Rekord Głównego Szlaku Beskidzkiego. Ficek przebiegł 500 km w 107 godzin!
Roman Ficek, ultramaratończyk ze Skawicy, ustanowił nowy rekord Głównego Szlaku Beskidzkiego. Trasę liczącą blisko 520 kilometrów pokonał dokładnie w ciągu 107 godzin i 25 minut. Tym samym poprawił wcześniejszy rekord – należący do Rafała Bielawy – o 1,5 godziny.
„Zrobił to!! Roman Ficek kwadrans temu osiągnął metę Głównego Szlaku Beskidzkiego ustanawiając nowy rekord trasy z czasem 107h 25min bez żadnego wsparcia z zewnątrz! Ponad 4 dni ciągłego biegu, 500-kilometrowy odcinek trasy, ponad 20 tys. metrów przewyższeń, zaledwie kilka godzin snu, wymagające warunki pogodowe i 5kg plecak wypełniony ekwipunkiem!” – taki wpis pojawił się wczoraj (tj. 2 lipca) ok. godz. 21. na fanpage’u Montis Studio. Ficek na metę dotarł szczęśliwy, choć uzyskany czas odbiega od pierwotnych założeń. Ficek miał bowiem nadzieję, że uda mu się pokonać szlak w 96 godzin. Niestety na trasie natrafił na dodatkowe nieprzewidziane utrudnienia. Głównym problemem okazało się błoto zalegające na szlaku w Beskidzie Niskim. Przemoczone przez to buty i związany z wilgocią ból utrudniał rajd. Roman Ficek radził sobie z dolegliwościami, chłodząc nogi w górskich strumieniach – podaje sport.pl View oEmbed on the source website Ultramaratończyk ruszył w trasę w niedzielę o 9 rano. Ostatecznie do mety dotarł w czwartek, przed 20:30, pokonując całą trasę w 107 godzin i 25 minut. Choć nie złamał bariery 100 godzin, pobił oba rekordy – biegu ze wsparciem i bez wsparcia – Głównego Szlaku Beskidzkiego. Główny Szlak Beskidzki prowadzi z Wołosatego w Bieszczadach do Ustronia i wynosi ok. 520 kilometrów. Wcześniejszy rekord należał do Rafała Bielawy i wynosił 108 godzin i 55 minut. Co bardzo ważne Bielawa korzystał w trakcie jego ustanawiania z pomocy innych osób. Rekord w stylu z lekkim wsparciem, czyli zakładającym zakupy w schroniskach lub innych sklepach, ale bez zorganizowanej pomocy innych osób, wynosił 134 godziny i 34 minuty i został ustanowiony przez Roberta Koraba. Roman Ficek ma na swoim koncie wiele więcej godnych podziwu wyczynów. W ubiegłym roku przebiegł liczącą 2000 km trasę przez Łuk Karpat. Jej pokonanie zajęło mu 39 dni i 11 godzin. Z kolei w 2018 roku przebiegł 340 km i pokonał 22 000 m przewyższeń w 127 godzin. W ten sposób pokonał trasę 55 szczytów zaliczanych do Tatrzańskich Dwutysięczników.
Ultrakolarz Remigiusz Siudziński w Race Around Austria 2018. "Mój cel to podium"
Ruszyła jubileuszowa, 10. edycja, Race Around Austria. Polskę w kategorii solo reprezentuje Remigiusz Siudziński. Remek to pierwszy Polak, który wystąpił w tym słynnym wyścigu i zarazem pierwszy, który go ukończył. Mamy dla was relację z pierwszej ręki!
Race Around Austria to coroczny wyścig kolarski dokoła Austrii rozgrywany w formule non-stop (jeden etap, można robić przerwy, ale czas leci nieubłaganie dalej). Kolarze będą mieli do pokonania dystans 2 200 km przy nachyleniu wynoszącym 30 tys. m. Najwyższy punkt na trasie to Hochtor – 2504 m n.p.m., a najdłuższy podjazd 35,2 km (1601 m w pionie) Remigiusz Siudziński w Race Around Austria. Zdjęcia z poprzednich edycji wyścigu/fot. Jacek Turczyk Pierwsze podejście do Race Around Austria Remigiusz zaliczył w 2012 roku, jednak musiał przerwać wyścig po przejechaniu 1560 km z powodu zapalenia oskrzeli. Ukończył go rok później pokonując 2200 km w czasie 132:45:00. W kolejnym roku zasłynął w RAA jako pierwszy Polak w kategorii Solo Male z czasem 11 dni, 19 godzin i 33 minuty. To nie lada wyczyn, bo do tej pory dokonał tego w formule solo jeszcze tylko jeden Polak, a Remek z tej dwójki nich zajął najwyższe miejsce - ósme w 2016 roku. Zapytaliśmy Remka, jak idą przygotowania? - Wyjechaliśmy w sobotę wieczorem dwoma wozami (bus i kamper) do Austrii. Po drodze śpię sobie w kamperze. A na miejscu regeneruję się, zajadam węglowodany i robię ostatnie treningi, podczas gdy zespół przygotowuje auta, rowery, nawigację, robi zakupy itd.W poniedziałek mamy odprawy techniczne We wtorek start o 9:36. Mój cel: 3 miejsce (cel minimum – poprawa wyniku sprzed 2 lat, byłem wtedy 8.) - mówi dla National-Geographic.pl Remigiusz Siudziński w Race Around Austria. Zdjęcia z poprzednich edycji wyścigu/fot. Jacek Turczyk National-Geographic patronuje wyprawie Remka. Będziemy ją dla was relacjonować. Remigiusz Siudziński w Race Around Austria. Zdjęcia z poprzednich edycji wyścigu/fot. Jacek Turczyk
Maratony: Wrzuć na bieg i zakochaj się w ruchu
Na hasło „maraton” wiele osób reaguje przerażeniem. Że potworny wysiłek, ze oni nigdy by tego dystansu nie pokonali. Mylą się! Tak naprawdę do przebiegnięcia 42km 195m potrzeba tylko dwóch rzeczy: chęci i pary butów. Reszta przyjdzie sama
Ból jest konieczny, ale cierpienie opcjonalne. Te mądre słowa Harukiego Murakamiego przeczytam w jego książce O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu niestety kilka miesięcy za późno. Najbardziej przydałyby mi się bowiem w momencie przekroczenia tabliczki z zaznaczonym 33. kilometrem. Może łatwiej przyjęłabym, ze moje nogi nagle zamieniły się w marmur. Ciężkie i sztywne odmawiają dalszego biegu. Głowa jednak podpowiada, by poruszać nimi wolno, acz miarowo do mety. By nie zwalniać przy stolikach z napojami, rezygnuje z wypicia wody na 35. kilometrze. Wiem, że jak stanę, to juz nie ruszę. Przede mną coraz więcej osób łapie się za uda i kolana i dosłownie pada na ziemie. Skurcze uniemożliwiają im dalszy bieg. Niektórzy sami schodzą na bok, bo ból marmurowych nóg jest nie do wytrzymania. Później dowiem się, ze ten moment nazywa się kryzysem 30. kilometra i dopada większość maratończyków. Na razie po prostu zaciskam żeby. Koncentruje się tylko na tym, by postawić kolejny krok. Uświadamiam sobie, że przecież cały ten maraton w Mediolanie to tylko i wyłącznie mój wymysł, na który sama się zapisałam i co gorsza, za którego słono zapłaciłam. Ciekawe, ze człowiek sam sobie gotuje takie piekło. Decyzja o wzięciu udziału w maratonie była na tyle spontaniczna, ze na teorie nie miałam czasu. Biegałam od pół roku trzy razy w tygodniu, czasem robiłam dłuższe dystanse, raz udało mi się pokonać półmaraton. Możliwe, że stojąc na starcie przed mediolańskim Castello Sforzesco w tłumie prawie sześciu tysięcy biegaczy, byłam największym żółtodziobem. Zdradzić mnie mogło to, że w ten listopadowy poranek trzęsłam się z zimna, podczas gdy inni nacierali swoje nogi maściami rozgrzewającymi. Ku mojemu zdziwieniu większość miała na sobie dość grube bluzy. Nie zamierzali jednak biec w nich całego dystansu, tylko wyrzucili je zaraz po tym, jak zrobiło się im cieplej. Kolejne frycowe? Snickers w kieszeni, który miał mi pomóc w momencie utraty sił. Większość biegaczy wzięła natomiast ze sobą żel energetyczny, który jest znacznie łatwiej przyswajany przez organizm i nie trzeba go gryźć, a to w czasie biegu ważne. Podsumowując: wystartowałam wyposażona jedynie w średniej klasy buty, bawełniane spodnie, startowa koszulkę i wiarę, że jakoś dotrę do mety za blisko cztery godziny. Bo tak umówiłam się z koleżankami i nie chciałam, żeby czekając na mnie na finiszu, marzły w to listopadowe popołudnie. Minął mnie kolejny pacemaker, czyli osoba, która tak wyznacza sobie tempo, by na metę dobiec dokładnie po danym czasie. Jeżeli na koszulce ma napisane 3:50, to znaczy, że biegnąc z nim równo, taki wynik się osiągnie. Bardzo przydatne, szczególnie jeżeli – tak jak ja – nie ma się zegarka z GPS-em. Przede mną grupka biegnąca na cztery godziny. Dołączam do nich, bo 38. kilometr okazuje się dla mnie łaskawszy niż te wcześniejsze. I znowu zaczynam doceniać to, co widzę dookoła. Rundka wokół katedry, bieg główna arteria Mediolanu, odkrywanie nieznanych zakątków – żadne zwiedzanie tego nie zastąpi. Wbiegamy na stare miasto, zaczynają się kocie łby. Choć wcześniej ich nie zauważałam, teraz każda nierówność to dodatkowe cierpienie dla moich stóp. Pokrzepiające są za to coraz większe tłumy dopingujące przy barierkach. „Alle, alle!” – krzyczą tak entuzjastycznie, ze głupio byłoby się przy nich zatrzymać i zrezygnować. Zegar na trasie pokazuje, że niedługo mina cztery godziny biegu. Włączam mojego iPoda z nadzieją, że doda mi otuchy (wrzuciłam go do kieszeni w ostatniej chwili). Niestety na moim odtwarzaczu znajduje się jedynie album Beatlesów i wykład uniwersytecki Miltona Friedmana. Po dwukrotnym odsłuchaniu moja wiedza na temat ekonomii w żaden sposób się jednak nie powiększyła. Słyszę, ale nie słucham. Nie mam żadnych innych myśli, tylko te związane z bieganiem, przeliczaniem kilometrów, piciem wody. Podczas codziennych biegów, które traktowałam jako przygotowanie do maratonu, właściwie tez moja głowa zawieszona była w pustce. Czasem jakąś myśl o pogodzie albo o tym, ze kolano mnie pobolewa. Wyłączam wiec Friedmana i daje kolejna szanse moim niegdyś ukochanym Beatlesom, ale juz na pierwsze dźwięki All you need is love dostaje drgawek, bo co za dużo to niezdrowo. Kawałek ten przesłuchałam dziś kilkanaście razy i już wiem, że przez następne miesiące nie tknę żadnej płyty chłopców z Liverpoolu. Żałuję jedynie, ze na składance nie znalazł się utwór Help! Pomoc by się przydała. Przede mną ostatni kilometr. Zaciskam zęby i daje czadu! Obok mnie pojawia się mężczyzna, który samozwańczo zaczyna mi kibicować i swoim krzykiem pcha mnie do mety. Te przekraczam z czasem 4 godz. i 7 min. To co dzieje się później ze mną można w skrócie opisać tak: szczęście, euforia, machanie do czekających koleżanek, medal, próba zmiany ubrania, ból kolan, głód, niedowierzanie, szczęście, euforia. Wynik, mocno amatorski, nie miał znaczenia. Ani to, ze przede mną na metę przebiegło parę tysięcy osób. Zadowolenie z siebie jest tak wielkie i pozytywne, ze człowiek niemal zapomina o mękach, które przed chwila przechodził. Jeżeli mi się udało, to zapewniam, że każdemu z was przy odrobinie woli tez się uda! Od tego czasu chodziło za mną, żeby jeszcze raz zmierzyć się z dystansem 42 km i 195 m. Tym razem jednak byłabym lepiej przygotowana, miałabym większą wiedzę, jak trenować i jaka taktykę przyjąć. Rozpatrywałam tez bieg dla jakiejś akcji charytatywnej. Może nie w pełnym rynsztunku nurka, jak to zrobił Anglik Lloyd Scott, zbierając pieniądze na dzieci chore na raka, czy w stroju spartanina, jak robi polska grupa biegnąca zawsze na szczytny cel. Decyzje te odwlekałam jednak w czasie, bo zawsze było cos, co stawało mi na przeszkodzie. To „coś” oczywiście siedziało głównie w mojej głowie, nie w kalendarzu. Zbieranie sił zajęło mi dokładnie cztery lata. W lutym 2012 r. zapisałam się na maraton w Chicago, który odbędzie się 7 października. Podjęłam decyzje, zapłaciłam, wiec nic nie mogło mnie od niej odwieść. Nawet informacje, ze w 2011 r. na tej trasie jedna osoba zmarła, a kolejna niemal przyszła na świat (mama, która dystans pokonywała w ostatnim tygodniu ciąży, zdążyła dobiec zarówno do mety, jak i do szpitala). Tym razem formułę „zrób to sam” postanowiłam zamienić na konsultacje z profesjonalnym trenerem. Wojciech Staszewski z Kancelarii Sportowej co miesiąc przygotowuje mi indywidualny plan treningów. W przeciwieństwie do 2008 r., kiedy biegałam bez żadnych reguł, raz dłużej, raz krócej, jak mi się chciało, teraz zawsze raz w tygodniu mam krótki trening budujący siłę, godzinny bieg z kilkoma sprintami na koniec i jedno kilkugodzinne wybieganie. Co miesiąc musze się ze zrealizowanego planu wyspowiadać. Nie jest juz tak łatwo ukryć słodkie lenistwo i opuszczanie treningów. Kupiłam też zegarek z pulsometrem i GPS-em, który sprawdza się świetnie przy treningach interwałowych, czyli najkrócej mówiąc, przemiennych wolno–szybko. Pika za każdym razem, gdy powinnam przyśpieszyć czy zwolnic, pokazuje, ile jeszcze zostało mi do końca treningu. Po każdym biegu dokładnie się rozciągam, bo skurcze to największy wróg maratończyków. A przede wszystkim coraz lepiej się przy tym wszystkim bawię! W czasie kilkugodzinnych treningów poznaje okolice, odkrywam nowe tereny. Biegam wszędzie, gdzie akurat jestem. W Warszawie, na Saharze czy w Lizbonie. Niech nikt mi nie mówi, że bieganie jest nudne! Podczas treningu trafiam do najpiękniejszych parków, przebiegam przez całe stare miasto, czasem się gdzieś zgubie i odkryje schowana przed oczami turystów knajpę. Nie mogę się wiec juz doczekać odkrywania biegiem ulic Chicago, imponującego downtown, zakrętów przy naziemnej linii metra zbudowanej na stalowej konstrukcji, minięcia dzielnicy klubów bluesowych i podziwiania wybrzeża jeziora Michigan. A na końcu, jak dopingujący tłum pociągnie mnie w kierunku mety, której przekroczenie jest jak katharsis. Pewnie znów, choć obolała, będę marzyła o kolejnym biegu. Bo wbrew temu, co śpiewali znienawidzeni w Mediolanie Beatlesi, do biegania potrzebna jest tylko dobra pary butów. W Chicago będę więc nucić: All you need is... a pair of shoes. Julia Lachowicz
Na krawędzi własnej wytrzymałości. Ten maraton przejdzie do historii [Odcinek 3.]
Trzecia część relacji z morderczego maratonu na Kilimandżaro! Przeczytajcie i obejrzyjcie!
NAGRODA OD MATKI NATURY Dziś atak szczytowy. Szybsza grupa już wyruszyła. Jeszcze przed tragarzami. W obozie ostatnie składanie namiotów i odśpiewanie piosenki zagrzewającej do zdobycia szczytu. Ruszamy! Przed nami ponad tysiąc metrowe, ostre podejście. W plecakach oprócz napojów i przekąsek, ciepłe kurtki, czapki i rękawiczki. Zapowiada się znów pochmurny i deszczowy dzień. Razem z nami idzie Maciek Pawlicki, jeden z biegaczy, który był na Kilimandżaro dzień wcześniej. Tak! Wszedł na szczyt razem z Rayesem Lemmensem, biegaczem z Belgii, który szybciej musiał wrócić z wyprawy, tym samym rezygnując z wzięcia udziału w maratonie. Nie zrezygnował jednak ze zdobycia szczytu i razem z Maćkiem ruszyli na wierzchołek dzień przed nami. Maciek mówi, że warunki były mało sprzyjające. Przez większość wspinaczki wiał wiatr i zacinał śnieg. Dziś zapowiada się podobnie. Jeszcze wczoraj na kolacji każdy z biegaczy próbował podjąć decyzję, czy rusza szybciej, czy w tym ostatnim etapie postanowi iść z wolniejszą grupą. Tutaj z wysokością nie ma żartów. Dobra taktyka i rozłożenie sił może się okazać kluczowe na starcie. Dobrze przekona się o tym Mikołaj, który ruszył już z szybszą grupą na podbój wielkiej góry. Podejście na szczyt jest nudne i monotonne. Cały czas, krok za krokiem trzeba piąć się ostro w górę. Zadzieram głowę i nie widzę końca tego kamienistego wzniesienia. W głowie powtarzam słowa Marty Falęty z Medical Pilates Studio: „Trzymaj brzuch. Niech ruch wychodzi z ciała.” Więc trzymam, albo przynajmniej się staram. Coraz bardziej dotkliwie odczuwam jednak wysokość. Oddech staje się płytki, a ja łapczywie chwytam powietrze. Mija już 5h tego wolnego marszu. Natalia (11 lat), zaczyna mieć poważne problemy. Brakuje jej siły i tchu. Michał (tata) postanawia zwolnić i podejmują decyzję, że nie będą atakować szczytu tylko od razu zejdą do Crater Camp, miejsca naszego noclegu. Ewa (mama) uspokaja się i dzielnie prze do góry. W końcu ta mozolna wspinaczka dobiega końca i osiągamy strategiczny punkt zwany Stella Point, 5756 m n.p.m. Zaledwie 140 m od szczytu. Tu schodzą się wszystkie drogi prowadzące na Kilimandżaro. Ewa Piekarska, z Polskiej Misji Medycznej, rzuca mi się na szyję z gratulacjami. Nie wiem co się dzieje? – Ewa! Przecież to nie wierzchołek – staram się tłumaczyć zachrypniętym głosem. – Jak dotarłaś tutaj, to dotrzesz na szczyt. Teraz to już tylko spacer – mówi Ewa. Patrzę na nią i staram się jej wierzyć. Była już na Kili w tym roku, a jej pomponiasta czapka wprowadza mnie w lepszy nastrój. Nakładam wszystkie kurtki jakie mam. Jest mi bardzo zimno. Ruszamy. I faktycznie, podejście ze Stella Point okazuje się spacerkiem. Tym bardziej przyjemnym, że przestaje padać i powoli wychodzimy ponad pułap chmur. Spektakl z wieczornym słońcem w roli głównej właśnie się zaczął. A chmury piętrzą się i przyjmują zaskakujące kształty. Zapominam, a może w ogóle przestaję odczuwać, że boli mnie głowa, a niepełny i szybki oddech nie przeszkadza już tak bardzo. Zachwycam się widokami i to daje mi poczucie spełnienia i satysfakcji. Taka nagroda od matki natury. Widzę już charakterystyczne drewniane tablice stojące na szczycie. Teraz już wierzę Ewie, że mi się uda. Na szczycie spotykamy się z częścią szybszej grupy biegowej. Wszyscy gratulujemy sobie nawzajem, robimy zdjęcia, nagrywamy filmiki, po prostu cieszymy się, że dotarliśmy do celu i jesteśmy razem w tym magicznym miejscu. A biegacze dobrze wiedzą, że to dopiero początek. SIOSTRO! TLEN! Ostatnie promienie słońca nieubłaganie dają znać, żeby zacząć powrót. Nie przejmujemy się tym, gdyż dziś nocujemy zaledwie 150 m poniżej szczytu. Dotarcie do obozu w Crater Camp zajmie nam niecałą godzinę. Jeszcze nie wiem, że będzie to najcięższa noc podczas całego trekkingu. I nie tylko dla mnie. Crater Camp to niezwykłe miejsce w rejonie Kilimandżaro. Na płaskim zaśnieżonym terenie stoją długie i wysokie na parę metrów bloki lodowe. Wśród nich nasze zielone namioty. Oprócz nas nie ma tu nikogo. Nie wolno tu obozować. Władze parku wydały pozwolenie tylko ze względu na strategiczne położenie tego miejsca. Stąd biegacze w szybki i najkrótszy sposób mogą dostać się na szczyt. Jest pięknie i bardzo zimno. Słońce już zaszło. Każdy odczuwa brak tlenu i wysiłek. Wygramolenie się z namiotu i przejście paru metrów jest dużym wyzwaniem. Szykujemy się na ostatnią kolację. Pomiary saturacji nie są już tak wysokie, a niektórzy swoje samopoczucie oceniają na 3-4 w skali do 1 do 10. Apetyt też nam nie dopisuje. Największym powodzeniem cieszy się ciepła zupa i ciepła herbata. Czterech tanzańskich tragarzy źle się czuje. Źle się czuje i wygląda również Catherine, chińska biegaczka. Ania Gregorczyk, nasz wyprawowy lekarz, śpieszy im z pomocą. Tej nocy będzie miała dużo roboty. Na kolacji nie ma Mikołaja. Mikołaj Kowalski-Barysznikow to najbardziej rozśpiewany biegacz naszej wyprawy. Pnąc się w górę wymyślaliśmy zabawne piosenki i teksty do polskich coverów Czesława Niemena czy Marka Grechuty. To także redaktor magazynu ULTRA, traktującego o biegach powyżej królewskiego dystansu. To także pierwszy, tak wysoki bieg Mikołaja. Przez wszystkie dni trekkingu czuł się – zadziwiająco dobrze – jak sam twierdził. Dziś wyszedł z szybszą grupą. Na szczycie i podczas schodzenia wszystko było jeszcze w porządku. Pierwsze problemy pojawiły się w obozie. Wyczerpanie i wychłodzenie organizmu sprawiły, że Mikołaj zaczął mieć objawy hipotermii. Ania, podjęła decyzję o podaniu tlenu. I tak, zamiast rozgrzewać się w mesie przy gorącej zupie, Mikołaj leżał w namiocie w masce tlenowej na twarzy. Tak spędzi całą noc. SEN NA WAGĘ ZŁOTA Noc jest niemożliwie rozgwieżdżona i cicha. Taka głucha cisza bez żadnych odgłosów cywilizacji, ujadania psów, szumu drzew, wiatru, przelatujących samolotów… Ciszę przerywają jednak chrząkania i ciężkie oddechy z innych namiotów oraz mój uporczywy kaszel. Do snu założyłam wszystkie ubrania, w skarpety włożyłam ocieplacze, a nogi owinęłam puchową kurtką. Gdyby nie techniczne ciuchy marki The North Face, nie wiem jak przetrwałabym tę mroźną noc. Będzie około 15 stopni poniżej zera. Tak wcisnęłam się do śpiwora. Trudno mi się rozgrzać z powodu zmęczenia i przeziębienia, które towarzyszy mi od trzech dni. Leżę i zmuszam się do zaśnięcia. Zmuszam się do zaśnięcia i jeszcze raz zmuszam się, aby zasnąć… a oddech robi się coraz bardziej szybki i płytki. Słyszę sama siebie jak rytmicznie i łapczywie chwytam zimne powietrze. Aż dudni w głowie. Spoglądam na zegarek. Jest 20:15. O matko! Załamuję się na myśl kolejnych ciągnących się w nieskończoność godzin. I znowu, zmuszam się do zaśnięcia, ale tak naprawdę nie chce zasnąć. Boję się, że się uduszę. I tak przez kolejnych kilka godzin walczę sama ze sobą i z oddechem. Spoglądam na zegarek. Nie jestem w stanie odczytać godziny. Cyfry zlewają się w jedną plamę. Nagle czuję, że robi mi się bardzo gorąco. Mam ochotę wyskoczyć ze śpiwora i naga wybiec na lodowiec. Budzę Maćka, który śpi obok i proszę, żeby poszedł po naszą lekarkę, bo ze mną dzieje się coś dziwnego. Przychodzi Ania, mierzy mi saturację, wychodzi i po chwili wraca z zastrzykiem. Myślę, nie jest dobrze. - Gdzie? – pytam No, niestety w tyłek. Zadzieram wszystkie warstwy ubrań i czuję nieprzyjemne ukłucie. Jak za 15 min nie będzie lepiej, dajcie mi znać – mówi Ania i odchodzi. Oddech się uspokaja i jest poprawa. Czuję, że mogę pozwolić sobie na sen. Zasypiam, nie wiem kiedy i nie wiem na ile. Budzę się jak życie w obozie już tętni. W dzień startu Kilithonu. DO BIEGU, GOTOWI…START! Rankiem w obozie daje się wyczuć podekscytowanie przed wyścigiem. Biegacze, nawet ci, którzy w nocy czuli się bardzo źle, teraz raźno przygotowują się do startu – adrenalina robi swoje. Widok ludzi gotowych do walki w sportowych ubraniach, robi wrażenie. Tanzańczycy patrzą na nich trochę jak na wariatów, ale z szacunkiem i podziwem. Przed nimi jeszcze dość ostre podejście i start. Z wierzchołka Dachu Afryki. Mikołaj czuje się dobrze, jednak postanawia nie wychodzić do góry. Wyruszy z obozu z pozostałą częścią grupy. Natalka, najmłodsza uczestniczka, postanawia zaatakować szczyt raz jeszcze. Na śniadaniu nie czuje się jednak najlepiej. Dorośli odradzają jej tego pomysłu, ona jednak uparcie twierdzi, że jest tak blisko, że szkoda byłoby nie spróbować. Tak też zrobi. Na podejściu wstąpi w nią nowe życie i dzielnie dotrze do wierzchołka. A na szczycie ruch jak nigdy przedtem. Tak się złożyło, że 9 grudnia przypada w Tanzanii Dzień Niepodległości. I tak na szczycie znalazła się grupa wojskowych, którzy tradycyjnie weszli na Kilimandżaro świętować tę rocznicę. Nie ukrywają zdziwienia. Panuje poruszenie i zamieszanie. Chwila startu zbliża się nie ubłagalnie. Jeszcze ostatnie działania z nadmuchaniem i rozstawieniem bramy… i START! Ruszyli! Grupa dziesięciu biegaczy puściła się w szalony wyścig w dół. Jeszcze raz przemierzą wszystkie strefy klimatyczne, ale tym razem w towarzystwie własnych myśli i słabości, z którymi będą toczyć osobistą rozmowę i walkę. Wszyscy szczęśliwie dotrą do mety, a pierwszy Kilimanjaro Extreme Marathon wejdzie do historii, jako najwyższy maraton na świecie. Tabela z pomiarami czasu i wynikami dostępna jest na stronie http://kiliextrememarathon.com Materiały wideo powstały przy użyciu GoPro Hero6 Black. Tekst: Iwona El Tanbouli-Jabłońska
Tu przetrwają tylko najsilniejsi! Relacja z maratonu na Kilimandżaro [odcinek 2.]
Przeczytajcie drugą część relacji naszej dyrektor artystycznej, która ruszyła biegiem na Kilimandżaro!
KILI W PEŁNEJ KRASIE – Maciek, nie śpisz? Wyjrzyj. Nie pożałujesz – nawołuje Michał Gawron, kierownik wyprawy. Poranek jest rześki i chyba jest naprawdę wcześnie, bo ruch w obozie nie jest jeszcze intensywny. Michał zawsze wstaje pierwszy. Nie wiem, czy nie wcześniej niż kucharze i tragarze. Krąży z aparatem wśród namiotów. Moment wyjścia z ciepłego śpiwora przeciągam jak najdłużej, więc nasłuchuję tylko i domyślam się, co też takiego dzieje się na zewnątrz. Maciek wychyla głowę z namiotu… Za chwilę wychodzi z kamerą i statywem. Maciek Jabłoński, to nasz kamerzysta. Po cichu i niezauważalnie podgląda nas w różnych sytuacjach. Podgląda również tanzańskich tragarzy, kucharzy, przewodników, chmury na niebie, skały, zmierzchy i świty, rejestruje zwykłe obozowe życie i zmieniający się krajobraz. A dziś po raz pierwszy od początku trekkingu Kilimandżaro odsłoniło się w całej swojej krasie. Wywołało to duże poruszenie i zachwyt wśród obozowiczów. Dopiero teraz widać bryłę tego wolnostojącego krateru. Robi wrażenie. A nasze małe namioty u podnóża podkreślają jego wielkość. Patrzę skupiona i coraz bardziej zdaję sobie sprawę, że to dzieje się naprawdę. Że za trzy dni, tam na szczycie, będzie start Kilithonu. Przez chwilę słońce rozpieszcza nas swoim światłem i ciepłem. Wstąpiła w nas nowa energia. Piotrek Hercog i Mikołaj Kowalski-Barysznikow poszli nawet na małe rozbieganie połączone z sesją zdjęciową. Piotrek Hercog to czarny koń biegowej grupy. Jest doświadczonym sportowcem. Brał udział w wielu wysokogórskich biegach zajmując czołowe miejsca. Od razu widać, że trekking nie sprawia mu żadnej trudności. Podobnie jak wysokość. Wydaje się, że mógłby wbiec i zbiec z Kilimandżaro choćby już teraz. To kandydat na zwycięzcę. Mówi się o tym już nie tylko szeptem. – Jesteś typowany na lidera tego biegu. Jak się z tym czujesz? – pytam Piotra wprost. – Dopóki bieg się nie odbędzie trudno mówić o zwycięstwie. Każdy wyścig jest inny. Podczas biegu może wydarzyć się wszystko. Kontuzja, sensacje żołądkowe… Mnie trochę boli ucho, ale mam nadzieję, że to nic poważnego. Ten maraton zapowiada się naprawdę ciekawie. POLE, POLE! Wyruszając w kolejny etap trekkingu niebo zaciąga się szarymi chmurami i zaczyna mżyć. Przed nami pionowa ściana i wspinaczka po dużych blokach skalnych. Żegnamy egzotyczną roślinność i wkraczamy w świat wulkanicznych kamieni. Przestrzeń zaczyna nas otaczać z każdej strony miażdżąc swoim ogromem. Stworzyły się dwie grupy. Szybka i wolna. Ta szybka, to głównie biegacze. Będą wychodzić wcześniej i dużo szybciej docierać do kolejnych obozów. Ta wolna, składająca się z „normalnych” ludzi, krok za krokiem będzie osiągać cel w normlanym tempie. Są też dwa swobodne elektrony, Piotrek – fotograf i Maciek – filmowiec, którzy sami sobie wyznaczają tempo i decydują, gdzie się zatrzymać lub przyśpieszyć. Szybka grupa w składzie: Kathrine, Parvaneh, Maciek, Rafał, Mikołaj i Piotr jest już gdzieś ponad nami. – Pole, pole! – nawołuje nasz przewodnik, raz po raz oglądając się za siebie. W języku suahili oznacza to: wolno, wolno. W dobrym tonie jest, nie wyprzedzać przewodnika. Nie na tej wysokości, więc grzecznie gęsiego człapiemy w jego tempie. Jesteśmy już ponad 4000 m n.p.m. Tutaj panuje zasada: im wolniej, tym lepiej. Bardzo mi odpowiadająca, bo zaczynam odczuwać pierwsze symptomy wysokości. Połykam tabletkę przeciwbólową, żeby zagłuszyć przeszkadzającą głowę. Do tego czuję, że złapałam przeziębienie. Wiem, że „glut” będzie się zwiększał i zostanie ze mną aż do szczytu. Przy takiej pogodzie i zwiększającej się wysokości organizm nie ma szans i sił na regenerację i pozbycie się zwykłego kataru. Kaszel i pociąganie nosem staną się moimi kompanami. To wszystko na pewno przez brak słońca, znajduję wytłumaczenie, chyba tylko po to, żeby sobie ulżyć. Wieczorem, po całym dniu trekkingu, spotykamy się w mesie na kolację. Można się tu ogrzać i lubię moment, kiedy łyk gorącej zupy przyjemnie rozchodzi się po organizmie. Później danie główne, jak do tej pory menu jeszcze się nie powtórzyło, i długie rozmowy przy herbacie ekspresowej „Kilimanjaro” i rozpuszczalnej kawie. Siedzimy przeważnie już przy świetle naszych czołówek, a atmosferę rozgrzewają żarty Rafała Kruzela. Jednego z biegaczy, którego aktywność towarzyska wzrasta wprost proporcjonalnie do wysokości. Znamy się już coraz lepiej i coraz lepiej rozumiemy. Lubię te wspólne wieczory, kiedy wyznajemy sobie ile razy sikaliśmy i jak się czujemy. CZARNY SZERSZEŃ I DMUCHANA BRAMA Wśród wysokogórskiej ciszy nagle rozlega się dźwięk roju szerszeni. Dziwne zjawisko, ale w zupełności wytłumaczalne. To Piotr Kędziora z Maćkiem Jabłońskim uruchomili drona. Prawdopodobnie to pierwsze użycie tego urządzenia w Narodowym Parku Kilimandżaro. Droga do uzyskania pozwolenia była długa i mozolna. Ale w końcu się udało. Widać, że chłopaki czują podniecenie. Nic dziwnego, zdjęcia z powietrza będą świetnym uzupełnieniem do filmu o całej wyprawie. Piotr Kędziora, stworzył całą identyfikację wizualną Kilithonu. Przy projektowaniu, jestem pewna, że wczuł się w postać jakiegoś afrykańskiego artysty, który podświadomie prowadził jego myśl twórczą. Połączył europejski minimalizm z afrykańską kolorystyką i motywem stref klimatycznych rejonu, w którym odbywa się Kilithon. Zaprojektował logo, medale, koszulki, czapki, flagi, buffy i dmuchaną bramę, która towarzyszy nam od początku trekkingu. Niemało z nią kłopotu. Żeby wypełnić ją powietrzem, trzeba włączyć agregat. Żeby agregat zadziałał musi mieć paliwo. Dodajmy, że nadmuchanie bramy na starcie będzie miało kluczowe znaczenie. Nie wiadomo jak na agregat zadziała tanzańskie paliwo? A jeśli już zadziała, to pytanie, czy pompa nadmucha bramę? W końcu będziemy na 5895 m n.p.m., gdzie tlenu jest zdecydowanie mniej. Jak twierdzi sam Piotr, konsultował to z własnym sumieniem, rozumem, odrobiną wina i finalnie z kilkoma fizykami. Wyprzedzę fakty i dodam, że tanzańskie paliwo i agregat zadziałały. NIESPODZIEWANY OPAD Jesteśmy w Karanga Camp (4700 m.n.p.m.). Jest dość wcześnie, więc postanawiamy zrobić spacer w górę. Nie chce mi się i bardzo boli mnie głowa. Wiem jednak, że to element procesu aklimatyzacji. Wejść wyżej, zejść niżej i niżej spędzić noc. Niewiele udaje się nam pokonać. Zaledwie 200 m przewyższenia. Ale i to dobre. W końcu jutro atak szczytowy. Dobrze byłoby choć trochę się wyspać. Kiepsko sypiam od samego początku. Faszeruję się lekami przeciw przeziębieniu i przeciwbólowymi. Noce są zimne, a będą jeszcze bardziej. Z pomocą przychodzi Catherine ze swoim małym termoforkiem. Chyba nigdy widok termofora nie ucieszył mnie tak bardzo jak wtedy. Catherine Yanfeng Sun pochodzi z Hong Kongu, a obecnie mieszka w Stanach Zjednoczonych. Bije od niej spokój i opanowanie. Na kolacji jako jedyna dostaje wegańskie posiłki i częstuje nas pastą własnej roboty. Podobno ostra jak przystało na dobrą chińską kuchnię. Ja się nie skusiłam, ale wierzę, że była smaczna. Catherine zastanawia się, czy nie pobiec maratonu w fivefingersach - palczastych butach z bardzo małą amortyzacją. To dość kontrowersyjny pomysł, ale pewnie każdy ma swój sposób na te górę. Ostatni nocleg przed atakiem szczytowym zaskakuje nas wszystkich. W środku nocy poczułam, że ortalionowa ściana namiotu leży centralnie na mojej głowie. W odruchu paniki uderzyłam w nią pięścią. Ściana odskoczyła i zrobiło się jasno. Okazało się, że w nocy spadło około 10 cm śniegu skutecznie przysypując nasze sypialnie. Ciężko było wygramolić się z ciepłego śpiwora w wilgotną i zimną rzeczywistość. Do pokonania droga o ponad tysiąc metrowym przewyższeniu, która zaprowadzi nas prosto na dach Afryki. Tragarze są już gotowi i jak nakazuje lokalna tradycja odśpiewują pieśń przed atakiem szczytowym. Rozbudza ona we mnie wolę walki i chęć sięgnięcia chmur. Ciąg dalszy nastąpi… Materiały wideo powstały przy użyciu GoPro Hero6 Black.
Tu przetrwają tylko najsilniejsi! Maraton na Kilimandżaro [odcinek 1.]
Przeczytajcie porywającą relację naszej dyrektor artystycznej, która ruszyła na podbój Kilimandżaro. Łatwo nie było, ale jak sama mówiła po powrocie - było warto!
Na początku grudnia 2017 roku, grupa biegaczy pojechała do Afryki, by wziąć udział w najwyżej położonym maratonie na świecie. Stanęli na szczycie Kilimandżaro i zbiegli w dół królewski dystans. Dyrektor artystyczna NG, Iwona El Tanbouli-Jabłońska, była z nimi przez wszystkie dni trekkingu i podczas samego wyścigu. Jak organizm biegacza reaguje na wysokość, dlaczego w Afryce nie świeci słońce i dlaczego warto mieć termofor oraz, co wydarzyło się u podnóża góry i ponad chmurami? O tym wszystkim opowie w kilku odcinkach. Gotowi, do biegu, START ! HAKUNA MATATA Rozpakowałam bagaże i strzepałam z butów kurz podróży. W głowie obrazy z trekkingu wciąż przenikają się z dźwiękami. A wszystko zaczynało się od porannej ginger tea. - Good morning! Ginger tea! – słyszę jeszcze przez sen. Do namiotu wsuwa się ręka z plastikowym kubkiem pełnym parującej, gorącej herbaty. Już jeden łyk tego aromatycznego i słodkiego napoju wystarczył, żeby obudzić wszystkie zmysły. Pierwszy nocleg na trekkingu za mną. Namiot i wszystko w nim jest wilgotne. Wcale nie jest ciepło. Dlaczego? Przecież do Afryki przylatują nasze bociany uciekając przed chłodem zimy. To na pewno się zmieni. Utwierdzam sama siebie w tym przekonaniu. Wyjdziemy tylko z lasu deszczowego, a słońce już zrobi swoje. Jeszcze nie wiem, jak bardzo się mylę. Nasza wyprawa jest inna niż wszystkie. Nie wchodzimy na szczyt Kilimandżaro, po to, żeby wejść. Ale po to, żeby z niego zbiec. Wejście na krater, to początek maratonu. To właśnie tu, na dachu Afryki, grupa szalonych biegaczy stanie na linii startu i rozpocznie pościg w dół. Piszę „szalonych”, gdyż dla wielu samo osiągnięcie szczytu jest już ogromnym wysiłkiem, a co dopiero zbieganie z niego. Kilimanjaro Extreme Marathon, to pionierskie tego typu wydarzenie sportowe w Tanzanii. To maraton, którego start odbywa się w najwyżej położonym punkcie, wśród wysokogórskich maratonów na świecie. Czuję podekscytowanie, że mogę uczestniczyć w tym przedsięwzięciu. Z dużą ciekawością przyglądam się całej naszej grupie. A grupa jest bardzo zróżnicowana. Już po pierwszym dniu trekkingu widać, że biegacze są w dużo lepszej kondycji niż pozostali. Szybko i sprawnie pokonują przewyższenia. Nie łapią zadyszki. Trekking traktują jak trening przed dniem startu. W sumie wcale mnie to nie dziwi. Nie ma tu przypadkowych sportowców. Jednym z nich jest Parvaneh Moayedi, z pochodzenia Iranka mieszkająca w Stanach Zjednoczonych. Ukończyła ponad 1000 maratonów i biegów ultra, ale tak wysoko jeszcze nie biegała. Udział w Kilithonie traktuje jako jedno z jej największych wyzwań i sama jest ciekawa, jak jej organizm będzie radził sobie z wysokością. Naszą przygodę rozpoczęliśmy pod bramą Umbwe. Na Kilimandżaro prowadzi kilka dróg. Ta, którą wchodzimy, właśnie Umbwe, jest najkrótsza i najbardziej stroma. Do celu można dostać się nią w ciągu 4–5 dni. Jednak wchodząc za szybko można zapłacić dużą cenę. Organizm ma mało czasu na aklimatyzację i niejednemu sportowcowi odmówił już posłuszeństwa. Bo z wysokością nie ma żartów. I każdy inaczej na nią reaguje. View oEmbed on the source website Po wyjściu z busa czekało na nas wiele atrakcji i od razu zostaliśmy porwani przez zespół afrykańskich muzyków. Hakuna matata, Kilimandżaro…wyłapuję znajomo brzmiące mi słowa. Trudno pozostać obojętnym wobec prostej linii melodycznej piosenek i transowym uderzeniom w długie, prawie na półtora metra, bębny. Nawet mieszkańcy okolicznych wiosek gromadnie przybyli, żeby zobaczyć biegaczy rzucających wyzwanie ich górze. Jest także duża grupa dziennikarzy z lokalnej prasy i radia. Otoczyli Michała zalewając go serią pytań. W końcu, to po raz pierwszy dzieją się tu takie rzeczy. Do tej pory można było tu spotkać tylko zwykłych turystów. Nigdy wcześniej w Narodowym Parku Kilimandżaro nie odbyła się zorganizowana impreza biegowa. Michał Gawron, jest sprawcą całego tego zamieszania. Wymyślił sobie, że zorganizuje maraton na Kilimandżaro i właśnie jego myśl się materializuje. Ludzie mówią, że jak powiesz Michałowi, że coś jest niemożliwe, to jest to dla niego najlepsza woda na młyn do działania. Wcześniej spędził 3 miesiące żeglując po morzu Rossa, w Zatoce Wielorybów, w ekstremalnie trudnych warunkach i przy ekstremalnie niskich temperaturach. Dokonał też pierwszego polskiego wejścia na najwyższy czynny wulkan Antarktydy – Erebus. Myślę, że jest trochę szalony, ale bez jego szalonego pomysłu, nie byłoby tu nas i nie byłoby Kilithonu. To prawdziwy zdobywca. Z Michałem jest żona Ewa i córka Natalia. Natalia jest najmłodszą uczestniczką wyprawy (11 lat) i po raz pierwszy tak wysoko. Później okaże się, że jest również jedną z najtwardszych zawodniczek naszej grupy. Przed wejściem do parku panuje duży ruch i daje się wyczuć podekscytowanie. Nikt z nas nie spodziewał się takiego poruszenia i takiej energii. Tanzańczycy powitali nas na swój szczery i lokalny sposób. W momencie przekroczenia bramy i z każdym krokiem w głąb lasu deszczowego, śpiewy i cały ten gwar powoli zacznie zanikać. Aż w końcu każdy zostanie sam z odgłosami dżungli i pytaniami w głowie, jak to będzie, i co go czeka, tam ponad chmurami? Dziś śpimy w Umbwe Cave Camp na wysokości 2850 m n.p.m. Rano w obozie zawsze jest duże poruszenie. Kucharze tłuką garami, przewodnicy i tragarze wrzeszczą do siebie w języku suahili, każdy się gdzieś spieszy i ma coś do zrobienia. Rytualna ginger tea, od której zawsze będziemy zaczynać dzień, została już rozniesiona po namiotach. Teraz czas na toaletę. Każdy dostaje niewielką miskę ciepłej wody i tylko od własnej inwencji zależy jak ją wykorzysta. W połączeniu z mokrymi chusteczkami naprawdę można zrobić, a raczej umyć wiele. Teraz tylko trzeba szybko ogarnąć bajzel w namiocie, spakować śpiwór, przygotować rzeczy, które zabiorę ze sobą i te, które trafią do dużego bagażu niesionego przez tragarzy. Gramolę się na zewnątrz w poszukiwaniu promieni słońca. Wysokie drzewa skutecznie mi to utrudniają. Cały czas jesteśmy jeszcze w lesie. Ania Pontus, nasza liderka, nawołuje na śniadanie. Ta uśmiechnięta i pogodna dziewczyna, to prawdziwa twarda sztuka. Patrząc na jej delikatną urodę, aż trudno uwierzyć, że cały zespół tragarzy i tanzańskich przewodników grzecznie jej słucha. W końcu Ania, nie po raz pierwszy pilotuje wyprawę na Kilimandżaro. Tuż przed przyjazdem do Afryki była również w Himalajach i Kazachstanie. A teraz niejeden mężczyzna dostaje gęsiej skórki patrząc na jej zgrabne nogi. I to nie z powodu ich idealnych kształtów, ale temperatury. Ania większość trekkingu pokona w krótkich leginsach, podczas kiedy ja będę miała na sobie getry i długie spodnie. View oEmbed on the source website GDZIE JEST SIMBA? Niewielki namiot, w który z dużym trudem wchodzą trzy stoły i 16 rozkładanych krzeseł, będzie naszym punktem zbornym, świetlicą i jadalnią. To mesa. Tutaj będziemy toczyć tajne rozmowy, wymieniać się poufnymi informacjami, dealować tabletkami przeciwbólowymi i na wysokość, to tutaj każdy będzie się spowiadał ze swoich dolegliwości, żartował, opowiadał o sobie i swojej rodzinie, tu będzie się można ogrzać, pośmiać i co najważniejsze - zjeść. Duże kolorowe termosy z wrzątkiem wjechały na stół. Od tej chwili, to najbardziej pożądany przez nas obiekt. Gorąca woda, jak złoto wydobywane w Sierra Leone, stanie się bezcennym towarem. Śniadanie w zasadzie zawsze takie samo. Tosty, omlet, afrykańskie parówki, naleśniki i całe bogactwo dodatków typu: ketchup, kakao, Milk Lato – mleko w proszku, kawa instant, masło orzechowe i główny punkt programu - dżem Simba. Simba pasuje do wszystkiego, ale najbardziej ubogaca smak porannej gorącej kaszki. Ten, kto pierwszy wpadł na to, żeby do kaszki dodać Simby, zasługuje na gwiazdkę Michelina. I był to chyba nasz wyprawowy fotograf – Piotrek Dymus. Piotrek potrzebuje dużo. Dużo jedzenia. Nie widać po nim, bo jest szczupły jak gazela i wysoki jak żyrafa. Ale potrzebuje dużo, bo ma duży i ciężki plecak wypełniony po brzegi sprzętem foto. Przyczaja się jak tygrys i mierzy obiektywem w swoją ofiarę. To prawdziwy myśliwy najlepszych ujęć. – Gdzie jest Simba? – z niepokojem w głosie pyta Piotrek. Na chwilę wszyscy wstrzymują oddech i nerwowo rozglądają się po stole. Czas na sekundę stanął w miejscu. JEST! Słoik dżemu wędruje z drugiego końca mesy prosto w ręce Piotrka. Z konsystencji i koloru tego produktu, trudno ocenić z jakich owoców został zrobiony. Z pewnością jakiś afrykańskich. Ważne, że smakuje. ZIELONO MI Drugi dzień trekkingu to ciąg dalszy lasu deszczowego, ale już w nieco innej postaci. Gęste drzewa bez liści pokryte długimi i cienkimi włosami w odcieniach wyblakłej zieleni. Mgła wdzierająca się pomiędzy konary i cisza, która dźwięczy w uszach. Przenosimy się w bajkowy klimat tajemniczej krainy. Nadziwić się nie mogę tej scenerii. Mgła, a może chmury, osłabiły żywe kolory i sprawiły, że cały krajobraz jest monochromatycznym obrazem. Jedynym kolorystycznym akcentem są nasze sportowe ubrania, plecaki i soczyście zielona mikstura. W wielkiej plastikowej butli, wesoło chlupocze jęczmień i chlorella. Ania Gregorczyk, nasza pani doktor, dzielnie taszczy magiczny napój. Na sam widok wykrzywia buzię. Ania konsekwentnie będzie zażywać zieloną rozkosz, nie wiedząc jeszcze, że między innymi, ten magiczny napój ochroni ją przed wirusami i wyniesie na podium w samym już biegu. Jednym słowem, w zielonym siła. Powoli przesuwamy się do góry. Zaczyna padać. Dziś zmierzamy do obozu Baranco. View oEmbed on the source website SIKU BYŁO? - No to zaczynamy. Kto pierwszy? – pyta Ania, pani doktor, której rola będzie wzrastała wraz z wysokością na jakiej będziemy przebywać. Razem z Ewą Piekarską z Polskiej Misji Medycznej, będą czuwały nad naszym bezpieczeństwem. Codziennie, podczas śniadania i kolacji, Ania skrupulatnie na imiennej karcie każdego uczestnika, wypisuje pomiary saturacji i tętna. Należy włożyć palec w urządzenie, które wskazuje jaka jest zawartość tlenu we krwi. Czynność ta zawsze wzbudza poruszenie i ożywienie w grupie. Każdy jest ciekawy jaką cyfrę wyświetli magiczne pudełeczko. Wraz z osiąganiem wysokości może wzrastać puls a saturacja spadać. Norma na poziomie morza to 99-96 %. Moja saturacja, na ten moment, to przedział 88-86 %. Chyba jest nieźle? Atmosfera jednak robi się gorąca przy pytaniach – Piłeś? Sikałeś? Ile razy? – I tak pomiędzy herbatką a tostem z dżemem Simba, dowiadujemy się o intymnych faktach z życia naszego trekkingowego kompana. A sprawa nie jest błaha. Wręcz kluczowa. Jednym ze sposobów na aklimatyzację jest spożywanie dużej ilości płynów i oczywiście wydalanie ich. Im więcej i częściej, tym lepiej. Na razie wszyscy czują się dobrze. Piją i sikają. Pomimo dość dużego przewyższenia pokonanego zaledwie w ciągu dwóch dni. Jesteśmy w obozie Baranco na wysokości 3850 m n.p.m. Humory i apetyt dopisują. (Ciąg dalszy nastąpi) View oEmbed on the source website Materiały wideo powstały przy użyciu GoPro Hero6 Black.
Wejście na szczyt, to dopiero początek. Najwyższy maraton świata
Strach i ekscytacja w jednym. Te skrajności towarzyszą mi, kiedy dowiedziałam się, że jadę na najwyżej położony maraton na świecie. Nie byłoby w tym nic złego, gdybym nie zdawała sobie sprawy ze swoich słabości. Na szczęście nie będę musiała ścigać się z czołówką najlepszych biegaczy na świecie. Będę musiała natomiast wejść na szczyt, żeby móc opowiedzieć Wam o tej ekstremalnej przygodzie.
Kilithon to najwyżej położony maraton na świecie. Aby go przebiec najpierw trzeba wejść na najwyższy szczyt Afryki Kilimandżaro (5895 m.n.p.m.) Nie trzeba posiadać umiejętności wspinaczkowych, żeby się tam dostać, a mimo to nie jednemu się to udaje. Tam z linii startu biegacze wyruszą w prawdziwy wyścig do podnóża krateru. Trekking zacznie się na 5 dni przed dniem startowym i będzie prowadził drogą Umbwe. To jedna z bardziej wymagających. Jest krótsza, ale za to bardziej stroma. To nie koniec trudności. Ostatni nocleg przewidziany jest w Crater Camp na wysokości 5750 m.n.p.m. Po takiej nocy trudno mówić o wypoczęciu i regeneracji. Wysokość z pewnością będzie odczuwalna dla uczestników wyprawy jak i samych biegaczy. Organizatorem i pomysłodawcą Kilithonu jest Polak – Michał Gawron. Na pytanie skąd wziął pomysł na tak ekstremalny bieg, odpowiada, że brał udział w Mount Everest Marathon w Nepalu. Przyjrzał się tamtejszej imprezie, rozmawiał z biegaczami i zapragnął zorganizować coś podobnego w Afryce. Duże znaczenie ma fakt, że Kilimandżaro jest górą łatwą technicznie. Wchodzi się na nią ścieżkami, bez użycia sprzętu wspinaczkowego. I w miarę szybko można dostać się na szczyt, w 5 - 7 dni. Prawdziwym wyzwaniem jest wysokość, bo to prawie 6 tysięcy metrów – dodaje Michał. W pierwszej, pilotażowej edycji Kilithonu wezmą udział biegacze z całego świata. Pod względem bezpieczeństwa będą w naprawdę dobrych rękach. Polska Misja Medyczna, w składzie Ewa Piekarska i Anna Gregorczyk, objęła opiekę medyczną nad wydarzeniem. PMM od lat działa w regionie Afryki Wschodniej, gdzie m.in. prowadzi szkolenia z zakresu ratownictwa specjalistycznego. O oprawę zdjęciową zatroszczy się Piotr Dymus, fotograf sportowy, a relację filmową przygotuje Maciej Jabłoński z agencji F11 Studio. Przewodnikami po tej afrykańskiej ziemi będą: Hamadi Gao, który na Kilimandżaro był ponad 200 razy i Anna Pontus, alpinistka i biegaczka. Jak silnym i wytrzynałym trzeba być, żeby zdecydować się na taki wysiłek? Wśród uczestników znalazły się prawdziwe gwiazdy świata biegowego. Polskę będzie reprezentował Piotr Hercog, utytułowany zwycięzca takich biegów jak: Ultra Fiord Patagonia (170 km), Bikal Ice Marathon (42 km) czy nasz rodzimy Bieg Rzeźnika (82 km). Trzymajcie kciuki, bo wejście na szczyt, to dopiero początek prawdziwego wysiłku. Więcej informacji o Kilithon na http://kiliextrememarathon.com
Do Portugalii po emocje. Oto najciekawsze wydarzenia dla miłośników sportów ekstremalnych
Portugalia nie musi kojarzyć się z leniuchowaniem, plażowaniem i sjestą. Jak się okazuje ma bardzo dużo do zaoferowania dla miłośników sportów ekstremalnych - zarówno dla uczestników jak i dla widzów.
Przebiec maraton to wyzwanie. Ten człowiek przebiegł ich 366 w... 366 dni
Dzień za dniem, przez równy rok, wstawał, karmił świnie, wyrzucał gnój, a potem sznurował buty i ruszał. Wracał po 42 kilometrach. Ryszard Kałaczyński, rolnik z Wituni, pobił rekord Guinnessa. I to jest właśnie wyczyn roku!
Wszystko jest w głowie Przy krzyżu w prawo i łukiem podjedziesz pod same drzwi – prowadzi mnie przez telefon, czeka na ulicy, a zaraz potem ściska mocno, jak dawno niewidzianego kumpla. Rysiek Kałaczyński błyskawicznie skraca dystans. – Kawkę? – to pytanie rzuca w progu dawnego spożywczaka, który teraz służy mu jako biuro maratonu. Na jednej ścianie od sufitu do podłogi numery startowe, na drugiej rzędem medale, pod oknem dwa regały pucharów. – Pierwszy raz w życiu dietę trzymam, ale przez parę dni muszę zrzucić kilogram z okładem – śmieje się i kładzie przede mną trzy grube albumy w bordowym skaju, obok na stoliku cała góra ciastek. Domowe, posypane cukrem, na wierzchu każdego buźka wymalowana dżemem. Kuszą, ale on ma przecież wolę ze stali. Przewracam stronę za stroną, mnóstwo zdjęć, dokumentacja 366 dni i 366 maratonów, które przebiegał tu, w Wituni, na atestowanej trasie. Mierniczego, który przyznaje atesty, ściągnął z Piły. Jest ich w Polsce trzech, 800 zł zapłacił z własnej kieszeni. – Są już tacy, co we mnie wątpią, będą mogli sobie pooglądać – śmieje się serdecznie. A jest na diecie, bo w niedzielę broni tytułu mistrza Polski weteranów w podnoszeniu ciężarów. 15 sierpnia 2015 roku ukończył projekt, który wielu nazywało szaleństwem. Dzień za dniem, przez równy rok, wstawał, karmił świnie, wyrzucał gnój, a potem sznurował buty i ruszał. Najpierw asfaltem, potem bitą, piaszczystą drogą wśród pól, wracał do domu po 42 kilometrach. On, rolnik z Wituni, pobił rekord Guinnessa. Patrzę na jego kolana. Niezwyczajne, z boków jakby mu kością obrosły. Twardziel. Ale przecież musiał mieć gorsze dni. – Wszystko jest w głowie – tłumaczy. – Najgorzej, jak dopuścisz do siebie myśl, że jutro będzie cię brzuch bolał, pojutrze pięta, kolana... Bo jak głowa siądzie, wszystko siądzie. Pewnie, że czasem boli, ale kto mówił, że nie będzie. Pamiętam, jak dziadek narzekał, że go w kościach łamie, babcia miała na to jedną gadkę: „Idź drzewa narąb, w chlewie uprzątnij, wypocisz się i zaraz ci przejdzie”. U nas w rodzinie nikt się z byle powodu do łóżka nie kładł. Testowałem swoje ciało w grypie, stanach zapalnych, biegałem przy wymiotach, biegunce. Nieraz mi paznokcie poschodziły, ale na takie bzdety nie ma co patrzeć. Organizm musi umieć sobie z tym wszystkim poradzić. Rozmowę przerywa nam telefon. – Wmasuj maść do krowich wymion, idealnie schłodzi obolałe miejsce. – Rysiek odkłada komórkę i widząc moje zdziwione spojrzenie, dodaje: – Zawsze się nią smaruję. A na bąble, otarcia najlepszy jest sprej z aluminium. Najszybciej goi rany, u świń stosuję go po kastracji. Zatrzasnąłem jedną furtkę Praktyk, wie, co mówi. Poza projektem 366 maratonów przebiegł ponad 90 innych i 25 biegów powyżej 100 km. A skwarnym latem 2013 r. całą Polskę, 800 km z Zakopanego do Sopotu. 11 razy startował w greckim Spartathlonie, morderczym 246-kilometrowym biegu z Aten do Sparty. Jeszcze nigdy go nie ukończył, ale nie rezygnuje. Najlepiej wspomina maraton w Gdańsku w 2006 r. – Bo byłem 17 w kraju – rozpromienia się. – Trzech godzin wtedy nie złamałem, było 9 min więcej, ale w wielkim upale pobiłem wielu dobrych zawodników. A wymarzony czas, 2 godz. 57 min, zrobiłem innym razem. Zaczął biegać, gdy skończył pić. – Parę lat temu wstydziłem się o tym opowiadać – przyznaje szczerze. – Ale teraz jest moda na niepicie, na sport i mam odwagę. To choroba, z której można wyjść. Jak? Musi się znaleźć ktoś, kto pokaże, że życie bez alkoholu potrafi dawać przyjemność. Miałem szczęście, że trafiłem na doktor Filek z Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Więcborku. To ona mi powiedziała, że bycie trzeźwym alkoholikiem jest darem od Boga. Mam dwa spojrzenia na świat i sam mogę drogę wybrać. Ale nie ma co szarpać obu furtek. No i zatrzasnąłem tę, która miała napis: alkohol. Ojciec Ryśka się zapił i wuj, on sam zgłosił się na terapię w ośrodku uzależnień w Bydgoszczy – w 2001 r. na oddziale zamkniętym spędził dziewięć tygodni. Potem przez osiem lat jeździł na spotkania grupy AA. Od 15 lat nie pije, ale musiał mieć jakieś pokusy. – No jasne, kapsle od piwa leżące na ziemi wkurzają mnie do tej pory – przyznaje. – To sygnał, że nie jestem jeszcze trzeźwy. – Rysiek, z nami się nie napijesz?! – słyszał to nieraz. Sznurował niebieskie „najki”, wybiegał z domu, a gonił go śmiech. – Tych, co się śmiali, już nie ma, zapili się – mówi. – Ilu? Ze czterech, pięciu. Na zaczepki odpowiadałem niezmiennie: „Już swoje wypiłem”. W końcu we wsi zaakceptowali moje bieganie, teraz na maraton warszawski pojechało 25 osób z okolic. Na zeszłoroczny poznański – 30. Dziś biegają wszyscy, nikt się nie wstydzi. Do Kałaczyńskiego przyjeżdżają ludzie z problemami, alkoholicy, narkomani. – Chcę tu założyć klub biegacza, myślę, żeby zorganizować grupę terapeutyczną, potrzebny mi tylko fachowiec. Rolnik ze stali Wie, że jest dla innych inspiracją, 35 osób zrobiło z nim swój pierwszy maraton. Pokazał, że można przekroczyć siebie. Wyczytał kiedyś w książce, że ciało wytrzyma codzienne maratony, pod warunkiem że zwolni się tempo do około pięciu godzin. Da szansę organizmowi na regenerację. I zwolnił. Ale zatrzymać sceptykom się nie dał. Maratońska średnia z całego roku wyszła mu 4 godz. 47 min. Po skończeniu Projektu 366 badał go lekarz. – Michał Gaca prowadzi kadrę polskich siatkarek, to on mnie kontrolował – opowiada. – Minerały, hemoglobina, białka. Wyniki miałem idealne. Przyjeżdżał tu do mnie fizjoterapeuta, przebiegliśmy wspólnie cztery maratony i on mi mówi: „Rysiu, tyś im (lekarzom) całą teorię obalił, powinni od początku pisać książki o ludzkich stawach i możliwościach organizmu”. A ja od dziecka ciężko pracuję na gospodarstwie, każdy sport uprawiałem, bo ojciec zakładał ludowe zespoły sportowe. Strachu przed niczym nie czułem, z chłopakami z sąsiedztwa skakaliśmy z chlewu na obornik z przewrotką do przodu. W wojsku zgłosiłem się do desantu komandosów, mam na koncie 28 skoków ze spadochronem. A teraz do odwagi doszła jeszcze wytrzymałość. No to stawiam przed sobą kolejne wyzwanie. Opowie jakie, ale najpierw napijemy się soku z jego jabłek. Ma sad, 25 arów. Oddaje owoce do tłoczenia i odbiera sok w 15-litrowych workach, wystarcza spokojnie od jesieni do lata. – W ubiegłym roku przyjeżdżali tu do mnie ironmani i słyszałem, że maraton to nic, ale te ich triatlonowe zawody to dopiero ciężka sprawa, 3800 m pływania, 180 km rowerem i na deser maraton – tłumaczy. – Dziś rekord Guinnessa należy do Francuza, zrobił 32 z rzędu, Amerykanin ponoć 50, ale porządnie tego nie udokumentowano. No to postanowiłem, że zaliczę 100! W Więcborku mamy 15 jezior, nasza gmina to park krajoznawczy. Tego lata chcę się nauczyć pływać technicznie, w piance. Rower chłopaki już mi robią w Warszawie. Na wymiar, żeby leżał jak dobre buty – Ryśkowi błyszczą oczy. – Szaleństwo – mówię. A on się śmieje: – Ale jakie piękne. ​I jeszcze marzy mi się bieg Badwater. 217 km w Dolinie Śmierci, w 50-stopniowym upale. Ale tam bez serwisu mnie nie dopuszczą. To komercyjny bieg, muszę mieć uzbierane z 15 tys. zł. Jak będzie trzeba, sprzeda świnię. – Ale prosiaki coraz tańsze, kończę produkcję trzody – zamyśla się. – Dorabiam na budowach – elewacje, ocieplenia, gładzie. Mam dar w rękach. Sam robiłem narożniki w domu. Jeszcze na ścianach ułożę czerwoną klinkierówkę, na dole żółty piaskowiec, a na dachu założę ogród zimowy. Przyjedziesz kiedyś na kawę, to tam sobie siądziemy. – Rysiu, czy ty znasz słowo nuda? – pytam. – Nuda to może jest we śnie, ale mnie się zdaje, że ja we śnie pewnie też ruszam nogami. Tekst: Monika Berkowska View oEmbed on the source website
Kim trzeba być, by przebiec zimą ponad 50 km w górach? Opowiada uczestnik Zimowego Ultramaratonu Karkonoskiego
- Widoki były piękne. Zrobiłem nawet kilka zdjęć - śmieje się Andrzej Olszanowski, który w zupełnie zimowych warunkach pokonał 53 kilometry na trasie Zimowego Ultramaratonu Karkonoskiego im. Tomka Kowalskiego.
Zimowy Ultramaraton Karkonoski im. Tomka Kowalskiego to bieg grzbietem Karkonoszy, na dystansie 53 kilometrów. 11 marca 2017 odbyła się jego czwarta edycja. Jakie były warunki na trasie? Jak wyglądały przygotowania? Co okazało się najtrudniejsze? Zapraszamy do zobaczenia ZUK-a oczami uczestnika - Andrzeja Olszanowskiego. Czy to był Twój pierwszy ZUK? Andrzej Olszanowski: Pierwszy start, ale drugie podejście. W zeszłym roku byłem na liście, ale ze względu na kontuzję musiałem z dużym żalem odpuścić. Dlaczego w ogóle chciałeś przebiec ZUKa? Bieg ma bardzo dobrą opinię. Nie spotkałem osoby, która mówiłaby o nim źle co w sumie jest dość rzadkie, bo zawsze znajdzie się coś na co można pomarudzić. Chciałem też wrócić i zobaczyć Karkonosze - dawno temu uczyłem się tu jeździć na nartach i niestety od tego czasu nie udało mi się ich odwiedzić. Karpacza niestety zupełnie nie poznałem. Jak wyglądały Twoje przygotowania do startu? Chęci i serca do treningu mam chyba trochę za dużo w stosunku do zdrowia i nikomu, kto biega, nie trzeba tłumaczyć, jak taka kombinacja cech się kończy. W 2017 obiecałem sobie zacząć rozsądnie i odpuszczać, jeśli tylko pojawią się znaki ostrzegawcze, tym bardziej, że miałem sporo szczęścia w zapisach i plan startów na ten rok ułożył się dość ambitnie. Biegam zwykle 4 razy w tygodniu (kilometraż około 60-80 km), do tego dwa razy w tygodniu staram się odwiedzać siłownię, żeby popracować nad stabilizacją, siłą i mobilnością, które traktuje jako zabezpieczenie przed kontuzjami i wydłużenie mojego okresu przydatności w sporcie. ZUK miał być pierwszym w tym roku zderzeniem z górami, co zawsze pomaga mi w kolejnych startach. Plan był rozsądny, ale i tak coś musiało się wydarzyć – pogoda w tym roku nie rozpieszczała, warunkiem do realizacji szybszych treningów było bieganie w kolcach po oblodzonych ścieżkach. Na to niestety co w pewnym momencie obraziło się prawe podudzie. Nie lubię biegania z uczuciem że wszystkie plany za chwilę zupełnie się posypią, więc w miarę możliwości spróbowałem się nie denerwować i robić tyle, ile pozwalał mi organizm. W efekcie trochę truchtałem, trochę pływałem i pracowałem nad siłą i mobilnością. W okresie ferii miałem możliwość potrenowania w górach na Słowacji. Co prawda o mocnym bieganiu nie było mowy, ale postawiłem na długie spokojne wycieczki biegowe, przetestowałem raczki i pozbiegałem w dość wymagających zimowych warunkach, co zdecydowanie przydało się na trasie. Jeśli oceniam swoją formę pod kątem parametrów (tętno/tempo), to było raczej słabo. Tym milsze było moje zaskoczenie, kiedy okazało się, że zamiast planowanych wstępnie 8-9 godzin uwinąłem się w 7 z małym ogonkiem, mieszcząc się w pierwszej setce zawodników. Po tym starcie nabrałem przekonania, że poza wydolnością biegową i szybkością, jaką osiągamy, bardzo ważna jest też ogólna sprawność i wytrzymałość. Jej nie tracimy tylko dlatego, że treningi stricte biegowe nie szły zgodnie z planem. Na pewno do kolejnych startów będę podchodził znacznie spokojniej. Jak oceniasz warunki na trasie podczas tegorocznego biegu? O trasie nie wiedziałem wiele, poza wstępnym zapoznaniem się z profilem i informacjami, jakie kilka dni przed startem opublikował napieraj.pl. Wbiłem sobie do głowy, że mam żwawo pobiec pierwsze 2 km, aby zająć właściwe miejsce w „kolejce na Szrenicę”. Nie goniłem kolegów, którzy uciekli mi na starcie. Do Szrenicy trasa jest sympatyczna - tak jak człowiek trafił, tak musi dreptać, bo wyprzedzanie kosztuje dużo siły, a prawie nic nie daje. Plus jest taki że można się wyluzować, pilnować jedzenia i picia i spokojnie dreptać do góry. Widoki były piękne, a za Śnieżnymi Kotłami wreszcie można było trochę pozbiegać, choć trzeba było, uważać żeby nic nie wywinąć. W sumie niewiele pamiętam z tej części biegu - nic mi szczególnie nie przeszkadzało, nie byłem za bardzo zmęczony i spokojnie koncertowałem się na zawodniku przed sobą i w miarę potrzeby go wyprzedzałem. Zrobiłem nawet kilka zdjęć. Odcinek od Odrodzenia do Domu Śląskiego zapamiętam na długo, może dlatego że już wchodząc na punkt poczułem się lekko zmęczony. Przed schroniskiem, pod „opieką” ratowników zostawiłem kije i rękawiczki, które zawsze mi przeszkadzają przy jedzeniu, uzupełniłem wodę i bez tracenia czasu ruszyłem z powrotem na trasę. Myślałem, że 8 km do kolejnego punktu zleci błyskawicznie, bo patrząc na profil trasu spodziewałem się płaskiego i raczej biegowego odcinka. Nic z tych rzeczy - za każdym razem kiedy zrywałem się do biegu po prawie ubitym śniegu, po kilkunastu krokach stwierdzałem, że nie dam rady i wracałem do marszu. Ten z kolei wydawał się zbyt wolną metodą przemieszczania, co powodowało rosnące ciśnienie i kolejną próbę biegu. W końcu zdałem sobie sprawę, że prawie nikt mnie nie wyprzedza i chyba wszyscy mają podobny problem. Na szczęście nie kombinowałem na punkcie i miałem ze sobą dwa pełne bidony. IV Zimowy Ultramaraton Karkonoski im. Tomka Kowalskiego from pocoloco on Vimeo. Im bliżej Domu Śląskiego tym więcej turystów spotykaliśmy na trasie. Chyba wzajemnie robiliśmy na sobie dość dziwne wrażenie. Oni zrelaksowani, niektórzy z dziećmi, inni na nartach, kontra my - już nie pierwszej świeżości z lekkim obłędem w oczach, wypatrujący kolejnego punktu. Momentami miałem silne uczucie nierealności tego, co dzieje się wokół mnie, które pogłębiło się jeszcze bardziej, kiedy w schronisku zobaczyłem siedzącego przy stole Piotra Hercoga. Podejście pod Śnieżkę pamiętam już bardzo dobrze. Przepytałem schodzących turystów, czy wyżej jest bardzo ślisko, nie wiedząc czy warto tracić czas na zakładanie raczków, ale uspokoili mnie, że spokojnie da się wejść na górę. Po raz kolejny w głowie kołatało się, że nogi zrobiły się strasznie ciężkie i że strasznie się wlokę, ale jakoś nikt nie miał ochoty żeby mnie wyprzedzać. Drobne kroczki i zegarek przestawiony na wysokościomierz pomagały pokonywać dystans i oceniać postęp. Za Śnieżką, po kilkudziesięciu metrach zbiegania stwierdziłem, że robi się groźnie i czas na raczki. Pokonałem w nich kilkaset metrów oblodzonej nawierzchni. Dalszy odcinek to była czysta radość zbiegania. Ubity śnieg, szeroki szlak, doskonała widoczność i fajne nachylenie pozwoliły poszaleć. Miałem gdzieś, czy nabijam uda - liczyło się tylko szybkie pokonywanie trasy. Pewności siebie dodawały zaspy, w które dwa razy celowo wpadłem, chcąc wytracić prędkość. Blisko ostatniego punktu jest kolejny surrealistyczny odcinek, kiedy zbiegamy stokiem narciarskim. Znów zdziwione twarze dzieci, czasem okrzyki dorosłych. Sympatycznie. Biegnie się dobrze do momentu, kiedy szlak zaczyna prowadzić w pobliżu strumienia. Znów jest technicznie - ślisko, czasem trochę groźnie, a po drugim upadku i częściowej kąpieli stwierdzam, że trzeba uspokoić tempo i skupić się na dotarciu do mety, o czym przez jakiś czas przypominały mi ciężkie i mokre buty. Nie spodziewałem się szerokiej szutrowej drogi, tak samo jak nie spodziewałem się, że mam jeszcze całkiem sporo siły do zbiegania. Dużo na tym odcinku nadrobiłem - minąłem kilku zawodników - wszystkich marzących już tylko o mecie. To, co mnie wykańczało, to nie kolejny kawałek kiedy trzeba było podchodzić po śliskich kamieniach, ale prawie płaskie podbiegi, na których nijak nie potrafiłem zmobilizować się do truchtu przez okres dłuższy niż kilkadziesiąt sekund. Biegliśmy tu prawie w grupie, co chwilę tasując się i mobilizując wzajemnie. Cały czas wypatrywałem ostatniego zbiegu stokiem narciarskim na metę, zastanawiając się czy nogi mnie utrzymają czy też wywinę coś zupełnie komicznego na tym ostatnim odcinku. Pewnie sprawiłem lekki zawód kibicom, obserwującym wszystko z dołu, bo wyszło nawet poprawnie. Na metę wbiegłem w towarzystwie Wiewóra, który dotrzymywał mi towarzystwa na tych ostatnich metrach. I chociaż wiem, że skoro nadążył za mną, to moje tempo wcale nie było tak imponujące, jak mi się wydawało, nie zmniejsza to poziomu radości, jaką odczuwałem, przekraczając linię mety. Chciałbyś wystartować ponownie w biegu? Tak. Chciałbym przyjechać w dobrej formie i poprawić swój wynik. Z drugiej strony - tutaj dla atmosfery, doskonałej organizacji i pięknej trasy warto startować zawsze, jeśli tylko pojawi się taka możliwość. Jak oceniasz organizację całego ZUKa? Jedyna rzecz której mi brakowało to wyniki online z międzyczasami z punktów. Reszta absolutnie doskonale. Wrażenie robi dbałość o bezpieczeństwo zawodników - zabezpieczenie ratownicze, wyposażenie obowiązkowe i informacje oraz sposób, w jaki są przekazane na odprawie. Zawodnik wie, że góry zimą to nie żarty i że trzeba na siebie uważać. Doskonałym rozwiązaniem jest DW MIeszko jako baza zawodów. Wszystko jest blisko - meta, wyjazd na start itp. Przemili wolontariusze. Osoby, które pomagały mi na punktach były zaangażowane i sympatyczne. Oznakowanie trasy - bez zastrzeżeń. Pakiet - OK. Wpisowe - też. Impreza po - absolutnie na tak!
5 jesiennych biegów ulicznych w najpiękniejszych polskich miastach
Zimno? Mokro? Jesienią jeszcze bardziej komfortowo! Udział w biegu ulicznym to nasz pomysł na jesienną aktywność.
Tu znajdziesz listę 5 jesiennych biegów ulicznych w najpiękniejszych polskich miastach >>
Ci biegacze potrafią wbiec na Babią Górę nawet pięć razy. Jednego dnia... Za nami Ultra Sky Marathon Babia Góra [GALERIA]
Za nami jeden z najtrudniejszych maratonów w Polsce. Bieg, którego nikt nie ukończył na czas. Zobacz, jak było podczas III edycji Regatta-Ultra Sky Marathon Babia Góra.
Za nami bieg, którego nadal nie ukończył nikt na czas. III edycja Ultra Sky Marathon Babia Góra odbyła się 11 czerwca 2016 r. w Zawoi. Zawodnicy wystartowali na czterech dystansach. Piekielnym Regatta-Ultra Sky Marathon 6xBabia Góra (to w sumie 100 km i 8000 m przewyższenia), Regatta-Ultra Sky Marathon 3xBabia Góra (70 km/+ 5500 m), Regatta-Sky Marathon Babia Góra (42.5 km/+3000 m) oraz Regatta-1/2 Sky Marathon Babia Góra (23.5 km/+1450 m). Bieg niezniszczalnych Uczestnicy dwóch najdłuższych dystansów nie pospali - wystartowali już o 3:00 rano. Do pokonania mieli niemałą trasę - wbiegali odpowiednio 3, 4, 5 lub 6 razy na szczyt Babiej Góry. Za każdym razem inną drogą. Najdłuższego dystansu, 6xBabia Góra nadal nikt nie ukończył w limicie 17 godzin. Kolejny rok pokazał, że przebiegnięcie tego dystansu w limicie czasu to wyzwanie naprawdę dla najlepszych i najbardziej doświadczonych zawodników. W tym roku najwięcej przebiegł Tomasz Baranow. Biegaczowi udało się pojawić na szczycie Babiej Góry aż 5 razy. Był to kolejny start Tomka na tym dystansie. W poprzedniej edycji również udało mu się pokonać najdłuższy dystans –było to wówczas 4xBabia Góra. W najdłuższym biegu wystartowała w tym roku jedna kobieta - Iwona Ćwik, która swoje zmagania z najtrudniejszą trasą zakończyła na dystansie 4xBabia Góra. Miłym akcentem dla mieszkańców Zawoi było zwycięstwo na dystansie Regatta-Ultra Sky Marathon 3xBabia Góra, mieszkańca Zawoi - Marka Bartyzela oraz uczestnictwo w biegu mieszkańca Sydney, który zajął 2 miejsce w Regatta-Sky Marathon Babia Góra. Andrew McConnell na co dzień mieszka w Australii, ale przy okazji pobytu w Polsce postanowił wystartować na Babiej Górze. Kilometry dla Lenki W tym roku przy okazji wydarzenia biegowego Regatta-Ultra Sky Marathon Babia Góra organizatorzy starali się pomóc Lence Cholewa. Dziewczynka urodziła się we wrześniu 2014 r. w Suchej Beskidzkiej. U Lenki po urodzeniu stwierdzono wrodzone wady obustronne kończyn dolnych. Lenka przechodzi operacje i ciągłą rehabilitację, by kiedyś mogła samodzielnie chodzić. Ratowanie nóżek Lenki wiąże się z dużymi kosztami finansowymi. Historię Lenki i Jej leczenia można śledzić na stronie: https://www.facebook.com/lenkacholewa/. Dla małej Lenki pobiegł Robert Janiec – ratownik górniczy, Robert, który sam doświadczył bardzo ciężkiego wypadku. Robertowi udało się przebiec dystans 4xBabia Góra i za przebiegnięte przez niego kilometry do Lenki trafi co najmniej 360 zł. W dniu zawodów została przeprowadzona także zbiórka pieniężna dla dziewczynki oraz zbiórka plastikowych nakrętek. Łącznie udało się zgromadzić 1200 zł. Więcej informacji na stronie: www.ultrababia.pl
Polak najszybszy na portugalskim ultra maratonie!
W ostatni weekend Polak - Kamil Leśniak - wygrał bieg ultra Azores Trail Run. Opowiada, jak mistrzowsko przebiec 70 km w górach.
Ultrasi w podróży Duża popularność biegania w Europie przełożyła się na znaczny wzrost zainteresowania ekstremalnymi wersjami tego sportu, zwłaszcza górskimi ultra maratonami. Coraz częściej dla długodystansowców nie stanowi problemu wyjazd do innego kraju. Idealne warunki dla ultra biegaczy panują na portugalskich, wulkanicznych wyspach archipelagu Madery i Azorów, położonych na Oceanie Atlantyckim. Składają się na to: łagodny klimat, widoki i liczne szczyty, wyrastające wprost z oceanu do wysokości nawet ponad 2000 m n.p.m., które stanowią prawdziwe wyzwanie dla ambitnych biegaczy. Azores Trail Run Na wulkanicznej wyspie Faial, położonej w centralnej części archipelagu Azorów, odbywa się górski ultra maraton Azores Trail Run. Biegacze mogą spróbować swoich sił na jednym z czterech dystansów. Najdłuższy - 70 km, tzw. Blue Island Endurance Trail – wybrał Polak Kamil Leśniak. ATR odbywa się w trudnym terenie. Są tu duże przewyższenia (3200 metrów podbiegów), a podłoże zmienia się jak w kalejdoskopie: od błotnistych ścieżek i piasku, do pastwisk, dróg gruntowych, a nawet skał. Trasa przecina liczne lasy i łąki. Uczestnicy dwóch najdłuższych biegów mają okazję zdobyć najwyższe wzniesienie wyspy - Cabeço Gordo (1043 m n.p.m.), z którego przy dobrej pogodzie można dostrzec inne wyspy archipelagu. Maksymalny czas pokonania najdłuższego dystansu wyznaczono na 14 godzin. Biegacze, którym się to uda, otrzymują 2 punkty do UTMB 2017. Sukces Polaka! W tym roku najdłuższy bieg wygrał Kamil Leśniak z czasem 7:06:52! To ogromny sukces! Biegacz kolejnego zawodnika wyprzedził o 22 minuty. Kamil biega od 2006 r., a od 5 lat startuje w biegach ultra. Od 3 sezonów zajmuję czołowe lokaty na zawodach w kraju i zagranicą, Azores Trail Run jest pierwszym biegiem ultra, który zwyciężył. - Cieszę się ogromnie. Jest to bardzo miłe uczucie, zwłaszcza że zrobiłem to w tak pięknym miejscu, jakim są Azory! Przed biegiem nie nastawiałem się na żaden wynik, ale czułem się mocny i wyluzowany. Przede wszystkim chciałem się dobrze bawić - opowiada Kamil Leśniak. Mistrzowska strategia Jak mistrzowsko przebiec 70 km w górach? Kamil zaczął spokojnie i pierwsze małe szczyty zostawił dla swoich rywali. Od 20 km postanowił wyjść na prowadzenie i trzymać równe tempo. Jak mówi, czuł się tego dnia wyśmienicie. Po 40 km myślał nawet, że uda mu się „złamać” 7 godzin. Jednak trasa zaskoczyła go, mimo, że w zeszłym roku już tutaj był. - Na najwyższym punkcie trasy czekał na mnie porywisty wiatr oraz deszcz. To drugie spowodowało, że było sporo błota, które mocno spowalniało bieg. Po tym ekstremalnie trudnym odcinku ciężko mi było nadrobić czas, mimo dobrego tempa (poniżej 4 min/ km). Wygrać na międzynarodowym biegu to jedno z moich biegowym marze. Done! – podsumował swój wynik. Kolejny Polak, Bogusław Witek, był 18. Uzyskał czas 10:50:50. Obu panom gratulujemy!
Jeden z najbardziej wymagających i widowiskowych ultramaratonów za nami. Zobacz, jak na MIUT poradzili sobie Polacy
Nawet 115 km biegu stromym zboczem wpadającym do oceanu... To właśnie Madeira Island Ultra Trail, jeden z najbardziej wymagających biegów trailowych. Znamy wyniki!
Ultra biegacze z kilkudziesięciu krajów uczestniczyli w jednym z najbardziej wymagających zawodów biegowych w Portugalii – Madeira Island Ultra Trail (MIUT). Wszystko rozegrało się 20-24 kwietnia. W tym roku MIUT znalazł się w elitarnym gronie dwunastu długodystansowych biegów zaliczanych do cyklu Ultra Trail World Tour (UTWT). Ultrasi na trasie Zawodnicy mieli do wyboru cztery dystanse: MIUT o długości ok. 115 km (mogą wziąć w nim udział tylko ci, którzy w ciągu ostatnich dwóch lat ukończyli choć jeden maraton), ULTRA na ok. 84 km, MARATHON na ok. 43 km oraz MINI na ok. 16 km. Najdłuższa z tras wiedzie przez środek Madery, z jednego krańca wyspy (Porto Moniz) na drugi (Machico), poprzez słynne lasy wawrzynowe Laurissilva, miejscami wzdłuż kanałów irygacyjnych levadas, czasem w chmurach. Największe wyzwanie stanowią jednak strome zbocza: ultrasi wspinają się na najwyższe szczyty wyspy Pico Ruivo i Pico do Areeiro (wysokość ok. 1700 - 1800 m n.p.m.), biegną granią pasma górskiego oraz wąską ścieżką nad urwiskiem opadającym do oceanu. Przewyższenie trasy wynosi ok. 7000 m. Na szczęście rewelacyjne widoki nagradzają wysiłek i mobilizują do dalszego biegu. –To jeden z najtrudniejszych biegów, w jakich startowałem. Dokładnie taki, jakie lubię! Bardzo strome zbiegi oraz podbiegi nadają urok tej imprezie. Podczas wyścigu można podziwiać wyspę w czasie wschodu słońca. To idealny moment, aby znaleźć się wtedy wysoko ponad chmurami! – wspomina Kamil Leśniak. MIUT to wyzwanie dla najlepiej przygotowanych biegaczy, co widać doskonale po liście ekwipunku wymaganego przez organizatora. Bieg zaczyna się o północy, a na jego pokonanie wyznaczono maksymalnie 32 godziny, dlatego zawodnicy muszą mieć przy sobie jedzenie, wodę, koc termiczny, bandaże, naładowaną komórkę, gwizdek, 2 latarki oraz czerwoną lampkę migającą.. Najlepsi Zwycięzcą tegorocznego MIUT 115 jest Amerykanin Zach Miller (czas 13:52:17), a wśród kobiet Francuzka Caroline Chaverot (czas 14:34:30, 8. miejsce w klasyfikacji generalnej). Na 579 zawodników bieg ukończyło 378 osób. Spośród 9 Polaków, którzy wystartowali (w tym 3 kobiety), najlepszy czas osiągnęła Agnieszka Korpal (22:31:22, 131. miejsce w klasyfikacji generalnej, 11. miejsce wśród kobiet), ta sama, która jako pierwsza zdobyła na rowerze Koronę Gór Polski, a do tego miłośniczka rajdów przygodowych i górskich ultramaratonów. Dobry wynik osiągnął także Zbigniew Rajtar, który z czasem 24:02:30 uplasował się na 1. miejscu w kategorii mężczyzn w wieku 55–59 lat. Jak dotąd najlepszy wynik osiągnięty przez Polaków na MIUT należy do Kamila Leśniaka (15:23:49, co dało mu 6. miejsce w klasyfikacji generalnej w 2015 r., na 375 zawodników). W tym roku Kamil ma w planach m.in. udział w Azores Trails Run (koniec maja). Trzymamy kciuki! Zobacz przebieg trasy MIUT. Imponujące! View oEmbed on the source website
Polskie aplikacje w konkursie NASA. Programiści zmierzą się z reprezentacjami 71 innych krajów
Aplikacja, która może pomóc biegaczom w unikaniu zagrożeń związanych z zanieczyszczeniem powietrza, zajęła pierwsze miejsce w konkursie programistycznym - NASA Space Apps Challenge. Była jedną z trzech aplikacji, które nagrodzono w zakończonych w niedzielę zawodach.
NASA Space Apps Challenge to kilkudziesięciogodzinny maraton programistyczno-naukowy prowadzony pod egidą NASA - Amerykańskiej Narodowej Agencji Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej. Dwudniowe zawody, będące jednym z największych przedsięwzięć tego typu na świecie - przeprowadzono na PGE Narodowym w Warszawie. Celem inicjatywy jest opracowanie np. aplikacji czy platform wizualizacji danych, przydatnych w badaniach i eksploracji kosmosu. W tym roku międzynarodowe zawody odbywają się już po raz piąty, ale po raz pierwszy w Polsce. Projektanci, graficy, inżynierowie, jak również miłośnicy astronautyki i badań kosmosu spotykają się w 193 lokalizacjach rozsianych w 72 krajach. Jury każdego z lokalnych hackathonów przyznaje po dwie nagrody główne dla autorów najlepszych projektów. Zwycięskie prace z całego świata ocenią następnie eksperci NASA, którzy wybiorą 25 najlepszych pomysłów. Ich autorzy zostaną zaproszeni do Stanów Zjednoczonych na ścisły finał NASA Space Apps Challenge. Najwięcej punktów otrzymała drużyna Extremely Genius Geeks, której członkowie przygotowali aplikację Lungs Watcher. Może ona przydać się biegaczom cierpiącym np. na alergie. Użytkownik wprowadza do aplikacji m.in. dane o swoim stanie zdrowia i planowaną trasę biegu. Aplikacja pokaże, z jakimi zanieczyszczeniami powietrza będzie musiał się liczyć podczas pokonywania dystansu albo wskaże trasę alternatywną. Kolejne miejsce zajął zespół Europa Team z Warszawy. Zaprezentował on pomysł na serwis, który z jednej strony umożliwia internautom raportowanie o tym, że w danym miejscu np. łzawią oczy czy się kicha, widać unoszący się w powietrzu kurz albo pył. Z drugiej strony osoby korzystające z tego rozwiązania będą mogły zorientować się czy w miejscu, które wybrali np. na biwak, występuje wiele tego typu przypadków, co może wskazywać na np. zanieczyszczenie powietrza. Na trzecim miejscu uplasowała się drużyna złożona ze studentów Politechniki Warszawskiej i Uniwersytetu Warszawskiego, która przygotowała aplikację-grę Astro-Zorya. Korzystający z niej gracz będzie musiał zapewnić warunki do przeżycia wirtualnemu astronaucie, który przebywa na Marsie. Współorganizatorami NASA Space Apps Challenge w Polsce są szkoła programowania Coders Lab oraz software house Visuality. Partnerem strategicznym wydarzenia, udostępniającym przestrzeń do pracy, jest Business Link. Źródło: Organizatorzy konkursu oraz PAP
Wyślij swój program w kosmos. Zawody NASA dla programistów po raz pierwszy także w Polsce
W tym roku po raz kolejny amerykańska agencja kosmiczna NASA organizuje zawody dla programistów. Po raz pierwszy zawody dotarły także do Polski.
Zawody odbędą się 23 i 24 kwietnia na Stadionie Narodowym w Warszawie. Zadania przygotowane dla uczestników podzielono na kategorie: Aeronautyka, Ziemia, Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, Podróż na Marsa, Układ Słoneczny i nie tylko oraz Technologia kosmiczna. Do najciekawszych należą m.in. stworzenie koncepcji „plecaka rakietowego”, czyli podręcznego, indywidualnego środka transportu dla astronautów kolonizujących Marsa oraz wzorów elektroniki ubieralnej do użytku w przestrzeni kosmicznej. Programiści będą mogli wykazać się tworząc gry symulacyjne, oddające realia stacji orbitalnej i kolonii pozaziemskiej. Ubiegłoroczny konkurs (zwany "hackathon" czyli maraton hackerów) zorganizowano jednocześnie w 133 miastach – wzięło w nim udział ok. 14 tys. osób. Tym razem koderzy, projektanci, graficy, inżynierowie, jak również miłośnicy astronautyki i badań kosmosu spotkają się w 193 lokalizacjach rozsianych w 72 krajach na całym świecie. Zwycięzcy edycji lokalnych wezmą udział w finale w Stanach Zjednoczonych gdzie będą pracować z ekspertami z NASA. Źródło: Materiały prasowe ________________________________________ Właśnie trwa 10. edycja konkursu TRAVELERY. To najbardziej prestiżowe nagrody podróżnicze. Zagłosuj na "Podróż roku"! View oEmbed on the source website
Bieszczady jesienią są najpiękniejsze! Setki barw zachwycą nawet najbardziej wybrednych poszukiwaczy przygód. A Ci aktywni powinni się skusić na Maraton Bieszczadzki, a właściwie ultramaraton
12 października w Bieszczadach odbędzie się druga edycja biegu górskiego. Na zawodników czeka dość trudna, za to bardzo malownicza trasa. Dystans nieco dłuższy od tradycyjnego maratonu: trzeba będzie pokonać między 51 a 55km (jak to w górach bywa trasa wciąż jest opracowywana). Jesień w górach, doświadczeni organizatorzy (znani z Biegu Rzeźnika, Rzeźniczka czy Biegu PoLesie): czego chcieć więcej? Jak będzie? Na co trzeba się przygotować? Dlaczego warto wpisać tę imprezę w swój kalendarz imprez biegowy? - o to zapytaliśmy samych organizatorów: Mirosława Bienieckiego i Jakuba Lengiewicza. Rozmawiała: Anna Szczypczyńska. 1. To już druga edycja biegu. Będzie podobnie, czy zupełnie inaczej? MB: Będzie trochę inaczej. Na pewno trasa będzie inna bo w tym roku poprowadziliśmy bieg przez pasmo Hyrlatej – pasmo dzikie i przepiękne, ze świetnymi widokami na bardziej znane fragmenty Bieszczadów. Postaramy się, żeby było też lepiej. Po zeszłorocznej edycji Maratonu (a także tegorocznym Rzeźniku, Rzeźniczku, Rzeźniczątku oraz Biegu Polesie) mamy na pewno więcej doświadczenia. Czerpiemy z tego doświadczenia ale jednocześnie chcemy żeby z biegiem czasu Maraton wyrobił sobie swój własny indywidualny klimat. 2. W zeszłym roku sporo mówiło się na ten temat, że Maraton Bieszczadzki to idealny wstęp dla tych, którzy chcą zacząć swoją przygodę z górami: połowa trasy była lżejsza, szutrowa, bez specjalnych przewyższeń, sporo asfaltu. Czy w tym roku też tak będzie? JL: Dalej uważamy, że to świetny wstęp do biegów ultra. Asfaltu będzie co prawda trochę mniej niż w ubiegłym roku, trasa będzie trochę bardziej wymagająca, ale i tak to jeden z krótszych biegów na ultra dystansie. Na pewno jeden z łatwiejszych dających punkt kalifikujący do UTMB. Warto dodać, że obok biegu głównego przewidujemy jeszcze bieg na ok. 15km dla miłośników krótszych dystansów oraz dla tych, którzy chcieliby po raz pierwszy sprawdzić się w górach. 3. Trasa nieco dłuższa, ale czy trudniejsza? MB: Trudniejsza i dłuższa, ale bez przesady. Ok. 4km dłuższa i doszedł jeden podbieg ok. 400m na pasmo Hyrlatej. Za to na pewno ciekawsza i bardziej atrakcyjna ze względu na miejsca, przez które się przebiega oraz widoki, które – jeśli tylko pogoda pozwoli – będą nam towarzyszyć. 4. Na czym będzie polegała największa trudność tego biegu? JL: Piędziesięciotrzykilometrowy bieg po górach sam w sobie jest trudny. Dla starych ultrasów to okazja do pościgania się czy napawania widokami, ale dla tych, którzy będą się mierzyć z takim dystansem po raz pierwszy, jest to wyzwanie, którego nie można zlekceważyć. Szczególnie, jeśli nie biegało się wcześniej po górach. Dodatkową trudność może stanowić ograniczenie punktów regeneracyjnych, które będą rozmieszczone co ok. 10km. Tego typu ograniczenie wynika z wymagań stawianym biegom kwalifikującym do UTMB. 5. O której start i jaki jest limit czasu na dotarcie do mety? JL: Start biegu planujemy na godzinę 8:00; chociaż rozważamy przyspieszenie startu. Szkoda nam dnia, który w październiku nie jest zbyt długi. Limit czasu dla całego dystansu został określony na 8h, jednak ze względów bezpieczeństwa – podobnie jak w ubiegłym roku – wprowadzimy limit na punkcie kontrolnym na przełęczy nad Roztokami. W tym roku będziemy przebiegali przez ten punkt dwukrotnie jednak limit będzie jeden, prawdopodobnie ok. 6h. 6. Jakie atrakcje będą czekać na uczestników biegu? MB: Po pierwsze będą jesienne Bieszczady: przewidujemy czerwone buki w jesiennym słońcu, grzyby, ostatnie jagody i... dzikie zwierzęta, bo w końcu biegniemy tymi mniej uczęszczanymi szlakami bieszczadzkimi. A do tego przygotowujemy najlepszą na świecie obsługę na trasie (wolontariusze znani biegaczom z Biegu Rzeźnika, Rzeźniczka, Maratonu Lubelskiego, Biegu Polesie, Noraftrail czy też – jako zawodnicy – z innych biegów ultra i nie tylko), przepyszne pasta party przygotowane przez Karczmę Brzeziniak, atmosferę zbliżoną do tej panującej na Biegu Rzeźnika, fajne imprezy towarzyszące (koncerty, biegi dla dzieci) oraz atrakcyjne pakiety startowe. Punkty regeneracyjne nieliczne, ale za to dobrze zaopatrzone (Ci, którzy biegli w ubiegłym roku, będą wiedzieć o co chodzi :). A po biegu sporo relacji w mediach, może w TV... 7. Dlaczego warto wpisać Maraton Bieszczadzki w swój kalendarz biegowy? MB: Ze wszystkich powodów, o których wspominaliśmy powyżej: dlatego że to Bieszczady, dlatego że to porządne ultra i dlatego że spotka się tam doborowe towarzystwo biegaczy oraz wolontariuszy. Dodatkowo planujemy wprowadzić preferencje przy zapisach na przyszłoroczny Bieg Rzeźnika dla osób, które uczestniczyły w innych naszych biegach. Więcej na temat biegu oraz mapkę trasy znajdziesz tutaj: http://maratonbieszczadzki.pl/
Półleżąca pozycja, wielki „plecak” zasłaniający telewizyjną transmisję meczu, pilot w prawej ręce, miłość do Żubrów - taka codzienność odpowiada większej części męskiej populacji Polaków. Na przebudzenie się z letargu pasywnej codzienności, nigdy nie jest za późno
- Choroba? Kiedyś ważyłem 100 kg i gdyby nie filmik z wakacji, na którym wyglądałem jak wielki Mors – pewnie tkwiłbym w tym stanie do dzisiaj. Całe szczęście, że nie było tam działaczy Greenpeace, bo z pewnością wepchnęliby mnie z powrotem do oceanu - wspomina z uśmiechem Piotr Pogon, maratończyk, członek charytatywnej drużyny biegowej Misji: Semper Fi, triathlonista - Ironman, zdobywca szczytów Aconcaqua, Kilimanjaro, Elbrus, Mt. Kenya, skitourowiec, człowiek po resekcji płuca i nawrotach choroby nowotworowej. Misja: Semper Fi Od 1976 r. w Waszyngtonie, w październikową niedzielę - słychać odgłos wystrzału z działa. Wojskowa haubica daje sygnał do startu dla ponad 30 000 biegaczy, którzy wyruszają zmierzyć się z pełnym dystansem biegu maratońskiego (42 km 195 m) - jednego z najstarszych w USA, wyjątkowego i elitarnego, bo organizowanego przez United States Marine Corps tj. Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych. Motto Marines: SEMPER FIDELIS (łac. Zawsze Wierni) stało się inspiracją dla biegowej aktywności zespołu charytatywnego stworzonego w ramach kampanii społecznej Fundacji Dorastaj z Nami. Kampanii wsparcia i zmiany postaw świadomości dotyczącej pełnienia służby publicznej. Beneficjentami pomocy Fundacji są polskie dzieci, których rodzice: żołnierze, policjanci, strażacy, ratownicy górscy - zginęli w trakcie pełnienia służby. Tegoroczne działania dobroczynne znajdą finał 11 listopada 2014 r. w dniu polskiego Święta Odzyskania Niepodległości, kiedy 24 podopiecznym Fundacji (których ojcowie żołnierze zginęli na misjach stabilizacyjnych w Iraku i Afganistanie), zostaną wręczone stypendia naukowe. W tym roku Fundacja Dorastaj z Nami zbiera na ten cel, ale od początku swojej działalności w 2010 r., pomogła już ponad 160 dzieciom, których rodzice zginęli lub ponieśli ciężki uszczerbek na zdrowiu w trakcie pełnienia służby publicznej. Więcej o idei projektu oraz Misji: Semper Fi : http://www.mcm2014-dorastajznami.org/misja/ Faceci z turbo i przez duże F Drużynę biegową Misji: Semper Fi tworzy pięciu Facetów. Nieprzypadkowo pisanych z wielkiej litery. Życiorys każdego z nich może być inspiracją i prawdziwą iskrą do odpalenia „życiowej bomby”, jaką jest zmiana modus vivendi, nieuleczalne zarażenie się sportowymi pasjami, otwarcie na świat i relacje międzyludzkie. O pomysłodawcy wydarzenia, Piotrze Pogonie, już wspominaliśmy. Został doceniony otrzymując nagrodę w kategorii „Wyczyn Roku 2011” w plebiscycie czytelników Travelera. Pozostali to: Gen. Roman Polko – były dowódca jednostki komandosów GROM, spadochroniarz, maratończyk. - Bycie Rangersem nie kończy się na ukończeniu kursu, jest się nim przez całe życie – stwierdza Gen. Polko. Bogdan Bednarz – mechanik z Żywca, ochotnik - ratownik beskidzkiej grupy GOPR, który jako opiekun górski wyprowadził na najwyższe szczyty Afryki, Kaukazu i Andów swoich niepełnosprawnych przyjaciół: Ociemniałych, poruszających się o kulach czy na wózkach. Ryszard Tyc – biznesmen, filantrop który postępy w bieganiu opiera na treningu medytacyjnym, dla którego pobyt w indyjskim Ashramie stał się punktem zwrotnym w postrzeganiu sensu i wartości życia. Krzysztof Michalski – były prezes Agencji Mienia Wojskowego, który zatracił się cudnie ze swoim synem w miłości do koni, hippiki i wszelkiej aktywności ruchowej. Jeżeli dodamy do tego honorowego ambasadora Misji: Semper Fi, mierzącego 211 cm zawodowego koszykarza ligi NBA – Marcina Gortata, który stanowi filar zespołu Washington Wizzards, to wypada usiąść cichutko w kąciku, albo zainspirować tym Dream Teamem do zmian własnego życia i swoich najbliższych. Wszystkich, którzy chcieliby wesprzeć Misję: Semper Fi oraz działania statutowe Fundacji Dorastaj z Nami zapraszamy do kontaktu z biurem organizacji, oraz wpłat na konto nr 29 1030 1508 0000 0008 1545 4006; Fundacja Dorastaj z Nami, al. Jana Pawła II 24, 00-133 Warszawa, z dopiskiem „Misja: Semper Fi”.
Mistrzostwa Świata Skyrunning w Chamonix już się rozpoczęły!
27 czerwca w Chamonix rozpoczyna się impreza pod tytułem Marathon Mont-Blanc, w ramach której rozegrane zostaną Mistrzostwa Świata Skyrunning na dystansie Ultra 80km oraz Maratonu (42km) i Verticalu (3,8km)
Do francuskiej mekki alpinistów przyjedzie ponad 6500 biegaczy z 65 krajów (!), w tym największe sławy biegów górskich, takie jak Kilian Jornet, Francois D’Haene, Luis Alberto Hernando, Anna Frost czy Emelie Forsberg. Nie zabraknie też Polaków, którzy mają szanse powalczyć o bardzo wysokie miejsca: Magdy Łączak, Dominiki Wiśniewskiej-Ulfik, Marysi Cebo, Marcina Świerc, Pawła Dybka, Roberta Farona czy Lucjana Chorążego. Magda Łączak i Paweł Dybek z Salomon Suunto Team wystartują na dystansie Ultra: Przygotowujemy się do MŚ jak nigdy dotychczas, bo też nigdy dotychczas nie startowaliśmy w biegu tej rangi. W ramach przygotowań spędziliśmy w Zakopanym sporo czasu, biegając oczywiście. Forma jaka jest, życie pokaże, ale zrobiliśmy co w naszej mocy, żeby była niezła. Zawody będą bardzo trudne. Dziś zrobiliśmy ostatnie 15 km trasy i utwierdziliśmy się w przekonaniu, że lekko nie będzie. Wszędzie jest stromo, dużo biegania w eksponowanym terenie. Duża część trasy przebiega powyżej 2000m n.p.m. Nawet zbiegi nie są tutaj łatwe. Trasa prawdziwie górska, nie ma przelotów odpoczynkowych. Będzie bardzo ciężko. Część trasy przebiega powyżej 2600m n.p.m., a tam leży śnieg... Magda będzie walczyć min. z Anną Frost, która wygrała ostatnio Transvulcanię 2014, Everest Sky Race czy Colorado Trail w 2013 oraz z Nurią Picas czy Caroline Chaverot, ubiegłoroczną tryumfatorką. Paweł natomiast będzie miał na starcie min. Francois Dhaene, Xavier Thévenard, Philippa Reitera czy Mike’a Wolfe z USA. Marcin Świerc (Salomon Suunto Team) wystartuje na trasie maratonu i już po raz drugi w tym roku będzie miał okazje porównać swój wynik z Kilianem Jornetem. Na Transvulcanii dzieliło ich 12 miejsc, zobaczymy jak obaj pobiegną we Francji. W Maratonie w gronie faworytów znajdują się także Tom Owens, Michel Lanne, Mikael Pasero, Jonathan Wyatt czy Dai Matsumoto z Japonii. U pań za faworytkę uznawana jest Stevie Kremer z USA i Elisa Desco z Włoch. Trzymajmy kciuki za całą ekipę z Polski - Powodzenia! Na relację z zawodów zapraszam na stronę www.trailrunning.pl Ultra 80km: Limit 1000 zawodników Start w piątek o 4.00 Limit czasu: 24 godziny Przewyższenie +/- 6000m Maraton 42km: Limit 2000 zawodników Start w niedzielę 7.00 Przewyższenie + 2722m/-1674m Filmowa zapowiedź Maratonu Mont-Blanc:
Maraton Lubelski: sposób na zwiedzenie regionu
Wiosenne maratony to nie tylko Paryż, Londyn, Wiedeń czy Warszawa. Biegaczy jest coraz więcej, zatem wzrosła również liczba imprez biegowych, tych nieco bardziej kameralnych również
Maraton Lubelski jest jednym z takich maratonów, które warto wpisać na swoją listę. Ciekawa okolica, trudny teren, kameralna impreza, która odbędzie się dopiero po raz drugi. O tym, co takiego ciekawego znajdą biegacze akurat w Lublinie porozmawialiśmy z organizatorami. Anna Szczypczyńska: Zacznijmy od najprostszego pytania: dlaczego warto wpisać Maraton Lubelski na swoją listę startów? Patrzę na to okiem biegacza i widzę, że mówimy o trudnej trasie. Aleksander Kurczewski, dyrektor Maratonu Lubelskiego: Maraton Lubelski jest o tyle wyjątkowy, że tworzą go biegacze dla biegaczy. Organizacja oparta jest na wolontariacie środowisk biegowych, harcerskich i szkolnych. Jak jest to ważne pokazała pierwsza edycja, gdy w opinii uczestników i uczestniczek, jakością organizacji i atmosfery wdarliśmy się przebojem do pierwszej trójki krajowych imprez. Frekwencją również zadziwiliśmy wszystkich wchodząc do pierwszej dziesiątki miejskich maratonów ulicznych, wyprzedzając takie imprezy z tradycjami jak łódzki i trójmiejski. I to mając praktycznie zerowy budżet na promocję. Przyznać trzeba, że trasa w lublinie nie jest łatwa, ale łatwych tras w Polsce są dziesiątki. Nasze miasto położone jest na wzgórzach i od tego nie uciekniemy. Traktujemy to jako atut. Po płaskim, to każdy potrafi biegać (uśmiech). Zostało to nawet docenione przez organizatorów Biegu Rzeźnika, który traktuje uczestnictwo w naszej imprezie jako element kwalifikacji do swej IX-ej edycji. Dziesięć najlepszych drużyn dostanie prawo uczestnictwa w najbliższym wyścigu z puli dodatkowej. Dorota Sękowska: Trasa jest niezwykle trudna, co czyni ją bardzo atrakcyjną. Dla biegaczy, takich jak ja, którzy chcą się zmierzyć z królewskim dystansem po raz pierwszy, będzie to olbrzymie wyzwanie, a satysfakcja na mecie podwójna. Osobiście nie mogę doczekać się tych wrażeń. Jakie atrakcje czekają na trasie biegaczy oprócz wielu podbiegów? A.K: Staraliśmy się, by trasa pokazała wszystkie oblicza naszego miasta, dlatego tym razem nie wyprowadzamy biegu poza miasto. Dzięki temu biegacze będą mogą liczyć na doping lubelskich mieszkańców na całej trasie. A jak jest to ważne wie każdy kto zmagał się z tym dystansem. D.S: Włączyłam się w organizację naszych biegów między innymi dlatego, że kocham swoje miasto. Lublin jest pięknym i ciekawym miejscem, które warto zobaczyć, zwłaszcza centrum, gdzie będzie start i meta. Pierwsze siedem kilometrów biegniemy w urokliwym klimacie starej części miasta. Maraton Lubelski to malownicza trasa? A.O: Zaczynamy w ścisłym centrum i pierwsze kilometry biec będziemy uliczkami pokazującymi klimat starego Lublina. Później zwiedzimy po kolei wszystkie dzielnice naszego miasta. Trasa jest przez to bardzo atrakcyjna. Czy na uczestników biegu czekają jakieś atrakcje, których nigdzie indziej nie doświadczą? D.S: Oprócz maratonu organizujemy jeszcze: Bieg Rodzinny i Miasteczko Małego Maratończyka. Bieg Rodzinny jest eventem wielkiej rodziny biegaczy, sympatyków biegania a także ludzi, którzy jeszcze tym razem nie podołają dystansowi maratońskiemu, ale chcą popierać ideę maratonu. Jest to szansa aby wystartować z linii startu Drugiego Maratonu Lubelskiego i poczuć się jak prawdziwy maratończyk kończąc na jego mecie. Miasteczko Małego Maratończyka natomiast to bieg lubelskich przedszkolaków. Będzie to miejsce, w którym maratończycy będą mogli pozostawić dziecko pod opieką specjalistów. Zorganizowane zajęcia dla dzieci będą miały charakter sportowy (przygotowanie do biegu „w te pędy 42 (k)m do mety) i artystyczny (stoiska artystyczne, w których dzieci będą przygotowywały medale i materiały do kibicowania). Miasteczko Małych Maratończyków będzie czynne w czasie trwania Maratonu Lubelskiego. Trasa będzie się zmieniać co roku? A.K: Tego na ten moment nie wiemy. Lublin nie jest dużym miastem i wytyczenie odcina 42 km jest pewnym wyzwaniem. Pewnie w przyszłości będziemy dążyć do tego, by trasa była powtarzalna. Na razie nie jest to możliwe. Czekamy z zakończenie budowy obwodnicy miasta, bo to pozwoli nam nieco swobodniej korzystać z ulic w centrum. Teraz musimy liczyć się z ruchem tranzytowym i lokalnym by nasza inicjatywa nie rodziła napięć społecznych. D.S: Jak dotąd trasę Maratonu Lubelskiego wyznaczamy My - biegacze. Trasa Drugiego Maratonu Lubelskiego wyznaczona została na podstawie konkursu. Być może stanie się to tradycją, wtedy każdy bieg byłby niespodzianką. Można liczyć na głośnych kibiców? A.K: Ubiegłoroczny maraton właśnie w tym zakresie był dla nas największym zaskoczeniem. Ilość mieszkańców dopingujących na trasie przerósła nasze najśmielsze oczekiwania. Dlatego też odważyliśmy się na taką właśnie zmianę trasy i chcemy wzmocnić kampanię informacyjną, by jeszcze zwiększyć aktywność społeczności lokalnej; D.S: Kibice są cudowni zwłaszcza Ci, którzy podczas Pierwszego Maratonu Lubelskiego, oprócz kibicowania podawali maratończykom własną wodę. Czy na mecie lub w punktach żywieniowych można liczyć na regionalne przysmaki? A.K.: Lubelszczyzna produkcją rolną głównie stoi i mocno stara się wejść w nurt eko-żywności. Ostatnio na mecie mieliśmy więc eksperymentalne pieczywo. Tym razem postaramy się również coś zaproponować. Co do punktów żywieniowych, to raczej nie będziemy eksperymentować. Planujemy podawać to, co już się sprawdziło, czyli poza napojami banany i cukier. D.S. Nie zapomnijmy również o zupie od naszej Małgosi, której smak na chwilę obecną jest jeszcze niespodzianką. Po Pierwszym Maratonie Lubelskim biegacze zajadali się zupą pomidorową w dwóch wersjach: tradycyjną z makaronem oraz kremem pomidorowym z bazylią. Ile osób zaangażowanych jest w przygotowanie maratonu? Katarzyna Pruszczak- szefowa wolontariatu: To zależy - w spokojnym okresie pracy kilkanaście osób, w najgorętszym - co najmniej pięćset. Maraton organizowany jest przez pasjonatów biegania, działających w Stowarzyszeniu Maraton Lubelski. Grupa kilkunastu osób wspierana jest przez sponsora PZU, Fundację Rozwoju Sportu w Lublinie, MOSiR, Lubelskie Stowarzyszenie Biegowe, Miasto Lublin i lokalne firmy. Cała praca wykonywana jest przez wolontariuszy. Odpowiadają oni za opiekę nad biegaczami przed startem w biurze zawodów, na trasie biegu, na mecie, w miasteczku maratońskim. Ich zaangażowanie pozwala nam zapewnić komfortową ilość punktów z wodą, żywiołowy doping na trasie i bezpieczeństwo. A także pokazać Lublin jako aktywne, inspirujące miasto.
Już za trzy tygodnie największa charytatywna impreza biegowa na świecie! Weźmiecie w niej udział?
Pozostał już tylko miesiąc do pierwszego globalnego charytatywnego biegu Wings for Life World Run. Bieg wystartuje 4 maja, dokładnie o tej samej porze w 33 krajach. Wśród nich jest Polska, gdzie bieg rozpocznie się w Poznaniu o 12:00. Globalny zasięg to nie tylko jeden z elementów wyróżniających wydarzenie – bieg nie ma także klasycznej linii mety, to meta będzie gonić zawodników. A to wszystko po to, by zwrócić uwagę całego świata na problem uszkodzonego rdzenia kręgowego i zebrać jak największą ilość środków na badania nad jego urazami. Biegniemy dla tych, którzy nie mogą Wings for Life World Run to zawody przeznaczone dla wszystkich, bez względu na biegowe doświadczenie – zarówno dla amatorów, jak i wyczynowców. W tym samym momencie, niezależnie od pory dnia i nocy oraz panujących warunków atmosferycznych, uczestnicy wystartują pod wspólnym hasłem „Biegniemy dla tych, którzy nie mogą!”. Pierwszy raz w historii biegów trasa nie ma klasycznej linii mety. Będzie ją wyznaczać jadący za uczestnikami samochód, który wystartuje 30 minut po oficjalnym rozpoczęciu rywalizacji. Wyścig zakończy się, gdy ostatnia osoba na świecie przestanie biec po wyprzedzeniu przez samochód pościgowy. Wydarzenie ma pomóc w zebraniu środków potrzebnych na rozwój badań nad uszkodzonym rdzeniem kręgowym oraz budować społeczną świadomość problemu urazów rdzenia. Opłata startowa wynosi 120 zł i jest w całości przeznaczana na badania finansowane przez Fundację Wings for Life. Uczestnicy będą mogli swoim biegiem realnie pomóc osobom dotkniętym problemem urazu rdzenia. W podziękowaniu otrzymają medal oraz pamiątkowe upominki, dołączone do pakietu startowego. Inicjatywa jest wspierana przez liczne grono Przyjaciół biegu, m.in.: Monikę Kuszyńską – byłą wokalistkę zespołu Varius Manx, Agnieszkę Więdłochę – aktorkę teatralną i telewizyjną, Jerzego Skarżyńskiego – maratończyka i trenera nazywanego guru polskich biegaczy, Mateusza Michalskiego - dwukrotnego medalistę paraolimpijskiego, dziennikarzy: Beatę Sadowską, Marcina Rosłonia, Rafała Patyrę, osoby ze świata kultury: Katarzynę Bujakiewicz i Waldemara Malickiego oraz sportowców: Monikę Pyrek, Adama Małysza, Szymona Godziek, Jarka Hampela. Trasa w Polsce W naszym kraju bieg wystartuje z Poznania, miasta słynącego z organizacji renomowanych i docenianych imprez biegowych. Uczestnicy wyruszą z okolic Jeziora Maltańskiego, następnie skierują się do centrum i malowniczymi drogami Wielkopolski pobiegną w kierunku Gniezna. Trasa została zaplanowana na 100 km. Biegnij ze swoim idolem Czworo przyjaciół biegu - Beata Sadowska, Adam Małysz, Jerzy Skarżyński i Szymon Godziek postanowiło stworzyć swoje drużyny podczas Wings for Life World Run. Zadaniem kapitanów jest zebranie grupy zawodników, którzy wspólnie przebiegną największą liczbę kilometrów. Element rywalizacji, jak i szansa poznania swojego idola, będą dobrą motywacją do startu nawet dla tych, którzy wcześniej nie biegali. Zapisy do biegu trwają do 20 kwietnia i prowadzone są za pośrednictwem formularza zgłoszeniowego na stronie: www.wingsforlifeworldrun.com/pl/zapisz-sie. Do wybranej drużyny można dołączyć zapisując się również poprzez formularz zgłoszeniowy na stronie, gdzie należy wpisać nazwę drużyny w polu KLUB zgodnie ze schematem: Drużyna Adama Małysza Drużyna Beaty Sadowskiej Drużyna Szymona Godźka Drużyna Jerzego Skarżyńskiego Już teraz możesz zapisać się na bieg – wypełnij formularz rejestracyjny na stronie: www.wingsforlifeworldrun.com/pl
Maraton Orlenu: rekord frekwencyjny pobity!
ORLEN Warsaw Marathon już w najbliższą niedzielę!
Już 13 kwietnia tysiące biegaczy, punktualnie o 9:30 rozpocznie zmagania na dystansie 42,195 km i 10 km podczas drugiej edycji ORLEN Warsaw Marathon. O zwycięstwo w koronnym dystansie walczyć będą m.in. brązowy medalista Mistrzostw Świata w Moskwie – Tadese Tola (Etiopia), zwycięzca ubiegłorocznej edycji – Kasaye Sisay Lemma (Etiopia) oraz Henryk Szost (Polska) – najszybszy Europejczyk Igrzysk Olimpijskich w Londynie. Przygotowania do Narodowego Święta Biegania trwały pełny rok, a zapisy dla zawodników ruszyły dziewięć miesięcy temu. Już teraz możemy oficjalnie potwierdzić, że pobiliśmy zeszłoroczny rekord frekwencji. Swój start w drugiej edycji ORLEN Warsaw Marathon zgłosiło na wszystkich dystansach ponad 30 tysięcy miłośników biegania, a wśród nich międzynarodowa elita biegaczy i znane osobistości świata sportu i showbiznesu. – powiedział Leszek Kurnicki, szef komitetu organizacyjnego ORLEN Warsaw Marathon. Już w niedzielę uczestnicy wydarzenia zmierzą się na dwóch dystansach: maratońskim i 10 km. W ramach ORLEN Warsaw Marathon dzień wcześniej odbywa się również charytatywny marszobieg „Bieg na TAK! Biegam Bo Lubię” na odcinku 4,6 km, który startuje z samego serca miasta – Placu Zamkowego. Jego trasa prowadzi najbardziej reprezentacyjnymi ulicami stolicy i kończy się na błoniach Stadionu Narodowego. Od każdej osoby, która weźmie udział w marszobiegu, PKN ORLEN przeznaczy 10 zł na stypendia sportowe dla dzieci z Rodzinnych Domów Dziecka. Pojedynek najlepszych Podczas ORLEN Warsaw Marathon zmierzy się elita biegaczy. Wśród faworytów maratonu znajdują się najlepsi zawodnicy z całego świata m.in. Ukrainiec Dmytro Baranovskyy (rekord życiowy 02:07:15) oraz grupa długodystansowców afrykańskich: Tadese Tola (Etiopia, 02:04:49), Levy Matebo Omari (Kenia, 02:05:16), Megersa Bacha (Etiopia, 02:06:56), John Kipkorir Komen (Kenia, 02:07:13), Jakob Korir Cheshari (Kenia, 02:07:46), Gilbert Chepkoweny (Kenia, 02:08:16) oraz Kasaye Sisay Lemma (Etiopia, 02:09:02) – ubiegłoroczny zwycięzca ORLEN Warsaw Marathon. Do konkurencji stanie również Henryk Szost – najszybszy Europejczyk Igrzysk Olimpijskich w Londynie, który zapytany o formę przed startem powiedział: - Bardzo mi zależy, by pokonać maratoński dystans w Warszawie i pokazać moim kibicom, że również w Polsce mogę biegać szybko i skutecznie. Zeszłoroczna kontuzja, której nabawiłem się na trasie, wyeliminowała mnie na jakiś czas ze startów i treningów. Do drugiej edycji przygotowywałem się jednak już od stycznia, najpierw podczas treningów we Włoszech, a następnie w Stanach Zjednoczonych na pięciotygodniowym obozie wysokogórskim. Drugi ORLEN Warsaw Marathon potraktuję jak poprawkę z egzaminu. Mam nadzieję, że teraz go zdam i żadnych problemów ze zdrowiem nie będzie. Na trasie nie zabraknie też najszybszych kobiet. O najlepsze miejsce na pewno powalczą m.in. Etiopka Askale Magarsa Tafa z rekordem 02:21:31 oraz Kenijka Rebecca Chesire mająca na koncie czas 02:27:52. Nie tylko elita Udział w ORLEN Warsaw Marathon potwierdziły również znane osobistości ze świata sportu i showbiznesu. Podczas charytatywnego marszobiegu, będziemy mieli okazję zobaczyć m.in. mistrzynię olimpijską Justynę Kowalczyk czy Marcina Lewandowskiego z Grupy Sportowej ORLEN. Wśród uczestników wydarzenia są też gwiazdy, które podjęły wyzwanie i staną na starcie niedzielnych konkurencji. Na 10 km pobiegnie ORLEN Team w składzie Adam Małysz, Rafał Marton i Marek Dąbrowski. Dołączy do nich również Kuba Giermaziak z VERVA Racing Team. Z mistrzami motosportu rywalizować będzie Adam Kszczot, srebrny medalista Halowych Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce oraz aktor, Tomasz Karolak. Do pokonania 42,195 km przygotowuje się raper Jacek „Mezo” Mejer, piosenkarka Katarzyna Kowalska oraz debiutujący na dystansie maratońskim Marcin Dorociński, ambasador Mercedes-Benz. - Od dawien dawna moim największym sportowym marzeniem było przebiegnięcie pełnego maratonu. I ten wielki dzień nastąpi już wkrótce - 13 kwietnia na ORLEN Warsaw Marathon. Nie ukrywam, że podchodzę z dużym respektem do tego dystansu. Mam jednak nadzieję, że kilka miesięcy sumiennych przygotowań pozwoli mi osiągnąć kolejny cel na mojej sportowej drodze. Już się nie mogę doczekać! A może przy okazji będę miał wielkie szczęście i wygram Mercedesa? – mówi Marcin Dorociński, aktor, ambasador marki Mecedes-Benz. ORLEN Warsaw Marathon to nie tylko wielkie sportowe emocje. Na trasie czeka na biegaczy i kibiców wiele wyjątkowych atrakcji. Stacje Kibicowania, Strefy Kibica w dzielnicach, przez które wiedzie trasa biegu, czy ORLEN Marathon Jam Session – to tylko niektóre z propozycji jakie przygotowali organizatorzy. Na 3 i 37 km trasy dla maratończyków i kibiców grać będą muzyczne sceny Trójki, a na nich zespoły L.Stadt, The Rookles, Plastic, Biff oraz Shamboo z Muńkiem Staszczykiem. W Strefach Kibica dzielnic Mokotów, Ursynów, Wilanów i Śródmieście będzie można wykonać bezpłatne badania medyczne i wziąć udział w konkursach i zabawach dla całej rodziny. Trzy stacje paliw PKN ORLEN na trasie biegu maratońskiego nadadzą rytm za sprawą grup bębniarzy i muzyków, a co dwa kilometry maratończycy mijać będą kolejnych artystów w ramach ORLEN Marathon Jam Session, wyjątkowego konkursu dla młodych kapel.
Polka pierwsza na mecie na Wyspach Owczych
"Widoki bajkowe, chciałam, by ktoś mnie uszczypnął" - Agnieszka Łęcka opisuje nam swoje wrażenia z podróży do krainy... "Władcy Pierścieni"
Tórshavn Marathon 1. września b.r. był moim pierwszym startem za granicą. Porównać go mogę jedynie z krajowymi biegami, choć trudno będzie znaleźć wspólny mianownik, gdyż startując w maratonie Wysp Owczych uczestnik przenosi się w zupełnie inny, fantastyczny świat, rodem z planu filmowego "Władcy Pierścieni". Niewiele jest osób, które zdają sobie sprawę z istnienia Faroe Inslands, a rzadko kto potrafi wskazać je na mapie (na Morzu Norweskim, między Wielką Brytanią, Islandią a Norwegią) i trzeba przyznać, że dotrzeć tam też nie jest łatwo. Zdecydowaliśmy się na lot polskimi liniami z Warszawy do Kopenhagi, a następnie weszliśmy na pokład samolotu jedynej rdzennie farerskiej linii lotniczej Atlantic Airways, obsługującej połączenie z maleńkim lotniskiem Vágar. Nigdy nie widziałam tak krótkiego lądowiska - ma niespełna 1800 metrów długości i kończy się nagle tuż przed urwiskiem schodzącym do zatoki. Po wyjściu z samolotu omiótł nas silny wiatr i bardzo wilgotne powietrze. Nawet mój softshell nie spełniał swoich funkcji. Nie czekaliśmy długo na transport z lotniska, a wątpliwości co do przyjmowanych przez kierowcę walut i obawy o możliwość płatności kartą za przejazd zostały szybko rozwiane w płynnym języku angielskim. Niesamowitych wrażeń dostarczyło nam oglądanie krajobrazów przemykających za oknem autobusu zmierzającego do Tórshavn - jednej z najmniejszych stolic świata. Wzdłuż drogi wiły się olbrzymich rozmiarów przewyższenia, poprzecinane spokojnymi dolinami i wstęgami rzek, które napotykając na klif, zamieniają się we wzburzone wodospady z impetem zrzucające wodę do oceanu. Nadzwyczajne piękno kryje się w górskich szczytach wulkanicznych porośniętych jedynie trawą i gdzieniegdzie niskimi krzewinkami. Sielskości widokom dodawały wszechobecne owce pasące się luzem w rozproszeniu nawet w najbardziej niedostępnych miejscach. W przeciągu kilku minut od odebrania pakietów startowych i zrzucenia bagaży w pokojach wynajętego domku, pogoda diametralnie zdążyła się zmienić i dotarło do nas, że przebiegnięcie maratonu - celu naszej wyprawy, od którego dzieliło nas już tylko kilkanaście godzin, w takich warunkach będzie niewykonalne. Ulewny deszcz na przemian z porywistym wiatrem zginającym wpół nasadzenia drzew w przydomowych ogródkach i wichrzący źdźbła traw porastających dachy budynków mieszkalnych, nie wróżyły poprawienia „życiówek” w maratonie. Z tą myślą zasypialiśmy i budziliśmy się o poranku, który wcale nie przyniósł zmiany aury. Byliśmy przerażeni, nie tylko my maratończycy – amatorzy, ale nawet trener nie krył obaw. Start planowany był na 13:00 czasu lokalnego (UTC+1), więc mieliśmy sporo czasu do odpowiedzenia sobie na pytanie: „biec czy nie biec”, podjęcia decyzji co do wyboru stosownej garderoby na tak trudne warunki pogodowe i naładowanie się węglowodanami. Godziny oczekiwania dłużyły się niemiłosiernie, siedzieliśmy jak na szpilkach śledząc postępujące na naszych oczach zmiany pogodowe. Tuż po południu ulewa - ku naszemu zdumieniu - zamieniła się ostatecznie w lekką mżawkę z delikatnymi podmuchami wiatru, jakby na specjalne zamówienie uczestników i organizatorów maratonu. Teraz nie było już odwrotu, w końcu przyjechaliśmy po to, by startować. Termometr za oknem wskazywał 11˚C, wilgotność pewnie dobijała już do 90%, a wiatr osłabł. Warunki niemalże idealne, więc długi rękaw i krótkie spodenki w zupełności wystarczyły żeby utrzymać ciepłotę ciała na trasie. Przed linią startu, zlokalizowaną pod lokalnym centrum handlowym, zebrało się już sporo biegaczy różnych narodowości i zagrzewających do walki kibiców (nawet kilku Polaków, nie tylko miejscowych, ale i przyjezdnych z flagami i transparentem). Zakończyło się odliczanie i barwny tłum biegaczy ruszył przed siebie w dół przez miasteczko. Każdy kilometr trasy, atestowanej przez AIMS idealnie współgrał z odczytami na zegarkach, a co 5 km rozstawione były punkty odżywcze z wodą, napojem energetycznym i bananami. Limit czasowy przewidywał 6 godzin na ukończenie maratonu, a biegacze, którzy nie zmieściliby się w czasie lub mieli zamiar zejść z trasy i poinformowali o tym fakcie w najbliższym punkcie odżywczym, mieli zapewniony transport na linię startu. Na przebieg trasy maratonu składała się 5,5-kilometrowa pętla po mieście, minięcie portu, następnie wybiegało się z niego na północ w stronę wsi Kaldbak, w której był nawrót i bieg powrotny do mety zlokalizowanej tuż obok startu i centrum handlowego. Po przebiegnięciu przez centrum Tórshavn i minięciu jego zwartych zabudowań, oczom ukazywały się sporych rozmiarów przewyższenia, których stoki malowniczo schodziły do zatoki oceanu. Chciałam, żeby ktoś mnie uszczypnął. Widoki bajkowe, ale już niebotyczne podbiegi i wiejący silny wiatr znad zatoki wyrywały biegaczy ze stanu olśnienia pięknem krajobrazu. Od pierwszych kroków biegłam ze świadomością, że to nie będzie łatwy i szybki maraton. Zbyt późno zaplanowany start spowodował dalsze dodatkowe niedogodności na trasie (zbyt duże ilości jedzenia zdążyłam spożyć zajadając przedstartowy stresik) w postaci rozstroju żołądka i bolesnych skurczy brzucha. Zbyt mocno ściśnięte sznurowadła (stopa puchnie nieznacznie podczas biegu) wżynały mi się w stopy i utrudniały prawidłowe jej przetaczanie. Od 20 km biegu miałam chwile zwątpienia i niesamowicie kuszące myśli żeby zejść do najbliższego punktu odżywczego i ukrócić cierpienia żołądkowe. Nawet próby delektowania się wspaniałymi widokami i odwrócenia tym uwagi od niedogodności, które sobie zgotowałam nie skutkowały. Nie udałoby mi się ukończyć tego maratonu, gdyby nie wsparcie trenera Jacka Gardenera, biegnącego ze mną na całej długości trasy. Ku mojemu ogromnemu zdziwieniu, ostatecznie przekroczyłam linię mety w towarzystwie wiwatujących kibiców i lokalnej telewizji. Już wiedziałam, że dobiegłam jako pierwsza z kobiet, a gratulacjom nie było końca. Swojej „życiówki” nie złamałam, rekordu trasy także nie pobiłam, ale w stosunku do ilości pokonanych trudności mój czas nie był najgorszy – 3 h 26 min, dla porównania czas pierwszego zawodnika na mecie Cecila Weihe’a to 2 h 53 min. W ogólnym rozrachunku te zapierające dech w piersiach widoki, przemili ludzie, kameralny charakter imprezy i fantastyczna atmosfera, no i oczywiście zwycięstwo w maratonie to niesamowite przeżycie, którego żadna niedogodność na trasie biegu nie jest w stanie przysłonić. Po prostu BEZCENNE.
35. Maraton Warszawski: zgłosziło się już ponad 10 tys uczestników!
Zdrowy tryb życia to coś, do czego Polacy ostatnio przykładają ogromną wagę. Coraz więcej nas biega. Sprawdzamy się nie tylko na krótszych dystansach. 42 km i 192 chce przebiec w Warszawie ponad 10 tys. osób
Dzisiaj odbyła się konferencja prasowa związana z Maratonem Warszawskiem, który odbędzie się już po raz 35. 29 września 2013 roku. Tym razem to PZU został partnerem największego biegu maratońskiego w Europie Środkowo-Wschodniej. Firma będzie wspierała jubileuszowy 35. Maraton Warszawski jako sponsor tytularny wydarzenia. W ciągu ostatniej dekady Maraton Warszawski pokonał drogę, nad którą nie sposób przejść obojętnie. Od imprezy walczącej o przetrwanie do wydarzenia, które lada chwila wkroczy do europejskiej czołówki. Pozyskanie sponsora tytularnego to kolejny etap w rozwoju biegu. Historia Maratonu Warszawskiego jest zaskakująca. Od imprezy walczącej o przetrwanie, do jednego z najciekawszych wydarzeń biegowych w Europie. Nieprzerwanie od 1979 roku Maraton Warszawski wytycza nowe szlaki dla wszystkich entuzjastów sportów biegowych. Mimo tak pozytywnego odbioru wśród zawodników i kibiców, organizatorzy nie zamierzają osiadać na laurach. Chcą, by Maraton Warszawski był imprezą, z której dumni będą jej uczestnicy i mieszkańcy Warszawy. - Chcemy się nadal rozwijać - i to szybko. Jesteśmy przekonani, że uda nam się zrealizować cel i sprawić, by Maraton Warszawski szybko osiągnął poziom co najmniej 15 tysięcy uczestników i nie utracił przy tym na jakości. Można to osiągnąć na dwa sposoby: poprzez żmudną, wieloletnią pracę albo przez połączenie sił z potężnym partnerem, który swoim wkładem finansowym umożliwi realizowanie tych działań w znacznie szybszym tempie — mówi Marek Tronina, od 12 lat dyrektor Maratonu Warszawskiego. Fundacji „Maraton Warszawski” udało się stworzyć imprezę na najwyższym poziomie. Z każdym kolejnym rokiem wydarzenie przyciąga coraz większą liczbę uczestników. Na listach startowych tegorocznej, jubileuszowej edycji Maratonu Warszawskiego, który wystartuje 29 września punktualnie o 9:00, znajduje się już ponad 10 000 osób. Jest wielce prawdopodobne, że po raz pierwszy w historii polskich biegów ulicznych bieg maratoński ukończy pięciocyfrowa liczba uczestników. - Jest nam niezmierni miło, że jesteśmy częścią tak ważnego wydarzenia. Jako PZU już od dawna jesteśmy obecni w obszarze zdrowia Polaków. Poprzez fundusz prewencyjny każdego roku przekazujemy miliony złotych na liczne projekty dotyczące profilaktyki zdrowotnej i promocji zdrowego trybu życia - mówi Andrzej Klesyk, prezes zarządu PZU SA i dodaje: - Także nasza oferta produktowa i plany biznesowe kierują się w stronę zdrowia Polaków. Już teraz proponujemy ciekawe rozwiązania, które pozwalają na zapewnienie sobie szybkiego dostępu do wysokiej klasy lekarzy specjalistów. Ale nasze ambicje sięgają znacznie dalej. Podpisując umowę z organizatorami Maratonu Warszawskiego PZU dołączył do elitarnego grona oficjalnych sponsorów najpopularniejszych światowych maratonów. Dla firmy zabezpieczającej zdrowie i życie Polaków aspekt prewencyjny takiego wydarzenia jest oczywisty. - Najważniejsze jest dla nas zaadresowanie tematu zdrowia i profilaktyki do jak najszerszego grona Polaków. Start w maratonie może być zwieńczeniem pięknej przygody z bieganiem. Samo rozpoczęcie treningów to i tak dużo. Dla wielu osób najlepszą motywacją do regularnej aktywności i dbania o zdrowie jest właśnie chęć udziału w tak wyjątkowym wydarzeniu. Wierzę, że dzięki wsparciu PZU Maraton Warszawski będzie się rozwijał oraz inspirował kolejne pokolenia do aktywnego trybu życia i rozważnego dbania o swoje zdrowie – mówi Dariusz Krzewina, prezes zarządu PZU Życie SA. - PZU jest jedną z najbardziej rozpoznawanych polskich marek. Pasja i ambicje Fundacji "Maraton Warszawski" oraz wiara w nasz projekt i wizję partnera jakim staje się PZU sprawiają, że mogę dziś w sposób otwarty powiedzieć, że chcemy dać już nie tylko Warszawie, ale i Polsce, wydarzenie, które bardzo szybko stanie się corocznym sportowym celem każdego aktywnego Polaka, miejscem wypraw maratońskich turystów całego świata oraz biegiem, który będzie koncentrował na sobie uwagę całego kontynentu. — dodaje Marek Tronina. Oprócz nowej nazwy imprezy, na zawodników i kibiców tegorocznego Maratonu Warszawskiego czekają też inne niespodzianki przygotowane przy współpracy z PZU, o których będzie można się przekonać już pod koniec września, kiedy rozpocznie się wielkie biegowe święto w samym sercu Warszawy. Więcej informacji na temat zawodów znaleźć można na stronie internetowej www.maratonwarszawski.com
Bieg ultra Granią Tatr - relacja uczestnika
Góry są jak narkotyk, nawet jeśli nie będę biegał w nich na zawodach to na pewno będę tam trenował - powiedział uczestnik jednego z najtrudniejszych wyzwań sportowych: Biegu ultra Granią Tatr
Każdy, kto zna Tatry, wie, jakim wyzwaniem są dla turystów: bardzo trudna wspinaczka, bardzo strome zejścia. A teraz wyobraźmy sobie bieg na tak wymagającej trasie. W sobotę 17 sierpnia o godzinie 4 rano wystartowała grupa śmiałków, którzy postanowili zmierzyć się z tym wyzwaniem. - Taka trasa zajmuje doświadczonemu turyście 3 dni, my mieliśmy na to 17 godzin - uświadomił nam jeden z uczestników. Organizatorzy uprzedzali: - Trasa jest bardzo wymagająca technicznie: ekspozycja, dużo skał, luźnych kamieni, znaczne przewyższenia, zmienna pogoda. Dystans to 70 km, a w tym przewyższenia: około +5000 m/-4900m. W biegu wystartowali tacy zawodnicy jak choćby Marcin Świerc, (I miejsce w Mistrzostwach Polski w biegach wysokogórskich skyrunning w 2012 roku) ale także amatorzy, dla których bieganie to po prostu pasja. Jednym z nich jest Jacek Grzędzielski, który na trasę zabrał naszą flagę, a zaraz po biegu znalazł chwilę, by z nami porozmawiać i opowiedzieć o tym, dlaczego biegi górskie tak bardzo uzależniają. fot. Andrzej Marcisz Z Jackiem Grzędzielskim rozmawia Anna Szczypczyńska Kiedy rozmawialiśmy jeszcze na kilka dni przed biegiem, bardzo się bałeś. To nie był Twój pierwszy bieg ultra, masz na swoim koncie choćby Bieg Rzeźnika, a jednak stres był bardzo duży. Jak wytłumaczyłbyś laikom trudność trasy? Skąd tyle obaw? Jeszcze przed startem ten bieg stał się legendą. Jego trudność potwierdził sam Marcin Świerc prognozując, iż ukończy go zaledwie 20-30 osób. Ja bardzo dobrze znam Tatry i "niestety" wiedziałem co nas czeka. Trasa to ponad 70 km ciężkiego, górskiego terenu, bardzo trudne technicznie zbiegi, mało miejsc w których można złapać "rytm" biegowy. Mam trochę trudne zadanie, bo ktoś, kto nie biegał po górach, nie zrozumie nawet najdokładniejszego opisu, z drugiej strony ktoś, kto raz biegał po Tatrach, wie o czym mowa. Krótko: taka trasa zajmuje doświadczonemu turyście 3 dni, my mieliśmy na to 17 godzin. Jak długo przygotowywałeś się do Biegu Granią Tatr? Z tego co wiem to były tygodnie bardzo trudnych treningów, w tym sporo z nich już w górach na trasie zawodów? Praktycznie od momentu zapisów, które ruszyły 18.03. Przebiegłem też całą trasę dzieląc ją sobie na 3 etapy, to okazało się później bardzo pomocne. Udało się. Radość na mecie była wielka? Udało się, choć sam jeszcze w to nie wierze. Radość była największa, że dotarłem bez kontuzji i jednak w limicie 17 godzin. Na prawdziwe celebrowanie zwycięstwa zabrakło sił niestety. W czasie samych zawodów miałeś chwile, kiedy chciałeś zejść z trasy? Miałem dwa bardzo poważne kryzysy. Z racji tego, iż - delikatnie mówiąc nie należę do chudych biegaczy - taki długi wysiłek nie pozwala mi dostarczyć odpowiedniej ilości energii. Myślę że moim granicznym czasem jest 6-8 godzinny wysiłek, potem już jest mi bardzo ciężko, nogi pozwalają biec, ale energii brak. Do tego potworny jak dla mnie upał od godziny 11 do późnego popołudnia, straciłem ponad 10 litrów płynów na trasie. Pierwszy kryzys miałem po podejściu na Ciemniak, które w słońcu dłużyło się bez końca. Ten kryzys trzymał mnie aż do Kasprowego, potem to, co lubię najbardziej, czyli zbieg do Murowańca, gdzie odzyskałem siły i wolę walki. Po Murowańcu energii starczyło do przełęczy Krzyżne, zbieg a raczej szybkie zejście, wypalił resztki mojej silnej woli. Do tego mały incydent z turystami, którzy usiedli na samym środku ścieżki blokując mi zbieg, musiałem ich ominąć gwałtownym odskokiem i skończyło się to potwornym skurczem łydki. Jakoś z pomocą mentalną mojego kolegi, z którym biegłem od startu do 35km, a który dogonił mnie po 5 godzinnej rozłące, dotarłem do Schroniska w Dolinie Pięciu Stawów. Tam mirinda, cola i decyzja: próbujemy razem ukończyć w limicie. O czym myślisz, kiedy walczysz na tak wymagającej trasie? Masz jakieś swoje sposoby? Jedni myślą o tym, co lubią robić najbardziej, inni wizualizują sobie to, jak będą świętować. Zastanawiam się, czy masz swój sposób na takie trasy? Rozkładam takie trasy na kolejne punkty, do których mam dotrzeć. Tu były nimi schroniska, przełęcze. Nie myślę o mecie zbyt szybko, dopiero na 2-3 godziny przed końcem. Nie do przecenienia są też myśli o wszystkich ludziach, którzy mi dopingują i których staram się nie zawieść, to niesamowite, jak czuć ich wsparcie, szczególnie w ciężkich chwilach. Zaraz po biegu powiedziałeś, że to był twój ostatni start w biegach górskich. To trochę tak, jak po imprezie mówimy, że nie dotkniemy już alkoholu. Pewnie za kilka dni, może tygodni wyznaczysz sobie jeszcze bardziej ambitny cel. Jak na razie to był najtrudniejszy start w Twoim życiu? Jeśli porównasz go z poprzednimi wyzwaniami jak np. Bieg Rzeźnika? Sam nie wiem, jak to się dalej potoczy. Problem ze mną jest taki, że na dystansach ultra nie osiągam satysfakcjonujących mnie wyników. Na klasycznych płaskich maratonach ludzie, którzy mają na nich czas gorszy nawet o godzinę ode mnie, wyprzedzają mnie na ultra o 3-4 godziny. Jeśli nie odkryje sposobu na zniwelowanie tej różnicy,to myślę że zostanę przy maratonach. Już tak niestety jest, że mam psychikę zawodnika, który nie lubi zamykać stawki, chce walczyć na maksimum swoich możliwości, a biegi ultra i górskie nie ułatwiają mi tego zadania. Jeśli chodzi o skale trudności, to na pewno był to najbardziej wymagający bieg ultra, w jakim startowałem, choć Rzeźnika wspominam znacznie gorzej z powodu swojej niedyspozycji na tym biegu, szczerze to chyba do dziś siedzi mi on w głowie i będzie moim najbardziej traumatycznym biegowym wspomnieniem. Startujesz też sporo w biegach ulicznych. Masz bardzo dobre wyniki. Mimo wszystko ciągnie Cię w góry. Co takiego jest w biegach górskich, że przeklina się je tuż przed startem, całą trasę, na mecie mówi się, że nigdy więcej, a jednak wciąż obiera się jeszcze trudniejsze trasy? Wciąż się tam wraca? Góry są jak narkotyk, nawet jeśli nie będę biegał w nich na zawodach to na pewno będę tam trenował. Każdy w górach odnajduje coś dla siebie. Ja lubię sam trenować, zmagać się tylko ze swoimi słabościami, niesamowitą radość sprawiają mi też zbiegi, które w górach uwielbiam. Paradoksalnie im szybciej zbiegasz tym jest to bezpieczniejsze, często specjalnie przed zbiegiem odpoczywam żeby mieć 100% siłę, na szybki zbieg, podczas zbiegu zawsze mam wyższe tętno niż na podejściu, podbiegu. Teraz odpoczywasz i jesteś na nie. Ale masz jakąś trasę w głowie, która chodzi za Tobą od pewnego czasu i chciałbyś się z nią zmierzyć? Moim celem był UTMB (Ultra Trail du Mont-Blanc) w 2014, zebrałem już wszystkie potrzebne punkty, a mimo to jestem teraz paradoksalnie na nie. Nie wiem, czy mi przejdzie, może "trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść niepokonanym" :-)? Jak by się to nie potoczyło, to Bieg Granią Tatr był moim ostatecznym wewnętrznym sprawdzianem, jego wyniki muszę sobie przeanalizować na spokojnie w ciągu kilku najbliższych miesięcy. Odpoczywaj i jeszcze raz gratulujemy! Dziękuje bardzo za gratulacje i doping.