Jak przez lata zmieniały się Zimowe Igrzyska Olimpijskie? Od Chamonix do Cortiny d'Ampezzo
Historia zimowych igrzysk to opowieść o narodowych ambicjach, przełomowych zwycięstwach, politycznych napięciach i kontrowersjach, które niejednokrotnie wpływały na los całych państw. Od Chamonix i pierwszych startów Polaków, przez „cud na lodzie” w Lake Placid, aż po skandale w Soczi — zimowe igrzyska odzwierciedlają zmieniający się świat.
Na myśl o początkach Igrzysk Olimpijskich od razu przychodzą obrazki ze świata starożytnej Grecji. Tamtejsze zmagania, w skład których wchodziły m.in. wyścigi rydwanów, były protoplastą współczesnych międzynarodowych zawodów sportowych. W pierwszych nowożytnych Igrzyskach Olimpijskich, które odbyły się w Atenach w 1896 roku, udział wzięło 245 mężczyzn reprezentujących 14 krajów. Wydarzenie to zapoczątkowało cykl jednej z największych imprez sportowych, która co cztery lata skupia na sobie wzrok całego świata. Na pierwsze zimowe Igrzyska Olimpijskie sportowcy i kibice musieli jednak jeszcze trochę poczekać. Zawody w dyscyplinach zimowych po raz pierwszy odbyły się 28 lat później, we francuskiej miejscowości Chamonix, u podnóża Mont Blanc. Od tamtej pory Zimowe Igrzyska Olimpijskie rozgrywano na trzech kontynentach, pisząc historię wielu wcześniej nikomu nieznanych dyscyplin sportowych. Chamonix – gospodarz pierwszych Zimowych Igrzysk Choć pierwsza zimowa impreza odbywająca się w Chamonix zdobyła tytuł pełnoprawnych Igrzysk Olimpijskich dopiero w 1926 roku (dwa lata po zmaganiach), podczas sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Lizbonie, to jej zasięg miał zdecydowanie międzynarodowy wymiar. W zawodach, których inauguracja odbyła się 25 stycznia 1924 roku, wzięło udział łącznie 258 sportowców z 16 krajów. W zmaganiach uczestniczyła również reprezentacja polskich sportowców, której chorążym podczas ceremonii otwarcia został legendarny dziennikarz Kazimierz Smogorzewski. Niestety, z powodu opóźnienia pociągu polscy sportowcy nie zdołali dotrzeć na przemarsz inauguracyjny, przez co urodzony w Sielcu publicysta reprezentował polskie barwy w pojedynkę. Pierwsze igrzyska bez narciarstwa? Pierwszym złotym medalistą w historii Zimowych Igrzysk Olimpijskich został Amerykanin Charles Jewtraw, który zwyciężył w biegu łyżwiarstwa szybkiego na dystansie 500 metrów. Był to jedyny złoty medal dla Stanów Zjednoczonych podczas tamtej imprezy, która medalowo została zdominowana przez Norwegów. Sensacją turnieju okazał się norweski narciarz Thorleif Haug, któremu udało się trzykrotnie stanąć na najwyższym stopniu podium: dwukrotnie w biegach narciarskich oraz raz w kombinacji norweskiej. Co ciekawe, pierwsze Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbywały się bez dyscypliny, która dziś stanowi fundament tego typu sportowych zmagań. W zawodach w Chamonix nie brali bowiem udziału narciarze zjazdowi — ich konkurencja zadebiutowała dopiero na igrzyskach w niemieckim Garmisch-Partenkirchen w 1936 roku. Pierwszy polski medal Na jakikolwiek medal polscy sportowcy musieli czekać do 1956 roku i igrzysk w Cortinie d’Ampezzo. Podczas tamtego turnieju na najniższym stopniu podium stanął urodzony w Zakopanem kombinator norweski Franciszek Gąsienica Groń. Co ciekawe, Polak przełamał medalową passę Skandynawów w tej dyscyplinie sportu, która od pierwszych zawodów w Chamonix była całkowicie zdominowana przez sportowców z północnego regionu Europy. Włoskie igrzyska były wyjątkowe nie tylko ze względu na brąz Gąsienicy Gronia. Były to pierwsze zimowe międzynarodowe zawody na taką skalę, w których udział wzięła reprezentacja ZSRR. Rywalizacja radzieckich sportowców była elementem rozgrywającej się wówczas zimnej wojny, a pokaz siły olimpijczyków ze Związku Radzieckiego miał udowodnić wyższość komunizmu. Propagandowy manewr się udał, gdyż sportowcy z ZSRR wygrali klasyfikację medalową, zdobywając łącznie aż 16 krążków. Największym sukcesem został okrzyknięty hokejowy triumf nad reprezentacją Kanady, która po raz pierwszy musiała ustąpić najwyższego miejsca na podium. Igrzyska w Cortinie osiągnęły również rekord pod względem liczby drużyn biorących udział w turnieju. Obok debiutującego ZSRR pierwsze starty zaliczyli sportowcy z Iranu i Boliwii. Międzynarodowy zasięg imprezy przyczynił się również do przełomowej innowacji, jaką było pierwsze masowe transmitowanie sportowych zmagań w telewizji. Triumf Wojciecha Fortuny Po 48 latach Zimowe Igrzyska Olimpijskie po raz pierwszy zawitały do Azji. Japońskie Sapporo zwyciężyło w rywalizacji o organizację imprezy nad kanadyjskim Calgary, fińskim Lahti oraz amerykańskim Salt Lake City. Reprezentanci Kraju Kwitnącej Wiśni entuzjastycznie podeszli do zawodów, chcąc zdobyć swój pierwszy złoty medal na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich. Bojowe nastawienie opłaciło się, a Japończycy całkowicie zdominowali konkurs skoków narciarskich na skoczni 70 m, stając na wszystkich trzech stopniach podium. Turniej rozgrywany w Sapporo był również przełomowy dla reprezentacji Polski. Wśród kadry sportowców, która w 1972 roku uczestniczyła w ceremonii otwarcia pod przewodnictwem narciarskiego mistrza świata Andrzeja Jana Bachledy-Curusia, znalazł się skoczek Wojciech Fortuna. Zawodnik urodzony w Zakopanem zdołał w Japonii wygrać konkurs na dużej skoczni, czym położył fundamenty pod popularyzację tej dyscypliny sportu w Polsce. Był to pierwszy złoty medal w historii polskich startów na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich. Igrzyska i polityka Od zawsze w trakcie odbywania się igrzysk olimpijskich tematy sportowe przeplatały się z polityką i relacjami międzynarodowymi. Nie inaczej było w przypadku igrzysk w Lake Placid, które odbywały się w 1980 roku. Tamtejsza impreza była prawdziwą eskalacją zimnej wojny, w trakcie której USA i ZSRR prześcigały się w walce o największe wpływy we współczesnym świecie. Starcie tych dwóch światowych potęg w hokejowej rywalizacji zostało w następnych latach okrzyknięte „cudem na lodzie”. Oliwy do ognia w rywalizacji pomiędzy Moskwą a Waszyngtonem dolał MKOl, który już w trakcie poprzednich zimowych imprez niekonsekwentnie ustalał zasady dotyczące uczestnictwa w olimpijskich zmaganiach. Wojna o „amatorstwo” polegała na wykluczaniu zawodników, którzy zawodowo pełnili rolę sportowców, zarabiając pieniądze na uprawianiu danej dyscypliny. Przepis ten dotknął przede wszystkim świat Zachodu, w którym większość profesjonalnych zawodników na co dzień reprezentowała barwy poszczególnych klubów sportowych. W krajach komunistycznych sportowcy byli zrzeszani wokół „amatorskich” drużyn zawodowych, które pod przykrywką fikcyjnych prac trenowały przyszłych olimpijczyków. Zawodnicy „na papierze” wykonywali zawód, np. milicjanta, podczas gdy w rzeczywistości skupiali się w pełni na karierze sportowej. Cud na lodzie Sytuacja ta doprowadziła do pełnej hegemonii drużyny ZSRR w rozgrywkach hokeja. Radzieccy reprezentanci byli uznawani za zdecydowanych faworytów podczas igrzysk w 1980 roku. Kadra USA, reprezentująca gospodarza turnieju, składała się przede wszystkim z amatorów i studentów z minimalnym doświadczeniem ligowym, tworząc jednocześnie najmłodszą drużynę w historii amerykańskiego hokeja. Mimo tej dysproporcji Amerykanom udało się wygrać mecz z ZSRR, a następnie zdobyć olimpijskie złoto w całym turnieju. Mecz ten w 2008 roku został wybrany przez Międzynarodową Federację Hokeja na Lodzie najważniejszym wydarzeniem stulecia w historii tej dyscypliny. Słowa komentatora, który 22 lutego 1980 roku w Herb Brooks Arena zapytał: „Czy wierzycie w cuda? Tak!”, na zawsze zapisały się w historii Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Najbardziej kontrowersyjne igrzyska w historii Kontrowersjami okryła się również impreza odbywająca się w 2014 roku w rosyjskim Soczi. Tamtejsze igrzyska zostały okrzyknięte najdroższymi w historii, a ich organizacja była zanurzona głęboko w machinach korupcji. Krytycy dopatrzyli się m.in. nieścisłości finansowych w procesie budowy 50-kilometrowej trasy kolejowej łączącej miasto Adler koło Soczi z górskim ośrodkiem Krasnaja Polana, gdzie odbywała się część sportowych zawodów. Źródła agencji antykorupcyjnych podają, że lwia część budżetu na budowę, który opiewał na ok. 8 miliardów dolarów, miała trafić w ręce rosyjskich oligarchów. Największa kontrowersja dotyczyła jednak rosyjskiej reprezentacji sportowców, która – choć zdobyła najwięcej medali ze wszystkich startujących państw – musiała zrzec się licznych wyróżnień. Wewnątrz rosyjskich struktur wykryto bowiem działający na szeroką skalę system ukrywania dopingu, który miał na celu zwiększenie szans sportowców z kraju ze stolicą w Moskwie. W konsekwencji śledztwa Rosja została nie tylko pozbawiona części medali, ale również zawieszona w prawach do startowania na kolejnych Zimowych Igrzyskach Olimpijskich. Już zaraz ceremonia otwarcia Trzymajmy kciuki, że podczas zbliżającej się imprezy obejdzie się bez podobnych skandali. Igrzyska w Mediolanie i Cortinie odbędą się w dniach 6–22 lutego 2026 roku. Ceremonia otwarcia, w trakcie której chorążymi polskiej kadry będą skoczek Kamil Stoch oraz panczenistka Natalia Czerwonka, odbędzie się na stadionie San Siro w Mediolanie 6 lutego o godz. 20:00. Źródła: Olimpijski.pl, Olympics.com, Onet, Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Zimowe Igrzyska Olimpijskie to święto nie tylko dla kibiców. Mediolan udostępnia ukryte dzieło Leonarda da Vinci
Mediolan przygotował na czas zimowych Igrzysk coś wyjątkowego. Nie udostępniany zwiedzającym od wielu lat fresk autorstwa Leonarda da Vinci, będzie można zobaczyć aż przez 7 tygodni. Zwiedzający będą mieli unikatową szansę podziwiania malowidła dostępnego wyłącznie konserwatorom.
Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich Mediolan–Cortina 2026, wyjątkowe dzieło Leonarda da Vinci zostanie na krótko udostępnione publiczności. Przez pięć tygodni, od 7 lutego do 14 marca, zwiedzający będą mogli zobaczyć rzadko dostępny mural autorstwa Leonarda, w komnacie zwanej „Salla delle Asse” w Castello Sforzesco (Zamku Sforzów) w Mediolanie. To miejsce na codzień pozostaje zamknięte z powodu trwających od wielu lat prac konserwatorskich. Fresk Leonarda ukryty na zamku w Mediolanie Monumentalne malowidło z końca XV wieku pokrywa sufit i ściany sali, niegdyś reprezentacyjnego pomieszczenia książęcej rezydencji, a dziś części muzealnego kompleksu. Włoska nazwa „Salla delle Asse” ozancza dosłownie „salę desek” i odnosi się do dawnego wystroju pomieszczenia, które było wyłożone drewnianymi panelami. Leonardo da Vinci rozpoczął pracę nad muralem w 1498 roku. Przedstawia on splątane pnie, gałęzie, korzenie i skały, tworzące iluzję naturalności na sklepieniu. Projekt nigdy nie został ukończony – już rok później Mediolan został zajęty przez wojska francuskie, a artysta musiał uciekać z miasta. Przez kolejne stulecia malowidło popadło w zapomnienie, przykryte warstwami tynku. Dzieło odkryto ponownie dopiero na przełomie XIX i XX wieku, gdy historycy i archeolodzy zaczęli usuwać tynk. Wczesne prace konserwatorskie polegały na uzupełnianiu wyblakłych fragmentów, co z czasem wzbudziło kontrowersje. Niektórzy badacze uznali, że przez przemalowania mural przestał być w pełni autentycznym dziełem Leonarda i stał się raczej jego późniejszą interpretacją. Dzieło Leonarda będzie można zobaczyć z rusztowań konserwatorskich W ramach specjalnych, zorganizowanych wizyt goście wejdą na około sześciometrowe rusztowania i będą mogli oglądać dzieło z bardzo bliskiej odległości – kilku centymetrów. Każda wizyta potrwa 30 minut, a uczestnicy będą musieli nosić kaski ochronne. Zwiedzający będą mogli też podglądać pracę konserwatorów. Odnawianie fresku odbywa się z użyciem specjalnego, japońskiego papieru ryżowego i demineralizowanej wody, aby usuwać sole, które przez wieki nagromadziły się w murach. Metoda ta pozwala delikatnie oczyścić powierzchnię, nie naruszając farb Leonarda. Mediolan celebruje Leonarda: będą jeszcze dwie wystawy Równolegle z otwarciem „Salli delle Asse”, muzea Zamku Sforzów będą działać normalnie. Zaplanowano otwarcie dwóch nowych wystaw poświęconych Leonardowi. Jedna z nich, multimedialna instalacja w tzw. Salach Panoramicznych, przybliży rolę artysty na dworze Sforzów. Druga, w Pinakotece, skupi się na uczniach i naśladowcach mistrza, prezentując m.in. dzieła Bernardina Luiniego, Andrei Solariego i Bernardo Zenalego. Po 14 marca sala z muralem zostanie znów zamknięta na około 18 miesięcy, aby zakończyć ostatni etap konserwacji. Jak podkreślają specjaliści, praca nad tym niezwykle delikatnym dziełem wymaga maksymalnej precyzji i odbywa się centymetr po centymetrze. Źródło: Smithsonian Magazine Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Tu gwizdy bolą bardziej niż porażka. Najsłynniejsza opera świata może zniszczyć karierę albo zapewnić nieśmiertelność
La Scala jest czymś więcej niż tylko budynkiem. Słynny teatr operowy od początku swojego istnienia symbolizował zarówno włoską tożsamość narodową, jak i dążenie do artystycznej perfekcji. Nie ulega wątpliwości, że mówimy tu o najważniejszej instytucji kulturalnej w swojej dziedzinie, nie tylko we Włoszech, ale i na całym świecie. Z pozoru skromny gmach jest symbolem Mediolanu i globalnym wzorcem artystycznej doskonałości.
Spis treści: La Scala, czyli „schody” Geneza z popiołów, czyli historia „salonu Mediolanu” Audytorium, czyli serce gmachu Zwiedzanie wspaniałej opery La Scala, a dokładnie – Teatro alla Scala, jest zlokalizowany centralnie przy mediolańskim Piazza della Scala, naprzeciwko Palazzo Marino (ratusza Mediolanu) i na północ od słynnej Galerii Wiktora Emanuela II. Ta prestiżowa lokalizacja umieszcza go w samym centrum kulturalnego serca Mediolanu. La Scala, czyli „schody” Skąd wzięła się nazwa słynnego teatru? Została odziedziczona po kościele Santa Maria alla Scala, który wcześniej zajmował to miejsce. Sam kościół został założony w 1381 roku i nazwany na cześć swojej patronki, Reginy della Scala, żony władcy Mediolanu, Bernabò Viscontiego. W XVIII wieku sakralna budowla znajdowała się już w stanie ruiny. Bezpośrednim impulsem do budowy gmachu teatru operowego stał się katastrofalny pożar, który nawiedził Mediolan 25 lutego 1776 roku. Geneza z popiołów, czyli historia „salonu Mediolanu” Ogień strawił wówczas gmach Teatro Regio Ducale. To wydarzenie stworzyło naturalną potrzebę budowy nowej, wspanialszej opery. Konsorcjum dziewięćdziesięciu zamożnych mediolańskich właścicieli lóż ze starego teatru zwróciło się w tej sprawie do księżnej Marii Teresy. Ta zaaprobowała ten pomysł. Budowa została sfinansowana przez samych pomysłodawców, w zamian za odnowione prawo własności do lóż w nowym teatrze. W ten sposób majętni mediolańczycy stworzyli coś w rodzaju półprywatnego klubu. Projekt połączył dwa światy Zlecenie zaprojektowania nowego teatru otrzymał wybitny architekt Giuseppe Piermarini. Jego projekt był znakiem rozpoznawczym neoklasycznego renesansu Mediolanu, ruchu, który przekształcił miasto za pomocą powściągliwych, eleganckich i funkcjonalnych budynków użyteczności publicznej. Piermarini celowo zaprojektował skromną, niemal anonimową fasadę. W ten sposób odszedł od barokowej ekstrawagancji i odzwierciedlił neoklasyczny nacisk na porządek i proporcje. Fasada została zaprojektowana z myślą o wąskiej ulicy (Piazza della Scala powstał dopiero w 1858 roku). Innowacyjny portyk dla powozów był funkcjonalnym rozwiązaniem tego problemu, pozwalając gościom na przybycie pod osłoną. Fasadę zwieńczył tympanon z płaskorzeźbą przedstawiającą Heliosa w jego rydwanie. Architektura teatru jest fizycznym ucieleśnieniem umowy społeczności, która powołała go do życia. Zewnętrzna, publiczna fasada jest skromna i uporządkowana, godna instytucji oświeceniowej. Wnętrze natomiast, z jego bogato zdobionymi lożami, które były w istocie prywatnymi salonami ich właścicieli, ociekało przepychem. Ta dwoistość – publiczny pomnik na zewnątrz i półprywatny klub towarzyski wewnątrz – idealnie równoważyła publiczne ideały oświecenia z prywatnymi, hierarchicznymi realiami XVIII-wiecznego społeczeństwa arystokratycznego. Inauguracja Nowy teatr, pierwotnie nazwany Nuovo Regio Ducale Teatro alla Scala, został otwarty 3 sierpnia 1778 roku. Z tej okazji wystawiono operę Antonio Salieriego „L’Europa riconosciuta”. Wojna i odbudowa W nocy z 15 na 16 sierpnia 1943 roku alianckie naloty bombowe poważnie uszkodziły La Scalę. Dach i sufit uległy zawaleniu, niszcząc górne galerie, żyrandol i znaczną część audytorium. Ocalała jedynie scena, dzięki metalowej kurtynie przeciwpożarowej. W zniszczonym przez wojnę mieście odbudowa teatru stała się najwyższym priorytetem. Dzięki wysiłkom burmistrza Antonio Greppiego i komisarza Antonio Ghiringhelliego, ponowne otwarcie nastąpiło już 11 maja 1946 roku. Audytorium, czyli serce gmachu Audytorium jest arcydziełem projektu teatralnego. Cechuje je wystawne, a zarazem eleganckie wnętrze. Dominująca kolorystyka to karmazynowy aksamit i kość słoniowa. Wyraźnie odznaczają się złocone sztukaterie. Ściany zdobią złote motywy medalionów i kwiatów. Teatr ma kształt podkowy z sześcioma poziomami: czterema rzędami lóż, a nad nimi dwiema galeriami. Naprzeciwko sceny znajduje się wielka, dwupoziomowa loża królewska, historycznie zarezerwowana dla rodziny królewskiej. Żyrandol Najcharakterystyczniejszym elementem wnętrza, zawieszonym w samym jego centrum, jest wspaniały żyrandol. Zainstalowany w 1823 roku, stał się obiektem niemałych kontrowersji. Niektórzy postrzegali to jako naruszenie prywatności lóż i symbol austriackiego nadzoru. Obecny jest kopią oryginału, który został zniszczony w bombardowaniu w 1943 roku. Akustyka Kluczowym elementem oryginalnego projektu i znakiem rozpoznawczym teatru stała się wyjątkowa akustyka. Kształt podkowy i starannie dobrane materiały zapewniały doskonałą klarowność dźwięku w każdym zakątku sali. Należy jednak wspomnieć, że w swojej długiej historii gmach podlegał licznym renowacjom i przebudowom, zwłaszcza po II wojnie światowej. W rezultacie pierwotna akustyka została utracona. Dopiero prace wykonane w latach 2002–2004, które obejmowały między innymi usunięcie dywanów i instalację specjalnie zaprojektowanej podłogi parkietowej na parterze, wzmocniły wibracje i transmisję dźwięku. Zwiedzanie wspaniałej opery La Scala to czynny teatr, ale gmach można zwiedzać i nie trzeba w tym celu kupować biletu na spektakl. Na trzecim piętrze znajduje się Museo Teatrale alla Scala, w którym eksponowane są wystawy przybliżające historię tego wspaniałego obiektu. Zwiedzanie rozpoczyna się w foyer. Stamtąd można przejść do jednej ze znajdujących się na trzecim piętrze lóż, oczywiście pod warunkiem, że akurat nie odbywa się spektakl, próba lub inne wydarzenie. Dalej przechodzi się do sal wystawowych. W pierwszej prezentowane są sylwetki najsławniejszych artystów, którzy występowali na scenie teatru. Ekspozycja obejmuje też kolekcję instrumentów muzycznych, medali, porcelany, mebli i obrazów. W drugiej sali znajduje się wystawa o historii budynku. Źródło: National Geographic Traveler Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Historia i plany na przyszłość stadionu, który zbudował legendę Mediolanu
Stadion San Siro, oficjalnie noszący nazwę Stadio Giuseppe Meazza, to miejsce o wyjątkowym znaczeniu dla piłki nożnej i kultury sportowej. Zlokalizowany w mediolańskiej dzielnicy San Siro, stanowi dom dla dwóch wielkich klubów – AC Milan i Inter Mediolan. Obiekt łączy w sobie historię, architekturę, emocje derbów i spektakularne wydarzenia. Na San Siro odbywały się mecze Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w 1934 i 1990 roku, liczne koncerty wielkich gwiazd, a już niedługo będzie miała tu miejsce ceremonia otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2026 roku.
Spis treści: Architektura i charakterystyka San Siro Rola stadionu Modernizacje i plany na przyszłość Budowa San Siro rozpoczęła się w 1925 roku z inicjatywy prezydenta klubu AC Milan. Stadion został oficjalnie otwarty 19 września 1926 roku meczem AC Milan przeciwko Interowi (wówczas jeszcze jako Inter Football Club Milano). Początkowo obiekt mieścił około 35 tys. widzów, co już w latach 30. XX wieku okazało się niewystarczające z powodu rosnącej popularności piłki nożnej we Włoszech. W kolejnych dekadach San Siro był wielokrotnie rozbudowywany. Największa przebudowa przypada na lata 1987–1990, kiedy to stadion przygotowywano do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1990. Po tych zmianach obiekt mógł pomieścić ponad 80 tys. widzów, z charakterystycznymi, wysokimi trybunami i zadaszeniem. W 1980 roku stadion oficjalnie otrzymał imię Giuseppe Meazza, jednego z najwybitniejszych włoskich piłkarzy, wieloletniego reprezentanta kraju i legendy Interu Mediolan i AC Milan. Architektura i charakterystyka San Siro San Siro wyróżnia się unikatowym stylem architektonicznym, który łączy funkcjonalność z widowiskowością. Stadion ma cztery narożne wieże, które pełnią funkcję podpór dla zadaszenia oraz charakterystyczne, spiralne rampy dla kibiców, które umożliwiają wygodne wejście na wyższe trybuny. Stadion ma cztery trybuny, co pozwala na doskonałą widoczność z każdego miejsca. Zadaszenie chroni widzów przed deszczem. San Siro jest także wyposażony w nowoczesny system nagłośnienia i oświetlenia, dzięki czemu może gościć nie tylko mecze piłkarskie, lecz także koncerty i inne wydarzenia masowe. Nie bez znaczenia jest także rozpoznawalna sylwetka San Siro. Masywne wieże, czerwone krzesła i charakterystyczne spiralne wejścia stały się ikoną miasta i symbolem mediolańskiej piłki nożnej. Pojemność i rekordy frekwencji San Siro nie należy do grona największych stadionów na świecie, jednak sprawa wygląda już zupełnie inaczej, jeśli weźmiemy pod uwagę same Włochy lub nawet Europę. Obecnie może pomieścić około 80 018 widzów. Najwyższa frekwencja zanotowana na stadionie miała miejsce podczas meczów o najwyższą stawkę Serie A oraz w trakcie europejskich rozgrywek klubowych. San Siro był czterokrotnie gospodarzem meczów Pucharu UEFA (ostatni raz w 1997 roku), co potwierdza jego rangę na arenie międzynarodowej. Rola stadionu San Siro, czyli Stadio Giuseppe Meazza, to nie tylko stadion – to legenda, symbol i miejsce spotkań miłośników piłki nożnej oraz kultury w Mediolanie. Jego historia, architektura i znaczenie społeczne sprawiają, że jest jednym z najbardziej ikonicznych obiektów sportowych na świecie. Dla każdego fana futbolu, turysty czy badacza kultury sportowej wizyta na San Siro to prawdziwa lekcja historii i doświadczenie, które pozostaje w pamięci na długo. San Siro łączy tradycję z nowoczesnością, emocje sportowe z wydarzeniami kulturalnymi, a swoją imponującą sylwetką wciąż przyciąga uwagę świata, będąc jednym z najważniejszych symboli Mediolanu i włoskiego futbolu. Kluby i wydarzenia sportowe San Siro jest domem dwóch mediolańskich gigantów – AC Milan i Interu Mediolan. Oba kluby rozgrywają tu swoje mecze ligowe, krajowe puchary i europejskie spotkania. Stadion od lat jest świadkiem rywalizacji, która przyciąga kibiców z całego świata. Poza piłką nożną San Siro gościł również mecze reprezentacji Włoch, w tym spotkania mistrzostw świata w 1934 i 1990 roku. Wielokrotnie organizowano tu również finały krajowych pucharów, międzynarodowe turnieje młodzieżowe oraz mecze charytatywne. Kultura i znaczenie społeczne San Siro to nie tylko sport, ale również ikona kultury mediolańskiej. Stadion stał się miejscem spotkań społeczności fanów piłki nożnej, a jego sylwetka często pojawia się w filmach, reportażach i literaturze związanej ze sportem. Wielu mediolańczyków dorastało z historiami o legendarnych meczach rozgrywanych właśnie tutaj. Obiekt jest też miejscem wydarzeń muzycznych – koncerty światowych gwiazd przyciągają dziesiątki tysięcy (a w kilku przypadkach nawet setki tysięcy) fanów. Zagrali tu m.in. Bob Dylan, Bruce Springsteen, David Bowie, Madonna, Michael Jackson, The Rolling Stones, Depeche Mode, Red Hot Chili Peppers i U2. Dzięki temu San Siro pełni rolę nie tylko sportowego serca Mediolanu, ale też ważnego centrum kultury masowej. Zwiedzanie i atrakcje dla turystów San Siro oferuje zwiedzanie z przewodnikiem, które obejmuje m.in. wejście na trybuny, loże VIP, szatnie zawodników oraz muzeum poświęcone historii stadionu i obu klubów. Zwiedzający mogą zobaczyć pamiątki po legendarnych piłkarzach, trofea zdobywane przez AC Milan i Inter, a także poznać ciekawostki związane z architekturą i modernizacjami obiektu. Dla pasjonatów futbolu dostępne są także specjalne pakiety łączące zwiedzanie stadionu z udziałem w meczach lub wydarzeniach specjalnych organizowanych w Mediolanie. Modernizacje i plany na przyszłość W ostatnich latach coraz częściej powracał temat przyszłości San Siro. W 2019 roku oba mediolańskie kluby, AC Milan i Inter Mediolan, ogłosiły wspólny plan budowy nowego stadionu, który miałby zastąpić wysłużony obiekt. Choć początkowo przewidywano szybkie rozpoczęcie inwestycji, projekt utknął w miejscu z powodu złożonych decyzji administracyjnych i sprzeciwu części mieszkańców. Ostatecznie władze miasta zdecydowały, że San Siro zostanie zachowane co najmniej do Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2026 roku. W 2025 roku Rada Miasta Mediolanu zatwierdziła plan sprzedaży obiektu klubom Milan i Inter, co otworzyło drogę do budowy nowoczesnego stadionu na nieco ponad 70 000 miejsc. Nowy obiekt ma mieć owalny kształt i półprzezroczysty dach przepuszczający naturalne światło. Wstępnie zakończenie jego budowy jest przewidziane najwcześniej na 2030 rok. Do czasu ukończenia nowego stadionu oba kluby będą nadal rozgrywać mecze na San Siro, które po otwarciu nowego obiektu ma zostać częściowo rozebrane i przekształcone w centrum kulturalno-rozrywkowe. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Zimowe inspiracje na sezon 2025/2026. Te miejsca właśnie zyskują popularność
Zima zbliża się wielkimi krokami, a wraz z nią sezon planowania podróży. Wiele osób zaczyna już szukać miejsc, które pozwolą im odpocząć, nabrać dystansu i na chwilę zwolnić tempo. Okazuje się jednak, że niektóre kierunki przyciągają wyjątkowo dużą uwagę. Gdzie tej zimy turyści najchętniej rezerwują noclegi?
Zimowe podróże coraz częściej stają się alternatywą dla letnich wakacji, a dane z platformy Airbnb pokazują, że tegoroczny sezon zapowiada się wyjątkowo ciekawie. Wśród najczęściej wyszukiwanych kierunków znalazły się miejsca, które przyciągają nie tylko urokliwymi krajobrazami, ale także wydarzeniami o światowym znaczeniu. Między innymi zbliżające się zimowe igrzyska olimpijskie sprawiły, że zainteresowanie niektórymi regionami gwałtownie wzrosło. Gdzie obserwuje się największy boom rezerwacji? Sportowe emocje napędzają zimowe podróże. Włochy na fali Okazuje się, że zbliżające się Zimowe Igrzyska Olimpijskie w 2026 roku już teraz wpływają na turystyczną mapę świata, a ich gospodarze (czyli północne regiony Włoch) stają się jednym z najbardziej pożądanych kierunków nadchodzącego sezonu. Najnowsze dane Airbnb pokazują, że sportowe emocje potrafią skutecznie pobudzić ruch turystyczny – gwałtownie wzrosła liczba wyszukiwań noclegów nie tylko w Mediolanie, gdzie odbędzie się część zawodów, ale również w Trydencie-Górnej Adydze, Lombardii i Wenecji Euganejskiej. Szczególnie Lombardia odnotowała trzycyfrowy wzrost zainteresowania w skali roku, co pokazuje, jak silnie igrzyska oddziałują na podróżnych jeszcze na długo przed zapaleniem znicza olimpijskiego. Jak podkreśliło Airbnb w rozmowie z Travel + Leisure: „W tym roku Włochy zdobywają złoty medal w kategorii międzynarodowych podróży zimowych, a emocje związane ze zbliżającymi się Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi Mediolan-Cortina 2026 rosną”. Według danych platformy, największe zainteresowanie wyjazdami do Włoch w tym czasie wykazują podróżni z Niemiec, Kanady, Szwajcarii, Stanów Zjednoczonych oraz sami Włosi. Ten wzrost rezerwacji to jednak nie tylko efekt igrzysk, lecz także rozwiniętej infrastruktury turystycznej, nowoczesnych ośrodków sportowych i inwestycji, które mają przygotować kraj na przyjęcie tysięcy kibiców i turystów. W ten sposób sportowy entuzjazm przekłada się na realne ożywienie gospodarcze. Nowe trendy w zimowych podróżach Równolegle do olimpijskiego entuzjazmu rośnie zainteresowanie odwiedzaniem miejsc, które stanowią „bramy do natury”, ale oferują też bogate życie kulturalne i komfortowy wypoczynek. Z danych Airbnb wynika, że coraz więcej podróżnych szuka właśnie takiego balansu między rytmem miasta a spokojem przyrody. W rezultacie na liście zimowych trendów pojawiły się nie tylko znane ośrodki sportowe, ale też mniej oczywiste kierunki, które przyciągają harmonią i różnorodnością. Ze względu na to położone na południowy zachód od Sydney Australijskie Terytorium Stołeczne okazało się jednym z najczęściej wybieranych miejsc sezonu. Region z Canberrą w centrum przyciąga m.in. miłośników przyrody, którzy mogą tu wędrować po lasach państwowych czy odpoczywać w otoczeniu winnic i farm. Z kolei Santiago w Chile przyciąga podróżnych bliskością majestatycznych Andów i dynamiczną sceną artystyczną, która łączy nowoczesność z lokalnymi tradycjami. Jednak nie tylko miejsca na południowej półkuli zyskują na popularności. Tajlandia utrzymuje swoje miejsce w czołówce, dzięki tropikalnym krajobrazom i rozwiniętej infrastrukturze turystycznej. Szczególnym zainteresowaniem cieszy się Prachuap Khiri Khan, nadmorskie miasteczko słynące z raf koralowych i spokojnych plaż, które stało się alternatywą dla zatłoczonego Phuket. W Europie turyści coraz częściej wybierają malowniczy Goslar w Niemczech, a w Ameryce Łacińskiej – San José w Kostaryce, stan Goiás w Brazylii czy kolumbijską Kordobę. Z kolei w USA odkryciem sezonu stało się miasto Champion w Pensylwanii, nazwane przez Airbnb „prawdziwą zimową krainą czarów, oferującą wszelkiego rodzaju zimowe sporty, lokalną gościnność i przytulną górską atmosferę”. To właśnie takie miejsca – łączące autentyczność, naturę i emocje – wyznaczają dziś kierunek współczesnych podróży, w których liczy się nie odległość, lecz doświadczenie. Źródła: Airbnb, Travel + Leisure Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Wybrano najbardziej przyjazne dla pieszych miejsca na świecie. Na podium polskie miasto
Coraz więcej osób rezygnuje z aut na rzecz siły własnych nóg – i to nie z przymusu, lecz z wygody. Sprawdź, które miasta na świecie są najlepsze dla pieszych. Na liście wysoko uplasowała się także polska metropolia.
Spis treści: Najbardziej przyjazne pieszym miasto na świecie Ranking miast najlepszych dla pieszych. Warszawa w czołówce Dla wielu turystów najlepszym sposobem na poznawanie miasta jest powolny spacer. Taki, w którym można się zatrzymać, wejść do przypadkowej piekarni, przyjrzeć się detalom architektury albo po prostu poczuć rytm miejsca. Jednak nie wszystkie miasta temu sprzyjają. Czasem brakuje chodników, innym razem – bezpieczeństwa. A bywa i tak, jak w przypadku Lizbony – że choć wszędzie da się dojść pieszo, strome wzniesienia potrafią skutecznie zniechęcić. Z tego względu powstał międzynarodowy ranking, którego autorzy przeanalizowali „chodliwość” miast, czyli to, jak bardzo są one przyjazne dla osób poruszających się na własnych nogach. Monachium najbardziej przyjaznym pieszym miastem na świecie Pracownicy Compare the Market przeanalizowali dane z kilkudziesięciu miast na całym świecie, uwzględniając m.in. dostępność stref bez samochodów, liczbę tras pieszych, poziom bezpieczeństwa oraz koszt transportu publicznego. Istotne były też kwestie infrastrukturalne, w tym długość ścieżek rowerowych, dostępność zieleni czy suma rocznych opadów, które wpływają na komfort codziennego poruszania się. Wszystkie te elementy wpłynęły na ostateczny werdykt i finalnie to Monachium, czyli stolica Bawarii, zostało uznane za najbardziej przyjazne pieszym miasto na świecie. Aż 86 procent mieszkańców żyje tam w promieniu jednego kilometra od strefy wolnej od ruchu samochodowego. Dodatkowo,miasto oferuje imponującą sieć tras rowerowych o łącznej długości ponad 1200 kilometrów. Monachium wyróżnia się też wysokim wskaźnikiem bezpieczeństwa i dostępnością usług publicznych. Choć ma dość wysokie ceny transportu, bliskość i jakość infrastruktury dla pieszych sprawia, że wielu mieszkańców rezygnuje z samochodu na rzecz spaceru. Ranking miast najlepszych dla pieszych. Warszawa w czołówce Choć ranking obejmował miasta na całym świecie, w zestawieniu dominują europejskie metropolie. To nie dziwi, biorąc pod uwagę zwartą zabudowę, dobrze rozwiniętą komunikację miejską i coraz większy nacisk na zrównoważoną mobilność, czyli minimalizowanie negatywnego wpływu na środowisko. Tym sposobem na drugim miejscu znalazł się Mediolan, natomiast trzecią pozycję zajęła Warszawa. Stolica Polski została doceniona przede wszystkim za niskie ceny transportu publicznego, dużą liczbę stref bez samochodów oraz rozbudowaną sieć chodników i zieleni miejskiej. Podkreślono, że 74% warszawiaków mieszka w zasięgu kilometra od przestrzeni wolnej od aut – takich jak Stare Miasto, Łazienki Królewskie czy Bulwary Wiślane. To sprawia, że spacer po mieście jest nie tylko możliwy, ale i atrakcyjny. A jak przestawiają się kolejne pozycje? W pierwszej dziesiątce znalazły się również: Helsinki, Paryż, Tokio, Madryt, Oslo, Kopenhaga i Amsterdam. Miasta te łączy dążenie do ograniczenia ruchu samochodowego i inwestowanie w infrastrukturę przyjazną dla pieszych. Strefy wyłączone z ruchu, parki miejskie, dobrze zaprojektowane skrzyżowania i łatwy dostęp do komunikacji tworzą warunki sprzyjające spacerowaniu. Źródła: travelandleisure.com, Compare the Market Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi reakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Weekend majowy za granicą? Sprawdź najlepsze tanie loty na majówkę 2024
Oto najlepsze promocje na tanie loty na majówkę 2024. Przekonaj się, że aby spędzić długi weekend majowy w Europie, wcale nie trzeba wydawać kroci. Dobrze jednak się pospieszyć. Im bliżej daty wylotu, tym ceny biletów lotniczych mogą być wyższe.
W tym artykule: Tanie loty na majówkę 2024 Gdzie na majówkę w Europie? Najlepsze tanie loty na majówkę 2024 Weekend majowy to znakomita okazja na relaksujący, kilkudniowy wypad w góry, nad morze czy na zagraniczny city break. Szczególnie gdy spojrzymy w kalendarz. Kiedy wypada majówka 2024? W tym roku wyjątkowo korzystnie. Tegoroczny weekend majowy jest wyjątkowo długi. 1 maja wypada w środę, a 3 maja w piątek. Wystarczy więc, że weźmiemy trzy dni wolnego i będziemy mogli cieszyć się 9-dniowym urlopem. Naturalnie rodzi się więc kolejne pytanie: gdzie wyjechać na majówkę 2024? Na przełomie kwietnia i maja Polacy coraz chętniej decydują się na wycieczki do popularnych europejskich metropolii. W tym roku również warto rozważyć taką opcję. A to dlatego, że bilety lotnicze na majówkę 2024 są niedrogie i zachęcają do zagranicznych wojaży. Jak wiadomo, zazwyczaj to właśnie koszty wyjazdu są głównym czynnikiem przy wyborze kierunku. Tanie loty na majówkę 2024 Tanie loty na majówkę 2024 oferują między innymi niskobudżetowe linie lotnicze Ryanair i Wizz Air. Przejrzeliśmy oferty obu przewoźników, a następnie wybraliśmy najciekawsze i najtańsze z nich. Tanie linie lotnicze oferują korzystne cenowo połączenia z Polski na przykład do kilku włoskich miast. W okolicach majówki kusząco wyglądają ceny na bilety, chociażby do Mediolanu. Za lot z Warszawy (wylot w poniedziałek 29 kwietnia o godz. 17:55; powrót w piątek 3 maja o godz. 9:20) w podstawowej ofercie zapłacimy 753 zł. Połączenie obsługuje Wizz Air. Z kolei Ryanair zabierze turystów z Krakowa do Mediolanu np. w poniedziałek 29 kwietnia o godz. 7:00 i wróci w piątek 3 maja o godz. 20:00. Taka podróż w dwie strony to koszt 695 zł. Również z Krakowa za 612 zł kupimy bilet w dwie strony do Wenecji (wylot we wtorek 30 kwietnia o godz. 13:00; powrót w piątek 3 maja o godz. 21:55). Z Ryanairem do Wenecji w przystępnej cenie polecimy także z Katowic. Bilet w dwie strony na podróż w dniach od 30 kwietnia do 3 maja to wydatek 656 zł. Gdzie na majówkę w Europie? Bardzo kuszące ceny biletów lotniczych dotyczą również innych europejskich państw. W dniach 1–4 maja (wylot o godz. 11; powrót o 9:55) z Gdańska do Oslo polecimy już za 252 zł. To niejedyna ciekawa propozycja w tym terminie dla podróżników zafascynowanych Skandynawią. Również z Gdańska z bilet w dwie strony do Sztokholmu zapłacimy tylko 371 zł. Pierwsza trasa jest obsługiwana przez Wizz Air, druga przez Rynair. A może Kopenhaga na długi weekend majowy? Za bilet w dwie strony (Ryanair) z Warszawy do stolicy Danii zapłacimy 470 zł. Wylot z Lotniska Warszawa Modlin 1 maja o godz. 20:40, lądowanie tamże 4 maja o godz. 22:10. Najlepsze tanie loty na majówkę 2024 Warto regularnie sprawdzać tanie loty na majówkę 2024. Ceny biletów mogą i najprawdopodobniej będą ulegać zmianom. Dobrze więc pamiętać o tym, że koszty podróży publikowane w tym artykule odpowiadają ofercie przewoźników z dnia 15.04.2024. Co więcej, są to ceny biletów w najprostszej ofercie. Redakcja nie uwzględniała dodatkowych kosztów wynikających z zabrania na pokład dodatkowego bagażu lub wykupienia ubezpieczenia. Nawet po dodaniu tych opłat tanie loty na majówkę 2024 pozostaną w rozsądnych cenach. Gdzie jeszcze warto spędzić tegoroczny weekend majowy za granicą? Lot w dwie strony z Krakowa do Rygi za 294 zł. 27 kwietnia (07:00) – 4 maja (10:00); połączenie obsługuje Ryanair. Podróż na Łotwę można połączyć z wypadem na Litwę lub Estonię. Lot w dwie strony z Bydgoszczy do Londynu za 450 zł. 29 kwietnia (17:30) – 2 maja (17:15); połączenie obsługuje Ryanair. Lot w dwie strony z Gdańska do Hamburga za 299 zł. 28 kwietnia (11:35) – 1 maja (20:25); połączenie obsługuje Ryanair
Mediolan – co warto zobaczyć? Przewodnik po mieście i jego TOP 13 największych atrakcji
Mediolan zasłynął jako światowa stolica mody. Duma Lombardii to także symbol włoskiego stylu i designu. Jakie ciekawe miejsca skrywa Mediolan? Co warto zobaczyć, będąc na miejscu? Poniżej wymieniamy 13 najciekawszych atrakcji stolicy Lombardii.
W tym artykule: 1. „Ostatnia Wieczerza” w Santa Maria delle Grazie 2. Galeria Wiktora Emanuela II (Galleria Vittorio Emanuele II) 3. Katedra w Mediolanie (Duomo di Milano) 4. Kościół św. Maurycego (Chiesa di San Maurizio al Monastero Maggiore) 5. Pinakoteka Brera (Pinacoteca di Brera) 6. Dzielnica Brera 7. Zamek Sforzów (Castello Sforzesco) 8. Park Sempione (Parco Sempione) i Łuk Pokoju (Arco della Pace) 9. Cmentarz Monumentalny (Cimitero Monumentale di Milano) 10. Piazza Gae Aulenti 11. Navigli District 12. Kościół San Satiro (Chiesa di Santa Maria presso San Satiro) 13. Bazylika świętego Ambrożego (Basilica di Sant’Ambrogio) Trzeba wiedzieć, że Mediolan to nie tylko ekskluzywne butiki i wybiegi, na których swoje kolekcje prezentują najznakomitsi projektanci. To prawda, Milano wyraźnie różni się od innych włoskich miast, jednak nie oznacza to, że nie warto zatrzymać się tam na dłużej. Często można spotkać się z opiniami, że stolicy najbogatszego regionu w kraju brakuje włoskiej duszy. Rzeczywiście, architektura miasta i panująca tam atmosfera wyraźnie odróżnia Mediolan od innych wielkomiejskich ośrodków. Wynika to przede wszystkim z historii miasta. W XVIII wieku, Mediolan znajdował się pod panowaniem Habsburgów i nie licząc przerwy w czasach napoleońskich, austriackie wpływy utrzymywały się tam aż do drugiej połowy XIX wieku. Wzniesiono wówczas wiele obiektów, które nie miały wiele wspólnego z włoskim poczuciem stylu (ale które dziś stanowią wizytówkę miasta). Dodatkowo, w czasie rewolucji przemysłowej historyczna zabudowa Mediolanu ustąpiła miejsca monumentalnym budowlom. Nie zmienia to jednak faktu, że Milano ma do zaoferowania wiele atrakcji i nikomu z przyjezdnych nie grozi tam nuda. Ze wszystkich, wybraliśmy 13 naszym zdaniem najciekawszych. 1. „Ostatnia Wieczerza” w Santa Maria delle Grazie Naszą wycieczkę zaczynamy w jednym z najważniejszych kościołów w Mediolanie. Santa Maria delle Grazie nie robi aż tak dużego wrażenia, jak choćby słynna Duomo, ale nie o budynek tutaj chodzi. Choć warto podkreślić, że nikt, kto jest wrażliwy na piękno architektury sakralnej, nie przejdzie obojętnie obok świątyni, którą zaprojektował Guiniforte Solari. Diabelnie dobre Jeżeli diabeł ubiera się u Prady, to na pewno robi to w Mediolanie. Tu też jada. I kusi do wydawania pieniędzy innych. Przy bazylice mieści się klasztor dominikanów, który skrywa jedną z najbardziej rozpoznawalnych atrakcji turystycznych. Mowa o „Ostatniej Wieczerzy” – wybitnym dziele autorstwa Leonarda da Vinci. Wspaniały fresk powstał na ścianie w jadalni klasztoru, w latach 1494–1498. Twórca użył nowatorskiej jak na owe czasy techniki malowania na sucho. Idealnie symetryczne malowidło zachwyca głębią i wrażeniem rzeczywistości. Jak przystało na dzieło Leonarda, fresk skrywa głęboką symbolikę i tajemnice, nie tylko te, o których w swojej powieści pisał Dan Brown. Giovanni Maria Pala – włoski muzyk – jest zdania, że twórca ukrył w nim muzyczny zapis krótkiego requiem. Chcąc zobaczyć zachwycający fresk, warto pamiętać, że obowiązuje wcześniejsza rezerwacja biletów. Zwiedzający są wpuszczani w kilkunastoosobowych grupach, a w refektarzu można przebywać tylko przez kwadrans. Takie działanie jest podyktowane przede wszystkim ogromną popularnością tego dzieła, ale nie tylko. Żeby to wybitne dzieło mogło przetrwać kolejne lata, wewnątrz musi być utrzymywany właściwy poziom wilgotności powietrza i odpowiednia temperatura. 2. Galeria Wiktora Emanuela II (Galleria Vittorio Emanuele II) Kolejnym punktem w planie naszej wycieczki jest jedna z najsłynniejszych na świecie galerii handlowych. Po co zwiedzać taki obiekt, skoro w pobliżu jest tyle wspaniałych zabytków i muzeów? Cóż, Galleria Vittorio Emanuele II nie ma nic wspólnego z pasażami, do których jesteśmy przyzwyczajeni. XIX-wieczny obiekt wznosi się przy Placu Katedralnym. Wspaniała galeria handlowa została otwarta w 1867 roku. Mówimy tu zatem o jednym z najstarszych ciągle funkcjonujących pasaży handlowych. W okazałej galerii, w której butiki ekskluzywnych marek mieszają się ze sklepami sieciowymi i restauracjami, z całą pewnością znajdziemy interesującą pamiątkę z pobytu w Mediolanie i zakosztujemy wyśmienitej włoskiej kuchni. Nowy pomysł na urlop we Włoszech Włochy już od wielu lat doskonale odnajdują się w roli destynacji turystycznej, cieszącej się popularnością na całym świecie. W północnej części tego kraju spotkać można przede wszy... To prawda, na najbardziej luksusowe zakupy pozwolą sobie nieliczni. Ale każdy może rozkoszować się niezwykłą atmosferą tego miejsca. Neoklasycystyczny pasaż, z licznymi przeszkleniami, imponującymi kopułami i wspaniałymi freskami, do złudzenia przypomina pałacowe wnętrza. To właśnie kwintesencja Włoch – nawet zwykłe wyjście na zakupy staje się niezwykłym wydarzeniem, które należy odpowiednio celebrować. Zwiedzając galerię, warto zatrzymać się na chwilę przy mozaice przedstawiającej byka. Jak głosi legenda, trzykrotne obrócenie się na pięcie na jego genitaliach (koniecznie w prawo) przynosi szczęście. Ile w tym prawdy? Trudno powiedzieć, można jednak domniemywać, że ten przesąd został stworzony tylko po to, by w wymowny sposób upokorzyć Turyn, bo mozaika przedstawia herb właśnie tego miasta. 3. Katedra w Mediolanie (Duomo di Milano) Każde miasto ma swoją ikonę. W Paryżu taką rolę pełni Wieża Eiffla, w Londynie – Big Ben, w Rzymie – Koloseum. Symbolem Mediolanu jest prawdziwa perła architektury sakralnej – Duomo di Milano. Gotycka katedra, wyrastająca w centrum wielkiego placu, w otoczeniu wspaniałych pałaców i zachwycających kamienic, to jeden z największych kościołów na świecie i druga pod względem wielkości świątynia na terytorium Włoch (ustępuje tylko Bazylice św. Piotra w Watykanie). Budowa obiektu rozpoczęła się w XIV wieku i trwała aż 582 lata. Już jeden rzut oka na wykonaną z białego marmuru fasadę pozwala zrozumieć, dlaczego zajęło to tyle czasu. Najpiękniejsze europejskie miasta z najniższymi czynszami. W rankingu nie brakuje zaskoczeń Jak wiadomo, nie ma lepszego sposobu na poznanie świata i nowych kultur, niż przeprowadzka w nowe, nieznane nam dotąd miejsce. Wielu podróżników decyduje się na egzotyczne kierunki, takie ja... Wspaniała katedra zachwyca misternym zdobnictwem i dbałością o każdy, nawet najdrobniejszy detal. Zadania zliczenia wszystkich rzeźb, które zdobią świątynię, może podjąć się jedynie wyjątkowo wytrwała osoba – jest ich aż 2150! Równie imponująco przedstawia się wnętrze, w którym dominują monumentalne kolumny. Zwiedzając katedrę, warto udać się na znajdujący się na dachu taras widokowy, z którego rozpościera się piękna panorama miasta. Obowiązkowym punktem wycieczki powinna być też wizyta w przykatedralnym muzeum, w którym zgromadzono kunsztowne dzieła sztuki. 4. Kościół św. Maurycego (Chiesa di San Maurizio al Monastero Maggiore) Duomo do Milano nie jest jedynym obiektem sakralnym, który warto zobaczyć w Mediolanie. Kolejnym wartym odwiedzenia miejscem jest Chiesa di San Maurizio al Monastero Maggiore. W porównaniu z monumentalną katedrą, Kościół św. Maurycego prezentuje się dość skromnie. Szara fasada nie przyciąga uwagi bogatym zdobnictwem, jednak niech was nie zwiodą pozory zwyczajności tego miejsca. W końcu nie bez powodu nazywa się je mediolańską „Kaplicą Sykstyńską”. 5 najlepszych pizzerii we Włoszech poleca Matteo Brunetti Po prawdziwą pizzę warto wybrać się aż do Włoch. Specjalnie dla nas ranking najlepszych pizzerii w Italii przygotował znany kucharz Matteo Brunetti. Współczesna historia obiektu, który niegdyś stanowił siedzibę najważniejszego w mieście żeńskiego zakonu klasztoru benedyktynów, rozpoczyna się w XVI wieku. W 1503 roku, na ruinach świątyni wzniesionej w czasach wczesnego chrześcijaństwa powstał kościół, za projekt którego odpowiadał najprawdopodobniej Gian Giacomo Dolcebuono, wspierany przez Giovanniego Amadeo. O ile fasada budynku nie wyróżnia się niczym specjalnym, to tego samego nie można powiedzieć o wnętrzu, którego przepych wyraźnie kontrastuje z szarą, kamienną bryłą. Wspaniałe XVI-wieczne freski zdobią każdą ścianę i sufit. Realistyczne malowidła wyraźnie nawiązują do stylu Leonarda da Vinci. Co ważne, atrakcja jest udostępniona do zwiedzania za darmo. 5. Pinakoteka Brera (Pinacoteca di Brera) Skoro o dziełach sztuki mowa, miejscem, w którym zebrano najwspanialszą kolekcję, jest Pinacoteca di Brera, zlokalizowana w Palazzo di Brera. Można tam podziwiać bogate zbiory włoskiego malarstwa renesansowego, ale nie tylko. Słynna galeria sztuki stanowi część kompleksu kulturalnego, który powstał w XVIII wieku, w imponującym budynku klasztoru jezuitów. Pinakoteka została otwarta w 1809 roku, na polecenie Napoleona Bonapartego, który zapragnął stworzyć w Mediolanie odpowiednik paryskiego Luwru. Zgromadzono tam wiele dzieł przejętych w trakcie napoleońskich podbojów. W imponujących zbiorach znajdują się: „Wieczerza w Emmaus” Caravaggia, „Ostatnia Wieczerza” Petera Paula Rubensa, „Zaślubiny Marii” Rafaela Santi. To dopiero początek długiej listy znakomitych twórców, na której figurują także nazwiska takie jak: Picasso, Modigliani, Mantegna, Hayez, Rembrandt i Canaletto. Dzieła można podziwiać „z marszu”, ale każdy, kto chce poświęcić więcej czasu poszczególnym tytułom, może zająć miejsce na jednym z wielu krzeseł i spokojnie przyglądać się detalom wybitnych dzieł sztuki. 6. Dzielnica Brera Po zwiedzeniu imponującej wystawy w pinakotece, warto poświęcić nieco więcej uwagi samej dzielnicy Brera. Zdaniem wielu osób odwiedzających Mediolan, to najbardziej „włoski” zakątek tego miasta. Praktycznie nie dociera tam miejski gwar, a czas zdaje się płynąć wolniej. Niewielka dzielnicę tworzą wąskie uliczki, wzdłuż których zlokalizowane są butiki i perfumerie, ale nie tylko. Nie brakuje tam także niewielkich restauracji i rodzinnych cukierni. Jeżeli chcesz zasmakować specjałów tradycyjnej włoskiej kuchni, prawdopodobnie nie znajdziesz lepszego miejsca w Mediolanie. Ceny biletów na majówkę 2023: gdzie warto polecieć za rozsądne pieniądze? Oto najlepsze promocje na tanie loty na majówkę 2024. Przekonaj się, że aby spędzić długi weekend majowy w Europie, wcale nie trzeba wydawać kroci. Dobrze jednak się pospieszyć. Im bliże... Będąc na miejscu, warto wybrać się na spacer nastrojową ulicą Via Fiori Chiari. Swoje stanowiska mają tam wróżki, które za drobną opłatą obiecują przepowiedzieć przyszłość. Wart uwagi jest też niewielki ogród botaniczny, zlokalizowany przy Palazzo di Brera. Nie znajdziemy tam wielu unikalnych roślin, ale panująca tam atmosfera sprzyja odpoczynkowi od miejskiego gwaru. 7. Zamek Sforzów (Castello Sforzesco) Kolejnym ciekawym miejscem, które warto odwiedzić, jest Zamek Sforzów. Na tle mediolańskiej architektury, okazały Castello Sforzesco jest jak spora garść pieprzu wrzucona do beczki soli. Nazwisko Sforza nie brzmi obco dla Polaków. Zawdzięczamy to królowej Bonie Sforzy d'Aragonie – żonie Zygmunta Starego, która wywodziła się z arystokratycznego rodu władców Księstwa Mediolanu. Zamek książęcy został wzniesiony w XV wieku, na polecenie Franciszka I Sforzy. Okazałą rezydencję wybudowano z czerwonej cegły, co do dziś czyni ją obiektem wyjątkowym w krajobrazie Mediolanu. Na przestrzeni lat, zamek podlegał licznym przebudowom. Pierwotną formę przywrócono mu dopiero po zjednoczeniu Włoch. Dziś, w zamkowych wnętrzach mieści się kilka muzeów: Muzeum Sztuki Antycznej, Galeria Obrazów, Muzeum Prehistoryczne, Muzeum Egipskie, Muzeum Sztuki Użytkowej, Muzeum Instrumentów Muzycznych. Wymieniając najbardziej znane eksponaty, należy wskazać przede wszystkim na zbiór rysunków Leonarda da Vinci i Pietà Rondanini – niedokończoną rzeźbę Michała Anioła. Wizytę w tym miejscu polecamy nie tylko miłośnikom sztuki, bo sam budynek prezentuje się wyjątkowo imponująco. Na zamkowy dziedziniec można wejść nieodpłatnie. 8. Park Sempione (Parco Sempione) i Łuk Pokoju (Arco della Pace) Tuż przy Zamku Sforzów mieści się jedno z najbardziej urokliwych miejsc w Mediolanie. Mowa o Parco Sempione – utrzymanym w stylu angielskim miejskim parku, który jest tak samo popularny wśród turystów, jak wśród mediolańczyków. Obiekt zlokalizowany w samym sercu miasta został założony w 1888 roku. Liczne drzewa, zadbane krzewy i trawniki sprzyjają atmosferze błogiego odprężenia. Wzdłuż alejek spacerowych nie brakuje ławek, na których można odpocząć po spacerze. Poradnik Travelera: Zakupy na całym świecie Oto poradnik Travelera: jak przeżyć zakupową przygodę (nie tylko na końcu) świata. I wciąż mieć za co wrócić do domu. W centralnej części parku znajduje się sztuczny zbiornik wodny z nastrojowym mostkiem. Warto zatrzymać się tam na chwilę, choćby po to, by przyjrzeć się żółwiom, które beztrosko wylegują się na kamieniach. Sporą atrakcją tego miejsca Torre Branca – żelazna wieża, będąca drugim najwyższym budynkiem w mieście. Obiekt, na szczycie którego znajduje się punkt widokowy, jest udostępniony do zwiedzania (odpłatnie). Kolejny ciekawy obiekt, znajdujący się w granicach parku, to Łuk Pokoju. Budowa bogato zdobionego łuku triumfalnego rozpoczęła się w 1807 roku, na polecenie Napoleona Bonapartego. Zwrócony w kierunku Paryża, wyznacza miejsce, w którym rozpoczynała się droga z Mediolanu do stolicy Francji. Rzeźby i inne zdobienia uwieczniają wszystkie najważniejsze wydarzenia z historii miasta. 9. Cmentarz Monumentalny (Cimitero Monumentale di Milano) Atrakcją, której nie można przegapić, jest Cimitero Monumentale di Milano. Wspaniały Cmentarz Monumentalny nie ma wiele wspólnego z typowymi nekropoliami, jakie możemy zobaczyć w każdym europejskim kraju. Spacerując między wspaniałymi rzeźbami, kaplicami i kunsztownie wykonanymi nagrobkami, można odnieść wrażenie przebywania w galerii sztuki. Na teren cmentarza prowadzi wejście zlokalizowane w budynku wzniesionym z kamienia i marmuru. To właśnie tam znajduje się Sala Sławy – miejsce pochówku najbardziej zasłużonych mieszkańców Mediolanu. Idąc dalej, można dostrzec wspaniałe nagrobki (niektóre z nich zostały zaprojektowane przez znanych architektów), piękne rzeźby (zarówno klasyczne, jak i współczesne) i kunsztowne obeliski. Panuje tam cicha, spokojna atmosfera i polecamy nie mącić jej okrzykami zachwytu, mimo że charakter tego miejsca sprawia, że trudno je powstrzymać. Trzeba bowiem pamiętać, że Cimitero Monumentale di Milano to nie tylko atrakcja turystyczna, ale przede wszystkim miejsce spoczynku. 10. Piazza Gae Aulenti Wspaniałe obiekty sakralne i zabytkowe budowle to wizytówka Mediolanu. Nie można jednak zapomnieć, że to wspaniałe miasto ma też drugie, znacznie nowocześniejsze oblicze, które reprezentuje Piazza Gae Aulenti – biznesowa część stolicy Lombardii. Najlepsze patenty na tanie podróżowanie. Radzą blogerzy i podróżnicy Dla chcącego nic trudnego. Udowodniają to nasi rozmówcy, którzy zdradzają nam, jak tanio podróżować, by upiec dwie pieczenie na jednym ogniu – zwiedzić świat, nie wydając przy tym fort... Nie znajdziemy tam atrakcji typowych dla centrum Milano. W Piazza Gae Aulenti próżno szukać zbiorów dzieł sztuki czy starych kościołów. Mimo to, warto się tam wybrać, choćby na krótki spacer. Dlaczego? Choćby po to, by przekonać się, że słowo „dzieło sztuki” może mieć wiele znaczeń. Wizytówką tego miejsca są wspaniałe wieżowce, będące pokazem architektonicznego kunsztu. Najbardziej imponująco przedstawia się 231-metrowy Torre Unicredit – najwyższy budynek we Włoszech. W samym centrum placu mieści się piękna fontanna, której nadano typowo futurystyczną stylistykę. Całościowo, Piazza Gae Aulenti zachwyca atmosferą spójności. Nie uświadczymy tam architektonicznego miszmaszu, w którym zabytki mieszają się ze szklanymi wieżami. 11. Navigli District Wymieniając ciekawe miejsca w Mediolanie, nie można pominąć Navigli Discrit. Miejsce to nazywane jest „małą Wenecją” i nie bez powodu. Nazwa dzielnicy pochodzi bowiem od sieci kanałów, które pamiętają czasy antyku. Navigli składa się z pięciu kanałów: Naviglio Grande, Naviglio Pavese, Naviglio di Paderno, Naviglio Martesana i Naviglio di Bereguardo. Dawniej, zaopatrywały one miasto w wodę i służyły celom transportowym. Dziś, pełnią funkcję typowo rekreacyjną. O poranku, bulwary przemierzają miejscowi miłośnicy joggingu. Na ławkach wzdłuż kanałów chętnie odpoczywają starsi mieszkańcy miasta. Navigli to jedno z niewielu miejsc w Mediolanie, w którym nie uświadczymy rzeszy zwiedzających. Oczywiście, turystów można spotkać tam właściwie o każdej porze, ale faktem jest, że ta „imprezownia” na świeżym powietrzu nastawiona jest przede wszystkim na lokalną społeczność, nie na przyjezdnych. „Imprezownia”? Tak! Gdy gasną światła, dzielnica Navigli dopiero budzi się do życia. Wzdłuż bulwarów otaczających kanały można znaleźć niezliczone restauracje, puby i bary, w których można skosztować wyśmienitego włoskiego wina. Dookoła słychać muzykę, przez którą przebijają się śmiechy i rozmowy. Panuje tam niesamowita atmosfera, która sprawia, że to niezwykłe miejsce warto odwiedzić właśnie po zachodzie słońca. 12. Kościół San Satiro (Chiesa di Santa Maria presso San Satiro) Przenieśmy się do znacznie spokojniejszego miejsca, zlokalizowanego w centrum miasta. Kolejną mediolańską atrakcją na naszej liście jest zachwycający Chiesa di Santa Maria presso San Satiro – kościół, w którym narodziło się malarstwo iluzoryczne. W miejscu, w którym wznosi się kościół, na polecenie arcybiskupa Ansperto wybudowano w IX wieku kaplicę poświęconą św. Satyrusowi – bratu Ambrożego, czyli patrona miasta. W XV wieku, z polecenia księcia Galeazzo Sforzy wybudowano na jej miejscu renesansowy kościół. Nie było to łatwe zadanie, bowiem okoliczne kamienice nie pozostawiły zbyt dużego pola manewru. Podjął się go Donato Bramante – artysta pochodzący z Urbino. Projektant sięgnął po sprawdzone kanony trójnawowej świątyni z transeptem. Nadał mu wymiary odpowiadające powierzchni nawy środkowej, a całość dopełnił sklepieniem kolebkowym i kopułą centralną. Niezwykły kunszt artysty najbardziej jest widoczny wewnątrz budynku, a konkretnie – w obszarze apsydy usytuowanej za ołtarzem. Wchodząc do środka, nie sposób dostrzec, że Bramante miał do dyspozycji jedynie... 97 cm głębokości! Namalowana nisza z zakrzywioną perspektywą niezwykle skutecznie oszukuje zmysł wzroku, tworząc autentyczne wrażenie głębi. To właśnie ten popis geniuszu zainspirował późniejszych malarzy iluzorycznych. 13. Bazylika świętego Ambrożego (Basilica di Sant’Ambrogio) Miejscem kończącym naszą wycieczkę po wspaniałym Mediolanie jest Basilica di Sant’Ambrogio – jeden z najstarszych kościołów w mieście, wzniesiony w latach 379-386. W XI wieku, nastąpiła przebudowa bazyliki. Właśnie wtedy nadano jej styl, który charakteryzuje ją do dziś jako jedyny zachowany obiekt romańskiego stylu lombardzkiego. Kościół został wybudowany w miejscu, w którym znajdowały się groby chrześcijańskich męczenników, zamordowanych w czasie rzymskich prześladowań. W VIII wieku założono tam opactwo benedyktynów. Niemal sto lat później, dobudowano kryptę i chór. Ostateczna przebudowa kościoła, datowana na 1088 rok, trwała 11 lat. W pierwszej kolejności, w oczy rzuca się dziedziniec zdobiony kolumnami i dzwonnicą. Wnętrze zdobią liczne freski, mozaiki i rzeźby, ale nie znajdziemy tam ociekających złotem zdobień i przepychu typowego dla wielu włoskich świątyń. Panuje tam zupełnie inna atmosfera, wyraźnie skromniejsza, a przez to – sprzyjająca modlitwie. Pod prezbiterium znajduje się wyeksponowana krypta, w której złożono doczesne szczątki Ambrożego, Gerwazego i Protazego. Na zewnątrz ogrodzenia bazyliki znajduje się wzniesiona w czasach rzymskich kolumna nazywana diabelską. Wiąże się z nią ciekawa legenda. Gdy Ambroży toczył walkę z diabłem, czort próbował przebić go rogami. Uderzenie trafiło w kolumnę i pozostały po nim dwa otwory. Podobno czuć tam zapach siarki, a gdy do otworów przyłoży się ucho, można usłyszeć odgłosy pochodzące z samych trzewi piekła. Bazylika jest otwarta dla zwiedzających, a wejście na jej teren jest bezpłatne. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Te skryte pod ulicami Mediolanu pomieszczenia działają na wyobraźnię. Zajrzyj do środka
Powstały wewnątrz opuszczonych studzienek kanalizacyjnych. Takie rzeczy w Mediolanie.
Co kryje się za włazem? Nie ulega wątpliwości: tajemne przejścia i ukryte komnaty działają na wyobraźnię. Są tak intrygujące, że każdy - bez względu na wiek - chce wejść do środka. Zdawał sobie z tego sprawę Biancoshock, włoski artysta, który opuszczone studzienki kanalizacyjne zamienił w… miniaturowe w pełni wyposażone mieszkania. Te podziemne domy można zobaczyć w Lodi - jednej z dzielnic Mediolanu. Trudno przejść obok nich obojętnie. Coś więcej Ale nie chodziło tylko o wzbudzenie ciekawości. Artyście przyświecała dużo głębsza idea. Biancoshock chciał zwrócić uwagę na los tych, którzy zmuszeni są do życia w dużo gorszych warunkach. Pomysł zrodził się w czasie wizyty w Bukareszcie. Trudno w to uwierzyć, ale w stolicy Rumunii miejskie kanały są domem dla setek bezdomnych. Ich podziemne „apartamenty” nie są jednak wyłożone kolorową tapetą. Jak napisał artysta na swojej stronie internetowej : „Jeśli nie możemy zapobiec czyimś problemom, spróbujmy chociaż sprawić, by były mniej dotkliwe”. Borderlife Trzy podziemne komnaty składają się na projekt o nazwie „Borderlife”. Każda z nich reprezentuje inne pomieszczenie. Jest więc tu kuchnia wyposażona w niezbędne akcesoria, jest łazienka z prysznicem i fragment salonu. Ma się nieodparte wrażenie jakby ktoś tu przed chwilą był. Może właśnie gotuje wodę na herbatę? Może będzie brał prysznic? Więcej: biancoshock.com,
Karty tarota. Poznaj wielowiekową tradycję wprost z Mediolanu
Choć pochodzenie kart tarota nie jest do końca jasne, według jednej z teorii ich korzeni trzeba szukać we Włoszech. W każdym razie dobrze współgrają one z charakterem tamtejszej kultury. Dla wielbicieli tej wielowiekowej ezoterycznej sztuki podróż do Mediolanu zapisana jest w kartach.
89-letni Osvaldo Menegazii w swoim malutkim studiu w Mediolanie, tuż obok Porta Ticinese, od 1970 r. tworzy własne wersje klasycznej talii tarota. Karty wykonane są z grubego materiału i ręcznie malowane; twarze zdają się spoglądać na ciebie sprzed wieków. Z niezliczonych talii tarota, które co roku zalewają rynek, te autorstwa Menegazziego są wyjątkowe przede wszystkim dlatego, że sprawiają wrażenie osobistych. – Le carte parlano – powiedział – Karty mówią. Osvaldo jest jednym z powodów, dla których miłośnicy tarota przyjeżdżają do Mediolanu. W połowie XV w. rodziny Viscontich i Sforzów, władcy Mediolanu od ponad dwóch stuleci, zleciły miejscowemu artyście Bonifacio Bembo zilustrowanie dla nich niestandardowej talii tarota. Namalowana temperą, a następnie pozłacana i posrebrzana, talia Viscontich-Sforzów świadczy nie tylko o talencie Bembo, ale także o rodzinnym upodobaniu do sztuki. Zainteresowani mogą zobaczyć 26 ocalałych kart w Accademia Carrara, akademii sztuk pięknych i galerii w Bergamo leżącym godzinę jazdy od Mediolanu. We wspaniałym zamku Sforzów na początku XX w. na dnie studni odkryto karty z mniej więcej 1500 r. Bliżej centrum Mediolanu w zbiorach galerii sztuki Pinacoteca di Brera, obok arcydzieł Caravaggia i Rafaela, znajduje sie talia Sola Busca, która powstała w 1491 r. Uważana za inspiracje dla talii Rider-Waite- Smith – „złotego standardu” dla dzisiejszych użytkowników tarota – Sola Busca jest pierwsza znana talia, w której umieszczono szczegółowe ilustracje na wszystkich 78 kartach. Te oryginalne karty, przypominające epokę rycerzy, rzemieślników i herbów rodzinnych, pasują do fresków i paneli w kościołach z XV i XVI w. rnell Ando, ekspert z Los Angeles, który prowadzi wycieczki po północnych Włoszech śladami tarota, uwielbia te podobieństwa. Na jego trasie znajduje się pałac Schifanoia pod Ferrara. Jego mury pełne są symboli astrologicznych. W Toskanii, w katedrze w Sienie, znajduje się mozaika podłogowa wyłożona kafelkami przedstawiająca symbol tarota Koło Fortuny. Kiedy myślimy o tarocie w dzisiejszych czasach, pierwszym skojarzeniem jest obraz fałszywego wróżbity, ale w późnym średniowieczu i wczesnym renesansie, zanim wróżby weszły na obrazy, tarocchi nowym medium dla artystów i poetów. Karty do gry właśnie stały się modne, a te do tarota były charakterystyczne: każda talia 78 kart miała cztery kolory – buławy, denary, miecze i puchary (56 kart, małe arkana) oraz 22 specjalne trionfi (atutowe, wielkie arkana) o sugestywnych nazwach, takich jak Diabeł, Cesarz, i Sprawiedliwość. Dzięki bogatym ilustracjom rozpalają wyobraźnię. Podobnie jak renesansowe obrazy Rafaela i Michała Anioła, karty były pełne emocji i magii. Do tych, którzy znali jego symbolikę, tarot mówił tajnym jeżykiem, który Kościół chciał stłumić. W kodzie artyści mogli zamieścić odniesienia do alchemii, astrologii, a nawet kabały, mistycznej gałęzi judaizmu. Nie dziwi mnie, ze tarot w swoim wymownym pięknie, bezproblemowym połączeniu świata religii i świeckiego, jest wynalazkiem w pełni włoskim. Nosi niepowtarzalny odcisk kultury, która dała nam Narodziny Wenus i Kaplice Sykstyńska. Karty nawet komunikują się w trybie pilnym (np. złowrogie postacie Sadu Ostatecznego wstające z grobów), tak jakby nie potrafiły wystarczająco szybko przekazać wiadomości. Czyż to nie włoskie? Po raz pierwszy studiowałem tarota w wieku 20 lat, kiedy należałem do radykalnej szkoły tarota w Nowym Jorku zwanej Brooklyn Fools. Powód, dla którego zakochałem się w tarocie, jest ten sam, dla którego 600 lat temu ludzie go wymyślili. Można się z nim utożsamić. Podzielamy wiele takich samych obaw jak w czasach renesansu: martwimy się o pieniądze, mamy problemy sercowe, zastanawiamy się, jak zmienić nasze życie na lepsze. W mediolańskim warsztacie Menegazziego, który pełni także funkcje galerii jego obrazów, dioram i każdego możliwego stylu tarota, trudno jest nie być poruszonym jego pasja. W otoczeniu pędzli akwarelowych, atramentowych i tektur potwierdza to, co chcieli osiągać artyści tarota z XV w.: pięknie wyrażać myśli na temat złożoności bycia człowiekiem. Sześćset lat później wciąż słuchamy tego, co maja nam do powiedzenia. Źródło: NationalGeographic.com: Explore tarot’s centuries-old history in Milan
10 najwyżej ocenianych atrakcji turystycznych na świecie w 2016 roku [RANKING]
Poznaj miejsca, które turyści uznali w tym roku za najciekawsze.
Zobacz miejsca, które otrzymały najwięcej głosów od użytkowników TripAdvisor.com >>> Źródło: tripadvisor.com
Korespondencja Travelera z Włoch: Polska zachwyca na Expo w Mediolanie!
Goście odwiedzający nasz pawilon na wystawie światowej w Mediolanie nie tylko mają szansę znaleźć się w magicznym ogrodzie i posłuchać muzyki Fryderyka Chopina, ale też spróbować placków ziemniaczanych, a z polskiego sklepu wyjść z kabanosami i wódką.
- donosi z Mediolanu Michał Cessanis, sekretarz redakcji Travelera. Fot. Michał Cessanis Pawilon Polski zaprojektowany przez architektów z warszawskiej pracowni 2pm jest czwartym co do wielkości pawilonem wśród 145 krajów biorących udział w Expo 2015. Z daleka wygląda jak wieżowiec zbity z desek. Im bliżej tym widać wyraźniej, że to konstrukcja ze skrzynek przypominających te, z jakich na większości targowisk sprzedawane są jabłka. Idealnie nawiązuje do myśli przewodniej tegorocznej wystawy “Wyżywienie planety, energia dla życia”, na której promowane jest nie tylko rolnictwo i gastronomia, ale też walka ze światowym głodem. Fot. Michał Cessanis Schody do raju Biało-czerwone schody w szczelinie między drewnianymi ścianami prowadzą do wejścia. To co w środku zaskakuje mnie jeszcze bardziej. Wchodzę do sielankowego sadu jabłoni, inspirowanego obrazem Józefa Mehoffera pt. „Dziwny ogród”. Słychać nuty Fryderyka Chopina. Poza jabłoniami, krzewami i wielobarwnymi kwiatami, widzę kolorowe motyle i pszczoły. Jest też też rzeźba Igora Mitoraja - druga stoi przed pawilonem. Fot. Michał Cessanis Przechadzając się po tym magicznym miejscu, dzięki lustrom umieszczonym na ścianach mam wrażenie, że ogród się nie kończy. Ścieżką tonącą w zieleni wchodzę do sali, w której od początku lipca odbywają się koncerty chopinowskie (trzy razy dziennie). Recitale młodych, polskich pianistów w Mediolanie są zapowiedzią XVII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, który w październiku odbędzie się w Warszawie. Fot. Michał Cessanis Tutaj wyświetlana jest również animowana historia Polski autorstwa Tomka Bagińskiego. Ten ośmiominutowy film pokazuje tysiąc lat naszej historii. Widziałem go już wcześniej, 5 lat temu na wystawie światowej w Szanghaju i nie zmieniam zdania. Strasznie w nim dużo walk i ludzkiego dramatu. Polacy oglądają go z zaciekawieniem, ale dla wielu zagranicznych turystów jest niezrozumiały. - Dlaczego nie pokazujecie na filmie tego co macie najpiękniejsze - gór, jezior, morza, odnowionych starówek? - pytała mnie jedna z Włoszek. Przypomniała mi reakcje Chińczyków oglądających tę produkcję w Szanghaju. Oni pytali mnie, czy u nas wciąż trwa wojna… Fot. Michał Cessanis Palce lizać! Po projekcji wstępuję do polskiego sklepu zlokalizowanego na parterze. Co jest hitem wśród odwiedzających pawilon? - Zdecydowanie kabanosy, ptasie mleczko, wódka - odpowiada zadowolona sprzedawczyni. Ale największym powodzeniem cieszą się nasze jabłka. Od otwarcia wystawy w maju rozdano ich już ponad 3,5 tony. Goście częstowani są m.in. jabłkami grójeckimi, owocowymi czipsami, sokami z Kałęczewa czy cydrem z Dobronia. Fot. Michał Cessanis Włoskie podniebienia podbija także polska kuchnia. Goście coraz chętniej sięgają po dania reprezentujące polską sztukę kulinarną w nowoczesnym i kreatywnym wydaniu, jak np. carpaccio z buraka. Fot. Michał Cessanis - Dania kuchni polskiej zamawiają goście z całego świata. Przyjmujemy ich z typową dla nas gościnnością. Nawet, gdy wszystkie stoliki w restauracji są zajęte, zapraszamy ich do środka, gdzie częstujemy wiśniówką czy ogórkami kiszonymi. Prawdziwą furorę robią pierogi, które w naszej restauracji przygotowuje doświadczony kucharz, pan Józef. Zamiast wody dodaje do nich śmietanę, co sprawa, że smakują naprawdę przepysznie. A to tylko jeden z naszych sekretów – mówi Krzysztof Dembek, manager restauracji w polskim pawilonie. PRAKTYCZNE INFORMACJE Jedziesz na Expo? Podpisz petycję! Każdy zwiedzający wystawę światową możesz też podpisać Kartę Mediolańską, w której zapisane jest, iż prawo do żywności powinno być podstawowym prawem każdego człowieka, apeluje także o zrównoważoną dystrybucję żywności. Co roku na świecie marnuje się ponad 1,3 mld ton żywności, dwa miliardy ludzi są niedożywione, a 800 mln głoduje. 16 października Karta Mediolańska ma być wręczona Ban Ki Moonowi, sekretarzowi generalnemu ONZ. Bilety na Expo Wystawa trwa do 31 października. Bilety są dostępne na stronie expo2015.org. Można płacić kartą kredytową. Wcześniej należy się zarejestrować, podając imię, nazwisko, kraj, kod pocztowy, adres mailowy oraz ustalić hasło. Potwierdzenie przesłane mailem należy wydrukować i pokazać przy wejściu. Dostępne są bilety jedno i dwudniowe. Jest też bilet wieczorny, ważny od 19 do zamknięcia terenu wystawy, czyli do 23. Na bilety ulgowe mogą liczyć seniorzy (powyżej 65 roku życia), dzieci do lat 13 i studenci poniżej 26 lat, a także niepełnosprawni. Są też pakiety rodzinne. Cennik biletów znajdziecie tu: https://www.expo.gov.pl/aktualnosci/676_4190_cennik-biletow-na-expo-2015.html Metrem na Expo Najłatwiej dostać się na Expo metrem. Dojeżdża tam linia metra M1, oznaczona kolorem czerwonym, w kierunku Rho. Należy wysiąść na stacji Rho Fiera Milano i przejść na piechotę do wejścia kierując się specjalnymi oznaczeniami. Najbliższym wejściem na teren Expo jest wejście zachodnie – Fiorentina. Dojazd z głównego placu w mieście – Piazza Duomo – zajmie ok. 25 minut, z głównej stacji kolejowej – Stazione Centrale – ok. 35 minut. Niezbędny jest bilet, które obejmuje strefy podmiejskie. Gdzie spać? Fot. ibis.com Świetnie położony jest hotel Ibis Milano Centro. W pobliżu czerownej linii metra, a także handlowych ulic Mediolanu, na których warto zrobić zakupy. Wszak Mediolan to światowa stolica mody. Ceny za pokój dwuosobowy ze śniadaniem zaczynają się od 370 zł. http://www.ibis.com
Do krótkich, weekendowych wypadów do europejskich miast zachęcają tanie loty i perspektywa chwilowego oderwania się od codzienności.
Krótkie, najczęściej weekendowe wypady do europejskich miast od kilku lat cieszą się dużą popularnością wśród Polaków. Do tzw. city breaków zachęcają tanie połączenia lotnicze i perspektywa choćby chwilowego oderwania się od codzienności podczas zwiedzania, zabawy na koncercie czy spotkania ze znajomymi z zagranicy. Więcej, ale krócej Jedna trzecia Polaków w ubiegłym roku odpoczywała za granicą - wynika z badania CBOS. Jednocześnie o prawie 40 proc. wzrosła liczba osób wybierających krótkie wyjazdy, trwające mniej niż tydzień. Z tej formy wypoczynku korzystają przede wszystkim zapracowani Polacy, którzy nie mogą pozwolić sobie na dłuższy urlop lub miłośnicy weekendowych wypadów do najpiękniejszych europejskich miast. City break, czyli... Zjawisko tzw. city breaków, czyli 2-4 dniowych miejskich wypadów turystycznych, od kilku lat cieszy się rosnącą popularnością. Wpływa na to przede wszystkim rozwój tanich linii lotniczych, które pozwalają na szybkie dotarcie do wybranego miasta nawet przy ograniczonym budżecie, oraz Internetu, będącego źródłem szybkiej informacji turystycznej oraz platformą do rezerwacji i płatności za podróż czy pobyt. City break to wyjazd skrojony do własnych preferencji, bez potrzeby podporządkowywania się terminom i programowi biura podróży. Pozwala nie tylko pozwiedzać, ale także pójść do galerii sztuki, teatru czy na koncert. To także okazja, by zrobić zakupy czy spotkać się z mieszkającymi za granicą znajomymi. - Polacy szybko nauczyli się samodzielnie organizować podróż, od najbardziej korzystnych cenowo połączeń lotniczych, przez hotele, komunikację i wyżywienie na miejscu - wyjaśnia Piotr Macierzyński, Prezes START Parking. Dokąd? Na weekendowy wypoczynek Polacy najchętniej wybierają Londyn, Paryż, Rzym i Barcelonę. Popularna jest również Lizbona, Amsterdam, czeska Praga czy Budapeszt. Według danych serwisu tanie-loty.pl, który w ciągu ostatniego kwartału obserwował kierunki wyjazdów trwających nie dłużej niż 7 dni, ponad 40 proc. pasażerów lecących z Warszawy do stolicy Wielkiej Brytanii zostawało tam wyłącznie na 2-3 dni. Podobnie było w przypadku Paryża. Na 3 dniowy city break w Rzymie wybrało się natomiast 30 proc. pasażerów lecących z Warszawy. Do stolicy Katalonii Polacy wylatują zarówno na weekendy, jak i zostają tam na dłużej, nawet do tygodnia. Więcej dni, od 4 do 7, dają sobie również w takich destynacjach jak Lizbona, Ateny, Malaga, Mediolan czy Dubrownik. Rosnącym zainteresowaniem cieszą się też kraje skandynawskie, jak Dania, Norwegia czy Szwecja. W poszukiwaniu okazji W wyszukiwaniu najbardziej korzystnych połączeń mogą pomóc serwisy rezerwacyjne, takie jak tanie-loty.pl. Warto też śledzić strony przewoźników – LOT-u, Ryanaira i Wizzaira, którzy regularnie oferują przeloty w promocyjnych cenach. W ten sposób bilet na podróż w jedną stronę można upolować nawet za 19 zł. Loty do takich miast jak Londyn, Rzym czy Barcelona zamykają się w przedziale od 64 - 112 złotych, natomiast do Kopenhagi czy Sztokholmu można polecieć już od 59 złotych. Podobnie jest w przypadku miejsc noclegowych, gdzie z pomocą przychodzą serwisy tani-hotel.com.pl, hostelworld.com czy booking.com, skupiające hotele i hostele o różnym standardzie i w różnym przedziale cenowym. Dla turystów chcących maksymalnie ograniczyć wydatki na nocleg, rozwiązaniem może być tzw. couchsurfing, czyli społeczność ludzi oferujących darmowe noclegi we własnym domu czy mieszkaniu. Daje to również możliwość poznania miasta przez pryzmat jego mieszkańców. Spontanicznie? City break zazwyczaj organizowany jest w ostatniej chwili. Warto jednak pomyśleć o zaplanowaniu takiego wyjazdu z odpowiednim wyprzedzeniem, gdyż wiele dostępnych na rynku ofert nosi cechy tzw. first minute – im wcześniej tym taniej.Już teraz warto rozejrzeć się za tanimi lotami na jesieni. Opłaca się to również ze względu na planowane w tym okresie promocje. Specjalna oferta szykuje się dla tych, którzy na lotnisko dojeżdżają samochodem. Rezerwując teraz miejsce na START Parkingu w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Gdańsku, Wrocławiu lub w Katowicach za pozostawienie samochodu między początkiem września a końcem grudnia zapłacimy tylko: 9 złotych za dwa dni, 19 złotych za trzy i 29 złotych za cztery dni . Na co zwrócić uwagę? City break ma jednak również swoje ograniczenia, które należy brać pod uwagę. Chcąc podróżować jak najtaniej, trzeba liczyć się z możliwością zabrania jedynie niewielkiej ilości bagażu. Zazwyczaj tanie linie lotnicze wymagają dodatkowych opłat za tzw. bagaż rejestrowany. W ramach biletu pasażer może jednak zabrać na pokład bagaż podręczny o wadze od 8 do 10 kg i maksymalnych wymiarach 55 x 40 x 20 cm. Warto uprzednio dokładnie przemyśleć ile i jakie ubrania będą potrzebne na miejscu i zabrać tylko niezbędne rzeczy. Aby dokładnie wykorzystać dostępną przestrzeń ubrania można zwijać w ruloniki i układać ściśle obok siebie. Jeśli kierunek podróży wiąże się ze zmiennymi temperaturami, część potrzebnej garderoby, jak kurtka czy swetry, można ubrać warstwowo na siebie na czas lotu. W przypadku kosmetyków warto zwrócić uwagę na sprzedawane w drogeriach małe pojemniki, do których można przełożyć dozwoloną ilość pasty do zębów czy kremu. Przedmioty podlegające kontroli, czyli kosmetyki i urządzenia elektroniczne, jak laptop czy tablet, należy umieścić na wierzchu torby.
Hiszpania, Włochy, Wielka Brytania - to trzy najchętniej wyszukiwane kierunki w Polsce. Zobacz pierwszą dziesiątkę destynacji, jakie wybieramy na weekend majowy
Dzięki możliwości wyszukiwania tanich biletów oraz coraz większej ilości dostępnych połączeń lotniczych z Polski, często o majowym weekendzie myślimy, jak o okazji do zagranicznej wycieczki. Najpopularniejsza wyszukiwarka podróży w Europie, Skyscanner, przeanalizowała dane dotyczące zapytań Polaków o bilety lotnicze w maju 2013 i 2014 r. - większość z nas chciałaby w tym czasie odwiedzić południe Europy. 10 najpopularniejszych krajów na majowy wyjazd w 2014 r. 1. Hiszpania 2. Włochy 3. Wielka Brytania 4. Francja 5. Portugalia 6. Niemcy 7. USA 8. Grecja 9. Norwegia 10. Holandia Wymarzone destynacje Polaków na majowy weekend niemal nie zmieniły się w stosunku do ubiegłego roku. Lista 10 krajów, które najbardziej chcemy odwiedzić zawiera te same państwa, jednak w 2014 r. na popularności zyskały Stany Zjednoczone (wzrost zapytań o bilety lotnicze o 53% w porównaniu z 2013 r.) oraz Grecja (wzrost o 30%). Swoją pozycję na wspomnianej liście umocniła również Wielka Brytania (20% wzrost). Tuż za pierwszą dziesiątką znalazła się Polska, co może świadczyć o rosnącej popularności transportu lotniczego wewnątrz kraju. Wśród najpopularniejszych miast największy wzrost zainteresowania zanotował Nowy Jork (aż 57% w porównaniu do 2013 r.), w czym z pewnością pomogły nowe, atrakcyjne cenowo połączenia z lotniskiem JFK, które zaczęły oferować linie lotnicze Norwegian z Gdańska i Krakowa. Na drugim miejscu pod względem wzrostu zainteresowania uplasowała się Lizbona (33%), do której w listopadzie 2013 r. zaczęła latać linia Ryanair. Niesłabnącym zainteresowaniem Polaków cieszy się również stolica Wielkiej Brytanii (32% wzrost). 10 najpopularniejszych miast na majowy wyjazd w 2014 r. 1. Londyn 2. Barcelona 3. Paryż 4. Rzym 5. Lizbona 6. Mediolan 7. Nowy Jork 8. Oslo 9. Malaga 10. Stambuł - Ponieważ w majowy weekend coraz więcej Polaków myśli o wyjeździe za granicę, trudniej w tym okresie o wyjątkowo korzystne oferty lotów. W takich sytuacjach z pomocą przychodzą wyszukiwarki podróży, które dzięki ogromnej bazie lotów i braku dodatkowych opłat, pozwalają znaleźć najlepsze okazje cenowe – powiedziała Magdalena Greloff, Marketing Manager Skyscanner. – Nawet, jeśli szukamy biletów na ostatnią chwilę i na najpopularniejszych trasach nie ma już żadnych promocji, wyszukiwarka Skyscanner, dzięki opcji „Wszędzie” pozwala na znalezienie wszystkich możliwych połączeń w zadanym budżecie i czasie, dzięki czemu może zainspirować nietuzinkową podróż.
identi_TY Animated Film Festival zakończony
25 maja zakończył się identi_TY Animated Film Festival. Projekt, w ramach którego mediolańskiej publiczności zostały zaprezentowane wyselekcjonowane polskie filmy animowane, trwał pięć dni
Włoscy widzowie mieli okazję, w ciągu kilku dni obejrzeć wybrane krótkometrażowe, polskie filmy animowane. W przestrzeni galeryjnej Careof DOCVA zaprezentowano pięćdziesiąt jeden animacji skupionych wokół tematyki poszukiwania tożsamości jednostki w kontekście współczesnego świata i przestrzeni miejskiej. Szeroki przekrój tematyczny i stylistyczny umożliwił prezentację tematu oraz ukazał kondycję współczesnej polskiej animacji. Wielokulturowa i wielojęzyczna publiczność, dzień za dniem oglądająca w Mediolanie polskie filmy animowane traktujące o różnym odcieniu tożsamości, miała okazję zapoznać się z takimi tytułami i twórcami jak Animowana historia Polski w reż. Tomasza Bagińskiego, Dróżnik w reż. Piotra Szczepanowicza, Danny Boy w reż. Marka Skrobeckiego, Bejbe w reż. Magdaleny Parczewskiej czy Dead City w reż. Zofii Strzeleckiej. Bogaty program i interesująca tematyka identi_TY Animated Film Festival sprawiła, że codziennie w mediolańskiej galerii Careof DOCVA z polską kulturą spotykały się osoby, które po opuszczeniu sali nierzadko dyskutowały o obejrzanych filmach oraz zadawały pytania kuratorkom, Iwonie Kamińskiej i Kindze Lewandowskiej, obecnym na festiwalu. „Cieszą nas pytania i rozmowy widzów, wspólne rozważania na temat obejrzanych filmów, są one dla nas oznaką tego, że widzowie nie pozostają obojętni nie tylko na problem kształtowania tożsamości jednostki w obecnych czasach, ale przede wszystkim na twórczość polskich animatorów.” – mówi Kinga Lewandowska, jedna z kuratorek festiwalu. Identi_TY Animated Film Festival odbył się w Mediolanie w dniach 21 – 25 maja 2013 roku
Festiwal Polskiej Animacji identi_TY w Mediolanie
Najlepsze polskie animacje ostatnich lat zostaną zaprezentowane we włoskiej galerii Careof DOCVA
Za sprawą projektu filmowego pt. identi_TY Animated Film Festival, w dniach 21-25 maja, mediolańska publiczność będzie miała okazje przyjrzenia się twórczości młodych polskich animatorów. Identi_TY to autorski projekt prezentujący około pięćdziesięciu wybitnych, współczesnych filmów animowanych. Program skupiony będzie wokół tematyki poszukiwania tożsamości jednostki w kontekście współczesnego świata i przestrzeni miejskiej. Pierwsza prezentacja identi_TY odbyła się w 2012 roku w ramach festiwalu Przemiany w Centrum Nauki Kopernik. Duże zainteresowanie publiczności sprawiło, że „kuratorki” zdecydowały się na jego dalszą realizację, tym razem w galerii Careof DOCVA w Mediolanie. Careof DOCVA jest organizacją nonprofit, która od roku 1987 zajmuje się promocją sztuki współczesnej, wpierając w szczególności twórczość młodych artystów działających na różnych polach ekspresji twórczej. Inspiracją do powstania programu projektu był film Maski Piotra Karwasa, będący połączeniem tradycyjnej techniki kukiełkowej z animacją komputerową. Autor porusza w tej animacji problem ukrywania się za przybranymi pozami, ukazując drogę do odkrycia własnej tożsamości. Doskonała plastycznie i wzbogacona psychologiczną refleksją animacja była odkryciem wielu festiwali filmowych w 1999 roku, zdobywając na nich najważniejsze nagrody, m.in. Złotego Niedźwiedzia w kategorii filmów animowanych na 49. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Polska animacja wyrosła na tradycji takich twórców jak Julian Antonisz czy Zbigniew Rybczyński. Obecnie również produkuje się w naszym kraju szereg filmów – animacji lalkowych, wycinankowych, w technice kombinowanej czy komputerowej. Wśród autorów filmów wybranych do naszego projektu znajdują się zarówno debiutujący animatorzy, jak i doświadczeni współcześni twórcy – mówi Iwona Kamińska Gosk, jedna z kuratorek projektu. Podczas identi_TY Animated Film Festival zostaną wyświetlone m.in.: film Świteź w reżyserii Kamila Polaka, animacja nagradzana na najważniejszych festiwalach w Polsce i za granicą (m. in. 2011 – Międzynarodowy Festiwal Filmów Animowanych Annecy, Srebrny Lajkonik na Krakowskim Festiwalu Filmowym 2011); oniryczna, poetycka opowieść o trzech pokoleniach kobiet – Refreny Wioli Sowy z muzyką Leszka Możdżera, Danny Boy Marka Sobeckiego – lalkowa animacja o międzynarodowej sławie, Snępowina Marty Pajek – film zabierający widza w zaskakującą i niepokojącą podróż przez światy realne i wyśnione; Dróżnik Piotra Szczepanowicza – kameralna animacja, skupiona na człowieku i jego niewielkim otaczającym go świecie; film dokumentalno-musicalowy Miasto Płynie Balbiny Bruszewskiej, opowiadający o tym, co dzieje się za oknem, o tym, co widzimy podczas porannego spaceru do sklepu, klip Przemysława Adamskiego i Katarzyny Kijek do piosenki Pirate’s Life irlandzkiej grupy We Cut Corners czy najnowszy film Krzysztofa Kiwerskiego The Rolling Stones nagrodzony Złotą Kreską podczas ostatniej edycji festiwali OFAFA. Program projektu dostępny niebawem na stronie. http://www.careof.org/IT/inside_2013_IDENTI_TY.html Wstęp na wszystkie pokazy filmowe jest bezpłatny. Projekt identi_TY Animated Film Festival dofinansowany jest ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz z Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Jeżeli diabeł ubiera się u Prady, to na pewno robi to w Mediolanie. Tu też jada. I kusi do wydawania pieniędzy innych.
W przeciwieństwie do pozostałych włoskich miast Mediolan nie kojarzy się z zabytkami, dolce vita, piękną naturą. Mało kto przyjeżdża tu zwiedzać, nikt chyba wypoczywać. Mimo to Mediolan cały czas przyciąga tłumy turystów żądnych poznać jego prawdziwe shoppingowe oblicze. I myli się ten, kto myśli, że będzie to spacer jedynie po ekskluzywnych, diabelnie drogich salonach mody. Zapraszamy do albumów: Mediolan - Włochy (użytkownik: Marcin Kozioł) Zachmurzony Mediolan (użytkownik: maliposa84) Na przystawkę: coś okazyjnego. Jak na przewrotność Mediolanu przystało, „okazyjnie” nie musi tutaj znaczyć „tanio”. Tyczy się to znanych outletów, w których można znaleźć markowe ubrania i dodatki, które choć przecenione nawet do 70 proc., wcale nie pachną taniością. Tak jest w outlecie Marni (Via Filippo Tajani 1), schowanym w zwyczajnej kamienicy poza ścisłym centrum. Forbes w 2008 roku uznał go za jeden z najlepszych outletów świata. Ci, którzy nie chcą za bardzo oddalać się od placu Katedralnego (Piazza del Duomo), powinni wybrać się do outletu D Magazine (Via Montenapoleone 26), przewrotnie położonego wśród najdroższych butików miasta. Może zresztą słusznie, bo przecież też oferuje towary z najwyższej półki: Armani, Prada, Gucci… tyle że nawet do 65 proc. taniej. Można znaleźć tu prawdziwą okazję, trzeba tylko być wytrwałym w poszukiwaniach, tak samo jak na licznych mediolańskich targach. Między innymi na targu przy ulicy Papiniano (we wtorki i soboty), gdzie przy odrobinie szczęścia i cierpliwości można upolować markowe ubrania czy designerskie włoskie buty (od 30 euro w górę). Największy wybór jest na tym w okolicach placu Sant’Agostino, w sobotę wcześnie rano. Więcej o Włoszech znajdziesz tutaj Na danie główne: coś smacznego. Smakosze koniecznie muszą udać się do kultowych delikatesów Peck z 1883 r. (Via Spadari 9). Na szczególną uwagę zasługują tu włoskie specjały. Dziesiątki suszonych szynek, wybornych salami, różnokolorowych oliwek w zalewach, smakowych oliw, wymyślnych makaronów i ponad sto rodzajów serów – ten widok (i zapach) pobudzi apetyt u każdego. Powinno się jednak zawczasu przemyśleć swoje zakupy, bo ceny są dość wysokie. Za kilogram szynki toskańskiej (konkurentki parmeńskiej) trzeba zapłacić 60 euro, a za rzadkie białe trufle (50 g) z miejscowości Alba aż 216 euro. Lepiej kupić coś z produktów lokalnych, jak np. ser gorgonzola (20 euro za kg). Koniecznie trzeba w Specku posmakować tradycyjnego risotto al gorgonzola z ostrą odmianą tego sera. Z tą potrawą wiąże się kolejna przewrotna ciekawostka: w Mediolanie ryż i risotta dominują w kuchni nad makaronami. Dlatego robiąc zakupy w mediolańskim supermarkecie (np. Esselunga), zaopatrz się w specjalny ryż do risotta. Zgłodnieliście? Prawidłowo. Bo podczas mediolańskich zakupów konieczny jest przystanek w jednym z barów na aperitivo (otwarty bufet i kieliszek wina za 5–15 euro). Polecam klimatyczny Bar Brera w pobliżu teatru La Scala, w dzielnicy artystów. 3 PORADY JAK UPOLOWAĆ OKAZJĘ? 1. Wybierz się do mediolańskich outletów. Pamiętaj jednak, żeby przed taką wizytą zorientować się, jakie są ceny w normalnych sklepach. 2. Kupuj na targach. Nie tylko jedzenie, ale i ubrania, buty, biżuterię. W ostatnią niedzielę miesiąca idź na targ staroci do dzielnicy Navigli. 3. W supermarketach kupuj markowe kawy (np. Lavazza), oliwy, sery. Są zwykle tańsze i smaczniejsze niż te w Polsce. SMAKI ITALII Chcesz poczuć się jak we Włoszech? AGNESI zaprasza na wyjątkową wycieczkę kulinarną po regionach Italii. Ten włoski producent najpopularniejszych na świecie makaronów (wysoka zawartość białka, lekko słodki smak) oraz dodatków do dań proponuje cztery oryginalne sosy PESTO. Każdy pochodzi z innego regionu Włoch. Najbardziej znane jest zielone PESTO ALLA GENOVESE. Najczęściej używane jest do dań z makaronów, ale także do chleba, sałaty, sera. AGNESI to jedna z niewielu firm, która stosuje zintegrowany cykl produkcyjny – od surowca aż po gotowy produkt. Wpisuje się tym doskonale w ideologię slow foodu. Cena słoika: ok. 14 zł NO TO W DROGĘ: MEDIOLAN Mieszkańcy: 1,3 miliona Język: włoski Waluta: euro = 4 zł wyprzedaże w styczniu i na przełomie czerwca i lipca. Outlet Marni – Via Tajani 1, z Piazza del Duomo można dostać się autobusem 54, przystanek S. Gerolamo; D Magazine – Via Montenapoleone 26, 10 minut na piechotę z Piazza del Duomo; Peck – Via Spadari, 9,5 minuty na piechotę z Piazza del Duomo. Metro: Duomo; Ferrari Store – del Liberty 8. Metro: San Babila lub Duomo. Bazary: Sant’Agostino, Il Mercatone dell’Antiquariato sul Naviglio Grande. Metro: Porta Genova; Targ w Gorgonzoli – 21 kilometrów od centrum, najlepiej dojechać metrem, stacja: Gorgonzola. obraz Ostatnia Wieczerza, opera La Scala, Piazza del Duomo, pałac Sforzów. najlepiej dolecieć na lotnisko Mediolan–Bergamo samolotami Wizzair. Do Mediolanu lata też Ryanair, tyle że z Łodzi. Ceny od 150 zł z opłatami. Wygodne i tanie jest także połączenie Lufthansy (399 zł w dwie strony klasą ekonomiczną). hotel Valley Milan (jedna gwiazdka) dla tych, którzy wolą zaoszczędzić na zakupy, Via Soperga 19. Cena za dwójkę od 58 euro. Hotel Demidoff, niedaleko Porta Venezia, U Plimio 2. Cena (za dwójkę ze śniadaniem) od 90 euro. puszka kawy Lavazza – ok. 4,5 euro; gorgonzola – 20 euro/kg; kolczyki na targu – ok. 10 euro; torebka u Prady – od 250 euro.
Nowy Jork, Delhi, Londyn - jedziemy na zakupy
Nie będziemy zadzierać nosa i twierdzić, że interesują nas wyłącznie wysoka kultura i dzika natura. Przyznamy od razu: tak, podczas podróży kręcą nas również zakupy! Fascynujące, zdradzające lokalne zwyczaje, pozwalające zdobyć rzeczy, o których w domu można było tylko pomarzyć. Oto poradnik Travelera, jak przeżyć zakupową przygodę (nie tylko na końcu) świata. I wciąż mieć za co wrócić do domu.
Czy słyszeliście już o SDP – „Syndromie Dnia Przedostatniego”? Cierpi na niego wielu turystów i podróżników. Chronicznie. Objawia się on szałem kupowania pamiątek i prezentów w przeddzień wyjazdu. Często współwystępuje ze zdenerwowaniem, z niezadowoleniem i z irracjonalnymi decyzjami o zakupie rzeczy zupełnie nietrafionych. W skrajnych przypadkach przeradza się w SDO, czyli „Syndrom Dnia Ostatniego”. Na szczęście SDP jest w pełni uleczalny, a terapia dość prosta. Wystarczy zdać sobie sprawę, że w wakacyjnych zakupach nie chodzi tylko o rzeczy, ale także, a może przede wszystkim, o kulturalne doświadczenie, możliwość interakcji i poznania lokalnego kolorytu. O przygodę! Żeby w takim podróżniczym shoppingu znaleźć frajdę, trzeba wyzbyć się starych nawyków. Przede wszystkim odrzucić stereotypowe myślenie na temat cen i towarów i zawsze umieć odegrać znawcę lokalnych zwyczajów. Wtedy, oprócz doświadczenia, można kupić coś znacznie ciekawszego niż sztandarową pamiątkę (prawdopodobnie wyprodukowaną w Chinach) i wyszukać jakieś oryginalne ubrania, tradycyjną biżuterię czy egzotyczne przyprawy. I nieważne, czy wybierasz się na targ warzywny w Maroku, czy na Piątą Aleję w Nowym Jorku. Wszędzie zakupy mogą stać się niezapomnianą przygodą. POZA 1: NIEUGIĘTY NEGOCJATOR Nigdy nie pokazuj zbytniego zainteresowania towarami. To zasada numer jeden w trakcie zakupów na azjatyckich i afrykańskich targach. Bo tylko wtedy masz szanse na dobicie satysfakcjonującego targu. Jeżeli sprzedawca wyczuje zbytnie zainteresowanie z twojej strony i to, że ma do czynienia z niedoświadczonym turystą, nie będzie traktował cię poważnie. Zasada numer dwa: zawsze trzeba się targować. Nie spodziewaj się ustalonych cen towarów. Wszystko jest relatywne. Cena to kwestia momentu i relacji, jakie uda ci się zbudować ze sprzedawcą. W Afryce zdarza się, że zamiast transakcji gotówkowej kupcy wolą handel wymienny. Krem Nivea albo porządne skarpetki można wymienić na piękne hebanowe figurki lub ciekawą afrykańską biżuterię. Targowanie to coś pomiędzy tradycją a sportem narodowym, w którym obydwie strony mają być na końcu zadowolone. Jeżeli więc chcesz poczuć lokalny klimat, za wszelką cenę ćwicz sztukę negocjacji. Nie poddawaj się naciskom, nie wierz w opowieści o wielodzietnej rodzinie sprzedawcy, która przez ciebie będzie głodna, ani o tym, że kupisz coś po kosztach produkcji. To wszystko świetnie wyreżyserowana gra. Sprzedawcy doskonale wiedzą, gdzie postawić granicę, i nigdy nie sprzedadzą towaru bez zysku. Hindusi radzą, by na bazarach nie płacić więcej niż 50 proc. ceny wyjściowej. Ale każde miejsce ma swoją specyfikę, dlatego zasada numer trzy mówi: nigdy nie rób zakupów pierwszego dnia pobytu i nie kupuj na pierwszym napotkanym stoisku. Wyczuj, jakie są ceny innych produktów, porozmawiaj z ludźmi, podpatrz, jak kupują lokalni mieszkańcy. W Afryce często dobicie targu ma miejsce dopiero po paru dniach, więc uzbrój się w cierpliwość. Zasada numer cztery: nie zgub się w gąszczu wąskich uliczek, charakterystycznych dla wielkich bazarów, bo zanim dotrzesz do interesujących cię towarów, możesz paść ze zmęczenia. Na pierwszy rzut oka chaotyczne, bazary te mają zazwyczaj jakąś swoją wewnętrzną logikę. Na Chandni Chowk, jednym z największych bazarów w Delhi, znajdziesz wszystko, ale musisz wiedzieć, do której części targu się udać – na Dariba Kalan kupisz perły i złoto, w alejce Khari Baoli znajdziesz aromatyczne przyprawy, a w uliczce Katra Neel przymierzysz wymarzone sari czy tradycyjne męskie okrycie dhoti (więcej o tradycyjnych targach na stronie 46). Koniecznie wybierz się też na targ z jedzeniem. To kopalnia wiedzy o lokalnej kulturze. Przechadzaj się po nim jak po gastronomicznym muzeum, wąchaj, smakuj, oglądaj. Jeżeli widzisz jakieś dziwne produkty – nie bój się zapytać, jak się je spożywa. Sprzedawcy chętnie ci o nich opowiedzą, a często dadzą trochę na spróbowanie. Czasem są to rzeczy tylko dla ludzi o mocnych nerwach, jak na przykład popularny w Indiach durian – owoc o bardzo specyficznym smrodku, czy tajwańskie jądra koguta. Ale czyż nie do odważnych świat należy? POZA 2: MÓW MI UNDERGROUND Różowe włosy, za krótkie spodnie, rzeczy wyszukane w lumpeksie, czyli pełen luz i zupełny brak konwenansów. Tak należy podchodzić do zakupów w Nowym Jorku, Londynie czy Berlinie, gdzie ludzie bawią się modą, a mieszkańcy są otwarci na inność. Tu można dać się ponieść fantazji, wyszukiwać rzeczy nietypowe, oryginalne. Era tanich lotów do Stanów, ogłoszona parę lat temu z powodu niskiego kursu dolara, odeszła w zapomnienie. Już nikt nie lata specjalnie do USA po elektronikę czy sweterki. I może na szczęście, bo Nowy Jork ma ciekawsze rzeczy do zaoferowania. Trzeba tylko trochę wysiłku, by znaleźć niebanalne butiki schowane w uliczkach SoHo, Brooklinu czy Noho. W Londynie wybierz się do Notting Hill czy bardziej alternatywnego Camden Town. W Berlinie odwiedź Kreuzberg i Prenzlauer Berg, gdzie łamie się stereotypy o tym, jak i co można sprzedawać. Ciekawe butiki zazwyczaj znajdują się w pobliżu niezależnych galerii sztuki i modnych klubokawiarni, do których możesz wpaść pomiędzy zakupami. To właśnie do takich miejsc należy się wybrać, jeżeli chcesz poznać lokalną śmietankę towarzyską. Zwłaszcza mając mało czasu na zakupy, odpuść sobie centra handlowe, nawet te bardzo znane. Berliński KaDeWe czy londyński Harrods nie wywołują już takiego szoku kulturowego, jaki przeżywano tam jeszcze w latach 90., a ceny towarów są wyższe niż u nas. Pamiętaj, nie musisz (czytaj: nie powinieneś) do domu wracać z reprodukcją Bramy Brandenburskiej, Big Bena czy figurką Statui Wolności. Berlin, Londyn i Nowy Jork są kreatywne. Bądź i ty. POZA 3: KUZYN GUCCIEGO Mediolan. Okolice teatru La Scala. Piękne kamienice, stary bruk, który pamięta czasy Napoleona. Tu znajduje się tzw., quadrilatero della moda – siatka ulic, na których swoje domy mody mają najlepsi projektanci świata. Armani, Dolce&Gabbana, Roberto Cavalli, Prada… (więcej o Mediolanie na s. 56). Ciężko się tu obłowić – mało kto może pozwolić sobie na kupno chociażby jednej rzeczy, bo ceny nie schodzą poniżej kilkuset euro. Ale przecież nie o to chodzi. Sam zakup jest tu rzeczą wtórną. Ważne jest, żeby bywać, przechadzać się, podziwiać i żeby poczuć prawdziwe mediolańskie dolce vita, którego mottem jest: „ktokolwiek mówi, że pieniądze nie przynoszą szczęścia, po prostu nie wie, gdzie chodzić na zakupy”. To przesłanie świetnie pasuje także do innych, najbardziej luksusowych ulic świata jak Causeway Bay w Hongkongu, Pola Elizejskie w Paryżu czy Piąta Aleja w Nowym Jorku. W każdym z tych miejsc warto podziwiać przepiękne witryny, wstąpić do najciekawszych sklepów, które często są wnętrzarskimi majstersztykami, przechadzać się pewnym krokiem wśród innych wyjadaczy mody i smakować najnowsze trendy. Jeżeli chcesz kupić jakiś firmowy dodatek, wystrzałową kreację albo piękne buty, to jedź do stolic mody w styczniu lub pod koniec czerwca – wtedy są najlepsze przeceny. Tylko nie zapomnij o dużych okularach przeciwsłonecznych, niezależnie od pogody, i odpowiednio modnej stylizacji. W takich miejscach każdy zachowuje się jak krewny Armaniego czy kuzyn Gucciego. Dlaczego, dla odmiany, i wy nie mielibyście wziąć udziału w tej grze? POZA 4: NIEPOPRAWNY PRAGMATYK Tych, którzy w zakupach doceniają uniwersalność bardziej niż odkrywanie lokalnych smaczków albo po prostu na wakacjach szukają okazji cenowych, zachęcamy do zakupów w strefach wolnocłowych, czyli miejscach, gdzie nie obowiązują opłaty celne. Pierwsze sklepy wolnocłowe pojawiły się w 1947 roku na irlandzkim lotnisku w Shannon i od tego czasu można je znaleźć w prawie każdym międzynarodowym porcie lotniczym. Najciekawsze oferty czekają na singapurskim lotnisku Changi International (warte uwagi są wyroby z jedwabiu), w Tokio – ulubionym lotnisku młodych miłośników Hello Kitty, czy na londyńskim Heathrow, gdzie warto zajrzeć do sklepu British Museum, w którym ceny za reprodukcje i inne pamiątki są znacznie bardziej korzystne niż w samym muzeum. Nie musisz jednak lecieć samolotem (lub płynąć statkiem), by obkupić się we francuskie perfumy, luksusowe alkohole czy wykwintne czekoladki. W Europie zakupy wolnocłowe można zrobić we włoskim Livigno czy w fińskim Åland – choć oficjalnie są częścią Unii Europejskiej, nie podlegają unii celnej. Niewielu wie, że bezcłowe produkty można kupić także w Watykanie. Oprócz korzystnych cen i dużego asortymentu strefy wolnocłowe mają inną ważną cechę – kupując tam, nie musisz nikogo udawać ani się stylizować. Zapomnij o targowaniu, emocjach, odkrywaniu nowych zwyczajów. Są środowiskiem w prawie stu procentach kulturowo neutralnym. Rządzą się tylko jedną zasadą „kupuj dużo, okazyjnie i luksusowo”. No i są często ostatnią deską ratunku dla tych, którzy się z SDP jeszcze nie wyleczyli, a terapię rozpoczną dopiero w trakcie następnego urlopu.
Portal Trivago.pl utworzył listę pięciu najczęściej wyszukiwanych miast europejskich na weekend majowy. Wynika z niej, że Polaków ciągnie w różne strony, zależnie od celu i rodzaju wybranego wypoczynku.
Na podstawie badań przeprowadzonych przez portal Trivago.pl wynika, że Polacy najczęściej szukają informacji turystycznych i noclegów na długi weekend majowy w Warszawie. Nic dziwnego, za każdym razem można tu odkryć coś nowego. Obojętnie czy mamy chęć spędzić czas aktywnie czy pasywnie - każdy znajdzie tu coś dla siebie. Szczególnie na wiosnę, kiedy wszystko się budzi ze snu zimowego, przychodzi chęć na spacery po wspaniałym Parku Łazienkowskim. Rozpocznie się przesiadywanie w ogródkach restauracyjnych czy pubów. Ci którzy chcą bardziej poszaleć mogą wybrać się na festiwale, koncerty, których na początku maja jest w Warszawie bardzo wiele. Na przykład 1 maja odbędzie się „Wielka Wolska Majówka” w amfiteatrze Parku Sowińskiego. Dla miłośników sportów wodnych nadarzy się okazja - od 1 do 2 maja będą mogli wziąć udział w spływie kajakowym pod nazwą „Majówka w kajaku”. Na drugim miejscu najczęściej poszukiwanych miejsc na długi weekend majowy znalazła się stolica jednych z naszych sąsiadów. Jest to Praga, idealne miejsce dla miłośników kultury, sztuki i historii. „Jest unikatową symbiozą wszystkich stylów architektonicznych”, więc jest co podziwiać. W dodatku jedna z najpiękniejszych metropolii europejskich należy również do najtańszych. Nocleg w standardowym pokoju dwuosobowym jest już od 105 Euro. Trzecie miejsce zajmuje Paryż, najbardziej romantyczne miejsce dla zakochanych. Pierwszy maja to dobry czas na wyjazd do Paryża. Całą metropolię przeniknie w dzień „la fête du muguet" zapach konwalii. Jest to dzień poświęcony tym pięknym kwiatom i Francuzi obdarowują nimi swoich najbliższych. Kolejna stolica, która znalazła się na naszej liście to Wilno. W historii Polski pozostawiło to miasto jak i cała Litwa swoje ślady. Korzenie wielu Polaków sięgają tego kraju, dlatego też chętnie odwiedzają te tereny. Również wśród studentów cieszy się powodzeniem, nie tylko ze względu na niski koszt, ale również ciekawą historię i zabytki. Starówka Wilna została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Na piątym i ostatnim miejscu naszej listy znalazł się Mediolan, jeden z największych ośrodków mody na świecie. Na początku maja przyciąga tych z Polaków, którzy wolny czas pragną spędzić na zakupach. Jeśli jeszcze nie masz pomysłu na długi majowy weekend, to zapraszamy do systemu rezerwacji on-line.