zoo w celu identyfikacji. Jednak wstępna analiza pokazała, że znaleziony pająk nie pasuje do żadnych zapisów dotyczących gatunków występujących w tym regionie. Sprawa tymczasowo ucichła. Ponad dwa lata później znaleziono kolejnego pająka i tym razem wysłano go do ekspertów w celu dokładniejszego badania i oceny. W końcu nieznany osobnik trafił do dr Rebeki Godwin z Piedmont College w Georgii, która stwierdziła, że to przedstawiciel dotychczas nieopisanego gatunku. Nazywam się John Lennon i jestem tarantulą Wyobraźcie sobie świat, w którym żyje pająk nazwany na cześć Johna Lennona? Powiecie, że jestem marzycielem? Otóż nie. – Nie miałem wątpliwości, że to nowy gatunek – powiedziała dr Godwin, główna autorka niedawno opublikowanego artykułu, w którym pająk został oficjalnie opisany i sklasyfikowany jako odrębny gatunek. Pająki z Pine Rockland nie są zbyt duże. Samce są mniejsze od samic - z rozłożonymi odnóżami wielkością przypominają monetę, podczas gdy samice są od dwóch do trzech razy większe. Pająki te są też jadowite, a ich ukąszenie pod względem nasilenia bólu przypomina użądlenie osy. Długość życia samicy przekracza 20 lat. Samiec potrzebuje siedmiu lat, aby osiągnąć dojrzałość, zanim opuści norę w celu znalezienia partnerki. Po znalezieniu samicy i zapłodnieniu, wkrótce umiera. W większości pająki zapadniowe mogą żyć dziesiątki lat w tej samej jamie, nie opuszczając jej niemal przez całe życie. – Osobniki napotkane przez personel zoo były wędrującymi samcami. Miały szorstki pancerz na przedniej połowie ciała i srebrzystoszary odwłok z jasną łatą na górze. To naprawdę całkiem piękne pająki – mówi dr Godwin. – Podobne gatunki są drapieżnikami i atakują z zasadzki. Tworzą nory i sieci w miękkim piaszczystym podłożu. Spędzają całe życie w tej samej norze, czekając, aż ofiara minie ich zapadnię, a następnie wypadają ze swojego zakamuflowanego leża, aby złapać ofiarę – opisuje z kolei Ridgley. Australia walczy z plagą myszy. Deszcze miały pomóc, a sprowadziły węże i pająki Coraz więcej wsi i miasteczek w Australii boryka się z plagą myszy. Gryzonie przedostają się do domostw oraz miejsc pracy, w których wyrządzają poważne szkody. Odchody i pogryzione kable t... Już zagrożone Pająki U. Richmond mogą być pożerane przez ptaki lub pasożytowane przez osy, ale największym zagrożeniem dla pajęczaków jest utrata siedlisk. Lokalnie tylko 1,5 procent siedlisk tych pająków przetrwa, poza Parkiem Narodowym Everglades - podaje Miami ZOO. To sugeruje, że nowo odkryty gatunek może już być zagrożony. – Byłem zarówno podekscytowany, jak i zmartwiony odkryciem. Kto nie chce uczestniczyć w odkrywaniu czegoś takiego, jak nowy gatunek? Drugą stroną tego odkrycia jest to, że jestem dokładnie zaznajomiony z wyjątkowym i zagrożonym siedliskiem, z którego pochodzi, więc od razu pomyślałem, że sam prawdopodobnie jest już zagrożony – wyjaśnia dr Ridgley. – Pająki zapadniowe zwykle mają bardzo małe zasięgi występowania. Jest prawdopodobne, że gatunek ten jest ograniczony do tego małego obszaru zagrożonego siedliska, w następstwie czego sam może być zagrożony – podkreśla dr Godwin. U. richmond należy do istniejącego rodzaju ummidia, który jest spokrewniony z ptasznikami i został po raz pierwszy opisany przez szwedzkiego arachnologa Tamerlana Thorella w 1875 roku.
Skateboarding. Jak deskorolka z ulicznego hobby zmieniła się w sport olimpijski
Miejska deska. Jak deskorolka przeszła długą drogę od niszowego hobby do sportu, który ma wpływ na krajobraz miast oraz kulturę na całym świecie?
Jest słoneczne poniedziałkowe popołudnie w Venice Beach. Wysoki młody mężczyzna ubrany w T-shirt i luźne spodnie przeskakuje przez barierkę okalająca skate park, upuszcza na betonowa powierzchnie deskorolkę, stawia na niej stopę i sunie dookoła parku, nabierając prędkości. Wjeżdża do jednej z dwóch głębokich mis, a następnie wyłania się z duża prędkością na jej drugim końcu. Zbliża się do rampy. Ale zanim na nią wskoczy, obraca tylna stopa deskorolkę o 180 stopni, który to trik wykona ponownie, zeskakując z rampy i lądując na chodniku. Chłopak nazywa się Sean Davis i odkąd skończył osiem lat, myśli o sobie przede wszystkim jako o deskorolkowcu. W zeszłym roku przeprowadził sie do Los Angeles z Naperville w stanie Illinois. Waletuje u znajomych na kanapach, od czasu do czasu śpi w swoim samochodzie – wszystko po to, aby móc mieszkać w południowej Kalifornii, ojczyźnie skateboardingu. Niegdyś podwórkowe hobby, następnie sport, który zdobył popularność wśród kalifornijskich surferów, skateboarding jest obecnie uprawiany na całym świecie. Uliczny charakter deskorolki zawojował takie miejsca jak Szanghaj, São Paulo, Helsinki, a nawet Kabul. Sport ten ma swoje własne określenia na triki (fakie, vert, kickfl ip, ollie), ojców założycieli (m.in. Tony’ego Alve, Steve’a Caballero czy Tony’ego Hawka), renomowany magazyn (Trasher z San Francisco), poświęcony sobie fi lm którego reżyserem jest legenda skateboardingu Stacy Peralta, a narratorem Sean Penn), oraz celebrytów hobbystów (Justina Biebera, Rihanne, Lila Wayne’a, Miley Cyrus). Deskorolkowcy, niegdyś będący – jak powiedział Ocean Howell, były profesjonalny skateboardzista, a dziś profesor historii – „sola w oku architektów zieleni, planistów i właścicieli budynków”, stali się nieoficjalnymi adwokatami miejskiego planowania przestrzennego i designu. – Instytucje rządowe wspierają dziś deskorolkę tak jak piłkę nożna – mówi Yulin Olliver, mieszkająca w Los Angeles agentka sportowa pracujący w agencji Wasserman reprezentującej kilku skateboardzistów. Jakby na potwierdzenie tych słów oraz jako milczące przyznanie potrzeby zwrócenia się ku młodszej publiczności, na kolejnej olimpiadzie planowane są nowe konkurencje: deskorolka uliczna oraz parkowa kobiet i mężczyzn. Pierwsza konkurencja odbywać się będzie na torze składającym się ze schodów, poręczy, krawężników oraz innych miejskich przeszkód, druga w terenie z zagłębieniami i misami. Mimo ze sport ten jest dzisiaj wszechobecny, strefa zero skateboardingu pozostaje południowa Kalifornia – miejsce jego narodzin. Codzienny spektakl rozgrywający się w Skate Parku Venice Beach jest złudnie niepozorny, zdaje się być niczym spontaniczny mecz w koszykówkę czy tenisa rozgrywany kilkaset metrów dalej. Deskorolkowcy maja jednak więcej wspólnego z kulturystami ubiegłego stulecia, takimi jak Reg Lewis czy Dave Draper, którzy byli ucieleśnieniem nie tylko kalifornijskiego stylu życia, ale również determinacji i ambicji. Tak jak ci muskularni bywalcy plaż dążyli do transformacji ludzkiego ciała, skateboardzisci przybywają tłumnie do południowej Kalifornii, aby nadawać kształt ścieżkom, którymi chadzają piesi. – Tutejsza rzeczywistość jest dokładnie taka, jak ja malują – mówi Sebastian „Sebo” Walker, który przeprowadził się z Salem w Oregonie ponad dekadę temu i przez pierwsze cztery lata często sypiał w furgonetce, aby tylko móc spędzać całe dnie w kalifornijskich skate parkach i szlifować swe umiejętności. – No wiesz, słonce każdego dnia, mnóstwo wyśmienitych deskorolkowców i słynny na cały świat styl życia. Ten wszechobecny beztroski styl zyskał ekskluzywny sznyt, gdy Venice Beach stało się popularne wśród turystów. Tłumy odwiedzających rywalizują z miejscowymi o stolik w popularnych restauracjach takich jak Charcoal Venice, Tasting Kitchen czy tez elegancka kawiarnia Intelligentsia. Zwiedzanie Venice Beach nie może się jednak obejść bez zahaczenia o deskorolkową scenę. Skate park w Venice Beach reprezentuje sielski czar tego miejsca, z jego promiennymi zachodami słońca i jeszcze nie do końca wysublimowanym plażowym klimatem. O każdej porze dnia możemy spotkać tu cały przekrój użytkowników parku: małe dzieci wraz z krążącymi wokół nich rodzicami, młode talenty takie jak Sean Davis, od czasu do czasu jakiegoś sowicie opłacanego zawodowca, oraz nastoletnich miłośników deskorolki, którzy znaleźli w niej ten rodzaj spersonalizowanego ujścia własnej kreatywności, którego nie jest w stanie zaoferować żaden bardziej tradycyjny sport. Skate Park w Venice powstał dekadę temu, The Cove – park w Santa Monica – został zbudowany w 2005 r., a będący oazą deskorolkowców Stoner Skate Park w zachodnim L.A. otwarto w roku 2010. Każdy z nich ma lokalnych sympatyków. – To pewien rodzaj terytorialnego braterstwa – mówi Jim McDowell, współwłaściciel znajdującego się w Santa Monica malutkiego, nastrojowego sklepu skateboardingowego Rip City Skates założonego w 1978 r. w lokalu, w którym niegdyś znajdował się bar. – Chłopaki z Venice Beach powiedzieli tym z Santa Monica „mamy was gdzieś” i vice versa. Skate parki południowej Kalifornii – będące inspiracją dla publicznych przestrzeni na całym świecie – same są kopiami miejskich przestrzeni. Odnoszą się do tradycji deskorolki jako wyjętego spod prawa sportu nadającego nowy kształt statecznemu i uporządkowanemu krajobrazowi miasta. Schody, ławki, poręcze są po to, aby wykorzystywać je do jazdy na deskorolce. – Skateboarding to naginanie zasad – mówi Steve Alba, legenda tego sportu od czterech dekad. – To sposób myślenia: my przeciwko nim. Salba (jak na niego wołają), obecnie 57-latek, należał do drugiej fali deskorolkowych pionierów, którzy nastali po Z-Boys, nazwanych tak na cześć sklepu surfingowego Zephyr w Santa Monica, do którego chadzali. Salba był jedną z osób, które spopularyzowały tzw. vert skateboarding, odmianę deskorolki wykorzystującą powierzchnie pionowe. Ten rodzaj jazdy na deskorolce powstał w latach 70. ubiegłego stulecia, kiedy to ogromna susza uniemożliwiła wielu mieszkańcom południowej Kalifornii wypełnienie basenów wodą. Głębokie misy w dzisiejszych starannie zaprojektowanych parkach są odwzorowaniem prywatnych basenów, do których zakradał się Salba ze swoją ekipą, aby beztrosko wykonywać tam karkołomne triki, zanim pojawi się policja. Pewnego zimowego ranka w ogrodzie rezydencji w hrabstwie San Bernardino obserwuję Salbę z kilkorgiem młodszych skaterów szlifujących umiejętności w pustym basenie. Dwóch z nich to mega-gwiazdy w swojej dyscyplinie: Oskar „Oski” Rozenberg, 23-letni charyzmatyczny Szwed uważany za jednego z najbardziej pomysłowych skaterów na świecie, oraz pochodzący z San Bernardino i wyróżniający się wyjątkowym luze 22-letni Tristan Rennie. Długowłosi gladiatorzy na kółkach w przydomowym Colosseum przez godzinę wykonują powietrzne triki. Podziwiają wzajemnie swoje umiejętności, wykrzykując chóralne „Zajebiście, stary!”, „Zawalisty trik!”. Salba jeździ wraz z nimi. Ma na głowie kask – zawsze czerwony – i ochraniacze na łokcie oraz kolana w lamparci wzór. Jego ruchy są wyraźnie sztywniejsze. Mimo to młodsi deskorolkowcy patrzą na Salbę z szacunkiem. To człowiek, który na deskorolce zbudował karierę – dzięki sponsoringowi, programom mentoringowym, sprzedaży filmów wideo, umowom z firmami odzieżowymi, nie wspominając o jego niesłabnącej aktywności w basenach na terenie tzw. Badlands w hrabstwach Los Angeles i San Bernardino. Salba jest tym, który obmyślił najtrudniejsze triki. – To miłe, gdy nowe pokolenia powracają do dawnych tradycji – mówi weteran. – Jak Oski. W Szwecji nie ma on za bardzo możliwości pojeżdżenia w basenach… Ale to jest właśnie to, na czym polega skateboarding – na niepozwalaniu, aby cokolwiek stanęło ci na drodze. Sean Davis wie coś na temat niepozwalania, aby cokolwiek było przeszkodą. Jest kelnerem w restauracji w Santa Monica, której specjalnością są steki. Z Venice Beach do pracy jeździ na deskorolce. Po południu, gdy kończy pracę, kieruje się do parku. Wieczorem zaś zamieszcza na Instagramie obserwowanym przez 12 tys. osób filmiki ze swoimi najnowszymi wyczynami. Poczciwy, pochodzący ze Środkowego Zachodu koleś, który zdaje się latać na kawałku drewna prosto w paszczę zachodzącego słońca. Rankami skacze na skakance, podnosi ciężary i uprawia jogę. Regularnie odwiedza lokalny sklep z wyrobami z konopi, aby kupić konopny krem. Używa go do uśmierzania bólu znanego tylko osobom uprawiającym ten sport, którego częścią jest rzucanie się bez specjalnej ochrony w betonową misę. Miał złamaną kostkę, łokieć, nadgarstek, palec u ręki, kciuk, palec u nogi oraz serce po rozstaniu z dziewczyna, która przeprowadziła się wraz z nim z Illinois do Kalifornii. Poświecił się tej pasji całkowicie. Davis ma sporo sponsorów, m.in. firmę Nike, ale głównie wynagradzany jest darmowym sprzętem. Chciałby być profesjonalnym skaterem, zarabiać tym sportem na życie, być może nawet założyć własna markę odzieżową związaną z deskorolka. Na razie skoncentrował się na jednym celu. – Chce spełnić moje dziecięce marzenie i zobaczyć swoje imię na deskorolce. Olimpijski status, który zyskała deskorolka, pod pewnymi względami wydaje się dziwny. Jak zawodnicy tacy jak Tristan Rennie, uprawiający sport, który przede wszystkim stawia na indywidualny styl, maja podporządkować się olimpijskim zasadom? Tego nikt nie wie. – Wywołuje to wiele napiec – przyznaje Salba – ale obecność konkurencji deskorolkowych na igrzyskach to świetna sprawa. Choc według mnie olimpiada potrzebuje deskorolki bardziej niż deskorolka olimpiady. W położonym nad samym oceanem Encinitas, mieście oddalonym od Venice Beach o dwie godziny jazdy, spotykam się z Bryce Wettstein, która w ogrodzie za domem wykonuje triki na własnych misach nazwanych Iguana Bowl, na cześć zmarłej iguany, pupila rodziny. Jak typowa nastolatka Wettstein często chichocze, niezbyt elokwentnie się wysławia i jest nieco niezdarna. Ale gdy tylko sunie po wodach oceanu na desce surfingowej czy tez po betonie na deskorolce, staje się gigantem. Surfuje i jeździ na deskorolce, odkąd skończyła pięć lat, a w wieku ośmiu brała już udział w zawodach. Długo nie mogła się zdecydować, który sport woli, aż w końcu trzy lata temu dotarło do niej, ze walka z natura na falach jest nie do końca tym, co odpowiada jej kreatywnej osobowości. – Surfując, jesteś w dużej mierze skazany na łaskę i niełaskę Matki Natury. Bryce została mistrzynią USA w parkowej odmianie deskorolki. Jest młoda kobieta, która osiągnęła sukces w sporcie od czasów swego powstania zdominowanym przez testosteron. To zarówno szansa, jak i wyzwanie dla kobiet. – Po męskiej stronie jest ocean talentów, wiec facetom trudniej się wybić i osiągnąć sukces – mówi Yulin Olliver, agentka Wettstein. – Z drugiej strony sponsoring i wygrane w zawodach dla kobiet są tak małe, ze ciężko byłoby z tego wyżyć. Według Olliver w USA jest nie więcej niż kobiety, które mogą uznać skateboarding za pełnoetatowa prace – i żadna z nich nie wzbogaciła się na umowach ze sponsorami. Wettstein nadal chodzi do szkoły. Jej głównym zmartwieniem teraz jest nie tyle finansowa niezależność, ile niebezpieczeństwo, ze zostanie skreślona z listy uczniów za zbyt duża liczbę nieobecności spowodowanych wyjazdami na zawody do Brazylii, Szwecji, Peru czy Chin. Ma tez nadzieje wejść do reprezentacji olimpijskiej. Deskorolkowcy z południowej Kalifornii to architekci na kółkach, nieustannie redefiniujący spalony słońcem miejski krajobraz. Podglądanie ich w Venice Beach, gdy uprawiają sport dziś już olimpijski, łapiąc krawędzie i robiąc kick flippy w swoim unikalnym stylu, to jak obserwowanie czegoś tak odwiecznego jak fale Pacyfi ku: ludzkiego pragnienia, aby przezwyciężyć prawa natury rządzące wszechświatem. I oczywiście odlotowo przy tym wyglądać. Źródło: NationalGeographic.com: How California skateboarding revolutionized global culture
Pitna woda na wagę złota – w tych miastach może jej zabraknąć [GALERIA]
Problem z zasobami tego, jak się okazuje, najcenniejszego surowca nie dotyczy tylko miast ubogiego południa. Pitnej wody może za chwilę zabraknąć nawet w wysokorozwiniętych miastach Europy czy Stanów Zjednoczonych.
Obecnie to Kapsztad ma największe problemy z pitną wodą, ale to zaledwie szczyt góry lodowej jeśli chodzi o problem z zasobami wody w miastach na całym świecie. Nasza planeta nie jest tak obfita w słodką wodę, jak mogłoby się wydawać. To zaledwie 3% wszystkich zasobów wody na świecie. Ponad miliard ludzi na świecie prawie nie ma dostępu do pitnej wody, a 2.7 miliarda naszej populacji nie ma dostępu do wody, łącznie przez ponad miesiąc w skali roku. Badania z 2014 pokazują, że spośród 500 największych miast na świecie, aż 25% z nich ma problemy z dostarczaniem wody mieszkańcom. Jak podaje ONZ zapotrzebowanie na wodę przekroczy nasze zasoby tego surowca o 40% do 2030 roku. Jak to możliwe? Winą należy obarczać przede wszystkim globalne ocieplenie, działalność człowieka i przyrost naturalny, czyli w skrócie – nas samych. Oto 11 miast, które mają największe problemy z pitną wodą: Zobacz galerię>>>
Świąteczne jarmarki kojarzą się z zimową aurą i pruszącym śniegiem. A gdyby tak dla odmiany udać się na południe i spędzić czas na targu w blasku słońca?
Tradycyjnie w Barcelonie Jednym z najstarszych i najbardziej uznanych jarmarków bożonarodzeniowych w Barcelonie jest Fira de Santa Llúcia. W dawnych czasach znajdował się tam rynek, na którym można było kupić m.in. materiały do budowania szopki bożonarodzeniowej, a w szczególności mech, znaleziony na schodach kościoła. Koszt przelotu do Barcelony z Warszawy: 690 zł* Królewski sezon przedświąteczny W Księstwie Monako jarmark bożonarodzeniowy na Lazurowym Wybrzeżu zachwyca wyśmienitymi przysmakami i ogromnym wyborem prezentów świątecznych. Po udanych zakupach można przespacerować się ulicą udekorowaną klimatycznymi lampionami i modelami kolejek, a na koniec wsiąść na diabelski młyn i zobaczyć piękną panoramę. Koszt przelotu do Nicei z Warszawy: 861 zł* Majorka w innej odsłonie Od 5 do 8 grudnia w Palmie, uznawanej za stolicę Majorki, odbywa się tradycyjny jarmark bożonarodzeniowy. Jak przystało na miasto kojarzone z zabawą do rana, świąteczne stoiska można odwiedzać tam każdego dnia od południa aż do północy. Koszt przelotu do Palma de Mallorca z Warszawy: 1094 zł* Niech żyje Hiszpania... na Teneryfie Od 2007 roku jarmark bożonarodzeniowy w Santa Cruz odbywa się na Plaza de la Concepción naprzeciwko kościoła Iglesia de la Concepción. Na pięknie udekorowanych straganach pełno jest świątecznych drobiazgów, dzięki którym jarmark to idealne miejsce nie tylko do cieszenia się niezwykłą atmosferą, lecz również do wyszukiwania prezentów na ostatnią chwilę. Koszt przelotu na Teneryfę z Warszawy: 814 zł* Świąteczne noce arabskie „Świąteczny festiwal w Dubaju” odbędzie się w tym roku już po raz trzeci. Wielkie świąteczne wydarzenie będzie miało miejsce od 11 do 13 grudnia w amfiteatrze. Podczas zakupów albo kolacji w jednej ze znakomitych restauracji, warto wypatrywać miejscowych celebrytów. Koszt przelotu do Dubaju z Warszawy: 1232 zł* Grüezi Abu Zabi Od 4 do 7 grudnia w Abu Zabi (na plaży Rotana) odbywa się… „Szwajcarski jarmark bożonarodzeniowy”, gdzie goście witani są słynnym „Grüezi”. Jego główną atrakcją są codzienne występy jednego z najpopularniejszych szwajcarskich zespołów folklorystycznych „Original Appenzeller Streichmusik Alder”. Koszt przelotu do Abu Zabi z Warszawy: 1909 zł* Tyle świątecznej atmosfery, ile wytrzymasz Niespodzianką może okazać się fakt, że największy bożonarodzeniowy jarmark, czyli „Santa's enchanted forest”, ma miejsce w Miami. Od 30 października do 4 stycznia odwiedzający mogą nie tylko przebierać wśród niezliczonych świątecznych dekoracji i prezentów, ale również zobaczyć jedno z licznych przedstawień, rozerwać się w wesołym miasteczku, a nawet odwiedzić… ogród zoologiczny. Koszt przelotu do Miami z Warszawy: 2368 zł* Niemieckie święta w Afryce Orzeźwiające napoje, stragany ze świątecznymi podarunkami i niemieckie specjały – wszystko to można znaleźć na licznych bożonarodzeniowych jarmarkach w… Kapsztadzie, drugim co do wielkości mieście Afryki Południowej. Koszt przelotu do Kapsztadu z Warszawy: 2947 zł* Święta z certyfikatem „fair trade” W australijskim mieście Melbourne na Placu Federacji gości wyjątkowy jarmark bożonarodzeniowy, na którym sprzedawane są upominki i pamiątki sygnowane certyfikatem sprawiedliwego handlu. Od początku grudnia można spacerować m.in. po małym „lesie” składającym się z około 150 drzew na placu Fair@square. Koszt przelotu do Melbourne z Warszawy: 4477 zł* Świąteczna parada na hawajskich plażach Na Hawajach nie ma co prawda tradycyjnego bożonarodzeniowego jarmarku, za to sezon świąteczny otwierany jest co roku paradą na łodziach. „Festiwal świateł”, który odbywa się 20 grudnia, jest niezapomnianym przeżyciem i tworzy wyjątkowy klimat na zbliżające się dni świętowania, a większość turystów wraca do domu z pamiątkową koszulką z wydarzenia. Koszt przelotu do Honolulu z Warszawy: 5629 zł* *Ceny lotów podane zostały zgodnie z wyszukiwaniami z 20.11.2014 na loty w okresie od 5 do 7 grudnia, o ile nie wspomniano inaczej. Ceny lotów dla następujących miast odnoszą się do innych dat: Dubaj od 12 do 14 grudnia, Honolulu od 19 do 21 grudnia. Podane ceny to koszt przelotu w obie strony z lotniska w Warszawie. Ceny i dostępności biletów mogą ulec zmianie, a loty zostać wyprzedane.
Po porównaniu danych z ponad 150 stron rezerwacyjnych, okazuje się, że średnia cena za pokój hotelowy w tej najbardziej popularnej polskiej miejscowości wakacyjnej, jest wyższa od średniej ceny za hotel w Miami
Z danych zebranych przez trivago.pl wynika, że w czerwcu średnia cena za pokój hotelowy typu double standard* w Kołobrzegu przebiła średnią cenę w jednym z najbardziej znanych amerykańskich miast – Miami. W tym miesiącu, chcąc znaleźć nocleg w tej popularnej polskiej miejscowości wakacyjnej, należy się liczyć ze średnim kosztem wysokości 456 zł. Dla porównania, w Miami jest to 452 zł (-15% w porównaniu do maja 2014). Ciekawym pozostaje fakt, iż nie jest to pierwszy raz, kiedy takie zjawisko ma miejsce. W lipcu 2013 ceny w Kołobrzegu były wyższe o blisko 1% (K: 445 zł, M: 441 zł), natomiast w sierpniu 2013 aż o 8% (K: 466 zł, M: 432 zł). Oddzielnym przypadkiem pozostaje Miami Beach, w którym średnie ceny hotelowe od roku nie spadają poniżej 617 zł za dobę. Drożej nad morzem, a taniej w górach W porównaniu do maja 2014 podrożał nie tylko wspomniany Kołobrzeg (+30%), ale i całe polskie wybrzeże. W pierwszej 15. miast wykazujących największy wzrost cen znalazło się aż 7 miejscowości nadmorskich. Więcej niż w ubiegłym miesiącu zapłacimy za pokój hotelowy w Świnoujściu (+17%, 294 zł), Darłowie (+15%, 232 zł), Międzyzdrojach (+14%, 331 zł), Ustroniu Morskim (+8%, 249 zł) czy Sopocie (+6%, 497 zł). Tanieją natomiast nasze polskie góry. W 15. miast o największym spadku cen znalazło się aż 7 miejscowości górskich. Mniej niż w maju zapłacimy w tym miesiącu w Polanicy-Zdrój (-12%, 232 zł), Kościelisku (-8%, 174 zł), Krynicy-Zdrój (-7%, 265 zł), Szklarskiej Porębie (-7%, 207 zł), a także w Wiśle (-6%, 178 zł). *Średnią wyprowadzono na podstawie cen pokoi hotelowych o różnych standardach.
Wielkie i żarłoczne ślimaki opanowują Florydę
Wyróżniamy aż 105 tysięcy gatunków ślimaków, a w tym formy glonożerne, roślinożerne, drapieżne i pasożytnicze. Ślimaki afrykańskie, które opanowały Florydę, są wyjątkowo żarłoczne
Na Florydzie pojawił się spory problem i wszystko wskazuje na to, że będzie coraz większy. Zauważono afrykańskie ślimaki, które są wyjątkowo duże (rozmiarem przypominają szczury) i bardzo żarłoczne. - Zebraliśmy już ponad tysiąc sztuk, a to dopiero początek - powiedziała dla abcnews.go.com Denise Feiber z Florida’s Division of Plant Industry. Pora deszczowa na Florydzie dopiero się rozpocznie, a to oznacza, że za kilka tygodni może ich być dużo więcej. Ślimaki afrykańskie stanowią poważne zagrożenie. Zjadają około 500 gatunków roślin, żywią się też gipsem oraz tynkiem, a co idzie za tym - niszczą domy. Zdarza się także, że niszczą opony. Z obecnością tego gatunku ślimaków związane jest jednak dużo poważniejsze zagrożenie: mogą roznosić groźne choroby. Zdarza się, że przenoszą pasożyty, które są przyczyną zapalenia opon mózgowych. Jakim sposobem te egzotyczne ślimaki znalazły się w USA? Na to pytanie nie ma odpowiedzi. Są przypuszczenia, że przywożą je w swoich bagażach turyści.