National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T12:15:16.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Jedź do Lwowa! Jest tanio, pięknie i kochają tu Polaków
items: "To jest jakaś niebywała kawiarniana orgia". Tylko we Lwowie [FELIETON]
items: Wnuk Arkadego Fiedlera ruszył śladem debiutanckiej książki dziadka. Zobacz, jak powitała go Ukraina ponad 90 lat później
items: Martyna Wojciechowska o majowym Travelerze! [wideo]
items: Napij się samogonu we Lwowie
items: Lwów według Iryny Magdysz
items: Wyprawa „Orient Express 2010” - pierwsza relacja
items: 5/2010
items: 12/2009
items: Krymskie klimaty
items: Sylwester - jedyna taka noc
items: Historia jednego zdjęcia - Architektura

Jedź do Lwowa! Jest tanio, pięknie i kochają tu Polaków
type: item
date: 2020-11-09T09:46:41.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: lwów
subject: Travel
subject: ukraina
description: Za parę lat Lwów będzie pękał w szwach od turystów z całego świata. Warto więc zdążyć wskoczyć do ostatniego wagonu, by zobaczyć autentyczne, jeszcze nieskomercjalizowane miejsce, w którym żyją najbardziej zadowoleni z życia ludzie w kraju nad Dnieprem.
encoded: Na liście ukraińskich miast, których mieszkańcy są najbardziej zadowoleni z życia, Lwów od wielu lat jest liderem. Z sondaży wynika, że lwowianie są najszczęśliwszymi ludźmi w kraju nad Dnieprem. A ja się tych szczęśliwych ludzi naprawdę kiedyś bałem. Po raz pierwszy przyjechałem do Lwowa, kiedy miałem 17 lat, w 1997 r. Radziecka propaganda, którą nas karmiono w dzieciństwie, wciąż jeszcze wpływała na moje postrzeganie świata. Pamiętałem więc historie o „strasznych lwowianach obcinających ręce wszystkim, którzy nie mówią po ukraińsku”. Wychowałem się w centralnej Ukrainie, mówiłem z innym akcentem, więc po przyjeździe do Mista Łewa (Miasta Lwa – tak o Lwowie mówią miejscowi) martwiłem się trochę o moje kończyny. Mojemu zdziwieniu nie było końca, kiedy natknąłem się najpierw na starszą panią, która głośno mówiła po rosyjsku, a potem na grupę młodych mężczyzn rozmawiających po polsku. Każdy miał obie ręce i aktywnie nimi gestykulował. Odetchnąłem z ulgą i poszedłem w kierunku Wysokiego Zamku, a raczej ruin zamku królewskiego, wzniesionego przez króla Polski Kazimierza III Wielkiego. Do dziś, kiedy przyjeżdżam do Lwowa latem, zawsze tam się wspinam. Na porośniętej trawą i drzewami Zamkowej Górze można przyjemnie spędzić czas, w towarzystwie, ale i w samotności, sącząc zimne lwowskie piwo albo inny trunek. Tu są najpiękniejsze zachody słońca. Dla ciała i duszy We Lwowie kochają Polaków. Badania socjologiczne pokazują, że to właśnie Polacy są najbardziej lubianym przez Ukraińców narodem. We Lwowie nie trzeba daleko szukać, by się o tym przekonać. Wystarczy zajść do Pijanej Wiśni, niepozornej małej knajpki na Rynku. Ale niepozorna jest tylko z zewnątrz, w środku możecie kupić kieliszek lub całą butelkę wyśmienitej wytrawnej nalewki z pływającymi w niej wiśniami. Kiedy już jej skosztujecie, wystarczy uśmiechnąć się do osób przy stoliku obok, zaczepić ich pytaniem o miejsce warte zobaczenia, a oni natychmiast polecą wam najfajniejsze imprezy, klimatyczne dzielnice, modne kn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/599d66c1fb973a837b1d055cd476fbc8e49ac9f7-11e6bbb.png
width: 1389
height: 917

"To jest jakaś niebywała kawiarniana orgia". Tylko we Lwowie [FELIETON]
type: item
date: 2019-11-07T11:02:09.000Z
creator: Igor Zalewski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: lwów
subject: Moto
subject: Technologia
subject: Travel
subject: ukraina
subject: Wolny czas
description: Lwów i tak jest przepiękny, ale miasto, które nie jest obwieszone logotypami Subwaya czy KFC, zyskuje jeszcze na uroku. Człowiek czuje się w nim tak… retro.
encoded: Kilka lat temu byłem we Lwowie, a po powrocie opowiadałem żonie, że to miasto kawiarni. Że na Rynku, w jego okolicach i przy prospekcie Swobody kawiarni jest mniej więcej tyle, ile kebabów w Warszawie i barów ze striptizem w Krakowie. Była więcej niż sceptyczna, więc tym większą miałem satysfakcję, widząc jej minę, gdy niedawno rodzinnie wybraliśmy się do dawnej stolicy Galicji. Zwłaszcza że od mojego poprzedniego pobytu kawiarni jeszcze przybyło. Lwów to jest jakaś niebywała kawiarniana orgia. Miasto sięgnęło do tradycji międzywojennych i choć Ukraina, podobnie jak Rosja, to kraina czaju, Lwów się z tego na sposób wiedeński wyłamał. Kawa jest wszechobecna. Jeśli nie ma w pobliżu jakiejś kawiarni, to na pewno jest uliczna budka z espresso, a jeśli nie ma budki, to jest mobilna kawiarenka na furgonetce albo chociaż motocyklu. A jeśli i jej nie ma, to na pewno dwa kroki obok jest sklep z iPhone’ami – bo to druga handlowa przypadłość tego miasta. Trzecia to czekolada – manufaktury czekoladowych przysmaków (to też echo czasów galicyjskich) są jedną z głównych atrakcji turystycznych Lwowa. Nie ma tam może Disneylandu, ale fabryka czekolady to równie dobra przynęta na młodszych podróżników. Fajne we lwowskich café jest to, że spora ich część nie ogranicza się do ciepłych napojów i słodyczy, od biedy kanapek. Można w nich solidnie podjeść. Najlepsze (i największe) angielskie śniadanie spałaszowałem nie w Londynie, ale w Café Centaur na lwowskim Rynku, a gdybym chciał skonsumować tam suty obiad i zakrapianą kolację z zakąskami – też dałbym radę. Ale jeszcze lepsze jest to, że Lwów to miasto bez sieciówek. Nieopodal gmachu Opery widziałem jednego McDonalda, ale cały kawowy karnawał obywa się bez Starbucksów, Cost, Nerów i Coffee Hea­venów. A zatem wszystkie z dziesiątek, a może i setek kawiarni to indywidualne byty, z własnymi szyldami, urządzone, prowadzone i pachnące w niepowtarzalny sposób. Ukraina nie została jeszcze skolonizowana przez zachodnie korporacje. Lwów i tak j…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8be2b31b963cdc9bdcfff538e26ddf2ae1dc9a7a-76ae694.jpeg
width: 5521
height: 4075

Wnuk Arkadego Fiedlera ruszył śladem debiutanckiej książki dziadka. Zobacz, jak powitała go Ukraina ponad 90 lat później
type: item
date: 2016-03-29T12:13:48.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: książki
subject: lwów
subject: ukraina
description: Spływ Arkadego, jak się później okazało, stanowił punkt zwrotny w jego życiu. W czasie tego gorącego naddniestrzańskiego lata narodził się pisarz i podróżnik.
encoded: W roku 1924 mój dziadek Arkady pojechał na rubieże II Rzeczpospolitej. Powstała z tego książka Przez wiry i porohy Dniestru. Ponad 90 lat później ruszamy jego śladem. Startujemy z Puszczykowa. Ekipa składa się z sześciu osób: Marek, Marek Oliwier i Radosław Fiedlerowie, Bakyt Oroz­baev, Sławomir Malinowski oraz Damian Nowicki. Jedziemy wysłużonym, ponad 40-letnim UAZ-em, legendarnym radzieckim autem terenowym. Toczymy się wolno, silnik z żuka nie pozwala na rozwinięcie prędkości większej niż 65 km/h. Nasza trasa wiedzie m.in. przez Sambor, Halicz, Drohobycz, Iwano-Frankiwsk. Wyprawa sprzed lat zaczęła się w Poznaniu. Do pociągu załadowano dwie pokaźnych rozmiarów drewniane łodzie: Jankę i Baśkę. Ładunek wraz z załogą musiał pokonać długą trasę kolejową przez Lwów do Sambora, w którym spody łodzi zostały posmolone przed zwodowaniem ich na Dniestrze. Ekipa chciała sprawdzić żeglowność rzeki, która w tamtym czasie nie była kompletnie wykorzystywana do celów rekreacyjnych. Jak odnotował młody Arkady: Rozpoczęliśmy od Sambora naszą wycieczkę Dniestrem na dwóch łodziach. (...) Uzbrojeni byliśmy w namioty, derki i wędki. Dalej w młodzieńczą przedsiębiorczość, fantazję i zachłanność wrażeń. Zaskakujący Dniestr Nas na Ukrainie witają dziurawe, wyboiste drogi – na szczęście nasz UAZ świetnie sobie z nimi radzi – a także wolno biegające kury, gęsi, kaczki i masa psów. Nasz staruszek budzi wśród Ukraińców życzliwość pomieszaną z politowaniem. Zabytkowy pojazd okazuje się doskonałym pretekstem do rozmów z napotkanymi po drodze ludźmi. Wielu całkiem nieźle włada polskim, co bierze się z nałogowego oglądania polskich filmów, programów rozrywkowych i seriali. Dniestr wyobrażałem sobie jako porywistą, głęboką i szeroką rzekę. Tak jak opisywał to dziadek: Rzeka to przeważnie przyjaciel, czasem wróg, rzadko ktoś obojętny. To zawsze ruch, podstęp i siła. To czasem fanatyk bijący o skałę, czasem zachłanny wojownik zabierający brzeg, czasem choleryk wodospadów, starzec w głębokich zatoka…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/42adb4a98751b2277c43b2d693d72a3e29b6befb-4ba316f.png
width: 700
height: 350

Martyna Wojciechowska o majowym Travelerze! [wideo]
type: item
date: 2015-04-24T07:51:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: amsterdam
subject: barcelona
subject: berlin
subject: budapeszt
subject: genewa
subject: kopenhaga
subject: liverpool
subject: lwów
subject: marsylia
subject: martyna wojciechowska
subject: oslo
subject: paryż
subject: petersburg
subject: reykjavik
subject: split
subject: tablet
subject: tbilisi
subject: traveler
subject: wenecja
description: Redaktor naczelna Martyna Wojciechowska opowiada o niespodziankach w majowym numerze National Geographic Traveler.
encoded: Wenecja, Paryż, Berlin, Lwów, Oslo, Barcelona, Amsterdam, Liverpool, Tbilisi, Marsylia, Split, Reykjavik, Budapeszt, Kopenhaga, Genewa, a może Petersburg? W majowym Travelerze znajdziecie 21 pomysłów na weekend w Europie. Redaktor naczelna przyznaje, że zwiedzanie Europy i okolic długo zostawiała sobie na później. Podczas pracy nad tym wydaniem Travelera autentycznie zachwyciła się Starym Kontynentem i tym, co ma do zaoferowania. Majowy numer Travelera już w sprzedaży. Wersję na tablety wzbogaconą o dodatkowe materiały (video, galerie zdjęć) znajdziecie na stronach: https://play.google.com/store/apps/details?id=pl.burdamedia.traveler https://itunes.apple.com/app/id943500580 A po lekturze majowego wydania skorzystajcie z naszych porad, zarezerwujcie tani bilet, a potem przeżyjcie szalony weekend!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/86b351393d4ef93208e3d824f5a4fec8f41bcfdd-64ea23c.jpeg
width: 728
height: 452

Napij się samogonu we Lwowie
type: item
date: 2013-04-10T11:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: lwów
subject: ukraina
description: Ukrytą w podziemiach jednej z kamienic lwowskiego rynku Kryjivkę polecamy trochę dla żartu – raczej jako punkt na trasie nocnej wyprawy po tym niezwykłym mieście niż cel sam w sobie. Oto 11. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć
encoded: Stylizowana na schron Ukraińskiej Powstańczej Armii restauracja nie ma szyldu ani adresu (wystarczy spytać kogoś na rynku). Przy wejściu trzeba krzyknąć: „Sława Ukrainy” i wypić haustem kieliszek partyzanckiego samogonu (co już nie jest takie proste!). Każdy Polak, który choć trochę zna historię, początkowo może się poczuć tu nieco nieswojo (UPA walczyła też z oddziałami AK). Spokojnie, historia podana jest tu z przymrużeniem oka i służy tylko dobrej zabawie. Właściciele dbają o życzliwy stosunek do Polaków, co zresztą całkiem im się opłaca. NO TO W DROGĘ: OFICJALNY ADRES ■ Gdzieś na lwowskim rynku. Na stronie internetowej podane są współrzędne geograficzne: 49°50’29”N; 24°01’57”E, ale o drogę lepiej spytać miejscowych. www.kryjivka.com.ua

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/42ef2a7f60ea968d7f24c02c79f2741451ac18b1-47aa596.jpeg
width: 334
height: 500

Lwów według Iryny Magdysz
type: item
date: 2012-07-22T05:00:00.000Z
creator: Iryna Magdysz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: historia
subject: Kultura
subject: lwów
subject: polska
subject: ukraina
description: Najpiękniejsze, najbardziej zróżnicowane i najbardziej fascynujące miasto Ukrainy. Tak widzę mój Lwów.
encoded: To, co wydaje mi się tu naturalne, dla turysty jest egzotyką. I na odwrót: przybysz nie zdoła zauważyć w mieście tego, co dla mieszkańców najistotniejsze. Taki świeży punkt widzenia bywa skądinąd ciekawy. Pamiętam to z dzieciństwa, gdy wyjeżdżałam ze Lwowa na wakacje. Po powrocie wszystko wydawało się tu inne. Tego uczucia dziś już, niestety, nie doświadczam. Przestrzeń przybrała dla mnie stałą formę i żadne dobudowania, przebudowania ani odnowienia jej nie zmieniają. Jak w mieszkaniu, w którym ani nowe meble, ani nowy kolor ścian nie przeobrażą naszej prywatnej przestrzeni. Właśnie jednak za tę formę kocham moje miasto. Na tyle, że choć próbowałam, nie umiem żyć gdzie indziej. W Kijowie na przykład brakowało mi logiki i uporządkowania. A przede wszystkim charakterystycznego dla Lwowa zrozumiałego, jasno określonego centrum, z którego uliczki wychodzą na cztery historyczne dzielnice: ruską, polską, żydowską i ormiańską. To, którą uliczką pójdziesz, zależy tylko od ciebie. Bo miasto daje każdemu prawo wyboru. Praktycznie każda lwowska rodzina to bowiem mieszanka rożnych krwi, kultur i tradycji. Nic tu nie jest ustalone raz na zawsze, z tego bogactwa możesz czerpać, kiedy i jak chcesz. Nagle w dorosłym życiu okazuje się, że wyznanie czy narodowość twojej babci czy pradziadka zagra w twojej duszy pierwsze skrzypce. I tylko ty decydujesz, czy dasz się tej melodii ponieść, czy ją stłumisz. Dzięki temu we Lwowie Boże Narodzenie jest zarówno 25 grudnia, jak i 7 stycznia. Kto chce, może świętować dwukrotnie, w międzyczasie hucznie obchodząc świecki Nowy Rok. W swym drzewie genealogicznym bez trudu znajdzie dla siebie odpowiednie usprawiedliwienie w postaci polskich, niemieckich, węgierskich, ormiańskich czy żydowskich przodków. Nie wspominając o Hucułach, Wołyniakach czy Bojkach. Ta różnorodność ma u nas swe jak najbardziej materialne świadectwa. Świątynię wybieramy tu nie wedle obrządku, w którym nas ochrzczono, lecz w zależności od tego, gdzie właśnie dziś chce się nam ro…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8be7e222e81f77a1e74a0afd300279a6bf849812-3449988.jpeg
width: 667
height: 1000

Wyprawa „Orient Express 2010” - pierwsza relacja
type: item
date: 2010-06-16T11:04:11.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: kijów
subject: lwów
subject: magazyn traveler
subject: syberia
subject: Travel
description: Iza i Piotr Witkowscy zapraszają do śledzenia losów ich wyprawy. Oto pierwsza relacja opisująca ich trudny wyjazd z Polski. Wyprawa jest organizowana pod patronatem National Geographic -Traveler.
encoded: Zgodnie z planem, w podróż „Orient Express 2010” wyruszyliśmy w sobotnie, słoneczne popołudnie 29 maja br. Niestety, na granicy ukraińskiej okazało się, że mamy niepokojący wyciek. Źródłem była uszkodzona chłodnica skrzyni biegów. Piotr próbował samodzielnie usunąć usterkę, ale niestety pojawił się również wyciek z przewodów. Postanowiliśmy zawrócić do Warszawy, do zaufanych mechaników. Awaria była na tyle poważna, że skończyło się na wymianie całej skrzyni biegów. Niezrażeni przeciwnością losu, niezwłocznie ruszyliśmy w trasę rankiem 3 czerwca. Pierwszą noc spędziliśmy we Lwowie, ale ze względu na deszczową aurę następnego dnia obraliśmy kierunek na Kijów, który nas oczarował, a następnie na Rosję. Teraz gonimy stracony czas, a nie jest to łatwe. Po pierwsze – jesteśmy w największym kraju na świecie, po drugie – jadąc na wschód systematycznie przesuwamy nasze zegarki do przodu. Odczuwamy to dość dotkliwie. Zwłaszcza, że do pokonania mamy kilka tysięcy km do granicy z Chinami, gdzie przesiadamy się na rowery. Aktualnie różnica z Polską wynosi 7 godzin. Teraz już przejechaliśmy przez Ural i przemierzamy ogromną Syberię. Pod kołami czasem wyśmienity asfalt, czasem głębokie koleiny i ogromne dziury, na których tańczy wyładowany po brzegi jeep. O tej porze roku Syberia to zielona kraina, pełna brzozowych zagajników, bagiennych sadzawek i stawów. Uparcie gonią nas gigantyczne komary, co skutecznie przeszkadza zwłaszcza w rozbijaniu biwaku. Aż trudno uwierzyć, że przez większą część roku miejsce, w którym ciszę przerywa teraz kukanie kukułek i śpiew ptaków, zamienia się w lodową pustynię. Mijamy biedne, syberyjskie osady, gdzie ludzie żyją w drewnianych. lichych chatach. Ich nieodłącznym elementem są pięknie zdobione, często niebieskie lub zielone okiennice. Widać, że Syberia wykorzystuje letnią aurę i szykuje się do zimy, która nie zapomni tu przyjść już za kilka miesięcy. Przed domami stoją kopce brzozowych pieńków, które dadzą ciepło, kiedy wszystko dookoła będzie zmro…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e48afd7b376ce1ade13c1fea671f3af4ecb75fe4-ca676d4.jpeg
width: 283
height: 227

5/2010
type: item
date: 2010-04-27T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: architektura
subject: fotografia
subject: lwów
subject: podróże
subject: tomasz tomaszewski
subject: zdjęcia
description: Znam uczucie, kiedy po ciężkim wypadku człowiek siada na wózku inwalidzkim. I zastanawia się, jak długo będzie trwał w takim stanie. Czy TO jest odwracalne? Panika, żal, rozgoryczenie, bunt... Dlaczego właśnie mnie coś takiego spotkało? Potem – rezygnacja, pogodzenie się z losem, a w końcu – żmudna walka o powrót do „normalności”. W moim przypadku ten powrót był możliwy. A co jeśli sytuacja jest jednak NIEODWRACALNA? Następuje amputacja nogi lub ręki? Jak poradzić sobie z niepełnosprawnością, szczególnie że człowiek pozbawiony kończyny wciąż odczuwa ból (nazywany fantomowym), zupełnie jakby jego mózg nie był w stanie zaakceptować braku? Dla ludzi po amputacjach najważniejsze jest odzyskanie samodzielności. Nadzieję na lepsze jutro przywraca im postęp w dziedzinie bioniki. Dzięki inżynierii utrata kończyny staje się w jakimś stopniu „odwracalna”. Głuchonieme dziecko po wszczepieniu implantu zaczyna słyszeć głos matki. Kobieta, która straciła rękę, z inteligentną protezą może pracować i sprostać codziennym wyzwaniom. Tekst na ten temat autorstwa Josha Fischmana zafascynował mnie. Ale co najważniejsze – daje nadzieję, że kiedyś wszyscy będziemy mieli równe szanse. Taki świat bez barier...
encoded: Spis Treści nr 5/2010 Bionika Proteza ręki reagująca na sygnały płynące z mózgu całkiem jak prawdziwa? Tak, to już możliwe. Co zatem czeka nas w niedalekiej przyszłości? Jakie „techniczne zamienniki” naszych układów możemy wyprodukować? Herbaciany szlak Przez tysiąc lat herbata z Syczuanu wędrowała do Tybetu na grzbietach mułów i tragarzy. Setki kilometrów wąskim szlakiem wiodącym przez górskie przełęcze. Co dziś pozostało po starej handlowej drodze? Zimorodki Ten oszałamiającymi barwami ptak jest w naszym umiarkowanym klimacie niczym tchnienie tropików. Szybki jak błyskawica, żyje intensywnie. Skrzydlaty błękitny rybak na pewno was zachwyci. Meksyk Rzeczywistość kraju wstrząsanego krwawymi ekscesami narkotykowych karteli bywa trudna do zniesienia. Ludzie pociechy szukają więc w osobliwych kultach – Świętej Śmierci lub bandytów-Robin Hoodów. Ptolemais Polscy archeolodzy od lat odkopują starożytne miasto w Libii. Zachowane równie dobrze jak Pompeje, pozwala nam poznać codzienne życie w rzymskim imperium. Tylko dla prenumeratorów: Libia Były okresy, gdy Sahara się zieleniła. Wraz z deszczami pojawiała się roślinność, a wraz z nią – zwierzęta i ludzie. Być może tym korytarzem człowiek kolonizował świat. Zajrzyjmy więc do kroniki pustyni.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/30a6e58056aafa0676794049733f8b14c57063d7-82b3552.jpeg
width: 1039
height: 1506

12/2009
type: item
date: 2009-11-29T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: australia
subject: copacabana
subject: kambodża
subject: kuba
subject: Kultura
subject: las vegas
subject: lwów
subject: nowy jork
subject: paryż
subject: rzym
subject: skandynawia
subject: sylwester
subject: szampan
description: Czy wiesz, kiedy odbyło się pierwsze spotkanie założycieli Towarzystwa National Geographic? Co było celem ekspedycji Hirama Binghama? W ilu językach na świecie ukazuje się co miesiąc magazyn National Geographic? Co widniało na okładce pierwszego numeru polskiej edycji National Geographic? Czym różni się wydanie dla prenumeratorów od tego klasycznego, dostępnego w kioskach? Jeśli znasz odpowiedzi na te pytania, spróbuj swoich sił w konkursie wiedzy o National Geographic, który potrwa aż do końca stycznia (szczegóły na www.nationalgeographic.pl). Do wygrania wiele cennych nagród, więc zachęcam do udziału! Święta Bożego Narodzenia i koniec roku zbliżają się wielkimi krokami i w związku z tym… dużo się dzieje. Przygotowujemy 12 wyjątkowych wydań magazynu na przyszły rok, pracujemy nad ulepszeniem naszej strony internetowej, planujemy już wkrótce wspólnie z Wami rozstrzygnąć konkurs TRAVELERY dla wybitnych badaczy, eksploratorów i podróżników (szczegóły także na wspomnianej wyżej stronie www) i liczymy na to, że nadal będziecie naszymi wiernymi czytelnikami! W nadchodzącym 2010 r. życzę Wam (i sobie także!) nieustającej ciekawości świata (którą postaramy się zaspokoić), wielu uskrzydlających marzeń (do których będziemy Was inspirować) oraz mnóstwa spokoju i radości (co zapewni lektura naszego magazynu). Ze świątecznymi pozdrowieniami,Martyna Wojciechowska
encoded: Magazyn National Geographic 12/2009 Nowa Ziemia - Wiemy już, że w kosmosie jest wiele planet podobnych do naszej. Ale czy kiedykolwiek znajdziemy na którejś z nich podobne naszemu życie? Wielbłądy- Opływający w luksusy szejkowie lubią snobować się na pustynnych kowbojów. Stąd organizacja imprez takich jak konkursy wielbłądziej piękności. Pyłki- Nasza planeta nieustannie zasypywana jest niewyobrażalną liczbą maleńkich ziaren pyłku. Jak wygląda roślinny „seks na odległość”? Ujgurzy- Ich sytuacja w Chinach przypomina los Tybetańczyków. Też walczą o swoje prawa, ale że nie mają Dalajlamy, świat niewiele o tym wie. Pingwiny- Ptaki te żyją w skrajnie nieprzyjaznym środowisku. Mimo to świetnie sobie radzą, a ich sposoby funkcjonowania w kolonii budzą podziw i zdumienie. Góra Atos- Niezwykła republika prawosławnych mnichów jest częścią Grecji, ale rządzi się swoimi prawami. A są to męskie prawa, obowiązujące od setek lat... Tylko dla prenumeratorów: Misja Healy. Dopóki ocean nad biegunem północnym był skuty lodem, nie budził wielkich emocji. Sytuacja uległa zmianie, gdy globalne ocieplenie otworzyło dostęp do „bezpańskich” surowców energetycznych.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/06100b2b3c3af3b636203ffc80f0e2a43ec209c8-48a331b.jpeg
width: 2075
height: 3000

Krymskie klimaty
type: item
date: 2009-03-29T17:04:54.000Z
creator: Agnieszka Budo
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: lwów
subject: odessa
subject: sewastopol
subject: ukraina
description: Podróż koleją za wschodnią granicę sama w sobie jest przygodą. Im bliżej Krymu, tym bardziej egzotycznie.
encoded: Rusz na Ukrainę: Lwów, Odessa, Symferopol, Ałupka, Jałta Bachczysaraj, Sewastopol, Jałta, Odessa Długość: 4400 km Czas: 15 dni Pociąg relacji Warszawa–Odessa zwalnia, by po chwili się zatrzymać. Jest trzecia w nocy. Przespałam zaledwie godzinę na twardej, wąskiej desce obciągniętej pseudoskórzanym materiałem. Z dolnej kuszetki dochodzą odgłosy chrapania. Klimatyzacja włącza się co pół godziny. Nagle tuż przy mojej głowie rozlega się pukanie w okno. Unoszę się niechętnie, odsuwam zasłonkę i widzę roześmianą twarz mojego męża. Na migi pokazuje, że mam wysiąść. Stoimy na malutkiej stacyjce gdzieś na Ukrainie. Widok jest tak surrealistyczny, jakby został wyjęty z filmu Felliniego. W pobliżu nie widać zabudowań, a mimo to na peronie uwijają się tubylcy. Z rozstawionych kramów i straganów dolatuje do mnie zapach pieczonych szaszłyków. Kobieciny sprzedają z wiklinowych koszy suszone i wędzone ryby, sery, pierożki i pulchne bułeczki. Nie brakuje samogonu i wina domowej roboty. Po peronie biegają dzieci i namawiają podróżnych do kupienia plastikowych kogucików-gwizdków. Konduktorzy w szeroko rozpiętych koszulach witają się z niektórymi „tubylcami” jak ze starymi znajomymi. Piją jedną setkę za drugą. Na jedynej na peronie latarni wisi głośnik, do którego ktoś podłącza trzeszczący magnetofon i już po chwili słychać ckliwy śpiew kobiety. Siadam na pustej skrzynce i zjadam ogromną porcję mięsiwa zakupionego za dolara (w cenę jest też wliczona setka wódki). Brodaty mężczyzna bez koszuli, za to w konduktorskiej czapce, objaśnia mi, że takie zamieszanie ma tu miejsce raz w tygodniu. Za to, co ludzie zarobią tej jednej nocy, żyją cały następny tydzień. Po godzinie ruszamy dalej. Nie ma sensu iść spać, bo jak poinformowała nas rządząca twardą ręką „wagonowa”, o piątej robi pobudkę, dziesięć minut później roznosi kawę i herbatę, a o szóstej stajemy w Odessie. Siedzimy więc na korytarzu i skubiemy kiść drobnych, słodkich winogron kupionych tuż przed odjazdem od jednej z peronowych babć…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5246154d9d45cf5d592810db85668130c93db042-57c0046.jpeg
width: 425
height: 282

Sylwester - jedyna taka noc
type: item
date: 2009-03-21T19:10:50.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: copacabana
subject: kambodża
subject: kuba
subject: Kultura
subject: las vegas
subject: lwów
subject: nowy jork
subject: paryż
subject: rzym
subject: skandynawia
subject: sylwester
subject: szampan
description: W gorących rytmach na Copacabanie, nad Kołymą, w Kambodży, w cerkwi Uspieńskiej we Lwowie, a może w kopalni soli?
encoded: LAS VEGAS W STOLICY HAZARDU Czy można spędzić sylwestra w Nowym Jorku, Paryżu i Wenecji jednocześnie? Tak, jeśli wybierzecie się do Las Vegas. Tutaj nie ma rzeczy niemożliwych! W ciągu zaledwie jednej nocy możecie zobaczyć najnowszy broadwayowski musical, pójść na koncert megagwiazdy, obejrzeć francuski kabaret, a nawet wziąć szybki ślub w hotelowej kaplicy. Vegas ma tysiące prawdziwych i plastikowych atrakcji. Tego wieczoru najbardziej wyczekiwaną z nich jest pokaz sztucznych ogni, które o północy od siedmiu lat rozbłyskują feerią kolorów. Miasto z rozmachem przygotowuje swój podniebny show. Ten darmowy spektakl jest transmitowany na całe Stany. Chociaż stojąc razem z radosnym tłumem na The Strip, głównej ulicy nowej części miasta, mam wrażenie, że „całe Stany” znalazły się właśnie tutaj. Zaopatrzeni w karnawałowe gadżety, ze świecącymi na czerwono kieliszkami szampana, po zakończeniu pokazu odwiedzamy kolejne kasyna. Chyba nikt tej nocy nie idzie spać. Każdy po cichu liczy na noworoczny uśmiech losu. Tutaj można obstawić na konnych wyścigach, wycisnąć coś z jednorękiego bandyty, zablefować w pokera. Grają wszyscy i we wszystko. Bo tutaj wygrywa się i traci fortuny o każdej porze dnia i nocy. O trzeciej nad ranem wygrałam w ruletkę 200 dolarów. To się nazywa dobry początek roku! Marta Madigan www.visitlasvegas.com www.lasvegasdirect.com www.lasvegastickets.com RZYM SKOK DO TYBRU Ostatnia noc starego roku gromadzi na placach Wiecznego Miasta – Piazza del Popolo, Piazza Navona, Piazza San Silvestro oraz Piazza Augusto Imperatore – setki tysięcy ludzi. Natomiast w pierwszy dzień Nowego Roku ludzie zbierają się w innym miejscu – przy balustradzie Ponte Cavour. Z tego mostu, tradycyjnie od dziesięcioleci, punktualnie w południe odbywają się skoki do Tybru. Amatorów kąpieli w lodowatej toni nie ma wielu, zazwyczaj kilku. W 2007 r. skoki do Tybru zainicjował Kolumbijczyk Orlando Duque, kilkakrotny mistrz świata w nurkowaniu głębokim. W jego ślady poszedł 55-letni Włoch Ma…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/34ffde911b8136738e707f26d28a55fa002a849f-9aa22b7.jpeg
width: 4252
height: 3388

Historia jednego zdjęcia - Architektura
type: item
date: 2009-03-21T16:30:36.000Z
creator: Tomasz Tomaszewski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: architektura
subject: fotografia
subject: lwów
subject: podróże
subject: tomasz tomaszewski
subject: zdjęcia
description: Środek dnia, mocne słońce oświetla kolorowe kamienice przy rynku we Lwowie. Jedną z nich szpeci nieciekawa konstrukcja ustawiona na czas remontu. Ale tylko pozornie rusztowanie to przeszkadza w zrobieniu interesującego zdjęcia.
encoded: Fotografia z poprawnie odwzorowanym budynkiem czy pomnikiem, choćby najpiękniejszym, nie powali nikogo na kolana. Przy fotografowaniu architektury, tak samo jak w przypadku ludzi, ważne jest znalezienie oryginalnego kąta widzenia i ciekawej perspektywy. Wystarczy wejść do sklepu i z wnętrza spojrzeć na ulicę albo stanąć w bramie czy nawet pod rusztowaniem, by zobaczyć coś intrygującego. Miejsca dobrze oświetlone porannym lub popołudniowym słońcem, a także te z głębokim cieniem, pozwolą zrobić wieloplanowe zdjęcie – i takich właśnie powinniśmy szukać. Efekt trójwymiarowości można wzmocnić, wypełniając pierwszy plan elementami pozaarchitektonicznymi, np. idącymi ludźmi, drzewem, kwiatami lub, jak na powyższym zdjęciu, nawet mało atrakcyjnymi elementami konstrukcyjnymi. Jeżeli drugi plan jest oświetlony mocnym słońcem, a pierwszy znajduje się w cieniu, ekspozycja na to mocne światło da ciekawy efekt – pierwszy plan (tu sylwetki ludzi i rusztowanie), pozbawiony szczegółów, stanie się graficzny, nadając wyrazistość i dynamikę całemu zdjęciu. Oczywiście, trzeba uchwycić ludzi w odpowiednim momencie – w ruchu, kiedy idą, a ich ręce nie przylegają do tułowia, inaczej równie dobrze moglibyśmy fotografować słupy telegraficzne. Ponadto warto delikatnie (o pół przysłony) niedoświetlić drugi plan. Dzięki temu powstanie zdjęcie przyjazne dla oka, nasycone kolorami – odbiorca wybaczy, że zostało zrobione przy mało atrakcyjnym świetle w samym środku dnia. Unikajmy fotografowania architektury z bliska szerokokątnymi obiektywami, bo „deformują rzeczywistość” – linie pionowe w budynkach wykrzywiają się wtedy niczym w beczce, co najlepiej widać na brzegach kadru. Pamiętajmy też o świadomym stosowaniu głębi ostrości. Za jej pomocą skoncentrujemy uwagę odbiorcy na konkretnym elemencie zdjęcia.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/29540767eef8aa98c9f81f9b1a847c39d6120b69-ac76f7a.jpeg
width: 640
height: 426