To najbardziej romantyczne miejsce na świecie. Zakochani są nim zachwyceni
Jeśli planujesz wyjazd, który ma zostać w pamięci na lata, i szukasz miejsca naprawdę stworzonego dla dwojga, odpowiedź wcale nie prowadzi do Paryża ani Wenecji. Jedno z niewielkich górskich miasteczek zostało właśnie uznane za najbardziej romantyczne miejsce na świecie. Co sprawia, że pary wracają stamtąd zachwycone?
Podróże od lat są tłem dla najważniejszych chwil w związkach – sprzyjają bliskości, wspólnym przeżyciom i tworzeniu wspomnień, które zostają na całe życie. Aby sprawdzić, które miejsca rzeczywiście budzą najsilniejsze emocje wśród zakochanych, firma Go2Africa przeanalizowała ponad 1,5 miliona opinii dotyczących ponad 200 popularnych kierunków na świecie. Pod uwagę wzięto wyłącznie recenzje napisane przez pary i sprawdzono, jaki odsetek z nich przyznał danej destynacji ocenę od czterech do pięciu gwiazdek. W zestawieniu znalazły się jedynie miejsca posiadające co najmniej 100 opinii par. Wyniki pokazały, gdzie romantyczna atmosfera nie jest marketingowym hasłem, lecz realnym doświadczeniem podróżnych – a zwycięzca może zaskoczyć. Matterhorn i Zermatt to najbardziej romantyczny adres świata? Według analizy opinii par to właśnie okolice Matterhornu w Zermatt w Szwajcarii zostały uznane za najbardziej romantyczne miejsce na świecie – aż 98,66% zakochanych wystawiło temu alpejskiemu zakątkowi oceny na poziomie czterech lub pięciu gwiazdek. Ten rezultat wynika z połączenia spektakularnego krajobrazu i sposobu funkcjonowania samej miejscowości. Zermatt pozostaje bowiem strefą wolną od ruchu samochodowego, co ogranicza hałas i zanieczyszczenia, a jednocześnie sprzyja spokojnym spacerom i atmosferze odosobnienia. Drewniane chalety, apartamenty z widokiem na szczyty i eleganckie hotele (w tym legendarny Grand Hotel Zermatterhof) budują wrażenie prywatności oraz komfortu. Natomiast panorama obejmuje nie tylko sam Matterhorn, lecz także dziesiątki czterotysięczników i rozległe lodowce na styku Szwajcarii, Włoch i Francji. Każda pora dnia przynosi inne światło i różne widoki, co potęguje poczucie wyjątkowości miejsca. Co więcej, brak samochodów sprawia, że przemieszczanie staje się elementem doświadczenia, a nie wyłącznie logistyką. Przejażdżki bryczką po śniegu, górskie pociągi oraz kolejki linowe pozwalają kontemplować widoki bez pośpiechu i w naturalny sposób sprzyjają bliskości. Jednym z kluczowych punktów jest wyprawa na Klein Matterhorn, gdzie kolej Matterhorn Glacier Ride wynosi odwiedzających na wysokość ponad 3 tys. metrów do lodowcowej przestrzeni z rzeźbami w lodzie i podświetlanymi tunelami. Zderzenie surowej natury z dopracowaną infrastrukturą turystyczną sprawia, że mocne doznania idą w parze z wygodnymi warunkami pobytu. Co istotne, romantyczny charakter regionu nie ogranicza się do zimy. Wiosną, latem i jesienią pary wybierają widokowe trasy piesze i rowerowe, rejsy po alpejskich jeziorach w okolicy oraz kolacje w restauracjach wyróżnianych w przewodnikach kulinarnych. Poza głównym sezonem atmosfera staje się jeszcze bardziej kameralna, co wzmacnia poczucie intymności i sprawia, że pobyt przebiega w spokojniejszej atmosferze. Pozostałe najromantyczniejsze miejsca na świecie Choć alpejski pejzaż zdobył najwyższe noty, dalsze miejsca w zestawieniu pokazują, że romantyzm w podróży przybiera bardzo różne formy i nie jest związany wyłącznie z Europą ani z krajobrazem górskim. Drugą lokatę zajęło bowiem spektakularne Salar de Uyuni w Boliwii, czyli największe solnisko świata, które w porze deszczowej zamienia się w naturalne lustro odbijające niebo i sylwetki podróżnych. Ta niemal nierealna sceneria sprzyja poczuciu odcięcia od codzienności, a pary często podkreślają wrażenie wspólnego przeżywania czegoś absolutnie wyjątkowego i trudnego do porównania z jakimkolwiek innym miejscem. W pierwszej piątce znalazł się także Port w Sydney w Australii, gdzie panorama opery i mostu Harbour Bridge tworzy jedno z najbardziej rozpoznawalnych romantycznych widoków na świecie, często wybieranych jako sceneria zaręczyn i rocznicowych podróży. Zestawienie uzupełniły tropikalne krajobrazy Les 7 Cascades na Mauritiusie, gdzie wodospady i bujna roślinność budują atmosferę odosobnienia, a także monumentalny Wielki Mur Chiński, łączący rozległe krajobrazy z poczuciem obcowania z historią na ogromną skalę. W dalszej części rankingu wysoko uplasowały się brazylijskie Wodospady Iguazu, których potęga natury buduje wrażenie wspólnego doświadczenia czegoś żywiołowego i nieokiełznanego. Tuż za nimi znalazł się amerykański Wielki Kanion w Stanach Zjednoczonych – jedyne miejsce z tego kraju w pierwszej dziesiątce. Listę uzupełniły bardziej miejskie i kulturowe przestrzenie: wzgórze Arthur’s Seat w Edynburgu, gdzie widok na miasto sprzyja spokojnym spacerom, potężne Wodospady Wiktorii oraz monumentalny Wielki Meczet Szejka Zayeda w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Całe zestawienie pokazuje, że dla par kluczowe okazują się miejsca oferujące silne bodźce wizualne, poczucie wyjątkowości i warunki sprzyjające skupieniu uwagi na wspólnym przeżywaniu chwili. Źródła: Travel + Leisure, Go2Africa Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Matterhorn budzi podziw i kontrowersje. Historia zdobycia tej góry jest tragiczna
Matterhorn (4478 m n.p.m.) uważany jest za najpiękniejszy szczyt świata. Warto przypomnieć niezwykłą historię jego zdobywania i kontrowersje, jakie budzi.
W tym artykule: Zdobycie Matterhornu Tragiczny finał wyprawy Kontrowersje wokół Matterhornu Millennium Docs Against Gravity 2024 Mało kto pamięta, że w XIX wieku pokonanie leżącego na granicy szwajcarsko-włoskiej Matterhornu było niedościgłym marzeniem wielu wspinaczy. Ten, kto wejdzie na szczyt jako pierwszy mógł być pewien sławy i szacunku współczesnych i potomnych. Wielkie ambicje w tym względzie mieli zwłaszcza Włosi. To oni ufundowali nagrodę dla przyszłego zwycięzcy w tym specyficznym wyścigu, oni też byli pewni wygranej. Zdobycie Matterhornu Ostatecznie na placu boju pozostało dwóch wspinaczy: pochodzący z Włoch Jean-Antoine Carrel i Brytyjczyk Edward Whymper. Zanim ruszyli do decydującej rozgrywki, ten pierwszy próbował pięciokrotnie, drugi był pod szczytem aż osiem razy. Każdy z nich zebrał ekipę złożoną z doświadczonych alpinistów. Whymper wspinał się granią Hornli, od strony północno-wschodniej, Carrel – od strony Włoch, czyli południowego zachodu. Wyprawa Whympera ruszyła 13 lipca 1865 roku. Po noclegu na wysokości 3350 m n.p.m., jeszcze przed świtem siódemka śmiałków poszła dalej. Wreszcie 14 lipca o godzinie 13:40 na szczycie zameldowali się Edward Whymper i jeden z członków jego ekipy, Francuz Michel Croz, na co dzień przewodnik alpejski. Co ciekawe, gdy Anglik zdjął bluzę i zawiesił na maszcie od namiotu, który wbili w śnieg, dostrzegli to kibice Carrela z okolicznych wiosek. Przekonani, że to ich idol zameldował się na szczycie, zaczęli wiwatować. Tymczasem zespół Włocha był jeszcze bardzo daleko od wierzchołka i początkowo nie zwrócił uwagi na zdobywców. Dopiero gdy ci zaczęli rzucać w ich stronę kamienie i kawałki skał, Włosi zatrzymali się i zrezygnowani zawrócili. Długo nie mogli uwierzyć, że Matterhorn jako pierwszy zdobył obcy, a więc człowiek urodzony poza Alpami. Tragiczny finał wyprawy Ale ten sukces Whypera nie był – niestety – końcem całej historii. Podczas zejścia ze szczytu poślizgnął się jeden z członków jego zespołu, Brytyjczyk Douglas Hadow. Zaczął spadać w przepaść, ciągnąc za sobą przywiązanych do niego liną towarzyszy. W najbardziej dramatycznym momencie akcji, lina pękła, w przepaść runęło czterech alpinistów: trzej Brytyjczycy i Francuz. Przeżyli, obok Whympera, dwaj Szwajcarzy – przewodnicy alpejscy z Zermattu: Peter Taugwalder – ojciec i Peter Taugwalder – syn. Po wypadku żądano nawet zakazania wspinaczki. Do dziś sprawa budzi emocje. Nie wyjaśniono, dlaczego podczas zejścia do asekuracji użyto najsłabszej, zapasowej liny. Prawdopodobnie mocniejsza lina zapobiegłaby tragedii. Według wersji Taugwaldera-ojca powodem była zbytnia ambicja Whympera. Jeszcze wchodząc na szczyt celowo przeciął najlepszą z lin, łączącą go z pozostałymi – tylko dlatego, by szybciej zameldować się na wierzchołku. Wtedy nikt sędziwemu Szwajcarowi nie uwierzył. Dziś ta teoria uważana jest za bardzo prawdopodobną. W Zermatt odbyła się nawet premiera sztuki „The Matterhorn Story”, poświęconej tej historii. I jest to raczej historia Taugwaldera niż Whympera. Kontrowersje wokół Matterhornu Matterhorn budzi emocje także dziś. Góra stała się „bohaterką” filmu dokumentalnego „Tajemnice Matterhornu” (Bergfahrt – Reise zu den Riesen) w reżyserii Dominique Margot. View oEmbed on the source website Po latach masowej turystyki w Alpach dochodzi do zmiany myślenia. W wielu obszarach letnie wycieczki wysokogórskie nie są już możliwe ze względu na ryzyko spadających skał. Góry się zmieniają, ale fascynacja nimi nie mija. W filmie widzimy kontrastujące ze sobą stanowiska, które zmuszają do redefinicji wartości, na których się wychowaliśmy. Wiele osób uważa góry za twory obdarzone świadomością. Luigi, jeden z bohaterów „Tajemnic Matterhornu” wierzy, że ostrzegają ludzi, zanim coś się wydarzy, na przykład wypuszczając kilka małych kamieni. Z kolei Claudio Landolt wspina się do wodospadu i jaskini. Ma przy sobie czuły mikrofon, którym nagrywa, jak kapie i szumi woda. Wychwytuje także fale dźwiękowe ze skał, które są poza zasięgiem ludzkiej percepcji. Prof. Jan Beutel mówi, że Matterhorn wznosi się i opada nawet w zależności od faz Księżyca. Naukowiec używa różnych urządzeń do pomiaru wibracji wewnątrz góry. Kiedyś powody, dla których ludzie wybierali się w góry, były zupełnie inne niż dzisiaj. Jak zmienić stosunek społeczeństwa do turystycznej eksploatacji gór? Film Dominique Margot prowokuje do myślenia i dyskusji. Millennium Docs Against Gravity 2024 Film „Tajemnice Matterhornu” będzie można premierowo zobaczyć w podczas festiwalu Millennium Docs Against Gravity. To już 21. edycja największego polskiego festiwalu filmowego. Odbędzie się on w dniach 10–19 maja 2024 r. w kinach w 8 polskich miastach (Warszawa, Wrocław, Gdynia, Poznań, Katowice, Łódź i Bydgoszcz) oraz od 21 maja do 3 czerwca online na mdag.pl. „National Geographic Polska” jest patronem medialnym festiwalu Millennium Docs Against Gravity.
Alpy z kuchenką: Zdobyć górę gór - Matterhorn
Odwaga i siła są niczym bez rozwagi, napisał Edward Whymper, pierwszy zdobywca Matterhornu
Do Zermatt przyjechaliśmy z Polski samochodem (nie było łatwo – czterech facetów, cztery wielkie plecaki i 21 godzin w drodze). Zamiast na kawę do kawiarenek w centrum my idziemy w górę. Naszym pierwszym celem jest Hörnli Hütte (3260 m), obok którego rozbijamy namioty. Szczęśliwi, choć zmęczeni jemy i pijemy to, co przynieśliśmy na plecach. Potem każdy zaszywa się w swoim śpiworze. Silne podmuchy wiatru i twarde kamienie, na których się rozbiliśmy, przypominają, że jesteśmy w samym sercu Alp. Zasypiam obok Matterhornu – jednego z najtrudniejszych czterotysięczników, zalicza­nego obok K2 w Karakorum, Alpamayo w Andach, Cerro Torre w Patagonii czy Ama Dablam w Himalajach do najpiękniejszych szczytów świata. Czego trzeba do szczęścia więcej? Rano „lampa”, żadnej chmurki. Z jednej strony masyw Monte Rosy. Z drugiej Matterhorn. Widzimy całą jego grań, którą będziemy wchodzić, mały punkt – schron Solvay na 4000 m oraz końcowy, śnieżno-lodowy odcinek prowadzący na szczyt. Góra niemalże na wyciągnięcie ręki. Góra, która onieśmiela. Delektujemy się śniadaniem na lodowcu. Turystyczne kuchenki ratują nas przed słonymi cenami posiłków w alpejskim schronisku. Napoje mamy zapewnione dzięki płaskiemu kamyczkowi wciśniętemu w skałę, po którym do kubków spływa czysta woda. Nagle słychać dźwięk startującego helikoptera. To Air-Zermatt, elitarna służba ratownicza niosąca pomoc poszkodowanym w rejonie. Coś wydarzyło się na grani Matterhornu. Helikopter startuje z zawieszonymi na linie ratownikami, a następnie leci w stronę schronu Solvay. Powraca z poszkodowanym Hiszpanem oraz jego kompanami. Po obiedzie (liofilizaty) krótki rekonesans ściany Matterhornu. Podchodzimy do grani Hörnli Ridge. Po około 40 minutach wspinania i podchodzenia zawracamy, nie chcąc się przeforsować. Ćwiczymy jeszcze zjazdy i asekurację partnera, gdy nagle zaczyna się burza. Grad uderza w nasze kaski, uciekamy do namiotów. Wokół nas walą pioruny. 20-minutowa nawałnica przynosi grubą warstwę śniegu i znacznie obniża temperaturę powietrza. Martwimy się, że skała podczas jutrzejszej wspinaczki nie będzie już sucha... Atak na Matterhorn Pobudka o trzeciej w nocy. Mrok przerywają rozświetlające niebo błyskawice. W pośpiechu kompletujemy sprzęt. Kiedy jemy śniadanie, widzimy sznur jasnych punkcików – to światło czołówek przewodników i ich klientów ze schroniska. Startujemy i my. Pierwsze promienie słońca muskają szczyty Monte Rosa. Związanie się liną oznacza, że nie ma miejsca na kompromisy, zbędne i długie przerwy. Każdy musi dostosować tempo do osoby idącej z przodu. Bezpieczniejsza i szybsza byłaby wspinaczka w parach, ale niestety nie dysponujemy dwiema linami. Zespół otwierają i zamykają bardziej doświadczeni wspinacze, w naszym przypadku Arek i Robert, ja z Witkiem jesteśmy w środku. Mamy dosyć dobre tempo jak na czteroosobowy zespół. Odczuwam pragnienie (błędem było zabranie tylko litra wody!). Rozpuszczam śnieg w ustach. Skała jest krucha, wchodzenie po niej wymaga ostrożności. W końcu po czterech i pół godzinie „drapania w górę” docieramy na wysokość 4 tys. m do schronu Solvay. To mały drewniany budynek wciśnięty w poszarpaną grań góry. Strasznie chce mi się pić, robi mi się zimno. Jestem odwodniony i bardzo słaby. Z Witkiem zostaję w schronie – Arek i Robert będą atakować szczyt. Zamykają się drzwi schronu. Na sześć godzin. W końcu wracają! Są szczęśliwi, zdobyli szczyt, górę gór – Matterhorn – 4478 m. Dla mnie już samo dojście do schronu Solvay i przekroczenie magicznej granicy 4 tys. m jest dużym sukcesem. Z relacji Arka dowiaduję się, że wspinaczka powyżej schronu jest jeszcze trudniejsza, m.in. z powodu zamarzniętych lin, na których w wielu miejscach trzeba się podciągać. Z kolei ostatni odcinek przed szczytem to stroma śnieżna grań. Trudną technicznie Płytę Mosleya pokonujemy, zjeżdżając na linie. Uświadamiamy sobie, że jeśli nie zaczniemy schodzić w szybszym tempie, to na grani może zastać nas noc. Podczas zejścia kilka razy gubimy trasę. A może tylko nam się wydaje, że szliśmy właściwą… Kruchość skały, groźba niekontrolowanego lotu w dół sprawiają, że droga powrotna jest bardziej niebezpieczna niż wchodzenie na szczyt. W końcu docieramy do namiotów. Rano jedziemy w stronę jeziora Schwarzsee (2800 m). Po południu docieramy do Trockener Steg (2900 m.). Dzięki uprzejmości jednego z pracowników stacji kolejki nocujemy na ławach w poczekalni kolejki. Po odnalezieniu łazienki myjemy się w ciepłej wodzie w umywalce. Zdobyć górę gór. (Fot. Shutterstock) Nagroda na Breithorn Na Breithorn udajemy się „na lekko”, choć to nadal oznacza kilka kilogramów w plecaku. Początkowo idziemy pomiędzy szczelinami lodowymi a tyczkami będącymi granicą stoku narciarskiego. Na ostatnie 100 m zakładam raki. Śnieg jest zmrożony, a podejście strome. Ostatnie metry podchodzę z trudem. Kilka kroków, krótki odpoczynek. Po dojściu na szczyt zmęczenie nagle znika. Pozostaje tylko radość ze zdobycia pierwszego czterotysięcznika. I podziwianie okolicznych szczytów, które wkrótce przykryją nadciągające chmury. Widzimy dwa kolejne czterotysięczniki obok masywu Monte Rosy – Castor i Pollux. Następnym razem? Warto wiedzieć: Tomasz Wójt - adwokat z Łodzi Tomasz Wójt. (Fot. Archiwum prywatne) Wybrałem, to miejsce ponieważ: W górach wysokich oddycham pełną piersią. To miejsce, w którym nabieram dystansu i sił do rozwiązywania codziennych problemów. Bo góry potrzebne mi są do życia Moja podróż jest wyjątkowa, bo: Jej koszt jest niższy od kilkudniowego pobytu nad polskim morzem Mój patent: Dojazd własnym samochodem (w kilka osób), spanie w namiocie, jedzenie z Polski, topienie śniegu, uśmiech i szacunek dla osób z odmiennych kultur i krajów.
Nendaz, Veysonnaz, Thyon, La Tzoumaz... i właśnie Verbier to stacje kolejki linowej w regionie narciarskim zwanym „Quatre Vallées” w szwajcarskich Alpach kantonu Wallis.
Verbier w śnieżnym puchu Przy czym to Verbier leży najwyżej – 1500 m n.p.m. Na stałe żyje tu ok. 200 mieszkańców, ale w sezonie może być ich i dziesięć razy więcej, gdyż wioska dysponuje 2500 łóżkami dla gości. Jeżeli nie są gdzieś w trasie, to kłębią się na niewielkim Place Centrale, spacerując po nielicznych uliczkach kurortu. Pod wieczór wszyscy zjeżdżają się porządnie wygłodzeni po całym dniu na stokach i wtedy Verbier zamienia się w tętniące życiem uzdrowisko, gdzie do późnych godzin nocnych bawią się najwytrwalsi. Dlatego nie jest to może odpowiednie miejsce dla turystów lubiących ciszę, spokój i kontemplacyjne wakacje „z dala od zgiełku”, ale wyjazd z paczką przyjaciół na tydzień obejmujący święta Bożego Narodzenia i Sylwestra czy w praktykowane w Szwajcarii tzw. „ferie narciarskie” w lutym to murowany sukces. Verbier znane jest z doskonale przygotowanych czarnych tras, których jest tu aż 80 km, ale też początkujący narciarze nie powinni się skarżyć, bo niebieskie – równie liczne – trasy są przyjemne i zazwyczaj znakomicie nasłonecznione. Jednak największą atrakcją 4 Vallées jest jazda poza oznaczonymi trasami. I po to się tu przyjeżdża, po szalone freerides w głębokim śniegu, w imponującej górskiej panoramie, po zboczach gór Mont Fort czy Mont Gelé... Ale zanim zaszalejemy w śnieżnym puchu, czekają nas poważne przygotowania. Entuzjaści sportów zimowych w Alpach kończą specjalne kursy przygotowujące do jazdy poza trasami. Uczą się, jak rozpoznawać niebezpieczeństwo zbliżającej się lawiny i nie ryzykować wyjścia w góry w tym czasie (tu trzeba dodać, że system ostrzegania przed lawinami jest w Szwajcarii naprawdę bardzo sprawny), jak się chronić, gdy jest się zbyt blisko, jak ratować siebie i innych w razie gdy to najgorsze się wydarzy... Bo, niestety, zdarzają się też śmiertelne wypadki. Śnieg w Alpach to „white risk”, dlatego zapoznajemy się skrzętnie z zasadami postępowania na wypadek gdyby... Lektury takie jak „3 x 3 Lawinen – Risikomanagement im Wintersport” („3 x 3 Lawiny – Umiejętność obchodzenia się z ryzykiem w sportach zimowych”) Wernera Muntera należą do bestsellerów w szwajcarskich księgarniach, a komiksy o tej tematyce (np. genialne rysunki Georga Sojera) cieszą się u młodszych i starszych nie mniejszą popularnością niż opowieści o Asterixie i Obelixie... Verbier oferuje nie tylko coś dla ciała, ale i dla ducha. Latem i zimą odbywają się tu świetne koncerty. Verbier znane jest z letniego festiwalu muzyki poważnej, zimą w miejscowym kościółku też można słuchać Bacha, Mozarta czy Chopina w najlepszym wykonaniu. Po dniu na zboczu Mont Fort z przyjemnością zasiadamy w twardej kościelnej ławce w oczekiwaniu na dzieła mistrzów, mając jeszcze pod powiekami lśniącą w słońcu biel śniegu i ostre szczyty na horyzoncie, wśród nich z jednej strony francuski Mont Blanc, z drugiej symbol Szwajcarii – Matterhorn. Foldery turystyczne obiecują wszak „incomparable view” z góry nazywanej tu pieszczotliwie „Gipfel des Genusses”, „Szczytem Rozkoszy”. Zjazd z Mont Fort to 18 km trasy, w czasie której pokonuje się 2500 m różnicy wysokości! Wytrawni narciarze uważają, że w całych Alpach nie ma piękniejszych zjazdów... Można też wybrać się do słynnego „Snowparku” (stacja La Chaux), zawie-szonego po słonecznej stronie między 2485 a 2260 m n.p.m., o powierzchni 120 000 m2, gdzie faktycznie nic tylko śnieg, śnieg i śnieg, do znudzenia. NO TO W DROGĘ • NA NARTY: 88 wyciągów tworzących sieć, 202 km nartostrad, większość to trasy średnio trudne i strome, eldorado jazdy w głębokim śniegu; trasa na biegówki długości 7 km na wysokości 2200 m n.p.m., lodowiec Mont Fort znajdujący się na wysokości 3330 m n.p.m. (znakomity widok na Mont Blanc), głęboki śnieg – Creblet, La Marlenaz, Cleuson, Champ Ferret, Col des Mines, Vallon d'Arbi (tylko z przewodnikiem!); ski-pass – 280 CHF, dzieci (6–15 lat) – 196 CHF. 1 CHF = 2,44 zł. • PO NARTACH: dyskoteki, muzyka na żywo. • INTERNET: www.televerbier.ch, www.verbier.ch