National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-07-30T11:27:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Obiekt przypominający płonący samolot pojawił się nad Nową Zelandią. Czy skarb z kosmosu trafi do muzeum?
items: Czerwcowe Bootydy nadciągają nad Polskę. Nadchodzi noc spadających gwiazd
items: 9 zjawisk na niebie, które można zobaczyć w czerwcu. Od „Truskawkowego Księżyca” po koniunkcję planet
items: Mamy to! Nowy polski meteoryt Zadzim jest drugi na świecie i waży prawie 3 kg
items: Wyjątkowo jasny bolid przeleciał nad Polską. Eksperci badają, czy doszło do upadku meteorytu
items: W 2014 roku obiekt spoza Układu Słonecznego spłonął nad Ziemią. Odtajniono archiwalne dane
items: 20 marca przywitamy astronomiczną wiosnę. Czym nas uraczy na niebie i czym się różni od kalendarzowej i meteorologicznej?
items: Kula ognia nad Europą. Niezwykle jasny meteoryt przeleciał nad kilkoma krajami i wpadł do domu w Niemczech
items: Nie tylko superpełnia. Trwa „noc spadających gwiazd”. Jak obserwować Południowe Taurydy?
items: Udało się odnaleźć zalążek Ziemi. Jego analiza wskazuje, że w kosmosie istnieją nieznane typy meteorów
items: Większość znalezionych na Ziemi meteorytów ma wspólne pochodzenie. Skąd się wzięły?
items: Studenci znaleźli odłamki asteroidy znad Berlina. Ich kształt zaskoczył naukowców
items: Meteoryty były znane w starożytnym Egipcie. Co o nich wiedzieli mieszkańcy kraju faraonów?
items: Meteoryt bumerang. Ziemska skała, która została wyrzucona w kosmos, a następnie wróciła na Ziemię
items: Wydarzenia astronomiczne 2023. Co warto zobaczyć na nocnym niebie i jak się przygotować do obserwacji?
items: Zadziwiające zjawisko: planetoida, która kręci się coraz szybciej. Nie wiadomo, dlaczego tak się dzieje
items: Czy u wybrzeży Papui Nowej Gwinei spoczywa meteoryt spoza Układu Słonecznego?
items: Meteory, meteoryty i meteoroidy. Czym są, skąd pochodzą i jak je rozpoznać?
items: Noc spadających gwiazd. Kiedy na niebie widać najwięcej meteorów? Jak obserwować spadające gwiazdy?
items: Spadające gwiazdy – czym są i jak je obserwować? Ciekawostki o meteorach i meteorytach
items: Geminidy – zimowy rój meteorów. Kiedy i jak je obserwować na nocnym niebie?
items: Wykryto ogromną asteroidę zmierzającą prosto w kierunku Ziemi! Co teraz?
items: Meteory: klasztory na greckich masywach skalnych. Historia i zwiedzanie
items: Co zawieta meteoryt znaleziony na Kostaryce? Może odkryć sekrety wczesnego Wszechświata
items: Meteor nad USA uwolnił energię równą wysadzeniu 200 kg trotylu

Obiekt przypominający płonący samolot pojawił się nad Nową Zelandią. Czy skarb z kosmosu trafi do muzeum?
type: item
date: 2026-07-30T11:26:53.000Z
creator: Olaf Kardaszewski
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: nowa zelandia
description: Mieszkańcy Nowej Zelandii w ostatnich dniach mieli wyjątkowe okazje do zachwytu. Na niebie zarówno nad Wyspą Północną, jak i Południową pojawiła się kula ognia, która w dodatku wydawała intrygujący dźwięk. Organizacje naukowe nawołują mieszkańców kraju do zwrócenia uwagi w trakcie spacerów na nietypowe kamienie znajdujące się na ziemi.
encoded: Jak podaje brytyjski serwis „The Guardian”, w ciągu ostatnich 150 lat na terenie Nowej Zelandii odnaleziono zaledwie 10 meteorytów. To, że tak niewielka liczba kosmicznych odłamków została odszukana, nie oznacza jednak, że tak niewiele z nich spadło na teren kraju. Według astronomów oraz geologów z organizacji „Fireballs Aotearoa”, po ostatnich podniebnych zjawiskach mieszkańcy stoją przed szansą na kolejne, spektakularne odkrycia. „Spadający samolot” Spektakularne widoki były dostrzegalne w ostatnich dniach z obu największych wysp tworzących Nową Zelandię. Wiele nagrań pochodzących z kamer samochodowych, monitoringu oraz specjalistycznych aparatów uchwyciło intensywne światło, które rozbłysło na nowozelandzkim niebie. Internauci, którzy również dostrzegli kosmiczny spektakl, aktywnie wyrażali swój zachwyt w mediach społecznościowych. Część z nich porównywała widok do spadającego samolotu, a część zwracała uwagę na niezwykle długi warkocz, który ciągnął się za meteorem i rozlewał się niemal na całe niebo. Zjawiskom wizualnym towarzyszył efekt dźwiękowy, również opisywany w relacjach świadków. Spadające meteory miały wydawać dźwięk zbliżony do „głośnego, niskiego mruku”. Odgłos ten spłoszył ponoć ptaki oraz pasące się bydło w okolicy Ruby Bay — zatoki położonej w północnej części Wyspy Południowej, nad samą Cieśniną Cooka. Spacer w poszukiwaniu meteorytów Spektakularnymi zjawiskami od razu zainteresował się Steve Wyn-Harris, dyrektor organizacji „Fireballs Aotearoa”, która tropi meteory (świetlne zjawiska na niebie) oraz meteoryty (fizyczne obiekty, które spadły na Ziemię) w Nowej Zelandii. Specjalista podkreśla, że kluczowe znaczenie w owym zjawisku ma dźwięk, który usłyszano podczas przelotu kosmicznego odłamka. Jak sam mówi: „Oznacza to, że meteor znalazł się stosunkowo blisko powierzchni ziemi”. Prawdopodobne jest, że obiekt spadł na jedną z nowozelandzkich wysp. W związku z tym „Fireballs Aotearoa” apeluje do mieszkańców południowej części Wyspy Północnej o zach…

FABRIC-KOLAZ-32-39-9b6cf04.jpg
width: 2813
height: 1875

Czerwcowe Bootydy nadciągają nad Polskę. Nadchodzi noc spadających gwiazd
type: item
date: 2026-06-22T11:21:42.000Z
creator: Olaf Kardaszewski
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: meteory
subject: noc
description: W najbliższych dniach czerwca będziemy świadkami fascynujących zjawisk astronomicznych. Na nocnym niebie pojawią się czerwcowe Bootydy, których aktywność wzrasta nawet do 100 spadających gwiazd na godzinę. Do dostrzeżenia tych niesamowitych meteorów nie potrzeba specjalistycznego sprzętu.
encoded: Miłośnicy nocnego nieba mają powody do ekscytacji. Przełom czerwca i lipca to czas wyjątkowych zjawisk astronomicznych, od których trudno oderwać wzrok. Główną atrakcją są Czerwcowe Bootydy – rój meteorów znany ze swojej niezwykłej nieprzewidywalności. Jak najlepiej przygotować się na ten kosmiczny spektakl? Spadające gwiazdy z gwiazdozbioru Wolarza Bootydy swoją nazwę zawdzięczają gwiazdozbiorowi Wolarza (łac. Bootes). To tam leży radiant meteorów, czyli ich pozorne źródło na niebie. To wyjątkowe zjawisko astronomiczne wynika z drobnych okruchów pozostawionych przez kometę 7P/Pons-Winnecke, która w 1819 roku została odkryta przez francuskiego astronoma Jeana-Louisa Ponsa. Gdy Ziemia przecina strumień takich pyłowych i kamiennych cząstek, wchodzą one w atmosferę i spalają się jako meteory. Od 22 czerwca do 2 lipca rój Bootydów staje się więc aktywny, a niebo nad naszymi głowami zapełnia się żarzącymi „spadającymi gwiazdami”. Cechy Bootydów Mimo że obserwowanie Bootydów zwykle nie jest tak efektowne jak wypatrywanie późniejszych Perseidów, to późne czerwcowe noce należą do jednych z najbardziej wyjątkowych na nocnym niebie. W przypadku nadchodzących meteorów nigdy nie jesteśmy bowiem pewni skali zjawiska. Aktywność roju jest zmienna i nieprzewidywalna — w niektórych latach bywa bardzo słaba, a w innych potrafi zaskoczyć większą liczbą spadających gwiazd. Rekordowa aktywność Bootydów przypada na rok 1998, kiedy to można było zaobserwować około 100 spadających gwiazd w ciągu godziny. Dodatkowo rój może dawać bardzo jasne meteory. Dzieje się tak m.in. ze względu na niedużą prędkość spadania tych meteorów. Czerwcowe Bootydy wpadają w atmosferę z prędkością około 18 km/s, więc spalają się dłużej niż szybkie meteory i przez to są lepiej widoczne oraz częściej wyglądają na jasne. Kiedy wypatrywać spadających gwiazd w czerwcu? Czerwcowe Bootydy najlepiej obserwować w nocach z 26 na 27 oraz z 27 na 28 czerwca, kiedy przypada szczyt aktywności. Maksimum roju występuje 27 czerw…

GettyImages-526188402-6ee0fba.jpg
width: 4791
height: 3229

9 zjawisk na niebie, które można zobaczyć w czerwcu. Od „Truskawkowego Księżyca” po koniunkcję planet
type: item
date: 2026-05-31T13:13:20.000Z
creator: Stephanie Vermillion
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: księżyc
subject: meteory
subject: niebo
subject: obserwacje
subject: pełnia
subject: planety
description: Letnie obserwacje rozpoczynają się od spektakularnych widoków. Czekają nas ekscytująca koniunkcja Jowisza i Wenus oraz spadające gwiazdy.
encoded: Czerwiec przyniesie nam mnóstwo astronomicznych atrakcji. Miesiąc ten oferuje doskonałe warunki do obserwacji gęstego, usianego gwiazdami jądra Drogi Mlecznej, szczególnie w miejscach z ciemnym niebem. Oto dziewięć najciekawszych zjawisk do obserwacji na początku lata. Koniunkcja Jowisza i Wenus – 8–9 czerwca Jowisz i Wenus zbliżają się do siebie od końca maja. Jednak ich koniunkcja stanie się jeszcze bardziej spektakularna między 8 a 9 czerwca, kiedy to z naszej ziemskiej perspektywy te dwa obiekty znajdą się w odległości 1,5 stopnia (nieco ponad szerokość małego palca) od siebie. Kiedy dotrą do tego punktu, można je będzie jednocześnie dostrzec przez lornetkę. Szukajcie tej pary również w noce tuż przed i po koniunkcji. Nadal będą się one znajdować blisko siebie – około 3 stopni. Jowisz i Wenus pojawią się w gwiazdozbiorze Bliźniąt, a Merkury może być widoczny tuż poniżej. Koniunkcja Saturna z Księżycem – 10 czerwca Wczesnym rankiem 10 czerwca Saturn i Księżyc będą świecić w odległości 5 stopni, czyli trzech szerokości palców, od siebie. Oba ciała niebieskie wzniosą się nad wschodni horyzont po północy i będą poruszać się równolegle po niebie aż do wschodu słońca. Czeka nas wspaniały widok na pierścienie Saturna, widoczne nawet przez teleskop ogrodowy lub mocną lornetkę do obserwacji gwiazd. Układ Marsa, Księżyca i Saturna – 11 czerwca Na około godzinę przed wschodem słońca 11 czerwca Mars, sierp Księżyca i Saturn utworzą cienką linię nad wschodnim horyzontem. Aby dostrzec tę trójkę, potrzebny będzie czysty widok na wschód – duże jezioro lub łąka z minimalnymi przesłonami horyzontu. Mars i cienki Księżyc będą świecić blisko siebie następnego ranka, w odległości 6,5 stopnia od siebie – to nieco ponad trzy palce. Nów Księżyca – 15 czerwca Lato to jeden z najlepszych okresów na podziwianie tętniącego życiem centrum Drogi Mlecznej. Nów Księżyca, który rozpoczyna cykl lunarny, to najlepszy moment na jego dostrzeżenie. Kiedy Księżyc wślizguje się między Ziemię a Słońce …

niebo-w-czerwcu-mars-plejady-25154a9.png
width: 1200
height: 802

Mamy to! Nowy polski meteoryt Zadzim jest drugi na świecie i waży prawie 3 kg
type: item
date: 2026-04-27T13:50:40.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: obserwacje
subject: polska
description: Poszukiwacze z sieci obserwacyjnej Skytinel ogłosili wielki sukces – odnaleźli meteoryt który spadł 17 kwietnia, po bardzo jasnym przelocie nad województwami wielkopolskim i łódzkim. Po raz pierwszy w historii meteoryt znaleziono tak szybko po upadku. I to nie koniec rekordów.
encoded: 17 kwietnia 2026 roku Polska stała się miejscem bezprecedensowego wydarzenia – odnotowano pierwszy w historii kraju obserwowany upadek meteorytu żelaznego. Jasny bolid, który o godzinie 20:53:59 przeleciał nad województwami wielkopolskim i łódzkim, był widoczny przez ponad 6 sekund z wielu rejonów kraju. Dzięki błyskawicznej reakcji sieci Skytinel oraz współpracy z międzynarodowymi ośrodkami badawczymi, już w ciągu kilku dni udało się precyzyjnie wyznaczyć miejsce upadku i odnaleźć okaz. Wydarzenie to ma rangę światową, gdyż znaleziony w gminie Zadzim obiekt o masie 2,9 kg jest dopiero drugim na świecie meteorytem żelaznym z dokładnie wyznaczoną orbitą. Precyzyjna lokalizacja i analiza lotu bolidu Kluczem do odnalezienia meteorytu było sprawne działanie sieci Skytinel, założonej przez Mateusza Żmiję, która zarejestrowała przelot za pomocą 24 stacji obserwacyjnych. Dane z kamer oraz specjalistycznych radiometrów pozwoliły ustalić, że meteoroid przestał być widoczny zaledwie 14 km nad ziemią, co sugerowało, że jest to obiekt niezwykle wytrzymały i prawdopodobnie żelazny. Hipotezę tę potwierdziły analizy spektrograficzne przeprowadzone przez dr. Ernesta Świerczyńskiego na podstawie danych ze stacji w Chrzanowie Małym i Zabierzowie Bocheńskim. Istotnym etapem były konsultacje z naukowcami z Instytutu Astronomii Czeskiej Akademii Nauk – Pavlem Spurným, Jiřím Borovičką i Lukášem Shrbeným. Dzięki porównaniu polskich nagrań z danymi sieci European Network (EN) z Czech i Słowacji, czescy badacze oszacowali masę okazu na około 2,7 kg. Pozwoliło to Mateuszowi Żmii i Gáborowi Kővágó na przeprowadzenie ponownej symulacji, która zawęziła obszar poszukiwań do pola o wymiarach zaledwie 300 na 200 metrów. Przed wejściem w atmosferę z prędkością 13 km/s, meteoroid obiegał Słońce w ciągu 1,5 roku po orbicie nachylonej pod kątem 7° do ekliptyki. Odnalezienie meteorytu w gminie Zadzim Pierwsze grupowe poszukiwania z udziałem 26 osób, dronów i wykrywaczy metali w dniach 18–19 kwietnia ni…

zadzim-meteorite-5-f01062b.jpg
width: 2000
height: 1500

Wyjątkowo jasny bolid przeleciał nad Polską. Eksperci badają, czy doszło do upadku meteorytu
type: item
date: 2026-04-20T10:55:30.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: obserwacje
subject: polska
description: Jak donosi sieć obserwacyjna Skytinel, 17 kwietnia 2026 na polskim niebie pojawił się wyjątkowo jasny meteor (bolid). Tak silne zjawisko sugeruje meteor na tyle duży, że przetrwał przelot przez ziemską atmosferę. Eksperci Skytinel analizują tor jego lotu i szacują obszar ewentualnego upadku meteorytu.
encoded: Do przelotu doszło o godz. 20:53 nad województwami łódzkim i wielkopolskim, choć doniesienia o obserwacjach spływają także z innych województw. Bolid był widoczny przez kilka sekund, a jego jasność zmieniała się. Jak piszą eksperci ze Skytinel, wielokrotnie rozbłyskiwał, sprawiając wrażenie wirowania w atmosferze. Według wstępnych analiz meteoroid poruszał się po orbicie lekko wykraczającej poza orbitę Marsa, a jego obieg wokół Słońca zajmował nieco ponad 1,5 roku ziemskiego. Przelot jasnego bolidu nad Polską „Dysponujemy bogatym zestawem danych z kamer kierunkowych i all-sky, a także ze specjalistycznego spektrografu, który pozwoli nam ocenić skład meteoroidu. Otrzymaliśmy również dziesiątki wiadomości w sprawie tego bolidu, za które serdecznie dziękujemy! Można powiedzieć, że „otoczyliśmy” bolid z każdej strony. Obecnie trwa kompleksowa analiza wszystkich zebranych danych” – pisze Skytinel w mediach społecznościowych. Ciekawostką jest fakt, że bolid przeleciał akurat w dniu XIV Konferencji Meteorytowej, organizowanej przez Polskie Towarzystwo Meteorytowe w Koluszkach. Uczestnicy konferencji także go zaobserwowali. Skytinel informuje, że wynik swoich analiz, czyli prawdopodobny obszar spadku meteorytu, poda do publicznej wiadomości za dwa tygodnie. Komentarze w pod postem Skytinel wskazują, że niektórzy słyszeli także huk. Niewątpliwie niejeden obserwator zacznie szukać fragmentów meteorytu na własną rękę. Ochotnicza Straż Pożarna w miejscowości Starcza otrzymała zgłoszenie o spadku „sporych rozmiarów przedmiotu” który zostawił za sobą chmurę dymu i ognia. Strażacy sprawdzili teren, ale niczego nie znaleźli. Czym jest bolid? Bolid to meteor osiągający na niebie jasność większą niż -4 magnitudo, czyli jaśniejszy od Wenus. Superbolidy przekraczają -15 magnitudo i są jaśniejsze niż Księżyc w pełni. Wbrew pozorom są to dość częste zjawiska i mogą być wywołane wejściem w atmosferę obiektu o wielkości nawet kilku centymetrów. Dużo większe są znacznie rzadsze, a tak duże …

bolid-0e0053f.jpg
width: 1300
height: 1300

W 2014 roku obiekt spoza Układu Słonecznego spłonął nad Ziemią. Odtajniono archiwalne dane
type: item
date: 2026-04-14T10:30:01.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: kosmos
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: Społeczeństwo
subject: układ słoneczny
description: Dowództwo Kosmiczne USA ujawniło, że w 2014 roku nad Papuą-Nową Gwineą zaobserwowano obiekt pozasłoneczny. Meteoryt miał pół metra średnicy i trafił do ziemskiej atmosfery z nieznanego układu.
encoded: W tym artykule: Co jest pierwszym odkrytym obiektem pozasłonecznym? Co pojawiło się w 2014 r. na niebie nad Papuą-Nową Gwineą? Czy da się odnaleźć szczątki pozasłonecznego obiektu? Do niedawna sądziliśmy, że pierwszym obiektem pozasłonecznym – czyli pochodzącym spoza Układu Słonecznego – jest słynna ‘Oumuamua. To niewielka kometa, którą odkryto w 2017 r. ‘Oumuamua sławę zawdzięcza dwóm cechom. Pierwszą jest jej ogromna prędkość, większa niż wynikałaby z działania sił grawitacyjnych. Obserwacje wykazały, że kometa porusza się z szybkością 93 tys. km/godz. i cały czas przyspiesza. Przyspieszanie uważa się za skutek stałego wyrzucania z niej gazu i pyłu. Drugą dziwną cechą, jaką ma ten obiekt spoza Układu Słonecznego, jest jego nietypowy kształt. Przypomina wydłużone i spłaszczone cygaro. Czy to przypadek? Prof. Abraham Loeb, astrofizyk z Harvardu, spekulował publicznie, że ‘Oumuamua może być wrakiem statku kosmicznego zbudowanego przez pozaziemskie cywilizacje. Kometą zainteresował się nawet instytut SETI. Jednak obserwacje nie wykazały niczego, co sugerowałoby, że mogłaby być tworem sztucznym. Co jest pierwszym odkrytym obiektem pozasłonecznym? ‘Oumuamua to nazwa wywodząca się z języka hawajskiego. Można ją przetłumaczyć jako „pierwszy posłaniec”. Podkreśla to, że jest to pierwszy obiekt pozasłoneczny kiedykolwiek odkryty przez człowieka. Gigantyczna kometa zmierza w kierunku Słońca. Co wiemy o komecie Bernardinelli-Bernstein? Ogromna kometa, o średnicy od 100 do 200 km odwiedza właśnie Układ Słoneczny po raz pierwszy od 3 mln lat. Jednak by zobaczyć kometę Bernardinelliego-Bernsteina wciąż konieczny będzie tel... Jak się jednak właśnie okazało – nie jest to do końca prawda. Już wcześniej bowiem na Ziemię zawitał meteoryt, który pochodzi spoza naszego Układu Słonecznego. Odkrycie wiąże się bezpośrednio z ‘Oumuamuą. Po tym, jak o tamtej komecie zrobiło się głośno, prof. Loeb polecił swojemu studentowi Amirowi Sirajowi przekopanie się przez bazę danych NASA, rejestrują…

meteoryt-nad-ziemia-b0106a5.jpg
width: 6000
height: 3375

20 marca przywitamy astronomiczną wiosnę. Czym nas uraczy na niebie i czym się różni od kalendarzowej i meteorologicznej?
type: item
date: 2026-03-19T07:52:31.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: Przyroda
subject: astronomia
subject: gwiazdozbiory
subject: meteory
subject: wiosna
description: Astronomiczne pory roku wyznaczane są przez momenty górowania Słońca w zenicie nad równikiem lub zwrotnikami. Wiosna rozpoczyna się w momencie równonocy, który w tym roku nastąpi dokładnie 20 mara o godzinie 15:46.
encoded: Nauka rozróżnia kilka rodzajów wiosny, a każdy opiera się na innych kryteriach pomiarowych. Wiosna kalendarzowa ma stałą datę i w Polsce zawsze rozpoczyna się 21 marca, co ułatwia planowanie terminów administracyjnych. Z kolei wiosna meteorologiczna została wyznaczona przez klimatologów na potrzeby porównywania danych statystycznych. Obejmuje zawsze trzy pełne miesiące: marzec, kwiecień i maj. Najbardziej dynamiczna jest jednak wiosna astronomiczna, której początek wyznacza moment równonocy wiosennej. W tym ułamku sekundy Słońce przetnie równik niebieski w tzw. punkcie Barana, sprawiając, że dzień i noc będą miały równą długość, a każda kolejna doba na półkuli północnej będzie stawała się coraz dłuższa, aż do przesilenia letniego 21 czerwca o godzinie 10:25. Mechanika nieba i wędrówka punktu Barana Astronomiczne pory roku są wynikiem nachylenia osi obrotu Ziemi względem płaszczyzny jej orbity wokół Słońca. Z perspektywy obserwatora na Ziemi, Słońce przemieszcza się po niebie na tle gwiazdozbiorów. Tę drogę nazywamy ekliptyką. Astronomiczna wiosna trwa od momentu, gdy Słońce znajduje się w zenicie nad równikiem (równonoc), do chwili jego górowania nad zwrotnikiem Raka (przesilenie letnie). Kluczowym pojęciem jest tutaj punkt Barana – jedno z dwóch miejsc przecięcia się ekliptyki z równikiem niebieskim. Co ciekawe, ze względu na zjawisko precesji, czyli powolnych zmian położenia osi obrotu Ziemi (pełen cykl trwa około 25 800 lat), punkt ten nie znajduje się już w gwiazdozbiorze Barana. Od I wieku naszej ery punkt Barana znajduje się w konstelacji Ryb, a około roku 2597 wkroczy w granice gwiazdozbioru Wodnika. Co nas czeka na niebie tej wiosny? Niekwestionowanym królem nieba pozostanie Jowisz. W nocy z 20 na 21 marca zaprezentuje się w pełnej krasie w pobliżu gwiazdozbiorów Oriona i Bliźniąt. Będzie też bohaterem licznych koniunkcji z Księżycem (25–26 marca oraz w kolejnych miesiącach). Jeszcze jaśniejsza będzie Wenus, widoczna początkowo nisko nad horyzontem po zachod…

astronomiczna-wiosna-63a745c.jpg
width: 5417
height: 3464

Kula ognia nad Europą. Niezwykle jasny meteoryt przeleciał nad kilkoma krajami i wpadł do domu w Niemczech
type: item
date: 2026-03-09T14:19:22.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: NatGeoBN
subject: niemcy
description: 8 marca 2026 roku mieszkańcy Koblencji i regionu Nadrenii-Palatynatu przeżyli chwile grozy. Jasny bolid najpierw rozświetlił niebo nad całą Europą Zachodnią, po czy ogromną siłą przebił dach i wpadł do domu. Doniesienia o obserwacji lecącego meteorytu spływały z wielu krajów.
encoded: W niedzielę 8 marca 2026 roku, tuż przed godziną 19:00, mieszkańcy Koblencji oraz świadkowie z całej Europy Zachodniej stali się uczestnikami niezwykłego widowiska na niebie. Nad Niemcami, Belgią, Holandią, Luksemburgiem, Francją i Szwajcarią przeleciał bardzo jasny bolid – meteoryt, którego jasność osiągnęła według raportów nawet -13 magnitudo, czyli poziom porównywalny z blaskiem Księżyca w pełni. Nagły błysk i rozświetlona smuga były widoczne na niebie przez kilkanaście sekund, wywołując natychmiastowe poruszenie nawet wśród przypadkowych obserwatorów. Setki osób zgłaszały do służb alarmowych huk oraz drżenie szyb w oknach. W sieciach społecznościowych pojawiły się nagrania i relacje ludzi, opisujących „kulę ognia” nad zachodnią częścią Europy. Meteoryt przebił dach domu w Koblencji Finał kosmicznego spektaklu rozegrał się w dzielnicy Güls w Koblencji. Fragment meteorytu z ogromną siłą uderzył w dach budynku mieszkalnego, przebił go pozostawiając dziurę wielkości piłki nożnej i.. wpadł do sypialni. Policja w Koblencji przekazała, że na szczęście nikt z domowników nie przebywał w tym pokoju podczas uderzenia i nikt nie odniósł obrażeń. Relacje o obserwacji bolidu płynęły także z innych regionów Niemiec, m.in. Eifel i Hunsrück. Było go nie tylko widać, ale i doskonale słychać huk, przypominający eksplozję. View oEmbed on the source website Czym naprawdę był tajemniczy obiekt? Nadzwyczajne zjawisko błyskawicznie stało się tematem numer jeden wśród astronomów i ekspertów. Tylko do portalu American Meteor Society wpłynęło ponad 2300 zgłoszeń obserwacji. Równocześnie Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) analizuje zebrane dane oraz materiały wideo i zdjęcia dostarczone przez świadków. Nicki Feierstein ze stowarzyszenia astrnomicznego w Luksemburgu wyjaśnił, że tak intensywne rozbłyski są efektem wejścia w atmosferę relatywnie dużych meteoroidów, które w wyniku ogromnego tarcia rozpadają się w atmosferze, generując głośne wybuchy. Niektórzy specjaliści z Heidelbergu zwraca…

meteoryt-koblencja-c716f34.jpg
width: 1575
height: 1050

Nie tylko superpełnia. Trwa „noc spadających gwiazd”. Jak obserwować Południowe Taurydy?
type: item
date: 2025-11-05T09:58:58.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: meteory
subject: obserwacje
description: Oprócz najjaśniejszej pełni od 2019 roku na niebie można teraz zaobserwować rój meteorów: Południowe Taurydy. Choć jest aktywny między 20 września a 20 listopada, własnie teraz przypada jego maksimum. To zjawisko warto zobaczyć.
encoded: Taurydy Południowe to rój meteorów aktywny od września do listopada, z maksimum około 5 listopada. Ich radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Byka. Charakteryzują się stosunkowo małą liczbą meteorów w ciągu godziny, ale wyjątkowo jasnymi bolidami, które wolno przemierzają niebo. Meteory pochodzą z resztek pozostawionych przez kometę 2P/Encke. Ich prędkość to około 27 km/s. Rój jest znany z widowiskowych przelotów, często widocznych nawet z terenów miejskich. Kiedy i jak obserwować Południowe Taurydy? Maksimum aktywności Południowych Taurydów w 2025 roku przypada w nocy z 4 na 5 listopada. Chociaż szacunkowy wskaźnik ZHR (Zenithal Hourly Rate), czyli liczba meteorów na godzinę, wynosi 5, warto przygotować się na coś znacznie bardziej spektakularnego. Południowe Taurydy znane są z efektownych bolidów – wyjątkowo jasnych meteorów, które mogą dorównywać blaskiem nawet Księżycowi. Właśnie teraz przypada najlepsza okazja, by zaobserwować ich większą liczbę. Radiant Południowych Taurydów, czyli miejsce na niebie, z którego pozornie wybiegają meteory, znajduje się w gwiazdozbiorze Byka, blisko granicy z gwiazdozbiorem Barana, kilka stopni poniżej charakterystycznej gromady Plejad. To właśnie tam warto kierować wzrok w noc maksimum, by mieć największe szanse na dostrzeżenie meteorów. Czy pełnia Księżyca utrudni obserwację meteorów? W noc maksimum, czyli 4-5 listopada, niebo będzie rozświetlać pełnia Księżyca. Z jednej strony oznacza to, że warunki do obserwacji słabszych meteorów będą utrudnione ze względu na dużą ilość światła. Z drugiej jednak strony, najjaśniejsze bolidy – czyli największa atrakcja tego roju – i tak będą możliwe do zaobserwowania. Księżyc w pełni nie powinien więc całkowicie przekreślić szans na podziwianie najbardziej spektakularnych meteorytów tego zjawiska. Aby zwiększyć swoje szanse na dostrzeżenie meteorów, najlepiej wybrać się poza miasto i poświęcić na obserwację kilka godzin. Południowe Taurydy warto obserwować dłużej Południowe Taurydy są aktywne …

poludniowe-taurydy-8b50eac.jpeg
width: 6048
height: 4024

Udało się odnaleźć zalążek Ziemi. Jego analiza wskazuje, że w kosmosie istnieją nieznane typy meteorów
type: item
date: 2025-10-23T11:59:54.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: chemia
subject: geologia
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: układ słoneczny
subject: ziemia
description: Ziemia liczy sobie około 4,54 miliarda lat. Jednak zanim uformowała się do obecnej wielkości i kształtu, przez około 100 milionów lat była planetarnym dzieckiem. Naukowcom z Massachusetts Institute of Technology (MIT) udało się odnaleźć ślady tej pierwotnej „proto-Ziemi”, ukryte w najgłębszych i najstarszych warstwach naszej planety.
encoded: Nasza planeta uformowała się z obłoku gazu i pyłu zwanego dyskiem protoplanetarnym, który powstał po zapadnięciu się materii pozostałej po narodzinach Słońca. W analogiczny sposób uformowały się inne planety. Przez pierwsze kilkaset milionów lat Ziemia nie przypominała tego, co znamy dzisiaj. Była raczej półpłynną masą stopionej skały. Nieco jak planeta Mustafar z uniwersum „Gwiezdnych Wojen”. Narodziny planety W swoim okresie protoplanetarnym Ziemia rosła głównie w wyniku bombardowania przez duże obiekty – komety i meteoryty. Pierwotna masa Ziemi zwiększała się, a grawitacja ściągała cięższe pierwiastki, jak żelazo i nikiel, do środka, tworząc jądro. Lżejsze materiały unosiły się na powierzchnię, a wiatr słoneczny i wysoka temperatura eliminowały pozostałe gazy. Dopiero po zakończeniu okresu akrecji, czyli grawitacyjnego zbierania odłamków skalnych ze swojej trajektorii oraz po uformowaniu się jądra, można było nazwać Ziemię planetą. Właśnie temu pierwotnemu okresowi przyjrzała się dr Nicole Nie, geochemiczka z Massachusetts Institute of Technology (MIT). Uczona wraz ze swoją grupą badawczą po raz pierwszy odkryła ślady tej pierwotnej „proto-Ziemi”, ukryte w najgłębszych i najstarszych warstwach naszej planety. Swoje odkrycie przyrównują do odnalezienia w wiadrze piasku pojedynczego ziarenka. – To być może pierwszy bezpośredni dowód na zachowanie materiałów pochodzących z proto-Ziemi. Widzimy fragment bardzo dawnej Ziemi – sprzed kolizji, która uformowała Księżyc. To niezwykłe, bo spodziewaliśmy się, że tak wczesny ślad zostałby dawno zatarty przez miliardy lat ewolucji geologicznej – mówi dr Nicole Nie. Odnalezione ślady mogą dostarczyć informacji o warunkach panujących na Ziemi, gdy była jeszcze młodą planetą. Odkrycie może również pomóc lepiej zrozumieć, w jaki sposób powstają planety podobne do naszej. Kosmiczna katastrofa Dzieciństwo naszej planety trwało – jak na skalę kosmosu – wyjątkowo krótko. Proto-Ziemia utrzymała się przez około 100 milionów lat. Późnie…

proto-ziemia-75e083a.jpg
width: 900
height: 600

Większość znalezionych na Ziemi meteorytów ma wspólne pochodzenie. Skąd się wzięły?
type: item
date: 2024-10-21T12:19:51.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: chemia
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: planetoidy
subject: układ słoneczny
description: Według dwóch niezależnych badań, opublikowanych właśnie w czasopiśmie „Nature”, zdecydowana większość kosmicznych odłamków skalnych trafiających na Ziemię pochodzi z planetoid Koronis, Massalia i Flora. Wszystkie trzy znajdują się w pasie planetoid pomiędzy Marsem a Jowiszem. W jaki sposób udało się tak dokładnie ustalić pochodzenie meteorytów?
encoded: Spis treści: Podział meteorytów Pochodzenie meteorytów Kosmiczny odcisk palca Co roku na Ziemię spada około 17 tysięcy kosmicznych odłamków skalnych. Zdecydowanie więcej uderza w naszą atmosferę i spala się w niej. Te, które przetrwają podróż i wylądują na powierzchni naszej planety, nazywamy meteorytami. Dają one naukowcom możliwość zbadanie kosmicznych skał bez ruszania się z Ziemi. Podział meteorytów Meteoryty dzieli się zazwyczaj na trzy główne kategorie: kamienne, żelazne oraz kamienno-żelazne. Wśród meteorytów kamiennych można wyróżnić dwa typy. Najczęściej spotykane są chondryty, które zawierają wewnątrz okrągłe struktury, wyglądające jak krople stopionego metalu. Chondryty stanowią około 85% wszystkich meteorytów odnalezionych na Ziemi. Większość z nich określa się jako „zwykłe chondryty”. Dzieli się je na trzy główne grupy – H, L oraz LL – w zależności od zawartości żelaza oraz proporcji żelaza i magnezu w kluczowych minerałach, takich jak oliwin i piroksen. Te minerały krzemianowe są podstawowymi składnikami naszego Układu Słonecznego. Można je również znaleźć na Ziemi, szczególnie w bazalcie. Osobą kategorię stanowią tzw. „chondryty węglowe”. Zawierają one duże ilości wody w minerałach ilastych oraz substancjach organicznych, na przykład w aminokwasach. Chondryty te nigdy nie przeszły procesu topienia. Stanowią bezpośrednie próbki pyłu, z którego pierwotnie powstał Układ Słoneczny. Mniej popularnym rodzajem meteorytów kamiennych są tak zwane „achondryty”. W przeciwieństwie do chondrytów, nie posiadają one okrągłych struktur, ponieważ przeszły proces topienia na ciałach planetarnych. Pochodzenie meteorytów Jesteśmy w stanie odróżnić meteoryty pochodzące z Księżyca lub Marsa od tych pochodzących z planetoid. Jednak dwa oddzielne badania opublikowane w „Nature” poszły o krok dalej. Badaniami kierowali Miroslav Brož z Uniwersytetu Karola w Czechach i Michaël Marsset z Europejskiego Obserwatorium Południowego w Chile. Zacznijmy od tego, jak to się dzieje, że k…

meteoryt-ae444d7.jpg
width: 1000
height: 511

Studenci znaleźli odłamki asteroidy znad Berlina. Ich kształt zaskoczył naukowców
type: item
date: 2024-02-01T10:58:55.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: kosmos
subject: meteory
subject: Wolny czas
description: Dwa fragmenty asteroidy, które rozświetliły niebo w rejonie Berlina w styczniu, znaleźli niemieccy badacze. Są wielkości orzecha włoskiego. Mimo niewielkich rozmiarów jest to ważne odkrycie.
encoded: W tym artykule: Na tropie asteroidy Moment odkrycia meteorytów obok Berlina Asteroidy i meteoryty – specjalność berlińskiego muzeum Asteroidy i ich wykrywanie. To wyzwanie Do niezwykłego zdarzenia doszło 21 stycznia, w niedzielę, półtorej godziny po północy. Na niebie na chwilę pojawiła się bardzo jasno świecąca kula. Spadała, rozjaśniając się na kilka sekund. Po chwili nie pozostał po niej żaden ślad. Na tropie asteroidy Czym był ten gość z kosmosu i czy faktycznie nie pozostał po nim żaden ślad? Naukowcy nie mają wątpliwości, że nie chodzi tutaj o żaden pojazd pozaziemskich cywilizacji czy eksperymentalny samolot. Była to asteroida, która uzyskała nazwę „2024 BX1”. Ten „kosmiczny gość” był niewielki, ale rozbłysnął bardzo jasno. Badacze szacują, że miał zaledwie 1 m szerokości. Wytropili go eksperci z amerykańskiej agencji NASA około 90 minut przed wejściem w ziemską atmosferę. Naukowcy przypuszczali, że jej pozostałości – czyli meteoryty – spadły na Ziemię. Dlatego w teren wyruszyły ekipy poszukiwawcze. Szczęście uśmiechnęło się do badaczy z Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie, którzy we współpracy z ekspertami z Niemieckiej Agencji Kosmicznej i Wolnego Uniwersytetu Berlińskiego namierzyli na polach w sąsiedztwie Berlina meteoryty. Dwa fragmenty są wielkości orzecha włoskiego. Obecnie są analizowane w laboratoriach Muzeum Historii Naturalnej. Badacze chcą precyzyjnie określić ich skład chemiczny i postawić kropkę nad i, jeśli chodzi o ich kosmiczne pochodzenie. Moment odkrycia meteorytów obok Berlina – Poczułem niesamowitą ulgę, gdy znalazłem te meteoryty. Przeszliśmy dziesiątki kilometrów w poniedziałek, wtorek, środę i czwartek. Miałem coraz większe przeczucie, że być może nic nie przetrwało tej bardzo agresywnej fragmentacji – powiedział dr Peter Jenniskens z SETI Institute portalowi Space.com. Szczęście uśmiechnęło się w końcu do studentów Wolnego Uniwersytetu Berlińskiego Dominika Dietera i Cart Weihe, którzy odkryli pierwszy fragment około południa w piąt…

asteroida-nad-berlinem-2acd5e9.png
width: 1200
height: 630

Meteoryty były znane w starożytnym Egipcie. Co o nich wiedzieli mieszkańcy kraju faraonów?
type: item
date: 2023-10-27T12:59:02.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: egipcjanie
subject: kosmos
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: piramidy
subject: starożytny egipt
subject: Wolny czas
description: Meteoryty, czyli enigmatyczne i rzadkie obiekty były uważane przez niektóre cywilizacje za święte. Czy jednak wiedziano, skąd pochodzą? Z tekstów starożytnych Egipcjan wynika, że mieszkańcy kraju faraonów zdawali sobie sprawę z ich kosmicznego rodowodu.
encoded: W tym artykule: Egipskie wiedza o astronomii – niesłusznie niedoceniona Teksty Piramid kluczem do zrozumienia zagadki Jak czytać hieroglify? Naukowcy o ustaleniach ekspertki Trudno w to uwierzyć, ale ludzie bardzo długo nie zdawali sobie sprawy, skąd pochodzą meteoryty. Dopiero pod koniec XVIII wieku w Europie powoli upowszechniał się w tej sprawie konsensus: spadały z nieba. Tymczasem dr Victoria Almansa-Villatoro, egiptolożka z Uniwersytetu Harvarda w USA dowodzi, że starożytni Egipcjanie już 4,5 tysiąca lat temu zdawali sobie sprawę z pochodzenia meteorytów. Wskazywali na niebo. Egipskie wiedza o astronomii – niesłusznie niedoceniona Jak zauważa dr Almansa-Villatoro, w przeciwieństwie do Babilończyków i Greków, Egipcjanie przez większą część swojej historii nie używali modeli matematycznych do przewidywania zjawisk astronomicznych. Dlatego starożytni mieszkańcy Doliny Nilu nie cieszyli się uznaniem, na jakie zasługują. Natomiast ich wiedza na temat meteorytów i żelaza meteorytowego nie została opisana w sposób naukowy. Nie zmienia to faktu, że jednak tego opisu dokonano, ale w bardziej zawoalowany sposób. Tak w każdym razie uważa dr Almansa-Villatoro. Teksty Piramid kluczem do zrozumienia zagadki Skąd zatem czerpiemy informacje na temat wiedzy Egipcjan na temat meteorytów, a w zasadzie dotyczącej jednego specyficznego ich rodzaju – meteorytów żelaznych? Z jednej z najstarszych ksiąg religijnych świata – z Tekstów Piramid. Tak nazywa się zbiór napisów hieroglificznych, wykonanych we wnętrzach piramid. Pogrzebano w nich władców Egiptu, faraonów od około 2400 do 2100 roku p.n.e. Piramidy te położone są w Sakkarze. To nekropolia znajdująca się kilkadziesiąt kilometrów na południe od Kairu, czyli stolicy Egiptu. – Najstarsze znane egipskie wzmianki o żelazie w powiązaniu z gwiazdami, meteoroidami i niebem pochodzą z Tekstów Piramid – podkreśla dr Almansa-Villatoro. Według niej teksty te odczytywano w czasie liturgii pogrzebowych, które kapłani odprawiali, aby pomóc zm…

meteoryty-bac4c6d.png
width: 1200
height: 630

Meteoryt bumerang. Ziemska skała, która została wyrzucona w kosmos, a następnie wróciła na Ziemię
type: item
date: 2023-07-26T13:00:53.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Historia
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: meteory
description: Bordowo-brązowy kamień – znaleziony kilka lat temu na marokańskiej pustyni – wydaje się być ziemską skałą, która została wyrzucona w kosmos. Pozostawała tam przez tysiące lat, po czym wróciła na naszą planetę w zaskakująco nienaruszonym stanie.
encoded: W tym artykule: Jak meteoryt trafił w kosmos? Jak meteoryt bumerang trafił w ręce naukowców? Wątpliwości wokół tajemniczego meteorytu Poszukiwanie krateru na Saharze Jeśli analizy chemiczne potwierdzą ziemskie pochodzenie meteorytu, skała zostanie oficjalnie uznana za pierwszy ziemski meteoryt bumerang. Przeprowadzone już testy diagnostyczne pokazują, że odnaleziony na Saharze meteoryt ma skład chemiczny porównywalny do ziemskich skał wulkanicznych. Niektóre badane izotopy pierwiastków składowych różnią się jednak od tych występujących na Ziemi. Mogło do tego dojść w wyniku interakcji z promieniowaniem kosmicznym. To może być jednym z dwóch kluczowych dowodów na to, że ziemska skała mogła zostać wyrzucona w kosmos. Jak meteoryt trafił w kosmos? – Stężenia wspomnianych izotopów nie można wyjaśnić procesami zachodzącymi na Ziemi – powiedział Jérôme Gattacceca, geofizyk z francuskiego Narodowego Centrum Badań Naukowych. Naukowiec prowadzi badania odnalezionego na Saharze meteorytu, który został oficjalnie nazwany Afryka Północno-Zachodnia 13188 (NWA 13188). Jérôme Gattacceca i jego koledzy podejrzewają, że skała została po raz pierwszy wyrzucona w kosmos około 10 tys. lat temu. Mogło się to zdarzyć w wyniku uderzenia w Ziemię niewielkiej planetoidy. Jedynym innym naturalnym wydarzeniem zdolnym do katapultowania skał na duże wysokości jest erupcja wulkanu. Geolodzy twierdzą jednak, że taki scenariusz jest bardzo mało prawdopodobny w przypadku tego konkretnego odkrycia. Nawet ubiegłoroczne rekordowe erupcje podwodnego wulkanu Tonga-Hunga, były w stanie wyrzucić kamienie na wysokość niespełna 60 km. A to jest znacznie poniżej granicy atmosfery ziemskiej. Po wyrzuceniu w przestrzeń kosmiczną – poza ochronę ziemskiej atmosfery i magnetosfery – meteoryt NWA 13188 byłby wystawiony na działanie wysokoenergetycznych cząstek promieniowania kosmicznego, które przenika nasz Układ Słoneczny. Wiadomo, że takie wiązki bombardują meteoryty i pozostawiają po sobie wyraźne, wykrywalne ś…

meteoryt-bumerang-8e20e63.png
width: 1200
height: 630

Wydarzenia astronomiczne 2023. Co warto zobaczyć na nocnym niebie i jak się przygotować do obserwacji?
type: item
date: 2022-12-14T14:57:36.000Z
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: meteory
subject: niebo
subject: obserwacje
subject: zaćmienie księżyca
description: Jakie wydarzenia astronomiczne czekają nas w roku 2023? M.in. zbliżenia planet, roje meteorów i zaćmienie Księżyca. Oto nasz kalendarz astronomiczny 2023.
encoded: W tym artykule: Kalendarz astronomiczny 2023 Jak przygotować się do obserwacji Co ciekawego zdarzy się na nocnym niebie w 2023 roku? Tym razem nie możemy liczyć na zaćmienie Słońca, jak w 2022 roku. Dojdzie natomiast do wielu koniunkcji, czyli spotkań planet na nieboskłonie. Czeka nas też częściowe zaćmienie Księżyca. Oto lista najciekawszych wydarzeń astronomicznych, które każdy dojrzy nieuzbrojonym okiem. Kalendarz astronomiczny 2023 2023-01-03 maksimum roju Kwadrantydów. To rój meteorów widoczny od 1 do 7 stycznia. Prawie zawsze można obserwować ponad sto „spadających gwiazd” na godzinę, a w maksimum nawet ok. 120. Niestety, w tym roku będzie to miało miejsce w czasie pełni Księżyca. Jego jasne światło utrudni dostrzeżenie meteorów. 2023-01-22 – koniunkcja Wenus z Saturnem. Te dwie planety znajdą się blisko siebie na nocnym niebie. 2023-03-01 – koniunkcja Wenus z Jowiszem. Kolejne zbliżenie dwóch jasnych obiektów. Warto je obserwować przez lornetkę lub teleskop. 2023-05-05 – półcieniowe zaćmienie Księżyca. Jeżeli Księżyc przesuwa się przez stożek półcienia Ziemi, znajdując się w całości poza stożkiem cienia całkowitego, nazywamy to zaćmieniem półcieniowym. To zjawisko na terenie Polski będziemy mogli obserwować po wschodzie Księżyca, od godz. 20. 2023-05-23 – trójkąt Wenus-Mars-Księżyc. Trzy ciała niebieskie ustawią się blisko siebie. Warto patrzeć w gwiazdy! Możesz, tak jak oni, odkryć planetę! Amatorzy pomogli naukowcom Naukowcy z McDonald Observatory i innych amerykańskich instytucji ogłosili odkrycie planety pozasłonecznej okrążającej gwiazdę w gromadzie otwartej Hiady. W znalezieniu obiektu pomogli miło... 2023-06-21 – trójkąt Wenus-Mars-Księżyc. Zjawisko podobne do tego z maja, ale jeszcze bardziej widowiskowe. 2023-08-01 – Superksiężyc. Takie zjawisko ma miejsce, kiedy nasza planeta i srebrny glob znajdują się wyjątkowo blisko siebie. Dlatego na początku sierpnia Księżyc będzie wydawał nam się szczególnie duży i jasny. 2023-08-12 – maksimum roju Perseidów.…

rozgwiezdzone-niebo1-2d05f91.jpeg
width: 1024
height: 683

Zadziwiające zjawisko: planetoida, która kręci się coraz szybciej. Nie wiadomo, dlaczego tak się dzieje
type: item
date: 2022-10-17T11:49:09.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: meteory
subject: planetoidy
subject: układ słoneczny
description: Przelatująca blisko Ziemi planetoida (3200) Phaethon obraca się coraz szybciej wokół własnej osi. To kolejna zdumiewająca cecha tego niewielkiego ciała niebieskiego, które ma zostać zbadane za dwa lata w ramach japońskiej misji DESTINY+.
encoded: W tym artykule: Dziwny kolor planetoidy Phaeton DESTINY+ zbada planetoidę Phaeton Jak szybko kręci się syn boga Słońca? Dlaczego planetoida Phaeton kręci się szybciej? Istnieje co najmniej kilka powodów, dla których planetoida (3200) Phaethon uznawana jest za wyjątkową. Po pierwsze, jest ona źródłem Geminidów, roju meteorów, które możemy obserwować na niebie w połowie grudnia w formie tzw. spadających gwiazd. Po drugie, raz na półtora roku zbliża się do Słońca na zaledwie 0,14 jednostki astronomicznej – najbardziej ze wszystkich znanych planetoid. Zawdzięcza temu swoją nazwę. Phaethon to imię syna Heliosa, boga Słońca. Po trzecie, (3200) Phaethon nie jest klasyczną asteroidą. Określa się ją jako „skalną kometę”, ciągnie się bowiem za nią pyłowy warkocz. Jednak, inaczej niż w przypadku komet, jego źródłem nie jest lód, tylko kruszenie się skał. Dochodzi do niego, gdy to niewielkie ciało niebieskie przelatuje w pobliżu Słońca. Dziwny kolor planetoidy Phaeton Jakby tego było mało, (3200) Phaethon otacza też wyraźna poświata. Ma nietypowy niebieski odcień, który zastanawia badaczy od 1983 r. Czyli od czasu odkrycia tego ciała niebieskiego. W kwietniu tego roku naukowcy z Johns Hopkins Applied Physics Laboratory (APL) zaproponowali pewne wyjaśnienie koloru (3200) Phaethona. Ich zdaniem, gdy planetoida zbliżała się do Słońca na niecałe 21 mln km – trzy raz bliżej niż Merkury – rozgrzewała się tak bardzo, że pierwsze wyparowały z niej związki chemiczne zazwyczaj nadające asteroidom czerwone zabarwienie. Gdy te substancje zniknęły, planetoida nabrała intensywnego niebieskiego koloru. DESTINY+ zbada planetoidę Phaeton Jest to jednak tylko hipoteza. Być może zostanie potwierdzona już za dwa lata, kiedy w stronę (3200) Phaethon poleci japońska misja DESTINY+ (ang. Demonstration and Experiment of Space Technology for INterplanetary voYage with Phaethon fLyby and dUst Science). Według planów, ma ona zbliżyć się do planetoidy na 500 km. Pomoże to przeprowadzić dokładne obserwacje…

zadziwiajace-zjawisko-planetoida-ktora-kreci-sie-coraz-szybciej-nie-wiadomo-dlaczego-tak-sie-dzieje-fot-getty-images-41438d8.jpg
width: 2142
height: 1399

Czy u wybrzeży Papui Nowej Gwinei spoczywa meteoryt spoza Układu Słonecznego?
type: item
date: 2022-08-08T07:00:00.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Edukacja
subject: kosmos
subject: meteory
subject: nauka
subject: ocean spokojny
subject: papua nowa gwinea
description: Ma około pół metra szerokości, a jego potencjalnie międzygwiezdne pochodzenie zostało po raz pierwszy podniesione przez profesora Harvardu Avi Loeba i jego studenta Amira Siraja. U wybrzeży Papui Nowej Gwinei spoczywa meteoryt, który może być trzecim znanym ludzkości obiektem spoza naszego Układu Słonecznego. Ale tym razem mamy możliwość bezpośredniego zbadania tej kosmicznej skały.
encoded: W tym artykule: Tajemnica wojskowa Gdzie jest meteoryt? Meteoryt spoza Układu Słonecznego W 2014 roku w ocean nieopodal wybrzeży Papui-Nowej Gwinei uderzył meteoryt. Jego znaczna część musiała spłonąć podczas przelotu przez ziemską atmosferę. Prawdopodobnie pozostały tylko fragmenty rozproszone po dnie oceanu. Mimo wszystko duet badaczy – Avi Loeb i Amir Siraja – przekonuje, że należy podjąć misję wydobycia odłamków z dna oceanu. Ma to być niezwykła okazja do bezpośredniego zbadania wędrowca spoza świata. Tajemnica wojskowa O tym, że CNEOS 2014-01-08, bo taką nazwę katalogową nosi obiekt, może być obiektem podobnym do Oumuamua i komety Borisova, Loeba i Siraja mówią od kilku lat. Korzystając z danych katalogowych dotyczących trajektorii obiektu, Siraj i Loeb doszli do wniosku, że meteoryt może pochodzić spoza naszego Układu Słonecznego ze względu na jego niezwykle wysoką prędkość heliocentryczną. Innymi słowy, poruszał się z prędkościami, które sugerują, że może nie być związany w studni grawitacyjnej Słońca. Problem w tym, że dane użyte do pomiaru uderzenia obiektu w Ziemię pochodziły z satelity szpiegowskiego Departamentu Obrony USA zaprojektowanego do monitorowania ziemskich działań wojskowych. W związku z tym dokładne wartości pomiaru są starannie strzeżoną tajemnicą. Amerykańscy wojskowi obawiają się, że ujawnienie danych, a co za tym idzie możliwości ich satelity, wystawi na niebezpieczeństwo całą operację. A bez tych szczegółów znaczna część społeczności naukowej jest przeciwna zaklasyfikowaniu CNEOS 2014-01-08 jako obiektu międzygwiazdowego. Artykuł Siraja i Loeba pozostaje zatem nieopublikowany, ponieważ nie przeszedł jeszcze recenzji naukowej. Jak zginął Michael Rockefeller? Zagadka śmierci amerykańskiego milionera rozwiązana Michael Rockefeller miał zostać zjedzony przez papuaskich kanibali. O tej historii mówił cały świat. Co tak naprawdę wydarzyło się w 1961 roku? Gdzie jest meteoryt? Jednak w kwietniu tego roku Joel Mozer, główny naukowiec Dowództwa Op…

meteoryt-cbab17f.jpeg
width: 1920
height: 1080

Meteory, meteoryty i meteoroidy. Czym są, skąd pochodzą i jak je rozpoznać?
type: item
date: 2022-04-30T13:22:18.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: meteory
subject: meteoryty
description: Meteor to świecący ślad, jaki pozostawia po sobie spalający się w ziemskiej atmosferze meteoroid. Za to meteoryt to fragment stałego ciała niebieskiego, który spadł na Ziemię. Choć wszystkie te nazwy wywodzą się od greckiego „meteoro”, oznaczającego „wysoko na nie niebie” oraz odnoszą się do fragmentów kosmicznego gruzu, mają odmienne znaczenia. A odpowiednia nazwa zależy od tego, gdzie taki kosmiczny gruz się znajduje.
encoded: W tym artykule: Meteory, meteoryty i meteoroidy – czym się różnią? Ile ważą największe meteoryty? Meteoryty – podział ze względu na skład Meteor czelabiński i asteroida tunguska Pomiędzy Marsem a Jowiszem rozciąga się szeroki pas kosmicznego materiału budowlanego. Zwany jest pasem planetoid, lub bardziej precyzyjnie – głównym pasem planetoid. Głównym, ponieważ w Układzie Słonecznym istnieją też inne zbiory niewielkich ciał niebieskich. Jeden to rozciągający się za orbitą Neptuna pas Kuipera. Inny – rozciągający się w odległości jednej czwartej do Proximy Centauri tzw. obłok Oorta. Jednak nas w tej chwili najbardziej interesuje główny pas planetoid, bo to z niego pochodzi przeważająca część meteoroidów. Układ słoneczny: Na początku był chaos Historia Układu Słonecznego to dość zagadkowa układanka. Jedno jest pewne: na początku był chaos. Przeczytaj, jak powstał Układ Słoneczny. Meteory, meteoryty i meteoroidy – czym się różnią? Meteoroidy to okruchy skalne o rozmiarach od jednego milimetra do 10 metrów (według części źródeł – do jednego metra). Większe obiekty określamy mianem planetoid lub asteroid, za to mniejsze to już pył kosmiczny. Są pozostałością po tworzeniu się Układu Słonecznego – niewykorzystanym materiałem budowlanym. Mogą się tworzyć również w wyniku zderzeń większych ciał niebieskich. Rój meteoroidów składających się z pyłu i lodu może się także wytworzyć w wyniku rozpadu komety, która traci swą materię wraz ze zbliżaniem się do Słońca i ogrzewaniem się. Gdy takie drobiny wpadną w ziemską atmosferę, tworzą na nocnym niebie niezwykłe zjawisko – deszcz meteorów, który bardziej potocznie nazywamy nocą spadających gwiazd. Roje meteoroidów, które, spalając się w naszej atmosferze, dają wrażenie świetlnego deszczu, pojawiają się na naszym nocnym niebie cyklicznie, gdy ich orbita przecina się z tą ziemską. Do najbardziej znanych zaliczają się Perseidy, których maksimum przypada na 12–13 sierpnia. Sam rój związany jest z kometą Swifta-Tuttle’a, której okres obi…

meteory-meteoryty-i-meteoroidy-czym-sa-skad-pochodza-i-jak-je-rozpoznac-fot-brian-cassella-chicago-tribune-tribune-news-service-via-getty-images-3ec9bd1.jpeg
width: 1024
height: 696

Noc spadających gwiazd. Kiedy na niebie widać najwięcej meteorów? Jak obserwować spadające gwiazdy?
type: item
date: 2022-04-25T07:03:43.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: meteory
subject: noc spadających gwiazd
subject: obserwacje
description: Gdy orbita roju meteorów przecina się z orbitą Ziemi, na niebie może pojawić się wiele świetlistych śladów. Noc, w czasie której pojawia się ich wyjątkowo dużo to noc spadających gwiazd.
encoded: W tym artykule: Noc spadających gwiazd – co to takiego Noc spadających gwiazd – Kwadrantydy Noc spadających gwiazd – Lirydy Noc spadających gwiazd – eta Akwarydy Noc spadających gwiazd – tau Herkulidy Noc spadających gwiazd – Perseidy Noc spadających gwiazd – Orionidy Noc spadających gwiazd – Geminidy Noc spadających gwiazd – jak się przygotować? Meteoroidy to krążące po kosmosie kawałki skał o średnicy mniejszej niż 10 m. Gdy meteoroid wpada w atmosferę ziemską, zaczyna świecić. Mówimy wówczas o spadającej gwieździe. Fachowa nazwa to meteor albo bolid. Noc spadających gwiazd – co to takiego Co roku do atmosfery Ziemi trafia aż 40 tys. ton materii w postaci meteoroidów. To okruchy skalne i lodowe, pochodzące z komet i asteroid. Najczęściej szybko spalają się w górnych warstwach atmosfery. Tylko większe odłamki docierają niżej i są lepiej widoczne. Nazywamy je meteorami, a potocznie spadającymi gwiazdami. Zapomnij o spadających gwiazdach. Te potrafią nawet „mrugać” Według astronomów gwiazda VVV-WIT-08 najprawdopodobniej należy do nowej grupy podwójnych układów „mrugających”. To nie pierwszy taki przypadek znany nauce. Większą szansę na obserwację spadających gwiazd mamy wtedy, gdy na niebie pojawiają się roje meteorów. Wówczas, jeśli warunki są sprzyjające, może nas czekać prawdziwa noc spadających gwiazd. Poniżej opisujemy najbardziej aktywne roje meteorów, które można obserwować w Polsce. Noc spadających gwiazd – Kwadrantydy Kwadrantydy to rój meteorów widoczny od 1 do 7 stycznia. Jego maksimum występuje w okolicach 3-4 stycznia. Astronomowie zaliczają Kwadrantydy do rojów bardzo aktywnych. Prawie zawsze można obserwować ponad sto „spadających gwiazd” na godzinę, a w maksimum nawet ok. 120. Nazwa roju pochodzi od nieistniejącego już gwiazdozbioru Kwadrantu Ściennego (Quadrans Muralis). Obecnie ta konstelacja to część gwiazdozbioru Wolarza. Naukowcy sądzą, że Kwadrantydy są resztkami komety C/1490 Y1. Noc spadających gwiazd – Lirydy W połowie kwietnia na niebie poja…

noc-spadajacych-gwiazd-kiedy-na-niebie-widac-najwiecej-meteorow-jak-obserwowac-spadajace-gwiazdy-fot-vcg-via-getty-images-82a22ef.jpeg
width: 1024
height: 683

Spadające gwiazdy – czym są i jak je obserwować? Ciekawostki o meteorach i meteorytach
type: item
date: 2022-04-23T13:52:42.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: niebo
subject: noc spadających gwiazd
description: Są jedną z największych atrakcji nocnego nieba. Spadające gwiazdy, czyli meteory pojawiają się znienacka i budzą zachwyt. Skąd się biorą i kiedy najlepiej je obserwować?
encoded: W tym artykule: Spadające gwiazdy – czy gwiazdy mogą spaść z nieba? Spadające gwiazdy – co to takiego? Spadające gwiazdy – jak je obserwować? Spadające gwiazdy – kiedy można je zobaczyć? Spadające gwiazdy – ciekawostki W dawnych czasach ludzie uważali, że niebo to rodzaj kopuły otaczającej Ziemię. Gwiazdy miały być świecącymi punktami przymocowanymi do niej. Można więc było założyć, że niektóre z nich co jakiś czas odłączają się od nieboskłonu. Wówczas obserwowano tzw. spadające gwiazdy. Spadające gwiazdy – czy gwiazdy mogą spaść z nieba? Dziś wiemy, że gwiazdy to ogromne obiekty znajdujące się daleko od Ziemi. Każda z nich to kula rozżarzonego gazu, w której zachodzą reakcje termojądrowe. Żadna gwiazda nie może więc spaść na Ziemię. Naukowe wyjaśnienie fenomenu znajdziemy m.in. w wierszu Cypriana Kamila Norwida „Nad grobem Julii Capuletti w Weronie”: Gwiazdy na wyciągnięcie ręki! Zobacz zachwycające zdjęcia Mlecznej Drogi [GALERIA] Przedstawiamy najpiękniejsze gwiaździste zdjęcia z portalowego działu Fotografia. Jest tu nocne niebo nad Tatrami, niebo rozświetlone światłami miast, są spadające gwiazdy. Nasi czytelnicy... A ludzie mówią, i mówią uczenie, Że to nie łzy są, ale że kamienie, I że nikt na nie nie czeka! Spadające gwiazdy – co to takiego? W rzeczywistości spadające gwiazdy to tzw. meteory, które najpierw były meteoroidami. Skomplikowane? Poniżej wyjaśniamy, o co chodzi. Meteoroidy to krążące po kosmosie kawałki skał o średnicy mniejszej niż 10 metrów. Większe skały nazywamy asteroidami lub planetoidami. Najczęściej meteoroidami są fragmenty asteroid krążących między Marsem a Jowiszem. Gdy dwie asteroidy zderzą się ze sobą, ich kawałki rozlatują się na wszystkie strony i mogą zawędrować w okolice Ziemi. Meteoroidy z Marsa i Księżyca są fragmentami odłupanymi od tych ciał niebieskich przez potężne uderzenie asteroidy. Nad tureckim niebem eksplodował meteor. Jednak naukowcy nie są pewni Po zmierzchu 27 maja mieszkańcy północnej Turcji mogli zobaczyć nad swoi…

spadajace-gwiazdy-czym-sa-i-jak-je-obserwowac-ciekawostki-o-meteorach-i-meteorytach-fot-getty-images-93d8264.jpeg
width: 2119
height: 1414

Geminidy – zimowy rój meteorów. Kiedy i jak je obserwować na nocnym niebie?
type: item
date: 2022-04-16T13:48:42.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: niebo
subject: obserwacje
description: Są mniej znane niż sierpniowe Perseidy, ale dla amatorów astronomii Geminidy to prawdziwa gratka. Ten rój meteorów potrafi wywołać piękny spektakl na zimowym niebie.
encoded: W tym artykule: Geminidy – historia obserwacji Geminidy – planetoida Phaethon Geminidy – gwiazdozbiór Bliźniąt Geminidy – jak je obserwować Wypatrujecie pierwszej gwiazdki w Wigilię? Ciekawsza może być obserwacja meteorów z grudniowego roju Geminidów. Jego maksimum przypada na 13 i 14 grudnia. Rój widoczny jest na niebie od 4 grudnia do 17 grudnia. Można zaobserwować w nim 120–160 meteorów na godzinę. Drobne fragmenty skał lub metalu poruszające się w kosmosie to meteoroidy. Jeśli wejdą w atmosferę i spłoną, nazywamy je meteorami. Jeśli dotrą do powierzchni Ziemi, stają się meteorytami. Geminidy – historia obserwacji Pierwsze wzmianki na temat Geminidów pojawiły się w XIX wieku. To zaskakujące, bo inne znane roje zaobserwowano znacznie wcześniej – Perseidy w 36 r., Leonidy w 902 r., a Perseidy są znane od ok. 2 tys. lat. Gwiazdy na wyciągnięcie ręki! Zobacz zachwycające zdjęcia Mlecznej Drogi [GALERIA] Przedstawiamy najpiękniejsze gwiaździste zdjęcia z portalowego działu Fotografia. Jest tu nocne niebo nad Tatrami, niebo rozświetlone światłami miast, są spadające gwiazdy. Nasi czytelnicy... Geminidy po raz pierwszy zaobserwował belgijski astronom Adolphe Quetelet w 1830 roku. W nocy z 12 na 13 grudnia zobaczył na niebie 40 jasnych meteorów. Od 1862 r. Geminidy są obserwowane regularnie. Z roku na rok intensywność roju rośnie. Geminidy – planetoida Phaethon Elementy roju Geminidów to kawałki asteroidy Phaethon. Odkryto ją w 1983 roku. Phaethon ma średnicę około 5,8 kilometra. Co rok i 158,5 dnia przecina orbity Marsa, Ziemi, Wenus i Merkurego. Ma też niezwykłą jak na asteroidę cechę – w miarę zbliżania się do Słońca jaśnieje. Geminidy to jedyny obok Kwadrantyd rój meteorów, którego źródłem jest asteroida, a nie kometa. Phaethon został nazwany „skalną kometą”. Choć jest asteroidą, jak kometa obiega Słońce i zbliża się do niego na niewielką odległość – zaledwie 21 mln km. Wówczas nagrzewa się do temperatury 1100 stopni Kelvina i część jego materii paruje. W efekcie Pha…

geminidy-zimowy-roj-meteorow-kiedy-i-jak-je-obserwowac-na-nocnym-niebie-fot-getty-images-0a6a47f.jpeg
width: 2122
height: 1412

Wykryto ogromną asteroidę zmierzającą prosto w kierunku Ziemi! Co teraz?
type: item
date: 2021-10-21T02:05:50.000Z
creator: Rafał Dadura
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: meteory
subject: Technologia
subject: zagłada
description: Co moglibyśmy zrobić, gdyby okazało się, że zagraża nam podzielenie losu dinozaurów unicestwionych przez uderzenie asteroidy? Naukowcy mają kilka pomysłów.
encoded: W tym artykule: Krótka historia kolizji Ziemi z asteroidami Co moglibyśmy zrobić? Póki co, mamy czas Niedawno pisaliśmy o serii asteroid, które w najbliższych tygodniach miną Ziemię w bliskiej (pod kosmicznym względem) odległości. Żadna z nich nie jest na kursie kolizyjnym z nasza planetą, więc nie musimy się martwić. W historii Ziemi (i naszej cywilizacji również) zdarzały się jednak momenty, w których jej położenie zbiegało się w czasie i przestrzeni z torem lotu dużych, kosmicznych głazów, jakimi są asteroidy. Krótka historia kolizji Ziemi z asteroidami Najbardziej doniosłym uderzeniem asteroidy w naszą planetę o którym wiemy, było to sprzed około 65 mln lat, które doprowadziło do wyginięcia dinozaurów (pomimo istniejących teorii o tym, że tak naprawdę to inne czynniki, jak aktywność wulkaniczna, doprowadziły do ich zniknięcia, obecnie panuje szeroki, naukowy konsensus na temat tego, że to właśnie asteroida była przyczyną ich zagłady). Asteroida o średnicy około 10 km uderzyła w wybrzeże półwyspu Jukatan, zmieniając oblicze życia na Ziemi na zawsze. Pozostałością po tym zdarzeniu jest krater o nazwie „Chicxulub". W Arizonie znajduje się chyba najsłynniejszy, a na pewno najlepiej zachowany krater na świecie. Liczący ok. 1,2km średnicy krater (zwany Kraterem Barringera) jest efektem uderzenia asteroidy mierzącej, jak się szacuje, jedynie około 50 m, do którego doszło mniej więcej 50 tys. lat temu. W 1908 roku, asteroida lub kometa o rozmiarach około 20 m, eksplodowała z siłą około tysiąc razy większą niż bomba atomowa, która zniszczyła Hiroszimę w 1945 roku, w atmosferze nad Wschodnio–Syberyjską Tajgą. Ostatnim wydarzeniem związanym z asteroidą, komentowanym szeroko na całym świecie, był przelot meteoru czelabińskiego, który w lutym 2013 roku rozpadł się ok. 30 km nad powierzchnią Ziemi. Dezintegracja obiektu o średnicy jedynie około 20 m i szacowanej masie 10 tys. ton spowodowała falę uderzeniową, która uszkodziła w sumie 7500 budynków. rater Chicxulub 60 mln lat …

asteroidy-1ffd91f.jpeg
width: 2190
height: 1369

Meteory: klasztory na greckich masywach skalnych. Historia i zwiedzanie
type: item
date: 2021-04-16T07:00:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: grecja
subject: klasztor
subject: Lifestyle
subject: meteory
subject: mnisi
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Meteory - mnisie miasto pośród chmur. Wykute w skale klasztory górujące nad Greckimi dolinami. Tu to, co ziemskie styka się z niebem.
encoded: Dokąd udałbyś się w poszukiwaniu odosobnienia i kontaktu z tym co duchowe? Na dno najgłębszych oceanów czy na górskie szczyty? Greccy mnisi wybrali to drugie żeby z wyżyn modlić się do swojego boga. Ich dom powstał niedaleko miasta Kalambaka, położonego na Nizinie Tesalskiej, a jego nazwa w języku miejscowych znaczy „wzniesiony w górę, będący wysoko w powietrzu”. Meteory - monastyry na skałach W Grecji z zielonej Niziny Tesalskiej wyrastają do 600 m ponad poziom morza piaskowcowe ostańce. Miliony lat erozji nadały im niezwykłe obłe kształty. Jakby tego było mało, na szczytach krawędzie skał przechodzą gładko w ściany budowli zwieńczone rdzawymi dachami. Przed nami Meteory. Cały ich rój. Dzisiaj tylko sześć z tych prawosławnych monastyrów (cztery żeńskie i dwa męskie) jest dostępnych dla turystów, choć wzniesiono ich przez wieki 24, każdy na innej skale. Współczesna „duchowa obsada” – co najwyżej kilkuosobowa, a i to nie we wszystkich klasztorach – to zaledwie drobna część tej, która w czasach świetności, w XVI w., żyła w ich murach. Meteory - powstanie Dlaczego powstały Meteory? Z potrzeby odosobnienia, porzucenia świata, poświęcenia się modlitwie, dla niezwykłego poczucia zawieszenia w przestworzach. Ale też bezpieczeństwa, jakie dawała ucieczka pod niebo. Jak powstały te greckie klasztory? Tak naprawdę nie wiadomo. Według jednej z teorii na początku były linki przyczepione do latawców, które umożliwiły zainstalowanie pierwszych sznurowych drabinek. Choć możliwe, że były to po prostu niezwykłe umiejętności wspinaczkowe jakiegoś śmiałka. Jedno jest pewne: zarówno wznoszenie, jak i potem życie w wybudowanych już monastyrach wymagało samozaparcia i hartu ducha. Ani dostanie się tu, ani funkcjonowanie, ani wydostanie nie było sprawą prostą. Jeszcze do początków XX w. wszelkie zaopatrzenie, wyposażenie i ludzi transportowano na górę w koszach lub siatkach na linie przymocowanej do kołowrotu (konstrukcja do obejrzenia w klasztorze św. Warłama), a między niektórymi skałam…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c762ac0dd897003eb24f3a9f2354271a4a78d6a5-b8487f7.jpeg
width: 800
height: 600

Co zawieta meteoryt znaleziony na Kostaryce? Może odkryć sekrety wczesnego Wszechświata
type: item
date: 2021-03-22T13:23:09.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: kosmos
subject: Kostaryka
subject: meteory
subject: meteoryty
subject: nasa
description: Tęczowy meteoryt noszący nazwę Aguas Zarcas – od miejscowości, w której go znaleziono – może okazać się jednym z najcenniejszych znalezisk tego typu w historii. Naukowcy są przekonani, że fragment skały jest zrobiony z pyłu z wczesnej Drogi Mlecznej i może zawierać złożone związki organiczne.
encoded: W tym artykule: Co kryje meteoryt? Meteoryt, o którym mowa, był częścią asteroidy. Skała wielkości pralki spadła na Ziemię, a konkretnie na teren Kostaryki, 23 kwietnia 2019 roku. Jej odłamki rozprysnęły się na teren dwóch wiosek – La Palmera i Aguas Zarcas. Okazuje się, że asteroida była pozostałością wczesnego Układu Słonecznego, a meteoryt zwany Aguas Zarcas został najpewniej zbudowany ze złożonych związków węgla. Naukowcy twierdzą, że skała powstała z tego samego pyłu, który odkryto w meteorycie Murchison. Murchison znaleziono w 1969 roku w stanie Wiktoria w południowej Australii. Zebrano szereg kawałków o łącznej masie przeszło 100 kg, w tym największy ważący 7 kg. Swoją sławę Murchison zyskał dzięki temu, że odkryto w nim ponad 100 aminokwasów białkowych – niektóre z nich były znane naukowcom i obecne w ziemskich organizmach. Inne są rzadkie lub nieznane w istniejącym życiu W przypadku tęczowego Aguas Zarcas na razie nie potwierdzono obecności białek w jego wnętrzu, jednak naukowcy mają nadzieję na podobne odkrycia, jakie miały miejsce przy australijskim okazie. Co kryje meteoryt? Meteoryt Aguas Zarcas ma 4 560 milionów lat i był częścią asteroidy, która spadła w 2019 roku nad San Carlos. Pewna kobieta z miejscowości Aguas Zarcas, będąca świadkiem zdarzenia twierdzi, że kamień przebił dach jej domu, a „ciepłą skałę” znalazła na podłodze. View oEmbed on the source website Skała ważyła nieco ponad kilogram i najpierw była badana na terenie domu, w którym ją znaleziono, przy pomocy specjalistycznego sprzętu z Sekcji Petrografii i Geochemii Szkoły Geologii. Dalsze badania nad skałą zajęły ponad rok. Ostatecznie pokazały, że tęczowy Aguas Zarcas to chondryt węglisty, który powstał zanim rozwinęło się nasze Słońce. Chondryty węgliste są bogate w węgiel – i to nie tylko w nieorganiczny, ale także cząsteczki organiczne, jak aminokwasy, elementy budulcowe białek – podaje ScienceMag. Naukowcy porównali tęczowy meteoryt do znalezionego w Australii. Murchison zawierał rów…

teczowy-meteoryt-aguas-zarcas-moze-zdradzic-sekrety-wczesnego-wszechswiata-fot-laurence-garvie-center-for-meteorite-studies-asu-d9e8d17.jpeg
width: 1280
height: 720

Meteor nad USA uwolnił energię równą wysadzeniu 200 kg trotylu
type: item
date: 2021-03-09T14:44:01.000Z
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: meteory
subject: Travel
description: W miniony weekend nad stanem Vermont na wschodzie USA zaobserwowano meteor. Świadkowie twierdzą, że wyglądał jak jasna kula ognia. Czy mamy czego się obawiać?
encoded: W tym artykule: Meteor nad stanem Vermont USA Trajektoria lotu Meteoroid wywołał głośny huk, pędząc przez ziemską atmosferę. Dodatkowo podczas spadania uwolnił energię równoważną wysadzeniu 200 kilogramów trotylu. Pracownicy NASA precyzują, że skała najprawdopodobniej ważyła około 4,5 kilograma, a jej średnica mierzyła 15 centymetrów - jak donosi serwis livescience.com. Meteor nad stanem Vermont USA Według NASA meteoroid pokonał granicę ziemskiej atmosfery z prędkością około 68 tys. km na godzinę. Mieszkańcy stanu Vermont zaobserwowali go o godzinie 17:38 czasu lokalnego. Miejscowa stacja telewizyjna natychmiast zaczęła otrzymywać telefony od zaniepokojonych Amerykanów. Dzwoniący relacjonowali, że w momencie, kiedy meteor pojawił się na niebie, usłyszeli głośny huk – część osób mówiła też o odczuwalnych wibracjach. View oEmbed on the source website Naukowcy tłumaczą, że hałas i trzęsienia były spowodowane pęknięciem meteoroidu. Bardzo duża prędkość oraz nagła zmiana ciśnienia doprowadziły do rozerwania skały, co zakończyło się spektakularnym deszczem mniejszych odłamków. Deszcze meteorów obserwujemy, kiedy w ziemskiej atmosferze pojawiają się fragmenty rozpadających komet – do ich eksplozji dochodzi pod wpływem tarcia i ciepła. Komety składają się z lodu i luźnych skał. Najczęściej materiały te spalają się podczas spadania, jednak jeśli są większe, czasami docierają do powierzchni Ziemi. Trajektoria lotu Z analizy doniesień świadków wynika, że meteoroid po raz pierwszy został zauważony nad stanowym lasem Mount Mansfied na wysokości 84 kilometrów. Następnie poruszał się na północny wschód z prędkością 21 kilometrów na sekundę, po czym spłonął nad Beach Hill w hrabstwie Orleans. Pracownicy NASA cały czas pracują nad udoskonaleniem trajektorii lotu ciała niebieskiego. Pomogą im w tym nie tylko relacje świadków, ale też zdjęcia i filmy, które pojawiły się w mediach społecznościowych. Już teraz udało się ustalić, że choć meteor pojawił się nad stanem Vermont, to był równ…

meteor-450067c.jpeg
width: 2123
height: 1412