Zagraniczne media nazwały ją „marzeniem i koszmarem w jednym”. Polska wieś stała się hitem
Polska znów przyciąga uwagę zagranicznych dziennikarzy. Wszystko za sprawą unikalnej wsi w Małopolsce, o której ponownie rozpisują się brytyjskie media. Z lotu ptaka prezentuje się bajkowo, ale codzienne życie w tak gęstej zabudowie nie każdemu przypadnie do gustu.
W tym artykule: „Marzenie albo najgorszy koszmar” Jedyna taka wieś w Polsce Polska znów przyciągnęła uwagę zagranicznych mediów. Tym razem chodzi o Sułoszową, niewielką wieś w woj. małopolskim, która po raz kolejny trafiła na łamy brytyjskiego „Daily Mail”. Artykuł w internetowym wydaniu dziennika wzbudził spore zainteresowanie i odbił się szerokim echem. „Marzenie albo najgorszy koszmar” Sułoszowa nieprzypadkowo cieszy się tak dużą popularnością. Już na pierwszy rzut oka widać, że nie jest to typowa polska wieś. Jak zauważają autorzy publikacji, może być ona „marzeniem ekstrawertyka lub najgorszym koszmarem introwertyka”. Dlaczego? Rozciąga się bowiem wzdłuż jednej, długiej na dziewięć kilometrów drogi. Domy stoją tu gęsto, jeden przy drugim, a przestrzeń jest tylko pozorna. Z góry całość, zdaniem niektórych, przypomina ciasno zszytą wstążkę. Co ciekawe, w 2023 roku dziennikarze „Daily Mail” odwiedzili Sułoszową osobiście, by na miejscu sprawdzić, co tak naprawdę stoi za jej popularnością. Wizyta okazała się na tyle pamiętna, że najsłynniejsza wieś Małopolski ponownie zagościła na łamach brytyjskiego dziennika. Tym razem redakcja skupiła się nie tylko na nietypowym układzie zabudowy, ale również na tym, jak rosnące zainteresowanie turystów wpływa na codzienne życie lokalnej społeczności. „Daily Mail” opisuje Sułoszową jako miejsce „powolne i dość spokojne”. Jak jednak zauważają sami autorzy, ten sielski rytm może nie trwać wiecznie. Nietypowy, wydłużony układ miejscowości przyciąga coraz większe zainteresowanie, a rosnący ruch turystyczny jest tego najlepszym dowodem. – Sułoszowa jest zanurzona w naturze, mamy mnóstwo lasów i pól. To właśnie te pola rozsławiły nas na cały świat, dzięki zdjęciom z dronów, na których układ naszej wsi wokół głównej ulicy przypomina trochę liść – zaznacza Katarzyna Bieda z Urzędu Gminy Sułoszowa. Jedyna taka wieś w Polsce Historia Sułoszowej sięga średniowiecza. Pierwsze wzmianki o wsi pojawiają się w dokumentach już w XIV wieku. Jednak ślady osadnictwa w tym rejonie są znacznie starsze. Przez stulecia miejscowość rozwijała się w cieniu pobliskiego Ojcowa i Pieskowej Skały, leżąc na ważnym szlaku handlowym prowadzącym z Krakowa na północ. Jej charakterystyczny, wydłużony układ nie jest dziełem przypadku. To efekt świadomego zagospodarowania przestrzeni wzdłuż jednej głównej drogi, co miało ułatwiać dostęp do pól i pastwisk. W 2021 r. Sułoszowa liczyła 3499 mieszkańców. Źródła: dailymail.co.uk; National Geographic Polska
Zdążyć, nim media społecznościowe zniszczą psychikę młodzieży. Wnioski z francuskiego raportu
Nasilające się zaburzenia lękowo-depresyjne, w tym myśli samobójcze, obniżona samoocena, szukanie ucieczki w używkach. Media społecznościowe wykorzystują podatność młodych ludzi i nasilają niektóre charakterystyczne dla tego wieku problemy. Mechanizmy te najmocniej wpływają na nastoletnie dziewczynki.
Spis treści: Zarabianie na młodzieńczych emocjach Testowanie norm społecznych Utrzymać zaangażowanie odbiorcy Szczególnie narażone są dziewczęta Australia jest pierwszym krajem na świecie, który wprowadził zakaz korzystania z mediów społecznościowych dla młodzieży poniżej 16. roku życia. Platformy takie jak TikTok, Instagram, Facebook, X (Twitter) czy YouTube muszą zablokować dostęp nieletnim lub będą płacić ogromne kary. Podobne zakazy mają być niedługo wprowadzone przez rządy Francji, Danii, Hiszpanii, Grecji i Malezji. Polski projekt stosownej ustawy ma być gotowy do końca lutego tego roku. To dobrze, bo problem jest wielki i palący. Zarabianie na młodzieńczych emocjach W grudniu 2025 roku ukazał się raport francuskiej Narodowej Agencji ds. Bezpieczeństwa Żywności, Środowiska i Pracy (Anses) zatytułowany „Wpływ korzystania z mediów społecznościowych na zdrowie psychiczne nastolatków”. Analizuje on mechanizmy stojące za narzędziami marketingu cyfrowego zaprojektowanymi tak, by trafiać w specyficzne słabości emocjonalne okresu dojrzewania i jest efektem wielu lat pracy i metaanalizy ogromnego materiału badawczego. Wnioski z niego płynące nie są zbyt optymistyczne. – Okres dojrzewania jest czasem szczególnej wrażliwości, ponieważ mózg nadal się rozwija. Nastolatki przechodzą zmiany w sposobie przetwarzania emocji i funkcjonowania układów nagrody. Są również bardziej wrażliwe na kontekst społeczny, co sprzyja podejmowaniu ryzyka w obecności rówieśników. To także okres zwiększonego ryzyka wystąpienia zaburzeń psychicznych – powiedziała w rozmowie opublikowanej na łamach „The Conversation” Olivia Roth-Delgado, jedna z autorek omawianego raportu. Testowanie norm społecznych Jak podkreśla jej kolega Thomas Bayeux, w okresie dojrzewania rozwija się kultura konfrontacji z innymi, potrzeba komunikacji i kształtowania tożsamości poprzez testowanie norm społecznych. – Wszystko to dotyczy szczególnie grupy wiekowej 11–17 lat – podkreśla badacz. W rozmowie z francuskimi dziennikarzami Lionelem Cavicchiolim i Victoire N’Sondé badacze powiedzieli, że po raz pierwszy konkretne mechanizmy funkcjonowania mediów społecznościowych zostały powiązane z efektami zdrowotnymi u nastolatków. – Zidentyfikowaliśmy m.in. mylące (manipulacyjne) interfejsy oraz algorytmy personalizujące treści. Wszystkie one służą przyciąganiu uwagi i utrzymywaniu użytkowników w zaangażowaniu poprzez oferowanie coraz bardziej dopasowanych lub skrajnych treści. Jeśli nastolatek lub nastolatka wyszuka np. hasło „samouszkodzenie”, tego typu treści będą mu/jej podsuwane wielokrotnie. A to może prowadzić do utknięcia w negatywnej spirali – mówi Olivia Roth-Delgado. Jest to proces świetnie znany. Funkcjonujemy w bańkach podkręcanych przez algorytmy. Wystarczy dłużej zatrzymać wzrok na jakimś filmiku, „polubić” nieuważnie jakiś post lub wyszukać w sieci interesującego nas terminu, by raptem okazało się, że temat się wokół nas mnoży, tworząc złudzenie, że jest wszechobecny i wyjątkowo ważny. Utrzymać zaangażowanie odbiorcy – Przyciąganie uwagi jest fundamentem modelu biznesowego platform internetowych. Pozwala im gromadzić ogromne ilości danych, które następnie są monetyzowane, a także zwiększać sprzedaż powierzchni reklamowej – powiedział Thomas Bayeux. Ekspert dodaje, że musimy pamiętać, iż platformy mają interes w utrzymywaniu zaangażowania użytkowników. I stosują tu dwie strategie: personalizację treści poprzez coraz skuteczniejsze algorytmy oraz promowanie najbardziej angażujących materiałów. – Te tzw. dark patterns obejmują znane techniki: polubienia, powiadomienia, nieskończone przewijanie, automatyczne odtwarzanie rolek itp. Te „zwodnicze wzorce projektowe” są starannie zaprojektowane, by skłaniać ludzi do działań, których w innych okolicznościach by nie podjęli. A młodzież w okres dojrzewania wyjątkowo silnie reaguje na takie „strategie popychające” – twierdzi badacz. Szczególnie narażone są dziewczęta Media społecznościowe, choć w założeniu egalitarne, są przestrzenią, która wzmacnia zjawiska obecne w społeczeństwie off line – stereotypy płciowe, normalizację używania narkotyków, przemoc, rasizm, mizoginię itd. Z raportu wynika, że negatywne skutki używania mediów społecznościowych najsilniej widać u nastoletnich dziewcząt. – To jeden z najważniejszych wniosków raportu. Dziewczęta są szczególnie narażone na zagrożenia zdrowotne – nie tylko w kontekście obrazu ciała, lecz także cyberprzemocy, zawstydzania ze względu na płeć i presji społecznej. Przywiązują też większą wagę do komentarzy i reakcji w sieci. Również społeczności LGBTQIA+ należy do grup wysokiego ryzyka, zwłaszcza w kwestiach cyberprzemocy i problemów ze zdrowiem psychicznym. Źródła: theconversation.com; www.anses.fr Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Im więcej ostrzeżeń, tym większa ciekawość. Paradoks internetowych „ostrzegaczy”
Krótki komunikat ostrzegający przed drastyczną treścią miał pełnić funkcję ochronną. W praktyce działa zupełnie inaczej – staje się zaproszeniem do kliknięcia. Z czego wynika ten paradoks? Naukowcy sprawdzili to na grupie kilkuset użytkowników internetu.
W zasobach internetu można znaleźć dosłownie wszystko. Oprócz wysokojakościowych treści jest też sporo stron publikujących materiały, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Sprawy nie ułatwiają media społecznościowe. Nowe zdjęcia i filmiki pojawiają się tam nieustannie i trudno mówić o skutecznym nadzorze nad nimi. Rozwiązaniem tego problemu miały być krótkie ostrzeżenia informujące o niepokojących treściach. Użytkownik może sam podjąć decyzję, czy chce kliknąć dalej, by je ujrzeć lub przeczytać. Z angielskiego znane są jako „trigger warnings”. Andrzej Uhl zaproponował polskie określenie: ostrzegacze. Reakcje na ostrzegacze poddane testowi Australijscy badacze z Uniwersytetu Flindersa przeprowadzili badanie mające na celu sprawdzenie skuteczności ostrzegaczy w internecie. Swoje wnioski opublikowali na łamach „Journal of Behavior Therapy and Experimental Psychiatry”. W badaniu wzięło 261 Australijczyków w wieku od 17 do 25 lat, którzy zostali poproszeni o prowadzenie przez tydzień dziennika. Zapisywali w nim, jaka była ich reakcja na ostrzegacze i jakie działania podejmowali. Było to pierwsze badanie testujące skuteczność takich ostrzeżeń poza laboratorium – w normalnych domowych warunkach. Ostrzeżenia wzmagają… ciekawość Badanie wykazało, że prawie 90% młodych ludzi, którzy zobaczyli ostrzeżenie, decydowało się na obejrzenie treści. Co ich motywowało? Twierdzili, że robili to z ciekawości, a nie dlatego, że czuli się emocjonalnie przygotowani po otrzymaniu ostrzeżenia. Wniosek jest zatem następujący: ostrzeżenia o potencjalnie niepokojących treściach rzadko prowadzą do ich unikania. – U wielu osób ostrzegacze zdają się wywoływać efekt „zakazanego owocu”. Coś, co jest poza zasięgiem, często staje się bardziej kuszące. Może to wynikać z faktu, że negatywne lub niepokojące informacje zazwyczaj się wyróżniają i wydają się bardziej wartościowe lub wyjątkowe w porównaniu z informacjami codziennymi – mówi współautorka badania, dr Victoria Bridgland z Wydziału Edukacji, Psychologii i Pracy Socjalnej Uniwersytetu Flindersa. W jej ocenie oznacza to, że wyniki najnowszych badań pokazują brak skuteczności takich ostrzeżeń i że nie są one skuteczne w ochronie osób wrażliwych. Bo osoby z wyższym poziomem lęku i depresją klikały w niepokojące treści wcale nie mniej chętnie. Jak skutecznie ostrzegać? Mimo że ostrzegacze w internecie są publikowane z najlepszymi intencjami, to po prostu się nie sprawdzają. Wywołują wręcz odwrotny skutek. – Platformy mediów społecznościowych powinny rozważyć wdrożenie wbudowanych narzędzi, z których użytkownicy mogą korzystać w przypadku napotkania drastycznych treści – sugeruje dr Bridgland. Jak miałyby one wyglądać i działać? To kwestia przyszłych analiz. Sugeruje się na przykład, by ostrzegacze bardziej szczegółowo opisywały, co znajduje się w treściach, do których dostęp jest ograniczony. Być może wtedy ciekawość zostałaby zaspokojona i użytkownicy nie klikaliby dalej. Źródło: Journal of Behavior Therapy and Experimental Psychiatry Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Góra lodowa czy plastikowa torba? „National Geographic” wśród 25 najbardziej wpływowych okładek
Okładka magazynu „National Geographic” znalazła się w gronie 25 najbardziej wpływowych okładek czasopism w historii. Na fotografii widoczna jest praca ukazująca monumentalna górę lodową. Ale czy na pewno?
Okładki magazynu „National Geographic” słyną z perfekcyjnie wykonanych zdjęć. Ich tematyka okładek ściśle odzwierciedla misję towarzystwa: eksploracja, ochrona przyrody i edukacja. Dlatego na okładkach są fotografie przyrody i zwierząt, zwłaszcza takie, które przedstawiają rzadkie lub zagrożone gatunki w ich naturalnym środowisku. Zdarzają się też takie ukazujące najnowsze odkrycia archeologiczne, geograficzne, kosmiczne lub historyczne. Ważnym elementem bywają też zdjęcia związane z niezwykłymi społecznościami i kulturami z odległych zakątków świata. Panel „New York Timesa” wskazuje najlepsze okładki ćwierćwiecza „T Magazine”, czasopismo należące do „New York Timesa” (NYT), ogłosiło właśnie wyniki debaty w ramach projektu „The 25 Most Influential Magazine Covers of All Time” („25 najbardziej wpływowych okładek czasopism w historii”). W paneli wzięło udział sześciu ekspertów, aby wspólnie debatować i omawiać najlepsze okładki mediów drukowanych. Byli to: Gayle King – redaktorka z CBS, Patrick Li – dyrektor kreatywny „T Magazine”, Adam Moss – były redaktor „New York Magazine”, David Remnick – redaktor „The New Yorkera”, Martha Rosler – artystka konceptualna oraz Kurt Soller – zastępca redaktora naczelnego „T Magazine”. Każda z osób miała za zadanie wskazać co najmniej 10 nominacji. Początkowo chciano ograniczyć debatę do publikacji anglojęzycznych, ale ostateczna lista zawierała tylko czasopisma amerykańskie. Była to kilkugodzinna debata, podczas której eksperci spierali się o definicję słowa „wpływowy”. Ostatecznie powstała lista 25 okładek, które nie są ułożone w rankingu, a jedynie w przybliżonej kolejności, w jakiej były omawiane. Góra lodowa czy góra śmieci? Wskazana przez gremium okładka magazynu „National Geographic” z czerwca 2018 roku nosi tytuł „Planet or Plastic?” („Planeta albo plastik”). Widzimy fotomontaż meksykańskiego artysty Jorge Gamboa, przedstawiający prosty, ale wstrząsający obraz. Jest to góra lodowa wyrastająca z oceanu. Przy bliższym przyjrzeniu się okazuje się, że ta góra lodowa jest w rzeczywistości gigantyczną plastikową torbą. Można więc określić to zdjęcie jako sprytną iluzję optyczną. Okładka została wykorzystana przez National Geographic do zainaugurowania kampanii #planetorplastic, mającej na celu ograniczenie użycia jednorazowego plastiku. Paneliści uznali tę okładkę za wpływową z kilku powodów: zaskakująca forma i iluzja optyczna – góra lodowa to tak naprawdę śmieć, wiralowy sukces – zdjęcie to obiegło światowe media, uchwycenie momentu – obraz ten skutecznie uchwycił globalny kryzys związany z zanieczyszczeniem plastikiem. Źródło: National Geographic Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Polski park ponownie wywołał zachwyt zagranicznych mediów. To prawdziwy cud natury
O Polsce znowu zrobiło się głośno w zagranicznych mediach. Tym razem za sprawą jednego z naszych parków narodowych, który znalazł się w zestawieniu wyjątkowych miejsc w Europie na jednodniowy wypad.
W tym artykule: Polski park ponownie doceniony Gdzie jesienią w Europie spędzić urlop? Polska coraz częściej trafia na nagłówki zagranicznych mediów. Turystyczne walory naszego kraju zdążyli docenić już m.in. dziennikarze amerykańskiej stacji CNN, a także popularnych dzienników – „The Sun”, „The Guardian” czy „The Jerusalem Post”. Tym razem o jednym z naszych parków narodowych napisała redakcja portalu euronews.com. Jak się okazuje, nie po raz pierwszy. Polski park ponownie doceniony Euronews.com opublikował listę najlepszych, niekiedy pomijanych, miejsc w Europie na jednodniowy wypad. Kluczem w ich doborze było przede wszystkim bliskie położenie chętnie odwiedzanych przez turystów miast. Ku naszej radości, w zestawieniu nie zabrakło polskiego akcentu. Wśród wyróżnionych znalazł się zlokalizowany zaledwie 40 minut drogi od Krakowa Ojcowski Park Narodowy, gdzie – jak czytamy – rozciągają się zielone lasy, nad którymi górują jurajskie formacje skalne. Portal podkreśla, że na przyjezdnych czeka masa atrakcji. Do dyspozycji odwiedzających OPN jest wiele znakowanych szlaków turystycznych, jaskiń, a nawet ruiny zamku. – To idealne miejsce na relaks i odpoczynek z kilometrami szlaków pieszych i rowerowych – pisze autor, dodając jednocześnie, że Ojcowski Park Narodowy warto odwiedzić wczesną jesień, gdy liście powoli zaczynają opadać, a tamtejsza przyroda odkrywa swoje mniej znane oblicze. – Odwiedź to miejsce jesienią, a zobaczysz spektakularny pokaz złotych i szkarłatnych liści. Co ciekawe, Ojcowski Park Narodowy, który staje się coraz bardziej rozpoznawalny za granicą, nie po raz pierwszy trafił na łamy portalu. Już w zeszłym roku redaktorzy euronews.com pisali o tym niezwykle malowniczym obszarze Polski. Także w kontekście jesiennych wypadów poza miasto. – Miłośnicy przyrody często wybierają się do Zakopanego. To pełne turystów miasto najlepiej zwiedzać podczas wycieczki z minimum jednym noclegiem, ponieważ jest ono oddalone o dwie godziny jazdy samochodem od Krakowa. Jeśli brakuje ci czasu, wybierz położony dużo bliżej Ojcowski Park Narodowy – pisano w 2023 r. Ojcowski Park Narodowy, z charakterystycznym nietoperzem w logo, jest najmniejszym z polskich parków narodowych. Powstał w 1956 r. „w celu zachowania unikatowego w skali Polski i Europy obszaru krasowego z wychodniami skał wapiennych wieku jurajskiego wraz z jego różnorodnością przyrodniczą i kulturową”. Zajmujący powierzchnię ponad 21 km kw. park rocznie odwiedza od 200 do 300 tys. turystów. Te polskie miasta nie schodzą z czołówek. Zachwyca się nimi cały świat Polskie miasta nieustannie zachwycają i przyciągają masę turystów z całego świata. Ich piękno coraz częściej doceniają także zagraniczni dziennikarze, którzy w 2023 roku chętnie odwie... Gdzie jesienią w Europie spędzić urlop? Nie mamy wątpliwości, że przygotowane przez euronews.com zestawienie przypadnie do gustu turystom znad Wisły. I to nie tylko ze względu na wątek Ojcowskiego Parku Narodowego. Na listę trafiły bowiem także miejsce położone blisko naszej granicy. Mowa m.in. o oddalonym zaledwie 3 godziny drogi od Wrocławia Parku Narodowym Czeska Szwajcaria, gdzie kręcono „Opowieści z Narnii”, a Andersen pisał tu swoje „Baśnie” oraz Szwajcarii Saksońskiej, do której ze stolicy Dolnego Śląska dojedziemy w ok. 2,5 godziny. Dodajmy, że portal wyróżnił także popularny w sezonie zimowym austriacki ośrodek narciarski St. Anton am Arlberg, Jezioro Bondhusvatnet w Norwegii oraz włoskie miasto Bolzano, skąd rozpościerają się niezwykłe widoki na Dolomity. Ponadto autorzy zachęcają do podróży najbardziej stromą kolejką Europy, prowadzącą na szczyt Pilatus w Szwajcarii. Obserwuj National Geographic Traveler Poland na Facebooku i podziel się z nami swoją opinią. Znajdziesz nas także na Instagramie – @natgeopl. Źródła: euronews.com; tvn24.pl; stat.gov.pl; archiwum redakcji. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Najstarszy żydowski tygodnik na świecie wydawano... na Mazurach
W XIX wieku w Imperium Rosyjskim żyły miliony Żydów. Twórcy czasopisma „Hamagid” namawiali ich do powrotu do „ziemi ojców” na Bliskim Wschodzie. Jednak z powodu kłopotów z cenzurą w Rosji swoje czasopismo postanowili założyć w Ełku, w Prusach Wschodnich, niedaleko rosyjskiej granicy. To tam powstał najstarszy żydowski tygodnik.
W tym artykule: Najstarszy żydowski tygodnik Transgraniczna atrakcja Zmierzch społeczności Ani śladu po redaktorach Pierwszy na świecie tygodnik w języku hebrajskim nazywał się „Hamagid”, czyli Kaznodzieja. Został założony w 1856 roku przez Eliezera Lipmana Silbermana (1819–1882) rodem z Królewca. Pomagał mu jako redaktor David Gordon (1826–1886), wcześniej nauczyciel w Liverpoolu. Najstarszy żydowski tygodnik Pismo zajmowało się bieżącymi problemami społeczno-politycznymi, propagowało idee syjonistyczne, zachęcało Żydów do powrotu do „ziemi ojców” i przedstawiało relacje z Palestyny. Chociaż w szczytowej formie „Hamagid” osiągał nakład niecałych dwóch tysięcy egzemplarzy, znany był w całej Europie, trafiał na ziemie imperium brytyjskiego, a nawet do Chin. Adresowano go jednak przede wszystkim do rzesz Żydów zamieszkujących Imperium Rosyjskie. Z powodu cenzury i antyżydowskiej polityki Petersburga tygodnik nie mógł jednak być wydawany w państwie carów. Tak powstał pomysł, by publikować go niedaleko rosyjskiej granicy, w niemieckim Lyck (dzisiejszy Ełk), uchodzącym za stolicę Mazur. Transgraniczna atrakcja Kupcy wyznania mojżeszowego pojawiali się tam już w XV wieku, w czasach krzyżackich. Jednak z powodu licznych restrykcji panujących w Prusach do XIX wieku żyli tam tylko nieliczni Żydzi. Zmieniła to liberalizacja przepisów w roku 1812, w czasach napoleońskich. Odtąd Żydów władze pruskie uznały za „obywateli państwa i krajowców”. Ich napływowi sprzyjał też rozwój kolei. A powstanie Cesarstwa Niemieckiego, dynamiczny rozwój przemysłu i transgraniczny handel napędzały koniunkturę. W roku 1890 było w 10-tysięcznym Ełku około trzystu Żydów, żyli też w całym powiecie. Zasiadali w radzie miejskiej, byli członkami towarzystw kulturalnych i sportowych, prowadzili sklepy, karczmy i apteki, handlowali m.in. końmi i ziemią, byli prawnikami i nauczycielami muzyki. W połowie XIX wieku postawili synagogę w centrum miasta. Jednak wielu raczej asymilowało się i uważało za Niemców niż myślało o wyjeździe do „ziemi ojców”, co propagował „Hamagid”. We Fromborku odkryto XVI-wieczny cyrkiel. Czy należał do Mikołaja Kopernika? Na terenie ogrodów kanonickich we Fromborku odnaleziono XVI-wieczny cyrkiel. To zaledwie jeden z kilku takich instrumentów znanych z terenu Polski, które stosowano w astronomii i geometrii. Czy ... Zmierzch społeczności Rabin Silberman oprócz „Hamagid” założył stowarzyszenie Mekice Nirdamim (Budzący Uśpionych), wydające rzadkie księgi w języku hebrajskim. Po jego śmierci tygodnikiem zajął się Gordon. Gdy i on zmarł, nowe szefostwo postanowiło przenieść najstarszy żydowski tygodnik – najpierw do Krakowa, potem do Berlina, a na koniec do Wiednia, gdzie przetrwał do roku 1903. Silberman i Gordon pozostali w Ełku na zawsze. Spoczęli na cmentarzu żydowskim w okolicach tzw. Góry Jerozolimskiej. Niestety kolejne lata przyniosły zagładę życia żydowskiego w mieście. Klęska Niemiec w I wojnie światowej, kryzys gospodarczy i wzrost nacjonalizmu wywołał nastroje antysemickie. W 1932 roku żydowski aptekarz zginął po tym, gdy ktoś wrzucił do jego mieszkania granat. Rządy Hitlera przynosiły kolejne ataki i szykany. Podczas Nocy Kryształowej w 1938 roku żydowskie sklepy splądrowano, a synagogę podpalono. Żydzi ratowali się, uciekając z miasta. Wielu skończyło jednak w obozach zagłady. Małżeństwu Slotowskim nie pomogła nawet emigracja do Szanghaju, który przyjmował jeszcze żydowskich imigrantów, gdy reszta świata nie chciała już o tym słyszeć. Warunki były trudne, Słotowscy nie przeżyli tam długo... Ani śladu po redaktorach Nawet cmentarz żydowski w Ełku, z grobami twórców „Hamagid”, nie przetrwał do dziś. Nekropolia została zaniedbana w epoce Niemiec hitlerowskich, a dokonała żywota w czasach Polski Ludowej. Znikła z powierzchni ziemi. Dzięki staraniom Huberta Górskiego i Adama Waszkiewicza oraz ich Fundacji Wsparcia Nauki i Biznesu w miejscu cmentarza postawiono w roku 2019 głaz z tablicą upamiętniającą ełckich Żydów. Następnie granice nieistniejącej już nekropolii obsadzono drzewami. Pozostały tajemnice. „Do dziś nie wiadomo, co stało się z macewami z cmentarza”, zaznacza Górski w rozmowie. Z relacji świadków wynika, że dotrwały na miejscu do końca II wojny światowej. Zdaniem Górskiego mogły zostać zatopione w latach 40. na bagiennych terenach przy rzece, ewentualnie wykorzystane samowolnie przez napływowych mieszkańców Ełku jako budulec lub użyte przez miejscowych kamieniarzy jako darmowe źródło surowca na nowe nagrobki. Źródła: Stanisław Achremczyk, „Ełk: dzieje miasta”, Edytor Wers, Olsztyn 2012, Ruth Leiserowitz, „Żydzi we wschodniopruskim miasteczku w XIX wieku – czynnik modernizacji”, w: „Ełcki przegląd historyczny”, nr 1/2014-2015, Podcast: Stacja kolejowa w Ełku jest ważna dla języka hebrajskiego. Stąd nowe słowa trafiały w świat, Rafał Żytyniec, Janusz Pilecki, „Ełk na tyłach historii czy w centrum nowoczesności?”, Muzeum Historyczne w Ełku, 2014, Wirtualny Sztetl, Historia społeczności (Ełk) Nasz ekspert Adam Węgłowski Adam Węgłowski – dziennikarz i pisarz. Były redaktor naczelny magazynu „Focus Historia”, autor artykułów m.in. do „Przekroju”, „Ciekawostek historycznych”. Wydał serię kryminałów retro o detektywie Kamilu Kordzie, a także książki popularyzujące historię, w tym „Bardzo polską historię wszystkiego” oraz „Wieki bezwstydu”. Napisał też powieść „Czas mocy” oraz audioserial grozy „Pastor” – rozgrywający się na przełomie wieków XVII i XVIII w Prusach. W swoich rodzinnych stronach, na Mazurach, autor umiejscowił także powieści „Pruski lód ” oraz „Upierz”.
Prasa drukowana szybko nie zniknie. W tym kraju sprzedaż papierowych magazynów wzrosła
Prasa drukowana umiera. Od tego trendu nie ma odwrotu. Czy na pewno? Na przykład w Australii sprzedaż magazynów drukowanych wzrosła o kilka procent w 2023 r. Jaka jest przyszłość tradycyjnych gazet?
W tym artykule: Czy druk jest martwy? Dlaczego drukowane media ciągle wzbudzają zainteresowanie? Czasopismo drukowane towarem luksusowym Dla ludzi na całym świecie podstawowym źródłem informacji stają się treści publikowane w internecie. Dostęp do nich jest szybszy i bywa bezpłatny (pomijając reklamy). Odbiorcy zaczęli oczekiwać nowych treści co godzinę, a nawet w czasie rzeczywistym, na bieżąco, do czego przyczyniły się media społecznościowe. Dostępność bezpłatnych lub znacznie tańszych treści cyfrowych zniechęca do zakupu pojedynczych gazet lub czasopism, nie wspominając o prenumeracie. Dlatego nakłady prasy drukowanej spadają. Czy druk jest martwy? – A jednak magazyny drukowane nie chcą umrzeć. Uznane periodyki, takie jak „New Yorker” i „Vogue”, uparcie trzymają się globalnego grona czytelników zarówno w formie drukowanej, jak i cyfrowej – zauważa dr Julian Novitz z Wydziału Mediów i Komunikacji na Politechnice w Swinburne w Australii na łamach portalu „The Conversation”. Pojawiają się również nowe tytuły. W 2021 roku w samych Stanach Zjednoczonych ukazały się 122 nowe magazyny drukowane. Jednak liczba ta jest mniejsza niż w poprzednich latach. Odzwierciedla to ogólnie kurczący się rynek mediów drukowanych. Są jednak wyjątki. Na przykład w Australii sprzedaż magazynów drukowanych wzrosła o 4,1 proc. w 2023 r. Drukowane magazyny przeżywały swoją świetność w XX wieku. Wiele z nich przeniosło się częściowo lub w całości do internetu. Rośnie liczba subskrypcji cyfrowych. – Rynek magazynów drukowanych nie rozkwita. Jednak nie zniknęły one tak szybko, jak przewidywano – zauważa dr Novitz. Dlaczego drukowane media ciągle wzbudzają zainteresowanie? Eksperci zwracają uwagę na to, że inaczej przyswajane są informacje z kartki papieru, a inaczej z ekranu. Zapewne w tym pierwszym przypadku mniejsza jest skłonność do rozproszenia uwagi, na przykład w postaci powiadomień lub nieprzepartej chęci włączenia innej aplikacji. Trochę większe zainteresowanie mediami drukowanymi może być też związane z „cyfrowym zmęczeniem”, które nastąpiło w czasie pandemii COVID-19. Ożywienie zainteresowania drukowanymi magazynami przypisuje się również „analogowym” preferencjom czytelników z pokolenia Z. Czyli osób urodzonych od roku 1995 do roku 2009 – czytamy w „The Conversation”. Szczególnym zainteresowaniem cieszą się magazyny modowe i podróżnicze. Czytelnicy doceniają zapewne to, że nie wszystkie elementy da się w odpowiedni sposób odtworzyć na ekranie. Poza tym drukowaną publikację można przekazać rodzinie czy znajomym. Samir Husni, ekspert zajmujący się czasopismami zauważył, że powstające magazyny drukowane są bardziej ukierunkowane na niszową grupę czytelników. A postępy w technologii druku sprawiły, że mniejsze nakłady stały się bardziej opłacalne. To z kolei pozwala nowym wydawnictwom skupić się na jakości, a nie ilości. Powoli standardem stają się rzadziej wydawane, starannie przygotowane magazyny, kwartalniki lub roczniki z treściami, które nie ulegają szybko dezaktualizacji. Ich cena jest wyższa niż ta, do której przywykliśmy. Czasopismo drukowane towarem luksusowym Wygląda na to, że najszybciej w niebyt odejdą dzienniki, których nakłady spadają w drastycznym tempie. Prasa drukowana stanie się synonimem magazynów – miesięczników czy kwartalników – czyli produktów luksusowych. – Magazyny drukowane nie mogą konkurować z mediami cyfrowymi w dostarczaniu stale aktualnych treści masowej publiczności. Mogą jednak potencjalnie utrzymać oddanych czytelników dzięki ważnym i estetycznie wydanym publikacjom – uważa dr Novitz. Magazyny drukowane są też coraz bardziej atrakcyjne dla reklamodawców. Najnowsze badania wskazują na silną preferencję reklam drukowanych wśród konsumentów. Czytelnicy są znacznie bardziej skłonni zwrócić uwagę na reklamę drukowaną, a nawet zaufać jej treści. Z kolei reklamy online są częściej ignorowane lub blokowane za pomocą oprogramowania typu adblock. – Chociaż nakłady i wpływy magazynów drukowanych zmniejszają się, niekoniecznie są one martwe lub nawet umierające. Można je postrzegać jako zajmujące mniejsze, ale trwałe miejsce w krajobrazie medialnym – podsumowuje ekspert. Wraz z nowym rokiem zachęcamy do prenumeraty „National Geographic Polska” lub „National Geographic Traveler". Źródło: The Conversation. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
MEDIA BEZ WYBORU. Przeczytaj List otwarty do władz Rzeczypospolitej Polskiej
W związku z akcją "Media bez wyboru" zawieszamy działania redakcyjne. Przeczytaj list otwarty i dowiedz się dlaczego. Przepraszamy naszych użytkowników i czytelników oraz partnerów handlowych. Dziękujemy za zrozumienie i wsparcie.
List otwarty do władz Rzeczypospolitej Polskiej i liderów ugrupowań politycznych Zwracamy się w sprawie zapowiadanego nowego, dodatkowego obciążenia mediów działających na polskim rynku, myląco nazywanego „składką”, wprowadzaną pod pretekstem Covid-19. Jest to po prostu haracz, uderzający w polskiego widza, słuchacza, czytelnika i internautę, a także polskie produkcje, kulturę, rozrywkę, sport oraz media. Wprowadzenie go będzie oznaczać: osłabienie, a nawet likwidację części mediów działających w Polsce, co znacznie ograniczy społeczeństwu możliwość wyboru interesujących go treści, ograniczenie możliwości finansowania jakościowych i lokalnych treści. Ich produkcja daje obecnie utrzymanie setkom tysięcy pracowników i ich rodzinom oraz zapewnia większości Polaków dostęp do informacji, rozrywki oraz wydarzeń sportowych w znaczącej mierze bezpłatnie, pogłębienie nierównego traktowania podmiotów działających na polskim rynku medialnym, w sytuacji, gdy media państwowe otrzymują co roku z kieszeni każdego Polaka 2 mld złotych, media prywatne obciąża się dodatkowym haraczem w wysokości 1 mld zł, faktyczne faworyzowanie firm, które nie inwestują w tworzenie polskich, lokalnych treści kosztem podmiotów, które w Polsce inwestują najwięcej. Według szacunków, firmy określane przez rząd jako „globalni cyfrowi giganci” zapłacą z tytułu wspomnianego haraczu zaledwie ok. 50 - 100 mln zł w porównaniu do 800 mln zł, jakie zapłacą pozostałe aktywne lokalnie media. Skandaliczne jest również niesymetryczne i selektywne obciążenie poszczególnych firm. Dodatkowo niedopuszczalna w państwie prawa jest próba zmiany warunków koncesyjnych w okresie ich obowiązywania. Jako media działające od wielu lat w Polsce nie uchylamy się od ciążących na nas obowiązków i społecznej odpowiedzialności. Co roku płacimy do budżetu Państwa rosnącą liczbę podatków, danin i opłat (CIT, VAT, opłaty emisyjne, organizacje zarządzające prawami autorskimi, koncesje, częstotliwości, decyzje rezerwacyjne, opłata VOD itd.). Własną działalnością charytatywną wspieramy też najsłabsze grupy naszego społeczeństwa. Wspieramy Polaków, jak i rząd w walce z epidemią, zarówno informacyjnie, jak i przeznaczając na ten cel zasoby warte setki milionów złotych. Zdecydowanie sprzeciwiamy się więc używaniu epidemii, jako pretekstu do wprowadzenia kolejnego, nowego, wyjątkowo dotkliwego obciążenia mediów. Obciążenia trwałego, które przetrwa epidemię Covid-19. Sygnatariusze listu Agencja Wydawnicza AGARD Ryszard Pajura Agora S.A. AMS S.A. Bonnier Business Burda Media Polska CANAL+ Dziennik Trybuna Dziennik Wschodni Edipresse Polska Eleven Sports Network sp. z o.o. Gazeta Radomszczańska Gazeta Żoliborza Green Content sp. z o.o. Gremi Media S.A. Grupa Eurozet Grupa Interia.pl sp. z. o.o. Grupa Radiowa Agory sp. z o.o. Grupa RMF Grupa Wirtualna Polska Grupa ZPR Helios S.A. Infor Biznes Kino Polska TV S.A. Lemon Records sp. z o.o. Marshal Academy Music TV sp. z o.o. Muzo.fm sp. z o.o. naTemat.pl OKO.press Polityka Polska Press Grupa Ringier Axel Springer Polska STAVKA sp. z o.o. Superstacja sp. z o.o. Telewizja Polsat sp. z o.o. Telewizja Puls sp. z o.o. Telewizja Regionalna TVT TIME S.A. TV Spektrum sp. z o.o. TVN S.A. Tygodnik Powiatu Wołowskiego Kurier Gmin Tygodnik Powszechny Wydawnictwo Bauer Wydawnictwo Dominika Księskiego Wulkan Wydawnictwo Magraf Wydawnictwo Nowiny Zakopiańskie Towarzystwo Gospodarcze - Tygodnik Podhalański
Microsoft zwalnia dziennikarzy. Ich zadania przejmie sztuczna inteligencja
Microsoft postanowił wykorzystać zdobycze techniki w tworzeniu swojej platformy newsowej. Strona internetowa MSN będzie współtworzona przez „roboty”, a dokładnie przez mechanizmy sztucznej inteligencji, które będą selekcjonować treści dostarczane czytelnikom.
Zautomatyzowany system do wybierania publikowanych treści na razie zacznie funkcjonować w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. W związku ze zmianami pracę straci 50 dziennikarzy i redaktorów współpracujących z Microsoft News w USA i prawie 30 kolejnych z UK. W redakcjach znajdujących się w 50 krajach, Microsoft zatrudnia łącznie około 800 osób. Firma nie skomentowała doniesień odnośnie liczby zwolnionych pracowników oraz dalszych planowanych zwolnień. Wydała jednak oświadczenie, w którym poinformowała, że obecna restrukturyzacja nie jest reakcją na pandemię koronawirusa, a wprowadzenie mechanizmów sztucznej inteligencji do produkowania newsów planowane było już wcześniej. „Jak wszystkie firmy, regularnie oceniamy naszą działalność. Może to prowadzić do zwiększenia inwestycji w niektórych miejscach, a od czasu do czasu do przesunięć w innych. Te decyzje nie są wynikiem obecnej pandemii” – poinformowano. Jak podaje BBC, „boty” Microsoftu mają wybierać i opracowywać treści, które zainteresują czytelników, ale redaktorzy wciąż będą mogli mieć wpływ na to, w jaki sposób zostanie podana informacja. Konkretnie – będą mogli ustalić nagłówek i zdjęcie przypisane do danej wiadomości. Microsoft nie ukrywa, że docelowo systemy AI całkowicie zastąpią dziennikarzy. Serwis MSN opiera się na doniesieniach z innych mediów – międzynarodowych oraz lokalnych. Microsoft, podobnie jak niektóre inne firmy technologiczne, płaci redakcjom i agencjom prasowym za korzystanie z ich treści na swojej stronie internetowej. – Demoralizujące jest myślenie, że maszyny mogą nas zastąpić – powiedział jeden ze zwolnionych dziennikarzy. Jak żywy Microsoft nie jest jedyną firmą wprowadzającą sztuczną inteligencję do dziennikarstwa. W lutym tego roku głośno było o wirtualnym prezenterze, jakiego stworzyła agencja Reuters we współpracy z firmą Synthesia. Model postaci oparto na Ossianie Shine, jednym z szefów pionu sportowego agencji. Na udostępnionym w sieci nagraniu AI przeczytała 78-sekundowe podsumowanie meczu piłki nożnej między Leicester City a Burnley. Choć prototyp wirtualnego dziennikarza wyglądał jak żywy, mówił dość „sztywno” – ocenili sami twórcy. Nad projektem wciąż trwają pracę. View oEmbed on the source website W zeszłym roku chińska państwowa agencja informacyjna pokazała światu parę „sztucznych” prezenterów wiadomości opartych o prawdziwych dziennikarzy Xinhua. W przeciwieństwie do Zhang Zhao i Qu Meng, ich syntetyczne wersje mogą przebywać na wizji 24 godziny na dobę. Głos na mapie Z kolei w ubiegłym tygodniu media donosiły o zdjęciu z polskiej wersji Google Maps głosu lektora – Jarosława Juszkiewicza. Miał on zostać zastąpiony przez system generowania mowy z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Taki sam, jaki wykorzystywany jest w usłudze Google Asystent. Informacja obiegła polskie sieci społecznościowe, a internauci zaczęli domagać się przywrócenia głosu Juszkiewicza do aplikacji. Równocześnie uskarżali się na niedociągnięcia w nowym systemie. Ostatecznie Google ustąpił i przywrócił mapom głos polskiego lektora. Jak poinformował na swoim profilu na Facebooku sam Juszkiewicz – wrócił tymczasowo, dopóki wirtualny lektor nie zostanie dopracowany. Katarzyna Grzelak
Social media naprawdę szkodzą dzieciom. "Nie ma miejsca, gdzie czują się bezpiecznie"
Naukowcy z Wielkiej Brytanii nie mają wątpliwości: nieograniczone korzystanie przez nastolatków z mediów społecznościowych może prowadzić do realnych kłopotów. Wpływa niekorzystnie między innymi na sen oraz aktywność fizyczną.
W opublikowanym właśnie przez The Lancet Child & Adolescent Health badaniu jest wyraźna sugestia by po prostu zabierać dzieciom telefony po godzinie 22:00 i zachęcać do aktywności fizycznej. Dziewczyny częściej padają ofiarami nękania, co przekłada się na zagrożenia psychologiczne takie jak stany lękowe czy depresja. Zagrożenia dla chłopaków, wedle naukowców, muszą zostać dokładniej zbadane. W Wielkiej Brytanii 9/10 nastolatków używa mediów społecznościowych. To pokazuje jak bardzo potrzebne są badania, a jednocześnie naukowcy nie dysponują żadnymi długoterminowymi zestawami danych, na których można by pracować. To badania z pewnością poprawi ten stan. Badane grupy w różnym wieku pytane były o swoje nastroje, zdrowie psychiczne, przypadki doświadczania cyberprzemocy oraz sen i aktywność fizyczną. Pytania różnicowano w zależności od wieku. Łącznie przepytano 12 tysięcy nastolatków w wieku 13-16 lat z brytyjskich szkół. Co ciekawe, dziewczynki chętniej przyznawały się do kłopotów emocjonalnych niż chłopcy. W tej grupie użytkowanie mediów społecznościowych wiązało się z problemami ze snem, cyberprzemocą i zaniechaniem ćwiczeń fizycznych. U chłopców także odnotowano te czynniki, aczkolwiek z mniejszym natężeniem. Przyczyn może być wiele, choćby fakt, że wciąż w społeczeństwach pokutuje norma „twardego faceta”, do którego młodzi aspirują i który nie przyzna się do słabości. Trudno wyciągnąć proste i jednoznaczne recepty z takich badań. Zabronić zupełnie? Odebrać smartfony? Każdy, kto choć trochę pamięta własną młodość wie, do czego może prowadzić bezrefleksyjne zakazywanie – do odwrotnego skutku o smaku zakazanego owocu. - Rodzice powinni przejmować się tym, ile czasy ich dzieci przeznaczają na sen i aktywność fizyczną, ponieważ media społecznościowe zajmują ich miejsce – mówi Russel Viner z UCL Great Ormond Street Institute of Child Health, główny autor pracy. Dodaje jednak, że nie można tylko potępiać social media i mogą przysłużyć się młodzieży, zatem nie można ich lekceważyć, lub po prostu odcinać. - Nie chodzi o sam czas w mediach społecznościowych, lecz o sytuację gdy zastępuje prawdziwe życie, kontakt i aktywności – dodaje dr Dasha Nicholls z Imperial College London – Chodzi o równowagę. Uczniowie szkolni „dziewiątego roku” (dziewiąty rok w edukacji publicznej, dzieci mają około 13 lat) zostali zapytani jak często sprawdzają Instagrama, Facebooka, Whatsappa oraz Twittera każdego dnia. Nie pytano ich o to jak wiele czasu na nich przesiadują. Około 51% dziewcząt i 43% chłopców korzysta z mediów społecznościowych więcej niż 3 razy dziennie. Wśród uczniów „jedenastego roku” liczby te wzrastają do 75% dziewcząt i 69% chłopców. Szczególnie ważnym czynnikiem jest cyfrowa przemoc czyli nękanie za pomocą mediów społecznościowych. Obraźliwe komentarze, zdjęcia i wiele innych form upokorzenia stają się jeszcze bardziej publiczne niż na szkolnym korytarzu i co gorsza, nie kończą się wraz z dzwonkiem zwalniającym do domu. - W cyberprzemocy nawet twoje własne łóżko nie jest bezpiecznym miejscem – zwraca uwagę Nicholls.
Wirtualny prezenter TV z Chin. Czy tak będzie wyglądać przyszłość dziennikarstwa?
Dziennikarz idealny: nie męczy się, nie narzeka, nie pobiera pensji, nie wymaga ubezpieczenia i... nie ma żadnych moralnych oporów. Chińska telewizja Xinhua pokazała wirtualnego prezentera.
Jego głos jest na szczęście (przynajmniej dla innych żywych dziennikarzy) na tyle robotyczny, że trudno myśleć o tym by na stałe prowadził główne wydania programów informacyjnych. Trzeba jednak przyznać, że prezentuje się naprawdę realistycznie. Powstał w oparciu o mimikę prawdziwej osoby, do mówienia wykorzystuje syntezator mowy, a jego twarz to efekt technologii DeepFake. Mogliście przeczytać o niej na naszych łamach choćby w związku z możliwością używania jej do tworzenia fałszywych informacji i kompromitujących materiałów pornograficznych. Algorytm pozwala dosłownie naklejać dowolną twarz na inną znajdującą się na filmie. Za pomocą skomplikowanego silnika animuje i dopasowuje do modela na filmie ruchy tak, że można odnieść wrażenie, że w filmie występuje wklejona postać. Silnik stał się znany niedawno gdy prezydent USA Donald Trump został dotkliwie obrażony przez byłego prezydenta Baracka Obamę na filmiku w serwisie BuzzFeed News. Niedługo potem okazało się, że filmik zotał sfingowany właśnie dzięki technologii DeepFake, a za prezydenta „przebrał się” komik Jordan Peel „naklejając” sobie twarz Obamy komputerowo. View oEmbed on the source website Czy wirtualni prezenterzy zastąpią żywych? Raczej nie ma czego się obawiać, przynajmniej w najbliższej przyszłości. Co prawda prezenter telewizji Xinhua potrafi mówić zarówno po chińsku jak i angielsku, jednak syntezator nie jest w stanie imitować intonacji i naturalności języka ludzkiego, a to wpływa na wrażenie sztuczności. Z drugiej strony takie rozwiązanie w kraju, który znany jest z cenzury internetu, oraz bardzo „swobodnego” traktowania praw człowieka, może się przydać jako narzędzie informacyjne, które zawsze można zaprogramować po linii partii. Chiński prezenter nie jest jednak pierwszą tego typu gwiazdą TV. W 1985 roku na antenie brytyjskiej telewizji Channel 4 zadebiutował Max Headroom, wirtualny prezenter o ciętym języku, jasnych włosach i niepokojących cyfrowych tikach. Uosobienie amerykańskiego twardego yuppie medialnego, którego kochało się i zarazem obawiało. Najpierw był jedynie wizją w cyberpunkowym filmie „Titled 20 Minutes into the Future, potem otrzymał własne show, występował w reklamach, grach komputerowych i wpisał się na tyle trwale w popkulturę, że powrócił na 1 scenę w 2015 roku w filmie „Pixels”. View oEmbed on the source website Historia Maxa jest szczególnie ciekawa ze względu na tajemnicze incydenty telewizyjnego piractwa. W 1987 roku nieznani sprawcy podłączyli się pod sygnał dwóch stacji w Chicago. Na ekranie pojawił się człowiek na charakterystycznym tle, ubrany w maskę Maxa i jego ciemne okulary. Dwa razy przejął sygnał, pierwszy raz podczas serwisu informacyjnego, za drugim razem przerwał odcinki popularnych seriali. Przebrany za Maxa hacker śmiał się z prezenterów TV i udawał defekację, nazywając to "arcydziełem dla frajerów z największej gazety świata”. Odnosił się w ten sposób do nazwy kanału WGN-TV (World's Greatest Newspaper). Nigdy nie został odnaleziony. Jego włamanie się i użycie Maxa Headrooma to jedna z najsłynniejszych akcji w historii telewizyjnego hackingu. View oEmbed on the source website
Pierwszy pojawił się w mailu w 1982 roku. Jak to się stało, że ludzkość pokochała emotikony?
Dla jednych to zanieczyszczenie języka i wirus choroby uproszczania, dla innych doskonałe uzupełnienie języka pisanego. Kochamy je i ich nienawidzimy, ale bardzo chętnie używamy. Skąd się wzięły emotikony?
Powszechnie podaje się, że po raz pierwszy użyto ich w 19.09.1982 roku, ale historia tych znaczków jest znacznie dłuższa. Niektórzy przekonują, że może mieć swój początek nawet w siedemnastowiecznej brytyjskiej poezji. Tak jest, poezji. Brytyjskiej. Z siedemnastego wieku! Wszystko za sprawą Roberta Herricka. Ten znany autor miłosnych wierszy w jednym z nich (“To Fortune”) umieścił tajemniczy znak, który można uznać za wskazówkę by odczytywać jego tekst jako żart. Wśród wielu szukających tu korzeni popularnych znaków znalazł się między innymi dziennikarz The Atlantic, Alexis C. Madrigal. Podobny trop, choć 200 lat później znalazła Jennifer Lee, pisząca dla The New York Times, w transkrypcji przemówienia Abrahama Lincolna z 1862 roku. Niestety, oba te tropy okazały się być ślepą uliczką. Widząc zainteresowanie w mediach tajemniczymi znakami profesor Alan Jacobs opisał w swoim blogu na stronie The New Atlantis rozwiązanie obu zagadek. W pierwszym przypadku ze względu na brak rękopisów trudno jest dotrzeć do intencji samego poety, jednak historycy mają sporo informacji na temat jak wyglądały zasady dotyczące języka i pisowni angielskiej w dawnych czasach. Podobnie jak w przypadku wielu innych języków, były one bardzo umowne i płynne, dopiero w kolejnych wiekach miała nadejść systematyzacja. “Interpunkcja generalnie nie była ustalona w siedemnastym wieku – pisze profesor – podobnie jak ortografia. Szekspir swoje nazwisko potrafił pisać na kilka różnych sposobów, nie było jednej obowiązującej pisowni. Herrick raczej także nie miał własnych interpunkcyjnych nawyków, a gdyby miał to nie mógłby oczekiwać od swoich wydawców by je podzielali.” Jeśli chodzi o transkrypcję przemówienia Lincolna naukowcy są równie sceptyczni komentując doniesienia Lee, że jest to raczej efekt projekcji. Badaczka z XXI wieku patrząc na stary tekst zauważyła w nim znany sobie znak, jednak współcześni wydawcy raczej uznaliby to za co najwyżej wewnętrzny autorski żart drukarza, na pewno nie znak, który należy odczytywać jako wskazówkę do interpretacji. Zatem obrazki złożone ze znaków czcionki to dopiero wynalazek lat osiemdziesiątych XX wieku opracowane przez programistów? Nie do końca. Pierwsza była sztuka maszyn do pisania. Jej prekursorką była Flora F.F. Stacey, która pod koniec XIX wieku potrafiła za pomocą maszyny malować dokładne portrety czy ilustracje – korzystając jedynie z liter czcionki maszyny! W kolejnych dekadach rysowanie maszyną było głównie rozrywką znużonych pracowników sekretariatów oraz stenotypistek. Sztukę czcionki spopularyzował między innymi H.N. Werkman, holenderski artysta, wydawca i drukarz. Rozkochani w kolażach futuryści oraz wizjonerzy z uczelni Bauhaus. Abstrakcyjna kompozycja Werkmana. Jako ciekawostkę dorzućmy jeszcze 1881 rok i dowcip zamieszczony w amerykańskim satyrycznym piśmie „Puck”. W numerze z 30 marca pojawia się propozycja wprowadzenia buziek złożonych ze znaków jako ostateczny koniec satyry. Wróćmy do drugiej połowy XX wieku. To czasy komputerów o nieporównywalnie słabszych możliwościach graficznych. Programiści nierzadko korzystali z surowego środowiska wyświetlającego tylko tekst by tworzyć obrazki złożone ze znaków kodu ASCII. Jest to siedmiobitowy system kodowania znaków, a jego nazwa jest skrótem od American Standard Code for Information Interchange. Po raz pierwszy jego standard opublikowano w 1963 roku, od tego czasu przechodził cztery poważne zmiany. Już w 1966 pojawiały się pierwsze graficzne prace w nim tworzone. Jednym ze znanych historii ich twórców był programista Bell Labs, Kenneth Knowlton. Obrazki malowane czcionką to wciąż jednak nie emotikony. 19 września 1982 o godzinie 11:44 profesor Scott Fahlman z Carnegie Mellon University wysyła wiadomość o następującej treści: Właśnie ten e-mail uznany został za początek znaczków, które w szybkim czasie staną się nieodłącznym elementem komunikacji tekstowej. Na przełomie wieków emotikony (czasem złożone z 2, czasem z 3 znaków, zawsze obróconych o 90 stopni) zdobyły popularność za sprawą komunikatorów internetowych. W Polsce były to między innymi IRC oraz Gadu Gadu. W tym samym czasie bardzo szybko zaczęła rozwijać się telefonia komórkowa, a wraz z nią komunikacja SMS. W krótkich tekstowych wiadomościach emotikony wskazujące na intencje autora lub emocje, które chciałby przekazać odbiorcy, stały się niezwykle popularne. Trzy dekady po swoich narodzinach obrazki wyrażające emocje są już animowane, mają tysiące wcieleń, trudno wyobrazić sobie popularny komunikator, który ich nie obsługuje. Wciąż należą do języka potocznego i nieoficjalnego, można jednak być pewnym, że zostaną z nami na długo. Z pewnością ułatwiają komunikację tekstową dodając do zdań informację, którą w rozmowie odczytujemy z intonacji, grymasu twarzy, mowy ciała i wielu innych dodatkowych czynników. W najnowszych telefonach emotikony przekształciły się w animowane postaci, a z pomocą kamer aparatów i systemów rozpoznawania twarzy mogą być naszymi animowanymi awatarami. Słowo „emoticon”, czyli połączenie wyrazów „emotion” (emocje) oraz „icon” (ikona) weszło do języka codziennego także w Polsce, gdzie ma już naszą pisownię: emotikon, emotikona, zdrobniale: emotka. Co ciekawe, Słownik Języka Polskiego dopuszcza zarówno formę męską jak i żeńską. Jak każde zjawisko w komunikacji i internecie, także emotikony podlegają zmianom i ewolucji. Gdy popularne tekstowe buźki otrzymały swoje obrazkowe odpowiedniki stały się „emoji” - gotowymi do użycia znakami graficznymi, które zamiast wpisywać z klawiatury, wybieramy z menu wprost do wiadomości. Nazwa oznacza piktogram i pochodzi od połączenia japońskiego „e” (jap. 絵 obraz) i „moji” (jap. 文字 litera). Emoji są bardzo zróżnicowane, często producenci konkretnych urządzeń lub oprogramowania personalizują je na swoje potrzeby. Swoje własne projekty ikonek prezentują co jakiś czas popularni celebryci. Zrobili to już między innymi: Kim Kardashian, Justin Bieber, Elen DeGeneres czy Charlie Sheen. Popularne piktogramy nie raz wywoływały także awantury w internecie i mediach. Oto sześć emoji, które zupełnie niespodziewanie zrobiły cyber-burzę. 1. Żółte buźki Apple wypuszczając system operacyjny Mac OS X Yosemite do zestawu buziek o różnych kolorach skóry dorzucił żółte, które miały być skierowane do użytkowników z Azji. Już wcześniej systemy tej firmy pozwalały na wybór koloru skóry piktogramów, jednak żółte pojawiły się pierwszy raz i od razu wywołały dyskusję. Internauci z Azji skarżyli się, że kolor jest zbyt intensywny i jest to kłanianie się rasowym stereotypom. Żółty był kolorem bazowym i by z niego zrezygnować należało przestawić go na inny – wtedy istniała możliwość wyboru ciemniejszych i jaśniejszych odcieni skóry. Sam Apple tłumaczył, że żółć to nie rasizm a nawiązanie do popularnej ikony „smiley” - najpopularniejszej uśmiechniętej buźki świata. 2. Bakłażan Warzywo jakie jest, każdy widzi ale internet nadał mu inne znaczenie. Piktogram był używany jako określenie penisa. Używał go między innymi znany producent prezerwatyw Durex do promocji swoich produktów. W 2015 Instagram zabronił używania tej ikonki oraz hasztagów #eggplant i #eggplantfriday z powodu zbyt dużej ilości zdjęć genitaliów, która zalała serwis – według operatorów łamały one regulamin serwisu. 3. Smutna kupa Jej wesoła wersja jest szalenie popularna. Smutna wywołała kontrowersję: The Unicode Consortium (decydująca o typografii emoji) była wewnętrznie podzielona, internauci także. Ostatecznie kupa nie weszła do użytku, ale można się spodziewać, że prędzej czy później... wypłynie w jednej z paczek emoji. 4. Czuję się grubo status Facebook'a, który został oprotestowany przez 15 tysięcy osób, które złożyły podpisy pod internetową petycją przeciwko żółtej buźce z podwójnym podbródkiem. Kampanię przeciwko emoji zorganizowała Catherine Weingarten i organizacja Endangered Bodies przekonująca, że waga nie jest uczuciem i jest to robienie sobie żartów z otyłości. Facebook zmienił nazwę statusu na „czuję się napchany”. 5. Burger Tak, była awantura o burgera. W wersji Apple miał plaster sera na kotlecie, w wersji Google pod nim, bezpośrednio na dolnej bułce. Szczegół przykuł uwagę pewnego internauty, ale postem z tą informacją podzieliło się około 17 tysięcy ludzi. Szef Google Sundar Pichai donosił wtedy w mediach, że pracownicy firmy rzucili wszystkie inne projekty by zatrzymać hamburgerowy kryzys i poprawić emoji. 6. Pary LGBT Trzymające się za ręce pary chłopców i dziewcząt wywołały lawinę krytyki na wschodzie Europy. W sprawę włączył się rosyjski rząd, który nałożył na Apple karę za propagowanie homoseksualizmu w wysokości 15 tysięcy dolarów. Podobna kontrowersja pojawiła się także w Indonezji, gdzie rząd poprosił operatorów wszystkich komunikatorów o wycofanie ikonek LGBT. W Indonezji homoseksualizm nie jest penalizowany, jednak pozostaje kontrowersyjnym tematem. Psychologia Emoji Od początku swojego fenomeny piktogramy i emocjonalne znaki tekstowe są analizowane przez naukowców. W 2014 Social Neuroscience opublikowało badanie, które wskazywało, że mózg ludzki reaguje na wesołe ikonki w podobnych ośrodkach do tych, które rejestrują pozytywne emocje na twarzach innych ludzi. Istnieją także dowody na to, że emotki zmieniają nasze słownictwo. Instagram zebrał statystyki z lat 2012-2015 i zauważył, że wraz z ogromym wzrostem popularności piktogramów gwałtownie spada użycie skrótów znanych ze slangu internetowego: lol (laughing out loud – śmieję się w głos), rotfl (rolling on the floor laughing – turlam się ze śmiechu po podłodze), bae (before anyone else – przed kimkolwiek wcześniej; oznaczające osobę, w której jesteśmy zakochani). Istnieją badania potwierdzające fakt, że dobór przez nas używanych emotek wpływa na relacje z innymi osobami (zarówno w pracy jak i prywatnie), a nawet samopoczucie. Nie brakuje jednocześnie krytyków piktogramów. Jonathan Jones na łamach brytyjskiego The Guardian pisze otwarcie: „emotikony ściągają nas z powrotem do średniowiecza, a jedyne co możemy z tym zrobić to się uśmiechać.” Powołuje się na badania profesor Vyv Evans z Bangor University dowodzące, że język obrazkowy jest najsilniej rozwijającą się metodą komunikacji w Wielkiej Brytanii. Będący znanym krytykiem sztuki Jones przekonuje, że powrót do języka ikon, podobnego do egipskich hieroglifów, jest poważnym krokiem wstecz w ewolucji języka i społeczeństwa. Obawia się ograniczenia możliwości komunikacyjnych oraz zatracenia abstrakcyjności języka pisanego, na którą pozwalał alfabet. Swój pełen emocji felieton kończy zestawieniem cywilizacji egipskiej, Majów i mieszkańców Północnej Ameryki jako te, które korzystały z języków obrazkowych. Ocenia, że ograniczenia komunikacji doprowadziły do tego, że nie wytworzyły pewnych zdobyczy technologii, które pomogłyby im przetrwać. Czy rzeczywiście ludzkość jest zagrożona przez język pełen kolorowych ikonek? Dopóki szkolne lektury oraz wydawane (wciąż w dużych nakładach) poczytne powieści będą pisane literami, a nie obrazkami raczej nie ma się czego obawiać. Zresztą warto przytoczyć też z pozoru daleki, a jednak adekwatny przykład: komiks. Medium, które jeszcze kilka dekad temu uchodziło za niedojrzałe i zarezerwowane dla dzieci dziś może nieść treści proste i bardzo wymagające dla czytelnika w każdym wieku. W końcu emoji to tylko narzędzie, reszta jest w naszych rękach i głowach.
Krytykowanie wagi gwiazd odbija się na wszystkich kobietach. Moda na "hejt" wobec nadwagi
Popatrzmy na nagłówki z serwisów internetowych: „Waga artystki wywołała ostatnio niemałe poruszenie”, „Tak tyje (…) - rośnie do monstrualnych rozmiarów!”, „(…) musi schudnąć! Nieestetycznie wygląda na ekranie". Jeszcze jakieś wątpliwości? Ostra krytyka znanych aktorek, piosenkarek i innych medialnych kobiet z powodu wagi nie jest niczym nowym. Nowe badanie pokazuje, że ma także wpływ na... widownię, a konkretnie jej kobiecą część.
Psycholodzy z McGill University porównali 20 przypadków krytyki znanych kobiet ze względu na wagę z odpowiadającym czasowo samopoczuciem innych. Po pierwsze dowiedzieli się, że wraz ze wzrostem wytykania dodatkowych kilogramów wzrasta negatywny stosunek do nadwagi u kobiet (własnej i cudzej). Po drugie: okazało się, że uprzedzenia wobec osób o większej wadze znacznie się umocniły na przestrzeni lat 2004-2015. Medialne komunikaty była dla nich jak woda na młyn. - Komunikaty te odnosiły się do wewnętrznego poczucia u kobiet, że „chude” jest dobre, a „grube” jest złe – mówi Jennifer Bartz, jedna z autorek badania – Treści z medialnych przekazów potrafią zostawić ślad w ludzkich umysłach. Analizę opublikowano na łamach naukowego Personality and Social Psychology Bulletin, wydawanego przez stworzyszenie Society for Personality and Social Psychology. Zespół Bartz sprawdził dane uzyskane od innego projektu badawczego o nazwie „Project Implict”. Wyniki przeprowadzonych przezeń testów on-line na przestrzeni lat 2004-15 wskazywały na wspomniane tendencje dotyczące postrzegania i oceniania osób z nadwagą i otyłych. Naukowcy wybrali 20 konkretnych przypadków, gdy celebrytki były ostro ganione przez media z powodu wagi. Wśród nich znalazły się przypadki krytyki kształtów Tyry Banks czy Kourtney Kardashian. Oczywiście podobne badania w polskiej galaktyce gwiazd showbiznesu także nie cierpiałyby na brak przykładów. Tyra Banks - modelka, która stała się celem ataków mediów gdy przytyła. Fot. Getty Images W Polsce wśród wielu przykładów krytyki znanych kobiet ze względu na ich wagę można wymienić choćby nagonki na Joannę Liszowską czy Ewę Farnę. Nagłówki, które przywołaliśmy na początku tekstu były właśnie o nich. Naukowcy przyjrzeli się odpowiedziom na pytania o stosunek do nadwagi na 2 tygodnie przed i 2 tygodnie po tych wydarzeniach. Rzeczywiście, liczby pokazały, że każdemu z komunikowanych wydarzeń towarzyszył wzrost niechęci, a gdy media z większą gorliwością krytykowały daną gwiazdę, niechęć do tych z nadwagą i otyłych (nie tylko celebrytów) rosła. Trudno tutaj wskazać pojedynczą redakcję, czy nagłówek, który spowodował nagły wzrost niechęci, jednak tendencja w kulturze jest jasna. Media z łatwością mogą wykreować modę na niechęć lub nawet powszechne potępienie dla kogoś, kto nie mieści się w wyznaczonych przez kanon estetyczny ramach. To z kolei przekłada się na wzrost przypadków zaburzeń odżywiania u kobiet w coraz młodszym wieku. - To jedna z ostatnich form dyskryminacji, która jest społecznie akceptowana – mówi o prześladowaniu ze względu na wagę Amanda Ravary, zaangażowana w badanie – Przypadki takiego prześladowania są na szeroko rozpowszechnione, od magazynów o życiu gwiazd po blogi i media społecznościowe. Następnym krokiem w badaniach zespołu Ravay i Bartz będzie testowanie manipulowania tym jak widoczne dla różnych ludzi są negatywne i neutralne komunikaty odnośnie czyjejś wagi. Może to przynieść precyzyjniejsze dowody na przełożenie się między rozpowszechnianiem się danych treści, a modelowaniem społecznego nastawienia. Źródło: EurekAlert!
Media społecznościowe sprzyjają zaburzeniom snu? To bardzo możliwe
Młodzi ludzie, którzy często wchodzą na strony mediów społecznościowych i długo tam przebywają, częściej też cierpią na zaburzenia snu - ustalili naukowcy z University of Pittsburgh School of Medicine.
"Korzystanie z mediów społecznościowych może naprawdę wpływać na sen" - podkreśla główna autorka badania, Jessica C. Levenson z Wydziału Psychiatrii University of Pittsburgh Schools of the Health Sciences. Dodaje, że zależność tę zaobserwowano u młodych ludzi, będących pierwszym pokoleniem, które niemal dosłownie dorastało na tych mediach. W 2014 r. dr Levenson i jej zespół przebadali 1788 Amerykanów mających od 19 do 32 lat. Z pomocą kwestionariuszy ocenili skalę korzystania z mediów społecznościowych. Opracowali też system pomiaru, pozwalający ocenić zaburzenia snu. Jedna trzecia badanych ma kłopoty W kwestionariuszach pytano o korzystanie z 11 najbardziej popularnych stron: Facebook, YouTube, Twitter, Google Plus, Instagram, Snapchat, Reddit, Tumblr, Pinterest, Vine i LinkedIn. Uczestnicy poświęcali im średnio 61 minut dziennie, zaś poszczególne strony odwiedzali przeciętnie 30 razy w tygodniu. Naukowcy ustalili też, że niemal 30 proc. badanych osób ma problemy ze snem. U osób, które w ciągu tygodnia stosunkowo najczęściej sprawdzały strony mediów społecznościowych, prawdopodobieństwo zaburzeń snu było trzy razy większe, niż u osób zaglądających tam najrzadziej. U badanych, którzy przesiadywali na tych stronach najdłużej (w skali jednego dnia), ryzyko zaburzeń snu było dwa razy większe, niż u osób spędzających tam najmniej czasu. Jak przeszkadzają nam social media? Strony mediów społecznościowych mogą przeszkadzać we śnie zwłaszcza z kilku powodów - sugerują autorzy badania. Np. wtedy, kiedy stanowią konkurencję dla snu - i dana osoba, zamiast iść do łóżka, przesiaduje przed komputerem, wrzucając zdjęcia na Instagram. Przeszkadzają również, gdy sprzyjają pobudzeniu: emocjonalnemu, intelektualnemu albo fizjologicznemu - na przykład wtedy, gdy wdajemy się w spory na Facebooku, albo gdy zaburzają rytmy okołodobowe (z powodu jasnego światła, emitowanego przez wyświetlacze i monitory). Naukowcy nie wykluczają również innego mechanizmu, pozwalającego wyjaśnić związek mediów społecznościowych i zaburzeń snu: te młode osoby, które mają problem ze snem, mogą wchodzić na strony portali społecznościowych, by miło spędzić czas do chwili, gdy wreszcie przyjdzie sen - tłumaczą. To co tak naprawdę nie pozwala nam spać? "Możliwe, że obie hipotezy są prawdziwe - mówi jeden z autorów badania, Brian A. Primack z University of Pittsburgh Schools of the Health Sciences. - Kłopoty ze snem mogą prowadzić do zwiększonej skali korzystania z mediów społecznościowych, co z kolei może powodować dalsze problemy ze snem". Ten cykl może być szczególnie problematyczny w przypadku mediów społecznościowych - dodaje. Dlatego, że poprzez interaktywność, są one stymulujące na wiele sposobów, a do tego uruchamiają mechanizm nagrody, co jeszcze bardziej może przeszkadzać w zasypianiu. Przyjmując młodych ludzi i oceniając kwestie związane ze snem lekarze powinni uwzględnić pytanie o zwyczaje dotyczące mediów społecznościowych - sugerują autorzy badania. Swoje wnioski naukowcy opublikowali online. Wyniki ukażą się też w kwietniowym numerze "Preventive Medicine". Źródło: PAP
Tu spotkasz najważniejszych ludzi polskiego internetu! Stolica polskiej blogosfery znajduje się w Gdyni
​See Bloggers po raz czwarty zgromadzi influencerów i twórców internetowych. Na największym blogowym wydarzeniu w Polsce, w Pomorskim Parku Naukowo-Technologicznym w Gdyni pojawi się 1000 uczestników, w tym blogerzy, vlogerzy oraz eksperci, którzy podzielą się wiedzą z zakresu marketingu i budowania własnej marki.
Lipiec w Gdyni pod znakiem influencera 23 i 24 lipca Gdynia zamieni się w stolicę polskiej blogosfery. Około 1000 uczestników, 50 specjalistów i aż 9 stref tematycznych uatrakcyjni wydarzenie, które na stałe wpisało się w kalendarze blogerów i twórców internetowych. – Podczas tegorocznej edycji skupiamy jeszcze większą uwagę na twórcach internetowych działających nie tylko w strefie blogowej – mówi Jakub Zając, współorganizator See Bloggers, a jednocześnie współautor bloga fashionable.com.pl – media społecznościowe rozwijają się w niezwykłym tempie, dlatego na lipcowym festiwalu pojawią się również wpływowi użytkownicy Snapchata, Instagrama czy YouTube. Nie samym blogiem twórca żyje Rozwój nowych mediów ma też swój obraz w strefach tematycznych, którymi zaopiekują się znani twórcy internetowi. Parenting, strefa kulinarna, blogera, video i design to tylko kilka z nich. Wśród prelegentów znajdą się wyjątkowe osobowości, które podzielą się swoją wiedzą podczas wykładów i paneli dyskusyjnych. Obecni będą m.in. Ania i Jakub Zając, Maciej Dąbrowski, Robert Biedroń, Magdalena Kostyszyn, Malwina Bakalarz i duet GYMBREAK, czyli Kasia Kępka i Szymon Gaś. Organizatorzy zaplanowali dwa intensywne dni wypełnione spotkaniami z twórcami. prelekcjami umożliwiającymi zdobycie wiedzy z zakresu marketingu, SEO i prawa, a także integrację. Biznes i blogowanie w jednym? – Czwarta edycja See Bloggers będzie jednocześnie największa, a polscy twórcy internetowi udowadniają, że warto organizować tego typu spotkania – tłumaczy Jakub Zając – aktywny networking, w jaki mogą się włączyć jest nieoceniony, a zebrane kontakty mogą zaowocować nawiązaniem nowych znajomości biznesowych. Czy można zatem połączyć twórczość internetową z biznesem? Jak najbardziej. Już 23-24 lipca polscy blogerzy i influencerzy sprawią, że Gdynia po raz kolejny stanie się stolicą blogosfery, a różnorodność stref tematycznych pozwoli na uzupełnienie wiedzy, zgłębienie swoich pasji i rozwinięcie sieci kontaktów. Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej www.seebloggers.pl oraz Facebooku. Źródło: See Bloggers