Najwybitniejsi polscy podróżnicy: Arctowski, Strzelecki, Halik. Poznaj ich dokonania
Polscy podróżnicy i ich dzieje często pokrywają się z historiami najważniejszych światowych odkryć geograficznych. Ich biografie są fascynującymi życiorysami, nie o wszystkich jednak wspomina się w szkołach. To właśnie jeden z Polaków przejechał na rowerze Afrykę, a inny swoim odkryciem wyprzedził sukces samego Marco Polo. Warto znać te opowieści, zwłaszcza, że niejednokrotnie czyta się je lepiej niż najlepszą fikcyjną powieść.
Polscy podróżnicy: Paweł Edmund Strzelecki Sławni podróżnicy w historii Polski obecni byli od wieków. Przykładem może być Paweł Edmund Strzelecki, który urodził się w 1797 roku w zubożałej rodzinie szlacheckiej. O podróżach marzył od wczesnego dzieciństwa, a swoje pierwsze eskapady finansował prawdopodobnie środkami pochodzącymi ze spadku po rodzicach. Jako dorosły człowiek zarządzał majątkami magnata Sapiehy, a - dzięki sukcesom w tej dziedzinie - w roku 1829 ponownie mógł cieszyć się z ogromnej kwoty, tym razem odziedziczonej po zmarłym chlebodawcy. Najważniejszym osiągnięciem podróżniczym Strzeleckiego była rozpoczęta w 1834 dziewięcioletnia wyprawa dookoła ziemi. W tym czasie polski podróżnik zajmował się różnego typu badaniami, dokonując przy okazji wielu odkryć. Prowadził wielotematyczne projekty przyrodnicze na terenie Ameryki Północnej, badania południowoamerykańskich wulkanów i złóż surowców mineralnych oraz projekty geologiczne oraz obserwacje meteorologiczne w Brazylii, Urugwaju i Chile. Najważniejsza w jego biografii była jednak eksploracja Australii, Nowej Zelandii i Tasmanii. To właśnie Strzelecki zbadał najwyższe pasmo górskie kontynentu, a zdobyty w 1840 roku najwyższy jego szczyt nazwał Górą Kościuszki. Odkrył także dolinę Latrobe, gdzie znajdują się jedne z największych w globalnej perspektywie pokłady węgla brunatnego, ropy naftowej i złota. Strzelecki jest również autorem pierwszej dokładnej mapy geologicznej Nowej Południowej Walii i Tasmanii. Dzieło życia podróżnika, oparte na zdobytych informacjach oraz badaniach geologicznych, mineralogicznych, etnograficznych przez prawie pół wieku było najlepszym źródłem wiedzy o Australii i Tasmanii. Na cześć Strzeleckiego jego nazwisko nosi australijskie pasmo górskie, dwa szczyty, jezioro, rzeka, a nawet miasteczko. Polscy podróżnicy: Henryk Arctowski Lista, na której znajdują się polscy podróżnicy, nie byłaby pełna, gdyby zabrakło na niej Henryka Arctowskiego. To polski geograf, geolog, meteorolog i glacjolog, związany z badaniami krajów polarnych. Arctowski urodził się w 1871 roku w Warszawie. Nauki pobierał w Belgii oraz we Francji, podobnie jak inni znani odkrywcy i podróżnicy. Dzięki temu, jeszcze jako student, poznał Adriena de Gerlache de Gomery'ego, który zaproponował mu uczestnictwo w wyprawie arktycznej na statku Belgica. Arctowski wykorzystał okazję i zgłosił do tej podróży także polskiego meteorologa Antoniego Dobrowolskiego. Polscy odkrywcy pracowali razem, a badania obejmowały zagadnienia z dziedziny geologii, glacjologii, meteorologii, oceanografii, a także interesującego zjawiska zórz polarnych. Po powrocie z eskapady Arctowski zajmował się pracą naukową. Jego bibliografia przekracza 400 pozycji poświęconych badaniom polarnym i wyprawom. Nazwisko badacza zapisało się na mapach: na Spitsbergenie znajdują się Góra i Lodowiec Arctowskiego, a na Antarktydzie: Półwysep, Zatoka, Nunatak oraz Góry - wszystkie z nazwiskiem badacza w nazwie. W 1978 roku oficjalnie nadano jego imię Polskiej Stacji Antarktycznej, a w 1982 roku - okrętowi ORP. Henryk Arctowski zmarł w 1958 roku. Prochy jego oraz jego żony Jane znajdują się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Polscy podróżnicy: Benedykt Dybowski Podróżnicy polscy często kształcili się w kierunku innym niż geografia. Tak było z Benedyktem Dybowskim, który studiował między innymi medycynę. Badacz przyszedł na świat w 1833 roku. Jako pracownik naukowy Szkoły Głównej w Warszawie ze względu na zaangażowanie w powstanie styczniowe zesłany został na Sybir. To tam rozwinęły się jego podróżnicze pasje. Kiedy Dybowski otrzymał pozwolenie na podróż nad Bajkał, w bardzo trudnych warunkach rozpoczął pracę nad poznawaniem fauny tego jeziora. W 1868 roku w czasie wyprawy generała Skałkowa, Dybowski zbadał tereny aż po wschodnie wybrzeża Azji. Po powrocie badawczo interesował go głównie Zabajkał oraz okolice jeziora Chubsuguł w Mongolii. W latach 1872–1875 Polak odbył wyprawę wzdłuż Arguni i Amuru po Władywostok. Wówczas odkrył nowy podgatunek jelenia nazywanego dzisiaj jeleniem Dybowskiego. Polscy podróżnicy: Kazimierz Nowak Polscy odkrywcy i podróżnicy pozostawili po sobie wiele materiałów pisanych. Kazimierz Nowak, prócz tworzenia materiałów badawczych, był także pionierem polskiego reportażu. Urodzony w 1897 roku Nowak już jako dziecko marzył, by poznać Afrykę. Podobnie jak inni znani podróżnicy polscy udowodnił, że jest to możliwe i to w bardzo oryginalny sposób. W latach 1931–1936 Nowak przemierzył kontynent afrykański z północy na południe i z powrotem. Łącznie pokonał 40 tysięcy kilometrów, przemieszczając się rowerem, pieszo, konno, na wielbłądzie, pociągiem oraz łodzią. Polscy podróżnicy: Bronisław Malinowski Polscy podróżnicy i odkrywcy często interesowali się także antropologią. Przykładem jednego z nich jest Bronisław Malinowski urodzony w 1884 roku, dla którego był to główny obszar działalności i pracy naukowej, a wyprawy stały się tylko środkiem do ich realizacji. To przykład na to, że polscy podróżnicy i ich odkrycia zapisali się w historii nauki także poza geografią. Bronisław Malinowski postulował konieczność prowadzenia badań antropologicznych, polegających na głębokim wnikaniu w tubylczą społeczność. Najważniejsze były jego dwie roczne wyprawy na Wyspy Trobrianda, które zaowocowały wieloma pracami z dziedziny antropologii. Wówczas naukowcy działający w tej dziedzinie rzadko pracowali w terenie, Malinowski był więc prekursorem i wizjonerem. Polscy podróżnicy: Tony Halik Polscy podróżnicy współcześni mieli to szczęście, że do promowania swoich działań mogli wykorzystywać media. Znani polscy odkrywcy i podróżnicy tego okresu to Tony Halik i Elżbieta Dzikowska, którzy przez ponad dwadzieścia lat byli prowadzącymi telewizyjne programy naukowe. Tony Halik urodził się w 1921, a zmarł w 1998 roku. W 1948 roku wyemigrował z Polski, by cztery lata później przyjąć obywatelstwo argentyńskie w celu łatwiejszego przemieszczania się po świecie. Zafascynowany przede wszystkim Indianami, Halik często przemierzał tereny amazońskiej dżungli. Na żaglówce w towarzystwie żony Pierrette Andrée Courtin przepłynął rzeki Parana i Paragwaj w poszukiwaniu indiańskich plemion. W czasie jednej z wypraw Halik w paśmie górskim Serra do Roncador odkrył system tuneli i jaskiń. Jedną z nich nazwał Jaskinią Orła Białego. Najsłynniejsza podróż Halika to wyprawa jeepem z Ziemi Ognistej do Alaski. Trwała ona 1536 dni, wymagała pokonania 182 624 kilometrów i pochłonęła 80 tysięcy dolarów. Polscy podróżnicy: Jacek Pałkiewicz Nie wszyscy wybitni polscy odkrywcy i podróżnicy to przeszłość. Jednym z nadal żyjących jest Jacek Pałkiewicz urodzony w 1942 roku. W czasie swojej podróżniczej działalności napisał kilkanaście książek i wiele reportaży w magazynach europejskich. Realizował również filmy dokumentalne. Pałkiewicz odbył wiele wypraw, a niektórymi kierował. Na liście jego osiągnięć jest dwudziestodniowa wędrówkę przez Saharę, samotne przepłynięcie Atlantyku łodzią ratunkową czy odkrycie w 1996 roku źródła Amazonki. Ten ostatni punkt został zaakceptowany przez Towarzystwo Geograficzne w Limie, choć nie wszyscy zgadzają się na pierwszeństwo odkrycia. Polscy podróżnicy: Marek Kamiński Niektórzy mówią, że polscy odkrywcy 21 wieku to himalaiści, jednak nie sposób pominąć milczeniem Marka Kamińskiego. Zdobył on oba bieguny Ziemi, Spitsbergen, masyw Vinsona, czyli najwyższy szczyt Antarktydy oraz Mount Gunbjorn – najwyższą górę Grenlandii. Kamiński dwukrotnie przeszedł Grenlandię na nartach. Pokonał też 800 kilometrów na Pustyni Gibsona w Australii w 46 dni. Dzięki Kamińskiemu lista, na której figurują sławni polscy podróżnicy, rozszerzyła się. To on liderował pierwszej w historii wyprawie na oba bieguny w duecie z niepełnosprawnym Janem Melą. Dzisiaj Kamiński podróżowanie łączy z działalnością fundacyjną oraz biznesem.
Marek Kamiński w podróży dookoła Tatr. Zamierza pokonać ponad 200 km
Od 6 dni Marek Kamiński wędruje dookoła Tatr. Obecnie jest już w połowie drogi. Jego wyprawa No Trace Tatra ma rozpowszechnić ideę minimalizowania wpływu człowieka na środowisko naturalne.
W czwartek 12 października Marek Kamiński wyruszył z Kuźnic w podróż dookoła Tatr. Po drodze Marek Kamiński spotyka się z wieloma osobami, które związane są z rejonem Tatr, ich kulturą, sztuką i architekturą. Pierwszego dnia rozmawiał na Gubałówce z Krzysztofem Trebunią-Tutką i z Józefem Pitoniem na Polanie Szymoszkowej. Od drugiego dnia wędrówki trasa wiodła w całości po stronie Słowackiej. Rano odbyło się spotkanie z doktorem Jaroslavem Kocianem, który przez wiele lat pracował w Państwowej Ochronie Przyrody na Orawie, a obecnie poświęca uwagę wybitnym ludziom, którzy urodzili się na Orawie lub zajmowali się naukami przyrodniczymi w tym regionie. Rozmowa z potomkiem Antoniego Kocyana to także opowieść o tym, jak bardzo zmieniło się podejście do ochrony przyrody. Kolejnym rozmówcą Marka Kamińskiego był Ján Hoľma – leśnik, strażnik Straży Parku Narodowego TANAP, który swój czas poświęca monitorowaniu i ochronie fauny Tatr. Trzeci dzień wyprawy rozpoczął się w Kwaczanach. Trasa wiodła przez Liptowski Trnawiec, Liptowski Mikułasz i Smreczany, aż do Żaru. Marek Kamiński miał po drodze okazję porozmawiać o najstarszych śladach działalności człowieka w Tatrach z Peterem Laucikiem. Niedziela była dniem pod znakiem ochrony roślinności Tatr, a droga prowadziła przez wylot Doliny Żarskiej, Ścieżkę nad Łąkami, Przybylinę, Liptowską Kokawę do Podbańskiej. Poniedziałek to półmetek trasy Marka Kamińskiego wokół Tatr. Podczas swojej wyprawy przyświeca mu cel propagowania minimalnego wpływu na środowisku i świadomego podróżowania. Chce, aby idea Leave No Trace zakorzeniła się w umysłach i sercach ludzi. Przebieg wyprawy No Trace Tatra można śledzić na portalach społecznościowych Marka Kamińskiego i Tatrzańskiego Parku Narodowego.
Ci podróżnicy nie przestają nas zaskakiwać! Z Ameryki Południowej do Północnej na wózkach inwalidzkich
Jadą już od ponad ośmiu miesięcy. Licznik ich wyprawy wskazuje przeszło 30 tysięcy kilometrów, które pokonali podróżując przez Amerykę Południową i Amerykę Środkową, by dotrzeć do Stanów Zjednoczonych.
Tekst: Piotr Chmieliński Ekspedycja Michała Worocha i Macieja Kamińskiego, przemierzających drugą półkulę na wózkach inwalidzkich starym Land Roverem Defenderem, pierwotnie miała zakończyć się w Kostaryce. Ale Kostarykę dawno już zostawili za sobą, bo na horyzoncie pojawił się nowy cel – Alaska. Podróż wolności Z każdym miesiącem, słuchając relacji Michała i Macieja, zbliżam się do poznania, czym jest podróżowanie dla tych dwóch niepełnosprawnych mężczyzn. Zdecydowanie nie wiąże się ono z biciem rekordów, pomijając osobiste osiągnięcia takie jak na przykład liczba kilometrów przejechanych przez Michała motorkiem zwanym rowerkiem dopinanym do jego wózka inwalidzkiego. Nie jest też „zaliczaniem” atrakcji turystycznych, żelaznych punktów wycieczek objazdowych, choć z przyjemnością docierają do niektórych z nich, o ile pozwalają na to warunki drogowe, pogodowe czy inne. Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że w tej wyprawie najważniejsza jest po prostu jazda, bycie w drodze. Zmieniający się krajobraz obserwowany przez okna samochodu, kolejne granice, państwa, miasta i wioski, to wyznaczniki procesu przemieszczania się. Często zdają się udręczeni moimi prośbami o opisywane odwiedzanych miejsc, wrażeń z nimi związanych, bo to nie tyle konkretne miejsca budują wrażenie, ale fakt, że do nich dotarli. Zwłaszcza, że osiągnięcie niektórych celów wymaga od poruszających się na wózkach inwalidzkich wysiłku nieporównywalnie większego niż w przypadku podróżnika w pełni sprawnego. Z drugiej jednak strony udowadniają, że barierą w realizacji marzeń wcale nie jest ograniczona sprawność ruchowa. Zatracenie się w poczuciu nieosiągalności celów w równym stopniu dotyczy pełno- i niepełnosprawnych. Od siły woli i determinacji zależy obranie jednej z dróg: całkowitego pogrążenia się w tym stanie albo wyrwanie się z niego i ruszenie na spotkanie z przygodą, czymkolwiek by ona nie była. Przy okazji wyprawy Michała i Macieja pojawiają się skrajne komentarze. Jedni podziwiają i kibicują, inny zadają pytanie: i po co wy to robicie zamiast siedzieć w domu i nie męczyć się. Na to pytanie odpowiedź mają jedną: po to żeby poczuć się wolnym i pokonywać ograniczenia, bo jakkolwiek górnolotnie to brzmi, życie to niepoddawanie się przeciwnościom. Peru, Panama i ...poker Podczas swojej podróży pokonali zatem wiele ograniczeń. Wydawało się, że rejs statkiem po Ukajali, najdłuższym dopływie Amazonki stanowi barierę nie do pokonania, o czym pisałem w poprzedniej relacji. A jednak popłynęli - z Pucallpy do Iquitos, największego ukrytego w dżungli amazońskiej miasta peruwiańskiego odciętego od sieci komunikacji drogowej. By móc ruszyć w dalszą podróż samochodem, musieli wydostać się z Iquitos kolejnym statkiem, którym dotarli do Yurimaguas. - Z tym statkiem poszło sprawniej niż z poprzednim, bo już mieliśmy pewne doświadczenie i wiedzieliśmy, co się święci. Było trochę problemów z rozładunkiem już na miejscu. Dopłynęliśmy w jakieś inne niż wcześniej planowane miejsce i powiedzieli nam, że będziemy musieli poczekać do następnego dnia, żeby razem z samochodem znaleźć się na lądzie. Na szczęście znalazł się dźwig, którym przysunięto rampę i mogliśmy zjechać. Oczywiście, za ten dźwig musieliśmy opłacić, chociaż nie jestem pewien, że nasze pieniądze trafiły do jego właściciela – opowiada Michał. Z Yurimaguas ruszyli w kierunku granicy peruwiańsko-ekwadorskiej. Górskie drogi, którymi przemierzali, okazały się poważnym wyzwaniem zarówno dla samochodu, jak i kierowcy. Ostre zjazdy z wysokości około trzech tysięcy metrów nad poziomem morza na zmianę z równie ostrymi podjazdami ponownie na wysokość trzech tysięcy. I tak dwa-trzy razy dziennie. W ten sposób przejechali przez Ekwador i dotarli do Bogoty, stolicy Kolumbii. Tu przyjaciele rozdzielili się na jakiś czas. Michał pojechał do miejscowości oddalonej o jakieś 300 kilometrów, by naprawić Land Rovera, a Maciej oddał się swojej pasji – grze w pokera. - Mnie sprawia przyjemność siedzenie u mechanika, Maciejowi raczej nie. On wolał grać, dlatego został w Bogocie. I bardzo dobrze, bo każdy z nas robił w tym czasie to, co lubi. – mówi Michał. Spotkali się ponownie w Cartagenie, dokąd Maciek dotarł samolotem, a Michał samochodem, choć z przygodami i w towarzystwie Krzysztofa Serowca, mechanika, podróżnika, ale przede wszystkim pasjonata Land Roverów. W tym pięknym kolumbijskim mieście Defe został załadowany do kontenera i ruszył statkiem do Panamy. O ile Panamę przyjaciele wspominają jako raj na ziemi, zwłaszcza jej plaże nad Morzem Karaibskim, o tyle Kostaryka kojarzy się im boleśnie. Michał najpierw poparzył się tam wrzątkiem i trafił do szpitala z rozległymi ranami na nogach, a potem spadł z dachu Defe. Jak to się stało? Michał korzystał z jednej z wind, aby dostać się na dach. Niestety linka wciągająca ją do góry zawijała się w odwrotną niż powinna stronę. Wjechała na górę i wtedy zerwała się, a Michał spadł z wysokości 2,3 m. To że skończyło się tylko potłuczeniami graniczy z cudem. Nic dziwnego, że szybko chciał opuścić to pechowe dla siebie miejsce. Niestety, fatum jakieś podążyło za nimi do Nikaragui. Byli już niedaleko granicy z Hondurasem, gdy w Defe zerwał się pasek rozrządu. Szczęście w nieszczęściu, że w Managui, nikaraguańskiej stolicy, udało mi się znaleźć serwis Land Rovera, w którym w ciągu kilku dni dokonano naprawy, obciążając podróżników jedynie kosztami zakupu części zamiennych. Z nowym paskiem rozrządu Defe błyskawicznie przejechał przez Honduras, Salwador, Gwatemalę i Meksyk, a następnie wjechał na teren Stanów Zjednoczonych. Landroverowcy Poza wspomnianymi wcześniej aspektami poznawczymi i osobistymi podróży Michała i Macieja, niezwykle istotnym jej wątkiem jest ....fascynacja „landroverowa”. Dwudziestojednoletni Defe, zwany też Charapą, jest swoistym motywem przewodnim tej ekspedycji. To nie jest tylko pojazd służący do przemieszczania się, ale także dom, w którym podróżnicy śpią, gotują, pracują. Dzięki niemu, Michał poznał wielu innych pasjonatów tej marki - głównie poprzez fora internetowe – służących wiedzą, poradą, a przede wszystkim adresami, chciałoby się powiedzieć landroverowych artystów-mechaników. Tak trafili między innymi do Bena Gotta w Las Vegas. - To najlepszy mechanik, jakiego spotkaliśmy po drodze. Całe życie naprawiał Land Rovery, był mechanikiem na Dakarze. Jego tata też naprawiał Land Rovery – opowiada Michał, który spędzał w warsztacie po osiem godzin dziennie. – Zobaczył, że ja też coś robię w samochodzie, to pokazywał mi, co i jak naprawić. A któregoś dnia, ściągnął przednie koła i obniżył cały samochód tak, żebym miał do niego łatwiejszy dostęp. Pochwała z ust Bena była szczególnym powodem do dumy dla Michała, który zna już każdą śrubkę w Charapie i wkrótce stanie się ekspertem w zakresie mechaniki, elektroniki, nadwozia i podwozia Land Rovera Defendera 110, rocznik 1996. Ameryki pełne przyjaciół Trawersując powiedzenie „marynarz ma dziewczynę w każdym porcie”, można stwierdzić, że Michał i Maciej mają przyjaciół w niemal każdym miejscu, do którego zawitają. Niezwykle szybko zjednują sobie ludzi, którzy chętnie oferują im pomoc i gościnę. W Panamie odwiedzili internetowego znajomego, Christiana, który poza zaproszeniem do swojego domu, zrobił jeszcze przegląd samochodu. Z kolei przypadkowo spotkany Steve, Kanadyjczyk od lat mieszkający w Kostaryce, bez namysłu przyjął ich pod swój dach zadowolony z tak miłego towarzystwa. I tak można by mnożyć wyliczankę osób, których urzekli dwaj poruszający się na wózkach inwalidzkich Polacy. - To jedna z tych rzeczy, którą uwielbiam w podróży.Niespodziewanie spotyka się kogoś, kto przez ułamek sekundy potrafi pokazać, że na życie można spojrzeć z innego punktu. Przez ułamek sekundy może zarazić siłą i dobrym myśleniem, które zostają już z nami do końca.– mówi Michał o swoich doświadczeniach. – Taką dobrą energią zaraziły nas w szczególności polskie misjonarki w Iquitos: Dominika, Ania i Beata. Nie potrafię powiedzieć, co to takiego było. Wspólne śniadanie, myślenie z przyjemnością o spotkaniu przy obiedzie, uśmiech, gdy mijaliśmy się na placu, w tym wszystkim było tak dużo ciepła i serdeczności. Z nostalgią przyjaciele mówią o pomocy, jaką oferowali im mieszkańcy Ameryki Łacińskiej. - Kiedy w Meksyku wyciekł nam olej, złapałem „stopa” i podjechałem do miasta. Kierowca poczekał aż kupię olej i odwiózł mnie z powrotem. I jeszcze pomógł nam znaleźć człowieka, który naprawił nam wyciek wody, jaki się dodatkowo pojawił. Naprawił za darmo – opowiada Maciej. Przyjaciele mogą także liczyć na towarzystwo swoich bliskich. W Panamie na dwa tygodnie dołączyły do nich Magda i Kasia, siostra i przyjaciółka Michała. - Przyjechały i wszystko zmieniło swoje miejsce w samochodzie – skwitował Maciej z uśmiechem obecność pań. Rozwijać tego wątku nie chciał, ale można się domyślić, że przyjaciołom zabrało trochę czasu przywrócenie dawnego porządku w ich domu na kółkach. Potem, już w Los Angeles do wyprawy przyłączyli się brat Macieja, Tomek i wspólny przyjaciel także jeżdżący na wózku, Bartek. We czwórkę pojechali do Wielkiego Kanionu Colorado, spełniając tym samym wielkie marzenie tego ostatniego. - Marzyłem, żeby zobaczyć Kanion i jestem szczęśliwy, że to marzenie się spełniło, dzięki Michałowi i Maciejowi. Dla mnie ta ich wyprawa jest bardzo długa i bardzo ciężka – mówi Bartek. – Dla mnie nawet wsiadanie i wysiadanie z ich auta stanowi problem. Podziwiam ich, trzeba się zaprzeć, żeby podróżować tak jak oni. Nowy cel wyprawy, który postawili sobie Michał i Maciej – Alaska - oddalony jest o jakieś siedem tysięcy kilometrów. Podróżnicy już muszą się spieszyć z przejazdem przez USA i Kanadę, by dotrzeć tam przed opadami śniegu, które mogą pojawić się niebawem, stanowiąc dla nich poważną przeszkodę.
Przygotowali specjalny pojazd i przejadą nim całą Amerykę Południową. Ale to nie wszystko, czym zaskakują
Spotkali się 12 lat temu na sali rehabilitacyjnej. Właśnie wyruszyli w drogę przez Amerykę Południową
Maciek jest zapalonym pokerzystą. “Można śmiało powiedzieć, że ostatnie 10 lat spędziłem przy zielonym stoliku, grając w różnych częściach Polski i świata” - napisał do mnie w jednym z e-maili. Poker to rodzaj intelektualnej rozrywki, do której potrzebuje bystrego umysłu, sporej dawki szczęścia i sprawnych rąk do trzymania kart. Idealnej dla kogoś, kto do kasyna albo sali turniejowej wjeżdża na wózku inwalidzkim. Bo Maciek od 12 lat porusza się na wózku. Michał pasjonuje się fotografią. Lubi, okiem obiektywu, oglądać wielkie przestrzenie, obserwować zmieniający się horyzont, patrzeć na ludzi z poczuciem, że aparat ma go przybliżać, a nie odgradzać od nich. Fotografia – jak twierdzi - ma wymiar symboliczny. Stała się dla niego alternatywą do jazdy na rowerze, której od długiego już czasu nie może rozwijać ze względu na chorobę, która posadziła go na wózku inwalidzkim. Bo Michał też porusza się na wózku. Maciek Kamiński i Michał Woroch spotkali się 12 lat temu w sali kliniki rehabilitacyjnej w Bydgoszczy. I tam postanowili, że razem będą zwiedzać świat, na przekór wszystkim, którym wydaje się, że niepełnosprawność kończy marzenia o wyprawach przez kontynenty i wspaniałych życiowych przygodach. Kupili stary samochód i przejechali nim Europę. Ale to był dopiero wstęp, można powiedzieć rozgrzewka przed trudniejszym, bardziej skomplikowanym wyzwaniem – Ameryką Południową. W marcu 2016 roku zgłosili się do konkursu o Nagrodę imienia Andrzeja Zawady, przyznawanej przez Kapitułę Kolosów (Kolosy - coroczne spotkania podróżników, autorów najciekawszych wypraw i osiągnięć eksploracyjnych z Polski i nie tylko) młodym obiecującym podróżnikom o nietuzinkowych pomysłach na ekspedycje. Mieli tylko pięć minut na prezentację siebie i swojej idei. I w te pięć minut porwali mnie i pozostałych członków Kapituły na wyprawę do Ameryki Południowej, ze sceptyków staliśmy się jej entuzjastami, co przesądziło o werdykcie – zwycięstwie Maćka i Michała, wiążącym się z nagrodą pieniężną zasilającą budżet przedsięwzięcia. Wyruszyli 9 listopada, odlecieli do Buenos Aires. Tam wsiedli do swojego Land Rovera Defendera 110 z 1996 roku, którego remontowali i przystosowywali do swoich potrzeb przez ostatnich kilka miesięcy. “Lista zmian w naszym Defenderze jest naprawdę długa – mówi Michał, który odpowiadał za przygotowanie auta do podróży. – Z ważniejszych rzeczy to zmiana manualnej skrzyni biegów na automatyczną, montaż specjalnego oprzyrządowania do prowadzenia samochodu: gaz i hamulec w ręku. Do tego dwie windy: jedna, by dostać się do samochodu, druga, by dostać się na dach. I jeszcze budowa tarasu i montaż namiotu na dachu. Sami zrobiliśmy instalację elektryczną. Zamontowaliśmy też dodatkowe zbiorniki na wodę i paliwo. I wiele jeszcze innych ulepszeń.” Z Buenos Aires planują pojechać na południe i dotrzeć do przylądka Horn, który zamarzył się Maćkowi po lekturze książek o żeglarzach pływających w okolicach Ziemi Ognistej. Następnie poruszając się wzdłuż wybrzeża Pacyfiku przemierzą całe Chile, przejadą przez Boliwię, by zakończyć podróż w Peru. W dżungli amazońskiej, gdzieś nad Ukajali chcą odwiedzić indiańskich szamanów, korzystając z zaproszenia znajomego Michała, który jest tam przewodnikiem i zna pewną uzdrowicielkę. - Kolega Michała zaprasza nas od kilku lat do tych szamanów i cały czas powtarza, że oni nas wyleczą. Brzmi jak science fiction i być może dlatego nam ten pomysł przypadł do gustu – stwierdza Maciek. - Historia o alternatywnych sposobach leczenia ciągnie się za mną dość długo – mówi Michał. - Już w poprzednich wyprawach pojawiały się osoby na mojej drodze, które próbowały w jakiś niekonwencjonalny sposób mnie uleczyć. Zawsze przyglądam się temu uważnie, bez konkretnej postawy, wiary w to czy też niewiary. Tym razem jest podobnie, ale spotkanie z szamanami nie jest naszym głównym celem podróży.” Droga jest celem A co jest jej celem? Poznawanie siebie poprzez poznawanie nowych miejsc, spojrzenie na problemy z perspektywy nie tylko swojej, ale i innych, napotkanych ludzi. Utwierdzenie się w przekonaniu, że odkrywanie świata jest ważniejsze niż trudy podróży, które stanowią ważny jej element, ale nie przeszkodę. Uczenie się proszenia innych o pomoc, co dla obu przyjaciół nie jest proste, ale wierzą, że życzliwością ludzie odpowiedzą na ich życzliwość i że z natury chętnie pomagają. - Poprzednie wyprawy nauczyły mnie tego, że należy mieć uszy i oczy szeroko otwarte, uśmiech na twarzy, a wtedy nic złego nie może się przytrafić. – mówi Maciek. Michał dodatkowo czeka na doświadczane we wcześniejszych podróżach, wieczorne sjesty, gdy ma się chwilę dla siebie, by spojrzeć na horyzont i pomyśleć, dlaczego jest się właśnie tu, a nie gdzie indziej. “Moja choroba postępuje. – dodaje. - Często myślę, że właśnie to mnie tak pcha do działania, by przez podróże zdążyć z odkryciem siebie.” Podróż samochodem i wózkami inwalidzkimi, czyli na podwójnych czterech kołach, ma trwać około pół roku. Jest jednak możliwość, że nieco się przedłuży, gdy przyjaciele zdecydują się na przejechanie dodatkowych kilku tysięcy kilometrów, by dotrzeć do Kostaryki. A jak dobrze pójdzie to może i do Stanów Zjednoczonych – na wszelki wypadek wizy już sobie wyrobili. Liczę zatem, że spotkam się z nimi w Waszyngtonie. Tekst: Piotr Chmieliński
Kwestionariusz Travelera: Marek Kamiński (Książka roku)
- Zdobywanie biegunów to jedynie droga do celu, a nie cel sam w sobie – przekonuje Marek Kamiński, nominowany w konkursie TRAVELERY za książkę „Odkryj, że biegun nosisz w sobie”.
Marek Kamiński - polarnik, podróżnik i filozof. Jego książka „Odkryj, że biegun nosisz w sobie” łączy przeróżne pasje i doświadczenia w jedną metodę psychologiczną (z ćwiczeniami psycholożki Joanny Heidtman). Polarnikowi dała ona szansę na najbardziej fascynującą z podróży – w głąb samego siebie. To samo mogą zyskać jej odbiorcy. Marek Kamiński, „Odkryj, że biegun nosisz w sobie” – wyd. Burda Książki Co zainspirowało Pana do napisania tej książki? Tak naprawdę czytelnicy. Napisałem kiedyś książkę „Wyprawa”, która była opowieścią o tym, jak sobie radziłem w życiu, o zdobywaniu biegów i przejściu pustyni. I właśnie podczas spotkań autorskich, często słyszałem pytanie, jak udało mi się wytrwać w postanowieniu i spełnić marzenia. Chciałem na nie odpowiedzieć moim czytelnikom i dlatego książka „Odkryj, że biegun nosisz w sobie” powstała w formie metody. Krok po kroku próbowałem zastanowić się, co zrobić, żeby pokonać własne słabości. Czym jest dla Pana nominacja w konkursie TRAVELERY? Jest mi bardzo miło, że moje książki zostały docenione. Sama rywalizacja nie jest jednak najważniejsza. Nominację traktuję jako wyróżnienie, ale nie swojej osoby, tylko zawartości tej książki. I to mnie najbardziej cieszy. Mam nadzieję, ze dzięki temu książka dotrze do większej liczby czytelników i po prostu pomoże im w życiu. Dlaczego książka „Odkryj, że biegun nosisz w sobie” zasługuje na wygraną? Zachęcam, by podążać za głosem serca, więc w tej sprawie również oddaje głos innym. Jeśli ktoś czuje, że ta książka jest dobra, to wspaniale. Marzę o podróży do… Marzę o podróży z rodziną. Miejsce jest mniej ważne. W podróżach najbardziej lubię… Doceniać proste rzeczy: zachwycać się wschodem i zachodem słońca. Po prostu cieszyć się życiem. Moje miejsce w Polsce to… Trójmiasto. Urodziłem się w Gdańsku, tutaj trenuję, biegam, pływam. W szerszym kontekście moje miejsce w Polsce to Wisła. Wiele wydarzeń w moim życiu jest związanych z tą rzeką. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Ogłaszamy nominacje do 9. edycji konkursu TRAVELERY - najbardziej prestiżowej nagrody podróżniczej. Rusza głosowanie na "Podróż roku".
Kolegium redakcyjne wytypowało po pięciu kandydatów w sześciu kategoriach. Kapituła TRAVELERÓW przyzna też nagrodę specjalną Grand Prix. Natomiast zwycięzcę w kategorii "Podróż roku" wybiorą Czytelnicy, głosując przez aplikację dostępną na stronie internetowej www.travelery.national-geographic.pl Mogą oni również przygotować specjalną grafikę konkursową i walczyć o nagrody. Wyniki zostaną ogłoszone w czerwcowym numerze Travelera, który ukaże się 22 maja br. - TRAVELERY to najbardziej prestiżowe nagrody podróżnicze w Polsce, przyznawane od blisko dekady. Konkurs cieszy się niesłabnącą popularnością wśród naszych Czytelników oraz miłośników podróży i eksploracji. Już po raz dziewiąty wyróżnimy osoby, które w minionym roku dokonały czegoś wyjątkowego. Bardzo dużo emocji wzbudza zawsze kategoria Podróż roku, dlatego postanowiliśmy, że to Czytelnicy zdecydują, komu przyznamy nagrodę. W poprzedniej edycji konkursu oddano w tej kategorii ponad 100 tys. głosów – mówi Martyna Wojciechowska, redaktor naczelna magazynu National Geographic Traveler. Redakcja National Geographic Traveler ogłosiła nominacje w następujących kategoriach: ➜ Podróż roku – za realizację niestandardowej wyprawy, która była czymś więcej niż tylko przemierzaniem przestrzeni geograficznej; ➜ Wyczyn roku – za pionierskie podjęcie wyjątkowego wyzwania w dziedzinie podróży, eksploracji lub sportów ekstremalnych; ➜ Społeczna inicjatywa roku – dla osób lub instytucji, które przyczyniają się do poprawy świadomości ekologicznej, ocalenia dzikiej przyrody lub dziedzictwa; ➜ Naukowe osiągnięcie roku – za dokonania naukowe, które pozwoliły lepiej zrozumieć świat, ludzi i kultury; ➜ Podróżnicza książka roku – za wydaną w ubiegłym roku książkę, która w najlepszy sposób przybliża Czytelnikom horyzonty geograficzne i kulturowe; ➜ Blog roku – dla podróżnika, który za pomocą bloga najefektowniej potrafi przenieść swą podróż przez świat realny do świata wirtualnego. Jak co roku Kapituła przyzna nagrodę Grand Prix – za całokształt dokonań podróżniczych, naukowych lub eksploracyjnych oraz wierność życiowej pasji. Zwycięzcę w kategorii "Podróż roku" wybiorą Czytelnicy w głosowaniu online poprzez aplikację, która znajduje się na stronie www.travelery.national-geographic.pl Głosujący mogą wziąć udział w konkursie: wystarczy stworzyć w aplikacji grafikę konkursową ze zdjęciem oraz hasłem motywującym do wyzwań i podróży. Autorzy grafik z największą liczbą punktów, czyli polubień na Facebooku, zdobędą nagrody: 3 x Fiat crossover, 500X do dyspozycji na weekend oraz 25 x półroczną prenumeratę Travelera. Każdy głosujący otrzyma 15% zniżki na krótkoterminowe i roczne ubezpieczenia podróży ERV. Głosowanie online trwa od 20 lutego do 19 kwietnia 2015 r. TRAVELERY w pozostałych pięciu kategoriach przyzna Kapituła w składzie: Martyna Wojciechowska (redaktor naczelna Travelera), Agnieszka Franus (zastępczyni redaktor naczelnej Travelera), laureaci nagrody Grand Prix w ubiegłych latach: Elżbieta Dzikowska, Krzysztof Wielicki, Marek Kamiński, Janina Ochojska, Aleksander Wolszczan i Tomasz Tomaszewski, a także Łukasz Głombicki (Gazeta.pl) oraz Rafał Szmytke (Polska Organizacja Turystyczna). Wyniki konkursu zostaną opublikowane w czerwcowym numerze miesięcznika National Geographic Traveler (w sprzedaży od 22 maja br.). Szczegóły i regulamin konkursu można znaleźć na stronie: www.travelery.national-geographic.pl KATEGORIA: PODRÓŻ ROKU 1. ARKADY PAWEŁ FIEDLER – MALUCHEM PRZEZ AFRYKĘ Prawie 17 tys. km i 3,5 miesiąca w podróży Fiatem 126p przez wschodnią Afrykę. Wnuk znanego podróżnika i pisarza Arkadego Fiedlera przejechał ten kontynent od Egiptu aż po Przylądek Dobrej Nadziei w RPA. Chociaż temperatury sięgały nawet 50°C, a stan dróg był nieraz koszmarny, Fiedler nie uważa swojej wyprawy za wyczyn. Bardzo lubię jeździć samochodem, sprawia mi to prawdziwą frajdę – powiedział w rozmowie z Travelerem. A maluch doskonale się spisał na afrykańskich drogach. www.podrodze.com 2. ANNA JAKLEWICZ – WYPRAWA DO INDONEZJI W POSZUKIWANIU UNIKALNYCH RYTUAŁÓW Archeolog z wykształcenia, ale z zamiłowania antropolog. Do Indonezji wyruszyła z Travelerowym „Biletem na przyszłość”, żeby lepiej poznać grupę etniczną Bugis, gdzie silna jest wiara w istnienie pięciu płci. Ale na Bugis nie poprzestała! Dotarła też m.in. do Bajao, zwanych morskimi cyganami, do wiosek ludu Wana (jako pierwsza Polka i pierwsza biała kobieta w ogóle!) oraz do Torajów, dla których pogrzeb jest najważniejszym wydarzeniem w życiu. www.annajaklewicz.pl 3. MIROSŁAW LEWIŃSKI – REJS DOOKOŁA ŚWIATA NA S/Y ULYSSES ŚLADAMI WŁADYSŁAWA WAGNERA Dla żeglarstwa porzucił medycynę. Najpierw sam zbudował jacht, co zajęło mu trzy lata, po czym 29 maja 2010 r. wypłynął w rejs śladami pierwszego Polaka, który w latach 30. XX w. pod żaglami okrążył świat. Kapitan Mirosław Lewiński wrócił po ponad czterech latach, 25 listopada 2014 r. Spełnił swoje marzenie. Na pokładzie Ulyssesa pokonał ponad 44 tys. mil morskich, z czego 10 tys. samotnie. W czasie wyprawy dowodził w sumie 150 żeglarzami. www.rejswagnera.pl 4. EMIL WITT – WYPRAWA DO AMAZONII „SPIRIT OF THE SELVA” Mało kto brał go na poważnie, dopóki nie spakował plecaka i nie ruszył do Ameryki Pd. Nastolatek z Poznania po raz pierwszy dotarł do Amazonii w Brazylii w 2013 r., kiedy miał 18 lat. Znalazł tam to, czego szukał: dziewiczą przyrodę i plemiona żyjące w zgodzie z naturą. W zeszłym roku pojechał ponownie, tym razem do peruwiańskiej części puszczy. Spędził tam trzy miesiące. W tym czasie m.in. mieszkał z Indianami Machiguenga i poznawał ich życie, robiąc to, co oni – łowiąc ryby, polując, uprawiając rośliny. www.emil-witt.com 5. ŁUKASZ SUPERGAN – SAMOTNE PRZEJŚCIE GÓR ZAGROS W IRANIE Wyruszył z Tabrizu, na północnym krańcu łańcucha Zagros, by dwa miesiące później stanąć na wybrzeżu Oceanu Indyjskiego w Bandar Abbas. W ciągu 76 dni przeszedł około 2500 km. Szukał samotności, ale pogoda i warunki zmusiły go do częstszego niż zamierzał przebywania z ludźmi. To uczy, że podróż jest taka jak życie. A w życiu zdarza się, że dostajemy coś zupełnie innego, niż oczekiwaliśmy – pisał tuż po zakończeniu swojej wyprawy w grudniu 2014 r. www.lukaszsupergan.com KATEGORIA: WYCZYN ROKU 1. MATEUSZ WALIGÓRA – SAMOTNY ROWEROWY PRZEJAZD CANNING STOCK ROUTE W AUSTRALII Słynny szlak długości ponad 1800 km jest wyzwaniem nawet dla samochodów 4x4. Prowadzi przez cztery pustynie. Z 51 studni wybudowanych kiedyś na szlaku woda jest zaledwie w kilku. Do tego dochodzą wysokie temperatury i „tarka” na drodze. Do tej pory Canning Stock Route przemierzyło samotnie zaledwie kilku rowerzystów, chociaż próbowało wielu. Mateusz Waligóra zmierzył się ze szlakiem najpierw w 2013 r., ale musiał zawrócić z powodu... intensywnych deszczów. Za drugim razem natknął się m.in. na pożar buszu, ale szczęśliwie dotarł do końca drogi. www.nakrancach.pl 2. OLEK OSTROWSKI – JAKO PIERWSZY POLAK ZJECHAŁ NA NARTACH Z CHO OJU 27-latek z Wetliny na nartach jeździ od trzeciego roku życia. Przez wiele lat startował w zawodach rangi FIS w Polsce, Słowacji i Czechach. Poza trasami jeździ od zawsze, od dawna jego marzeniem były Himalaje. Spełniło się w zeszłym roku, kiedy samotnie, bez pomocy (bo nie pozwalał na to budżet) wyruszył na „Cho Oyu 8201 – Ski Expedition 2014”. Na szczycie ośmiotysięcznika stanął we wrześniu, po czym zjechał na nartach. Ale na koncie ma też inne trudne zjazdy – z Kazbeku (z trójką innych Polaków) i samotnie z Piku Lenina. Narty i góry to całe moje życie – mówi Olek Ostrowski. www.facebook.com/ChoOyuSkiExpedition2014 3. ANDRZEJ GONDEK, DANIEL LEWCZUK, MAREK WIKIERA – PRZEBIEGNIĘCIE CZTERECH PUSTYNNYCH ULTRAMARATONÓW W JEDNYM ROKU Wielkiego Szlema (4Deserts Grand Slam) zdobyło do tej pory 47 osób na całym świecie. Nic dziwnego, że grono to jest tak szczupłe. Biegnie się przez gorącą Saharę, wietrzną Gobi, Suchą Atakamę i zimną Antarktydę – w sumie 1000 km z własnym wyposażeniem, ponieważ formuła ultramaratonów zakłada samowystarczalność. Każdy z nich – Andrzej Gondek, Daniel Lewczuk i Marek Wikiera – biegł z innego powodu, ale nie rywalizowali ze sobą. Najważniejsze było to, żeby wszyscy spotkali się na mecie. Jako pierwsi Polacy zdobyli tytuł Wielkiego Szlema. www.4deserts.com 4. PAWEŁ RAMATOWSKI, PIOTR SIENKIEWICZ I ANDRZEJ WITAS – PIERWSZE POLSKIE PRZEJŚCIE JASKINIOWEGO TRAWERSU MALA BOKA – BC 4 NA SŁOWENII Obie jaskinie znajdują się w wapiennym masywie Kanin w Alpach Julijskich. Grotołazi z Sekcji Taternictwa Jaskiniowego KW Kraków eksplorowali to miejsce przez kilka lat – dzięki ich działalności udało się znaleźć połączenie między Malą Boką a BC 4. Tak powstał drugi pod względem głębokości trawers jaskiniowy świata (deniwelacja wynosi 1297 m, długość ponad 4,9 km). W grudniu 2014 r. trzech grotołazów dokonało jego pierwszego polskiego przejścia – i to trudniejszym wariantem, czyli od dolnego do górnego otworu. Zrobili to w czasie 13 godz. 22 min. www.kw.krakow.pl/stj 5. ADAM PUSTELNIK I ANDREAS KLARSTRÖM – NOWA KLASYCZNA DROGA WYCIĄGOWA NA VAGAKALLEN W NORWEGII Polsko-szwedzki zespół jako cel obrał Vagakallen, który razem z innymi szczytami składa się na krajobraz Lofotów. Góra jest znanym celem wspinaczkowym. Pustelnik i Klarström na jej północnej ścianie wytyczyli drogę „Corner Kick” długości 900 m, która jest wariantem dla istniejącej już wcześniej drogi „Freya”. Wspinacze napotkali trudności wyceniane na 8a, przy czym największym wyzwaniem była niepewna asekuracja. To jedna z najtrudniejszych, jeśli nie najtrudniejsza nowa klasyczna wielowyciągowa droga pokonana na własnej asekuracji przez Polaka. www.adampustelnik.wspinanie.pl KATEGORIA: SPOŁECZNA INICJATYWA ROKU 1. SZPIK NA SZCZYT To była pierwsza taka wyprawa na świecie. Na szczyt Kilimandżaro weszli ci, którzy wygrali z białaczką, a także dawcy szpiku, lekarze oraz wolontariusze. Ekspedycję „Szpik na szczyt” zorganizowała Fundacja przeciwko Leukemii. Pomysłodawczynią wyprawy była himalaistka Anna Czerwińska. Gdy udało mi się wreszcie zostać dawcą prawdziwym, zrealizowanym, natychmiast pomyślałam, że świetnie byłoby poznać biorczynię i zabrać ją w góry. Dlaczego Kilimandżaro? To najwyższa góra Afryki, postrzegana przez wielu jako szczyt marzeń – mówi Anna Czerwińska. Organizując pierwszą taką wyprawę na świecie, chcieliśmy powiedzieć chorym: WALCZCIE! www.leukemia.pl 2. NA RATUNEK GNIEWOSZOWI Ośmiu miłośników płazów i gadów z Towarzystwa Herpetologicznego „Natrix” z Wrocławia, Krakowa i Poznania weszło do kopalni wapienia Górażdże, by zinwentaryzować żyjące tam żaby, ropuchy, traszki, jaszczurki i węże, w tym występującego niezwykle rzadko gniewosza plamistego. W ramach ochrony gniewosza zaproponowali budowę dróg leśnych z obrzeżami pozbawionymi drzew i tworzenie polan leśnych. A wszystko po to, by przy rekultywacji terenów kopalni nie zaszkodzić żyjącym tam zwierzętom. www.natrix.org.pl 3. MOTOCYKLEM DO MONGOLII Marcin Ołtarzewski i Marcin Pawlikowski z Fundacji Motocykliści Dzieciom w ramach wyprawy „Podaruj kilometr – Mongolia 2014” wyruszyli na swoich wyprawowych motocyklach z Polski do Mongolii. I chociaż geograficznego celu podróży nie zdobyli – potężna powódź między Rosją a Mongolią uniemożliwiła im zaznanie mongolskich stepów – to osiągnęli cel najważniejszy: zebrali środki na kursy prawa jazdy dla osieroconych i opuszczonych dzieci, które pozostają pod opieką Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce. Tak by ze swoimi rówieśnikami mieli równy start w dorosłość. www.motocyklisci-dzieciom.pl 4. REJSY DLA (NIE)GRZECZNYCH DZIECI Fundacja Rejs Odkrywców pomaga młodym ludziom obrać właściwy kurs – organizuje pełnomorskie rejsy na żaglowcach, w które zabiera dzieci i młodzież z ośrodków opiekuńczo-wychowawczych. Od maja 2012 r. do września 2014 r. w sześciu rejsach wzięło udział 79 młodych ludzi z czterech ośrodków oraz ich opiekunowie. Żeglarstwo uczy odpowiedzialności, znakomicie kształtuje charakter – mówią Michał Ciundziewicki i Marcin Maszewski, założyciele fundacji. Rejsy nie są prezentem – aby wziąć w nich udział, trzeba poprawić stopnie w szkole i zrobić coś dla innych (np. zostać wolontariuszem). www.rejsodkrywcow.pl 5. SKLEP DOBRO CZYNNE 24 Jest to projekt Fundacji Dobra Fabryka Szymona Hołowni. Jego celem jest pomoc dwóm placówkom, którymi opiekuje się Fundacja, tj. hospicjum w Kabudze w Rwandzie i szpitalowi w Ntamugendze w Dem. Rep. Konga, prowadzonych przez polskie Siostry od Aniołów. Projekt ruszył w grudniu 2014 r. i okazał się wielkim sukcesem. Dobra to podzielone na 7 kategorii (żywność, procedury medyczne, sprzęt medyczny, środki pielęgnacyjne, infrastruktura, przyjemności, leki) produkty i procedury niezbędne personelowi do ratowania ludzkiego życia oraz pacjentom do codziennego życia. Do końca grudnia 2014 r. zrobiono w nim zakupy na blisko 130 tys. zł. Sklep ma już ponad 20 tys. użytkowników. www.dobroczynne24.pl KATEGORIA: NAUKOWE OSIĄGNIĘCIE ROKU 1. DR BŁAŻEJ BŁAŻEJOWSKI I POŚMIERTNIE DR ADRIAN KIN – ODKRYCIE SKAMIENIAŁOŚCI NAJSTARSZEGO PRZODKA SKRZYPŁOCZY SPRZED 148 MLN LAT Natrafili na nie w kamieniołomie Owadów-Brzezinki w woj. łódzkim. Skrzypłocze to stawonogi żyjące do dziś. Odkrycie jest wyjątkowe, bo wskazuje na brak różnic morfologicznych pomiędzy współczesnymi amerykańskimi przedstawicielami tego rodzaju a nieznanym wcześniej gatunkiem sprzed milionów lat. Nazwany Limulus darwini jest najstarszym znanym skrzypłoczem i dowodzi zjawiska, które obaj naukowcy nazwali stabilomorfizmem, a więc morfologiczną stabilizacją organizmu w czasie i przestrzeni. 2. PROF. WŁODZIMIERZ JARMUNDOWICZ I DR PAWEŁ TABAKOW Z KLINIKI NEUROCHIRURGII UNIWERSYTECKIEGO SZPITALA KLINICZNEGO WE WROCŁAWIU – REKONSTRUKCJA RDZENIA KRĘGOWEGO ZA POMOCĄ GLEJOWYCH KOMÓREK WĘCHOWYCH O operacji wrocławskich neurochirurgów mówił w 2014 r. cały świat. Ich pacjent z przerwanym rdzeniem kręgowym dzięki pionierskiemu przeszczepowi stanął na nogach i odzyskał w nich czucie. Dziś, po roku od operacji, jest w stanie wykonać kilka kroków. Zakończona sukcesem operacja dała nadzieję innym ofiarom paraliżu, jednak lekarze zastrzegają, że tylko nieliczne przypadki kwalifikują się do takiej terapii. 3. TOMASZ BEDNARZ W IMIENIU PRACOWNIKÓW DZIAŁU BADAŃ PODWODNYCH NARODOWEGO MUZEUM MORSKIEGO – ZA OPRACOWANIE I WDROŻENIE NOWATORSKIEJ METODY PODWODNEGO DOKUMENTOWANIA WRAKÓW W 3D Archeolodzy podwodni i nurkowie kierowani przez Tomasza Bednarza od ponad roku wykonują trójwymiarowe modele wraków leżących na dnie Zatoki Gdańskiej. Do każdego obiektu wykonują kilka tysięcy fotogramów, które potem komputer składa w szczegółowy model 3D. Metoda była wcześniej stosowana na lądzie, ale archeolodzy z Trójmiasta są obok Amerykanów z uniwersytetu w Teksasie światowymi pionierami w dziedzinie przeniesienia jej pod wodę. 4. OLGA MALINKIEWICZ – OPRACOWANIE TANIEGO SPOSOBU PRODUKCJI PEROWSKITÓW Choć perowskity – grupa nieorganicznych związków chemicznych – znane są od XIX w., dopiero niedawno odkryto, że są idealnym materiałem do produkcji ogniw słonecznych. Mogłyby zastąpić w tym procesie krzem. Zawierające go ogniwa są drogie w produkcji i nie nadają się do umieszczania ich na tekstyliach. Co innego perowskity. Występują w naturze, np. w skałach, ale – jak to udowodniła polska doktorantka Uniwersytetu w Walencji – można je tanio wyprodukować w laboratoriach, a potem rozprowadzać na ubraniach, papierze czy ścianach. Wydajność takich ogniw słonecznych jest większa niż krzemowych. 5. NAUKOWCY Z WYDZIAŁU INŻYNIERII MATERIAŁOWEJ POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ ORAZ Z CENTRUM BADAŃ KOSMICZNYCH PAN – WSPÓŁUDZIAŁ W SUKCESIE MISJI SONDY ROSETTA Kiedy na komecie 67P/Czuriumow-Gierasimienko osiadł lądownik Philae europejskiej misji Rosetta, ludzkość mogła po raz pierwszy w historii zbadać budowę geologiczną tego typu ciała niebieskiego. Umożliwił to robot MUPUS skonstruowany dzięki metodom opracowanym na Politechnice Warszawskiej, a zbudowany w Centrum Badań Kosmicznych PAN. MUPUS zaprojektowano do prac w mikrograwitacji, a jego twórcy korzystali z technologii i surowców znanych dekadę temu, kiedy Rosetta wyruszała w drogę ku komecie. KATEGORIA: KSIĄŻKA ROKU 1. ALEKSANDRA GUMOWSKA, „SEKS, BETEL I CZARY” – WYD. ZNAK Śladem wybitnego antropologa Bronisława Malinowskiego i jego „Życia seksualnego dzikich”, a przy okazji realizując – w pewnym sensie – testament Ryszarda Kapuścińskiego. Aleksandra Gumowska jedzie na Wyspy Trobrianda i bada, co zmieniło się prawie sto lat po wizycie Malinowskiego. Żyje wśród rdzennych mieszkańców, mieszka z nimi w chacie z liści, uczestniczy w najważniejszych dla tej społeczności ceremoniach, rozmawia z Trobriandczykami o ich życiu seksualnym i magicznym. Efektem jest książka reporterska o niepowtarzalnym uroku. 2. LUDWIKA WŁODEK, „WYSTARCZY PRZEJŚĆ PRZEZ RZEKĘ” – WYD. LITERACKIE Specjalistka od Azji Środkowej i autorka Travelera pisze o krajach, o których istnieniu rzadko się pamięta. Tadżykistan, Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Turkmenistan. Jest więc o odradzaniu się etnicznych nacjonalizmów, o islamskim fundamentalizmie, o regionalnych kacykach, którzy próbują odnaleźć się w postsowieckiej rzeczywistości. Wszystko przefiltrowane przez indywidualne losy i szczegóły z codziennego życia. Mocna i ważna lektura. 3. MAREK KAMIŃSKI, „ODKRYJ, ŻE BIEGUN NOSISZ W SOBIE” – WYD. BURDA KSIĄŻKI Polarnik, podróżnik i filozof w tej książce przekonuje, że zdobywanie geograficznych biegunów, pokonywanie oceanów czy pustyń to jedynie droga do celu, a nie cel sam w sobie. „Odkryj, że biegun nosisz w sobie” łączy przeróżne pasje i doświadczenia Kamińskiego w jedną metodę psychologiczną (z ćwiczeniami psycholożki Joanny Heidtman). Polarnikowi dała ona szansę na najbardziej fascynującą z podróży – w głąb samego siebie. To samo mogą zyskać Czytelnicy. 4. PIOTR TOMZA, „AFRYKA NOWAKA” – WYD. WAB Sztafeta śladami przedwojennego polskiego podróżnika Kazimierza Nowaka ruszyła w listopadzie 2009 r. Wzięło w niej udział 149 rowerzystów, którzy w sumie przejechali 33 tys. km, a w trasie byli przez 813 dni. To niezwykłe, imponujące rozmachem przedsięwzięcie Tomza opisuje na chłodno, bez egzaltacji. – Wielu uczestnikom sztafety ta książka się nie spodoba i pewnie kilka osób przestanie mnie lubić – napisał o swoim dziele autor. Prawdopodobnie tak się stało. Co chyba tylko przydaje „Afryce Nowaka” wiarygodności. 5. MAŁGORZATA SZUMSKA, „ZIELONA SUKIENKA” – WYD. ZNAK Trasę wyprawy zaplanował dla mnie Stalin, w 1951 r. Wtedy właśnie mój dziadek Staszek został zesłany do gułagu w Kazachstanie, a babcię Jankę przesiedlono z rodziną w głąb Syberii – pisze Małgorzata Szumska. Jej książka to czasem wzruszająca, czasem zabawna opowieść o szukaniu własnych korzeni na krańcu świata. O miłości i nienawiści, pamięci i zapomnieniu. O historii przez duże H i historiach, które z pewnością nie przetrwają. O mrocznym ZSRR i obciążonej jego ciężkawym bagażem współczesnej Rosji Czyta się to znakomicie. KATEGORIA: BLOG ROKU 1. DZIENNIKPARYSKI.COM Zamachu dokonali Francuzi urodzeni we Francji, którzy ukończyli państwowe, republikańskie, laickie szkoły, a mimo to nie zawahali się użyć przemocy w stosunku do swoich. Ale czy naprawdę do swoich? Czy integracja nie okazała się porażką? A może są dwie Francje, które niewiele mają ze sobą wspólnego? – pisze o tragedii w redakcji Charlie Hebdo Holly, mieszkająca w Paryżu Polka. Jej blog to mądre, rzeczowe spojrzenie na to, czym żyje Francja, z perspektywy osoby urodzonej w Warszawie. 2. MAJUBAJU.PL O tej podróży powstała też książka „Majubaju. Żyrafy wychodzą z szafy”. Ale pierwszy był blog. Maja Sontag, podróżniczka mogąca się pochwalić 194 cm wzrostu, jedzie dookoła świata. Odwiedza m.in. Madagaskar, Zimbabwe, Gambię, Izrael, Peru, Ekwador, Nową Zelandię i Malezję. O tym, co widzi i słyszy na swojej drodze, pisze dowcipnie, z wielką wrażliwością. Majubaju to filozofia życia realizowana w podróżach. Przejawia się zachwytem w nowo odwiedzonych miejscach – deklaruje autorka. Zachwycić można się też jej pisaniem. 3. COZTEGOZEDALEKO.PL Celina mówi o sobie: położna z zawodu i zamiłowania. Jej pasja to propagowanie wiedzy na temat naturalnego podejścia do ciąży i porodu. To pasja zaprowadziła ją do Kambodży, a konkretnie kliniki w Phnom Penh, gdzie jest menedżerką położnych. Wcześniej, wspólnie z chłopakiem, Radkiem, przemierzyli kawał Azji: Indonezję, Filipiny, Tajlandię. O tym wszystkim, a także m.in. o medytacji, jodze, zdrowym życiu, masażu polinezyjskim i ajurwedzie jest ten blog. 4. POJECHANA.PL Aleksandra Świstow, kryjąca się za pseudonimem Pojechana, pisze o sobie: Kobieta wysoce ekspresyjna ruchowo i werbalnie, niepokorny duch, wieczna optymistka i wulkan energii. Nie umie żyć bez ludzi i słońca, nie lubi jeść nożem i widelcem ani zimy w mieście. Taki też, wysoce energetyczny, jest jej blog. Pojechana od kilku lat mieszka w Chinach i siłą rzeczy ten kraj opisuje. Ale nie tylko. Jest tu o innych krajach Azji, o Australii i Europie. Sporo porad praktycznych, kuchni świata i refleksji nad podróżowaniem. Znakomity serwis. 5. OSIEMSTOP.BLOGSPOT.COM W tej chwili już nie tylko blog, ale cały portal poświęcony podróżowaniu z dziećmi i prowadzeniu przyjaznej podróżującym rodzinom kawiarni. Nazwa „Osiem stóp” wzięła się zresztą od posiadaczy ośmiu nóg: Oli i Pawła, a także ich dwójki dzieci: Maćka i Kaliny. Zaczynali wspólnie wyjeżdżać, gdy dzieciaki miały ledwie kilka miesięcy. Ruszyli kamperem przez Stany Zjednoczone, potem przejechali Azję. Ślady tych wypraw – do dziś na blogu. Poza tym mnóstwo informacji praktycznych, sprawdzonych patentów i podróżniczych inspiracji.
Serdecznie zapraszamy na spotkanie z Markiem Kamińskim – zdobywcą obu biegunów ziemi, filozofem i pisarzem!
Marek Kamiński wielokrotnie udowodnił, że dzięki ludzkiej determinacji, niemożliwe staje się możliwe. Teraz opowie o swojej książce „Alfabet”, która stanowi osobisty leksykon inspiracji, myśli, haseł i cytatów słynnego polarnika. Spotkanie odbędzie się 5 czerwca (czwartek) o godzinie 18 w Księgarni Świat Książki przy Al. Solidarności 119/125 w Warszawie. Wstęp na spotkanie jest wolny.
Otaczają nas słowa. Opisujemy nimi to, co chcemy przekazać światu. Dzięki słowom staramy się zrozumieć otaczającą nas rzeczywistość
Każdy z nas ma swój własny świat, własny sposób jego postrzegania. Dlatego te same słowa mogą być inaczej rozumiane. Czasami warto wyjść poza swój schemat i „poczuć” świat słowami innych. Tak jak ja poznawałem świat słowami Jana Pawła II, Wittgensteina, Hemingwaya, Amundsena i wielu, wielu podobnych postaci. W Alfabecie znajdziesz to, co było i jest dla mnie najistotniejsze. To, co pomogło mi dojść na niejeden biegun. Te słowa to swoiste drogowskazy, które chcę postawić na drodze do twojego własnego bieguna. Więcej o książce znajdziesz TUTAJ
Marek Kamiński odebrał jubileuszową flagę
Z okazji 125-lecia Towarzystwa National Geographic Polska przyznajemy flagę najbardziej zasłużonym Polsce. W tym miesiącu wyróżniliśmy Marka Kamińskiego
– Nieodkryte bieguny są często dużo bliżej, niż nam się wydaje – mówi Marek Kamiński, polarnik, zdobywca Bieguna Północnego i Południowego, fantastyczny eksplorator, laureat wielu prestiżowych nagród, odbierając jubileuszową flagę NG z rąk redaktor naczelnej magazynu. Przeczytaj całą rozmowę na podstronie poświęconej 125-leciu Towarzystwa National Geographic Polska.
Pod flagą National Geographic - Marek Kamiński
Martyna Wojciechowska wręczyła jubileuszową flagę Towarzystwa National Geographic Polska Markowi Kamińskiemu
– Nieodkryte bieguny są często dużo bliżej, niż nam się wydaje – mówi Marek Kamiński, polarnik, zdobywca Bieguna Północnego i Południowego, fantastyczny eksplorator, laureat wielu prestiżowych nagród, odbierając jubileuszową flagę NG z rąk redaktor naczelnej magazynu. Martyna Wojciechowska: Czym jest dla Ciebie eksploracja? Marek Kamiński: To w pewnym sensie przekraczanie granic, sprawdzanie, co jest za horyzontem. Tyle że do tej pory najważniejsze dla człowieka było poznawanie świata zewnętrznego, czyli geografia – zdobywanie niezdobytych lądów, głębi oceanu, biegunów. Wydaje mi się jednak, że tak naprawdę najbardziej nieodkrytym biegunem jest człowiek. I to właśnie moje pojmowanie eksploracji – badanie tego, co wewnątrz człowieka. Nie masz już ochoty na bicie, jak do tej pory, rekordów? Celów można wymyślić wiele. Można w ciągu roku zdobyć trzy bieguny: północny, południowy i Mount Everest, można jeszcze zejść na dno Rowu Mariańskiego. Ważne jest wcale nie zaistnienie w mediach, ale coś, co przetrwa dłużej, co będzie miało sens dla innych ludzi. I to jest wyzwanie. Oczywiście przygotowując się do bicia rekordu, mamy bardziej egoistyczne podejście. Ale jeśli podążamy za jakąś prawdą, to siłą rzeczy tę prawdę dzielimy z innymi. Ty cele wyznaczałeś sobie z potrzeby dla świata, a może dla kraju? Myślę, że w życiu jest trochę jak w szkole. Najpierw mamy przedszkole, w którym chcemy być najważniejsi, chcemy być oczkiem w głowie rodziców. W szkole podstawowej widzimy, że nie jesteśmy sami na świecie. Na studiach patrzymy na wszystko z jeszcze innej perspektywy. Ja w liceum i na studiach marzyłem, żeby coś osiągnąć: opłynąć świat dookoła, zdobyć K2, Mount Everest. Udało mi się razem z Wojtkiem Moskalem dojść na Biegun Północny i pamiętam, że kiedy już tam byłem, miałem poczucie, że chcę iść dalej. To "dalej" oznaczało dla mnie samotną wyprawę na Biegun Południowy. Wtedy ta moja osobista potrzeba się wyczerpała. Już na Biegunie Północnym zrozumisłem, że nie ma znaczenia, co jeszcze zdobędę. Mimo, że na Biegun Południowy szedłem samemu, to związałem tę wyprawę z oddziałem onkologicznym dla dzieci w szpitalu przy Akademii Medycznej w Gdańsku. Dzięki wyprawie ten oddział został uratowany. Ważniejsze było nie dojście do celu, ale listy i maile, które otrzymałem od dzieci. Dla wielu z nich była to pierwsza i ostatnia podróż w życiu, większość z nich niedługo potem umarła. Ta wyprawa w pewnym sensie zmieniła moje postrzeganie dalszej eksploracji. Bo jeśli robi się coś dla innych, to ma to jeszcze większe znaczenie dla nas samych. Z czasem, za sprawą tych listów i spotkań doszedł w mojej działalności wymiar w pewnym sensie patriotyczny. Starałem się wetknąć pierwszy raz w różnych miejscach biało-czerwoną flagę. Przywiązałem się do historii Polski, często tragicznej, ale i pełnej honoru. To, że tę flagę mogłem zatknąć, było dla mnie wielkim zaszczytem. A więc ten horyzont, który początkowo sięgał tylko mojego ego rozszerzał się o kolejne elementy. Pamiętam zaskoczenie, kiedy powiedziałeś, że będziesz płynął Wisłą i eksplorował polską – wydawałoby się najlepiej poznaną – rzekę. Przepłynąłem Wisłę kajakiem latem, a potem w sezonie zimowym i muszę przyznać, że ten spływ cieszył się większym zainteresowaniem niż moje wyprawy na bieguny. Więcej ludzi machało do mnie zimą z mostów niż witało mnie na lotnisku po powrocie z Arktyki. Wydaje nam się, że najwazniejsze, najbardziej niedostępne i nieodkryte są miejsca bardzo dalekie. Ale kiedy się bliżej przyjrzymy sobie samym, naszej rzeczywistości, to okazuje się, że te bieguny są o wiele bliżej, niż nam się wydaje. Poruszyłeś wtedy serca Polaków. Po doświadczeniu wypraw wzdłuż Wisły zimą i latem zrozumiałem, że miałem wcześniej taki schematyczny ogląd na Wisłę. Ta wizja opierała się na widoku z paru mostów. Byłem w Gdańsku, Warszawie, Toruniu i Krakowie i to była właśnie cała moja Wisła. Przepływając ją, odkryłem niesamowitą rzek. Pływałem wcześniej po najdzikszych rzekach świata: w Meksyku, Missisipi, rzekach Syberii – Wisła w niczym im nie ustępuje. Człowiek jest w sercu Europy, a czuje się, jakby był na Alasce. Widoki brzegów przypominają czasem Australię, Afrykę czy też właśnie Syberię. Pełne energii i znaczeń, nieodkryte bieguny są często dużo bliżej, niż nam się wydaje. Co będzie Twoim celem w 2014 roku? Od dawna, 15 lat temu lub jeszcze dawniej, interesowałem się szlakiem Santiago de Compostela. Kiedy byłem w Santiago, dowiedziałem się, że na naszym Pomorzu jest jeszcze ważniejsze miejsce. W XV wieku żył niejaki Paul Bulgerin, który twierdził, że była to kiedyś brama światła dla Słowian. Wszystkim się wydaje, że trzeba iść do Santiago, a tutaj, gdzieś na Pomorzu, jest takie miejsce! Myślę więc o projekcie "Odyseja 2014 – człowiek w poszukiwaniu wartości". To będzie wyprawa z Santiago de Compostela do Gdańska: podróż piesza przez Hiszpanię, rowerem przez Francję, wreszcie kajakiem z Paryża do Gdańska. To ostatnie będzie nawiązaniem do podróży Czesława Miłosza, który chciał kiedyś popłynąć z Wilna do Gdańska. Nie przestajesz mnie zaskakiwać. Chodzi mi o podróż bardziej duchową niż ekstremalną. Może kiedyś zdecyduję się na trzy bieguny, ale teraz bardziej interesuje mnie rozwój duchowy. Łatwiej o nim mówić, dużo trudniej jest się rozwijać. Oczywiście pewnie nie zostanę buddyjskim mnichem, chociaż nie jest to wykluczone, ale łączenie wypraw z poszerzaniem horyzontu duchowego to jest coś, co chcę robić. National Geographic interesuje właściwie wszystko, o czym mówisz. Z czym kojarzy Ci się Towarzystwo National Geographic? Z wieloma rzeczami! Chociażby z tym, że w drodze na Biegun Północny, w jednym z najbardziej oddalonych miejsc na Ziemi, gdzie jeszcze jest cywilizacja, a więc na stacji Eureka w Kanadzie, na regałach w toaletach stały egzemplarze National Geographic. W domu Hemingwaya na Kubie, opuszczonym przez niego niedługo po rewolucji też natknąłem się na magazyn. W dzieciństwie National Geographic kojarzył mi się z odkrywaniem świata, z małą flagą, którą jeden z astronautów zabrał na Ksieżyc. Wyprawa Roberta Peary'ego na Biegun Północny też była wspierana przez NG. Większość bohaterów mojego dzieciństwa było związanych z Towarzystwem. Flaga, którą chciałam i Tobie przekazać, towarzyszyła wielu eksploratorom w ostatnich 125 latach. Była na dnie Rowu Mariańskiego, na szczycie Mount Everest. Dziękuję Ci za eksplorowanie świata i poszerzanie wiedzy o człowieku. Dziękuję bardzo. Dziękuję za flagę. Zawsze mnie słowa "National Geographic" bardzo inspirowały. Ta niech zawiśnie w honorowym miejscu, a tu mam dla Ciebie jeszcze jedną, którą zabierzesz we wszystkie ekstremalne miejsca, w które się wybierasz. Na najbliższą wyprawę na pewno ją zabiorę. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
Otaczają nas słowa. Opisujemy nimi to, co chcemy przekazać światu. Dzięki słowom staramy się zrozumieć otaczającą nas rzeczywistość.
Każdy z nas ma swój własny świat, własny sposób jego postrzegania. Dlatego te same słowa mogą być inaczej rozumiane. Czasami warto wyjść poza swój schemat i „poczuć” świat słowami innych. Tak jak ja poznawałem świat słowami Jana Pawła II, Wittgensteina, Hemingwaya, Amundsena i wielu, wielu podobnych postaci. W Alfabecie znajdziesz to, co było i jest dla mnie najistotniejsze. To, co pomogło mi dojść na niejeden biegun. Te słowa to swoiste drogowskazy, które chcę postawić na drodze do twojego własnego bieguna. Marek Kamiński Polarnik, podróżnik, filozof. Pierwszy na świecie zdobył w jednym roku dwa bieguny Ziemi bez pomocy z zewnątrz: 23 maja 1995 roku wraz z Wojciechem Moskalem dotarł na biegun północny, a 27 grudnia 1995 roku zdobył samotnie biegun południowy. Uczestnik wypraw w różne zakątki świata, m.in. na Pustynię Gibsona, Kilimandżaro i Atlantyk. Zasłynął także z podróży na bieguny z niepełnosprawnym chłopcem, Jasiem Melą. Ma w swoim dorobku dziesięć książek. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień, między innymi statuetkę Chopina „Za Sławienie Polski i Polskości”, został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Lecha Wałęsę. Uzyskał wpis do Księgi Rekordów Guinnessa w dziale „Ludzkie Możliwości”. Więcej o książce znajdziesz na www.gjksiazki.pl/ 2% z każdego sprzedanego egzemplarza książki zostanie przekazane na statutową działalność Fundacji Marka Kamińskiego.
Zapraszamy na spotkanie z cyklu Klub NG z Markiem Kamińskim!
Miesięcznik „National Geographic Polska” i empik Junior zapraszają na spotkanie z cyklu Klub NG z Markiem Kamińskim - polarnikiem, podróżnikiem, filozofem i pisarzem, które odbędzie się już 1 października w Warszawie!
Spotkanie poświęcone będzie książce "Alfabet" oraz audiobookowi „Warto podążać za marzeniami. Moja podróż przez życie”. Na kartach "Alfabetu" Marek Kamiński przybliża swoim czytelnikom hasła, myśli i cytaty, które są dla niego drogowskazami w życiu pełnym wyzwań i przygód. Natomiast "Warto podążać za marzeniami. Moja podróż przez życie" to historia wypraw znanego podróżnika. Miłość, wiara i nadzieja, wzloty i upadki, determinacja, siła i słabość człowieka w sytuacjach ekstremalnych – o tym pisze Marek Kamiński. I o tym, jak niemożliwe staje się możliwe. Dzień: 01.10.2013 (wtorek) Godzina: 18:00 Miejsce: empik Junior, ul. Marszałkowska 116/122 (1. piętro), Warszawa Udział w spotkaniu jest bezpłatny. Serdecznie zapraszamy!
Zapraszamy na spotkanie z Markiem Kamińskim w Poznaniu!
Wydawnictwo G+J Książki oraz empik zapraszają na kolejne spotkanie autorskie z Markiem Kamińskim - pisarzem, polarnikiem, podróżnikiem i filozofem, który jako pierwszy na świecie zdobył w jednym roku dwa bieguny Ziemi bez pomocy z zewnątrz
Spotkanie poświęcone będzie książce „Warto podążać za marzeniami. Moja podróż przez życie”, w której Marek Kamiński opisuje historie swoich wypraw. Miłość, wiara i nadzieja, wzloty i upadki, determinacja, siła i słabość człowieka w sytuacjach ekstremalnych – o tym pisze Marek Kamiński. I o tym, jak niemożliwe staje się możliwe. Spotkanie poprowadzi Marcin Kostaszuk, dziennikarz gazety "Głos Wielkopolski". Dzień: 05.02.2013 (wtorek) Godzina: 17:00 Miejsce: empik przy ul. Ratajczaka 44, Poznań Udział w spotkaniu jest bezpłatny. Serdecznie zapraszamy!
Zapraszamy na spotkanie autorskie z Markiem Kamińskim!
Wydawnictwo G+J Książki oraz empik Junior zapraszają na spotkanie z Markiem Kamińskim - pisarzem, polarnikiem, podróżnikiem i filozofem, który jako pierwszy na świecie zdobył w jednym roku dwa bieguny Ziemi bez pomocy z zewnątrz
Spotkanie poświęcone będzie książce „Warto podążać za marzeniami. Moja podróż przez życie”, w której Marek Kamiński opisuje historie swoich wypraw. Miłość, wiara i nadzieja, wzloty i upadki, determinacja, siła i słabość człowieka w sytuacjach ekstremalnych – o tym pisze Marek Kamiński. I o tym, jak niemożliwe staje się możliwe. Spotkanie poprowadzi Iwona Demska - dziennikarka Radia Plus. Dzień: 25.01.2013 (piątek) Godzina: 17:00 Miejsce: empik Galeria Bałtycka, Al. Grunwaldzka 141, Gdańsk Udział w spotkaniu jest bezpłatny. Serdecznie zapraszamy!
Kiedy zastanawiamy się nad swą drogą przez życie, myślimy, że to już ostatni jego etap. Ale okazuje się zawsze, że to tylko kolejny odcinek. Jak w piosence Włodzimierza Wysockiego: Koniec mój to jeszcze nie koniec, to zwiad nowego początku
Kiedy zastanawiam się nad swoją drogą przez życie, mam wrażenie, jakbym był prowadzony za rękę. Ale przez kogo? Przecież ja tego wszystkiego nie zaplanowałem. Gdy myślę o tym chłopcu, który zbierał znaczki, maliny i truskawki, mył szyby na stacjach benzynowych, popłynął do Afryki i przeżył straszny sztorm na Biskajach, podróżował autostopem po Europie i ZSRR, spał na Akropolu, przejechał Jugosławię, która potem stanęła w ogniu, był na Svalbardzie, przeszedł Grenlandię, poszedł na oba bieguny ziemi, spotkał Kasię, stał się ojcem Poli i Kaya, a pomiędzy tym wszystkim dotknął jeszcze wiele innych wypraw i zdarzeń – zastanawiam się, jakie to wszystko ma znaczenie? Po co się zdarzyło? Po co żyje człowiek i istnieje ziemia? Dlaczego jest raczej coś niż nic? Przypominam sobie, że podobne pytania zadawałem sobie już jako dziecko, a potem jako student filozofii i fizyki na Uniwersytecie Warszawskim. Skąd przychodzimy i dokąd idziemy? Czy dzięki wyprawom na krańce ziemi przybliżyłem się do odpowiedzi na te pytania? Może tak, może nie. Biegun jest w nas Na tej swojej drodze byłem Markiem Kamińskim, który patrzył na świat szeroko otwartymi oczami. Chciał poznawać go, zdobywać i odkrywać. Człowiek jest tym, co w życiu robił. I tyle też z niego zostaje. Oczywiście każdy ma swoją perspektywę i swoich bohaterów. Ale w naszej pamięci zostają ci, którzy dali coś innym. Nie chcę oczywiście porównywać się z wielkimi historycznymi postaciami. W życiu jednak starałem się robić rzeczy, w które wierzę, które miały dla mnie sens, nie oglądając się na to, co myśli o tym świat. Bo świat zewnętrzny to pewna iluzja. Ten chłopiec, który najpierw chciał zdobywać świat, dotarł na oba bieguny, potrafił potem pójść dalej i dzięki pomocy gdańskiemu szpitalowi dla dzieci i wyprawie z Jaśkiem Melą odkrył, że człowiek jest tym, co daje innym. Dzięki wyprawom Wisłą i swoim dzieciom posiadł prawdę, że tak naprawdę bieguny są bardzo blisko nas i w nas samych. Trzeba było pójść na krańce ziemi, by zrozumieć sprawy, które są na wyciągnięcie ręki, i pomóc ludziom, którzy są obok. Trzeba być uważnym, żyć tu i teraz, bo ten pozornie chaotyczny i przypadkowy świat daje nam ciągle znaki. Tylko my, wpatrzeni w siebie, nie zawsze potrafimy je dostrzec i odczytać. W swojej podróży przez życie starałem się być uważny, ale nie zawsze to potrafiłem. Przez pierwsze 40 lat życia myślałem bardziej o tym, co będzie, a niewiele o tym, co jest teraz. Obecnie o wiele więcej myślę o tym, co już było. To dla mnie niezwykłe doświadczenie. Świat to całość i jako całość trzeba go interpretować, wyciągać wnioski z tego, co było, zastanawiać się nad tym, co będzie, ale przede wszystkim co jest teraz. Często na spotkaniach ludzie zadają mi te same pytania i sądzą, że mnie to męczy. Ale tak nie jest. Jak powiedział Einstein: „Pytania są wprawdzie takie same, ale prawidłowe odpowiedzi zupełnie inne”. I właśnie te moje odpowiedzi wciąż się zmieniają, tak jak zmienia się moje doświadczenie. Z czasem nie zmieniamy wersji zdarzeń, ale lepiej zaczynamy rozumieć świat i wnikamy pod powierzchnię. Najważniejsza wyprawa W przeżyciu najtrudniejszych momentów pomagały mi często wiersze, filmy, obrazy. Pamiętam szczególnie wiersz Siergieja Jesienina Żegnaj, przyjacielu. Poeta napisał go własną krwią na ścianie pokoju w hotelu Angleterre w Leningradzie, gdzie go znaleziono. Podczas jednej z wypraw odwiedziłem ten hotel. Niesamowite jest dla mnie, że wiersz napisany w tak dramatycznym momencie życia przez człowieka, który odchodzi z tego świata, może komuś innemu dawać nadzieję, tak jak dawał mnie. Życie jest pełne paradoksów. Kilkakrotnie dotknęły mnie ważne spojrzenia, tak jak to niezwykłe oko Boga bądź oko Bieguna na biegunie północnym, kiedy poczułem, że jakaś tajemnicza siła na mnie patrzy. Albo wcześniej, kiedy w Meksyku spojrzałem w oczy dwóch jaguarów, i na Zanzibarze, gdy razem z Kasią patrzyłem w oczy delfinów. Kiedy szedłem przez Grenlandię i Antarktydę, doświadczałem dziwnych zawirowań czasu i przestrzeni, oglądając swoją przeszłość i przyszłość. Co dalej? Życie nie kończy się na biegunach i krańcach świata, żyje się tu i teraz. W tej chwili prawdziwą wyprawą jest dla mnie rodzina: Kasia, Pola i Kay. Ale mimo wszystko myślę czasami o zdobyciu Mount Everestu albo trzech biegunów w jednym roku: północnego, południowego i Mount Everestu właśnie. Myślałem też o locie w kosmos, choć pamiętam o tym, co mówił Stanisław Lem – że ciągle jesteśmy w kosmosie i lecimy w nim. Niedawno trafiłem na trop niesamowitej historii Paula Bulgerina, który w 1510 r. zawędrował do Santiago de Compostela. Tam na swoje pytanie, czy istnieje ważniejsze duchowe miejsce, usłyszał odpowiedź, że jest nim Naga Góra na Pomorzu. Bardzo go to zdziwiło, bo mieszkał 100 m od niej. Ta anegdotyczna historia pokazuje właśnie, że bieguny są obok nas albo może w nas. Usłyszałem o tej historii właśnie w Santiago i pomyślałem o wyprawie w odwrotnym niż tradycyjny kierunku, czyli od Santiago de Compostela do Gdańska, pieszo przez Hiszpanię Drogą św. Jakuba, rowerem przez Francję i kajakiem do Polski. Odyseja, człowiek w poszukiwaniu wartości. Byłaby to próba zrozumienia współczesnego świata. Ciekawe, jaką drogę przebyliśmy od czasów Paula Bulgerina i w jakim kierunku nawigują Europa i świat? Mądra przegrana Kiedy zastanawiam się nad sensem Biegunów, przypomina mi się także Timajos Platona i historia Atlantydy. Według niektórych Atlantyda leży pod biegunem północnym. Dante umiejscawiał Eden na biegunie południowym. Spotkałem się też z teorią, że Biegun, czyli nieporuszony poruszyciel, jest związany ze Świętym Graalem, tak istotnym dla historii świata. Więc może wokół tych pojęć będzie kręcić się moja następna wyprawa? Co ciekawe, w I w. n.e. niejaki Pomponiusz Mela bardzo przekonująco opisał swoją wizję krańca świata. Cóż za niezwykła zbieżność nazwisk… Wiele osób jest przekonanych, że to pieniądze decydują o sukcesie podobnych wypraw. Ale przecież nie widać, żeby ci najbardziej majętni ludzie wędrowali na bieguny. Pieniądze są ważne, ale nie najważniejsze. Będą, a potem się rozproszą, taką już mają naturę. Jeśli zarabiamy tylko pieniądze, tylko one po nas zostaną. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, co jest priorytetem naszego życia, i panować nad różnymi elementami rzeczywistości. Ważne, by mieć dalekosiężny cel, który nie musi być wartością materialną. Bo twierdzenie, że cel musi być geograficzny albo mierzalny, jest tylko złudzeniem. Nie można bać się paradoksów. Czasami za dobre rzeczy można zostać zlinczowanym, a za złe – nagrodzonym oklaskami. Człowiek jest tym, co daje innym. We wszystkich moich wyprawach przeżywałem całą gamę stanów emocjonalnych, od euforii do klęski. Kiedy spoglądam na to dzisiaj, przekonuję się, że to właśnie porażka uczyła mnie więcej o świecie niż sukces. Nieudana próba trawersu Antarktydy sprawiła, że głębiej spojrzałem na rzeczywistość. Lepsza jest mądra porażka niż pusty sukces. Takie puste zwycięstwa mogą zaprowadzić nas do porażki, a klęski, z których umiemy się podnieść, prowadzą często do prawdziwych sukcesów. To niespełnienie było inspiracją dla mnie do powrotu w świat polarny i świat Arktyki i do wypraw z Jaśkiem Melą na oba bieguny. Kierunek miłość Wszystkie wyprawy były dla mnie ważne, ale nie można zapomnieć o Miłości i o tym, że jest jeszcze wyprawa z Kasią przez całe życie. Z Biegunami i Miłością związane są dwie niezwykłe historie o sile tego uczucia, która pokonała lody. Salomon Andrée w XIX w. wraz z Nilsem Strindbergiem i Knutem Fraenkelem postanowili dolecieć na biegun północny balonem, który nazwali Orzeł. Strindberg zostawił w ojczyźnie narzeczoną. Szwedzi nigdy nie dotarli na biegun, rozbili się po trzech dniach. Walczyli sto dni o przetrwanie, ale im się nie udało. Po 33 latach znaleziono ich ciała. Nils do końca pisał do narzeczonej listy. Anna Charlier długo na niego czekała, ale w końcu poślubiła innego mężczyznę. Nils nosił do końca medalion z jej zdjęciem i jej pukiel włosów. Korespondencję tę Anna dostała po wielu latach. Kiedy umierała, poprosiła męża, żeby jej ciało pochowano przy nim, jej serce miało jednak spocząć przy Strindbergu. Druga historia dotyczy Douglasa Mawsona, australijskiego polarnika. Wyruszając na biegun południowy, również był już zaręczony. Kiedy wracał z wyprawy, był dosłownie wrakiem człowieka: stracił zęby, włosy, z wyglądu postarzał się o kilkadziesiąt lat. Wysłał telegram do narzeczonej, że zwalnia ją z danego słowa, bo niewiele z niego zostało. Na to ona odpisała, że weźmie to, co zostało. Dotknąć tajemnicy Na mojej drodze życiowej spotkałem Magdalenę Grodzką, niezwykłą kobietę. Była żołnierzem Armii Krajowej, brała udział w likwidowaniu konfidentów, pomagała Żydom w ucieczce z getta. Po wielu latach wyjechała do Kanady, aby jednak ostatecznie wrócić do Polski w latach 90. Z jej autobiograficznej książki Szczęściara dowiedziałem się, że kiedy umierał jej mąż, wielkim wsparciem były dla niej moje dzienniki z wypraw na bieguny. Odchodzenie męża było dla niej dochodzeniem na Biegun. Pisała, że czuje, iż razem ze mną dochodzą wspólnie na ten najtrudniejszy Biegun życia. To niesamowite, że moje wyprawy oddziałują na innych. Człowiek strzela, Pan Bóg kule nosi i nie wiemy czasami, gdzie te kule zaniesie. Mówi się, że kto poznał tajemnicę Biegunów, poznał tajemnicę świata. Ja po ich zdobyciu wcale nie czułem, że już wszystko wiem o świecie. Ale dzisiaj im więcej czytam o Biegunie, tym bardziej jest on dla mnie tajemnicą, której udało mi się dotknąć. Wydaje nam się, że to my patrzymy na świat, ale może jest właśnie tak, że to my jesteśmy oczami świata, i to w nas przegląda się świat, odkrywając własne możliwości. W żaden sposób nie jesteśmy od tego świata oddzieleni. Jesteśmy nim. Tekst jest fragmentem książki „Warto podążać za marzeniami. Moja podróż przez życie”, która ukazała się nakładem wydawnictwa G+J 7 listopada. To osobiste świadectwo życia filozofa, który został podróżnikiem i podróżnika, który nie przestał być filozofem. Tytuł, śródtytuły i skróty od redakcji.
Miesięcznik „National Geographic Polska” i empik Junior zapraszają na kolejne spotkanie z cyklu Klub NG
Miesięcznik „National Geographic Polska” i empik Junior zapraszają na spotkanie z cyklu Klub NG z Markiem Kamińskim - polarnikiem, podróżnikiem i filozofem, który jako pierwszy na świecie zdobył w jednym roku dwa bieguny Ziemi bez pomocy z zewnątrz. Spotkanie poświęcone będzie książce „Warto podążać za marzeniami. Moja podróż przez życie”, w której Marek Kamiński opisuje historie swoich wypraw. Miłość, wiara i nadzieja, wzloty i upadki, determinacja, siła i słabość człowieka w sytuacjach ekstremalnych – o tym pisze Marek Kamiński. I o tym, jak niemożliwe staje się możliwe. Klub NG poprowadzi Paulina Szczucińska – redaktorka National Geographic Polska. Dzień: 27.11.2012 (środa) Godzina: 18:00 Miejsce: empik Junior, ul. Marszałkowska 116/122 (1. piętro), Warszawa Udział w spotkaniu jest bezpłatny. Serdecznie zapraszamy!
Śnieżne szaleństwo w zimowej odsłonie akcji Polska Jest Fajna
Po trwającej od kilku edycji letniej akcji Polska Jest Fajna, Wirtualna Polska zdecydowała się na jej śnieżną odsłonę. Wraz z internautami odkrywać będzie miejsca, gdzie w pełni oddać się można zimowemu szaleństwu. W grudniu i styczniu w portalu prezentowane będą relacje i materiały multimedialne mające udowodnić, że zima w Polsce jest fajna!
Podczas realizacji projektu dwoje podróżników – Katarzyna Jadaluk i Jakub Rybicki – objedzie Polskę samochodem do zimowych zadań specjalnych – Suzuki SX4, z napędem na cztery koła. Spróbują ekstremalnych sportów zimowych, będą ścigać się na śnieżnych poduszkowcach, nurkować pod lodem, a przede wszystkim postarają się udowodnić, że nie trzeba jechać za granicę, by poczuć smak prawdziwego, śnieżnego szaleństwa. W grudniu eksplorerzy skupią się na tematach związanych ze świątecznymi tradycjami i obrzędami w różnych regionach Polski, a w drugiej części wyprawy – na aktywnym, zimowym wypoczynku. Chcemy promować odkrywanie Polski również zimą, tym bardziej, że często krajoznawcza wiedza przeciętnego Polaka zatrzymała się na wspomnieniach z Zakopanego czy Krynicy Górskiej. Zrealizujmy kilka scenariuszy aktywnego wypoczynku połączonego ze zwiedzaniem, zachęcając naszych internautów do powtórzenia tej przygody – podkreśla Olga Dębicka, Kierownik Zespołu Serwisów Turystycznych w WP – Ponadto nasi reporterzy w okresie Bożego Narodzenia zwrócą uwagę na mało znane tradycje i obyczaje świąteczne osiadłych w Polsce Łemków, Tatarów i Ukraińców. Codziennie w serwisie będzie można znaleźć informacje o dokonaniach reporterów a także ciekawostki związane z odkrywaniem uroków Polski zimą. Wraz z podróżnikami internauta sprawdzi, gdzie znajduje się polski biegun zimna, poszuka Yeti, przeżyje rosyjskie Boże Narodzenie w Zakopanem, odwiedzi Festiwal Rzeźby Lodowej. Wysłannicy WP nie tylko zaliczą najlepsze polskie trasy narciarskie, ale poczują dreszcz emocji podczas snowkitingu – zimowej odmiany kitesurfingu – który łączy tradycyjny snowboard/ narty z latawcem oraz wezmą udział w słynnym Zjeździe na Byle Czym. Spotkają się także z rekordzistą świata w staniu na mrozie oraz Piotrem Pustelnikiem, zdobywcą Korony Himalajów, który radzić będzie, jak przeżyć zimę w górach. Tradycyjnie już wyprawa zatoczy koło – rozpocznie się w Gdańsku 1 grudnia, a zakończy, także w grodzie nad Motławą, 31 stycznia 2012. W trasę młodych podróżników wypuści polarnik Marek Kamiński, udzielając wskazówek dotyczących sztuki przetrwania w mroźnych warunkach. Para podróżników przemierzy ponad 3 tysiące kilometrów Podczas trwania akcji dodatkową atrakcją serwisu będą konkursy z nagrodami. Organizatorzy projektu czekają też na zdjęcia i relacje internautów z ich zimowych przygód. Patronem medialnym akcji jest Radio Plus. http://polskajestfajna.wp.pl
Pierwsza Polska Kobieca Zimowa Ekspedycja Newtontoppen
Dorota, Agnieszka, Ania, Kasia - każda z nich jest inna i każda kieruje się innymi motywacjami, ale mają wspólny cel: zdobycie najwyższej góry Spitsbergenu - Newtontoppena 1713 m n.p.m.
Przygotowania do pierwszej Polskiej Kobiecej Ekspedycji na najwyższy szczyt Spitsbergenu - Newtontoppen (1713 m n.p.m.) wchodzą w decydującą fazę. Wyprawa wyrusza 15 marca 2012 r., w ciągu 21 dni zamierza przemierzyć 300 kilometrów poprzez lody Spitsbergenu, ciągnąc ze sobą cały ekwipunek, licząc tylko na swoje umiejętności, pracę zespołową, piękną pogodę i przychylność niedźwiedzi polarnych. Za uczestniczkami wyprawy pierwszy obóz kondycyjny w Tatrach, pierwsze wywiady radiowe i telewizyjne, pierwsze stresy, sukcesy i niepowodzenia. Do wyjazdu pozostało niespełna 4 miesiące, a końca przygotowań nie widać. Spotkania z polarnikami (min. Wojtek Moskal, Wojtek Jazdon - pierwsi Polacy na szczycie) i podróżnikami (Michał Kochańczyk) czy rozmowy z żeglarzami (Jacek Guzowski) wzbogacają ich wiedzę, poszerzają horyzonty. Do tego dochodzą zajęcia na strzelnicy, gdzie uczą się posługiwać bronią. Wyjazdy na kursy i szkolenia stanowią również istotny element przygotowań. Na styczeń zaplanowany jest biwak na zamarzniętej Zatoce Puckiej, gdzie sprawdzimy sprzęt i przećwiczymy współdziałanie w zespole. W lutym planowany jest wyjazd na obóz zimowy w Gorcach. Uczestniczki wyprawy realizując własne marzenia, realizują marzenia innych. Włączyły się w zbiórkę pieniędzy na rehabilitację podopiecznego Fundacji Marka Kamińskiego. Chcą pomóc Jankowi. Jego marzeniem jest, by choć trochę złagodzić ból jaki mu doskwiera.
W dniu 5. grudnia 2011 r. Mikołaj z Laponii spotkał się z dziećmi na największej imprezie mikołajkowej dla dzieci pełnosprawnych i niepełnosprawnych na Pomorzu „Integracja ze św. Mikołajem” w ERGO ARENA. Właśnie tutaj, w Gdańsku rozpoczął swoją świąteczną wędrówkę po świecie. Decyzję o przyjeździe do Gdańska podjął na specjalne zaproszenie Fundacji Marka Kamińskiego.
Organizatorami charytatywnej imprezy mikołajkowej dla prawie 800 dzieci i przyjazdu św. Mikołaja do Gdańsku była Fundacja Marka Kamińskiego i ERGO ARENA. Do udziału zaproszone zostały dzieci z gdańskich i sopockich szkół. Głównym celem organizowanej imprezy była integracja pełnosprawnych i niepełnosprawnych dzieci. Wydarzenie składało się z dwóch części. Pierwsza była widowiskiem muzycznym, podczas tej części imprezy do dzieci przybył św. Mikołaj wraz ze swoją lapońską świtą oraz reniferami. W wydarzeniu wzięli też udział: Marek Kamiński oraz Danja i Adrian – uczestnicy „Wyprawy Marzeń do Laponii” organizowanej przez Fundację Marka Kamińskiego. Druga część imprezy była aktywną zabawą dla dzieci przy udziale sportowców, tancerzy i plastyków. Dzieci wybierały aktywności w których chcą wziąć udział. Do wyboru miały zajęcia z koszykówki, siatkówki, tańca oraz zajęcia plastyczne. - Wszystkie zajęcia sportowe odbyły się z udziałem koszykarzy TREFLA, studentów AWFiS – mówiła Aleksandra Jeleńska, koordynator projektu ze strony areny. Każde dziecko uczestniczące w mikołajkowej imprezie w ERGO ARENA otrzymało prezent. - Nie byłoby to możliwe bez wsparcia finansowego imprezy. Dzięki głównemu sponsorowi firmie ENERGA jak również partnerom Ortopedio.pl, Rakpol - Dystrybucja oraz PKO SA ufundowaliśmy prezenty niespodzianki dla wszystkich uczestników – podkreśliła Ewa Millack z Fundacji Marka Kamińskiego i dodała: wydarzenie zostało dofinansowane z funduszy PFRON pozyskanych od Urzędu Miejskiego w Gdańsku. Święty Mikołaj był także niespodziewanym gościem konferencji prasowej. Dziennikarze, którzy pojawili się w ERGO ARENA mieli wyjątkową okazję nie tylko spotkać się z niezwykłym gościem z Laponii, ale także zadać mu pytania. Św. Mikołaj zaskoczył wszystkich przybyłych doskonałą znajomością języka polskiego. Na pytanie komu będzie kibicować podczas piłkarskich Mistrzostw Europy odpowiedział dyplomatycznie, że wszystkim, ale jego ulubioną drużyną w Rovaniemi jest zespół Świętego Mikołaja! Poza imprezą mikołajkową Fundacja Marka Kamińskiego i ERGO ARENA organizują dwie akcje: „Paczka z Bieguna” i „Gwiazdorski prezent”. Pierwsza akcja polega na zbiórce zabawek dla placówek opiekujących się najbardziej ubogimi dziećmi. - Widzowie przybywający na mecze do ERGO ARENA będą mogli przynieść zabawki edukacyjne i zostawić je w wyznaczonym punkcie w holu głównym A1. Za wszelką pomoc w imieniu dzieci bardzo dziękujemy. Dodatkowo w zamian za paczkę przyniesioną na mecz Atomu Trefla Sopot od 5. grudnia w ramach podziękowania wręczamy kupon uprawniający do kupna biletu na kolejny mecz w cenie biletu ulgowego – informowała Aleksandra Jeleńska. Zebrane przedmioty, zostaną przekazane za pośrednictwem Fundacji Marka Kamińskiego wybranym placówkom opiekującym się dziećmi z ubogich domów z Gdańska. Z kolei „Gwiazdorski prezent” to ogólnopolska aukcja charytatywna na portalu allegro.pl, w ramach której będzie można zakupić unikatowe przedmioty przekazane przez znanych sportowców i artystów. Wśród przedmiotów będzie można wylicytować m.in. rękawice bokserskie Iwony Guzowskiej, trening z drużyną koszykarską TREFL Sopot czy koszulkę reprezentacji Polski w piłce ręcznej z podpisami zawodników. Zysk z aukcji zostanie przekazany na wybranych podopiecznych Fundacji Marka Kamińskiego, Fundacji Żyć z POMPĄ oraz hospicjum dla dzieci z Pucka. Przedmioty można znaleźć pod hasłem Gwiazdorski prezent za pomocą wyszukiwarki na portalu allegro. Dodatkowe informacje o tych wszystkich wydarzeniach będzie można znaleźć na stronach www ergoarena.pl, kaminski.pl, sporttrojmiasto.pl, oraz na stronach klubowych zespołów trefla. Z uwagi na olbrzymie zainteresowanie tym wydarzeniem Fundacja Marka Kamińskiego i ERGO ARENA zamierzają stworzyć z tej imprezy wydarzenie cykliczne.
Esencja Natury 2011 dla Martyny Wojciechowskiej
Martyna Wojciechowska została wyróżniona nagrodą Esencja Natury za propagowanie zdrowego stylu życia poprzez media, między innymi na łamach miesięczników "National Geographic Polska" i "NG Traveler".
W uzasadnieniu nagrody czytamy: Jej życie pięknie ilustruje bliski związek człowieka z naturą i przywodzi na myśl wartości takie jak piękno, czystość, zdrowie, siła, odwaga, witalizm, zasady fair play. Wkład Martyny Wojciechowskiej w propagowanie postawy bliskiej naturze i przybliżanie nam najodleglejszych zakątków świata jest nieoceniony. Nagroda Esencja Natury została ustanowiona dwa lata temu przez Kapitułę obchodów jubileuszu 60-lecia firmy Herbapol Lublin S.A. Nagroda jest przyznawana wybitnym osobom, które w swojej twórczości inspirują się naturą. W ubiegłych latach nagrody otrzymali: Anna Maria Jopek i Sebastian Karpiel-Bułecka za inspirację naturą w sztuce; Jacek Pałkiewicz i Marek Kamiński za inspirację naturą w życiu; Profesor Halina Strzelecka i profesor Kazimierz Głowniak za inspirację naturą w pracach naukowych; oraz Maja Popielarska i Beata Pawlikowska za rozpowszechnianie idei zdrowego stylu życia poprzez media.
Dnia 5 września br. w Tyliczu, w Beskidzie Sądeckim, padł pierwszy klaps na planie najnowszego filmu z udziałem Marka Kamińskiego. Podróżnik stanął przed kamerą Wojciecha Szumowskiego, uznanego dokumentalisty. Powodem ponownego spotkania obu panów jest praca nad filmem podróżniczo-przyrodniczym, powstającym na zlecenie Kropli Beskidu, w którym Marek Kamiński odkryje i pokaże unikalne w Polsce zagłębie wód mineralnych.
Beskid Sądecki, ze względu na unikalną budowę geologiczną, to wyjątkowe i cenione zarówno w Polsce jak i w Europie zagłębie wód mineralnych i źródlanych wykorzystywanych w celach leczniczych i spożywczych. Swoim składem tutejsze wody, a wśród nich Kropla Beskidu, przypominają te występujące w Masywie Centralnym we Francji z jego słynnym uzdrowiskiem Vichy. Woda jest skarbem, czynnikiem niezbędnym do życia człowieka, dlatego w czasie moich wędrówek często do niej wracam. Tak było przy projekcie Ekspedycja Wisła, tak jest i tym razem, podczas podróży do Tylicza, do serca Beskidu Sądeckiego. Tu, w wodnym zagłębiu Polski, wyraźnie można poczuć, czym dla człowieka jest czyste źródło – mówi Marek Kamiński. Po moich podróżach na bieguny i pustynie, jestem zauroczony unikalnymi miejscami w Polsce, z ich wspaniałą, nieskażoną naturą. Odkrywam je dla siebie i innych. Tym razem chcę pokazać ludziom tereny wokół Tylicza, gdzie przyroda i człowiek żyją w symbiozie. Na planie zdjęciowym podróżnik ponownie spotkał się z Wojciechem Szumowskim, z którym wspólnie realizował już m.in. projekty White out – wyprawa poza cień i Z Polą przez Polskę oraz inne. To miejsce, zagłębie wód mineralnych wokół Tylicza, jest unikalne. Tutaj ludzi i naturę łączy historia i… woda. Tylicz to ostoja. Chcemy ją razem z Markiem pokazać – dodaje Wojciech Szumowski. Tylicz i rozlewnia naturalnej wody mineralnej Kropla Beskidu są położone na terenie obszaru Natura 2000. Premiera filmu planowana jest na 29 września 2011 roku.
Patronat National-Geographic.pl: Już 22 sierpnia Tyniecka Grupa Rowerowa rozpocznie wyprawę na południowy kraniec Europy!
W ubiegłym roku Tyniecka Grupa Rowerowa pod patronatem National-Geographic.pl wyruszyła w rowerową podróż z Krakowa do Warszawy. Trasa na wzór ekspedycji Marka Kamińskiego wiodła Bursztynowym Szlakiem wzdłuż Wisły - Królowej Polskich Rzek. W tym roku Grupa postanowiła podjąć nowe wyzwanie – udać się na najdalej wysunięty na południe punkt Europy – wyspę Gavdos należącą do Grecji. Zdobycie południowego skraju Europy jest jednym z etapów planowanego na cztery kolejne lata rowerowego projektu „4 krańce Europy” – oprócz wcześniej wspomnianego południowego krańca, członkowie Tynieckiej Grupy Rowerowej chcą dojechać na najdalej wysunięty: na zachód punkt Europy - przylądek Roca w Portugalii, przylądek Nordkapp leżący na północy Norwegii, oraz wschodni skraj naszego kontynentu, który znajduje się przy ujściu rzeki Bajdaraty do morza Karskiego. Jako, że Polska w tym roku objęła prezydencję w Unii Europejskiej podczas wyprawy młodzi ludzie odwiedzą miasta partnerskie Krakowa (Budapeszt i Zagrzeb), który przez pewien czas będzie pełnił rolę stolicy polskiej prezydencji. Droga do ojczyzny Homera prowadzić będzie przez malownicze pejzaże słowackich Tatr, Węgry – krainę która z przyczyn historycznych, od wieków była bliska Polakom. Po drodze grupa zwiedzi najpiękniejszy chorwacki park, uważany za jeden z cudów świata natury – Jeziora Plitwickie. Większość trasy w Chorwacji będzie wiodła wzdłuż wybrzeża. Będzie to wspaniała okazja do podziwiania architektury śródziemnomorskiej wraz z jej perłami: Splitem oraz Dubrovnikiem. Kolejnym etapem podróży będzie Czarnogóra, która zaskarbia sobie co raz większe grono fanów. Czarnogóra słynie z miejsc, których widok zapiera dech w piersiach. Wartość i znaczenie tych miejsc zostało docenione przez UNESCO, które wpisało m.in. Kotor na listę światowego dziedzictwa kultury. Po krótkim przejeździe przez Albanię grupa dojedzie do Grecji, kolebki kultury antycznej. Uczestnicy będą mieli okazję zobaczyć Meteory, Ateny oraz Kretę i cel podróży – Gavdos. Pierwszy etap projektu potrwa od 22 sierpnia do 30 września, w tym czasie członkowie wyprawy pokonają dystans około 3,5 tyś. km. Priorytetem naszej wyprawy jest nie tylko zdobycie „Krańców Europy” ale także zwrócenie uwagi na problemy osób szczególnie doświadczonych przez życie. Mamy marzenia, które możemy realizować, ale są ludzie, których jedynym marzeniem jest możliwość normalnego życia. Dla nich wyjście do sklepu to wysiłek porównywalny ze zdobyciem przez nas skrajów Europy. Naszym pragnieniem jest ich wesprzeć. Przy współpracy stowarzyszenia Sursum Corda oraz naszych sponsorów chcielibyśmy pomóc konkretnej osobie Marioli Mokrzyckiej, która uległa poważnemu wypadkowi komunikacyjnemu w 2008 roku i potrzebuje wsparcia finansowego na żmudną rehabilitację. Patronat nad naszą wyprawą „4 krańce Europy” objęli: Marek Kamiński – znany i ceniony polski podróżnik, Marta Sziłajtis-Obiegło – najmłodsza żeglarka, która samotnie opłynęła świat oraz prof. Jacek Majchrowski – Prezydent Miasta Krakowa. Więcej informacji o wyprawie na stronie Grupy: www.rowerytyniec.pl
Ruszyły przygotowania do VII edycji ECCO Walkathonu w Polsce!
Dnia 10 września br. na warszawskiej Agrykoli, już po raz siódmy w Polsce, odbędzie się ECCO Walkathon, największy charytatywny spacer świata, organizowany przez firmę ECCO - duńskiego producenta obuwia. To już siódma edycja tej wyjątkowej akcji w Polsce, a dwunasta na świecie!
Idea ECCO Walkathonu jest prosta: wystarczy spacerować po wytyczonych trasach, a za każdy przebyty kilometr organizator przedsięwzięcia, firma ECCO, przekazuje 4 złote na konto wybranej przez uczestnika fundacji. Zebrane fundusze zostaną przekazane na realizację ważnych społecznie projektów prowadzonych przez: • Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce - wsparcie rodzinnego domu czasowego pobytu dzieci „Puchatek” w Biłgoraju; • Fundację TVN „nie jesteś sam” – pomoc dzieciom chorym na mukowiscydozę; • Fundację Radia ZET – zakup sprzętu medycznego dla Kliniki Kardiologii Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi. Wszystkie dzieci, które wezmą udział w akcji będą zbierać pieniądze na rzecz podopiecznych warszawskiego ZOO. Na trasie najmłodszym będzie towarzyszył superbohater Evin – przybysz z odległej galaktyki, który będzie uczył jak dbać o środowisko naturalne, a także zaprosi do licznych konkursów, gier i zabawach edukacyjnych. Najważniejsze jest, że każdy ma szansę wziąć udział w tym wydarzeniu – bez względu na płeć, wiek, wykształcenie, zasobność portfela czy kondycję fizyczną. Uczucie satysfakcji gwarantowane, gdyż każdy spacerowicz ma szanse spędzić czas potrójnie pożytecznie: pomagając potrzebującym, spotykając się z rodziną i przyjaciółmi, spędzając czas zdrowo i aktywnie. – mówi Maciej Wyrwas, Marketing Manager ECCO Europe East. ECCO Walkathon jest organizowany na świecie od 12 lat. Pierwszy raz odbył się w 1999 roku w Kopenhadze. Wtedy to Karl Toosbuy, założyciel firmy ECCO wpadł na pomysł, jak połączyć aktywny wypoczynek z pomocą potrzebującym. Wprowadzając w życie najważniejsze wartości firmy ECCO zapoczątkował misję ECCO Walkathonu. Misję, która ma za zadanie uświadamiać, że aktywność fizyczna przyczynia się do poprawy jakości życia, a wspólne działanie może mieć dobroczynny wpływ na środowisko naturalne i nas samych. W ciągu dwunastu lat do charytatywnego spaceru dołączyli Duńczycy, Szwedzi, Norwegowie, Japończycy, Amerykanie i Niemcy, a siedem lata temu także Polacy. Z roku na rok ECCO Walkathon cieszy się w Polsce coraz większą popularnością. W 2010 roku z Agrykoli wyruszyło prawie 20 tysięcy osób, które łącznie uzbierały ponad 700 tysięcy złotych. Idea i formuła akcji tak bardzo spodobała się Polakom, że wspólny spacer jednoczy ludzi kultury, sztuki czy sportu. Imprezę od lat aktywnie wspierają znani i lubiani m.in. Rafał Bryndal, Iwona Guzowska, Tomasz Karolak, Marek Kamiński, Monika Olejnik, Maja Ostaszewska, Michał Piróg, Magdalena Różdżka, Małgosia Socha czy Dorota Wellman. Do tej pory we wszystkich ECCO Walkathonach na świecie, organizowanych na trzech kontynentach, udział wzięło 400 000 osób, które pokonały dystans równy 85 okrążeniom ziemi i uzbierały na cele charytatywne ponad 3.300.000 EURO. To dzięki ich wspólnemu wysiłkowi w ciągu zaledwie kilku lat ECCO Walkathon stał się jedną z największych międzynarodowych imprez charytatywnych na świecie. Siódma polska edycja ECCO Walkathonu odbędzie się 11 września (sobota) na warszawskiej Agrykoli. W tym roku przygotowano dwie trasy o długościach 6 i 10 kilometrów. Bilety do nabycia w sklepach ECCO na terenie całej Polski od 25 lipca 2011 roku w cenach: dorośli – 20 zł, dzieci do lat 12 – 15 zł. Bilet upoważnia do odbioru pakietu startowego w skład którego wchodzą: plecak, woda, jabłko, przewodnik po trasach i identyfikator.
Dnia 20 czerwca (poniedziałek) na Uniwersytecie Warszawskim Marek Kamiński i Krzysztof Wielicki poprowadzą spotkanie z jednym z największych według magazynu Fortune przedsiębiorców branży outdoorowej, z zamiłowania alpinistą, surferem i działaczem na rzecz środowiska – Yvonem Chouinardem. Chouinard przyjeżdża na premierę swojej książki „Dajcie im popływać” oraz filmu inspirowanego jego podróżą „180 stopni na południe”.
Spotkanie na Uniwersytecie rozpocznie się o godz. 17.00. O godz. 20.00 zapraszamy wszystkich gości na otwarte bezpłatne kino pod żaglami, organizowane na nadwiślańskiej barce RiverClub (400 m od mostu Śląsko-Dąbrowskiego, na wysokości Starówki) – pokażemy przedpremierowo film „180 stopni na południe”, będzie to także doskonała okazja aby zdobyć autograf od Chouinarda i zamienić z nim kilka słów. Do tańca przygrywać będzie kolektyw Ugly Casanova założony przez członka zespołu Modest Mouse – niestety z płyty a nie na żywo, ale za to głośno i z Waszym przytupem. Wstęp wolny. Czy Bill Gates, Lee Iacocca i Donald Trump chcieli zostać miliarderami? Yvon Chouinard, właściciel firmy odzieżowej Patagonia, marzył jako dziecko o zawodzie trapera. Jego życie potoczyło się jednak inną drogą. Pod koniec lat 50. zaczął sprzedawać z bagażnika samochodu własnoręcznie wykute haki do wspinaczki. Siedem lat później wydrukował pierwszy katalog wysyłkowy na kartce A4, a dzisiaj jest właścicielem firmy z ekskluzywną odzieżą sportową i obrotami rzędu 350 mln dolarów rocznie, nazywaną przez złośliwych Patagucci. Z Guccim na pewno ma tyle wspólnego, że jej historyczne kolekcje osiągają zawrotne ceny na aukcjach. Sam Chouinard uważa się przede wszystkim za surfera, alpinistę i działacza na rzecz środowiska, a dopiero później przedsiębiorcę. Film „180 stopni na południe” to niewątpliwie film drogi, odtworzenie epokowej podróży Yvona Chouinarda, założyciela Patagoni i Douga Tompkinsa, twórcy North Face’a w 1968 , której celem był wulkaniczny szczyt Cerro Corcovado w Ameryce Południowej. Tym razem obaj nestorzy są dobrymi duchami wyprawy, a jej właściwym bohaterem jest dwudziestokilkuletni współczesny hippis Jeff Johnson, alpinista, surfer, który wraz z napotkaną na Wyspie Wielkanocnej Makohe wyrusza śladami swoich idoli. Wyprawa do Corcovado szybko przeradza się w poemat dygresyjny; wymuszony postój na Wyspie Wielkanocnej jest pretekstem do spojrzenia na los i historię małych społeczności w zderzeniu z cywilizacją, a napotkani Chouinard i Tompkins pokazują jak godzić potrzeby tejże cywilizacji z ochroną środowiska. „Uczysz nie tego, co udało ci się osiągnąć, ale w jaki sposób” – mówi właściciel Patagonii, który nawiasem mówiąc na szczyt Corcovado się nie wspiął. 20.06.2011 (poniedziałek) , godz. 17.00 SPOTKANIE NA UNIWERSYTECIE WARSZAWSKIM; Auditorium Maximum, sala A.Mickiewicza, prowadzenie spotkania: Marek Kamiński i Krzysztof Wielicki godz. 20.00 KINO POD ŻAGLAMI: YouTube (2010); RIVER CLUB (ul. Wybrzeże Gdańskie na wysokości Starówki, 400 m. od mostu Śląsko-Dąbrowskiego). Zapraszamy!
Rodzinne podróże kontra telewizor! Apel do przedszkoli i szkół!
Poprzyjcie, prosimy, pierwszą w historii społecznościową inicjatywę ustawodawczą na Sejm… Dzieci i Młodzieży.
Chcemy, aby w dniu swoich obrad, 1 czerwca, tenże Sejm zrobił dzieciom prezent na Dzień Dziecka, i uchwalił dwa nowe prawa dzieci: 1. Prawo dzieci do soboty bez telewizora 2. Prawo dzieci do podróżowania z rodzicami w weekendy Dlatego zwracamy się z apelem do dyrekcji, nauczycieli i dzieci przedszkoli i szkół – podpiszcie się pod naszą inicjatywą ustawodawczą z przymrużeniem oka! Kolorowymi dłońmi! Jak to zrobić? Tutaj jest wzór plakatu, który można wydrukować lub potraktować jako inspirację do namalowania swojego dużego plakatu. Niech dzieci maczają dłonie w farbkach i robią kolorowe odciski pod tekstem nowych praw. Skany lub zdjęcia plakatów z dłońmi poparcia (lub tylko ilość złożonych podpisów poparcia), wraz z informacją o przedszkolu, szkole (nazwa placówki, adres) przesyłajcie Państwo na adres: redakcja@znanenieznane.pl Zapraszamy też do popierania nowych praw w Internecie. Zajrzyj tutaj O kampanii społecznej: Dzieci spędzają w soboty średnio 3 godziny 4 minuty przed telewizorem, a rocznie - 34 dni przed telewizorem, ich rodzice średnio w weekendy prawie 10 godzin, a rocznie – 54 dni! (najnowsze badania TNS OBOP, styczeń-kwiecień 2011). Celem tej kampanii społecznej jest zwrócenie uwagi na poważny i rosnący problem jakości więzi i bliskości w rodzinie. Kampania to społecznościowa inicjatywa ustawodawcza z przymrużeniem oka. Ambasadorem kampanii jest Marek Kamiński. Popiera nas również Anna Kobus i www.malypodroznik.pl Poparcie zbieramy w dziecinny sposób; np. ustanowiliśmy rekord w kategorii najdłuższa inicjatywa ustawodawcza skierowana do Sejmu Dzieci i Młodzieży: 30 metrów podpisów poparcia w formie kolorowych odcisków dłoni złożonych przez dzieci, młodzież i dorosłych w Świdnicy! Informację prasową o kampanii można znaleźć tutaj Zdjęcia ze startu akcji (w tym – zdjęcia Marka Kamińskiego z… czerwoną dłonią) są tutaj. Organizatorem kampanii społecznej jest Stowarzyszenie Wolna Przedsiębiorczość ze Świdnicy, pod patronatem Rzecznika Praw Dziecka - Marka Michalaka.