National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-03-06T10:13:21.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Była jedną z najbardziej przerażających istot greckich mitów. Jej los zależał od kaprysu bogów
items: Nie mają oczu ani mózgów, ale śpią (i drzemią!) jak ludzie. Nowe badanie całkowicie zmienia wiedzę o tych zwierzętach
items: To jedne z najstarszych stworzeń na Ziemi. Uczą się i zapamiętują, choć nie mają mózgu
items: Meduza – jak żyje i dlaczego wciąż zadziwia naukowców?
items: Czy Arktykę czeka inwazja wielkich meduz? Taki może być efekt ocieplania się północnych wód
items: W starożytnej willi odnaleziono dwie tajemnicze mozaiki. Przedstawiają mitycznego potwora
items: Naukowcy wreszcie nagrali gigantyczną meduzę-widmo
items: „Balet meduz”. Ta niezwykła fotografia zdobyła pierwsze miejsce w prestiżowym konkursie fotograficznym
items: 200 kilogramowa meduza atakuje ludzi koktajlem 200 toksyn
items: Małe "galaretowate stwory" sparaliżowały pracę elektrowni jądrowej w Korei. I to nie pierwszy raz
items: Ta meduza może sparzyć nawet bez dotykania człowieka. Oto Cassiopea
items: Sędziwy wędrowiec. Podążając szlakiem żółwi
items: W oceanach kończy się tlen. Najbardziej cierpią duże ryby
items: Słynne jezioro meduz... prawie bez meduz. Naukowcy ostrzegają, to może być początek większego problemu
items: Rybka uwięziona w meduzie. I ty mówisz, że masz zły dzień?
items: Zupa z meduz
items: Meduzy atakują u wybrzeży Wielkiej Brytanii
items: Kąpiel z meduzami
items: Czy meduzy przejmą kontrolę na morzach i oceanach?

Była jedną z najbardziej przerażających istot greckich mitów. Jej los zależał od kaprysu bogów
type: item
date: 2026-03-08T12:05:04.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Historia
subject: grecja
subject: meduzy
subject: mity
subject: starożytność
description: Meduza to jedna z najbardziej fascynujących postaci mitologii greckiej – istota, która od wieków inspiruje artystów, pisarzy i badaczy kultury. Jej wizerunek, łączący piękno i grozę oraz zdolność zamieniania spojrzeniem w kamień sprawiają, że Meduza pozostaje symbolem zarówno niebezpieczeństwa, jak i mocy.
encoded: Spis treści: Meduza, Gorgony i ich rola w mitologii greckiej Włosy Meduzy i inne przerażające cechy Tragiczny koniec Meduzy Meduza w sztuce i kulturze – od starożytności po współczesność Meduza jako archetyp i interpretacje feministyczne Meduza to postać o wyjątkowym statusie w mitologii greckiej. Z trzech sióstr Gorgon – Euryale, Steno i Meduzy – tylko ona była śmiertelna, co czyniło ją wyjątkową w świecie mitów. Przez rzymskiego poetę, Owidiusza była opisywana jako początkowo piękna kobieta, która została ukarana za zbezczeszczenie świątyni Ateny. Bogini zamieniła jej piękne włosy w węże. Jej spojrzenie mogło zamieniać ludzi w kamień. To właśnie te cechy sprawiły, że Meduza stała się postacią symboliczną – ostrzegającą przed niebezpieczeństwem, ale też reprezentującą kobiecą siłę i autonomię. Meduza, Gorgony i ich rola w mitologii greckiej Gorgony, w tym Meduza, pełniły w mitologii greckiej wiele funkcji – od potworów odstraszających, przez symbole śmierci, po elementy kultu religijnego. Gorgony mitologia opisuje jako istoty o wężowych włosach, czasami skrzydlate, które mogły paraliżować swoim spojrzeniem. Ich genealogia jest niejednoznaczna: Hezjod i Apollodor uznają je za córki Forkisa i Keto, natomiast Hyginus wskazuje na Gorgonę i Keto jako rodziców. Rola Meduzy w mitologii greckiej nie ograniczała się do funkcji groźnej postaci. Jej głowa stała się symbolem ochronnym (tzw. Gorgoneion) i pojawiała się na tarczach, amuletach oraz fasadach budowli. Symbolika Meduzy wykraczała poza mit i pełniła funkcję praktyczną w świecie starożytnej Grecji – odstraszając wrogów i zapewniając bezpieczeństwo. Włosy Meduzy i inne przerażające cechy Najbardziej charakterystycznym elementem wyglądu Meduzy były jej włosy – zamienione w żywe węże. Stały się one symbolem grozy, a jednocześnie jej niepowtarzalnej mocy. Spojrzenie Meduzy mogło zmienić człowieka w kamień, co w sztuce i literaturze interpretowano zarówno jako metaforę paraliżu strachem, jak i alegorię władzy nad życiem i …

CaravaggioMeduza-ff54e02.jpeg
width: 1583
height: 1200

Nie mają oczu ani mózgów, ale śpią (i drzemią!) jak ludzie. Nowe badanie całkowicie zmienia wiedzę o tych zwierzętach
type: item
date: 2026-01-07T12:46:18.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: ewolucja
subject: meduzy
subject: mózg
subject: sen
description: Przełom w biologii snu: okazuje się, że meduzy i ukwiały, mimo braku mózgu, zasypiają tak samo jak ludzie. Nowe badanie pokazuje, że sen powstał zanim ewolucja stworzyła mózg, setki milionów lat temu.
encoded: Najnowsze badanie opublikowane w czasopiśmie „Nature Communications” rzuca nowe światło na ewolucyjne korzenie odpoczynku, wykazując, że nawet stworzenia pozbawione mózgów, takie jak meduzy i ukwiały, wykazują wzorce snu uderzająco podobne do ludzkich. Odkrycie to potwierdza teorię, że sen powstał głównie w celu ochrony DNA w komórkach nerwowych oraz naprawy uszkodzeń powstałych w czasie czuwania. Brak mózgu? Nie szkodzi, sen i tak jest potrzebny Choć meduzy i ukwiały nie posiadają mózgów, dysponują rozproszonymi sieciami neuronów. Jak zauważa współautor przełomowego badania, Lior Appelbaum, neurony są komórkami wyjątkowo cennymi, ponieważ nie ulegają podziałom. Muszą być utrzymane w nienaruszonym stanie przez całe życie organizmu. Badania przeprowadzone na gatunku meduzy Cassiopea andromeda oraz ukwiale Nematostella vectensis po raz pierwszy szczegółowo opisują ich cykle dobowe. Wzorce snu u prymitywnych stworzeń morskich Naukowcy odkryli, że meduzy Cassiopea andromeda sypiają około ośmiu godzin dziennie, głównie w nocy, choć zaobserwowano u nich także krótkie drzemki w południe. Z kolei ukwiały Nematostella vectensis poświęcają na spoczynek około jednej trzeciej doby, głównie w okolicach świtu. Fakt, że sen występuje u tak prymitywnych ewolucyjnie zwierząt sugeruje, iż pojawił się on już setki milionów lat temu, równolegle z wykształceniem się pierwszych neuronów. Innymi słowy – zwierzęta zaczęły spać już wtedy, kiedy jeszcze nie miały mózgów. Naprawa DNA podstawową funkcją snu? Z ewolucyjnego punktu widzenia sen jest stanem ryzykownym, czyniącym zwierzę podatnym na ataki drapieżników i ograniczającym czas na zdobywanie pokarmu czy rozmnażanie. Dlaczego więc natura zdecydowała się na upowszechnienie tej niebezpiecznej czynności? Powszechność snu w świecie zwierząt sugeruje istnienie fundamentalnej funkcji biologicznej. Zespół Liora Appelbauma wykazał, że podczas czuwania uszkodzenia DNA w neuronach narastają, natomiast w trakcie snu ich poziom drastycznie spada. D…

ukwial2-ee57c51.jpeg
width: 4000
height: 3000

To jedne z najstarszych stworzeń na Ziemi. Uczą się i zapamiętują, choć nie mają mózgu
type: item
date: 2025-11-03T10:40:45.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: ewolucja
subject: meduzy
subject: mózg
subject: Onet
subject: przyroda
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Tylko zwierzęta z mózgiem i milionami neuronów potrafią uczyć się na błędach? Nic bardziej mylnego. Naukowcy odkryli, że tę zdolność mają także meduzy – stworzenia, które żyją na Ziemi już od pół miliarda lat.
encoded: W tym artykule: Małe i parzące jamochłony Zmyślne meduzy z Karaibów Zalety posiadania układu nerwowego Ludzki mózg składa się z 86 mld neuronów i jest efektem ewolucji trwającej miliony lat. Nic dziwnego, że daje nam tak niezwykłe możliwości. Mamy znakomitą pamięć i rozwinięte zdolności poznawcze, które wyróżniają nas w świecie zwierząt. Jesteśmy w stanie się uczyć i to na wiele różnych sposobów. Wyciągamy wnioski z przeszłości i naprawiamy błędy, które popełniliśmy, żeby ponownie nie wpakować się w kłopoty. Jak się okazuje, to ostatnia umiejętność ma bardzo stare korzenie. Posiadają ją nawet meduzy – jamochłony zaliczane do parzydełkowców. To jedne z najstarszych zwierząt, jakie pojawiły się na Ziemi. Ich układ nerwowy jest bardzo prosty. Meduzy nie mają mózgu, jedynie kilka tysięcy neuronów znajdujących się w całym ciele. A jednak to wystarcza, by łączyć bodźce różnego rodzaju i wyciągać z nich wnioski. Przełomowe badania, rzucające światło na to, jak kształtował się układ nerwowy zwierząt, zostały opublikowane w najnowszym numerze czasopisma „Current Biology”. Przeprowadził je zespół pod kierunkiem neurologa Andersa Garma z Uniwersytetu Kopenhaskiego oraz Jana Bieleckiego z Uniwersytetu Kiel. Małe i parzące jamochłony − Dawniej zakładano, że meduzy uczą się jedynie w najprostsze możliwe sposoby. Jednym z nich jest habituacja, czyli zdolność przyzwyczajania się do pewnego określonego bodźca, takiego jak stały dźwięk albo dotyk – mówi Anders Garm. To właśnie habituacja sprawia, że nie czujemy ubrania, które nosimy. Ponieważ cały czas dotyka ono naszego ciała, nasz mózg przyzwyczaja się do bodźca. W rezultacie przestajemy go odczuwać. − Teraz jednak odkryliśmy, że meduzy posiadają również zaawansowane umiejętności uczenia się. A nawet, że uczą się na błędach. Dzięki nim modyfikują swoje zachowanie – opowiada Garm. Naukowcy doszli do tego wniosku, przeprowadzając eksperymenty z meduzami Tripedalia cystophora. To nieduże zwierzęta należące do kostkowców: gromady skupi…

Meduzy-sa-madrzejsze-niz-myslisz-a7d69be.jpg
width: 5472
height: 3648

Meduza – jak żyje i dlaczego wciąż zadziwia naukowców?
type: item
date: 2025-09-27T07:55:35.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Przyroda
subject: meduzy
subject: morze
subject: morze bałtyckie
description: Meduzy często budzą mieszane uczucia – od zachwytu nad ich delikatnym pięknem, po lęk przed parzącymi czułkami. Te pozornie proste organizmy w rzeczywistości kryją w sobie niezwykle złożoną biologię i nietypowy cykl życiowy, który fascynuje badaczy na całym świecie. Choć nie posiadają mózgu ani serca, potrafią orientować się w otoczeniu, reagować na bodźce, a nawet uczyć się na błędach. Naukowcy odkrywają też gatunki, które wymykają się zasadom biologii, jak „nieśmiertelna” Turritopsis dohrnii. Dowiedz się więcej i jednych z najbardziej zagadkowych mieszkańców mórz i oceanów.
encoded: Spis treści: Czym jest meduza? Jak długo żyją meduzy? Gatunki meduz Jak rozmnażają się meduzy? Gdzie występują meduzy? Czy wszystkie meduzy parzą? Meduza (łac. Scyphozoa) to jedna z dwóch form morfologicznych parzydełkowców (Cnidaria). Jest to stadium swobodnie pływające, pelagiczne, o charakterystycznym, galaretowatym ciele przypominającym kształtem dzwon, parasol, a niekiedy dysk czy nawet grzyb. To właśnie ta forma życia parzydełkowców jest najczęściej spotykana przez człowieka – na plaży, w trakcie kąpieli w morzu czy na fotografiach i w filmach przyrodniczych. Czym jest meduza? Warto jednak pamiętać, że meduza to nie osobny gatunek zwierzęcia, lecz jedna z form życiowych parzydełkowców. Drugą formą jest polip, czyli przytwierdzony do podłoża, cylindryczny organizm rozmnażający się bezpłciowo. Polip i meduza są ze sobą ściśle powiązane, a cykl życiowy parzydełkowców opiera się na przemianie tych dwóch form. Pod względem budowy meduzy wyróżnia symetria promienista. Ciało składa się z dwóch warstw naskórka – zewnętrznej pochodzenia ektodermalnego oraz wewnętrznej gastrodermy wyścielającej jamę gastralną. Pomiędzy nimi znajduje się galaretowata mezoglea. Na spodniej stronie meduzy mieści się otwór gębowy prowadzący do gardzieli i jamy gastralnej, pełniącej funkcję trawienną. Brzegi ciała zaopatrzone są w czułki, pojedyncze oczka i statocysty, dzięki czemu meduza odbiera bodźce ze środowiska i reaguje na zmiany w otoczeniu. Zobacz też: Meduzy potrafią się uczyć, choć nie mają mózgu. Jak długo żyją meduzy? Czas życia meduzy jest stosunkowo krótki. Większość gatunków żyje od kilku tygodni do kilku miesięcy, a osobnik dorosły ginie zazwyczaj po zakończeniu rozrodu. To właśnie etap meduzy jest zwieńczeniem cyklu życiowego parzydełkowca. Wyjątkową ciekawostką jest tzw. meduza nieśmiertelna – Turritopsis dohrnii, należąca do stułbiopławów. Gatunek ten w pewnych warunkach potrafi powrócić z formy meduzy do formy polipa. Oznacza to teoretyczną możliwość nieśmiertelności bio…

meduza-d676b5b.jpg
width: 1000
height: 667

Czy Arktykę czeka inwazja wielkich meduz? Taki może być efekt ocieplania się północnych wód
type: item
date: 2024-05-15T11:37:40.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: biologia
subject: globalne ocieplenie
subject: meduzy
subject: ocean arktyczny
subject: Wolny czas
description: Wyższa temperatura wody i mniejszy zasięg lodu w Arktyce mogą dać nietypowy efekt. Naukowcy przewidują, że wody północy Ziemi czeka inwazja wielkich meduz. Meduzy w niektórych miejscach mogą nawet wyprzeć ryby.
encoded: W tym artykule: Nietypowe skutki ogrzewania się Arktyki Jak przeprowadzono badania? Gigantyczne meduzy w wodach Arktyki Już od ponad stu lat stopniowo ogrzewa się cała Ziemia. Jednak wzrost temperatur nie zachodzi na planecie równomiernie. W pewnych rejonach proces ten postępuje kilkukrotnie szybciej. Najważniejszym z nich jest Arktyka. W wyniki globalnego ocieplenia okolice północnego bieguna Ziemi ocieplają się prędzej niż reszta świata. Zjawisko to doczekało się nawet własnej naukowej nazwy – to arktyczne wzmocnienie (ang. arctic amplification, AA). Jak jest silne? Dwa lata temu naukowcy wyliczyli, że od roku 1979 średnia temperatura Arktyki rosła aż cztery razy szybciej niż całej Ziemi. Dla której – przypomnijmy – średnia temperatura od czasów przedindustrialnych podniosła się już dobrze o ponad stopień Celsjusza. Rekordowe ciepło na archipelagu Svalbard. Termometry wskazywały 21,7 st. Celsjusza Bunkier na zapasy żywności w razie zagłady wydrążono w wiecznej zmarzlinie na wyspie Spitsbergen na norweskim archipelagu Svalbard . Problem w tym, że zrobiło się tam nienormalnie ciepło. Za główną przyczynę arktycznego wzmocnienia uważa się zmniejszanie się pokrywy lodowej w Arktyce. Lód – a zwłaszcza lód pokryty warstwą śniegu – ma znacznie wyższe albedo niż woda. To oznacza, że odbija o wiele więcej światła słonecznego, działając jak potężny planetarny klimatyzator. Po jego „wyłączeniu” temperatury Arktyki szybują. Nietypowe skutki ogrzewania się Arktyki Na północy Ziemi działa więc wyjątkowo silne pozytywne sprzężenie zwrotne. Im mniej lodu, tym prędzej nagrzewa się region – przyspieszając dalsze topnienie lodu. Wzrost temperatur to jednak zaledwie pierwszy efekt tego procesu. On sam wywołuje kolejne, niekiedy zupełnie nieoczekiwane skutki. Jeden z nich został właśnie opisany w artykule opublikowanym czasopiśmie „Limnology nad Oceanography”. Grupa naukowców m.in. z niemieckiego Instytutu Alfreda Wegenera, przewiduje, że ocieplanie się Arktyki poskutkuje jej „zmeduzow…

czy-arktyke-czeka-inwazja-wielkich-meduz-taki-moze-byc-efekt-ocieplenia-polnocnych-wod-8abe703.jpg
width: 5045
height: 3342

W starożytnej willi odnaleziono dwie tajemnicze mozaiki. Przedstawiają mitycznego potwora
type: item
date: 2023-04-07T09:00:00.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: Edukacja
subject: legendy
subject: meduzy
subject: mity
subject: mozaika
subject: rzym
subject: starożytny rzym
subject: zabytki
description: We włoskiej willi z czasów rzymskich archeolodzy odnaleźli dwie mozaiki, które przedstawiały mityczną meduzę. Budynek należał do dynastii Antoninów, która panowała w latach 96–192 n.e. To w tym okresie Rzym był u szczytu swojej potęgi.
encoded: W tym artykule: Mozaiki przedstawiały mitologiczną Meduzę Naukowcy nie są pewni, jaką funkcję pełniły te pokoje Złoty wiek Cesarstwa Rzymskiego Włoscy i amerykańscy archeolodzy prowadzili wykopaliska w pozostałościach starożytnej willi z II wieku. Budynek znajdował się niedaleko rzymskiej drogi Via Appia, zaledwie 30 km na południowy wschód od Rzymu. W czasach cesarstwa rzymskiego istniało tu miasteczko Lanuvium. Było ono popularnym kurortem letnim dla ludzi władzy, którzy na chwilę chcieli uciec od zgiełku stolicy. W tym miejscu swoje wille posiadali nie tylko zamożni Rzymianie, ale również cesarze z dynastii Antoninów. Mozaiki przedstawiały mitologiczną Meduzę W trakcie prac archeolodzy odkryli dwie niezwykłe mozaiki, które przedstawiały Meduzę. Według mitologii greckiej była to najmłodsza z trzech Gorgon i córka Forkosa i Keto, bóstw morskich. Legenda głosi, że początkowo Meduza była przepiękną kobietą o bujnych, ciemnych włosach. Pewnego dnia w świątyni Ateny doszło do zbliżenia jej z Posejdonem, co było uważane za świętokradztwo. Za karę kobieta została przemieniona w odrażającą bestię, a jej włosy zamieniły się w przerażające węże. Rzymscy pisarze zwracali również uwagę na to, że jej spojrzenie zamieniało ludzi w kamień. Badacze odnaleźli te wyjątkowo dobrze zachowane mozaiki w dwóch pomieszczeniach willi, która należała właśnie do dynastii Antoninów. Badanie metodą datowania radiowęglowego wykazało, że powstały najprawdopodobniej w II wieku, a więc bardzo możliwe, że na zlecenie rodziny cesarskiej. Naukowcy nie są pewni, jaką funkcję pełniły te pokoje Archeolodzy opisują, że zarówno na jednej, jak i na drugiej mozaice, Meduza wpatruje się w dal. – Wygląda tak, jakby się nad czymś głęboko zastanawiała – twierdzi Timothy Renner, profesor historii na Montclair State University w New Jersey i współautor odkrycia. Legiony rzymskie: 400 lat wojen z plemionami germańskimi wzdłuż Dunaju Legiony rzymskie zajmowały jedną stronę rzeki, a lud germański drugą. To właśnie …

meduza-caravaggio-ba93a5d.jpg
width: 2822
height: 2256

Naukowcy wreszcie nagrali gigantyczną meduzę-widmo
type: item
date: 2021-12-08T14:10:25.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: meduzy
subject: oceany
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Meduzy wciąż są zagadkowymi stworzeniami dla biologów morskich, a zwłaszcza – Stygiomedusa gigantea jedna z największych meduz na świecie. Od czasu odkrycia naukowcy zetknęli się z nią tylko około 100 razy
encoded: W tym artykule: Gigantyczna meduza-widmo Meduzy w Bałtyku Oceany to najbardziej niezbadana część Ziemi. Szacuje się, że nadal nie znamy setek organizmów żyjących głęboko pod powierzchnią wody. Ciemności i wysokie ciśnienie to tylko część utrudnień, z jakimi borykają się naukowcy prowadzący szczegółowe badania. Tym bardziej cieszą takie dokonania jak to. W głębinach zatoki Monterey Bay u wybrzeży Kalifornii nie tylko zaobserwowano, ale również nagrano ekstremalnie rzadkiego drapieżnika. 200 kilogramowa meduza atakuje ludzi koktajlem 200 toksyn Nemopilema nomurai, czyli meduza Nomura jest szeroka na ponad dwa metry i potrafi ważyć do 200 kilogramów. To światowa czołówka dla tego gatunku. Globalne ocieplenie spowodowało wzrost liczb... Gigantyczna meduza-widmo Biolodzy morscy z Instytutu Badawczego Akwarium Monterey Bay (MBARI) „przyłapali” olbrzymią meduzę-widmo Stygiomedusa gigantea na głębokości 975 metrów. To dopiero dziewiąty raz w historii, kiedy naukowcom z Kalifornii udało się zauważyć to nieuchwytne zwierzę. Dodajmy, że prób były tysiące. View oEmbed on the source website – Ta olbrzymia meduza została po raz pierwszy zbadana w 1988 r. Od tego czasu naukowcy zetknęli się z nią tylko około 100 razy – czytamy w oficjalnym oświadczeniu badaczy. Stygiomedusa gigantea to jedna z największych meduz na świecie. Jej ciało w kształcie dzwonu może mierzyć ponad 1 metr szerokości, ramiona dorastają nawet do 10 metrów. Do tej zaobserwowano ją w najgłębszych częściach wszystkich oceanów świata z wyjątkiem Arktyki. Biolodzy morscy tłumaczą, że obserwacje giganta są rzadkie, ponieważ żyją zbyt głęboko, żeby ludzie czy łodzie morskie miały morskie do nich łatwy dostęp. O meduzie wiadomo stosunkowo niewiele. Naukowcy twierdzą, że używa długich ramion do złapania ofiary, a następnie wsadzenia jej do otworu gębowego. Drapieżnik żyje na głębokościach, do których nie dociera słoneczne światło. W poruszaniu się po ciemku pomagają mu okresowe impulsy emitowane przez lekko świecącą po…

naukowcy-wreszcie-nagrali-gigantyczna-meduze-widmo-5138a59.jpeg
width: 1132
height: 574

„Balet meduz”. Ta niezwykła fotografia zdobyła pierwsze miejsce w prestiżowym konkursie fotograficznym
type: item
date: 2021-11-08T15:24:09.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Fotografia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: fotografia
subject: meduzy
subject: morze śródziemne
subject: nagrody
subject: Wolny czas
subject: zdjęcia
description: Ta zachwycająca fotografia, na której widać 11 świecących meduz robi wrażenie i nie powinno dziwić, że właśnie to zdjęcie zostało wyróżnione w konkursie European Wildlife Photographer of the Year. Na zdjęciu są jednak tylko dwie meduzy, a to, że widać ich więcej, jest efektem sprytnej sztuczki autora.
encoded: W tym artykule: 6 lat prób Polacy wyróżnieni w dwóch kategoriach Nagrodę „Wildlife Photographer of the Year 2021” zdobył hiszpański fotograf Angel Fitor. Zajmuje się fotografią przyrody i wielokrotnie zdobywał ważne nagrody branżowe, między innymi World Press Photo, Big Picture, Sony World Photography oraz Wildlife Photographer of the Year. Jego zdjęcia były publikowane w wielu prestiżowych magazynach popularnonaukowych, również w National Geographic. 6 lat prób Na zrobienie zdjęcia meduz Angel Fitor czekał aż 6 lat. Wielokrotnie próbował uchwycić idealny kadr, ale bezskutecznie. - Ponad 6 lat próbowałem uchwycić takie zdjęcie i zmierzyłem się z wieloma porażkami. Nie było to jednak demotywujące, ponieważ miałem świadomość wyzwania, przed jakim stanąłem. - pisze fotograf w swoim oświadczeniu. Meduzy widoczne na zdjęciu to cotylorhiza tuberculata, znane jako „śródziemnomorskie”. Występują powszechnie w Morzu Śródziemnym, Egejskim i Adriatyckim. Jej średnica może osiągać nawet 35 centymetrów. Zdjęcie zostało zrobione w 2014 roku. Autor, robiąc zdjęcie, użył 11 fleszy lampy błyskowej i uchwycił meduzę, która powoli dryfowała. To dzięki błyskom udało się osiągnąć taki efekt. Fotografia została zrobiona krótko przed tym, jak żyjące istoty w lagunie Mar Menor, w południowo-wschodniej Hiszpanii zaczęły powoli wymierać. Stało się tak w wyniku masowego rozwoju fitoplanktonu. Ten z kolei pochłaniał zbyt dużą ilość tlenu, co zaburzyło cały ekosystem akwenu. Systematycznie zaczęły obumierać trawy morskie i wodorosty. Mar Menor jest największą słonowodną laguną w Europie. Autor przyznaje, że zdjęcie ma być hołdem dla tego zbiornika. A jury przyznaje, że ten niesamowity obraz przemówił do nich na wielu płaszczyznach — Chwilę po zrobieniu zdjęcia nastąpiła katastrofa ekologiczna w tym regionie. Dlatego ta fotografia mówi wszystko o problemach tego regionu. - mówi Jim Brandenburg, członek jury. Polacy wyróżnieni w dwóch kategoriach Pisząc o European Wildlife Photographer of the Yea…

balet-meduz-e1444d9.jpeg
width: 1210
height: 807

200 kilogramowa meduza atakuje ludzi koktajlem 200 toksyn
type: item
date: 2021-04-19T13:07:08.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: meduzy
subject: Travel
description: Nemopilema nomurai, czyli meduza Nomura jest szeroka na ponad dwa metry i potrafi ważyć do 200 kilogramów. To światowa czołówka dla tego gatunku. Globalne ocieplenie spowodowało wzrost liczby osobników tego gatunku, który co roku koktajlem trucizn ze swoich parzydełek skutecznie uprzykrza życie kąpiącym się u wybrzeży Japonii, Korei i Chin.
encoded: W tym artykule: Człowiek jest bez szans Śmiertelny koktajl Człowiek jest bez szans W nadmorskich miejscowościach sieją one prawdziwe spustoszenie - jak udokumentował kanał National-Geographic TV. Po ukąszeniu jad wywołuje natychmiastowy ból, zaczerwienienie i opuchliznę. W rzadkich przypadkach, gdy nadmiar jadu doprowadza do szoku, spotkanie z Nomurą może zakończyć się poważnym uszczerbkiem na zdrowiu, czy nawet śmiercią - jak już już pisaliśmy na national-geographic.pl Choć nie jest to nowy i nieznany gatunek meduzy, naukowcy dopiero teraz z pomocą sekwencjonowania genów, procesu badania miejsca i czasu ich aktywności (tzw. transkryptomiki) oraz proteomiki (badanie struktury białek, ich funkcji i zależności między nimi) próbują rozszyfrować tajemnicę szczodrze wydzielanej przez nią toksyny. View oEmbed on the source website Śmiertelny koktajl A właściwie to koktajlu aż 200 różnych toksyn. A każda z nich wydaje się być zaprojektowana tak, by uszkodzić konkretny system czy organ w organizmie. – Próbowaliśmy odseparować poszczególne toksyny z tego miksu w ciele Nemopilema nomurai, ale to rozdzielanie białek okazało się niezwykle skomplikowane – piszą autorzy w czasopiśmie “Journal of Proteome Research”. Oznacza to, że toksyna meduzy Nomura jest tak złożoną substancją, że ciężko bez bardzo specjalistycznych narzędzi wyróżnić jej pojedyncze składniki. A chciano ”jedynie” zrozumieć, który element tej układanki jest zabójczy - czytam w Science Alert. Żywej meduzie naukowcy obcięli parzydełka, zamrozili, poddali odwirowaniu i wyłuskali nematocysty, wyspecjalizowane komórki zawierające ładunek jadu. Z komórek wyciągnęli białka odpowiadające za toksynę i po rozdzieleniu na różne grupy zaczęli wstrzykiwać myszom czekając na taką, która mysz uśmierci. View oEmbed on the source website W rezultacie uzyskano grupę 13 białek związanych z najbardziej zabójczymi składnikami jadu. Część z nich atakuje ściany komórek, inne zaburzają kanały potasowe (odpowiadają za regulację napięcia …

200-kilogramowa-meduza-atakuje-ludzi-koktajlem-200-toksyn-fot-zrzut-pbs-learning-3e06b33.jpeg
width: 1024
height: 415

Małe "galaretowate stwory" sparaliżowały pracę elektrowni jądrowej w Korei. I to nie pierwszy raz
type: item
date: 2021-04-09T11:49:49.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: elektrownia
subject: energia
subject: korea południowa
subject: meduzy
subject: oceany
subject: Travel
subject: zmiany klimatyczne
description: Grupa salp, poruszających się w zwartej kolonii, dosłownie zatkała systemy wodne używane do chłodzenia reaktorów w elektrowni jądrowej Hanul.
encoded: Salpy choć niewielkie mogą powodować ogromne problemy. Te galaretowate morskie zwierzęta, wyglądem przypominające meduzy, zazwyczaj mierzą mniej niż 10 centymetrów. Ale ostatnie doniesienia pokazują, że są poważnym zagrożeniem dla energii jądrowej w Korei Południowej. Grupa salp, poruszających się w zwartej kolonii, dosłownie zatkała systemy wodne używane do chłodzenia reaktorów w elektrowni jądrowej Hanul (kor. Uljin NPP). Firma będąca właścicielem i operatorem elektrowni - Korea Hydro & Nuclear Power Co. - musiała wydać decyzję o zamknięciu reaktorów Hanul 1 i Hanul 2. Prace reaktorów wstrzymano we wtorek 6 kwietnia. Jak się okazuje to już drugie takie zamknięcie w ciągu ostatnich trzech tygodni. Pod koniec marca reaktory nie pracowały ponad tydzień. Także z powodu niesfornych salp. Przestoje w pracy elektrowni wywołane małymi żyjątkami mogą być bardzo kosztowne. A koszty tym wyższe, im dłużej będą trwać utrudnienia. Analityk Bloomberga wylicza, że energia utracona w czasie pierwszego ośmiodniowego zamknięcia to równowartość 60 000 ton skroplonego gazu ziemnego. Koszt strat szacuje więc na około 21,8 mln dolarów. Nic więc dziwnego, że władze elektrowni poszukują szybkiego i skutecznego rozwiązania problemu. 200 kilogramowa meduza atakuje ludzi koktajlem 200 toksyn Nemopilema nomurai, czyli meduza Nomura jest szeroka na ponad dwa metry i potrafi ważyć do 200 kilogramów. To światowa czołówka dla tego gatunku. Globalne ocieplenie spowodowało wzrost liczb... Salpy morskie mogą łączyć się w łańcuchy o długości nawet kilku metrów. W tego typu układach, przypominających podwodne kryształy, dryfują w oceanicznych głębinach. Nagły wzrost liczebności salp wynika z ich nietypowej strategii rozmnażania. Pojedyncza salpa uruchamia mechanizm będący swoistą „fabryką klonów”. Tak powołane do życia potomstwo salpy jest identyczne pod względem genetycznym. Liczebność populacji salp wzrasta zazwyczaj w okolicach czerwca, kiedy wody stają się cieplejsze. Dlaczego więc w tym roku ich …

lancuchy-salp-moga-ciagnac-sie-kilometrami-fot-getty-images-c3f216a.jpeg
width: 1000
height: 667

Ta meduza może sparzyć nawet bez dotykania człowieka. Oto Cassiopea
type: item
date: 2020-12-28T13:35:28.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: meduzy
subject: Travel
description: Pływając w przybrzeżnych wodach Florydy, Karaibów czy Mikronezji można trafić na niezwykłą meduzę pozbawioną parzydełek. Fakt ten nie czyni kontaktu z Cassiopeą przyjemniejszym, bo to stworzenie umie ciskać we wroga ”śluzowymi granatami”.
encoded: Nie trzeba dotykać jej galaretowatego ciała, by się zranić. Wystarczy wejść w rozsiewaną wokół toksyczną chmurę. Ten niezwykły mechanizm zaczepno-obronny opisano w najnowszym numerze czasopisma ”Communications Biology”. View oEmbed on the source website Nazywane odwróconymi (życie spędzając pływając ”brzuchem” do góry), meduzy Cassiopea były obiektem zainteresowania biologów morskich przez dobre 100 lat. Dopiero teraz udało się w pełni zrozumieć tę ich sztuczkę z parzącą chmurą. Poznanie mechanizmu odpowiadającego za powstawanie tych mikroskopijnych, niezależnych i samosterujących się parzydełek może pomóc ochronić kolejne pokolenia pływaków, tak często padających ofiarami Cassiopei. Nawet, gdy starają się trzymać od nich zdrowy dystans. – Wiedzieliśmy, że tajemnica kryje się w wydzielanym przez meduzy śluzie. Pod mikroskopem widać było, że coś w nim pływa. Nazwali te nieznane struktury cassiosomami – tłumaczy współautorka badania i Cheryl Ames, biolożka morska z Smithsonian National Museum of Natural History. Niczym pajęczą sieć krewetki czy małe ryby łapią się w chmurę śluzu. Gdy przepływa przez nią człowiek, ma wrażenie ”parzącej wody”. Choć wystawienie skóry na toksynę wywołuje silne swędzenie i lekki ból, wydłużony kontakt jest dla ludzi szkodliwy. To, co w śluzie atakuje, owe cassiosomy, to przypominające popcorn grudki śluzu. Zbudowane z kilku warstw mają galaretowaty środek otoczony komórkami parzydełkowymi (nematocytami) oraz setką rzęsek, którymi ów ”granat” porusza się w wodzie. – One są jak roboty sprzątające, w pełni autonomiczne. Niczym małe Roomby odbijały się od krewetek, którymi je karmiliśmy, jedną po drugiej zabijając – wyjaśnia Ames. View oEmbed on the source website Choć biolodzy sądzili wpierw, że mogą mieć do czynienia z pasożytami współpracującymi z Cassiopeą, badanie genetyczne pokazało, że meduza i cassiosomy to ten sam organizm. Dalsze badania pokazały, że uzbrojone w ten sam sposób są jeszcze 4 inne gatunki meduz. Zagadką pozostaje jeszcz…

meduza-moze-poparzyc-ludzi-nawet-bez-dotykania-ich-fot-getty-images-673cddc.jpeg
width: 2122
height: 1413

Sędziwy wędrowiec. Podążając szlakiem żółwi
type: item
date: 2020-07-31T08:39:30.000Z
creator: Tim Appenzeller
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: ekologia
subject: gady
subject: kanada
subject: karaiby
subject: Kultura
subject: meduzy
subject: natura
subject: Travel
subject: żółwie
description: Żółwie skórzaste – ogromne, najgłębiej nurkujące i mające największy zasięg spośród wszystkich żółwi – trwają na Ziemi od milionów lat.
encoded: Pewnego dnia w lecie 1961 r. biolog Sherman Bleakney został poinformowany telefonicznie o dziwnym stworzeniu, które rybacy właśnie wyładowali na nabrzeżu w Halifax w Nowej Szkocji. Bleakney, który mieszkał w pobliżu, szybko się tam zjawił i zobaczył przewróconego na grzbiet, otoczonego tłumem ciekawskich gada. Był to ogromny, ważący 400 kg czarny żółw morski o miękkiej, gumowatej skorupie, przednich płetwach jak skrzydła i potężnej, stożkowatej głowie w kształcie pocisku artyleryjskiego. Bleakney rozpoznał w nim żółwia skórzastego – największego z morskich gadów. O ile pamiętał, było to stworzenie tropików, równie nie na miejscu w zimnych, szarych kanadyjskich wodach, jak papugi w parku w Halifax. Kiedy jednak zaczął się dopytywać, okazało się, że rybacy widywali żółwie skórzaste u atlantyckich wybrzeży Kanady na tyle regularnie, by nazywać późne lato „sezonem żółwi”. Wyraźnie mamy tu do czynienia z coroczną inwazją żółwi tropikalnych na chłodne wody naszych atlantyckich wybrzeży – napisał w 1965 r. Południowe pochodzenie żółwi było dlań jasne już po przyjrzeniu się kilku martwym okazom. Jeden straszył wbitą w oko gałązką mangrowca; inne miały na ciałach ciepłowodne wąsonogi. Najwyraźniej żółwie skórzaste przeżywały też, a nawet miały się doskonale w temperaturach, które zabiłyby ich kuzynów. Jeszcze dziwniejsze było to, co znaleziono w ich wnętrznościach: żołądki zawierały masę przeżutych parzących meduz, a przełyki wysłane były siedmiocentymetrowymi, skierowanymi w głąb kolcami, które utrzymywały tę śliską zdobycz w żołądku. Rodowód żółwi skórzastych sięga 100 mln lat wstecz. – Żyły na plażach w czasach, gdy najważniejszym drapieżcą był T. Rex – mówi Scott Eckert z Wider Caribbean Sea Turtle Conservation Network na Duke University. Gady te wyróżniają się cechami pozwalającymi przetrwać wiele. Mogą nurkować na ponad kilometr, przepływać oceany i utrzymywać ciepłotę ciała w wodzie bliskiej zamarznięcia. Przeżywają na diecie, którą tolerują nieliczne stworzenia. I, c…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8a7a6fe48bbbe49074ad847a7f11630aa33726b1-ba1eb2e.jpeg
width: 714
height: 474

W oceanach kończy się tlen. Najbardziej cierpią duże ryby
type: item
date: 2020-03-23T11:07:01.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Edukacja
subject: Lifestyle
subject: meduzy
subject: oceany
subject: ryby
description: Napędzane zmianami klimatu podgrzewanie atmosfery i nadmiar substancji pokarmowych spływających z pól pozbawiają oceany tlenu i zagrażają wielu gatunkom ryb. Wnioski ze swojego badania Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) ogłosiła podczas międzynarodowej konferencji klimatycznej w Madrycie, COP25.
encoded: Zielone od alg brzegi morza nikogo już nie dziwią, niestety. Jak cieszyć się kąpielą w ciepłej wodzie, gdy nie da się do niej wejść. O ile sinice to dla nas dyskomfort, ewentualnie powód do irytacji, to napędzane azotem i fosforem z nawozów sztucznych nadmierne kwitnienie roślin przesądza o życiu i śmierci morskich istot. View oEmbed on the source website To jednak nic nowego. Dyskutuje się o tym od lat. Groźną ”nowością” jest coraz bardziej dostrzegalny ubytek tlenu. W latach ’60 ubiegłego wieku istniało ma mapie świata 45 miejsc doświadczających tego problemu. Dziś, twierdzi IUCN, mamy ich 700. Niski poziom tlenu w wodzie morskiej najbardziej zagraża dużym i szybkim rybom, jak tuńczyk, marlin czy rekin. Tlen przy brzegu wchłaniają rośliny na ”azotowych sterydach”, jednak w głębiach problemem jest inny proces. Gdy dwutlenek węgla trafia do atmosfery w naturalny sposób jest wychwytywany przez zbiorniki wody. W ten sposób światowe oceany i morza podgrzewają się. I to coraz bardziej, bo emitujemy coraz więcej CO2. A w ciepłej wodzie trudniej utrzymać tlen. View oEmbed on the source website – Od 1960 do 2010 roku poziom tlenu rozpuszczonego w oceanach spadł o 2 proc. Jeżeli nawet tak uśredniona wartość nie wydaje się zbyt duża, to w tropikach są miejsca, gdzie woda morska ma poziom tlenu obniżony o 40 proc. Z takiego obrotu spraw cieszą się najwyżej meduzy – zauważa Al Jazeera. Według Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody jesteśmy na równi pochyłej. W ostatnim półwieczu proces odtleniania oceanów przyśpieszył czterokrotnie. – Nawet przy najbardziej optymistycznych założeniach odnośnie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, ten proces nadal będzie trwał – powiedziała stacji Al Jazeera Minna Epps, dyrektorka, należącego do Unii, Global Marine and Polar Program. View oEmbed on the source website Duże ryby cierpią najbardziej, bo potrzebują najwięcej energii. Coraz częściej wspomniane drapieżniki muszą przenosić żerowiska na mniejsze głębokości, bo tam jest więcej tlenu…

w-oceanach-konczy-sie-tlen-aacef97.jpeg
width: 3644
height: 2358

Słynne jezioro meduz... prawie bez meduz. Naukowcy ostrzegają, to może być początek większego problemu
type: item
date: 2018-07-12T08:43:39.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: jeziora
subject: meduzy
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Wyjątkowy gatunek meduzy zamieszkującej Palau, Mastigias, cierpi z powodu suszy i efektów El Niño.
encoded: Pływanie z liczną populacją meduz z gatunku Mastigias sp. (golden jellyfish, ang. złota meduza) w słonym jeziorze w Palau od dawna figuruje na liście marzeń żądnych przygód podróżników. Jednak akurat ta przygoda może być już wkrótce niedostępna, gdyż te słynne meduzy niemal całkiem zniknęły. Prawdopodobnie osiadają na dnie jeziora jako polipy – będące wczesnym etapem w cyklu rozwojowym meduzy. Jeśli to prawda, to naukowcy mają nadzieję, że wraz z poprawą warunków panujących w jeziorze, nowe pokolenie znowu zacznie produkować dorosłą pływająca postać meduzy, tak uwielbianą przez turystów. Jednak inni eksperci ostrzegają, że w dłuższej perspektywie przyszłość wyjątkowego ekosystemu jeziora może być zagrożona z powodu zmian klimatu. Co więcej, jako że meduzy stanowią widoczny element ekosystemu, ich zachowanie może być odpowiedzią na drobne zmiany, o których my niewiele jeszcze wiemy. - One mogą być po prostu czubkiem góry lodowej – tłumaczy David Gruer, badacz National Geographic, biolog morski w Baruch College, City University of New York, i w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej. Meduz coraz mniej Jezioro Jellyfish Lake na wyspie Eil Malk należącej do Palau – kraju położonego na zachodnim Pacyfiku – jest objęte ochroną UNESCO w ramach listy światowego dziedzictwa. To zapierający dech w piersiach skarb natury i wyjątkowe środowisko, o niezwykle bogatej faunie i florze oraz rafie koralowej. Na obszarze tym jest kilka jezior słonych, każde ze swoim własnym rodzajem złotej meduzy. Najbardziej znanym jeziorem jest Jellyfish Lake – tzw. jezioro meduz. Jezioro słynie również z tego, że na głębokości mniej więcej 13 metrów woda ma większą koncentrację toksycznego siarkowodoru. Przez to nurkowanie z pełnym akwalungiem jest niebezpieczne, w jeziorze można jedynie uprawiać snorkeling. W marcu Coral Reef Research Foundation, fundacja mająca siedzibę w Kalifornii i Palau, oszacowała, że populacja meduz w jeziorze wynosi 600 tysięcy, czyli dużo mniej niż wcześniej, kiedy było …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ac29019cd344f8b18ed9d51945f4a87ccabca14c-f7d64b2.png
width: 522
height: 375

Rybka uwięziona w meduzie. I ty mówisz, że masz zły dzień?
type: item
date: 2016-06-09T08:27:28.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: meduzy
description: Jeżeli uważasz siebie za pechowca, to widząc tą sytuację możesz zmienić zdanie. Ta rybka utknęła wewnątrz meduzy. Zwierzątka są dosłownie skazane na siebie.
encoded: W grudniu zeszłego roku fotografowie podwodnego świata Tim Samuel i Franny Plumridge nurkowali na wstrzymanym oddechu w Zatoce Byrona przy wschodnim wybrzeżu Australii, kiedy Samuel został świadkiem interesującej sceny. Zrobił zdjęcie żółtej rybie uwięzionej w ciele przezroczystej meduzy i opublikował je na swoim instagramowym profilu. Jednak dopiero w zeszły wtorek, kiedy DiscoverOcean zamieściło to zdjęcie na swoim Instagramie, obraz zdobył niezwykłą popularność. Samuel twierdzi, że później wysłał to zdjęcie do serwisu Reddit, gdzie znowu zdobyło listę najpopularniejszych wpisów - i to dwukrotnie. - Obudziłem się dzisiaj rano, bo komórka szalała po tym, jak jedno z moich zdjęć opublikowano na innym koncie - napisał Samuel na Instagramie. - Nie do wiary, ile uwagi przyciąga ten mały osobnik. Jako fotograf morskiego życia Samuel nigdy wcześniej nie widział podobnej sceny. Ogon ryby wystawał z tyłu meduzy, dzięki czemu ryba mogła popychać ją do przodu. W czasie 20 minut kiedy Samuel i Plumridge z zaciekawieniem i niedowierzaniem przyglądali się całej scenie, rybo-meduza kołysała się i pływała w kółko. Ryba sprawiła, że meduza straciła równowagę i popychała ją w wodzie z jednego boku na drugi. W niektórych momentach duet po prostu zamierał w bezruchu. - Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem - mówi Samuel. Po obejrzeniu widowiska, Samuel i Plumridge popłynęli dalej, by fotografować żółwie. - Oczywiście zastanawiałem się nad oddzieleniem zwierząt - powiedział Samuel CNN - ale ostatecznie postanowiłem zostawić naturę w spokoju. Tekst: Elaina Zachos Źródło: National Geographic News Zobacz nasz nowy cykl "Warto spróbować"! W pierwszym odcinku uczymy się LANDKITE, próbujemy, testujemy, sprawdzamy co to buggy oraz pokazujemy jakich błędów unikać i dlaczego WARTO SPRÓBOWAĆ właśnie tej dyscypliny sportu. View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/28fbd5196a8f710d43e745d307ea4f394e3e93ce-919643c.jpeg
width: 945
height: 630

Zupa z meduz
type: item
date: 2015-08-13T08:54:29.000Z
creator: Agnieszka Franus
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: meduzy
subject: mikronezja
subject: ocean spokojny
description: Miliony złotych meduz migrujących o poranku w stronę słońca to wielka atrakcja wyspy Eil Malk na Palau, archipelagu składającym się z ponad 500 wysp rozrzuconych po zachodnim Pacyfiku, a należących do Mikronezji.
encoded: Ten niecodzienny spektakl ma miejsce w Jeziorze Meduz, jednym z wielu w tym rejonie, słonych zbiorników wodnych. Ale co najważniejsze można podziwiać ten fenomen pływając w meduzowej zupie, obserwując, jak te przypominające parasole zwierzęta filtrują wodę i z gracją unoszą się w wodnej toni. Naukowcy uważają, że tak niezwykłe nagromadzenie meduz jest spowodowane długotrwałą izolacją tego akwenu. Żyjące tam zwierzęta miały w bród jedzenia, nie miały za to naturalnych wrogów - nic więc dziwnego, że osiągnęły spektakularny reprodukcyjny sukces. Brak zagrożeń przyczynił się też do wykształcenia się innej wyjątkowej cechy tej populacji - czułki złotych meduz nie parzą tak, jak ma to miejsce w przypadku innych gatunków, więc można cieszyć się obcowaniem z nimi bez obaw.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3a5831da4e5ffb17a14697291645ccde070dbe00-148c6ce.jpeg
width: 1000
height: 666

Meduzy atakują u wybrzeży Wielkiej Brytanii
type: item
date: 2013-08-01T05:44:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: kornwalia
subject: meduzy
subject: wielka brytania
description: Turystów, którzy przed upałami uciekają na wybrzeże, ostrzega się przed meduzami. Gatunek o nazwie „lwia grzywa” posiada duże parzydełka, które mogą boleśnie poparzyć
encoded: Według najnowszych doniesień Organizacji Marine Conservation Society liczba meduz u wybrzeży Wielkiej Brytanii ciągle rośnie. Prosi się o zgłaszanie wszelkich zaobserwowanych przypadków występowania dużej ilości meduz w jednym miejscu. Zdaniem specjalistów zagęszczenie jest tak duże, że w niektórych miejscach tafla wody przypomina "jellyfish soup" (tłum.: zupę meduz). Prosi się o oglądanie, ale nie dotykanie meduz. Plaże najbardziej niebezpieczne są w Devon, Kornwalii i północno-zachodnim wybrzeżu. Gatunek określany jako lwia grzywa jest jednym z największych na świecie: osiąga nawet kilka metrów szerokości. Nie jest śmiertelnym zagrożeniem dla ludzi, ale blisko kontakt może się okazać bardzo bolesny. osiąga kilka metrów szerokości, z charakterystycznym pomarańczowym spływu gąszcz macki.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1b565aa0847a3b1e6b2f7e598cce94ca8ac06718-ade6491.jpeg
width: 4266
height: 2844

Kąpiel z meduzami
type: item
date: 2009-11-22T05:45:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: meduzy
subject: morze bałtyckie
subject: poparzenia
subject: zwierzęta
description: Coraz częściej słyszymy o groźnych zmianach w naturalnym środowisku człowieka, które mogą doprowadzić do katastrofy globalnej. Wiemy o tym, wierzymy, że tak może być, ale uważamy, że nas to nie dotyczy.
encoded: Ale gdy głębiej poszperamy w zakamarkach pamięci, znajdziemy niejeden przykład na to, że coś jest w tym naszym środowisku nie tak, jak dawniej. Za moich młodzieńczych czasów największą przyjemnością dzieci taplających się w wodach Bałtyku było „polowanie”na jasno różowe, galaretowate stworzonka wielkości talerzyka deserowego. Unosiły się one na wodach morza, rozpłaszczając i podkurczając w kształtne, przezroczyste kulki. Przyjemnie było mieć coś takiego w swoim wiaderku, wypełnionym wodą. Tragedią było, gdy po sztormie znajdowało się na plaży wyrzucone na piasek i mocno poszarpane galaretki, które mali ludzie z dużą dozą troskliwości usiłowali przywrócić do życia, wrzucając je z powrotem do wody. Były to chełbie modre – jedyne meduzy spotykane wtedy w Morzu Bałtyckim, całkowicie bezpieczne dla człowieka i jedynie u wyjątkowo wrażliwych ludzi powodujące lekkie poparzenia, podobne do słonecznych. W tym roku uaktywniły się ich groźniejsi krewniacy – żebropławy. Ich przezroczyste ciała mają około 10 cm długości i gdy się poruszają, to świecą. Wygląda to bardzo malowniczo, zwłaszcza w nocy, jest jednak jak groźba, wisząca w powietrzu. Wprawdzie meduzy te nie zagrażają bezpośrednio człowiekowi, ale w dużej ilości stanowią poważne zagrożenie dla populacji ryb. Tekst: Agnieszka Budo

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3593031345a679ca93b3533a8459cbb22768060f-3bd17a8.jpeg
width: 500
height: 335

Czy meduzy przejmą kontrolę na morzach i oceanach?
type: item
date: 2009-11-15T05:30:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: meduzy
subject: nauka
subject: poparzenia
subject: środowisko
description: Meduzy pojawiły się na naszej planecie około 580 lat temu, jednak dopiero w ostatnim okresie działalność człowieka przyczyniła się do wyraźnego i groźnego zwiększenia ich populacji.
encoded: Naukowcy przewidują, że meduzy mogą przejąć kontrolę nad podwodnym życiem oceanów, gdyż pogłębiające się globalne ocieplanie klimatu, związane również ze wzrostem temperatury wody, może sprzyjać nadmiernemu rozrodowi bezkręgowców. Sprzyja temu także nie kontrolowana eksploatacja miejsc połowu ryb oraz inne ludzkie ingerencje na terenach wodnych, zmniejszające ilości ryb, które są przecież największym konkurentem do wspólnego z bezkręgowcami pokarmu – planktonu. A trzeba pamiętać o tym, że niektóre gatunki meduz, występujące w Morzu Śródziemnym, morzach południowo-wschodniej Azji, w Zatoce Meksykańskiej, Morzu Północnym czy Czarnym, powodują poważne poparzenia. Najbardziej niebezpieczna jest Aretuza, zwana również „żeglarzem portugalskim”. Ta intrygująca nazwa została jej nadana ze względu na posiadany przez nią naturalny pęcherz powietrzny, który pełni funkcje „żagla”. Wprawdzie mierzy ona zaledwie 20-30 cm, ale jej macki osiągają długość do 30 metrów! Specjaliści ostrzegają, że poparzenia spowodowane przez nią mogą wywołać tachykardię, czyli przyspieszenie pracy serca, a także skurcze mięśni i trudności z oddychaniem. Nieszczęśnicy poparzeni przez tego galaretowatego stwora w 30 do 50 procent trafiają do szpitala, a uczulenie na jego jad może doprowadzić nawet do zatrzymania pracy serca i śmierci. Nie chcemy wzbudzać paniki, ale należy wiedzieć, że wiosną tego roku dotarła ona do Morza Śródziemnego, na Lazurowe Wybrzeże i do Hiszpanii. Tekst: Agnieszka Budo

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/de36f98aec2f4ef51338ddbc50b44fa94335990c-6bafc07.jpeg
width: 500
height: 334