Bez czego nie rusza w trasę? Warsztat fotografa według Marka Arcimowicza [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Talent, wyobraźnia i pasja to podstawa w pracy fotografa, ale istotne są też narzędzia niezbędne do realizowania tej pasji. Marek Arcimowicz - Fotograf Miesiąca National Geographic - przedstawia swój fotograficzny niezbędnik. Pierwszy odcinek wideo-poradnika poświęcony jest przygotowaniom do wyprawy i pakowaniu. Kolejne części znajdziecie poniżej.
Część 2: obiektywy View Ediplayer on the source website Część 3: zapis View Ediplayer on the source website Część 4: światło View Ediplayer on the source website
Jak powstają najlepsze zdjęcia? TOP 4 ujęć Marka Arcimowicza [WIDEO]
Marek Arcimowicz - Fotograf Miesiąca National Geographic - opowiada o kulisach powstania czterech wybranych fotografii. Jak uchwycić na zdjęciu dynamikę i ruch, jak wydobyć emocje, co zrobić, żeby nasze ujęcia stały się niepowtarzalne? Posłuchajcie!
Od szarości Wałbrzycha po feerię barw Azji. Fotograficzna droga Marka Arcimowicza [STORYTELLERS]
Marek Arcimowicz od ponad 20 lat jest fotografem National Geographic Polska. Dzięki ciężkiej pracy i talentowi uzyskał opinię fotografa do zadań specjalnych. Ma na swoim koncie wiele ważnych i trudnych wypraw. Jak zaczęła się jego przygoda z fotografią? Kiedy uznał, że tym właśnie chce zajmować się w życiu? I jakie były najważniejsze punkty zwrotne w jego karierze? O tym opowiada w wywiadzie z cyklu Fotograf Miesiąca.
Ludzie duchy. Poruszająca opowieść Marka Arcimowicza z serca ośrodka dla albinosów [FOTOGRAF MIESIĄCA]
W 2015 roku świat usłyszał o dramacie afrykańskich dzieci dotkniętych albinizmem. Fotograf Marek Arcimowicz razem z Martyną Wojciechowską - ówczesną redaktor naczelną National Geographic Polska - pojechali do ośrodka Buhangija w Tanzanii, gdzie uczą się odrzuceni przez społeczeństwo albinosi. "Te momenty na zawsze pozostaną w mojej pamięci" - mówił potem Arcimowicz.
Marek Arcimowicz to fotograf do „zadań specjalnych", z 25-letnim doświadczeniem. Uczestnik i organizator wypraw wspinaczkowych, eksploracyjnych i naukowych. Z National Geographic Polska związany praktycznie od początku. Jednym z jego najsłynniejszych fotoreportaży jest opowieść o afrykańskich dzieciach cierpiących na bielactwo. To m.in. dzięki fotografiom Arcimowicza świat dowiedział się, jak wygląda ich życie. Zobacz galerię >> – Podczas realizacji materiału o albinosach wielokrotnie sytuacja emocjonalnie przyciskała mnie do ściany – mówił Arcimowicz po powrocie z Tanzanii. Fotografia Marka, która znalazła się na okładce magazynu National Geographic w maju 2015 roku przeszła do historii. Pojawiła się na niej Kabula, którą dziś wielu z nas doskonale kojarzy, jako córkę Martyny Wojciechowskiej. Opowieść o Kabuli obiegła świat dzięki filmowi Martyny Wojciechowskiej oraz okładkowemu materiałowi na łamach National Geographic. Historia dziewczynki, która straciła w wyniku bandyckiego napadu prawe ramię, a potem krok po kroku wracała do normalnego życia, pokonywała traumę, zdobywała wykształcenie stała się osią dokumentu o trudnym losie albinosów w Tanzanii, na których wciąż urządza się polowania. Wynika to z przesądów. Ludzie wierzą, że amulety z ciał albinosów zapewnią im zdrowie i dostatek. – Okładka jednego z numerów National Geographic powstała w bardzo ważnym dla nas i dla niej momencie, kiedy Kabula po latach rozłąki po raz pierwszy spotkała się z rodzicami, z rodzeństwem. Zapamiętam tę chwilę do końca życia. Kiedy siostra Kabuli objęła ją ramieniem od tyłu, wyłaniając się niejako z ciemności jak duch, widziałem ogromne wzruszenie, smutek i powagę w oczach tej siostry, ale i pewną zmianę w odbiorze świata w oczach Kabuli – wspominał Arcimowicz. View oEmbed on the source website – Była to chwila tak podniosła, pełna tak wielkiej energii i delikatności, że nie potrafiłem pohamować łez. Bardzo trudno mi było fotografować, bo nie byłem w stanie kontrolować ostrości ze względu na te łzy – dodaje fotograf. "Zdjęcia powstawały w szkole w Buhangija w Tanzanii, gdzie uczą się odrzuceni przez społeczeństwo albinosi. Aby dostać się do szkoły, dzieci z ośrodka w Buhangija są prowadzone w towarzystwie uzbrojonych strażników. Sam ośrodek jest otoczony betonowym murem zwieńczonym drutem kolczastym. Uzbrojona straż czuwa całą dobę nad bezpieczeństwem wychowanków, na których poza ośrodkiem urządza się polowania. Dla własnego bezpieczeństwa, dzieci z ośrodka w Buhangija żyją więc w swoistym więzieniu" - tak na Instagramie natgeopl Marek Arcimowicz opisuje życie w ośrodku, który odwiedził zaledwie pięć lat temu. W ośrodku przebywają dzieci z albinizmem, ale jest tu też kilkoro dzieci z ciężkimi upośledzeniami - niesłyszące, niewidome. Muszą jednak zadbać o siebie same, np. robiąc pranie. Mieszkają w ciasnych, zaciemnionych barakach, gdzie śpią na piętrowych łózkach. Jednak to jedyne miejsce, gdzie mogą być bezpieczni. Albinizm to genetycznie uwarunkowany problem z produkcją barwnika skóry - melaniny. Gdy jedno z rodziców jest albinosem, prawdopodobieństwo przeniesienia genu na dzieci wynosi 50%, gdy obydwoje mają ten gen, wtedy przypadłość przejdzie na potomstwo ze 100% pewnością. Albinizm to nie tylko bardzo biała skóra, niesie ze sobą też inne uciążliwe skutki, jak wady wzroku, czy wyjątkową wrażliwość na promienie słoneczne. W niektórych wierzeniach afrykańskich, albinosów uważa się za wcielenia duchów zmarłych. Istnieje też przesąd występujący głównie we wschodniej Afryce, że części ciała albinosów mają magiczną moc, która może przynieść szczęście posiadaczowi amuletów czy eliksirów sporządzonych z części ich ciał. Stało się to powodem prześladowań tej społeczności, a także licznych morderstw. View oEmbed on the source website
Fotograf miesiąca: Marek Arcimowicz. "Ten od zadań specjalnych" [STORYTELLERS]
Bohaterem cyklu Fotograf Miesiąca Storytellers jest Marek Arcimowicz - fotograf z 25-letnim stażem, związany z polskim wydaniem National Geographic od początku istnienia pisma.
Nie bez powodu Marek Arcimowicz - fotograf magazynu National Geographic Polska od początku istnienia pisma, czyli od 1999 roku - znany jest jako „fotograf do zadań specjalnych”. Fotografował we wszystkich strefach klimatycznych Ziemi. Z aparatem podróżował przez zaśnieżone pustkowia Spitsbergenu, pustynię Gobi, Papuę, Indie, Mongolię, po szczyty Himalajów. Był wielokrotnym uczestnikiem i organizatorem wypraw wspinaczkowych, eksploracyjnych i badawczych. Zawsze interesowało go to, co egzotyczne, nieznane, odległe. Jest absolwentem Wydziału Architektury i Urbanistyki, Politechniki Wrocławskiej i początkowo jego zainteresowania fotograficzne koncentrowały się właśnie wokół architektury i sztuki użytkowej. W późniejszych latach skupia się głównie na aspektach dynamiki i ruchu w fotografii, co wynika z jego zaangażowania w dalekie wyprawy i w sporty ekstremalne. W 2012 roku w ramach międzynarodowej ekspedycji naukowej do Wenezueli wspiął się na niezdobyty wcześniej szczyt Tramen Tepui. Plonem tej wyprawy było również odkrycie trzech nieznanych dotąd gatunków zwierząt. Od 2014 do 2018 pełnił funkcję fotografa w projekcie „Kobieta na krańcu świata” Martyny Wojciechowskiej. Jego fotoreportaż „Ludzie duchy” ze szkoły w Buhangija w Tanzanii, gdzie uczą się odrzuceni przez społeczeństwo albinosi, można było zobaczyć w wydaniu „National Geographic Polska” oraz podczas wystawy o tym samym tytule. Jego prace były eksponowane na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych, m.in. „Oczami fotografów National Geographic”, publikowano je też na łamach wydawnictw książkowych i prasy. W 2016 roku z rąk prezydenta miasta odebrał tytuł ambasadora Wałbrzycha - obok takich osobowości jak Krzesimir Dębski czy Olga Tokarczuk. Jest twórcą, gospodarzem i współorganizatorem festiwalu fotograficznego “FotoCamp”. Okazjonalnie - wykładowca akademicki. Jak sam mówi, żyje w międzykontynentalnym rozkroku, a w przerwach od pracy, mieszka z rodziną w górach. Przez najbliższe tygodnie Marek Arcimowicz w ramach projektu Fotograf Miesiąca Storytellers przejmie nasze konto @natgeopl na Instagramie. Zapraszamy w tę fotograficzną podróż! Więcej: arcimowicz.com i www.instagram.com/arcimarek
Poruszające zdjęcia albinosów do obejrzenia w Białymstoku. Otwarcie wystawy „Ludzie Duchy” w najbliższy piątek
– Podczas realizacji materiału o albinosach wielokrotnie sytuacja emocjonalnie przyciskała mnie do ściany – mówił fotograf Marek Arcimowicz po powrocie z Tanzanii. Otwarcie wystawy już najbliższy piątek w Białostockim Ośrodku Kultury.
Fotograf większość materiału wykonywał w ośrodku w Buhangija w Tanzanii, gdzie mieszkają i uczą się odrzuceni przez społeczeństwo albinosi. Materiał „Ludzie Duchy - białe ofiary czarnej magii” opublikowano po raz pierwszy w magazynie National Geographic Polska (nr 5, maj 2015). Fotografie Arcimowicza są też uzupełnieniem filmu "Ludzie duchy" w reżyserii Martyny Wojciechowskiej i Marka Kłosowicza (TVN). – Okładkowe zdjęcie powstało w bardzo ważnym dla nas i dla niej momencie, kiedy Kabula po latach rozłąki po raz pierwszy spotkała się z rodzicami, z rodzeństwem – wspomina Arcimowicz. – Zapamiętam tę chwilę do końca życia. Kiedy siostra Kabuli objęła ją ramieniem od tyłu, wyłaniając się niejako z ciemności jak duch, widziałem ogromne wzruszenie, smutek i powagę w oczach tej siostry, ale i pewną zmianę w odbiorze świata w oczach Kabuli. Była to chwila tak podniosła, pełna tak wielkiej energii i delikatności, że nie potrafiłem pohamować łez. Bardzo trudno mi było fotografować, bo nie byłem w stanie kontrolować ostrości ze względu na te łzy – dodaje fotograf. Partnerami projektu są National Geographic Polska, TVN, Orange, SONY. „Ludzie Duchy” w Białostockim Ośrodku Kultury 20 października 2017, godz. 18.00 – wernisaż wystawy Galeria BOK (foyer Forum), ul. Legionowa 5, Białystok Wystawa czynna do 20 listopada Wstęp wolny (Zaraz po wernisażu, w sali kinowej BOK o godzinie 18.45 odbędzie się prezentacja wykonana w technice diaporamy). Więcej: http://bok.bialystok.pl/wydarzenia/wydarzenie/marek-arcimowicz-ludzie-duchy/ http://bok.bialystok.pl/wydarzenia/wydarzenie/marek-arcimowicz-fotograf-planie-filmowym-projektu-knks/
Oto program Festiwalu Podróżników National Geographic we Wrocławiu. Będzie się działo!
Festiwal Podróżników we Wrocławiu odbędzie się już w ten weekend! Publikujemy program, aby przekonać jeszcze niezdecydowanych. Prelekcje, warsztaty, pokazy filmów, a wstęp na każde z wydarzeń jest wolny. Nie może was tam zabraknąć!
III edycja Festiwalu Podróżników potrwa dwa dni podczas, których będziemy mogli spotkać podróżnicze gwiazdy! Sobota 23.09.2017 Spotkania z prelegentami 10:30 Marek Arcimowicz: Wyprawa na Tramen Tepui. Wenezuela 12:00 Jakub Porada: Porada na Europę 13:30 Maciej Kamiński i Michał Woroch: Wheelchair Trip 15:00 Michał Cessanis: Tanie podróżowanie. Wietnam 16:30 Mateusz Waligóra: Rowerami na krańce świata 18:00 Krzysztof Starnawski: Granice eksploracji zalanych jaskiń. Ludzki umysł czy technika? 19:30 Po co blogować? The Ollie i Pojechana O sztuce blogowania Warsztaty 11:00 – 17:00 Akademia GOPR 14:00 – 16:00 Warsztaty fotograficzne Iwona El Tanbouli Jabłońska – Portret z podróży 17:30 – 19:00 Taneczna Podróż do Brazylii Seanse filmowe 11:00 Trekking the Great Wall 12:30 Sól Ziemi 14:00 Mission Saturn 15:30 Legend of the Monkey God 17:00 Before the flood 19:00 A Caliofornia Heist 20:30 Pokaz specjalny – Wrocławska fontanna Niedziela 24.09.2017 Spotkania z prelegentami 11:00 Małgorzata Szumska: Twarze Tajfunu. W poszukiwaniu szczęścia na Filipinach 12:30 Joanna Lamparska: Miasta do góry nogami 14:00 Szymon Radzimierski: Dziennik Łowcy przygód. Extremalne Borneo 15:30 Andrzej Bargiel: O ostatniej wyprawie na K2 Warsztaty 11:00 – 17:00 Akademia GOPR 11:00 – 14:00 Trzy Pomarańcze: Twórcze warsztaty dla dzieci. Opowieści o Meksyku 15:00 – 17:00 Mateusz Waligóra: Jak wyruszyć w podróż rowerową na krańce świata Seanse filmowe 17:00 Human Wszystkie zainteresowane osoby, które chcą być z nami w tych dniach po więcej szczegółów zapraszamy na: program festiwalu.
Targi Caravan Salon. Zobacz, co oferuje rynek camperów! [FOTORELACJA]
W ostatnią niedzielę, 3-go września zakończyły się, trwające od 26-go sierpnia, coroczne targi CARAVAN SALON, organizowane od 55 lat w Düsseldorfie. Skalę targów najlepiej obrazuje kilka podstawowych danych - ponad 600 wystawców w 13, ogromnych halach, których powierzchnia to 214.000 m2.
Skala targów wynika przede wszystkim ze skali rynku campingu i caravaningu w Niemczech i państwach okolicznych. Kiedy miesiąc wcześniej sam jechałem camperem na rodzinne wakacje do francuskiej Normandii, trudno było o moment na niemieckiej, holenderskiej czy francuskiej autostradzie, w którym w polu naszego widzenia nie byłoby widać kilku czy kilkunastu przyczep i camperów. Ten rynek w Polsce dopiero raczkuje. Wciąż mało jest u nas campingów oferujących komplet przyłączy (prąd, woda, ścieki), a tych czynnych cały rok - mniej niż palców jednej ręki. Zobacz galerię >>> Wokół szeroko pojętego campingowania wyrósł ogromny rynek. To nie tylko samochody i przyczepy - ale też ogromna infrastruktura (wspomniane pola campingowe, campingi, dostosowane „stellplatz’e” - czyli miejsca postojowe), dostawcy i producenci podzespołów do budowy pojazdów i przyczep, producenci i dostawcy sprzętu i akcesoriów, mapy, przewodniki, specjalistyczne biura podróży, czy wypożyczalnie. I choć w Polsce zmiany są już widoczne, a rynek/ruch camperowy i campingowy rozwija się dynamicznie, to wciąż powszechne są stereotypy i nasze wyobrażenie na temat takiej formy wypoczynku odbiega znacząco od możliwości.
Ostatnia szansa, by zobaczyć zdjęcia Marka Arcimowicza w wałbrzyskiej kopalni
Zapraszamy na finisaż wystawy „Ludzie duchy”. Pożegnaniu wystawy towarzyszyć będzie projekcja filmu Martyny Wojciechowskiej i Marka Kłosowicza o tym samym tytule.
W sobotę 10.06.2017 r. w odbędzie się finisaż wystawy Marka Arcimowicza "LUDZIE DUCHY”. Zdjęcia naszego fotografa można było oglądać od 24 marca w przestrzeni zabytkowej kopalni „Thorez”. Ze względu na duże zainteresowanie, jakie wzbudziła wystawa, ekspozycję przedłużono o dwa tygodnie. Na jutrzejszym finisażu odbędzie się projekcja filmu dokumentalnego Martyny Wojciechowskiej i Marka Kłosowicza pod tym samym tytułem. Fotografie Arcimowicza powstały właśnie podczas realizacji tego projektu, w ośrodku w Buhangija w Tanzanii, gdzie mieszkają i uczą się odrzuceni przez społeczeństwo albinosi. – Wielokrotnie sytuacja emocjonalnie przyciskała mnie do ściany – mówił Arcimowicz po powrocie z Afryki. I te emocje czuć w jego zdjęciach. Po projekcji odbędzie się spotkanie z autorem wystawy. Zapraszamy! Finisaż wystawy zdjęć Marka Arcimowicza 10 czerwca, sobota, godz 17.00, Stara Kopalnia, budynek B5 – Galeria Sztuki, Wałbrzych WSTĘP WOLNY Patronat i wsparcie wystawy: National Geographic Polska, TVN, SONY, Stara Kopalnia, UM Wałbrzych.
„Ludzie Duchy” Marka Arcimowicza w wałbrzyskiej Starej Kopalni. Wyjątkowa wystawa w wyjątkowym miejscu
Poruszające zdjęcia fotografa National Geographic - Marka Arcimowicza - 24 marca zagoszczą w przestrzeni kopalni „Thorez”. Otwarciu wystawy towarzyszyć będzie spotkanie autorskie oraz koncert muzyki afrykańskiej w wykonaniu zespołu „Foliba”.
25 fotografii Marka Arcimowicza - do tej pory wystawianych jedynie podczas zamkniętej premiery filmu "Ludzie duchy" w reżyserii Martyny Wojciechowskiej i Marka Kłosowicza - będzie można zobaczyć w zrewitalizowanej kopalni „Thorez”, gdzie obecnie mieści się ośrodek kultury „Stara Kopalnia”. Fotograf większość materiału wykonywał w ośrodku w Buhangija w Tanzanii, gdzie mieszkają i uczą się odrzuceni przez społeczeństwo albinosi. – Podczas realizacji materiału o albinosach wielokrotnie sytuacja emocjonalnie przyciskała mnie do ściany – mówił nam Arcimowicz po powrocie z Tanzanii. Materiał fotograficzny „Ludzie Duchy - białe ofiary czarnej magii” po raz pierwszy został opublikowany w magazynie National Geographic Polska w maju 2015 roku. Zdjęcie Kabuli – głównej bohaterki filmu o samym tytule - trafiło wówczas na okładkę majowego numeru. – Okładkowe zdjęcie powstało w bardzo ważnym dla nas i dla niej momencie, kiedy Kabula po latach rozłąki po raz pierwszy spotkała się z rodzicami, z rodzeństwem – wspomina Arcimowicz. – Zapamiętam tę chwilę do końca życia. Kiedy siostra Kabuli objęła ją ramieniem od tyłu, wyłaniając się niejako z ciemności jak duch, widziałem ogromne wzruszenie, smutek i powagę w oczach tej siostry, ale i pewną zmianę w odbiorze świata w oczach Kabuli. Była to chwila tak podniosła, pełna tak wielkiej energii i delikatności, że nie potrafiłem pohamować łez. Bardzo trudno mi było fotografować, bo nie byłem w stanie kontrolować ostrości ze względu na te łzy – dodaje fotograf. Poruszający materiał! Zapraszamy do wałbrzyskiej kopalni. Podczas wernisażu zaplanowano niespodzianki - spotkanie autorskie oraz koncert muzyki afrykańskiej - zagra zespół „Foliba”. Wystawa zdjęć „Ludzie duchy” 24.03.2017 - 28.05.2017 wstęp wolny Park Wielokulturowy Stara Kopalnia ul. Piotra Wysockiego 29 58-304 Wałbrzych www.starakopalnia.pl Wernisaż: 24.03.2017r. (piątek) od godziny 18.00 wstęp wolny Partnerami projektu są National Geographic Polska, TVN, Orange, SONY. Wystawę wsparli: Miasto Wałbrzych oraz Stara Kopalnia. Zobacz więcej: Białe ofiary czarnej magi >>> Ludzie duchy. Zobacz niezwykłe zdjęcia z wystawy Marka Arcimowicza >>>
Zebrali 20 tys. złotych dla WOŚP. Fotografowie National Geographic i najlepsi alpiniści spotkali się w górach, by pomagać
W karkonoskim schronisku PTTK Samotnia po raz piętnasty odbyła się „górska edycja” finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Tym razem z licznym udziałem fotografów National Geographic Polska.
Wszystko zaczęło się 15 lat temu i była to pierwsza tego typu inicjatywa w Polsce. Ludzie gór - alpiniści i fotografowie - spotykali się w schronisku, by dzielić się opowieściami i pasją, a dzięki licytacji górskich pamiątek i innych darów wesprzeć Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Do stałych - lub częstych - gości imprezy można zaliczyć m.in. Annę Czerwińską, Annę Milewską-Zawadową, Katarzynę i Andrzeja Mazurkiewiczów, Dariusza Załuskiego, Krzysztofa Wielickiego, Piotra Snopczyńskiego, Krzysztofa Starnawskiego, Bogdana Jankowskiego, Marcina Tomaszewskiego i wielu innych. Tym razem, rodzinnie związany z Samotnią, nasz fotograf - Marek Arcimowicz, zaprosił swoich redakcyjnych kolegów do uczestnictwa w imprezie. W styczniowy wieczór zdjęcia i opowieści zaprezentowali fotografowie National Geographic Polska: Adam Brzoza, Marcin Zaborowski i Paweł Młodkowski. Pojawił się też Maciek Biernacki - fotograf związany z magazynem w pierwszych latach działania polskiej edycji, oraz drugi redaktor naczelny - Marcin Jamkowski. Tegoroczną imprezę otworzył kameralny koncert Wolnej Grupy Bukowina. Licytacja górskich pamiątek - kulminacyjny punkt trzydniowego programu - przez wiele lat prowadzona była przez duet Piotra Pustelnika i Zbyszka Piotrowicza. Na aukcji, jak zawsze w swej formie kabaretowej, prowadzonej w tym roku przez Tomasza „Banana” Banasiewicza oraz przez Maćka „Sokoła” Sokołowskiego, wylicytowano wyprawowe spodnie himalaistki Anny Czerwińskiej. Nie zabrakło chętnych na pamiątki podarowane przez naszych fotografów. Za 700 zł "poszedł" limitowany kalendarz Lasów Państwowych autorstwa Pawła Młodkowskiego, o który toczył się zażarty bój. Był też piękny kalendarz tatrzański Adama Brzozy, czapeczka z Peru i wódka z Ugandy od Marcina Zaborowskiego. Marek Arcimowicz przekazał swoją ulubioną „fotograficzną torbę szczęścia”, a Marcina Jamkowski koszulkę z nurkowej wyprawy archeologicznej do Sierra Leone. Najważniejszym bohaterem aukcji od lat pozostaje jednak niepozorny bałwan Zenon, który powracając w kolejnych „inkarnacjach” wzbogaca akcję o niebagatelną kwotę - od kilkuset do kilku tysięcy złotych. Czasem powraca na aukcję w butelce... jako „woda po zeszłorocznym Zenonie”. W trakcie górskiego finału WOŚP w Samotni zebrano kwotę prawie 20 tys. złotych!
Już dziś wieczorem poznamy laureatów 12. Wielkiego Konkursu Fotograficznego. Zobacz, jak wyglądały obrady jury
Tak krystalizował się werdykt jury. Finał 12. Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic już za kilka godzin.
– W ciągu 12 lat trwania Wielkiego Konkursu Fotograficznego obejrzeliśmy w sumie około 500 tysięcy zdjęć – mówi redaktor naczelna Martyna Wojciechowska. Tylko w tym roku uczestnicy konkursu nadesłali 35 tysięcy fotografii. Obrady, obrady Te najlepsze wybrało jury pod przewodnictwem Tomasza Tomaszewskiego - w składzie: Martyna Wojciechowska (redaktor naczelna National Geographic Polska), Iwona El Tanbouli- Jabłońska (dyrektor artystyczna National Geographic Polska), Marek Arcimowicz (fotograf) i Paweł Młodkowski (fotograf). Za zamkniętymi drzwiami sali obrad nie brakowało gorących dyskusji. Jak co roku rozmowy przedłużały się, momentami było kontrowersyjnie, momentami zabawnie. Byliśmy na miejscu i podejrzeliśmy jurorów w trakcie obrad. Zobacz, jak krystalizował się werdykt >>> Finał WKF Laureatów 12. edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego poznamy podczas uroczystej gali, która odbędzie się dziś wieczorem. Wtedy też premierowo zaprezentujemy galerię zwycięskich prac na naszej stronie internetowej. Śledźcie nas na fanpage'u National Geographic Polska.
Wystartowała Photokina! To najważniejsze na świecie targi fotografii i filmu
Dziesięć olbrzymich hal targowych, premiery sprzętu i wyjątkowe spotkania. Na miejscu jest nasz fotograf, Marek Arcimowicz.
Poza wieloma premierami sprzętowymi, które mają tu miejsce, Photokina to wielkie święto fotografii. W dziesięciu olbrzymich halach targowych zgromadzono nie tylko sprzęt. Jest dużo firm działających wokół branży - czasopism, producentów fotoksiążek, ram, papieru, itd. Można również zobaczyć sporo niezłej fotografii (odbywa się tu wiele wystaw). Żeby uzmysłowić skalę targów tym, którzy tu jeszcze nie byli, wystarczy powiedzieć, że organizatorzy uruchomili specjalną, wewnętrzną linię autobusową na terenach targowych. Dziennikarze mają do dyspozycji dodatkowo darmowe taksówki, które poruszają się między najważniejszymi punktami targów. Photokina odbywa się w Kolonii co dwa lata. Tegoroczna edycja potrwa do 25 września. Marek Arcimowicz
Fotografujesz smartfonem? Rób to jeszcze lepiej [część II]
Wspólnie z Sony Mobile Communications zainicjowaliśmy projekt Akademia Xperia™. Oprócz cyklu porad na temat fotografowania smartfonem, przygotowanych przez zawodowego fotografa National Geographic, Marka Arcimowicza, zapraszamy na warsztaty fotografii smartfonowej.
Prosta porada na początek - wyłącz dźwięk migawki. Po krótkim czasie będziesz dobrze wiedział kiedy robisz zdjęcie. Twoje „obiekty” nie tak szybko... i o to chodzi! Wykorzystaj największy atut telefonu jako aparatu – jego niepozorność. Porada druga - sortuj zdjęcia, kasuj śmieci, ale nie popadaj w nagłą manię kasowania. Czasem warto „się przespać” ze zdjęciem, po jakimś czasie dystans pomaga dostrzec coś, co wcześniej umykało. Jednym z rozwiązań jest stworzenie katalogu - np. PEWNIAKI - i tam można przerzucać te kadry, które chcemy zachować. Porada trzecia - znajdź dobrą appkę do obróbki zdjęć i poznaj jej możliwości. Polecam Aviary, Photoshop, niezłe możliwości daje Instagram. Znajdź swój ulubiony styl i bądź konsekwentny. Nie namawiam do braku rozwoju, tylko - raczej eksperymentuj, lecz nie goń za modami. Trochę tak - żeby dopasować ewentualny efekt do tematu, a nie temat do efektu... Kiedy wszyscy zachłysnęli się appkami - idź pod prąd. Kombinuj ze światłem (świeczka, latarka, kolorowe żarówki, sztuczne ognie, lampki choinkowe). Wykorzystaj refleksy - w szybie, lustrze, wodzie. Nie bój się fotografii pod światło, w ruchu. Czasem wystarczy obrócić telefon wokół osi obiektywu w trakcie robienia zdjęcia, by uzyskać niesamowite efekty! Selfie stick - nuda! - ale odwróć go i zrób zdjęcia z innej perspektywy - to co innego. Skatepark, stół bilardowy, stok narciarski, ścianka wspinaczkowa, plac zabaw, szyberdach samochodu w trakcie jazdy – możliwości są nieograniczone! Stwórz swój własny świat obrazu, wyobraźni i zaproś do niego innych. Wybierz i wydrukuj swoje najlepsze zdjęcia. Nie odwlekaj tego - pliki mają krótki żywot w porównaniu z kawałkiem papieru. A za 25-30 lat te same zdjęcia nabiorą wartości! Marek Arcimowicz
Fotografujesz smartfonem? Rób to jeszcze lepiej
Poznaj rady fotografa Marka Arcimowicza oraz weź udział w warsztatach fotograficznych Akademia Xperia.
Ładne zdjęcia robi ten aparat? To jedno z tych pytań, które najczęściej słyszy zawodowy fotograf. I jedno z tych najbardziej denerwujących... Dlaczego? Bo to trochę tak, jakby spytać, czy ten pędzel maluje ładne obrazy albo czy tamten ołówek rysuje ładne portrety. To tylko narzędzia. Właściwie użyte mogą dać dobre efekty. Wszyscy fotografujemy, coraz rzadziej klasycznymi aparatami fotograficznymi, a coraz częściej telefonami. Największym atutem użycia telefonu jest fakt, że w zasadzie cały czas mamy go pod ręką. Jest mały, lekki i dość dyskretny – to chyba jego największe zalety. Nawet jeśli osiągniemy wyższy poziom zaawansowania, mało kto będzie nas traktował poważnie. I o to chodzi! Dzisiejsze aparaty wbudowane w telefon mają całkiem dobre parametry obrazu, stanowią więc niezłe narzędzie dokumentalisty. Jak fotografować smartfonem? Poniżej kilka porad, jak wyciągnąć więcej z aparatu w telefonie. 1. Przyzwyczajenie Tak, musisz nabrać odruchów, niech TEN aparat stanie się przedłużeniem twojej ręki i głowy. Z pełną świadomością pojedź na wycieczkę i staraj się pracować wyłącznie telefonem. Wiem, są ograniczenia, ale o to właśnie chodzi. Trzeba się nauczyć korzystać w 100% z tego, co się ma. Serio. 2. Poznaj swój sprzęt Dokładnie przepracuj jego funkcje. Nie żartuję. Sprawdź np. jak pracuje wbudowana lampa – jej zasiąg i moc są ograniczone, ale w wielu sytuacjach mogą uratować kadr. Poznaj dokładnie menu, by nie szukać nerwowo funkcji w trakcie fotografowania. 3. Znajdź swoje ulubione proporcje kadru. Można je ustawić – ale, nie przeskakuj co chwilę, bo zanim zmienisz 16:9 na 1:1, bo kwadrat byłby lepszy – ujęcie może Ci uciec. Jasne, przy fotografowaniu krajobrazu masz czas by zmienić kwadrat na panoramę, ale odwrotnie – np. by sportretować dziecko... zanim ustawisz aparat, może być za późno. Poza tym, zawsze można coś zmienić w appkach do edycji, proporcje obrazu też – z tym, że jeśli sensor ma proporcje prostokąta czyli 16:9 lub 4:3 – to kwadrat zrobisz w edycji bez strat. Odwrotnie – już nie, bo kwadrat jest wycinkiem. Naucz się tylko „na oko“ kadrować w trakcie robienia zdjęcia, tak by mieć odpowiedni margines. 4. Nie fotografuj bez zastanowienia. To choroba fotografii cyfrowej – nie mamy ograniczeń ilościowych, więc najpierw wciskamy spust raz, dwa, trzy...dziesięć... a potem myślimy. Trzeba odwrotnie. Może jeden, czy dwa kadry spontanicznie, na szybko nie zaszkodzą, bo sytuacja możę uciec i trzeba działać instynktownie, ale naprawdę – prawdziwe zdjęcia robi się głową. I nogami, bo zwykle trzeba się też nachodzić... - Marek Arcimowicz Warsztaty Fotograficzne Akademia Xperia TM Redakcja National Geographic Polska wspólnie z Sony Mobile Communications zainicjowała projekt Akademia Xperia TM. Oprócz cyklu porad na temat fotografowania smartfonem, przygotowanych przez zawodowego fotografa National Geographic, Marka Arcimowicza, zapraszamy na warsztaty fotografii smartfonowej. By wziąć w nich udział, wystarczy tylko ciekawie i przekonująco odpowiedzieć na pytanie: Dlaczego to właśnie Ty powinieneś/powinnaś wziąć udział w warsztatach fotograficznych z Markiem Arcimowiczem? Odpowiedzi przesyłajcie wyłącznie drogą elektroniczną na adres mailowy: nationalgeographic_projekty@burdamedia.pl.Na zgłoszenia czekamy do 10 sierpnia br. Autorzy 15 najlepszych odpowiedzi zostaną zaproszeni na warsztaty i otrzymają do testów najnowsze smartfony Sony Xperia TM X. Warsztaty Akademia Xperia TM odbęda się 30 sierpnia br. w Warszawie. Regulamin rekrutacji na warsztaty Akademia Xperia TM jest dostępny w siedzibie Organizatora oraz na stronie internetowej wkf.national-geographic.pl
Jak powstała okładka nowego "National Geographic"? [wideo]
Podczas realizacji materiału o albinosach wielokrotnie sytuacja emocjonalnie przyciskała mnie do ściany – mówi fotograf "National Geographic" Marek Arcimowicz, który w Tanzanii robił zdjęcia do materiału "Ludzie duchy".
Arcimowicz był w Afryce razem z redaktor naczelną Martyną Wojciechowską. Odwiedzili ośrodek Buhangija, gdzie żyją m.in. dzieci chore na albinizm. Dziś jest ich tam 241, ale liczba ta stale rośnie. Umieszcza się je tam z obawy o ich bezpieczeństwo. Wielu Tanzańczyków wierzy bowiem w magiczną moc ciał albinosów. Polują na nich, by z ich odrąbanych kończyn robić amulety. Tak do ośrodka trafiła m.in. 17-letnia Kabula. Nieznani sprawcy pozbawili ją ręki. Dziewczyna cudem przeżyła. – Okładka majowego numeru powstała w bardzo ważnym dla nas i dla niej momencie, kiedy Kabula po latach rozłąki po raz pierwszy spotkała się z rodzicami, z rodzeństwem – wspomina Marek Arcimowicz. – Zapamiętam tę chwilę do końca życia. Kiedy siostra Kabuli objęła ją ramieniem od tyłu, wyłaniając się niejako z ciemności jak duch, widziałem ogromne wzruszenie, smutek i powagę w oczach tej siostry, ale i pewną zmianę w odbiorze świata w oczach Kabuli. – Była to chwila tak podniosła, pełna tak wielkiej energii i delikatności, że nie potrafiłem pohamować łez. Bardzo trudno mi było fotografować, bo nie byłem w stanie kontrolować ostrości ze względu na te łzy – dodaje fotograf. Co jeszcze wzruszyło Arcimowicza w Tanzanii? Jak wspomina pracę z chorymi na bielactwo dziećmi? View oEmbed on the source website .
Rusza 9. Warszawski Przegląd Filmów Górskich
Już wkrótce rozpoczyna się kolejna, dziewiąta edycja Warszawskiego Przeglądu Filmów Górskich (11-16 XII 2012). Program jest wyjątkowo bogaty, dlatego też został rozłożony aż na sześć dni
Dwa pierwsze dni (11 i 12.XII) to projekcje słynnego cyklu wspinaczkowego Reel Rock Tour (2011 i 2012). Te pokazy zaplanowano w kinie Wisła. Część główna imprezy odbędzie się tradycyjnie w Kinotece (PKiN) w dn. 13-16.XII. Obok wielu wspaniałych filmów z ostatniego okresu będzie też projekcja głośnego obrazu Temperatura wrzenia z 1976 roku z wyprawy Wandy Rutkiewicz na Gasherbrumy. A oprócz tego spotkania z licznymi honornymi gośćmi, takimi jak choćby Anna Czerwińska, Ola Taistra, Marek Arcimowicz, Artur Hajzer, Darek Załuski, a przede wszystkim Bernadette McDonald z Kanady. Na bibliofili będzie czekało stoisko z wydawnictwami górskimi . Pełny repertuar na stronie: www.przeglad.turnia.pl Zapraszamy wszystkich fanów gór i miłośników wielkiej przygody.
U stóp zaginionego świata. Polska wyprawa do Wenezueli
Zaczynamy wspinaczkę. Michał Kochańczyk, podróżnik, mruży oczy z niedowierzaniem, fotograf Marek Arcimowicz pogwizduje z podziwem, a ja, balansując na mokrej skale, rozmyślam: „Ta góra naprawdę istnieje...”.
Tramén Tepui i sąsiadujące z nim Ilú Tepui otwierają od północy pasmo Roraimy położone w regionie La Gran Sabana, gdzie Wenezuela styka się z Gujaną i Brazylią. Niełatwo je znaleźć, bo zdają się wędrować na mapach. Nie dość, że na każdej mają inną lokalizację, a rozbieżność wysokości waha się od ok. 2400 do 2700 m n.p.m., to jeszcze zamieniają im się nazwy. I tak, Tramén staje się Ilú, Ilú – Tramén, a samo słowo ilú występuje czasem w brzmieniu irú lub urú. Niezmienne jest tylko słowo tepui, które w języku Indian Pemón oznacza górę. Tych różnic nie można tłumaczyć faktem, że przez większość roku tepui są niewidoczne, bo toną w chmurach. Leżące w niedostępnych obszarach południowo-wschodniej Wenezueli są po prostu bardzo słabo poznane. Na ich szczytowe plateau dostawały się nieliczne ekspedycje, i to helikopterem, by badać jaskinie i formacje geologiczne. Nikt jednak, jak mówią Indianie, wenezuelscy tepuieros (eksperci od wspinaczek na tepui) i dostępna literatura, nie wybrał najbardziej tradycyjnej drogi eksploracji Tramén Tepui – własnymi siłami, od podnóża do szczytu. Zespół się nieco zmieniał, a my od 2009 r. wraz z Michałem Kochańczykiem, znawcą gór całego świata, staraliśmy się doprowadzić drogę na szczyt. Za trzecim razem, w lutym 2012 r., zdobyli go: fotograf Marek Arcimowicz oraz dwóch wenezuelskich wspinaczy Alberto Raho i Mario Osorio. Dzięki współpracy z Muzeum Zoologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego dostaliśmy wsparcie Wenezuelskiego Instytutu Badań Naukowych, które pomogło nam ustalić, że odkryte przez nas endemiczne gatunki motyli i żaby jeszcze nie zostały opisane. Przyrodnicy i eksploratorzy nie bez kozery nazwali badany przez nas obszar Pan- tepui, czyli wyspy na niebie. Są to bowiem góry o pionowych ścianach wybijające się nawet na 1000 m z zielonego morza sawanny. Do grona entuzjastów tego obszaru należał Arthur Conan Doyle. Zainspirowany wykładem Everarda Im Thurna, pierwszego zdobywcy najwyższego tepui Roraima, opublikował w 1912 r. książkę fantastyczno-przygodową Zaginiony świat. Opisuje w niej dinozaury, małpoludy, naukowców i poszukiwaczy przygód w prehistorycznej scenerii tepui odizolowanych od świata przez miliony lat. Nawet dziś, gdy wydaje się, że na ziemi niewiele pozostało miejsc do eksploracji, region Pantepui wciąż jest niczym róg obfitości dla taksonomów. Kłótnia o wyspy na niebie Skąd to bogactwo endemitów fauny i flory tepui? Biogeografowie spierają się o to od dekad. Jedni mówią, że gatunki górskie, często znajdowane wyłącznie na szczycie jednego tepui, są reliktami taksonów dawniej powszechnie występujących na całym płaskowyżu La Gran Sabana. Erozja skał prekambryjskich i miejscowe ich wypiętrzanie odizolowały przyrodę na miliony lat, tworząc niepowtarzalne warunki dla rozwoju endemitów. Tak głosi hipoteza zwana wikaryjską, która zakłada wspólne pochodzenie gatunków z Afryki, Ameryki Południowej i Australii, niegdyś tworzących jeden prakontynent Gondwanę. Coraz więcej badań genetycznych i taksonomicznych przemawia jednak za przeciwstawną hipotezą dyspersalistów. Zakłada ona, że obszar tepui został zasiedlony przez gatunki, które przemieściły się z Andów. Nie byłoby to możliwe we współczesnych warunkach klimatycznych i biotycznych, ale w plejstocenie, podczas zlodowaceń i roztopów, tworzyły się korytarze ekologiczne sprzyjające tego typu procesom. Spór, która hipoteza jest prawdziwa, mają rozstrzygnąć badania nad grupami modelowymi. Dotychczas najwięcej uwagi poświęcono roślinom naczyniowym i kręgowcom lądowym, w tym najlepiej poznanym pod względem systematycznym i biogeograficznym ptakom. Tymczasem dużo liczniejszymi grupami systematycznymi niż ptaki są owady, np. motyle. – Spośród tych należących do rzędu łuskoskrzydłych poznaliśmy już 200 tys. gatunków – mówi dr hab. Tomasz Pyrcz z Muzeum Zoologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego posiadającego jedną z najwspanialszych w Europie kolekcji motyli z Ameryki Południowej. Z tego właśnie powodu to motyle są głównym obiektem naszej eksploracji na Tramén Tepui, a wyniki badań morfologicznych i genetycznych mają przyczynić się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, skąd pochodzą gatunki zasiedlające góry tepui. – To mój rekord! 16 za jednym razem! – obwieścił triumfalnie Alberto, wenezuelski wspinacz sportowy, i strącił z dłoni meszki puri-puri, które unicestwił klaśnięciem. Było to jednak niczym wobec nadciągającej chmary ich pobratymców kąsających bezszelestnie dzień i noc i pozostawiających po sobie niedopitą kroplę naszej krwi. Puri-puri stały się znakiem rozpoznawczym La Gran Sabana. Nieznośne owady w tropikach? Nikogo to dziwić nie powinno. Jednak nawet wytrawny eksplorator Alexander von Humboldt, badając w 1800 r. połączenie dorzecza Amazonki i Orinoko (Casiquiare) położone we wschodniej części regionu Pantepui, uciekał się do zakopywania w błocie, spania w drzewach, wcierania w skórę tłuszczu kajmanów i żółwich jaj – wszystko, by się uwolnić od insektów i nieznośnego swędzenia. Nas wilgotność, upał i litry wcieranych w skórę repelentów wprawiały w deliryczne wizje. Nawet dinozaur wędrujący po Gran Sabana chyba by nas wówczas zbytnio nie zaskoczył. El capitan – wódz wioski Wuarapta, ostatniego posterunku cywilizacji przed puszczą – obserwował nas z rozbawieniem. Sam stosował inny środek – podpalał bogate w węgiel termitiery i sawannę. Dym przeganiał mazak – komary. Metoda miała jednak skutki uboczne, zdarzało się bowiem, że ogień zajmował krytą strzechą chatę. Niewiele brakowało, by pochłonął i tę, w której zostawiliśmy część naszego cennego ekwipunku. Tajemnice karłowatego lasu Cisza. Upływa kolejne 10 minut, stoję i czekam. Cisza. Wyjścia są dwa: podążający za mną Wenezuelczyk Mario też rozpoczął kontemplację ciszy albo wpadł w dziurę w misternie uplecionym hamaku z unoszących się metr nad ziemią korzeni krzewów z rodzaju Bonnetia. Tu zakonna surowość. Las gęsto splątany, niski, niemal karłowaty. Ciche, utajone życie, melancholijne objęcie się sękatych ramion, nawzajem powczepianych w siebie. Nie po to, by dławić i wzajemnie obalać, ale podtrzymywać. Razem stawiać opór. Tu na gołych skałach pozbawionych gleby, gdzie korzenie mogą tylko pełzać po litym kwarcycie, możliwość przetrwania daje tylko gromada. To pocieszające słowa Macieja Kuczyńskiego, autora książki Tajemniczy płaskowyż, który miał, podobne jak ja, trochę niepokojące odczucia wobec tajemniczej plątaniny karłowatego lasu powyżej 1800 m n.p.m. W 1976 r. Kuczyński kierował polsko-wenezuelską wyprawą eksplorującą wznoszącą się nad Orinoko dziewiczą część tepui Sarisariñama i największe naturalne studnie świata wraz z labiryntem pierwszych znanych jaskiń w kwarcycie. Na skalnym podłożu, na którym stoję, trwa nieustanna walka roślin o każdy centymetr kwadratowy powierzchni pozwalającej uzyskać dostęp do promieni słonecznych i uniknąć kontaktu ze spływającymi po stoku potokami wody opadowej. To jedna ze strategii przetrwania. Co innego mogą bowiem zrobić rośliny, gdy większość azotu, fosforu i innych składników mineralnych jest wypłukiwana hektolitrami deszczu z i tak już ubogiej gleby? Zjeść zwierzę. Na szczęście Maria nie są w stanie pochłonąć, o czym wkrótce się przekonuję, gdy wyłania się zza zielonej ściany lian. Rośliny na polowaniu Rośliny mięsożerne – przewrotność łańcucha troficznego – fascynowały Darwina. Skłoniły go do eksperymentów na rosiczkach i publikacji książki Insectivorous Plants (Owadożerne rośliny). Ich wenezuelską plejadę otwiera endemiczna dla obszaru Pantepui Heliamphora. Jej nazwa nie pochodzi od greckiego helios – słońce, a helos – błoto, pośród którego występuje. Tymczasem ja, przyczajona w plamie słońca z siatką na motyle, zauważam w gąszczu wysokich na półtora metra bromelii plątaninę białych, półprzezroczystych „korzeni” zakończonych pęcherzykami. Pływacze! – Takie wspólne występowanie dwóch roślin mięsożernych: pływacza Utricularia humboldtii i bromelii Brocchinia tatei to prawdziwe kuriozum – już w Polsce przyznaje dr Bartosz Płachno z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pływacze wykształcają pułapki przypominające pęcherzyki, które służą do chwytania drobnych organizmów, np. skorupiaków. Funkcjonują one tylko w środowisku wodnym. A tutaj oczek wodnych brak, więc korzystają z wody opadowej zgromadzonej przez rozetowy układ liści bromelii. I nie ma między nimi interakcji pasożytniczej! Kolejna unikatowa cecha U. humboldtii to błyskawiczne kiełkowanie nasion: już parę godzin po wpadnięciu do wody. Mięsożerny gospodarz tej interakcji – bromelia Brocchinia tatei – wykształca korzenie, które pełnią głównie funkcję czepną do podłoża i nie pobierają substancji mineralnych czy wody. B. tatei poprzez absorpcyjne mikrowłoski po wewnętrznej stronie liści wchłania wodę i mikroelementy. Są one uwalnianie z rozkładających się zatopionych owadów i skorupiaków tworzących mikroekosystem bromelii. Taką biologiczną zupę trzeba wpierw wydobywać z rośliny, a następnie filtrować, by zdobyć wodę. Choć deszcz nie był sprzymierzeńcem wyprawy, stanowił jedyne źródło wody, gdyż wszystkie strumienie Tramén Tepui są pochodzenia pluwialnego (deszczowego). Każda modyfikacja zielonej plątaniny ma swoje podłoże ekologiczne i ewolucyjne. Liście Aspidosperma steyermarkii pokryte są woskiem ograniczającym parowanie z ich powierzchni, a ich grubość zabezpiecza je przed silnymi podmuchami wiatru. Jak długie wąsy z każdej niemal gałęzi zwisa oplątwa brodaczkowata (Tillandsia usneoides), nadając chmurnemu lasowi górskiemu mistyczny wygląd. Jest ona skrajnym epifitem – nie ma korzeni ani liści, a wilgoć chłonie całą powierzchnią splątanych pędów. Zaś rośliny z rodzaju Chimantaea – niskie w rozetkowatym kształcie – są tak bogate w węgiel, że można nimi palić podczas deszczu. Rozmyślania nad dostosowaniami ewolucyjnymi tutejszej fauny i flory przerywa mi bzyczenie. Po chwili z obserwatorki mikroświata zmieniam się w obiekt obserwacji – staję twarzą w... dziób z endemicznym rudobrzuchym kolibrem Campylopterus hyperythrus, który metr ode mnie zawisa w powietrzu. Spłoszony podmuchem wiatru znika tak jak się pojawił – niezauważalnie. Efemeryczne odkrycie Rytmicznie dysząc, cała pięcioosobowa ekspedycja oraz Indianie docierają do „tęczowego lasu” – obozu, którego nazwy nie trzeba wyjaśniać. Nad naszymi głowami w jednej sekundzie pojawia się efemeryczny zwiadowca – motyl z rodzaju Erateina, który szybko dołącza do kolekcji z Tramén Tepui. Jednak zupełnie nie pasuje do okazów zebranych do tej pory – niedużych, w brązowych kolorach maskujących. Ten jest wielobarwny, z delikatnymi ogonkami. Przykuwa moją uwagę na dłużej, ale konieczność rozłożenia obozu przed zmrokiem sprawia, że zapominam o znalezisku. Już w Polsce okaże się, że jest to najważniejsza entomologiczna zdobycz wyprawy. Tomasz Pyrcz, który sam odkrył i opisał 250 nowych dla nauki gatunków motyli, tłumaczy, nie kryjąc emocji: – Bardzo liczny rodzaj Erateina występuje głównie na obszarach Andów, gdzie znajduje się jego centrum bioróżnorodności. Jedynie pojedyncze gatunki są znane z innych pasm górskich Ameryki Południowej, zaś z całej wielkiej Wyżyny Gujańskiej jest to zaledwie drugi wykazany gatunek! Na podstawie wstępnych badań stwierdzono również, że nie jest on bliżej spokrewniony z żadną znaną grupą gatunków andyjskich. To spostrzeżenie dorzuca drew do ognia sporu o pochodzenie fauny z obszaru Wyżyny Gujańskiej. Niezbędne są badania genetyczne. Ginące we mgle labirynty przedziwnych formacji skalnych z wietrzejącego od milionów lat piaskowca więżą mnie na dłuższy moment. Z oddali dobiega trochę niecenzuralna mieszanina angielskiego i hiszpańskiego, kiedy Marek, Alberto i Mario atakują szczyt, ja zaś błądzę po rozległym plateau 200 m poniżej. Nie jestem jednak sama – niechcący trącony kamień odsłania maleńką ropuchę w smolistym kolorze. To Oreophrynella nigra. Obie zamieramy, jednak nie trwa to długo, bo przez radiotelefon słyszę głos Marka: „Znalazłem jakąś żabę w ścianie, chcesz ją?”. Jak się potem okazuje, jest to bliska koleżanka mojego znaleziska z endemicznej rodziny Oreophrynella, w której ropuchy nie skaczą, a spacerują między oczkami wodnymi na najwyższych plateau tepui. Co niezwykłe, to czarne trzycentymetrowe maleństwo zaatakowane przez drapieżnika broni się nietypowo – zwija się w kulkę i wytacza z miejsca zagrożenia. Choć preferuje wolne spacery, rozmnażanie przebiega u niej ekspresowo. Już minutę po wyjściu z jaja ropucha gotowa jest do życia – zupełnie pomija fazę kijanki. Młode osobniki mogą zaś liczyć na niezwykłą w świecie płazów opiekę rodzicielską! Tepui gości nie zachęca Na górnych plateau tepui środowisko jest wyjątkowo niegościnne. Życie toczy się w nieprzemijającej chmurze deszczowej z silnymi podmuchami wiatru. Słońce wizytuje je rzadko, a jeśli już się pojawi – pali skórę w ciągu paru chwil. Nic dziwnego, że organizmy robią wszystko, by zaoszczędzić energię, poprzez bardzo wolne przemieszczanie się czy „niepełne” rozmnażanie. Zaskakujące jest to, że w porównaniu z górskim lasem chmurnym Andów bioróżnorodność Pantepui jest bardzo niska. Występuje tu np. około 30 gatunków motyli górskich, podczas gdy w Andach na podobnych wysokościach jest ich jakieś 3 tys. Zapytany o przyczynę tego stanu rzeczy Tomasz Pyrcz zamyśla się. – Można sięgnąć po hipotezy masowego wymierania wywołanego drastycznymi zmianami środowiskowymi, regionalnym ochłodzeniem klimatu czy też jego osuszeniem – odpowiada. – Nie dysponujemy jednak jakimikolwiek danymi na ten temat. Czy warto się zatem spieszyć z badaniami nad Pantepui? Fluktuacje klimatu, które zauważają również Indianie, mogą doprowadzić do wyginięcia wyjątkowych, wrażliwych ekosystemów, szczególnie na najwyższych partiach tepui, nim zdążymy je poznać i opisać. Niekontrolowany ruch turystyczny też stanowi zagrożenie. Nie tylko to, co nad ziemią, kusi ludzi – podziemne złoża złota i diamentów przyciągają na La Gran Sabana nie zawsze legalnie działających przedsiębiorców, dla których ochrona przyrody to puste hasło. – Hurra, jesteśmy na szczycie! – słyszę nagle krzyk moich towarzyszy wyprawy. Odmienność. To wspólny mianownik dla całego Pantepui. Każda kolejna ekspedycja naukowa dorzuca jakiegoś odmieńca ze świata fauny i flory. To wielki poligon eksperymentalny ewolucji, na którym naukowcy starają się dociec, w jaki sposób powstał ten unikatowy ekosystem. Czy rośliny i zwierzęta odbyły wędrówkę w odległych okresach geologicznych, czy też są efektem ewolucji w izolacji, która od ukształtowania tarczy gujańskiej doprowadziła do powstania fascynujących form? Zaginiony świat tepui wciąż ma swoje tajemnice.