Krynica-Zdrój działa jak najlepsze spa dla duszy. To perełka Małopolski
Dwa dni w Krynicy-Zdroju wystarczą, by poczuć jej kojącą moc. Górskie powietrze, malownicze widoki i lokalne atrakcje działają jak balsam dla zmysłów. To miejsce, do którego chce się wracać.
W tym artykule: Krynica-Zdrój i Muszyna w jeden dzień. Pomysł na aktywną wycieczkę Ścieżka w koronach drzew. Co zobaczymy po drodze? Relaks w sercu uzdrowiska Uwielbiam wiosnę w górach. Przyroda budzi się do życia, zielenią się wzgórza, wszystko dookoła kwitnie i pachnie. To idealny czas na piesze wędrówki, a w Krynicy-Zdroju nie brakuje oznakowanych szlaków. Ze znajomymi wybieramy więc trasę średniej trudności startującą z dolnej stacji wyciągu Słotwiny Arena pod Jaworzynę (ok. 2 km), skąd w kilka minut wjeżdżamy kolejką gondolową na szczyt. Na prawo od górnej stacji kolejki zaczyna się szlak prowadzący przez leśną drogę, małą widokową polankę pod szczytem Wielkiej Bukowej i rezerwat Żebracze. Idąc zwężającą się, zarośniętą ścieżką, mam wrażenie, że przeniosłam się do baśniowej krainy. Słońce przedziera się przez ponadstuletnie buki, a powietrze pachnie ziemią. Wreszcie docieramy do położonej na rozległej polanie Bacówki nad Wierchomlą, gdzie znajduje się schronisko PTTK. Po chwili odpoczynku ruszamy dalej niebieskim szlakiem do Szczawnika (ok. 7 km), gdzie już czeka bus, który przewiezie nas do Muszyny na spływ Popradem. Krynica-Zdrój i Muszyna w jeden dzień. Pomysł na aktywną wycieczkę Muszyna jest uzdrowiskiem z ponad 700-letnią historią położonym w dolinie Popradu. Nie mamy aż tyle czasu, żeby zwiedzić całe miasteczko, więc nasz wybór pada na Ogrody Sensoryczne. Podzielone na osiem stref wypełnione są kolorami i zapachami, różnorodnymi roślinami i drzewkami owocowymi. Ponoć to szczególne miejsce dla nowożeńców, którzy mogą zasadzić tu swoje drzewko miłości na szczęście. Ciekawym miejscem są przynależące do kompleksu Ogrody Baśni i Legend, gdzie można zajrzeć do chaty młynarza, mieszczki czy czarownicy. Przechadzamy się alejkami, mijamy stawy, altanki i posągi. Tutaj naprawdę można się zrelaksować i stracić poczucie czasu. A przecież czeka nas spływ pontonem! Dzielimy się więc na dwie grupy i od razu włącza nam się tryb rywalizacji. Czujemy się niczym poszukiwacze przygód, wchodząc do 7-osobowych pontonów raftingowych. Niektórzy z nas co prawda w życiu nie mieli w ręku wiosła, koordynacja momentami pozostawia wiele do życzenia, ale i tak bawimy się świetnie. Rzeka, wijąca się w malowniczych dolinach Muszyny i Żegiestowa, z reguły jest spokojna, ale zdarzają się odcinki, gdzie można poczuć lekki przypływ adrenaliny. Szczególnie gdy ponton natrafia na podwodne kamienie. Ale i z tym radzimy sobie bez problemu. W doskonałych nastrojach, za to piekielnie głodni, wracamy do Krynicy, gdzie na koniec dnia czeka nas uczta w karczmie Cichy Kącik słynącej z regionalnych, smacznych domowych dań. Ścieżka w koronach drzew. Co zobaczymy po drodze? Nową wizytówką Krynicy jest otwarta latem 2019 r. pierwsza w Polsce wieża widokowa w koronach drzew. Wznosi się na wysokość 49,5 m, co odpowiada wysokości 17. piętra wieżowca – niesamowite widoki są więc gwarantowane. Do wieży można dojść lub wjechać nowoczesnym wyciągiem krzesełkowym ze stacji Słotwiny Arena. Decyduję się na drugą opcję, wciąż czując mięśnie po wczorajszej wędrówce. Do wieży prowadzi drewniana ścieżka stopniowo wznosząca się do góry (dzięki czemu nie odczuwa się wysokości). Po drodze mija się kilkanaście interaktywnych instalacji i tablic, które opowiadają o bogactwie przyrodniczym i kulturowym Krynicy-Zdroju i okolic. Dodatkową atrakcją jest też 60-metrowa zjeżdżalnia. Zapominamy jednak o niej, gdy stajemy na szczycie wieży. Naszym achom i ochom nie ma końca. Czas jednak wracać, bo to nie finał naszego aktywnego dnia. W planach mamy wycieczkę na rowerach elektrycznych, bo w ostatnim czasie w okolicach Krynicy powstało osiem tras tematycznych, wywodzących się od nazw krynickich źródeł, o łącznej długości 125 km. Prowadzą szlakami turystycznymi, malowniczymi serpentynami, po utwardzonej nawierzchni, ale też po stromych wzniesieniach. Nie piszę się na szaloną jazdę po nierównym terenie, szczególnie że większość ekipy upiera się przy trudniejszej trasie. Zmieniam swój plan i ruszam na spacer, by lepiej poznać Krynicę-Zdrój. Relaks w sercu uzdrowiska Leżąca w Beskidzie Sądeckim tuż przy granicy ze Słowacją Krynica-Zdrój została założona w 1547 r. pod nazwą Krzenycze przez Danka z Miastka. W XVII w. odkryto tutaj lecznicze źródła mineralne. Krynica zaczęła funkcjonować jako uzdrowisko od 1858 r., kiedy zaczął tu działać Józef Dietl, prekursor polskiej balneologii. W tym czasie powstało wiele obiektów uzdrowiskowych, które można oglądać do dziś. Odwiedzam m.in. tężnię solankową. Siadam na jednej z ławek i poddaję się inhalacji w towarzystwie kilku seniorów. Jako że Krynica-Zdrój to uzdrowisko z największymi złożami wód mineralnych i leczniczych, namawiają mnie na wspólną wizytę w Pijalni Głównej przy Bulwarach Dietla. Ja jednak mam inne plany. Wybieram się do XIX-wiecznej willi Romanówka, w której jest Muzeum Nikifora ze zbiorem ponad 70 prac malarza pochodzących ze wszystkich okresów jego twórczości. Interesującym miejscem na mapie Krynicy jest też Muzeum Zabawek, które posiada ponad 3 tys. eksponatów z różnych epok i rejonów świata. Weszłam z ciekawości i zostałam dłużej, niż zamierzałam. Trafiłam akurat na właściciela i pomysłodawcę muzeum, który zabrał mnie w sentymentalną podróż w przeszłość. I przyznaję, że zatęskniłam za dzieciństwem… <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/05/shutterstock1046175202-1aeb979.jpg" width="5407" height="4006" alt="Stary dom zdrojowy przy deptaku krynickim. Niegdyś odbywały się tu rauty na cześć znanych kuracjuszy, m.in. marszałka Józefa Piłsudskiego" title="Stary dom zdrojowy przy deptaku krynickim. Niegdyś odbywały się tu rauty na cześć znanych kuracjuszy, m.in. marszałka Józefa Piłsudskiego" /> Wycieczkę po Krynicy kończę na Górze Parkowej (742 m n.p.m.). Można tu wjechać najstarszą w Polsce koleją linowo-terenową (1937 r.), co trwa raptem 3 min. Oryginalne wagoniki przetrwały próbę czasu i nadal wożą pasażerów. Tym razem jednak postanawiam o własnych siłach dostać się na szczyt. Przechodzę przez Polanę Michasiową, gdzie znajduje się źródełko Bocianówka zwane też Źródełkiem Płodności, bowiem woda z niego – jak głosi legenda – leczyła kobiety z niepłodności. Docieram do ponad 200-letniego parku Zdrojowego. Przechadzam się leśnymi alejkami, mijam stawy z łabędziami i kaczkami oraz XIX-wieczne drewniane altany. Po południu spotykam się ze znajomymi przy kultowej restauracji Hawana – ale nie na dansing. W budynku obok jest salinarium. Czyste zjonizowane powietrze w jaskini solnej leczy m.in. choroby układu oddechowego. Nie zamierzamy przepuścić takiej okazji. Wchodzimy do pomieszczania o ciepłej pomarańczowej barwie, pod nogami czując piasek. Rozsiadamy się na wygodnych fotelach, z głośników płynie relaksująca muzyka. Podczas seansu niektórzy ze znajomych ucinają sobie drzemkę. Nawet nie wiem, kiedy do nich dołączam. Źródło: National Geographic Traveler
Perła w koronie polskich kolei. Trasa łącząca Wałbrzych z Kłodzkiem zachwyca na każdym kroku
Dziewięć stalowych mostów, czterdzieści pięć wiaduktów, trzy tunele. Razem to 286. Wiem, coś nie psuje, ale 286 to nie suma wymienionych atrakcji, tylko numer linii kolejowej, która łączy Wałbrzych i Kłodzko.
W tym artykule: Wałbrzych i tunel pod Małym Wołowcem Jedlina-Zdrój: tunel i Bollywood Pałac Jedlinka Góry Sowie, Głuszyca Górna, Podziemne Miasto Osówka Ścinawka Średnia i Zamek Kapitanowo Zdaniem tych, którzy mają fioła na punkcie pociągów i Dolnego Śląska, to najpiękniejsza trasa w tej części Polski. Dla mnie wyjątkowa. Po pierwsze smaczna, po drugie pełna tajemnic. Na dodatek po drodze mnóstwo niesamowitych widoków i ciekawych ludzi. A wszystko na zaledwie 52 kilometrach. Zanim ruszę w podróż, muszę podjąć decyzję. Tylko jadę i oglądam świat z okna czy wysiadam, zwiedzam, spotykam się ze znajomymi. Dolny Śląsk znam jak własną kieszeń, ale tą trasą będę jechać pierwszy raz. Stawiam więc na to drugie. Trasa 286 nie ma charakteru stricte wycieczkowego, ludzie po prostu dojeżdżają nią do pracy. Takie zresztą było zadanie tej linii, gdy powstawała pod koniec XIX w. Nazywała się wtedy Śląską Koleją Górską, a jej budowa wiązała się z pokonywaniem trudnego terenu. Stąd tunele, wiadukty i wielkie zawieszone mosty. Wałbrzych i tunel pod Małym Wołowcem Mam też drugi dylemat – skąd jechać. Z Wałbrzycha czy z Kłodzka. Kłodzko wydaje mi się bardziej interesujące – tam skończę podróż. Startuję więc z nieco ponurego dworca Wałbrzych Główny. Pierwszy odcinek trasy zabiera mi dokładnie 8 min. Ale jakie to minuty! Metalowym mostem frunę nad ulicą Niepodległości, zostawiam za sobą miasto i niemal po chwili skład wjeżdża w ciemność, do najdłuższego tunelu kolejowego w Polsce. Został wydrążony pod Małym Wołowcem, niewysoką (720 m n.p.m.) zalesioną górą. Jak wszystko w tych okolicach, jej masyw, niezwykle rozłożysty, ma w sobie jakąś piękną surowość. Tunel powstał na początku XX w. obok drugiego, znacznie starszego, wydrążonego ponad 30 lat wcześniej i dzisiaj już nieczynnego. Ma długość 1601 m, jest więc tylko o 2 m krótszy niż Śnieżka, najwyższy szczyt Sudetów! Zawsze żałuję, że w pociągu jadącym tunelem zapala się światło, mnie zabiera to magię takiego przejazdu. Tym bardziej że kilkanaście lat temu w ścianie podziemnego przejazdu odnaleziony został skarb. Ktoś zamurował tam skrzynię, odkrywcy nie przyznali się jednak nigdy, co w niej było. Zaplanuj podróż pociągiem przez Europę. Oto gotowe propozycje tras na lato Kolejowe podróże po Europie cieszą się rosnącą popularnością już od kilku lat. Zobacz jedne z najciekawszych tras. Jedlina-Zdrój: tunel i Bollywood Tuż za tunelem, w Jedlinie-Zdroju, robię pierwszy przystanek. Przyznam się od razu. To mój faworyt, bo łączy w sobie wszelkie atrakcje, które wystarczą mi do życia. Stacyjka jest malownicza, choć nieco zapuszczona, w 1968 r. kręcone tu były zdjęcia do „Lalki”. W pobliżu stoi pałac, jest tu atmosfera czegoś bardzo nieoczywistego i znakomite jedzenie. Ale nie mogę się oprzeć tajemnicy. Ze stacyjki, na której rzadko chyba ktoś wysiada, idę więc wzdłuż torów do miejsca znanego głównie poszukiwaczom i filmowcom z Bollywoodu, indyjskiej fabryki snów. To kolejny nieczynny tunel kolejowy – obok biegnie drugi, działający – tym razem pod Sajdakiem. Nie tak długi jak poprzedni, ma „zaledwie” 377 m długości, ale jest idealną miejscówką do zdjęć. Bollywood odkryło je już kilkanaście lat temu, wykorzystując tunel do filmu o napadzie na pociąg. Dolnośląskie lasy zagrały w nim bliżej nieokreślony Dziki Zachód, zaś zarówno bandyci, jak i pasażerowie dzielnie tańczyli i śpiewali w wielkich scenach zbiorowych. Narzekali jedynie na niskie temperatury, ale górski klimat zobowiązuje. Uwielbiam ten zakątek. Kilka fotek pod Sajdakiem i wracam w kierunku stacji, żeby w połowie drogi skręcić do pałacu Jedlinka. To zaledwie kwadrans piechotą, szlak jest piękny, nieco dziki, na końcu zaś czeka moja ulubiona pizza. Pałac Jedlinka Wiele lat temu pałac w Jedlince stał opuszczony. Potem zakochała się w nim rodzina Ledów z Jaworzna i zamienili go w kompleks smakowity pod każdym względem. Kiedy robili pierwszą wizję lokalną, okazało się, że pod stropem leżą poniemieckie ulotki, klucze w drzwiach przekręcają się same, a podziemia mają dziwne metalowe drzwi. Z czasem duchy dostały imiona, bo udało się odnaleźć dziennik pisany przez prawie sto lat, a w nim wyjaśnienie, kto straszy. W czasie II wojny światowej mieściły się tu biura niemieckiej organizacji Todt odpowiedzialnej za drążenie podziemnych kompleksów w tutejszych górach. Stanowiska inżynierów i architektów zostały odtworzone na piętrze pałacu. Tym razem omijam jednak zwiedzanie i sunę prosto do budynku po lewej stronie. To mały browar, w którym podają najlepszą pizzę w tej części świata. Szczerze mówiąc, przychodzę tu głównie dla niej. Siadam za budynkiem w ogródku i delektuję się ognistą „pizzą piwowara”. Zamawiam bez boczku, ale jest na niej za to sos śmietanowo–musztardowy i kiszony ogórek. Prawdziwi Włosi wywracają oczami, Polacy są zachwyceni, a właściciel namawia mnie dodatkowo na partyjkę bule. Niestety, przegrywam. Mikroskopijną część pizzy spalam, wracając na stację. Czekam chwilę na pociąg i jadę w kierunku kolejnej atrakcji, do Głuszycy Górnej. Góry Sowie, Głuszyca Górna, Podziemne Miasto Osówka Za oknami pociągu bezkresne przestrzenie pokryte lasami. Góry Sowie przecinają długie doliny, które wdzierają się wzdłuż górskich potoków. Niezbyt wysokie szczyty i malowniczość szlaków sprawiły, że przyjeżdża tu coraz więcej ludzi. Ruiny zamków, pałace, klimatyczne agroturystyki są odskocznią od trudnej historii II wojny światowej, kiedy na tym terenie powstawał Olbrzym. To wielki kompleks podziemi, o których przeznaczenie ciągle spierają się badacze. Jedni uważają, że miały to być fabryki militarne, inni – że część kolejnej kwatery Adolfa Hitlera. W Głuszycy Górnej moim celem jest Podziemne Miasto Osówka. Ale jak to bywa w rejonie, który się dobrze zna, spotykam Zdzisława Łazanowskiego zarządzającego podziemiami, a ten nie chce odpuścić. – O nie! Najpierw spróbujesz naszych pierogów. Są pyszne – upiera się. – Najpierw zobaczę, co się zmieniło w podziemiach – kontruję. Przed chwilą jadłam przecież pizzę. Dostaję kask i po kilku minutach wędrówki wykutym w skałach korytarzem staję twarzą w twarz z Adamem Ferency. Osówka to nie tylko najbardziej zaawansowany obiekt Olbrzyma, ale pokazany również poprzez nowoczesny system multimedialnego zwiedzania. Słychać więc odgłosy młotów uderzających w skały, hologram Adama Ferency tłumaczy zawiłości historii, a na ścianach pojawiają się kolejne postaci. Te sztolnie żyją, są jak kapsuła czasu. Zdzichu łatwo mnie nie wypuści, pokazuje mi kolejne nowinki, znaleziska, opowiada o najnowszych odkryciach w Górach Sowich. W końcu wszyscy ciągle szukają złotego pociągu, a ja jestem w mekce poszukiwaczy skarbów. Zaczyna się robić późno, gdy zasiadamy do pierogów w restauracji przy podziemiach. Mają cudowny ziemniaczano–serowy farsz i najbardziej oczywistą nazwę: sowiogórskie. Tak mnie rozleniwiają, że nie będzie mi się chciało już dzisiaj jechać dalej. Resztę trasy, jej najpiękniejszy widokowo odcinek, zostawiam więc na kolejny dzień. Ścinawka Średnia i Zamek Kapitanowo No tak, tylko ja potrafię jechać dwa dni trasą, którą można przebyć w godzinę. Rano znowu czekam na pociąg. Jest sobota, w wagonach jest więcej osób, większość z nosem przylepionym do szyby robi bez przerwy zdjęcia. Wjeżdżamy na wyjątkowy odcinek, przede mną jeszcze jeden tunel, to już nie dziwota. Jednak za chwilę znowu fruniemy żelaznym wiaduktem nad Zatorzem w Drogosławiu. Jest najdłuższy na tej trasie – ma 181 m. Jego wysokość do dna strumienia to 30 m! W 1945 r. Niemcy go wysadzili, ale nie wszystkie miny eksplodowały. Część mostu została więc odbudowana z drewna, ale była to tak niebezpieczna konstrukcja, że pociąg przez kilka lat jechał przez nią bez ludzi, pasażerowie wsiadali dopiero po drugiej stronie (dziś jest inaczej). Ta wysokość, ta przestrzeń, wszystko robi wrażenie. Omijam Nową Rudę i tym razem postanawiam wysiąść w Ścinawce Średniej. Tutaj mieszka jedna z najbardziej szalonych – w dobrym tego słowa znaczeniu – osób, jakie znam. To Henryk Krynicki, erudyta, gaduła, znawca sztuki. Wiem, tu muszę się strzec. Jeśli od razu nie powiem, ile mam czasu, pan Henryk zwiąże mnie barwnymi historiami, przetrzyma w lochu głodowym i zostawi w piwnicach wymurowanego przez joannitów donżonu, które mają 700 lat. Zamek Kapitanowo to jego miłość, mieszkanie, praca i hobby. Kocha to miejsce i potrafi o nim opowiadać jak nikt inny. Dlatego stając pod bramą niewielkiego zabytku, od razu uprzedzam: mam dwie godziny. – Tylko? Ja mogę oprowadzać i sześć, bo tu przecież historycy sztuki dostają zawrotu głowy – odpowiada. Rzeczywiście, laik widzi tu piękno, profesjonalista wielkie dzieło licznych artystów. Zabytek zatrzymał się w baroku, można więc go studiować godzinami. Ileż tu detali, mój przewodnik pokazuje mi tajemnicze głowy, zwierzęta, znaki. Oświetla je latarką, tworzy magię. Dwie godziny mijają jak kilka sekund. Trzydzieści minut później znowu czekam na pociąg. W kwadrans dojeżdżam do Kłodzka. Resztę dnia spędzam, zwiedzając twierdzę górującą nad miastem. Następnego dnia wracam do Wałbrzycha. Dopiero teraz mogę na spokojnie liczyć wiadukty. Ale cieszę się, że mogłam je wszystkie obejrzeć z dołu.
Co warto zobaczyć w Hiszpanii. Nowy numer Trevelera już w sprzedaży
Rozgrzane słońcem plaże Teneryfy i Majorki, pełen życia Madryt i kolorowa Katalonia. W sierpniowym numerze magazynu „National Geographic Traveler" piszemy jednak nie tylko o tym, co zobaczyć w Hiszpanii. Wybieramy się również w podróż dookoła Szwajcarii, doradzamy, jak zaplanować podróż do Jordanii oraz polecamy najlepsze spływy kajakowe w Polsce.
W tym artykule: Słoneczna Hiszpania i nie tylko Co w sierpniowym numerze? National Geographic Traveler w prenumeracie „National Geographic Traveler" 8/2022 ukazuje się 15 lipca. Tematem okładkowym nowego numeru są wakacje w Hiszpanii. – Czegokolwiek byście zapragnęli: wylegiwać się na pięknych piaszczystych plażach, zażywać kąpieli w chabrowym morzu, zwiedzać cuda architektury, oglądać muzealne kolekcje, próbować pysznej kuchni czy bawić się do rana – wszystko to dostaniecie w Hiszpanii – pisze we wstępie do wydania Agnieszka Franus, redaktor naczelna. Słoneczna Hiszpania i nie tylko Hiszpania to jeden z najchętniej odwiedzanych krajów świata. Trzeci pod względem liczby skarbów wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO. To też kraj fascynującej historii i kultury, którego mieszkańcy chyba jak żadni inni potrafią celebrować życie. Biorą udział w setkach fiest odbywających się tutaj co roku. Wieczory spędzają na wspólnym śpiewaniu, ucztowaniu i rozmowach. Coraz więcej Polaków kupuje tam mieszkania, żeby mieć w Hiszpanii swój drugi dom. Dzięki bogatej siatce połączeń lotniczych z Polski zapewne kraj ten stanie się jednym z najchętniej odwiedzanych również podczas tych wakacji, czy to na dłuższy, czy na krótszy pobyt. Dlatego mamy dla Was kilka wyjątkowych propozycji, które wychodzą poza utarte szlaki. Piszemy o Katalonii śladami Pabla Picassa, o pielgrzymowaniu przez Kantabrię, dizajnerskiej Walencji, leniuchowaniu na Minorce czy szukaniu Don Kichota w La Manchy. Ale to nie wszystko. Dla miłośników pociągów przygotowaliśmy wyjątkowy prezent: e-book, przewodnik po najpiękniejszych trasach pociągowych Szwajcarii (kod QR do pobrania e-booka znajdziecie w magazynie), oraz ranking 13 najciekawszych rzek na spływ kajakowy w Polsce. Bez względu jednak na to, gdzie wyruszycie, w imieniu całej redakcji Travelera życzę Wam bardzo udanych wakacji. Zapraszamy do kiosków, salonów prasowych oraz na www.kultowy.pl. Turcja nie tylko na plażę. TOP 5 najciekawszych atrakcji w Antalyi Turcja poleca się na wakacje. Uwielbiana przez turystów Antalya to idealne miejsce nie tylko na plażowanie, ale też historyczno-przyrodnicze eksploracje. Co wato zobaczyć w Antalyi? Co w sierpniowym numerze? W sierpniowym wydaniu Travelera piszemy, co zobaczyć w Hiszpanii, ale także o innych fascynujących kierunkach podróży. Jordania. Kraj wielu zachwytów. Joanna Lamparska pisze o atrakcjach Jordanii, które są trochę jak samotne wyspy rozrzucone po całym kraju. To dlatego Jordanii nie można zwiedzać za szybko. La Mancha. Tropem błędnego rycerza. Wiatraki, muzea, hotele, a nawet jedzenie. Jak pisze Julia Zabrodzka, w La Manchy wszystko ma związek z Cervantesem. Nieustająca zabawa w Madrycie. Bary, w których bywał Almodóvar, drinki molekularne, butiki vintage i sąsiedzkie fiesty. Witajcie w najbarwniejszej stolicy Europy. Teneryfa. Dwa światy. Południe to wielkie hotele, szerokie plaże i spalona ziemia. Północ – kipiąca zieleń pięknie kontrastująca z wulkanicznymi skałami i potężnymi klifami. Zaprasza Anna Janowska. Sześć dni wielkiej przygody. To była jedna z najbardziej zaskakujących podróży w moim życiu – pisze Michał Cessanis. I pomyśleć, że wystarczyło wsiąść do pociągu w Szwajcarii. National Geographic Traveler w prenumeracie Zapraszamy do prenumeraty magazynów National Geographic Traveler i National Geographic. To wyjątkowa szansa szczególnie dla stałych czytelników. Prenumerując nasze magazyny, korzystasz nie tylko z niższej niż w kiosku ceny, ale także otrzymujesz gwarancję darmowej i szybszej dostawy do domu. Oferty prenumeraty dostępne są w naszym e-kiosku: www.kultowy.pl.
Najnowszy numer TRAVELERA już w kioskach! Poznaj z bliska 25 wyjątkowych miejsc wyróżnionych w plebiscycie BEST OF THE WORLD 2022
Już dzisiaj w kioskach pojawi się nowy numer TRAVELERA, który w całości poświęcony został miejscom wyróżnionym w w plebiscycie BEST OF THE WORLD 2022 NATIONAL GEOGRAPHIC. Które miejsca warto odwiedzić w przyszłym roku? Zapraszamy do lektury!
W tym artykule: 25 wyjątkowych miejsc wyróżnionych w plebiscycie BEST OF THE WORLD 2022 Z radością oddajemy w Wasze ręce pełną listę Hitów na 2022 rok. Została ona wybrana przez międzynarodowe jury spośród nominacji zgłoszonych przez każdą z lokalnych edycji Travelera, w tym naszą. Znalazło się na niej 25 miejsc w 5 kategoriach; kultura, przygoda, natura, dla rodziny i zrównoważony rozwój. 25 wyjątkowych miejsc wyróżnionych w plebiscycie BEST OF THE WORLD 2022 W tej ostatniej wyróżniona została między innymi Łódź. Miasto, które jak pisze Wiktoria Michałkiewicz, jest piękne i majestatyczne jak jego ozdobne kamienice. Kulturalne jak intelektualiści i artyści, którzy się nim inspirują. Bywa też surowe i brutalnie szczere. Ale przede wszystkim jest innowacyjne i kreatywne. Łódź z całą pewnością jest jednym z najciekawszych polskich miast, dlatego koniecznie wybierzcie się do niej na weekend. Na liście znalazło się też kilka innych zasłużonych europejskich miejsc, jak chociażby piękna włoska wyspa Procida uwieczniona w wielu filmach. A że leży blisko Neapolu, przy okazji można zwiedzić również to miasto. Albo wspaniała andaluzyjska Alhambra, wyjątkowe dzieło arabskiej architektury na naszym kontynencie, wreszcie Zagłębie Ruhry. Ten chyba najbardziej uprzemysłowiony region w Niemczech obecnie staje się zagłębiem kultury i sztuki. Na liście nie zabrakło też bardziej egzotycznych kierunków jak Palau, Kostaryka, Mozambik czy Namibia. Nieważne jednak, gdzie się wybierzemy, pamiętajmy, żeby pozostawić po sobie tylko dobre wspomnienia i co najwyżej ślady stóp na piasku. Wielu wspaniałych podróży w Nowym Roku, życzy redakcja Travelera. Najnowszy numer TRAVELERA można też zamówić w naszym sklepie internetowym z dostawą do domu. Zapraszamy! „BEST OF THE WORLD 2022 National Geographic": oto najciekawsze miejsca, które warto odwiedzić w 2022 roku National Geographic prezentuje coroczną listę 25 miejsc ujętych w pięciu kategoriach - przyroda, przygoda, zrównoważony rozwój, rodzina które warto odwiedzić w nadchodzącym roku.
Na majówkę do Egiptu, Hiszpanii albo Bułgarii. Odkryj z nami #ŚwiatOdNowa
Po roku trudów i wyrzeczeń nauczyliśmy się żyć z pandemią w tle. Nie musimy już dłużej zamykać się w domach, czas więc ponownie wyruszyć w podróż. Które kraje otworzyły już granice dla turystów, a które zaproszą ich wkrótce? Czy po przylocie na miejsce czeka nas kwarantanna, czy wystarczy wynik testu? Z redakcją National Geographic Polska oraz zaprzyjaźnionymi podróżnikami, blogerami i fotografami odkryjesz świat od nowa i dowiesz się, jak podróżować bezpiecznie i bez obaw.
Nadeszła wiosna - choć nieco kapryśna - a wraz z nią zaostrzył się nasz apetyt na podróże. Z raportu European Travel Commission wynika, że Polacy znajdują się na czele europejskich nacji chcących jak najszybszego powrotu do podróżowania. W ciągu najbliższych sześciu miesięcy wyruszyć w podróż zamierza niemal 80 procent Polaków. Wielu z nas z niecierpliwością wyczekiwało majówki z nadzieją, że będziemy mogli spędzić te kilka dni w ulubionym zakątku. Niestety koronawirus i tym razem pokrzyżował nam plany, bo hotele w kraju mają pozostać zamknięte przynajmniej do 3 maja. Nic więc dziwnego, że nasze zainteresowanie zwróciło się ku nieco odleglejszym kierunkom. Okazuje się, że jednymi z popularniejszych majówkowych destynacji w tym roku stały się Egipt i Turcja. Liczne środki bezpieczeństwa praktycznie na każdym kroku – od lotnisk po hotele – sprawiają, że podróżni ponownie nabierają zaufania do zagranicznych wyjazdów. Wybierający się do Egiptu i Turcji nie muszą martwić się podróżniczą akrobatyką i organizować nadprogramowych przesiadek, bo loty z Polski nie są objęte kwarantanną. W obu krajach wystarczy przedstawić negatywny wynik testu PCR na koronawirusa. Równie chętnie na długi majowy weekend Polacy wybierają Hiszpanię. Zainteresowani wypoczynkiem w Hiszpanii najczęściej wyszukują loty do Barcelony, Alicante, Malagi i na Majorkę. Od turystów Hiszpania wymaga jedynie negatywnego wyniku testu na koronawirusa, przy czym – co ważne – akceptuje nie tylko testy PCR, ale i szybkie testy antygenowe. Ale to nie koniec majówkowej listy kierunków. Z samym tylko wynikiem testu (niekoniecznie PCR, ale też antygenowego) możemy wybrać się też do Chorwacji, Albanii, Czarnogóry czy Bułgarii. Przed kilkoma dniami Ministerstwo Zdrowia w Bułgarii podało, że od 1 maja wjechać do kraju będzie można także ze świadectwem szczepienia przeciwko Covid-19 (konieczne jest przyjęcie wszystkich dawek), lub z dokumentem potwierdzającym przebycie Covid-19 nie później niż 6 miesięcy przed datą wjazdu do Bułgarii. Tamtejszy resort zdrowia w najbliższym czasie ma też poinformować, jakie rodzaje testów antygenowych w kierunku koronawirusa będą uprawniać do wjazdu do kraju, a informacja znajdzie się na stronie internetowej bułgarskiego MZ. Ostatnio na popularności zyskują też bardziej egzotyczne kierunki, których jedną z głównych zalet – oprócz doskonałej pogody i oszałamiających krajobrazów – są dość łagodne ograniczenia. A to pozwala odpocząć od pandemii – psychicznie i fizycznie. Do Dominikany, Meksyku czy na Zanzibar można wjechać bez testu w kierunku COVID-19, ale już na Malediwach musimy mieć ze sobą wynik badania. Jeszcze więcej inspirujących destynacji na majówkę – bliższych i dalszych – znajdziecie w najnowszym numerze „National Geographic Traveler”. Grecja gotowa na wakacje. Od połowy maja całkowite otwarcie turystyki Grecja coraz bardziej otwiera się na turystów. Zaszczepieni przyjezdni zza granicy oraz osoby, które uzyskały negatywny wynik testu na COVID-19 zostały zwolnione z obowiązkowej kwarantanny na... #ŚwiatOdNowa – Świat powoli otwiera się na nowo, dlatego warto wiedzieć, jak dziś znów ruszyć w drogę. Coraz więcej krajów chce na nowo przyjmować turystów. Coraz więcej krajów europejskich zapowiada poluzowanie obostrzeń i to jeszcze w maju. Jest więc duża szansa, że polecimy na wakacje do Grecji, Hiszpanii, Chorwacji, na Cypr czy do Bułgarii. Dlatego w naszym cyklu Świat od nowa będziemy pisać o aktualnej sytuacji pandemicznej i zasadach wjazdu do krajów, które uwielbiają Polacy – mówi Michał Cessanis, wicenaczelny „National Geographic Traveler”, zapowiadając nowy cykl. Od teraz pod hashtagiem #ŚwiatOdNowa znajdziecie nie tylko informacje, do których krajów wjedziecie bez testów, a gdzie czeka Was kwarantanna, czy porady dotyczącego tego, jak bezpiecznie podróżować w pandemii. Razem z Wami – i dla Was! - świat na nowo będą odkrywać też zaprzyjaźnieni z NatGeo podróżnicy, blogerzy czy fotografowie. Dzięki ich relacjom z najróżniejszych zakątków świata, będziecie mogli zobaczyć, że „szlaban” na podróże nareszcie dobiegł końca! Otwiera się przed nami coraz więcej możliwości i granic, które przez ostatnie kilka miesięcy były surowo strzeżone. Śledźcie #ŚwiatOdNowa na Instagramie i Facebooku i wyruszcie z nami w nową podróż!
Przyślij nam zdjęcia, które uważasz za wyjątkowe. Najlepszą fotografię wyłonioną przez redakcję opublikujemy w Travelerze.
Pokaż nam swoje wspomnienia z całego świata! W każdym wydaniu magazynu na łamach rubryki „Akademia Fotografii Travelera” redakcja publikuje najlepszą fotografię spośród prac nadesłanych przez Czytelników. Dołącz do fotograficznej społeczności National Geographic i – bez względu na to, czy jesteś amatorem lub profesjonalistą – podziel się z nami swoimi zdjęciami. Redaktorzy Travelera przeglądają wszystkie zgłoszenia, które w danym miesiącu zostaną przysłane na skrzynkę migawka@burdamedia.pl i wybierają jedną fotografię do publikacji. NAGRODY Każdego miesiąca na autorkę lub autora zwycięskiej fotografii czekają nagrody. W najbliższej edycji (tj. Traveler 10/19) nagrodami są: - 4 przewodniki National Geographic: Praga i Czechy, Neapol, Kuba, Japonia (link do produktów >>) ZASADY UCZESTNICTWA Przyślij swoje zdjęcie e-mailem na adres migawka@burdamedia.pl (w tytule wpisz: konkurs fotograficzny). Napisz krótko, gdzie i w jakich okolicznościach powstało zdjęcie (ok. 1000 znaków). W treści maila koniecznie napisz następujące oświadczenia: Zapoznałem/am się i akceptuję treść Regulaminu Konkursu dostępnego pod adresem: https://www.national-geographic.pl/traveler/regulamin-konkursu-akademia-fotografii-travelera. Zapoznałem/am się ze szczegółami przetwarzania danych osobowych Uczestników konkursu dostępnymi pod adresem: https://static.burdamedia.pl/Obowiazek_informacyjny_konkurs_akademia.pdf. (zdjęcie: Bagan, Mjanma/ Stock Adobe) Redakcja
Ahoj, przygodo! Autorzy Travelera podpowiadają, dlaczego warto wyruszyć w rejs
Rejs, bez względu na to, czy wybierzemy się na niego jachtem, promem, statkiem wycieczkowym, czy nawet pontonem, to fantastyczna przygoda i inne doświadczenie świata. Dlatego lutowe wydanie Travelera poświęcamy temu tematowi. Są Karaiby i ich gorąca atmosfera wiecznego festynu, Indonezja dla poszukiwaczy podwodnych skarbów, ale też rejs promem do wyluzowanej Kopenhagi albo jachtem dookoła Wysp Liparyjskich buchających wulkanami na Morzu Śródziemnym. Liczymy na to, że po przeczytaniu reportaży, jakie znalazły się w tym wydaniu, obudzą się w Was wilki morskie.
Oto 5 powodów, dla których wg autorów Travelera warto wypłynąć na znane i nieznane wody: 1. Masz dostęp do miejsc, do których nie można dotrzeć drogą lądową. Zuzanna O’Brien w tekście o rejsie po wodach Sardynii wspomina m. in. niebotycznie wysokie klify i wspaniałe plaże zatoki Orosei. ("Sardynia. Przygoda w pontonie") 2. Możesz spotkać naprawdę niezwykłych towarzyszy podróży. Podczas swojej żeglugi z francuskiego St. Malo w kierunku Hiszpanii i Portugalii były odcinki, kiedy do łodzi Mateusza Kubika niemal każdego wieczoru podpływały wesołe stada delfinów! ("Kurs na Lizbonę") 3. Morska samotność daje ukojenie. Po całym dniu zwiedzania nawet tak uroczych miast jak Porto czy La Coruña powrót na pokład, nasłuchiwanie fal i wiatr w takielunku to prawdziwe wytchnienie dla zmysłów. ("Kurs na Lizbonę") 4. Nawet nad Wisłą możesz odnaleźć swoje małe prywatne Karaiby z białym i mięciutkim piaskiem. Wie o tym Magdalena Rigamonti, która wspólnie z rodziną ostatnie wakacje spędziła pływając po królowej polskich rzek w małej pychówce. Wszyscy zgodnie potwierdzają, że to były najdłuższe i najlepsze wakacje w ich życiu. ("Pychówką po Wiśle") 5. Jesteś na łasce natury, która w najmniej spodziewanym momencie może zafundować swój niezwykły spektakl. Przekonała się o tym Iza Klementowska. Niepozorny rejs promem ze Świnoujścia do Kopenhagi stał się przygodą życia. ("Prom jak z Hitchcocka") Więcej podróżniczych inspiracji czeka na Was w lutowym numerze:
Setny numer Travelera! Skomponowaliśmy go z Waszych życzeń
O tym, jak świętujemy prawie 12 lat z Wami, pisze redaktor naczelna, Martyna Wojciechowska.
Traveler numer 100 To brzmi dumnie! Trudno w to uwierzyć, ale jesteśmy z Wami od prawie 12 lat. Setki artykułów, tysiące praktycznych informacji. Niemal cały świat w relacjach najlepszych reporterów podróżniczych w Polsce. Całe popołudnia i wieczory spędzane w redakcji. Mam nadzieję, że dzięki Travelerowi Wasze podróżowanie było w tym czasie łatwiejsze, przyjemniejsze, bardziej ekscytujące. W marcowym numerze Jubileuszowy numer przygotowaliśmy wspólnie z Wami. Zestawienie „100 podróży życia” powstało na podstawie Waszych maili, listów i wpisów w mediach społecznościowych. Nie byłoby go bez Waszych facebookowych komentarzy i sugestii. Podzieliliście się z nami swoimi marzeniami, aspiracjami, planami. Powstał z tego niezwykły kolaż. Są na naszej liście wielkie i małe miasta, dawne i współczesne cywilizacje, miejsca nowoczesne i pełne życia, ale też te całkiem odcięte od świata. Modne i nieco zapomniane, choć równie ciekawe. Nowy Jork, Indie, Peru, Australia, Meksyk, Islandia, Nikaragua, Kuba, Wyspy Trobrianda, Kamczatka, Francja, Martynika, Portugalia, Katar, Patagonia... Liczę, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. A jeśli nie, przed nami kolejne sto numerów. Martyna Wojciechowska Zobacz spis treści marcowego numeru >>>
O nie-pomarańczowych pomarańczach i działaniach Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej - Maciej Wesołowski.
Otrzymujemy zdjęcie. Przesyła nam je z podróży Maciej Wesołowski, redaktor prowadzący Travelera. - Jak podpisać: limonki czy cytryny? - To pomarańcze... Gdzie takie nie-pamarańczowe pomarańcze można znaleźć? Na przykład na targu w etiopskim mieście Dilla. Maciek przebywa właśnie na terenie południowej Etiopii, gdzie przygotowuje materiał o działaniach Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej. Odwiedza miejsca, w których realizowane są projekty pomocy rozwojowej, finansowane przez polski MSZ. - Widzieliśmy już jedną z 400 wiejskich szkół, w których PCPM zakłada oświetlenie solarne. Będziemy przyglądać się szkoleniu miejscowych strażaków, organizowanemu przez polskich specjalistów – mówi redaktor. Materiał z Etiopii znajdziecie w jednym z przyszłych numerów Travelera. Tymczasem przekazujemy pozdrowienia od Maćka - prosto z Etiopii.
Kwestionariusz Travelera: Aleksandra Świstow (pojechana.pl)
- Od kiedy prowadzę bloga patrzę uważniej, pytam dociekliwej, weryfikuję dokładniej - mówi Aleksandra Świstow nominowana w konkursie TRAVELERY w kategorii Blog roku za pojechana.pl
Kobieta, kryjąca się pod pseudonimem Pojechana, pisze o sobie: „wysoce ekspresyjna ruchowo i werbalnie, niepokorny duch, wieczna optymistka i wulkan energii. Nie lubi jeść nożem i widelcem ani zimy w mieście”. Taki też - wysoce energetyczny - jest jej blog pojechana.pl - Jestem uzależnioną od podróży, ludzi, pisania i słońca autorką bloga - podsumowuje. Na pojechana.pl... Opisuję zebrane podczas 2,5-letniego pobytu w Chinach ciekawostki, obserwacje i śmieszne historie z różnicami kulturowymi w rolach głównych, a także podróże po (jak do tej pory) 17 krajach. Podobno zarażam pozytywną energią - mam nadzieję, że to prawda. Czym jest dla Ciebie nominacja do Travelerów? To dla mnie kolejny znak, że wybrałam właściwą drogę, a takich znaków wypatruje się szczególnie uważnie, krocząc niewydeptanymi ścieżkami życia. Co zainspirowało Cię do założenia bloga? Kiedy planowałam podróż po Tajlandii na początku 2012 roku, korzystałam z relacji podróżników. Postanowiłam więc w podzięce podzielić się swoimi doświadczeniami, licząc że i mi uda się kogoś zainspirować i przy okazji zaspokoić swoje pisarskie potrzeby. Tak powstała Pojechana. Potem pojawili się czytelnicy, pierwsze słowa uznania, wywiady, ciekawe kontakty i dużo satysfakcji. Pozytywna energia, jaką otrzymuję od czytelników oraz to, że udało mi się stworzyć wokół bloga taką fajną społeczność, motywuje mnie do pracy. Co zmieniło się od kiedy prowadzisz bloga? Blog stał się w pewnym stopniu moim sposobem na życie. Nauczył mnie systematyczności, rozbudził jeszcze większą ciekawość świata i niestrudzenie walczy z moim lenistwem. Patrzę uważniej, pytam dociekliwej, weryfikuję dokładniej, bo wiem, że zdobyta wiedza i doświadczenia będą służyć nie tylko mnie. Popularność Pojechanej utwierdziła mnie w przekonaniu, że pisanie jest właśnie tym, czym powinnam się zajmować . I tak, wiosną tego roku, ukaże się moja pierwsza książka. Myślę, że nie powstałaby, gdybym nie prowadziła bloga. Dlaczego Twój blog zasługuje na wygraną? Najchętniej zapytałabym o to moich czytelników. Na ile ich znam, myślę, że powiedzieliby, że Pojechana bawi ich, rozbudza ciekawość świata, ale przede wszystkim motywuje do działania pokazując, że dzięki determinacji i uważnemu patrzeniu pod nogi, by nie przegapić żadnej szansy jaką podrzuca los, można zrealizować najbardziej szalone marzenia, bez względu na słabości ciała, problemy osobiste, czy lęki. Na swoim blogu wielokrotnie zaznaczam, że nie jestem wielkim podróżnikiem ani życiowym bohaterem, dzielę się zarówno sukcesami i porażkami, radościami i smutkami. Dzięki temu Pojechana jest autentyczna, a czytelnicy odzyskują wiarę, że mogą spełniać swoje marzenia. Staram się też pokazywać, że doświadczanie uszczęśliwia pełniej i trwalej niż posiadanie i jak wiele możemy nauczyć się, również o sobie samych, obcując z inną kulturą. Marzę o podróży do... W pierwszym odruchu chciałam odpowiedzieć, że łatwiej mi wymienić miejsca, do których nie chciałabym pojechać, ale... nie znalazłam żadnego. Powtórzę więc za Susan Sontag: "I haven't been everywhere, but it's on my list". Mam taką listę, ale nie miejsc, a doświadczeń i już latem tego roku ruszam w wymarzoną podróż ich tropem. W podróżach najbardziej lubię... Niespodziewane spotkania z niezwykłymi ludźmi, które uświadamiają mi, że moja perspektywa patrzenia na świat nie jest jedyną słuszną. Lubię obcowanie z pięknem i potęgą natury, które przynosi mi po prostu ogromną przyjemność, wzrusza i sprawia, że moje ludzkie problemy i rozterki stają się maleńkie. Moje miejsce w Polsce... ...z którym czuję się najbardziej związana - to Warszawa. Tam mieszkają ludzie, za którymi tęsknię, pełno tu miejsc, które budzą najwięcej wspomnień. Kiedy jednak myślę o miejscu w Polsce, które najbardziej chciałabym pokazać przybyszowi z innego kraju, to są to Bieszczady- przyjazne, piękne i ciche. Więcej o TRAVELERACH przeczytacie tutaj.
Lutowy numer „National Geographic Traveler” jest już dostępny w sprzedaży w kioskach w całym kraju oraz jako elektroniczne wydanie.
Przypomnijmy, że wydanie tabletowe magazynu wydawane jest od stycznia. Najnowszy numer na te urządzenia można nabyć w sklepach Google Play i App Store.
Na ostatnim spotkaniu redakcyjnym postanowiliśmy napisać list do św. Mikołaja. Skoro co roku przemierza cały świat, na pewno nas zrozumie i spojrzy na nasze życzenia przychylnym okiem
Chcecie wiedzieć, co znalazło się na tej liście? Przede wszystkim wyprawy w odległe miejsca. Dyrektor artystyczna Agnieszka Franus marzy o bilecie dookoła świata. Basia Żukowska, redaktorka, chciałaby wrócić na Madagaskar. Z zaznaczeniem, że najchętniej popłynęłaby tam statkiem. Wiola Wiśniewska, grafik prowadząca, ucieszyłaby się z wyjazdu do Papui-Nowej Gwinei. Ale nie sama, tylko z wybitnym fotografem Markiem Dozierem, który wziąłby ją na warsztaty fotograficzne. Joanna Kopka, kartografka, chętnie wybrałaby się do Boliwii na wolontariat – pomagać w opiece nad ocelotami. Za to Michał Cessanis, sekretarz redakcji, podziękowałby za bilet niespodziankę. Ważne tylko, by był do któregoś azjatyckiego kraju. Naszym fotoedytorkom marzą się za to góry zimą. Teresa Tuleja chciałaby dostać kurs jazdy na nartach. Magda Rudzka, która już opanowała tę sztukę, marzy o spokojnym wypadzie do francuskiego Val d’Isère. Dołączyliby do nich chętnie Krzysztof Stypułkowski, grafik – ale dopiero po zdobyciu Mont Blanc – i Monika Berkowska, dziennikarka, ze swoim nowym plecakiem antylawinowym. Najbardziej przyziemne życzenia wpisali Jacek Sroka, fotoedytor – który ucieszyłby się z wkładów do polaroida – i Julia Lachowicz, redaktor prowadząca, która marzy o porządnym wózku biegowym dla dwójki niemowlaków. Żeby łatwiej z nimi było przemierzać świat. A Wy? O czym marzycie? Napiszcie do nas na traveler@burdamedia.pl, jakie są Wasze podróżnicze życzenia pod choinkę. A my dopiszemy je do naszej listy. I spokojnie. Nawet jeżeli św. Mikołaj nie da rady ich wszystkich spełnić, to my w Travelerze postaramy się to zrobić. Macie nasze słowo. Wesołych Świąt! Redakcja Travelera
„Wystarczy przejść przez rzekę” Ludwiki Włodek to reporterska opowieść o poradzieckiej Azji Środkowej.
Fotografka skazana za szkalowanie własnego narodu, nauczyciel historii dorabiający jako poganiacz osłów, prezydentka latająca rejsowymi samolotami i syn ministra spraw zagranicznych, który od dwunastu lat nie słyszał o ojcu, to tylko niektórzy bohaterowie najnowszej książki Ludwiki Włodek. Tym razem autorka bestsellerowego „Pra” opowiada o poradzieckiej Azji Środkowej. W „Wystarczy przejść przez rzekę”, wychodząc od losów poszczególnych ludzi, opisuje kolonizację rosyjską, sowietyzację, a następnie rozpad Związku Radzieckiego i transformację ostatnich dwudziestu pięciu lat. Tekst utkany jest ze szczegółów i zapadających w pamięć anegdot. Uciekająca przed wojną kobieta zdejmuje skarpetki, żeby nie ślizgały jej się nogi w klapkach. Korumpowany przez dyktatora reżyser, odbierając państwowe odznaczenie, nieporadnie miętosi w dłoni czerwoną różę. Dzięki książce Włodek Tadżykistan, Uzbekistan, Kirgistan, Kazachstan i Turkmenistan przestają być egzotycznie brzmiącymi nazwami. Bliższe stają się też problemy tamtego, na pozór bardzo odległego regionu: fundamentalizm islamski, wzrost nacjonalizmów etnicznych i masowa emigracja zarobkowa. Wszystkie one przekładają się nie tylko na osobiste dramaty bohaterów książki, ale wpływają także na kształt świata, w którym żyjemy. Ludwika Włodek jest dziennikarką i socjolożką. Azją Środkową zajmuje się od kilkunastu lat. Napisała o niej doktorat, opowiada o niej studentom Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie pracuje jako adiunkt. Pisuje także na tysiąc innych tematów. Czytelnicy „Gazety Wyborczej” pamiętają zapewne jej relacje z ogarniętego zieloną rewolucją Iranu 2009 roku czy dramatyczny wywiad z ormiańską reżyserką, który w zeszłym roku znalazł się w finale nagród Grand Press. W „Harper’s Bazaar” ukazują się jej wywiady z ludźmi kultury a na łamach „Travelera” felietony o etyce podróżowania. Poprzednia książka Włodek – „Pra. O rodzinie Iwaszkiewiczów” – przez kilka miesięcy nie schodziła z list bestsellerów i była nominowana do kilku ważnych nagród, w tym do ścisłej trójki Warszawskiej Nagrody Literackiej. Książka „Wystarczy przejść przez rzekę” dostępna będzie w księgarniach od 20 listopada.
Przed chwilą rozdaliśmy najbardziej prestiżowe nagrody podróżnicze w Polsce, przyznawane co roku przez redakcję miesięcznika National Geographic Traveler! Poznaj zwycięzców!
Travelery wręczane są najwybitniejszych polskim podróżnikom, naukowcom, pisarzom i odkrywcom, aby uhonorować ich dokonania w minionym roku. Nagrody zostały wręczone podczas uroczystej gali, która odbyła się w Warszawie 22 maja br. Tegoroczna edycja konkursu była wyjątkowa, ponieważ zbiegła się z 10. urodzinami miesięcznika National Geographic Traveler. Grand Prix tegorocznej edycji konkursu otrzymał światowej sławy fotograf Tomasz Tomaszewski. Po raz pierwszy w historii jury przyznało też Nagrodę Specjalną. Uhonorowano nią tragicznie zmarłego w górach, wybitnego himalaistę Artura Hajzera. Dr Łukasz Miechowicz zdobył Bilet na przyszłość, czyli grant w wysokości 10 000 zł na projekt badawczy „Rzeki – zapomniane dziedzictwo. 111 lat później wzdłuż Niemna, Wisły, Bugu i Biebrzy”. W kategoriach: Wyczyn Roku, Społeczna Inicjatywa Roku, Naukowe Odkrycie Roku, Podróżnicza Książka Roku i Blog Travelerowca zwycięzców wytypowała Kapituła: • Martyna Wojciechowska – redaktor naczelna Travelera, przewodnicząca Jury • Agnieszka Franus – zastępczyni redaktor naczelnej Travelera Laureaci nagrody Grand Prix w ubiegłych edycjach konkursu: • Elżbieta Dzikowska – podróżniczka, twórczyni legendarnego programu „Pieprz i wanilia” • Krzysztof Wielicki – wybitny himalaista, zdobywca Korony Ziemi • Marek Kamiński – pisarz, podróżnik, polarnik i filozof • Janina Ochojska – założycielka i przewodnicząca Polskiej Akcji Humanitarnej • prof. Aleksander Wolszczan – astronom, odkrywca pierwszych planet pozasłonecznych Oraz przedstawiciele partnerów konkursu: • Łukasz Głombicki (Gazeta.pl) • Rafał Ponewczyński (AXA Polska) • Rafał Szmytke (Polska Organizacja Turystyczna) Partnerem konkursu TRAVELERY 2013 jest AXA Polska. Więcej informacji o konkursie na stronie: www.travelery.national-geographic.pl/ranking GRAND PRIX: Tomek Tomaszewski fot. Dominik Gajda Jeden z najlepszych i najbardziej utytułowanych polskich fotografów. Pierwszy Polak, którego magazyn National Geographic zaprosił do współpracy, a od 1999 r. jest głównym konsultantem jego polskiej edycji. Tomasz Tomaszewski nie tylko dokumentuje świat, ale pokazuje też innym, jak to robić. Wykłada fotografię w Polsce, USA, Niemczech i we Włoszech. – Fotografie, które robi Tomaszewski, od zawsze tłumaczą nam świat. Pomagają zrozumieć otaczającą rzeczywistość. Pokazują nie tylko ciekawe sytuacje, ale przede wszystkim ludzkie emocje. Sztuka ta udaje się tylko kilku fotografom na świecie. Dlatego jury jednogłośnie zdecydowało o przyznaniu Grand Prix Tomaszewskiemu – mówi Martyna Wojciechowska, redaktor naczelna Travelera i przewodnicząca Kapituły konkursu. NAGRODA SPECJALNA: Artur Hajzer Po raz pierwszy w historii konkursu przyznano nagrodę specjalną,którą uhonorowano Artura Hajzera (1962–2013) za całokształt dokonań eksploracyjnych. Wybitny polski himalaista, zdobywca sześciu ośmiotysięczników, twórca projektu Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015, zginął tragicznie w ubiegłym roku na stoku Gaszerbrum I w Karakorum. – Artur przesunął granicę ludzkich możliwości – wspinał się zimą i wyznaczał w górach nowe drogi. Był jednym z najwybitniejszych polskich himalaistów. Przede wszystkim jednak inspirował innych i stwarzał młodym warunki do realizacji marzeń. Udowodnił, że warto być wiernym swoim pasjom – mówi Martyna Wojciechowska. BILET NA PRZYSZŁOŚĆ: dr Łukasz Miechowicz Archeolog i etnograf związany z Polską Akademią Nauk. Dzięki grantowi w wysokości 10 000 zł zorganizuje wyprawę wzdłuż Niemna, Wisły, Bugu i Biebrzy, by zrealizować projekt badawczy „Rzeki – zapomniane dziedzictwo. 111 lat później wzdłuż Niemna, Wisły, Bugu i Biebrzy”. PODRÓŻ ROKU: Za realizację niestandardowej wyprawy, która była czymś więcej niż tylko przemierzaniem przestrzeni geograficznej TREKKING Z PSEM W HIMALAJACH GARHWALU W INDIACH: Przemek Bucharowski, Agata Włodarczyk, Diuna Z psem do Indii? Nie wiecie, na co się porywacie – tak ich pomysł podróży z psem do Delhi skwitował przyjaciel z Indii. A jednak pojechali, bo bez Diuny, suki rasy wilczak czechosłowacki, nigdzie się nie ruszają. Pies przewrócił ich wyjazd do góry nogami. Z Delhi uciekli w góry, gdzie nie dokuczały upał i tłumy, a miejscowi traktowali psa jak ciekawostkę. W cieniu siedmiotysięcznych szczytów spędzili 55 dni, przechodząc 500 km. Było ciekawie, momentami dramatycznie, ale finał okazał się pomyślny. Warto się zdać na wilczy instynkt. www.3wilki.pl W kategorii Podróż Roku zwycięzcy zostali wybrani przez Czytelników poprzez głosowanie online. Liczba głosów przekroczyła nasze najśmielsze oczekiwania! W aplikacji konkursowej stworzonej specjalnie na potrzeby tegorocznego konkursu oddano ponad 100 tys. głosów! POZOSTALI NOMINOWANI W TEJ KATEGORII: Krzysztof Potaczek i ekipa wyprawy Grand Canyon Colorado 2013 – Spływ Wielkim Kanionem Kolorado Piotr Kuryło – Rowerem z Lizbony do Władywostoku Arkadiusz Mytko i Marcelo Zanotti – Zimowy kajakowy trawers Patagonii Kpt. Maciej Sodkiewicz i załoga Sekstant Expedition – Rosyjska Arktyka 2013, Rekord Polskiego Żeglarstwa Polarnego: 82° 10, 554 N WYCZYN ROKU Za pionierskie podjęcie wyjątkowego wyzwania w dziedzinie podróży, eksploracji lub sportów ekstremalnych Marcin “Yeti” Tomaszewski, Marek “Regan” Raganowicz: WYTYCZENIE NOWEJ DROGI NA GREAT TRANGO TOWER (6.286 M) W KARAKORUM Great Trango Tower to jedno z największych i najtrudniejszych technicznie skalnych urwisk na świecie. Marcin Tomaszewski i Marek Raganowicz wytyczyli tam nową drogę, którą nazwali Bushido. W ścianie spędzili 19 dni, dwóch potrzebowali na zjechanie do podstawy urwiska. Mieli ze sobą 400 m lin oraz ok. 150 kg sprzętu i żywności niezbędnych do działania w tak trudnych warunkach. Droga Bushido jest uważana za jedno z najbardziej liczących się na świecie przejść wytyczonych w 2013 r. www.marcintomaszewski.com POZOSTALI NOMINOWANI W TEJ KATEGORII Andrzej Bargiel – Zjazd na nartach z Sziszapangmy w Himalajach Marcin Gala i Phil Short z zespołem – Przepłynięcie syfonu 4 w jaskini J2 w Meksyku Grzegorz Michałek z ekipą – pokonanie przez jednego człowieka największej różnicy wysokości (10 380 m) Kpt. Ryszard Wojnowski z załogą – Pierwsze polskie pokonanie Przejścia Północno-Wschodniego SPOŁECZNA INICJATYWA ROKU Dla osób/instytucji, które przyczyniają się do poprawy świadomości ekologicznej, ocalenia dzikiej przyrody lub dziedzictwa kulturowego Anna Goworowska: BUDOWA SZKOŁY W GHANIE Wystarczyło 5 tys. euro, by w ubogiej wiosce Bundoli w Ghanie wybudować szkołę. Ale nie udałoby się to bez Anny Goworowskiej, wolontariuszki z Fundacji Dzieci Afryki, pomysłodawczyni akcji. Zadeklarowała, że jeśli pieniędzy wystarczy tylko na budynek, to szkołę wyposaży za własne pieniądze. Dzięki ogólnopolskiej akcji na konto wpłynęło ponad dwa razy więcej pieniędzy! I tak we wrześniu 2013 r. nie tylko otwarto szkołę, ale też postawiono na jej dachu kolektor słoneczny, dzięki któremu w Bunduli pojawił się prąd, oraz wybudowano studnię. Melduję wykonanie zadania. Szkoła wybudowana – napisała do redakcji Travelera. www.gowografia.wordpress.com POZOSTALI NOMINOWANI W TEJ KATEGORII Cinemaya Panamericana Czujczuj Kurdystan Fotografia dla Nairobi WWF Polska za walkę z nielegalnym handlem zwierzętami NAUKOWE ODKRYCIE ROKU Za dokonania naukowe, które pozwoliły lepiej zrozumieć świat, ludzi i kultury Dr Miłosz Giersz: ODKRYCIE PIERWSZEGO NIESPLĄDROWANEGO GROBOWCA WARI Odkryty przez archeologa z Uniwersytetu Warszawskiego grobowiec zawierał 63 szkielety (w tym trzech królowych) i 1200 artefaktów. Cywilizacja Wari długo pozostawała w cieniu późniejszego imperium Inków. Od VII do X w. zbudowali oni jedno z najsilniejszych ówczesnych imperiów. Jego terytorium obejmowało większość dzisiejszego Peru, a Huari – położona w Andach stolica – należała do największych miast na świecie. Ich grobowce były łupione od wieków, dlatego do tej pory po Wari zachowały się jedynie pozostałości architektoniczne i pojedyncze eksponaty, które znajdują się w muzeach całego świata. POZOSTALI NOMINOWANI W TEJ KATEGORII Polscy naukowcy pracujący w CERN – Współudział w zaobserwowaniu bozonu Higgsa Prof. Sławomir Ruciński – Opracowanie koncepcji nanosatelitów BRITE Prof. Jan Szopa-Skórkowski – Opracowanie transgenicznego lnu o wielorakim zastosowaniu Prof. Sławomir Tułaczyk – Odkrycie bakterii na dnie antarktycznego lądolodu PODRÓŻNICZA KSIĄŻKA ROKU Za wydaną w ubiegłym roku książkę, która w najlepszy sposób przybliża czytelnikom horyzonty geograficzne i kulturowe Maciej Wasilewski: „JUTRO PRZYPŁYNIE KRÓLOWA”, WYD. CZARNE Główną bohaterką książki jest Pitcairn, miniaturowa wyspa na Pacyfiku oddalona od lądu o dwa dni żeglugi. To tam ponad 200 lat temu osiedlili się buntownicy z Bounty. Dziś mieszka na niej jedynie 58 osób, w większości ich potomków. Niestety goście nie są na niej mile widziani, zwłaszcza dziennikarze. Aby się tam dostać, Maciej Wasielewski musiał podać się za antropologa badającego żeglarskie sagi. To, co odkrył, było dużo bardziej mroczne, niż mógł przeczuwać. „Jutro przypłynie królowa” to literatura faktu najwyższych lotów. POZOSTALI NOMINOWANI W TEJ KATEGORII Wojciech Jagielski „Trębacz z Tembisy” – wyd. Znak Marcin Kydryński „Lizbona. Muzyka moich ulic” – wyd. Burda Książki Adam Leszczyński „Zbawcy mórz oraz inne afrykańskie historie” – wyd. Wielka Litera Małgorzata Rejmer „Bukareszt. Kurz i krew” – wyd. Czarne BLOG TRAVELEROWCA Dla podróżnika, który za pomocą bloga najefektowniej przeniósł swą podróż przez świat realny do świata wirtualnego Marcin "Mosak" Mossakowski: WWW.LIVEALIFE.PL Opis wyprawy plus kilka zdjęć. Tak większość z nas wyobraża sobie bloga podróżniczego. Autorzy livealife.pl, czyli Mosak i Godzio, zrywają z tym stereotypem. Zamiast liter i fotografii posługują się filmem. Zamiast pisać posty, montują filmy. Niektóre są śmieszne, inne trzymają w napięciu. Wszystkie są bardzo profesjonalnie zrobione. Większość dzieje się w Azji, bo to tu najwięcej podróżują. No i tu kręcą bez wytchnienia. Za to redakcję bardzo kręci niebanalna forma tego bloga. Do oglądania zatem! POZOSTALI NOMINOWANI W TEJ KATEGORII www.cuba-miamor.blogspot.com www.paczkiwpodrozy.pl www.paragonzpodrozy.pl www.przepisnaameryke.blogspot.com POZOSTALI NOMINOWANI W TEJ KATEGORII National Geographic Traveler w Polsce ukazuje się od 2004 r., zaś na świecie od 1984 r. Początkowo był wydaniem specjalnym miesięcznika National Geographic Polska, od kwietnia 2010 r. ukazuje się jako miesięcznik. To praktyczny magazyn o podróżach, który inspiruje i informuje. Skierowany do osób aktywnych, ambitnych, ciekawych świata. Dostarcza gotowe przepisy na fascynujące wyprawy, także rodzinne. Mocną stroną magazynu są rzetelne informacje, mapy i testy sprzętu przeprowadzane przez ekspertów. Dodatkowy atut stanowią autorzy, uznani globtroterzy. Raz w roku redakcja oraz czytelnicy przyznają prestiżową nagrodę TRAVELERY promującą polskich naukowców i podróżników.
Październikowy numer Travelera już w sprzedaży!
Z najnowszego numeru National Geographic Traveler dowiesz się, jak tanio zwiedzić Nowy Jork, co zrobić, gdy zgubisz paszport oraz dokąd wybrać się na narty
Nowy numer National Geographic Traveler jest już w sprzedaży! Zobacz, co znajdziesz w październikowym numerze: https://www.national-geographic.pl/biezace-wydania/1/2013/157/
Już po raz siódmy organizujemy plebiscyt Travelery. To najbardziej prestiżowa nagroda podróżnicza w Polsce
Wyjątkowo kompetentne jury (bo złożone z naszych Czytelników) wybierze laureatów w kategoriach: „Wyczyn roku”, „Naukowe okrycie roku”, „Społeczna inicjatywa roku”, „Podróż roku”, „Blog travelerowca” oraz „Podróżnicza książka roku”. Do każdej z kategorii kolegium redakcyjne Travelera nominowało po pięciu kandydatów. Ale spośród nich to Wy, Czytelnicy, wybierzecie laureatów. W tym roku dodaliśmy jeszcze jedną kategorię – „Bilet na przyszłość”. Każdy może zgłosić projekt własnej wyprawy i wygrać grant w wysokości 10 tys. zł na jej realizację. Jak co roku przyznamy też nagrodę Grand Prix „za całokształt dokonań podróżniczych, naukowych lub eksploracyjnych oraz wierność życiowej pasji”. Tu – wyjątkowo – zwycięzcę wskaże Kapituła złożona z dotychczasowych zdobywców tego lauru oraz grona innych najwybitniejszych podróżników, odkrywców, dziennikarzy i naukowców. Wszystkim nominowanym gratuluję i życzę zwycięstwa w plebiscycie. Mamy też niespodziankę: każdy głosujący może dodatkowo wziąć udział w konkursie z atrakcyjnymi nagrodami. Wystarczy w SMS-ie, za pomocą którego oddajecie głos, wpisać wymyślone przez Was hasło propagujące nasz magazyn. Za najlepsze przyznamy nagrody. SMS-y bez wpisanego hasła liczą się jako oddany głos, ale nie biorą udziału w konkursie o nagrody. Czekamy na Wasze głosy. Nagrody czekają! Więcej informacji na stronie travelery.national-geographic.pl
Odkrywamy uroki Jawy, polecamy 25 sprawdzonych pomysłów na zwiedzanie Ukrainy a także podpowiadamy jak tanio podróżować po Meksyku! Już w sprzedaży!
Szukasz pomysłów na długi weekend? City break - podpowiadamy jak tanio zwiedzić: Barcelonę, Marrakesz, Kopenhagę, Bolonie, Edynburg, Palermo, Toruń i Nowy Sad. Uwaga! Kup Travelera i skorzystaj z 20% rabatu na produkty Campus i Alpinus.
Ranking najpiękniejszych wysp świata, miasto w 48 godzin - Lucerna oraz tanie podróżowanie po Wyspach Kanaryjskich. Już w sprzedaży!
Spis treści znajdziesz tutaj
Czas na narty! Polecamy 30 najlepszych tras zjazdowych, a także test odzieży, czyli co założyć aby nie zmarznąć oraz tanie podróżowanie po Brazylii Sprawdź, jak zmienił się Traveler! Nowe rubryki i jeszcze więcej praktycznych porad dla podróżników
Spis treści nowego magazynu National Geographic Traveler znajdziesz tutaj
Podczas tego wyjazdu była opcja work i travel, byli polscy studenci i amerykańscy rybacy, były białe noce oraz noce na lotnisku. Relacja zwycięzcy konkursu Zostań Dziennikarzem Travelera ogłoszonego we wrześniowym wydaniu.
Po wylądowaniu w Anchorage zaskoczyła mnie jedna rzecz. Było widno, mimo że wszystkie zegary na lotnisku uparcie wskazywały pierwszą w nocy. – Dziś najdłuższy dzień w roku – przypomniał zapytany przez mnie taksówkarz. Faktycznie, zapomniałem, latem noce na Alasce są naprawdę krótkie, a właściwie to nie ma ich wcale. Po prostu późny zmierzch przechodzi od razu we wczesny świt. Work, czyli na południe Kolejne zaskoczenie przyszło już następnego dnia, kiedy udałem się do miejscowego urzędu w celu wyrobienia numeru SSN (Social Security Number) niezbędnego do podjęcia pracy w Stanach – zgodnie z planem większość mojego wyjazdu miała wypełnić opcja work. Spodziewałem się spotkać kilku Polaków, bo z biura pośrednictwa, w którym załatwiałem kontrakt, leciało sporo polskich studentów. To, co zastałem na miejscu, przeszło moje najśmielsze wyobrażenia. Ojczysty język słyszałem dosłownie wszędzie, a prawie każda grupa osób, jakie zagadywałem, okazywała się polskimi studentami z programu work&travel. Pochodzili z różnych miast, korzystali z pomocy różnych pośredników i lecieli do różnych przetwórni, ale wszyscy mieli podobne priorytety. Jak najwięcej zarobić, jak najwięcej zwiedzić i najlepiej jeszcze jak najwięcej zaoszczędzić. Zwłaszcza dwa ostatnie cele wydają się sprzeczne, ale wszyscy starali się wierzyć, że uda się je pogodzić. W końcu to miał być nasz American Dream. Ice Museum Jeśli o mnie chodzi, to także nie był to wyjazd planowany od lat, który miał być przygodą życia. Chodziło o kasę. Pomysł podróży na Alaskę pojawił się spontanicznie, kiedy przeglądałem w internecie oferty pracy wakacyjnej dla studentów. Przypadkowo trafiłem na stronę biura oferującego zatrudnienie w przetwórniach rybnych na Alasce. Czemu nie, pomyślałem? Nie raz już wyjeżdżałem pracować za granicą, ale tylko w krajach Europy. Stwierdziłem, że czas wyruszyć dalej. W pośpiechu zdałem egzaminy letniej sesji, spakowałem się, przybyłem do Anchorage, wyrobiłem SSN i poleciałem dalej, do pracy. Tak, poleciałem, bo większość przetwórni jest zlokalizowanych na południowym wybrzeżu Alaski. Jeżeli już ktoś przybywa tutaj do pracy sezonowej akurat w tej branży, to z reguły z Anchorage udaje się na południe i z reguły samolotem. Tamtejsze odległości różnią się od tych, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni w Polsce, a słowo „daleko” nabiera nowego znaczenia. O samej pracy nie będę się rozpisywał. Zdradzę tylko, czego nie było, a co było w przetwórni, do której trafiłem. Nie było: zasięgu telefonicznego, internetu, radia, telewizji. Co było? Łososie. Kropka. Travel, czyli na północ Czas na opisanie opcji travel. Chociaż była krótsza niż work, to zdecydowanie bardziej intensywna i ciekawsza oczywiście. Przyznam, że zawsze ciągnęło mnie na północ. Nie przypominam sobie, żebym marzył o podróży w tropiki i leżeniu pod palmą. Myślałem raczej o wyprawie na Syberię, Spitsbergen, Grenlandię, Alaskę. No właśnie, Alaskę. W końcu miałem szansę zrealizować pierwszy z tych, nazwijmy to północnych projektów. Najpierw jednak samo Anchorage. Jego zwiedzanie zacząłem od... lotniska. Nie, to nie było planowane. Tak wyszło. Po powrocie z kontraktu razem z resztą grupy nie mieliśmy ochoty szukać noclegu w środku nocy, postanowiliśmy więc spędzić noc w porcie lotniczym. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie przemiły kobiecy głos, który co pół godziny informował ze wszystkich głośników, że the local time is... i przy okazji nas budził. Następnego dnia drogi wszystkich się rozeszły. Ja zostałem w Anchorage kilka dni, zanim wyruszyłem na północ. Rozpocząłem od ulubionego miejsca spacerów i rekreacji mieszkańców – długiego na 11 mil szlaku biegnącego brzegiem oceanu. Przy dobrej pogodzie można ponoć stamtąd zobaczyć Mount McKinleya. Niestety mimo niezłej pogody nie udało mi się go dostrzec. Kiedy później podróżowałem po Alasce, w wielu miejscach słyszałem zapewnienia, że widać z nich najwyższy szczyt Ameryki Północnej. Wyciągnąłem z tego wniosek, że chyba z każdego miejsca na Alasce jest on widoczny. Denali Zatrzymałem się w Earthquake Park, gdzie znajduje się wystawa poświęcona trzęsieniu ziemi, jakie nawiedziło Alaskę w 1964 r. Spowodowało ono ogromne zniszczenia, gdyż jego siła wynosiła aż 9,2 stopnia w skali Richtera. Ponieważ wydarzenie miało miejsce w Wielki Piątek, trzęsienie to bywa nazywane trzęsieniem wielkopiątkowym. Później wybrałem się do Muzeum Lotnictwa położonego niedaleko portu lotniczego. Jego ciekawe zbiory przedstawiają m.in. pierwszy w historii przelot nad biegunem północnym oraz tzw. loty przyjaźni, które miały miejsce w latach 80. XX w. Samolot startował na jednym brzegu Morza Beringa, czyli na Alasce, a lądował na drugim, czyli w ówczesnym Związku Radzieckim. Był to wyraźny znak odwilży w epoce Reagana i Gorbaczowa. Spora część wystawy poświęcona jest także ciężkim walkom, jakie Amerykanie toczyli z Japończykami w czasie II wojny światowej o Wyspy Kurylskie. W Anchorage warto odwiedzić zoo. Tak, wiem, że brzmi to dziwnie. Wszak każdy przybywa na Alaskę, żeby oglądać nietkniętą przez człowieka naturę z dzikimi zwierzętami żyjącymi na wolności (miałem z nią styczność w parku w centrum Anchorage, gdzie pewnego pięknego poranka spotkałem łosia). W miejscowym ogrodzie zoologicznym oprócz łosi głównymi gwiazdami miały być niedźwiedzie, ale powodem mojej wizyty były dwa tygrysy syberyjskie. Nie mogłem sobie odmówić możliwości zobaczenia na własne oczy tych największych kotów świata, których na wolności pozostało naprawdę niewiele. Denali Wszyscy na Alasce mówią o tym miejscu, wszyscy turyści albo się tam wybierają, albo właśnie stamtąd wracają. Raczej unikam tak rozreklamowanych miejsc, jednak tym razem zdecydowałem się je odwiedzić. W końcu to najbardziej znany park narodowy na Alasce, a to za sprawą znajdującego się na jego terenie Mount McKinley (6194 m n.p.m.), zaliczanego do Korony Ziemi. W przewodnikach znajdziemy mnóstwo informacji o fantastycznej przyrodzie i dzikich zwierzętach tego parku, ale w zasadzie to samo ma do zaoferowania każdy park, niekoniecznie narodowy, na Alasce. Postanowiłem skonfrontować zapewnienia przewodników z rzeczywistością. Muszę przyznać, że już podróż autokarem z Anchorage do Denali jest atrakcją samą w sobie. Trasa Alaska Highway wije się malowniczo między górami i dolinami. – Macie szczęście – słowa kierowcy potwierdziły to, z czego zdążyłem już zdać sobie sprawę – przy tak ładnej pogodzie z pewnością w czasie podróży zobaczymy McKinleya. Super, myślę sobie, tylko że już gdzieś to słyszałem. Jednak po kilku godzinach ośnieżony szczyt pojawił się na wprost naszej Highway. Kierowca zjechał na pobocze i dał nam chwilę na zrobienie zdjęć. – Don't cross the road – krzyknął za nami niczym dobry opiekun, gdy w pośpiechu opuszczaliśmy autokar żądni jak najlepszych zdjęć. Po chwili jechaliśmy dalej jako dumni posiadacze fotografii na tle najwyższej góry Ameryki Północnej. Niestety było jedno "ale". Otóż w miejscu naszego postoju stała przydrożna lampa i na zdjęciu McKinley idealnie się pod nią wpasował. Zachciało mi się śmiać, jak sobie pomyślałem, że będę kiedyś pokazywał te zdjęcia, tłumacząc, że to jest właśnie ten słynny szczyt... tak, ten pod lampą. Z samego pobytu w Denali najlepiej zapamiętam nocleg. W namiocie, na skraju tajgi, w parku narodowym, który szczyci się liczną populacją niedźwiedzi. Muszę przyznać, że było to emocjonujące doświadczenie. Każdy szmer usłyszany w nocy pobudzał wyobraźnię. Przyznaję, że warto było odwiedzić ten park, mimo że pogoda nie sprzyjała już tak bardzo i wszędzie kłębiły się tłumy turystów. Uciekłem od nich dalej na północ, do Fairbanks. Fairbanks Zmieniłem środek transportu – przesiadłem się na pociąg. Podróż koleją po Alasce do tanich nie należy, dlatego zdecydowałem się na przejazd krótkiego odcinka (ok. 200 km). Cała trasa liczy 760 km i biegnie z miasta Seward na południowym wybrzeżu, przez Anchorage i Denali aż do Fairbanks. To atrakcja turystyczna. Turyści siedzą w przestronnych, przeszklonych wagonach i podziwiają niesamowite krajobrazy oraz naturę nietkniętą ręką ludzką. Dodatkowo z głośników na bieżąco podawane są informacje o tym, co właśnie można zobaczyć za oknami. Właśnie w takich miłych i komfortowych warunkach dotarłem do Fairbanks. Zwiedzanie miasta rozpocząłem od uniwersytetu (stęskniłem się za studiami :). A na poważnie – udałem się do Museum of the North zlokalizowanego na uniwersyteckim kampusie. Ten nowoczesny obiekt położony na wzgórzu już z daleka przyciąga uwagę. Wewnątrz wrażenie jest równie duże – są tam m.in. zbiory po pierwszych mieszkańcach Alaski, którzy przybyli na kontynent amerykański przez Cieśninę Beringa, wiele pamiątek jeszcze z czasów, kiedy Alaska należała do Rosji. Zapisane cyrylicą dokumenty, stroje charakterystyczne dla mieszkańców Syberii czy też elementy wyposażenia cerkwi prawosławnych nie pozwalają zapomnieć, że jeszcze w XIX w. ówczesne Imperium Rosyjskie sięgało aż tutaj. Kolejnym miejscem, do którego się udałem, było… muzeum (nie, nie chcę zostać kustoszem, po prostu odwiedzane przez mnie placówki odbiegają od standardowych wyobrażeń o tego typu obiektach). Najpierw Ice Museum. W części wystawy panuje temperatura – 8 stopni Celsjusza, jest możliwość dotknięcia lodowych rzeźb, stanięcia za lodowym barem, do tego projekcja filmu pokazującego coroczne zmagania w mistrzostwach świata w rzeźbieniu w lodzie. Ostatnim muzeum na mojej liście było Fairbanks Community Museum poświęcone gorączce złota. Zdjęcia pokazujące statki rzeczne pełne ludzi zmierzających na północ w poszukiwaniu kruszcu i lepszego życia naprawdę robią wrażenie. Podobnie jak największa katastrofa w historii miasta, czyli powódź z 1967 r., w czasie której większa część Fairbanks została zalana i kompletnie zniszczona. Po tym wydarzeniu podjęto decyzję o budowie w górze rzeki Chena systemu zapór, aby nigdy więcej nic podobnego się nie wydarzyło. No dobrze, wystarczy już tych muzeów. Dla odmiany wybrałem się więc na spacer nad rzekę Chena i do Parku Pionierów. Można w nim znaleźć, przeniesione niemal w nietkniętym stanie, pierwsze domostwa powstałe w mieście. Odtworzone zostało również centrum z początku XX w. Stoi tam statek rzeczny, którym przez wiele lat kolejni osadnicy przybywali do Fairbanks. Zaglądam też do kopalni złota. Nie jest to niestety prawdziwa kopalnia, lecz jej kopia stworzona na potrzeby turystów. Niemniej jednak wrażenia są podobne. Wracając z parku, zatrzymałem się jeszcze na chwilę nad Cheną. Był ciepły letni wieczór, rzeka płynęła spokojnie. Usiadłem na brzegu i pogrążyłem się w rozmyślaniach. Powoli żegnałem się z Alaską. Spędziłem tu dokładnie siedem tygodni. Tylko i aż chciałoby się powiedzieć. Z jednej strony tylko, bo planowałem zostać trochę dłużej, ale jak to zwykle bywa życie zweryfikowało wszelkie plany. Z drugiej strony aż, bo czas spędzony tutaj pozwolił mi zobaczyć kawałek innego świata i przeżyć przygody, które z pewnością długo będę pamiętał. Tekst i zdjęcia: Marcin Matyja
Wyniki konkursu - Jaki największy skarb znalazłeś w czasie swoich podróży
Do redakcji napłynęło bardzo dużo prac. Z nich wybraliśmy dwie, których autorzy zdobyli nagrody główne a sześć wyróżniliśmy nagrodami dodatkowymi.
Oto lista zwycięzców konkursu "Skarb z podróży": Nagroda główna: 1. Michał Pazdan 2. Kamila Braulińska Nagrody dodatkowe: 1. Ala Marcinkowska 2. Marcin Silko 3. Katarzyna Partyka 4. Magdalena Pizon 5. Elżbieta Kędzierska 6. Zofia Drapella Gratulujemy!
Plebiscyt 7 nowych cudów Polski rozstrzygnięty
Znamy już 7 nowych cudów Polski! W plebiscycie magazynu „National Geographic Traveler” oddano blisko 10 000 głosów. W październikowym numerze redakcja przedstawi zwycięzcę plebiscytu – pałac w Kozłówce, pozostali laureaci konkursu będą prezentowani w kolejnych wydaniach miesięcznika. Uroczystość wręczenia dyplomów odbędzie się 10 października w Warszawie.
– Polska jest najfajniejsza – takie hasło ogłosiliśmy na początku tegorocznych wakacji. Chcieliśmy w ten sposób zachęcić Polaków do odkrywania na nowo zapomnianych zabytków naszego kraju oraz wyszukiwania skarbów rodzimej przyrody. Reakcja na naszą akcję zaskoczyła nas podwójne! Po pierwsze z uwagi na liczbę głosów, która przerosła nasze najśmielsze oczekiwania. Po drugie z uwagi na pomysłowość i niezwykły lokalny patriotyzm, który nasz plebiscyt rozbudził wśród lokalnych społeczności. Zwycięzcom serdecznie gratulujemy. Gratulacje należą się również tym, którzy nie weszli do finałowej siódemki, zwłaszcza akademickiej społeczności olsztyńskiego Kortowa. O swoje miasteczko walczyli bardzo dzielnie. Dlatego tej kandydaturze postanowiliśmy przyznać nagrodę specjalną. – mówi Martyna Wojciechowska, redaktor naczelna miesięcznika „National Geographic Traveler”. 7 NOWYCH CUDÓW POLSKI 1. MIEJSCE – PAŁAC W KOZŁÓWCE Lubelskie / Kozłówka – 15,84% głosów To zwycięstwo jest dowodem na to, że szczęściu trzeba pomóc. Pałac w Kozłówce miał wiele szczęścia (przetrwał nienaruszony obie wojny światowe i półwiecze komunizmu). Dodatkowo szefostwo placówki zorganizowało dynamiczną akcję promocyjną (rozmowa z Krzysztofem Kornackim, dyrektorem Muzeum Zamoyskich w Kozłówce na łamach październikowego „NG Travelera”) pomogła temu pięknemu obiektowi w zdecydowanym zwycięstwie w plebiscycie. www.muzeumzamoyskich.pl 2. MIEJSCE – ZESPÓŁ SPICHLERZY Kujawsko-Pomorskie/Grudziądz – 9,93% głosów Zabytkowe spichlerze w Grudziądzu najpiękniej wyglądają od strony Wisły. Zwłaszcza teraz, gdy na tydzień przed zakończeniem plebiscytu władze miejskie uruchomiły olśniewającą iluminację tego zabytku. Co w połączeniu z medialnym wsparciem lokalnych mediów przyniosło efekt w postaci drugiego miejsca. www.grudziadz.pl www.mmgrudziadz.pl 3. MIEJSCE – KOLOROWE JEZIORKA Dolnośląskie / Rudawy Janowickie – 7,69% głosów Siłą rzeczy w plebiscycie natura miała trudniej niż kultura. Tym bardziej cieszy nas wysoka pozycja Rudaw Janowickich. Trzy jeziorka: purpurowe, błękitne i zielone, swój niezwykły kolor zawdzięczają kopalnianym związkom chemicznym. A zaszczytny tytuł Cudu Polski – lokalnemu patriotyzmowi mieszkańców Dolnego Śląska. 4. MIEJSCE – NIKISZOWIEC Śląskie / Katowice – 6,26% głosów Urok tego zrewitalizowanego osiedla górniczego zachwycał w przeszłości filmowców (tu kręcił swoje dzieła o Śląsku m.in. Kazimierz Kutz). Teraz uwiódł czytelników Travelera. I internautów. Facebookowiczom i twórcom portalu Centrum Aktywności Lokalnej w Nikiszowcu gratulujemy świetnej akcji promującej tę kandydaturę i plebiscyt. www.nikiszowiec.pl 5. MIEJSCE – CMENTARZ CENTRALNY Zachodniopomorskie / Szczecin – 6,21% głosów Najlepszy dowód, że cuda zdarzają się wszędzie. Największa w Polsce i trzecia co do wielkości nekropolia w Europie, a równocześnie piękny park. Rośnie tu 415 odmian drzew i krzewów, także egzotycznych. Kilka miesięcy temu wyznaczono w nim rewelacyjną ścieżkę botaniczną. www.cmentarze.szczecin.pl 6. MIEJSCE – KAPLICA ŚW. TRÓJCY NA ZAMKU Lubelskie / Lublin – 5,94% głosów Gotycka architektura i bizantyjsko-ruskie freski ufundowane przez Władysława Jagiełłę to unikat na skalę światową. Gdy do tego doda się pomysłowość Muzeum Lubelskiego, które na ulicach miasta rozdawało ulotki propagujące kandydaturę kaplicy w plebiscycie, sukces nie może dziwić. www.zamek-lublin.pl 7. MIEJSCE – MONASTER ZWIASTOWANIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY Podlaskie / Supraśl – 5,43% głosów Zdewastowany w czasie ostatniej wojny XV-wieczny budynek od lat 90. ponownie jest siedzibą prawosławnych mnichów. Zakonnicy chętnie pokazują monaster, ale do swoich pomieszczeń klasztornych wpuścić nie mogą. Na szczęście w dawnym pałacu Archimandrytów mieści się unikalne interaktywne Muzeum Ikon. www.muzeum.bialystok.pl NAGRODA SPECJALNA (8. MIEJSCE) – KORTOWO Warmińsko-Mazurskie / Olsztyn – 5,32% głosów Choć najpiękniejsze miasteczko akademickie w Polsce nie dostało się do finałowej siódemki, redakcja miesięcznika uznała, że tej kandydaturze należy się nagroda specjalna. Kortowo ma wielkie szczęście do lokalnych patriotów. A są nimi studenci i wykładowcy Uniwersytetu Warmińsko--Mazurskiego, którzy jak nikt inny zaangażowali się w promowanie swojego „cudu” w trakcie trwania konkursu. Redakcja przyznała im nagrodę specjalną za zdolność integrowania społeczności lokalnej wokół pięknego zakątka kraju. www.kortowo.pl POZOSTALI UCZESTNICY PLEBISCYTU 9. Wyspa Młyńska – 4,19% głosów. Kujawsko-pomorskie / Bydgoszcz. 10. Kanał Elbląski – 3,60%. Warmińsko-mazurskie / Elbląg. 11. Zamek Cesarski – 3,10%. Wielkopolskie / Poznań. 12. Księży Młyn – 3,05%. Łódzkie / Łódź. 13. Jaskinia Raj – 2,49%. Świętokrzyskie / Kielce. 14. Parowozownia – 2,16%. Wielkopolskie / Wolsztyn. 15. Międzyodrze – 2,06%. Zachodniopomorskie / Dolna Odry. 16. Skamieniałe miasto (rezerwat przyrody) – 2,05%. Małopolskie / Ciężkowice. 17. Zamek Krzyżtopór – 1,81%. Świętokrzyskie / Ujazd. 18. Wyspa Opatowicka – 1,72%. Dolnośląskie / Wrocław. 19. Centrum Hewelianum – 1,52%. Pomorskie / Gdańsk. 20. Zbiory Sztuki Secesyjnej w Muzeum Mazowieckim – 1,40%. Mazowieckie / Płock. 21. Podkarpacka Troja (skansen archeologiczny) – 1,27%. Podkarpackie / Trzcinica. 22. Twierdza Toruń – 1,02%. Kujawsko-Pomorskie / Toruń. 23. Podziemia pod Starówką – 0,97 %. Podkarpackie / Rzeszów. 24. Pałac Branickich – 0,96%. Podlaskie / Białystok. 25. Wenecja opolska – 0,90%. Opolskie / Opole. 26. Klasztor Joannitów – 0,45%. Lubuskie / Łagów. 27. Jurapark – 0,40%. Opolskie / Krasiejów. 28. Lodołamacz Kuna – 0,39%. Lubuskie / Gorzów Wielkopolski. 29. Ścieżka rekreacyjna dzikiego brzegu Wisły – 0,37%. Mazowieckie / Warszawa. 30. Szlak Brzeskich Polichromii – 0,35%. Opolskie / Brzeg i okolice. 31. Stara osada rybacka i Muzeum Wsi Słowińskiej w Kulkach – 0,33%. Pomorskie / Kluki. 32. Muzeum Lotnictwa Polskiego – 0,26%. Małopolskie / Kraków. 33. Palmiarnia w Parku Winnym – 0,24%. Lubuskie / Zielona Góra. 34. Muzeum Chopina – 0,18%. Mazowieckie / Warszawa. 35. Kolegiata Tumska – 0,14%. Łódzkie / Tum. INFORMACJE O PLEBISCYCIE IDEA – „Cudze chwalicie, swego nie znacie” mówi stare, polskie przysłowie. I sporo w nim racji. Polska jest nie tylko najfajniejsza, ale w dodatku bardzo szybko się zmienia. W ostatnich latach odkrywamy na nowo wiele zapomnianych zabytków, odnawiamy je i robimy z nich prawdziwe turystyczne perły. Wreszcie doceniamy też wspaniałą polską przyrodę. Właśnie dlatego postanowiliśmy ogłosić plebiscyt 7 nowych cudów Polski. Wiele z tych miejsc ma szansę zostać prawdziwymi magnesami dla podróżników nie tylko z kraju, ale również z zagranicy – tymi słowami Martyna Wojciechowska ogłaszała plebiscyt. – Dzięki trosce samorządów i dotacjom z Unii Europejskiej polskie regiony zyskują nowe oblicze. Wyszukując kandydatury do plebiscytu konsultowaliśmy się z regionalnymi i lokalnymi organizacjami turystycznymi oraz przedstawicielami samorządów. Wyszliśmy z założenia, że to właśnie społeczności lokalne wiedzą najlepiej, co w ich okolicy jest najcenniejsze – mówi Marcin Dzierżanowski, sekretarz redakcji „NG Traveler”. ZASADY GŁOSOWANIA Głosowanie w plebiscycie odbywało się w drodze SMS-owej od 8 czerwca do 15 września br. Aby wziąć udział w głosowaniu należało wysłać SMS pod numer 71001. Każda osoba mogła oddać dowolną liczbę głosów. Na łamach miesięcznika „National Geographic Traveler” oraz na stronie www.nationalgeographic.pl ogłaszane były aktualne wyniki głosowania. Więcej informacji o plebiscycie, regulamin oraz lista nagród znajdują się na: www.national-geographic.pl/artykuly/galeria/plebiscyt-polska-jest-najfajniejsza. Patronem medialnym plebiscytu jest Radio Złote Przeboje.
Wyprawy do najdalszych zakątków świata w poszukiwaniu dzikości: Kamerun, Alaska, Markizy, Amazonia, Junnan, ABC urlopowicza czyli do czego masz prawo na urlopie oraz jak nie zbankrutować w Danii najdroższym kraju Europy.
Spis treści można znaleźć tutaj