National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-06-01T12:39:48.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Astronomiczne widowisko roku nad Polską. Dwa najjaśniejsze punkty nocnego nieba znajdą się tuż obok siebie
items: „Problem Merkurego” rozwiązany. Pierwsza planeta miała brata bliźniaka
items: Pierwsze zdjęcie południowego bieguna Merkurego. Jest polski akcent
items: Pod powierzchnią Merkurego może kryć się gruba warstwa diamentów. Czy da się do nich dotrzeć?
items: Ta planeta ma tyle wulkanów, że świeci roztopioną lawą. A jej powierzchnia jest gorętsza niż powierzchnia gwiazdy
items: W Merkurego uderzył gigantyczny obłok plazmy. Obszar erupcji na Słońcu był 40-krotnie większy od Ziemi
items: Merkury może mieć obszar „potencjalnie nadający się do życia”. Co mogłoby przeżyć na takiej planecie?
items: Sonda BepiColombo wykonała trzeci przelot w pobliżu Merkurego. Przesłała na Ziemię zachwycające zdjęcia
items: Sonda BepiColombo przeleciała obok Merkurego i przesłała na Ziemię oszałamiające zdjęcia odległego świata
items: Merkury ciekawostki. Planeta z wielkim jądrem i długim ogonem. Jak zobaczyć go na tle Słońca?
items: Merkury to planeta z ogonem, którym macha na Słońce
items: Tak wyglądał tranzyt Merkurego na tle Słońca. Następna okazja trafi się dopiero za 13 lat
items: Zaskakująca rotacja Merkurego

Astronomiczne widowisko roku nad Polską. Dwa najjaśniejsze punkty nocnego nieba znajdą się tuż obok siebie
type: item
date: 2026-06-05T05:58:32.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Kosmos
subject: jowisz
subject: merkury
subject: niebo
subject: obserwacje
subject: wenus
description: Na początku czerwca 2026 roku miłośnicy astronomii w Polsce staną przed wyjątkową okazją do obserwacji jednego z najbardziej widowiskowych zjawisk planetarnych tej dekady. Na wieczornym niebie dojdzie do bliskiej koniunkcji Wenus i Jowisza, którym na sferze niebieskiej towarzyszyć będzie dodatkowo Merkury. Choć zbliżenia planet nie należą do absolutnych rzadkości, to zestawienie ze sobą dwóch najjaśniejszych obiektów gwiazdowych nocnego nieba w tak małej odległości kątowej gwarantuje spektakl, który bez problemu dostrzeżemy gołym okiem – nawet z terenów silnie zanieczyszczonych światłem miejskim.
encoded: Spis treści: Dlaczego czerwcowa koniunkcja planet jest tak wyjątkowa? Jak oglądać paradę planet nad Polską? Instrukcja krok po kroku Co zobaczysz gołym okiem, a co przez lornetkę? Kiedy fotografować koniunkcję planet? Szykuj aparat na połowę miesiąca Echo Gwiazdy Betlejemskiej, czyli jak zbliżenie planet zmieniało historię Czerwcowe, krótkie noce zazwyczaj nie sprzyjają pasjonatom astronomii, jednak początek tegorocznego lata przyniesie wyjątkowe odstępstwo od tej reguły. Już w najbliższych dniach nad Polską dojdzie do rzadkiego układu ciał niebieskich, który bez problemu dostrzeżemy gołym okiem nawet z dużych miast. Na wieczornym niebie rozbłyśnie spektakularna koniunkcja planet – dwa najjaśniejsze obiekty gwiazdowe, Wenus i Jowisz, zbliżą się do siebie na minimalną odległość kątową, tworząc na tle zorzy wieczornej niezwykle wyrazisty, podwójny punkt. Podpowiadamy, kiedy dokładnie spojrzeć w stronę zachodniego horyzontu, by nie przegapić tego kosmicznego widowiska. Dlaczego czerwcowa koniunkcja planet jest tak wyjątkowa? Kluczem do wyjątkowości tego zjawiska jest jasność geometryczna obu głównych ciał niebieskich. Wenus, odbijająca potężne ilości światła słonecznego przez swoją gęstą atmosferę, świeci obecnie blaskiem o magnitudo aż -4,0, co czyni ją trzecim najjaśniejszym obiektem na niebie po Słońcu i Księżycu. Towarzyszący jej Jowisz, największy gazowy olbrzym Układu Słonecznego, osiąga w tym samym czasie jasność rzędu -1,9 magnitudo. Maksimum zbliżenia obu planet nastąpi wieczorem 9 czerwca 2026 roku, kiedy to odległość kątowa między nimi wyniesie zaledwie około 1,5 do 1,6 stopnia. W praktyce oznacza to, że oba potężne punkty świetlne zmieszczą się za opuszką małego palca wyciągniętej przed siebie dłoni. Z perspektywy obserwatora na Ziemi planety będą wyglądały, jakby niemal się ze sobą zderzały. Dodatkowym atutem jest fakt, że oba ciała znajdą się w gwiazdozbiorze Bliźniąt, tuż poniżej jego dwóch najjaśniejszych gwiazd: Kastora i Polluksa. W tym samym czasie (…

koniunkcja-wenus-i-jowisz-7acd84c.jpg
width: 2813
height: 1875

„Problem Merkurego” rozwiązany. Pierwsza planeta miała brata bliźniaka
type: item
date: 2025-09-25T12:30:27.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: badania naukowe
subject: merkury
subject: planety
subject: układ słoneczny
description: Powstanie Merkurego od lat stanowiło zagadkę dla astronomów. Nowa symulacja zespołu badawczego dowodzi, że planeta uformowała się w wyniku zderzenia dwóch protoplanet o podobnej masie.
encoded: Merkury, planeta położona najbliżej Słońca, to sprawca jednej z największych zagadek planetologii. Cechą charakterystyczną tego ciała niebieskiego jest wyjątkowo duże jądro metaliczne, które stanowi około 70% jego masy, oraz stosunkowo cienki płaszcz skalny. Tak nieproporcjonalnie ciężkie jądro było dla astronomów niemożliwe do wytłumaczenia. „Problem Merkurego” był nierozwiązywalny. Aż do teraz. Dlaczego Merkury jest tak nietypowy? Przez wiele lat dominowała hipoteza, że nietypowa budowa Merkurego jest skutkiem katastrofalnego zderzenia z masywnym ciałem niebieskim. To tłumaczyłoby utratę większości skorupy i płaszcza. Problemem pozostawał jednak fakt, że kolizje obiektów o różnych masach są w Układzie Słonecznym czymś niezwykle rzadkim. Najnowsze badanie, opublikowane w czasopiśmie „Nature Astronomy” przez zespół Patricka Franco (Obserwatorium Narodowe w Brazylii, Institut de Physique du Globe de Paris), proponuje nieco inne wyjaśnienie. Badacze wskazują, że powstanie Merkurego mogło być skutkiem częściowego zderzenia dwóch protoplanet o zbliżonych masach. Tego typu zdarzenia były wielokrotnie częstsze w młodym Układzie Słonecznym, kiedy planety dopiero się formowały. Okoliczności zderzenia protoplanet Według Franco w końcowych etapach formowania planet skalistych w wewnętrznych rejonach Układu Słonecznego znajdowało się wiele ciał o podobnych rozmiarach. Oddziaływały one ze sobą grawitacyjnie, zaburzając swoje orbity, co czasem doprowadzało do zderzeń. Do odtworzenia takiego scenariusza naukowcy wykorzystali metodę SPH (ang. smoothed particle hydrodynamics), szeroko stosowaną w astrofizyce i kosmologii. Technika ta pozwala symulować ruchy cząstek, analizując procesy takie jak deformacje, fragmentacje czy kolizje. Merkury mógł utracić aż 60% płaszcza Wyniki okazały się wyjątkowo jasne. Symulacje wykazały, że częściowe zderzenie mogło skutkować powstaniem planety o całkowitej masie i stosunku metali do krzemianów odpowiadającym współczesnemu Merkuremu, z błędem mni…

AdobeStock315202709-3f9d931.jpeg
width: 8000
height: 5300

Pierwsze zdjęcie południowego bieguna Merkurego. Jest polski akcent
type: item
date: 2024-09-05T12:29:57.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: Technologia
subject: kosmos
subject: merkury
subject: sonda
subject: zdjęcia
description: W chwili, gdy na terenie Europy zbliżała się północ, europejsko – japońska sonda BepiColombo przeleciała tak blisko Merkurego, iż w kosmicznej skali niemal dotknęła powierzchni planety. Mamy już pierwsze zdjęcie południowego bieguna pierwszej planety od Słońca.
encoded: Instrumenty sondy BepiColombo były w pełnej gotowości. Dzięki temu można teraz oczekiwać serii niezwykłych zdjęć i danych ze spalonej przez Słońca kosmicznej skały. Jak również pierwszego zdjęcia południowego bieguna planety. Sonda BepiColombo leci do Merkurego W nocy ze środy na czwartek (4–5 września 2024 r.) sonda BepiColombo wykonała swój 4. przelot w pobliżu Merkurego. Tym razem satelita zbliżył się do powierzchni planety na rekordowo małą odległość 165 kilometrów. Dla porównania Międzynarodowa Stacja Kosmiczna porusza się około 400 km nad naszą planetą. Ten przelot w pobliżu planety zmniejszył prędkość sondy i zmienił jej kierunek. Dał również możliwość wykonania serii zdjęć i dopracowywania operacji instrumentów naukowych przed rozpoczęciem głównej misji. Południowy biegun Merkurego Kontrolerzy misji potwierdzili, że wszystkie systemy sondy podczas krytycznego manewru działały poprawnie. Kamery zarejestrowały obrazy pokrytej kraterami powierzchni Merkurego. Najważniejszymi z nich są pierwsze w historii obrazy nieuchwytnego dotąd południowego bieguna Merkurego. Pierwsze opublikowane przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) oraz Japońską Agencję Eksploracji Przestrzeni Kosmicznej JAXA zdjęcie południowego bieguna najbardziej wewnętrznej planety Układu Słonecznego zostało wykonane przez jedną z kamer monitorujących sondę. Południowy biegun planety jest widoczny na zdjęciu w prawej górnej części dysku Merkurego. Historyczna fotografia została wykonana około 23 minuty po największym zbliżeniu satelity do planety, gdy sonda BepiColombo znajdowała się około 3500 kilometrów od powierzchni Merkurego. Przygotowania do głównej fazy misji – Jesteśmy zachwyceni sukcesem tego przelotu – powiedział Johannes Benkhoff, naukowiec projektu BepiColombo. – Zebrane dane dadzą nam nowy wgląd w ewolucję Merkurego i pomogą dostroić nasze instrumenty do głównej misji naukowej – dodał badacz. W trakcie wczorajszego przelotu w pobliżu Merkurego działało 10 instrumentów badawczych sondy.…

Sonda-BepiColombo-a728a78.png
width: 1200
height: 630

Pod powierzchnią Merkurego może kryć się gruba warstwa diamentów. Czy da się do nich dotrzeć?
type: item
date: 2024-07-19T13:21:06.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: diamenty
subject: merkury
subject: sonda
subject: układ słoneczny
subject: Wolny czas
description: Naukowcy podejrzewają, że wewnątrz Merkurego może znajdować się kilkunastokilometrowa warstwa diamentów. Symulacje umiejscawiają ją między jądrem a płaszczem najmniejszej planety Układu Słonecznego. Odkrycie może pomóc wyjaśnić, w jaki sposób powstaje pole magnetyczne Merkurego.
encoded: W tym artykule: Tajemnicza planeta Merkury Zagadka powierzchni Merkurego Jak gruby jest płaszcz Merkurego Warstwa diamentów we wnętrzu planety Pole magnetyczne Merkurego W czasopiśmie „Nature Communications” ukazała się zaskakująca praca naukowców z Chin i Belgii. Sugeruje ona, że w środku Merkurego – najmniejszej planety Układu Słonecznego – miałaby się znajdować warstwa diamentów. Jej grubość szacowana jest aż na 15–18 km. Badacze podejrzewają, że diamenty ukrywają się kilkaset kilometrów pod powierzchnią planety, na granicy pomiędzy płaszczem a jądrem. Tajemnicza planeta Merkury W skład Układu Słonecznego wchodzą cztery planety skaliste: Mars, Ziemia, Wenus i właśnie Merkury. Wszystkie uformowały się w podobnym okresie, ok. 4,5 mld lat temu. Jednak zasadniczo różnią się od siebie, a bodaj najbardziej zagadkową budowę ma Merkury. Planeta ta ma promień wynoszący 2440 km. To ok. 1/3 promienia Ziemi. Jednak większość jego wnętrza zajmuje metaliczne jądro. Ma ono promień aż 2074 km, co stanowi 85 proc. promienia globu. Jądro to jest częściowo płynne, a od powierzchni oddziela go cienka, zaledwie kilkusetkilometrowa warstwa płaszcza. Zagadka powierzchni Merkurego Dużą część informacji, jakie mamy o Merkurym, zawdzięczamy dwóm sondom. Pierwsza to Mariner 10, która zbliżyła się do planety w latach 70. XX w. Druga – MESSENGER – badała Merkurego między 2008 a 2015 rokiem. Obserwacje MESSENGERA przyniosły ciekawe informacje o powierzchni globu. Merkury z wyglądu przypomina nasz Księżyc. Jest szarawy i pokryty kraterami wybitymi przez planetoidy. Jednak jego powierzchnia jest nietypowo ciemna. Zdaniem badaczy to efekt obecności grafitu, jednej z odmian węgla. Ta cecha Merkurego zaintrygowała Yanhao Lina, współautora najnowszych badań. – Wiele lat temu zauważyłem, że niezwykle wysoka zawartość węgla w Merkurym może mieć znaczące konsekwencje. Uświadomiło mi to, że prawdopodobnie w jego wnętrzu wydarzyło się coś wyjątkowego – wspomina dr Lin. Merkury może mieć obszar „potencja…

pod-powierzchnia-merkurego-moze-znajdowac-sie-gruba-warstwa-diamentow-czy-da-sie-do-nich-dotrzec-9e70ad8.jpg
width: 1024
height: 1024

Ta planeta ma tyle wulkanów, że świeci roztopioną lawą. A jej powierzchnia jest gorętsza niż powierzchnia gwiazdy
type: item
date: 2024-05-14T13:20:52.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: egzoplanety
subject: kosmos
subject: merkury
subject: Wolny czas
subject: wulkany
description: Odkryto skalistą planetę, na której panują ekstremalne warunki. Wybuchają na niej setki wulkanów i jest gorętsza od niektórych gwiazd o małej masie. Niespodziankę przyniosło wyjaśnienie, dlaczego jest aż tak rozgrzana.
encoded: W tym artykule: Ile wulkanów jest na Io? Gdzie znajduje się piekielna planeta? Co to są siły pływowe? Co to jest burza pływowa? Tytuły artykułów naukowych najczęściej nie mają walorów literackich. Niekiedy jednak badacze decydują się nazwać swoją pracę w sposób przyciągający uwagę. „Perfekcyjna burza pływowa: planetarna architektura systemu HD 104067 tworzy jarzący się świat” – tak zaczyna się artykuł zespołu astrofizyka Stephena Kane’a opublikowany w czasopiśmie „The Astronomical Journal”. Początek zwiastuje nadzwyczajne odkrycie. I faktycznie – Stephen Kane z UC Riverside wypatrzył w kosmosie jedną z najbardziej ekstremalnych planet pozasłonecznych, jakie w ogóle istnieją. Kane dwa razy sprawdzał wyniki swoich obliczeń, ponieważ nie był pewny, czy się nie pomylił. I czy może istnieć glob, przy którym bledni ziemskie wyobrażenia o piekle. Na szczęście okazało się, że matematyka nie kłamie. Planeta, o której mowa, okrążająca gwiazdę HD 104067, ma temperaturę powierzchni przekraczającą 2300 st. C. Tym samym jest gorętsza niż niektóre gwiazdy. Co więcej, choć jest to skalisty glob, nie ma w nim nic spokojnego. Wybuchają na nim setki wulkanów. Jarzy się ognistą, pomarańczowo-czerwoną poświatą. – To planeta typu ziemskiego, którą opisałbym jako Io na sterydach – mówi Kane. Ile wulkanów jest na Io? Porównanie do Io nie jest przypadkowe. Io to księżyc Jowisza, najbardziej aktywny wulkanicznie obiekt w całym Układzie Słonecznym. Ma setki wulkanów. Z niektórych z nich lawa wystrzeliwuje na dziesiątki kilometrów w górę. Jak podaje NASA, wybuchy na Io bywają tak potężne, że można je zaobserwować przez największe profesjonalne teleskopy pracujące na Ziemi. Io jest sporej wielkości – jego średnica to jedna czwarta średnicy Ziemi. Księżyc jest „uwięziony” grawitacyjnie między Jowiszem a dwoma innymi naturalnymi satelitami gazowego olbrzyma: Europą i Ganimedesem. To właśnie jest przyczyna jego silnej aktywności wulkanicznej. I to samo można powiedzieć o wulkanicznym globie opisan…

ta-planeta-ma-tyle-wulkanow-ze-swieci-roztopiona-lawa-a-jej-powierzchnia-jest-goretsza-niz-powierzchnia-gwiazdy-8c07eb1.jpg
width: 1920
height: 1080

W Merkurego uderzył gigantyczny obłok plazmy. Obszar erupcji na Słońcu był 40-krotnie większy od Ziemi
type: item
date: 2024-03-18T10:49:55.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: fizyka
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: merkury
subject: słońce
subject: układ słoneczny
description: Po niewidocznej stronie Słońca doszło do potężnego rozbłysku, który wywołał olbrzymi koronalny wyrzut masy. Czyli szybko poruszającego się obłoku namagnesowanej plazmy, który zderzył się z Merkurym 10 marca. Wywołało to wokół tej niewielkiej skalistej planety tzw. zorze rentgenowskie.
encoded: W tym artykule: Erupcja o średnicy pół miliona kilometrów Czym są zorze rentgenowskie? Maksimum słoneczne Plamy po niewidocznej stronie Słońca Zagrożenie dla Ziemi Regularnie pojawiające się informacje o potężnych rozbłyskach na Słońcu oraz idących za nimi tzw. koronalnych wyrzutach masy (CME) pokazują, że wchodzimy w najbardziej żywiołowy okres tzw. 11-letniego cyklu aktywności Słońca. W ramach tego cyklu, nazywanego również cyklem Schwabego, aktywność Słońca narasta przez 4–5 lat od najniższego poziomu do tzw. maksimum, a potem znów opada. Wszystko wskazuje na to, że maksimum cyklu przypadnie na połowę 2025 roku. Ale już teraz regularnie dochodzi na Słońcu do zjawisk o niezwykłej mocy. Erupcja o średnicy pół miliona kilometrów Zajmujący się tzw. pogodą kosmiczną portal Spaceweather.com podał, że 9 marca po niewidocznej stronie Słońca doszło do potężnego rozbłysku. Ognista erupcja miała średnicę około 500 tysięcy kilometrów. Co oznacza, że obszar ten był ponad 40-krotnie większy niż średnica Ziemi. Rozbłysk wywołał gigantyczną erupcję plazmy, która uderzyła w pierwszą i najmniejszą planetę Układu Słonecznego, czyli w Merkurego. Zdaniem naukowców mogło to wywołać niewidzialne zorze rentgenowskie wokół planety. Kosmiczne Obserwatorium Dynamiki Słonecznej (Solar Dynamics Observatory, SDO) zarejestrowało duże, częściowo zasłonięte włókno plazmowe eksplodujące zza północno-wschodniej krawędzi Słońca. To właśnie na jego podstawie – opierając się na ilości widocznej plazmy – oceniono, że obszar, na jakim doszło do eksplozji, musiał mieć średnicę około pół miliona kilometrów. Koronalny wyrzut masy, czyli szybko poruszający się obłok namagnesowanej plazmy, zderzył się z Merkurym 10 marca. Czym są zorze rentgenowskie? Najmniejsza planeta Układu Słonecznego jest regularnie bombardowana plazmą słoneczną. Spowodowało to utratę atmosfery. Dlatego Merkury jest w pełni wystawiony na działanie całej mocy tych potężnych burz słonecznych. Kiedy elektrony z CME uderzają w powierzchnię…

w-merkurego-uderzyl-gigantyczny-oblok-plazmy-obszar-erupcji-na-sloncu-byl-40-krotnie-wiekszy-od-ziemi-fot-nasa-sdo-de1b735.jpg
width: 1024
height: 512

Merkury może mieć obszar „potencjalnie nadający się do życia”. Co mogłoby przeżyć na takiej planecie?
type: item
date: 2023-12-07T07:49:47.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: merkury
subject: planety
subject: układ słoneczny
subject: życie
description: Na najmniejszej planecie Układu Słonecznego mogą istnieć warunki do utrzymania się życia. Najbardziej odporne mikroorganizmy mogłyby przetrwać w kraterach w pobliżu północnego bieguna Merkurego.
encoded: W tym artykule: Podróż do wnętrza Merkurego Słone lodowce na Merkurym Planetarna strefa zamieszkiwalna Merkury nie imponuje rozmiarami. Ta planeta jest mniejsza niż niektóre księżyce Układu Słonecznego: Ganimedes czy Tytan. Choć znajduje się bardzo blisko Słońca – dzieli go od niego 58 mln km – można go dostrzec z Ziemi gołym okiem. Merkurego trzeba szukać na niebie tuż przed wschodem albo tuż po zachodzie Słońca. Wydawałoby się, że planeta najbliższa Słońcu musi być piekielnie gorąca. Nie jest to do końca prawda. Faktycznie, w dzień w niektórych miejscach na Merkurym temperatury sięgają 450 st. C. Jednak w nocy spadają do minus 170 st. C. Ta różnica między skrajnymi temperaturami jest największa w całym Układzie Słonecznym. Taka rozpiętość temperatur teoretycznie wyklucza istnienie na Merkurym jakichkolwiek form życia. Jednak czy na pewno? Zdaniem grupy naukowców, na Merkurym mogą istnieć rejony, w których mogłyby przetrać ziemskie ekstremofile. Czyli mikroorganizmy radzące sobie w skrajnie niesprzyjających warunkach – w wyjątkowo niskich lub wyjątkowo wysokich temperaturach czy bez dostępu tlenu. Podróż do wnętrza Merkurego Tych rejonów nie należy jednak szukać na powierzchni Merkurego. Tylko raczej pod nią. Do takich wniosków doprowadziło odkrycie opisane w listopadowym numerze czasopisma naukowego „The Planetary Science Journal”. Planetolodzy donoszą na jego łamach o istnieniu na północnym biegunie Merkurego słonych lodowców. Dokładnie mają one się znajdować w kraterach Raditladi i Eminescu. Merkury jest pokryty kraterami – i przez to podobny do naszego Księżyca. Brak tektoniki płyt sprawił, że kratery te, nawet powstałe bardzo dawno temu, nadal pozostają na jego powierzchni. Słone lodowce na Merkurym Tu jednak trzeba zrobić ważne zastrzeżenie. Myśląc o Merkurym, nie należy wyobrażać sobie gór lodowych, jakie znamy z Ziemi. To raczej strumienie zmarzniętej soli, w których uwięzione są związki lotne. Takie jak dwutlenek węgla, azot czy woda. Nigdy byśmy się nie d…

merkury-moze-miec-obszar-potencjalnie-nadajacy-sie-do-zycia-co-mogloby-przezyc-na-takiej-planecie-ryc-images-generated-by-openai-s-chatgpt-9662938.jpg
width: 1111
height: 556

Sonda BepiColombo wykonała trzeci przelot w pobliżu Merkurego. Przesłała na Ziemię zachwycające zdjęcia
type: item
date: 2023-06-21T12:52:18.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: europejska agencja kosmiczna
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: merkury
subject: obserwacje
subject: sonda
subject: układ słoneczny
description: W poniedziałek 19 czerwca BepiColombo, sonda będąca wynikiem współpracy pomiędzy Europejską Agencją Kosmiczną i jej japońską odpowiedniczką JAXA, wykonała swój trzeci z sześciu planowanych przelotów w pobliżu pierwszej planety od Słońca. Pokazała nam usiany kraterami skalisty krajobraz Merkurego.
encoded: W tym artykule: Misja sondy BepiColombo Przeloty w pobliżu Merkurego Krater nazwany na cześć artystki Wyjątkowe zdjęcia Merkurego Przy sondzie BepiColombo pracowali Polacy ESA i JAXA opublikowały zdjęcia z trzeciego przelotu sondy BepiColombo w pobliżu Merkurego. Z każdym przelotem sonda zbliża się do planety coraz bardziej. Wykonuje przy tym więcej zdjęć nieuchwytnej skalistej powierzchni. Misja sondy BepiColombo Merkury znajduje się tak blisko gwiazdy, że teleskopy naziemne nie są w stanie wykonać szczegółowych obserwacji, gdyż zakłóca je Słońce. Aby dowiedzieć się więcej o małej, skalistej planecie, naukowcy i inżynierowie z Europejskiej Agencji Kosmicznej, we współpracy z Japonią, zbudowali statek kosmiczny BepiColombo. Sonda została wyniesiona w kosmos na pokładzie rakiety Ariane 5 w 2018 roku. Sonda ma docelowo wejść na orbitę Merkurego, następnie rozdzielić się i wypuścić orbitery. Te mają krążyć wokół pierwszej planety od Słońca przynajmniej przez dwa lata. Według planu BepiColombo ma wejść na orbitę planety w 2025 roku. Przeloty w pobliżu Merkurego Ale żeby tego dokonać, sonda musi uzyskać odpowiednią prędkość i kąt podejścia. W tym celu wykorzystuje się tzw. manewr asysty grawitacyjnej. W ramach tejże asysty BepiColombo już trzykrotnie przeleciała w pobliżu Merkurego: po raz pierwszy 1 października 2021 roku, kolejny 23 czerwca 2022 r., teraz – 19 czerwca 2023 r. – Wszystko poszło bardzo gładko podczas przelotu. Obrazy z kamer monitorujących wykonane podczas fazy bliskiego podejścia zostały przesłane na Ziemię – mówi Ignacio Clerigo, kierownik operacyjny statku kosmicznego BepiColombo w ESA. Ostatnie przejście było naprawdę bliskie. Sonda przeleciała na wysokości zaledwie 236 km nad powierzchnią planety. Takie zbliżenie pozwoliło na uzyskanie bardzo szczegółowych obrazów Merkurego. Zdjęcia zostały zarejestrowane przez dwie kamery umieszczone na module transferowym, czyli M-CAM 1 i M-CAM 3. Krater nazwany na cześć artystki Przelot pozwolił na pokazanie krat…

sonda-bepicolombo-wykonala-trzeci-przelot-w-poblizu-merkurego-przeslala-na-ziemie-zachwycajace-zdjecia-fot-esa-bepicolombo-mtm-cc-by-sa-3-0-igo-b9031a9.jpg
width: 8533
height: 4267

Sonda BepiColombo przeleciała obok Merkurego i przesłała na Ziemię oszałamiające zdjęcia odległego świata
type: item
date: 2022-06-24T08:18:07.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: merkury
subject: sonda
subject: układ słoneczny
description: Na najnowszym zdjęciu wykonanym przez kamery pomocnicze sondy BepiColombo, Merkury jawi się jako geologicznie bogaty świat usiany kraterami uderzeniowymi. Sonda ma znaleźć się na orbicie pierwszej planety od Słońca pod koniec grudnia 2025 roku. Zanim to nastąpi, jeszcze kilka razy zbliży się do Merkurego, by dzięki manewrowi asysty grawitacyjnej unormować prędkość i trajektorię lotu.
encoded: W tym artykule: BepiColombo fotografuje Merkurego z bliska Co widać na zdjęciu BepiColombo? W grudniu BepiColombo wejdzie na orbitę Merkurego Misję BepiColombo nazwano na cześć włoskiego naukowca Sonda jest wynikiem współpracy Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) oraz Japońskiej Agencji Eksploracji Aerokosmicznej (JAXA). W czwartek 23 czerwca zbliżyła się do Merkurego na odległość zaledwie 200 km. Tak duże zbliżenie trwało wyjątkowo krótko ze względu na prędkość, z jaką przemieszcza się BepiColombo. Manewr był wykonywany przy prędkości 7,5 km/s (27 tys. km/godz.). Sonda powinna teraz zwolnić o 1,3 km/s. BepiColombo fotografuje Merkurego z bliska BepiColombo musi lecieć wolniej, aby wejść na orbitę Merkurego. Aby tego dokonać, przeleci w pobliżu Merkurego jeszcze cztery razy. Manewr taki określany jest mianem „flyby”. W trakcie wszystkich przelotów BepiColombo będzie zbierał dane, choć większość instrumentów sondy pozostanie w stanie uśpienia. Pierwsze zdjęcie, jakie trafiło do mediów zaledwie cztery godziny po udanym przelocie, pokazuje spaloną, skalistą planetę usianą kraterami uderzeniowymi. Fotografię wykonała kamera pomocnicza Mercury Transfer Module's Monitoring Camera 2. W chwili, gdy sonda znajdowała się w odległości około 920 km od powierzchni Merkurego. Silnik jonowy. Jak działa, gdzie jest wykorzystywany i jak daleko można dzięki niemu polecieć w kosmos? Ludzkości marzy się dalsza eksploracja kosmosu, a nawet jego kolonizacja. W tym celu potrzebne są napędy rakietowe. Należy do nich m.in. silnik jonowy. Jakie są jego właściwości? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/silnik-jonowy-jak-dziala-gdzie-jest-wykorzystywany-i-jak-daleko-mozna-dzieki-niemu-poleciec-w-kosmos-fot-nasa-jpl-c4bbdbb.jpeg" width="938" height="497" alt="Silnik jonowy. Jak działa, gdzie jest wykorzystywany i jak daleko można dzięki niemu polecieć w kosmos? (fot. NASA JPL)" title="Silnik jonowy. Jak działa, gdzie jest wykorzystywany i jak daleko moż…

sonda-bepicolombo-przeleciala-obok-merkurego-i-przeslala-na-ziemie-oszalamiajace-zdjecia-odleglego-swiata-fot-esa-bepicolombo-mtm-cc-by-sa-3-0-igo-3913ef2.jpeg
width: 4267
height: 4267

Merkury ciekawostki. Planeta z wielkim jądrem i długim ogonem. Jak zobaczyć go na tle Słońca?
type: item
date: 2022-05-28T08:17:26.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: merkury
subject: planety
subject: układ słoneczny
description: Najmniejsza planeta Układu Słonecznego jest blisko związana z naszą gwiazdą. Zawdzięcza jej pewną swoją niezwykłą cechę: ogon.
encoded: W tym artykule: Merkury ciekawostki: glob nieco większy od Księżyca Merkury ciekawostki: wielkie jądro planety Merkury ciekawostki: glob, który ma ogon Merkury ciekawostki: planeta widoczna na tle Słońca Merkurego trudno dojrzeć z Ziemi, ale to możliwe. Trzeba jednak szukać go na niebie tuż przed wschodem albo tuż po zachodzie Słońca. Podobnie jak Wenus, ten mały glob jest samotny. Nie ma żadnego naturalnego księżyca. Średnia odległość Merkurego od Słońca wynosi tylko 58 mln km (Ziemi – 150 mln km). Bliskość gwiazdy nie oznacza jednak, że Merkury przez okrągłą dobę jest gorącym piekłem. W rzeczywistości temperatury na jego powierzchni wahają się w ogromnym zakresie. W dzień mogą przekraczać 450 st. C, w nocy zaś spadają aż do minus 170 st. C. Ta różnica między skrajnymi temperaturami jest największa w całym Układzie Słonecznym. Merkury ciekawostki: glob nieco większy od Księżyca Nie wiemy, kto jest odkrywcą Merkurego, gdyż o istnieniu tej planety wiedzieli już starożytni. Ponieważ glob pojawiał się na niebie dwukrotnie w ciągu doby, Grecy mylnie sądzili, że są to dwie różne planety. Nazwę nadali Merkuremu Rzymianie. Zaobserwowali oni, że planeta okrąża Słońce bardzo szybko (dziś wiemy, że w niecałe 88 ziemskich dni) i dlatego ochrzcili ją imieniem boskiego posłańca. Zaskakująca rotacja Merkurego Sonda Messenger dokonała pomiarów ruchu Merkurego, na podstawie których naukowcy wysnuli nowe wnioski na temat oddziaływań tej planety z innymi ciałami w Układzie Słonecznym – szczegó... Merkury obraca się za to bardzo powoli wokół własnej osi. Jeden obrót zajmuje mu aż 58 dni, 15 godzin i 26 minut. Jego ruch obrotowy hamowany jest silnym oddziaływaniem grawitacyjnym Słońca. Znaczenie ma również fakt, że Merkury jest tylko nieznacznie większy od Księżyca i ma masę wynoszącą zaledwie 0,055 masy Ziemi. Jego średnica wynosi ok. 4800 km, czyli mniej niż rozpiętość geograficzna Stanów Zjednoczonych (ponad 5 tys. km od oceanu do oceanu). Merkury ciekawostki: wielkie jądro planety …

merkury-ciekawostki-planeta-z-wielkim-jadrem-i-dlugim-ogonem-jak-zobaczyc-go-na-tle-slonca-fot-getty-images-935c46d.jpeg
width: 2139
height: 1402

Merkury to planeta z ogonem, którym macha na Słońce
type: item
date: 2021-01-08T11:49:13.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Technologia
subject: Edukacja
subject: merkury
description: Na zdjęciach zrobionych z filtrem przepuszczającym tylko żółte światło Merkury zaczyna przypominać kometę. Odpowiednio długie naświetlanie fotografii tej najbliżej Słońca położonej planety ujawnia jej nieoczekiwaną cechę: ogon.
encoded: Delikatna atmosfera Merkurego zawiera, m.in. luźno złączone (nawet nie tworzące gazu) molekuły sodu. Poddane działaniu promieniowania słonecznego zaczynają błyszczeć jasnym, żółto-pomarańczowym światłem - podaje NASA Fot. Center for Space Physics, Boston University Ciśnienie niesione przez solarną radiację, to samo, które próbujemy wykorzystać w żaglach słonecznych do napędzania statków kosmicznych, uwalnia molekuły ze słabego więzienia grawitacyjnego Merkurego. Mała skalna planeta ma masę równą 5,5 proc. masy Ziemi i jej pole magnetyczne (1 proc. ziemskiego) nie chroni własnej powierzchni przed siłą promieniowania pobliskiej gwiazdy. Wszelkie atomy odepchnięte przez słoneczny wiatr przybierają formę wydłużonego ogona. Akurat te sodu widać najlepiej. View oEmbed on the source website Przewidziany w latach 80-tych XX wieku, ogon Merkurego zaobserwowano po raz pierwszy w 2001 roku. Dopiero w 2008 udało się oszacować faktyczny jego rozmiar. ]Wcześniej obserwowano planetę przy zbyt małej szerokości kątowej by zobaczyć całą długość ogona, który rozciąga się na 2,5 do 3,5 mln km za planetą. Co ważne, ogon zawsze skierowany jest prostopadle do Słońca, bo to nie ruch eliptyczny wokół gwiazdy go wywołuje, a emitowane przez nią promieniowanie. Pod tym wpływem „smoczy” ogon Merkurego strzela fotonami na lewo i prawo jak szalony. View oEmbed on the source website Właśnie w 2008 roku dostrzeżono też dwa szczególnie jasne punkty w żółto-pomarańczowej sodowej łunie wokół planety. Naukowcy sądzą, że to skutek struktury geofizycznej Merkurego, po części pewnie także topografii albo tylko przebiegu linii pola magnetycznego z którymi reaguje słoneczny wiatr. Efekt tej reakcji przypomina ziemskie nasze zorze polarne nad biegunami. Ziemia też ma swój sodowy blask, głównie za sprawą płonących w atmosferze meteorów. Nasz własny księżyc też ma sodowy ogon, jak Merkury, ale dużo od tamtego słabszy. Oglądany przez odpowiedni filtr, Jowisz też błyszczy w na żółto-pomarańczowo bo skąpany jest …

merkury-8187573.jpeg
width: 1200
height: 561

Tak wyglądał tranzyt Merkurego na tle Słońca. Następna okazja trafi się dopiero za 13 lat
type: item
date: 2019-11-12T14:17:44.000Z
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: merkury
subject: Technologia
description: Ostatni raz w tej dekadzie mogliśmy oglądać tranzyt Merkurego na tle Słońca. Matka Natura wybrała bardzo ważny dla Polaków moment, bo to rzadkie wydarzenie wypadło akurat 11 listopada.
encoded: Niestety, przed nadejściem mroku było nam dane doświadczyć jedynie początkowej części zjawiska. Na szczęście NASA i astronomowie amatorzy w innych częściach globu nie zawiedli. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Ze względu na położenie Ziemi w Układzie Słonecznym możemy oglądać jedynie tranzyty Merkurego i Wenus (nie licząc tranzytu Księżyca, czyli zaćmienia Słońca). W przypadku Wenus zjawisko jest bardzo rzadkie (następne w 2117 roku), z Merkurym jest nieco lepiej. W XXI wieku przejście na tle naszej gwiazdy widoczne będzie 13 razy, z czego 4 odbyły się w kończącej się właśnie dekadzie. Lis 11, 2019 o 10:09 PST Na następne takie wydarzenie przyjdzie nam poczekać do 2032 r., więc kosmiczny seans z 11 listopada był dla pasjonatów i naukowców łakomym kąskiem. W Ameryce Południowej i na wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej pokaz urządzony przez Merkurego i Słońce trwał pełne 5 i pół godziny. Z Perspektywy polskiej było nieco gorzej. Zaczęło się o przed godziną 14 a skończyło po dwóch godzinach wraz ze zniknięciem Słońca za horyzontem. >>>Tutaj – darmowa fotka NASA dołączona do tekstu (podpis: NASA/SDO/HMI/AIA) Pierwszy kontakt, czyli zetknięcie tarcz Słońca i Merkurego, miał miejsce o godz. 13.35. Po dwóch minutach był drugi kontakt – cała tarcza Merkurego znalazła się na tarczy Słońca. O godz. 16.20 planeta znalazła się w połowie tranzytu, a 3. i 4. kontakt nastąpił kolejno o 19.03 i 19.04. Z powodu niskiej aktywności naszej gwiazdy nie widać było zbyt wielu słonecznych plam mogących ograniczyć przyjemność oglądania tego planetarnego widowiska. View oEmbed on the source website Niewielkie rozmiary Merkurego w stosunku do słonecznego olbrzyma sprawiły, że do śledzenia tranzytu trzeba było użyć choćby najprostszego teleskopu. Naturalnie – jak zawsze przy amatorskiej obserwacji Słońca – konieczne było zabezpieczenie się. Nie wolno kierować sprzętu optycznego bezpośrednio w stronę naszej gwiazdy, bo można zniszczyć i urządzenie i swój wzro…

nastepny-tranzyt-merkurego-w-2032-roku-to-moglismy-ogladac-z-ziemi-5e346da.jpeg
width: 1346
height: 660

Zaskakująca rotacja Merkurego
type: item
date: 2015-09-14T08:55:37.000Z
creator: papauthor
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: jowisz
subject: merkury
subject: układ słoneczny
description: Sonda Messenger dokonała pomiarów ruchu Merkurego, na podstawie których naukowcy wysnuli nowe wnioski na temat oddziaływań tej planety z innymi ciałami w Układzie Słonecznym – szczególnie z Jowiszem.
encoded: Okazało się też, że Merkury obraca się w tempie o 9 sekund szybszym – poinformowała Amerykańska Unia Geofizyczna. Merkury nie obraca się dookoła swojej osi w sposób idealnie regularny. Obserwuje się zmienność tempa obrotu w cyklu trwającym 88 dni, czyli tyle, ile wynosi okres obiegu planety dookoła Słońca. Te zmiany, zwane libracjami, są spowodowane oddziaływaniem Merkurego ze Słońcem w trakcie poruszania się po orbicie. Oddziaływanie grawitacyjne Słońca spowalnia lub przyspiesza rotację planety w zależności od punktu eliptycznej orbity, w którym się ona w danym momencie znajduje. (Czytaj też: Układ Słoneczny – na początku był chaos) Najnowsze pomiary obrotu Merkurego dookoła osi zostały wykonane za pomocą sondy Messenger, zanim ta wyczerpała zapasy paliwa i w kwietniu 2015 r. planowo rozbiła się o powierzchnię planety. Okazuje się, że Merkury obraca się dookoła swojej osi o 9 sekund szybciej niż dotychczas obliczali naukowcy. Nie jest to duża różnica, ale jest nieoczekiwana. Poprzednie badania wskazywały, że Merkury obraca się dookoła osi trzy razy na swoje dwa pełne obiegu dookoła Słońca, co wskazuje, że nasza dzienna gwiazda ma wpływ na obrót Merkurego. Ale najnowsze wyniki pokazują, że rotacja planety jest jeszcze bardziej skomplikowana. Badacze uważają, że różnica w tempie rotacji może być spowodowana oddziaływaniem grawitacyjnym Jowisza, największej planety Układu Słonecznego. Oddziaływanie to może wpływać na odległość planety od Słońca, a tym samym zmieniać wpływ gwiazdy na rotację. Hipoteza grupy, którą kierował Alexander Stark z Instytutu Badań Planetarnych w Berlinie, sugeruje, że 12-letni okres obiegu Jowisza dookoła Słońca nakłada swój wpływ na 88-dniowy okres libracji Merkurego. Być może właśnie dlatego wykryto różnicę pomiędzy oczekiwaniami a pomiarami sondy. Być może dokładniej tej problem rozwiąże przyszła misja BepiColombo, w ramach której Europejska Agencja Kosmiczna wystrzeli w 2017 roku sondę do Merkurego. Najnowsze wyniki badań dają także wskazó…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1c150c562918c76f47099ee48fe522080a489d40-bc6a526.jpeg
width: 1000
height: 643