National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-08-24T07:57:45.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Tajowie traktują te ryby jak świętość. Prywatne stawy skrywają coś wyjątkowego
items: Największe rzeki świata budzą emocje. O ten tytuł wciąż konkurują Amazonka i Nil
items: Sztuka fotoreportażu. Mikołaj Nowacki o opowiadaniu zdjęciami na przykładzie materiału o rybakach z Laosu [STORYTELLERS]
items: Mekong: Ryżowy bimber, tajemnice mnichów i świątynia o najdłuższej... nazwie
items: Do Laosu z fotograficzną misją. Nasz fotograf udowadnia, że profesjonalne zdjęcia można wykonać lekkim sprzętem
items: Zapory na Mekongu to wyrok dla rzeki?
items: 5/2014
items: Tajlandia-magia północy

Tajowie traktują te ryby jak świętość. Prywatne stawy skrywają coś wyjątkowego
type: item
date: 2025-08-23T11:46:57.000Z
creator: Stefan Lovgren
subject: Przyroda
subject: azja
subject: mekong
subject: ryby
subject: rzeka
subject: tajlandia
description: Pangaz, uznawany za jedną z największych słodkowodnych ryb na świecie, zanika w naturze. W Tajlandii zyskuje jednak nowe życie jako symbol duchowości, prestiżu i ochrony zagrożonych gatunków.
encoded: Spis treści: Sumy i karpie jako symbole religijne i duchowe Tajlandia: prywatne hodowle przejmują rolę rezerwatów Ryby jako pasja, biznes i dziedzictwo Dlaczego liczenie ryb to dopiero początek Genetyczne pułapki hodowli – zagrożenie dla przyszłości Czy prywatne kolekcje mogą pomóc w ratowaniu gatunków? Powrót do rzeki – największe wyzwanie ochrony Gigantyczne ryby znikają z rzek i jezior, ale świetnie odnajdują się w prywatnych stawach i ogrodach. Naukowcy widzą w tym szansę na odbudowę zagrożonych gatunków. Kiedy w zeszłym roku na zalanej stacji kolejowej w Chiang Mai w Tajlandii pojawił się pangaz ważący około 90 kilogramów, ludzie dosłownie stanęli jak wryci. Widok ryby długiej na ponad dwa metry, uwięzionej przy kasie biletowej, wydawał się surrealistyczny. Pojawiło się oczywiste pytanie: jak się tam znalazła? Na pewno nie przybyła ze swojego naturalnego środowiska – rzeki Mekong, która przepływa przez kilka krajów Azji Południowo-Wschodniej. Ten krytycznie zagrożony gatunek należy do największych ryb słodkowodnych na świecie i w Tajlandii stał się już niemal niespotykany. Ryba ze stacji niemal na pewno pochodziła z hodowli – prawdopodobnie uciekła z prywatnego stawu, świątynnej sadzawki albo zarybionego zbiornika, gdy powódź przerwała ogrodzenia. To wydarzenie dało rzadki wgląd w ukryty świat. W całej Tajlandii megaryby, takie jak pangaz (Pangasianodon gigas) oraz równie zagrożony karp syjamski, zwany też karpiem olbrzymim (Catlocarpio siamensis), są masowo rozmnażane w niewoli. Hodują je państwowe wylęgarnie, komercyjne farmy i prywatni właściciele. Ryby trafiają do łowisk wędkarskich, do świątyń jako obiekty kultu, a także do ogrodowych stawów jako egzotyczne ozdoby. W ten sposób powstała ogromna, w dużej mierze nieudokumentowana populacja, która wielokrotnie przewyższa liczebnością to, co pozostało jeszcze w naturze. Dziś naukowcy stawiają pytanie: czy te stada hodowlane mogą pomóc w zatrzymaniu spadku liczebności megaryb w rzekach? – Zasoby hodowlane mogą …

2025-08-18-120155-How-600-lb.-megafish-became-a-collectors-item-in-Thailand--National-Geographic-209418a.png
width: 1223
height: 806

Największe rzeki świata budzą emocje. O ten tytuł wciąż konkurują Amazonka i Nil
type: item
date: 2023-08-27T06:34:04.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: geografia
subject: mekong
subject: nil
subject: Onet
subject: rzeka amazonka
subject: rzeka jangcy
subject: rzeka missisipi
subject: rzeki
description: Określenie pełnego zasięgu rzeki i zdefiniowanie jej długości nie jest łatwym zadaniem. Praktyka pokazuje, że pomiary wykonywane przez różne instytucje mogą znacząco różnić się od siebie. Należy bowiem zaznaczyć, że na finalny wynik wpływa wiele czynników, od trafnego zidentyfikowania źródła, aż po zdefiniowanie ujścia. Sprawy nie ułatwia fakt, że właściwie każdy ciek wodny podlega sezonowym i rocznym zmianom. Jakie są najdłuższe rzeki świata? Czy można określić, która rzeka jest najgłębsza na świecie? Poniżej odpowiadamy na te pytania.
encoded: W tym artykule: Lena (4400 km) Mekong (4500 km) Amur (4510 km) Kongo (4700 km) Ob-Irtysz (5570 km) Huang He (5464 km) Missisipi-Missouri-Jefferson (6275 km) Jangcy (6380 km) Nil (6650 km lub 6695 km) Amazonka (7040 km) Pierwsze cywilizacje kształtowały się w dolinach dużych rzek. Nie było w tym żadnego przypadku. Tereny położone w pobliżu naturalnych cieków obfitowały w życiodajną wodę i zapewniały dostatek żyznych gleb. Warto zauważyć, że także wiele współczesnych miast leży nad rzekami. Ponownie, to nie przypadek. Rzeki od zawsze zaspokajają zapotrzebowanie na wodę. W czasach, gdy transport kolejowy nie był jeszcze zbyt dobrze rozwinięty, a o drogowym i lotniczym nikt nawet nie myślał, pełniły kluczową funkcję transportową. Lena (4400 km) Zestawienie otwiera najkrótsza z najdłuższych 10 rzek świata. Rosyjska rzeka przepływa przez tereny obwodu irkuckiego i obszar Jakucji w Dalekowschodnim Okręgu Federalnym. To czyni ją jednym z kluczowych szlaków komunikacyjnych na Syberii. Lena zaczyna swój bieg w Górach Bajkalskich. Przepływa m.in. przez Jakuck, Olokminsk, Kireńsk i Pokrowsk. Jej wody tworzą u ujścia potężną deltę i wpadają do Morza Łaptiewów. Mekong (4500 km) Życie nad brzegiem Mekongu. Ten fotoreportaż pokazuje świat, który może niebawem zniknąć W życiu mieszkańców nadmekonkijskich wiosek, rzeka odgrywa zasadniczą rolę. Rząd Laosu podjął właśnie decyzję o budowie wielkiej zapory wodnej. 9. pozycja przypada w udziale rzece Mekong. To najdłuższa rzeka Półwyspu Indochińskiego i 4. pod względem długości w całej Azji. Jej wody przepływają przez terytorium sześciu krajów: Chin, Birmy, Tajlandii, Laosu, Kambodży i Wietnamu. Dla mieszkańców wiosek i miast położonych nad jej brzegiem, stanowi ważny szlak komunikacyjny i napędza rybołówstwo. Mekong rozpoczyna swój bieg w górach Tangla (na terenie Wyżyny Tybetańskiej). Przepływa przez obszary rolnicze (głównie przez pola ryżu) i miejskie (m.in. przez Wientian, Luang Prabang i Phnom Penh). Nurt rzeki wpada do wód Morza Po…

najwieksze-rzeki-swiata-ranking-rzek-o-rekordowych-dlugosciach-fot-getty-images-4f04cae.jpg
width: 2122
height: 1412

Sztuka fotoreportażu. Mikołaj Nowacki o opowiadaniu zdjęciami na przykładzie materiału o rybakach z Laosu [STORYTELLERS]
type: item
date: 2020-06-03T10:27:10.000Z
creator: hannagadomska
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Explorerzy
subject: Fotograf Miesiąca
subject: fotografia
subject: fotoreportaż
subject: laos
subject: mekong
subject: mikołaj nowacki
subject: Panasonic
subject: storytellers
description: - Chodzi o to, żeby jak najrzetelniej opowiedzieć swoją historię o innych - tłumaczy Mikołaj Nowacki, fotograf National Geographic Polska, ambasador Lumix. O tym, jak zrobić fotoreportaż, mówi na podstawie swojego materiału z Krainy 4000 wysp.
encoded: - Wybierz temat, który wywołuje w tobie emocje - radzi Mikołaj Nowacki - bohater cyklu Fotograf miesiąca - tym, którzy zamierzają zabrać się za sztukę fotoreportażu. Sam wybrał się do Laosu, do Si Phan Don znanej jako Kraina 4 tysięcy wysp, leżącej blisko granicy z Kambodżą, by udokumentować tradycyjne metody połowu i życie zgodne z rytmem przyrody. Zamieszkał w bambusowym domku na palach na wyspie Don Det, nad samym brzegiem Mekongu, gdzie obserwował życie tamtejszych rybaków. Z jednym z nich - Khamem, jego rodziną i przyjaciółmi spędził trzy tygodnie stycznia 2017 r. Przekonał się, że praca z cięższym sprzętem w takich warunkach byłaby prawdziwą udręką. Fotografował uszczelnionym Lumixem G80 i trzema lekkimi obiektywami stałoogniskowymi – Leica 15 mm f/1.7, Lumix 20 mm f/1.7 i 25 mm f/1.4. O przywileju uczestnictwa w życiu fotografowanych ludzi i sposobach budowania narracji za pomocą zdjęć ambasador Lumix opowiada w materiale wideo. Mikołaj Nowacki o fotoreportażu [WIDEO]:

sztuka-fotoreportazu-wedlug-mikolaja-nowackiego-4aa98c1.jpeg
width: 1070
height: 586

Mekong: Ryżowy bimber, tajemnice mnichów i świątynia o najdłuższej... nazwie
type: item
date: 2019-06-06T09:10:00.000Z
creator: Teresa i Andrzej Lewińscy
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: buddyzm
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: laos
subject: mekong
subject: podróże
subject: Travel
description: Podróż pirogą przenosi nas 90 km w górę rzeki i kilka wieków w czasie.
encoded: BRZEG JEST WYSOKI, URWISTY. Pod nami największa rzeka Indochin, Mekong, i motorowe pirogi, o trzy lub czteroosobowych załogach. Przycumowane są linami do nadbrzeżnych drzew albo wymytych przez wodę wielkich głazów. Trwa krzątanina przy załadunku. Wejście i zejście, z brzegu na statek i z powrotem. Po wąskiej, chwiejącej się desce, przerzuconej z burty na mulisty brzeg, ludzie wnoszą ciężkie worki, beczki i kanistry z płynami. Podobają się nam te łodzie. Już wiemy, że do nich wsiądziemy. Mekong mierzy ok. 4500 km. W Luang Prabang, w połowie swej długości, ma szerokość pięciokrotnie większą od Wisły pod Warszawą. Osiąga głębokość kilkunastu metrów, a jej bystry nurt tworzy liczne wiry. To nadal górska rzeka. Następnego dnia wynajmujemy motorową pirogę, zastrzegając u szypra, że będziemy chcieli zatrzymać się w wioskach nadrzecznych. Naszym celem jest oddalony o sześć godzin szybkiej jazdy (około 90 km) kompleks świętych jaskiń Tham Ting (Groty Stalaktytowe). Początkowa cena za rejs: 250 dola¬rów po półgodzinnych negocjacjach spada do 180. W tej cenie jedzie nas osiem osób: nasza dwójka, dwoje spotkanych Polaków i czworo Francuzów. Godzimy się, że właściciele zabiorą na łódź towary do wiosek leżących po drodze. Pobudka o czwartej rano. Przed hotelem czeka zamówiony tuk-tuk, trójkołowy mikrobusik. Jedziemy pod świątynię Vatxiengthongratsavoravoravihanh (żadnej spacji, to najdłuższa w Laosie nazwa geograficzna). Po drodze mijamy dziesiątki buddyjskich mnichów. W pomarańczowych szatach, boso, z glinianymi miskami. Wyruszają w miasto, żebrząc o jedzenie na jedyny w ciągu doby posiłek. Kształt naszej pirogi ustaliło wiele lat tradycji. Pierwotnie takie łodzie wykonywane były z wielkich pni. Dziś tak okazałych drzew już nie ma, ale łodzie są nadal długie, wąskie i płaskodenne. Dawniej napędzane były siłami nawet kilkudziesięciu wioślarzy, pracujących krótkimi łopatkowatymi wiosłami. Teraz wystarczy jeden japoński silnik spalinowy. Łodzie prują z szybkością 10–20 węzłów, czyl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7634e803a1dd3b4b54c62dc410cad6ddfa2ad366-7f1448e.jpeg
width: 960
height: 638

Do Laosu z fotograficzną misją. Nasz fotograf udowadnia, że profesjonalne zdjęcia można wykonać lekkim sprzętem
type: item
date: 2017-06-29T13:43:21.000Z
creator: redakcja
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: fotografia
subject: Kultura
subject: laos
subject: mekong
subject: mikołaj nowacki
subject: Travel
description: - Czułem się jak podczas upalnych wakacji w latach 80. w Polsce - mówi Mikołaj Nowacki o podróży do Laosu. Fotograf National Geographic wybrał się do do krainy 4000 wysp leżącej blisko granicy z Kambodżą, by udokumentować łowiących tradycyjnymi sposobami rybaków. Przekonał się, że praca z cięższym sprzętem w takich warunkach byłaby prawdziwą udręką.
encoded: Zobacz zdjęcia z Laosu >>> W 2014 roku wybrałem się do Laosu, do krainy Si Phan Don (4000 wysp) leżącej blisko granicy z Kambodżą. Mieszkałem w bambusowym domku na palach na wyspie Don Det, nad samym brzegiem Mekongu. Codziennie jeździłem rowerem przez stary francuski most na wyspę Don Khon, aby fotografować rybaków łowiących tradycyjnymi sposobami na rzece i nad wodospadem Li Phi (Somphamit). Mimo że znalazłem się w egzotycznym, tropikalnym kraju, nad rzeką i wśród uprzejmych, niespieszących się donikąd ludzi czułem się jak podczas upalnych wakacji w latach 80. w Polsce. Wtedy też jeździłem - często wzdłuż Odry po pylistych ścieżkach, a ówczesna Polska, podobnie jak Laos teraz, była socjalistyczna, na ogól nikt nie miał więc powodu, aby spieszyć się dokądkolwiek. Nad Mekongiem oprócz przyrody zachwycił mnie styl życia mieszkańców, którego podstawą jest wielka harmonia z rzeką. Tamtejsi rybacy są po prostu częścią przyrody. Z Khamem, jego rodziną i przyjaciółmi spędzałem całe dnie przez trzy tygodnie stycznia 2017 r. Moim celem było pokazanie ich sposobu życia zgodnego z rytmem przyrody. Było to dla mnie spore wyzwanie. Codziennie zmagałem się z obezwładniającym upałem, zwłaszcza że wylatując z Polski, zostawiłem za sobą zimę z minus 11 stopniami Celsjusza. Wszędobylski pył unoszący się nie tylko nad drogami powodował ataki kaszlu i utrudniał życie. Codzienna intensywna praca od bladego świtu do nocy wymagała dużego wysiłku fizycznego. Cieszyłem się więc, że pracuję lekkim, mocnym i uszczelnionym Lumixem G80 i tylko trzema leciutkimi obiektywami stałoogniskowymi – Leica 15 mm f/1.7, Lumix 20 mm f/1.7 i 25 mm f/1.4. Gdy padałem ze zmęczenia, często przychodziło mi na myśl, że praca z cięższym sprzętem w takich warunkach byłaby prawdziwą udręką. Także uszczelnienie aparatu okazało się niezwykle przydatne podczas wypraw na rzekę, gdzie woda chlapała na mnie i na mój sprzęt. Mekong w okolicy wodospadów jest bardzo wzburzony, a rybacy aby dotrzeć do najlepszych łowisk, m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/65d867ccabeadca39f2979a6790ff8bea2dc2a33-6b3bc02.jpeg
width: 4000
height: 3003

Zapory na Mekongu to wyrok dla rzeki?
type: item
date: 2015-05-25T11:33:36.000Z
creator: Michelle Nijhuis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azja
subject: chiny
subject: ekologia
subject: kambodża
subject: laos
subject: mekong
subject: Społeczeństwo
subject: tajlandia
subject: wietnam
description: Mieszkańcy Azji Południowo-Wschodniej potrzebują „zielonej” energii, ale też ryb i ryżu, które przynosi swobodnie płynąca rzeka. Jednego i drugiego Mekong zapewnić nie zdoła.
encoded: Mieszkający w Tajlandii Pumee Boontom prognozy pogody ogląda w chińskiej telewizji. Jeśli na południu Chin wystąpią silne burze, ze zbiorników w górze rzeki zostanie spuszczona masa wody, co najpewniej skończy się podtopieniem jego wioski. Chiński rząd ma co prawda ostrzegać położone w dole rzeki państwa, ale Boontom z doświadczenia wie, że nastąpi to zbyt późno albo nie nastąpi wcale. – Przed wzniesieniem zapór poziom wody regulował się samoistnie, wraz z porami roku – tłumaczy. – Obecnie gwałtownie wzrasta albo opada, ku naszemu całkowitemu zaskoczeniu. Musimy więc obserwować burze. Boontom jest szefem wioski Ban Pak Ing rozłożonej na brzegu Mekongu. Jeszcze 20 lat temu on i spora część jego sąsiadów żyli z połowu ryb. Gdy Chińczycy zbudowali w górnym biegu rzeki siedem tam, mieszkańcy wioski stanęli w obliczu zmian. Nagłe skoki poziomu wody zakłócają migracje ryb i cykl rozmnażania. Mieszkańcom udało się wprawdzie ochronić lokalne miejsca tarła, ale ryb jest i tak za mało. Od tamtego czasu Boontom i wielu innych sprzedało łodzie, aby zająć się uprawą kukurydzy, tytoniu i fasoli. Nie do końca odnajdują się w zawodzie rolnika, zwłaszcza że kapryśna natura doświadcza ich pola częstymi powodziami. W przyszłości los Ban Pak Ing mogą podzielić inne wioski nad Mekongiem – w Chinach trwa bowiem wznoszenie pięciu kolejnych zapór. W Laosie i Kambodży rozpoczęto projektowanie i budowę 11 potężnych tam, pierwszych w głównym torze dolnego biegu rzeki. Zakłócą one migracje ryb i tarło, a co za tym idzie zagrożą bytowi nawet 60 mln ludzi. Prąd produkowany przez elektrownie w dolnym biegu Mekongu trafi przede wszystkim do rozwijających się ośrodków miejskich w Tajlandii i Wietnamie. Kraisak Choonhavan, tajski aktywista i były senator, nazywa te zapory „katastrofą niewyobrażalnych rozmiarów”. Chiny. Nowe zapory i zbiorniki zalały miasta, gospodarstwa i drogi. Wzdłuż zbiornika utworzonego przez zaporę Gongguoqiao kozy wędrują na pastwisko po nowej wyniesionej szosie (powyżej). W o…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2c3d18c7c77bf1ed7e73716bb57739151796ddc5-be1a547.jpeg
width: 670
height: 447

5/2014
type: item
date: 2014-04-21T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: mekong
subject: podróże
subject: rekreacja
subject: słonie
subject: tajlandia
subject: zabytki
description: Przedsmak lata Majówka to strzał energii. Przedsmak lata, gdy zima znaczy tyle, co zeszłoroczny śnieg – napisała nam w mailu Małgorzata Rejmer, autorka książki Bukareszt. Kurz i krew. W tym numerze Travelera zachęca do wyjazdu do wiejskiego i barwnego Marmaroszu na północy Rumunii. Tak, jeśli majówka, to właśnie tam, na Wesołym Cmentarzu! Choć Wojciech Górecki namawia na Białoruś. To prawda, że dyktatura, że problem na granicy… Ale za to jak blisko i arcyciekawie! Już zaczęliśmy sprawdzać, co trzeba zrobić, by dostać białoruską wizę, gdy dostaliśmy tekst Andrzeja Stasiuka – uwaga! – o Niemczech. To numer pełen świetnych piór. I pomysłów na wiosenne weekendy: Edynburg, Florencja, Bordeaux, Kopenhaga, rowery w Amsterdamie, kajaki w Polsce. Na liście jest także Ukraina. Dlaczego warto tam teraz pojechać, przeczytacie w tekście Ziemowita Szczerka, laureata tegorocznych Paszportów Polityki.Tak naprawdę mniej ważne, dokąd pojedziecie, ważne, byście poczuli ten przedsmak lata. A my mamy nadzieję, że lektura Travelera będzie dla Was przedsmakiem majówki.
encoded: Spis treści FOTOREPORTAŻ Afryka – krajobrazy nie z tej ziemi PLANETA TRAVELERA Wieści ze świata Kierunek kultura 2PODRÓŻUJ Z GŁOWĄ Tanie podróżowanie Wielka Brytania za małe pieniądze, czyli kraina funta warta Patent Travelera Automobilna sypialnia Zostań tubylcem Rowerem po Amsterdamie Poznaj to miejsce Dubrownik dobry na maj 7 powodów, by... Pojechać na Ukrainę ETYKA PODRÓŻNIKA Turysta czy podróżnik? MAJÓWKA MISTRZÓW Andrzej Stasiuk o Niemczech Wojciech Górecki o Białorusi Małgorzata Rejmer o Rumunii MIASTA W 48 GODZ. Edynburg Szkocka szczodrość Florencja Renesans raju Bordeaux Winne wycieczki Kopenhaga Duński dizajn PODRÓŻ ŻYCIA Bajkał Jezioro jak lustro Indonezja Piąta płeć – transseksualni szamani. Laureatka „Biletu na przyszłość” PLEBISCYT 7 NOWYCH CUDÓW POLSKI Tykocin – podróż do przeszłości POLSKA MAGICZNA Domy na głowie czyli architektura na opak BIEGUN ADRENALINY Kompas Adventure Polacy wspinają się na Great Trango Tower w Karakorum Warto spróbować Pora na kajaki, chwytaj za wiosło! Test Travelera Plecaki na wiosenne wypady Przerwa techniczna Raport specjalny Sir John Franklin – szukając Przejścia Północno-Zachodniego Świat na patelni Majówka w pięciu smakach Igor Zalewski o polskim podróżowaniu NA i DO 7 najciekawszych miejsc na zapewnienie szczęścia Akademia fotografii Najlepsze zdjęcia czytelników Kalendarz na maj

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7291a5951b1cd6f277889867511f304a8036bf73-0b698d4.jpeg
width: 1216
height: 1573

Tajlandia-magia północy
type: item
date: 2009-03-17T13:19:17.000Z
creator: Jerzy Surdykowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: mekong
subject: podróże
subject: rekreacja
subject: słonie
subject: tajlandia
subject: zabytki
description: Północ Tajlandii to kraina magiczna, ale mało znana. Od czego zacząć opis jej bogactwa? Może od tego, co najbardziej sympatyczne, a jednocześnie najściślej związane z dziejami i kulturą Tajlandii, a przedtem Syjamu.
encoded: Słoń był przez wieki godłem Syjamu i miał honorowe miejsce na państwowej fladze. Były to czasy, gdy liczbę udomowionych olbrzymów – służących jako czołg na wojnie i jako traktor w lesie albo na polu – oceniano na 100 tysięcy. Dziś nadal można zobaczyć słonia właściwie wszędzie – na ulubionych przez turystów plażach południa i na zatłoczonych samochodami ulicach Bangkoku. Ale wyrębu lasów i ściągania pni z górskich dolin siłą tresowanych słoni już dawno zakazano, więc jeśli słoń jeszcze gdzieś pracuje w lesie, to nielegalnie. Tajlandia woli sprowadzać drewno od uboższych sąsiadów, niż dewastować lasy w swoich górach. Dzisiaj święte dla Tajów olbrzymy służą do pokazywania cudzoziemcom, wożenia turystów na grzbiecie i zbierania w ten sposób pieniędzy. Tylko w wielkich dżunglach północy i północnego wschodu można jeszcze spotkać je w stanie dzikim; tylko w tej części Tajlandii miejscowi ludzie nie wyobrażają sobie życia bez słoni, dlatego po wioskach – tam, gdzie w innych krajach buduje się garaż na samochód – tutaj wciąż stoi wysoka na dwa piętra wiata dla słoni. Sporo kosztuje utrzymanie olbrzyma, który zżera codziennie 200 kilogramów roślin i nie przynosi większego zarobku, więc liczba udomowionych słoni spadła poniżej 4000, ale wciąż Tajlandia dorównuje pod tym względem o wiele większym Indiom. Prawdziwą światową stolicą słoni jest miasteczko Surin – stolica najbiedniejszej prowincji Tajlandii, położonej na południowym wschodzie równiny Korat, niedaleko granicy z Kambodżą. Tylko tutaj, co roku w trzeci weekend listopada, na miejscowym stadionie 400 tresowanych olbrzymów popisuje się zręcznością. Tylko tutaj inscenizuje się bitwy z Khmerami, w których szalę zwycięstwa przechylały oddziały bojowych słoni. Tylko tu wreszcie na słoniach jeździ się błotnistymi dróżkami po zakupy lub z wizytą, a trzymanie w „słoniowym garażu” półciężarówki lub traktora uchodzi za nietakt. Khmerska dominacja Jest jednak jeszcze jedna przyczyna, dla której warto odwiedzić Surin, miano-wicie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f1c158105b7d10b2656b6f53be0a894f955c1b65-73b295d.jpeg
width: 600
height: 400