To najbardziej widowiskowa trasa kolejowa świata? Luksusowy pociąg przetnie pustynię
Luksusowe podróże koleją przeżywają globalny renesans i coraz częściej postrzegane są jako jeden z najmocniejszych trendów współczesnej turystyki. Rośnie zainteresowanie spektakularnymi trasami łączącymi komfort, widoki i wyjątkową scenerię. Dla wielu to symboliczny powrót do epoki, w której sama droga była równie ważna jak cel podróży. Nic więc dziwnego, że duże emocje wzbudziła zapowiedź nowej luksusowej linii kolejowej, która ma prowadzić przez rozległe obszary pustyni.
Segment luksusowych podróży kolejowych notuje wyraźny wzrost zainteresowania, szczególnie w porównaniu z okresem sprzed pandemii. według branżowych danych sprzedaż takich wypraw w 2024 roku wzrosła o ponad 40% rok do roku. Ze względu na to coraz więcej organizatorów łączy ekskluzywne trasy z ideą „slow travel”, w której podróż sama w sobie staje się doświadczeniem, a nie jedynie sposobem dotarcia do celu. W efekcie na mapie świata pojawiają się nowe, widowiskowe połączenia kolejowe projektowane z myślą o komforcie, krajobrazach i unikalnych wrażeniach. Renesans luksusowych podróży koleją i projekt Dream of the Desert W ostatnich latach wyraźnie widać zmianę w podejściu do podróżowania. Coraz więcej osób, zarówno z młodszych, jak i starszych pokoleń, odchodzi od masowej turystyki na rzecz doświadczeń bardziej świadomych, spokojniejszych i skoncentrowanych na jakości przeżyć. Właśnie w tym nurcie odradza się luksusowa kolej, łącząca komfort, spektakularne krajobrazy i poczucie podróży jako celu samego w sobie. Ten trend znajduje odzwierciedlenie także w kulturze i mediach. Powroty legendarnych marek inspirowanych dawnym Orient Expressem czy nowe projekty premium pokazują, że kolej znów staje się symbolem stylu życia, a nie jedynie środkiem transportu. Na tej fali powstają zupełnie nowe, ekskluzywne produkty kolejowe, szczególnie w krajach inwestujących w turystykę wysokiej klasy, takich jak Arabia Saudyjska czy Zjednoczone Emiraty Arabskie. Jednym z najgłośniejszych projektów jest zapowiedziana w Arabii Saudyjskiej luksusowa podróż pociągiem Dream of the Desert, którego inauguracja planowana jest na koniec 2026 roku. Trasa ma liczyć około 1300 km i prowadzić przez spektakularne pustynne krajobrazy, a na pokładzie jednocześnie podróżować będzie mogło zaledwie 66 pasażerów. Skład obejmie 14 wagonów mieszczących 33 apartamenty, dwa wagony restauracyjne oraz tradycyjny salon inspirowany arabską estetyką. Wnętrza, projektowane we Włoszech, odwołują się do saudyjskich tradycji poprzez rzeźbione drewno, tkaniny i paletę barw inspirowaną pustynią. Projektantka Aline Asmar d’Amman podkreślała, że „ziemiste tony i piaskowe brązy przełamano akcentami lawendy, zieleni oaz i wypalonych pomarańczy, by stworzyć atmosferę spokoju i arabskiej kultury”. Warto dodać, że w dwóch restauracjach serwowane będzie odmienne menu. Jedna skoncentruje się na smakach Arabii Saudyjskiej i lokalnych składnikach, druga na włoskich technikach kulinarnych. W cenę podróży wliczono nie tylko posiłki, lecz także program na pokładzie oraz atrakcje organizowane poza pociągiem. A co się wśród nich znajduje? Atrakcje i trasy pociągu Dream of the Desert Oferta Dream of the Desert nie ogranicza się do jednej przejażdżki – zapowiedziano pięć różnych programów podróży realizowanych między październikiem a majem, w tym dwie trasy o charakterze sezonowym. Rdzeniem projektu są dwudniowe wyprawy w obie strony z Rijadu do Dżubbah oraz dłuższe warianty prowadzące w kierunku północnych regionów, takich jak Al Jouf i słynna AlUla, znana z monumentalnych formacji skalnych i stanowisk archeologicznych. Każda z podróży ma mieć własny scenariusz doświadczeń, dopasowany do pory roku i kalendarza kulturowego. W czasie nocy ramadanowych planowane są m.in. postoje w rejonie Kassim, gdzie uczestnicy będą mogli obserwować rozgwieżdżone pustynne niebo z dala od sztucznego oświetlenia miast. Program obejmuje także obozowiska na pustyni, kameralne kolacje pod gołym niebem oraz wycieczki z przewodnikiem po miejscach dziedzictwa kulturowego. Na wybranych trasach w cenę wliczone jest również zakwaterowanie poza pociągiem, co rozszerza podróż o elementy pobytu w historycznych i przyrodniczych lokalizacjach. W wariancie Summer Mirage, realizowanym w cieplejszych miesiącach, goście pozostają natomiast głównie na pokładzie, korzystając z klimatyzowanych przestrzeni i programu przygotowanego wewnątrz składu. Projekt pociągu opracowała włoska grupa Arsenale – ta sama, która stoi za koncepcją La Dolce Vita Orient Express. Prezes firmy Paolo Barletta podkreślał, że Dream of the Desert jest pierwszym luksusowym pociągiem marki kursującym poza Włochami. Ceny odzwierciedlają ekskluzywny charakter przedsięwzięcia: zaczynają się od około 30 000 riali saudyjskich, czyli w przybliżeniu ok. 28-29 tys. zł za kabinę za noc, co plasuje podróż w segmencie najbardziej prestiżowych doświadczeń kolejowych na świecie. Źródła: The Sun, Dream of the Desert Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„Biały Lotos” wraca do Europy. Czwarty sezon powstanie w stolicy luksusu i elegancji
Fani serialu „Biały Lotos” nie muszą już snuć domysłów dotyczących lokalizacji nowego sezonu produkcji. Autorzy międzynarodowego fenomenu wciąż nie zdradzają nic na temat fabuły nowych odcinków. Poznane miejsce realizacji zdjęć może jednak sugerować pewne lokalne motywy, które – jak w każdym sezonie – twórcy będą starali się subtelnie przemycić.
Po kipiącej emocjami Tajlandii czas na powrót do Europy. Po sezonie pełnym azjatyckiej egzotyki akcja „Białego Lotosu” przenosi się w miejsce znacznie bliższe europejskim fanom. Podobny zwrot twórcy wykonali już pomiędzy pierwszym a drugim sezonem, gdy po tropikalnych Hawajach przyszła pora na pełną mafijnych intryg włoską Sycylię. Zaskoczenie widzów – nowa sceneria serialu Od dłuższego czasu było wiadomo, że kolejny sezon zabierze widzów do Francji. Konkretna lokalizacja pozostawała jednak tajemnicą. Fani prześcigali się w teoriach, zastanawiając się, czy nowe serialowe morderstwa rozegrają się nad wodą, w górach, czy może w cieniu wieży Eiffla. Jedną z najczęściej powtarzanych hipotez była ta związana ze współpracą serialu z siecią hoteli Four Seasons. Luksusowe resorty tej marki stanowiły tło wszystkich dotychczasowych sezonów, dlatego również tym razem spodziewano się podobnego wyboru. Wśród potencjalnych lokalizacji wymieniano Grand-Hôtel du Cap-Ferrat na Lazurowym Wybrzeżu, górski resort w Megève oraz paryski Hotel George V. Twórcy postanowili jednak zaskoczyć widzów i osadzić akcję w zupełnie innym luksusowym miejscu. Saint-Tropez – nowe miejsce akcji To już oficjalne: nowy sezon „Białego Lotosu” zabierze widzów do perły Lazurowego Wybrzeża – Saint-Tropez. Bohaterowie zamieszkają w prestiżowym Château de la Messardière. Hotel należący do grupy Airelles nie znajduje się w samym centrum kurortu, lecz na szczycie jednego z okolicznych wzgórz. Obiekt ma długą historię związaną z ekskluzywnym hotelarstwem. Rezydencja powstała w XIX wieku jako prywatna posiadłość oficera André de Messardière, który otrzymał ją w prezencie ślubnym. W kolejnych latach budynek wraz z otaczającymi go sadami i winnicami pełnił funkcję luksusowego hotelu, goszcząc przedstawicieli francuskich elit. Dziś Château de la Messardière słynie z jednej z najbardziej prestiżowych stref SPA na Lazurowym Wybrzeżu, nagradzanej restauracji oraz wszechobecnej elegancji, która wyróżnia go na tle innych francuskich hoteli. Co się wydarzy w nowym sezonie? Choć twórcy czwartego sezonu konsekwentnie milczą na temat fabuły, fani intensywnie spekulują o nadchodzących morderstwach, które tym razem miałyby rozegrać się nad Morzem Śródziemnym. Doświadczenie z poprzednich odsłon serialu pokazuje, jak chętnie autorzy czerpią z lokalnej kultury i historii miejsca, w którym osadzona jest akcja. Jakie tropy podsuwa więc nowa sceneria? Luksus i lokalność Prowansja położona nad Lazurowym Wybrzeżem kojarzy się przede wszystkim z elegancją i szykiem. Od dekad tamtejsze miasta są popularnymi kurortami dla najbogatszych warstw nie tylko francuskiej, ale i europejskiej elity. Porty wypełnione najdroższymi jachtami i motorówkami stały się symbolem stylu życia odwiedzających region gości. Twórcy serialu mogą oprzeć narrację na napięciu pomiędzy luksusem a lokalnością. Riwiery od końca XIX wieku przyciągały francuskie elity, a prawdziwy boom nastąpił w latach 50. XX wieku, kiedy aktorka Brigitte Bardot wystąpiła w filmie „I Bóg stworzył kobietę”, kręconym m.in. w Saint-Tropez. Wcześniej nadmorskie miasta, oddalone od centrum Francji, funkcjonowały w rytmie morza i połowów. Silnie zintegrowane społeczności rybackie pozostawały na uboczu paryskiego życia towarzyskiego. Położenie nad Morzem Śródziemnym narażało region na ataki wrogich flot, czego świadectwem jest XVI-wieczna Citadelle de Saint-Tropez – forteca, która odegrała istotną rolę w obronie Prowansji. Ten kontrast pomiędzy autentyczną historią a współczesnym luksusem może stać się jednym z kluczowych motywów nowego sezonu. Kiedy premiera? Realizacja czwartego sezonu ma ruszyć wiosną, a plan zdjęciowy – obok Saint-Tropez – obejmie także inne francuskie lokalizacje. Za sterami ponownie stoi twórca serialu Mike White, wspierany przez producentów Davida Bernada i Marka Kamine’a. Z obsady aktorskiej potwierdzono na razie udział dwóch aktorów: Alexandra Ludwiga oraz Amandy Joy Michalka. Źródło: Filmweb Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Kwadratowe arbuzy stały się ikoną japońskiej estetyki. Ich ceny zwalają z nóg
Arbuz to jeden z najbardziej rozpoznawalnych owoców lata, ceniony za swoją soczystość, słodycz i orzeźwiający smak. W Japonii jednak ten popularny owoc przybiera zupełnie nieoczywistą formę. Kwadratowe arbuzy stały się tam symbolem luksusu, precyzji i rzemiosła oraz jednym z najbardziej niezwykłych podarunków, jakie można wręczyć.
W japońskich domach towarowych luksus można dostrzec w miejscach, w których trudno byłoby się go spodziewać. W eleganckich galeriach, wykończonych marmurem i szkłem, obok butików z ubraniami czy salonów jubilerskich, znajdują się niewielkie sklepy przypominające tradycyjne pracownie rzemieślnicze. Ciemne drewno, miękkie światło oraz nienagannie ubrany personel tworzą w nich atmosferę wyciszenia i skupienia. Na lśniących ladach można tam wypatrzeć pojedyncze produkty sezonowe, zapakowane z wyjątkową starannością. Wśród nich szczególną uwagę przyciągają arbuzy o kształcie niemal idealnych sześcianów – ustawione niczym dzieła sztuki, częściej podziwiane niż spożywane. Nie jest to jednak kaprys ani chwilowa moda. Za ich niezwykłą formą stoi przemyślana metoda uprawy, a za ich prestiżem – głęboko zakorzeniona japońska tradycja estetyki, symboliki i sztuki obdarowywania. Skąd więc wziął się pomysł, by nadać arbuzowi tak nietypowy kształt i dlaczego stał się on symbolem luksusu? Skąd wzięły się kwadratowe arbuzy? Pomysł nadania arbuzowi kształtu sześcianu narodził się w latach 70. XX wieku w mieście Zentsuji w prefekturze Kagawa. Lokalny rolnik Tomoyuki Ono poszukiwał wówczas sposobu, który ułatwiłby transport oraz przechowywanie dużych i nieporęcznych owoców. Zauważył, że jeśli rosnący jeszcze młody arbuz zostanie umieszczony w przezroczystej, kwadratowej formie, jego kształt naturalnie dostosuje się do pojemnika. Nie była to więc modyfikacja genetyczna, lecz wykorzystanie mechanicznego ograniczenia wzrostu rośliny – metoda prosta, a zarazem pomysłowa. Początkowo zakładano, że taki arbuz zachowa swój smak i będzie produktem spożywczym o bardziej praktycznym kształcie. Szybko okazało się jednak, że aby owoc zachował idealną formę, trzeba zbierać go, zanim w pełni dojrzeje. W efekcie większość kwadratowych arbuzów… jest twarda, mało słodka i przeznaczona głównie do ekspozycji. Z czasem ich funkcja uległa więc zmianie – stały się przedmiotem luksusowym, kojarzonym z rzemieślniczą precyzją oraz wyszukanym gestem obdarowywania. Dziś kwadratowe arbuzy sprzedawane są przede wszystkim jako prezenty okolicznościowe. Japończycy wręczają je podczas ważnych spotkań, rodzinnych uroczystości lub jako wyraz szczególnego szacunku. Ich cena zaczyna się zwykle od ok. 10 000–20 000 jenów (około 300–600 zł), a najbardziej starannie wyhodowane egzemplarze mogą kosztować nawet 100 000 jenów (ponad 2500 zł). W japońskiej kulturze traktuje się je nie jako owoc, lecz dowód szacunku i rangi relacji między obdarowującym a obdarowanym. Kultura luksusowych owoców w Japonii Co istotne, w Japonii owoce od dawna zajmują szczególne miejsce w kulturze codzienności i to nie jako zwykły element diety, lecz przedmiot starannej selekcji. W społeczeństwie, w którym gest podarunku stanowi ważną część budowania relacji, owoce o wyjątkowej jakości stały się jednym z najbardziej eleganckich sposobów wyrażenia wdzięczności i szacunku. To dlatego w okresach chūgen (latem) oraz seibo (zimą) przekazuje się je bliskim, mentorom, lekarzom czy klientom. Ich nietrwałość nie jest wadą, ponieważ podkreśla ulotność chwili i znaczenie samego gestu. Estetyka owoców w Japonii ma głębokie korzenie jeszcze w dawnych praktykach ofiar składanych na domowych ołtarzach butsudan, gdzie symbolizowały harmonię z naturą i pamięć o przodkach. Z tej tradycji ukształtowało się przekonanie, według którego wygląd i kształt są równie istotne jak smak. Nawet niewielka skaza na skórce może zadecydować o tym, czy owoc trafi na półkę. Na tej podstawie rozwinął się rynek luksusowych owoców, podtrzymywany między innymi przez tokijską Sembikiyę, jedną z najstarszych i najbardziej prestiżowych marek w Japonii. Trafiające tam owoce pochodzą zazwyczaj z małych, rodzinnych gospodarstw, w których rolnicy ręcznie zapylają kwiaty, chronią owoce przed słońcem, a czasem pozostawiają tylko jeden owoc na całej gałęzi, aby skupić w nim pełnię smaku. Źródła: Japanese Taste, Dig Japan, Daily Meal Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Ile kosztuje najdroższe jedzenie świata? Przygotuj się na ceny liczone w dziesiątkach tysięcy dolarów
Luksus przyciąga sam w sobie. Może być nawet zabiegiem marketingowym, bo drogie produkty i usługi odruchowo postrzegamy jako lepsze niż te tańsze. Dobrze wiedzą o tym także restauracje. Palma pierwszeństwa, jeśli chodzi o najdroższe jedzenie świata wciąż przechodzi z rąk do rąk. Jedno jest pewne – najbardziej luksusowe posiłki potrafią kosztować nawet ponad 20 tys. dolarów.
W tym artykule: Najdroższe jedzenie świata zawiera złoto Najdroższe wina Najdroższy kawior Najdroższe mięso Najdroższe trufle Inne najdroższe produkty Jedne z najdroższych kiedykolwiek podanych dań we współczesnej historii to między innymi: czekoladowy pudding w restauracji brytyjskiego hotelu Lindeth Howe Country House (22 tys. funtów), pizza „Ludwik XIII” stworzona przez włoskiego kucharza Renato Violę (12 tys. dolarów), deser „Fortress Stilt Fisherman Indulgence” w pewnym spa na Sri Lance (14,5 tys. dolarów), deser lodowy z czekoladą w nowojorskiej restauracji Serendipity 3 (25 tys. dolarów). Ten ostatni jest nawet oficjalnie uznany za najdroższe jedzenie świata w Księdze Rekordów Guinnessa. Na najdroższe jedzenie można spojrzeć też trochę węziej. W samej Księdze Rekordów nie brakuje wpisów dotyczących: najdroższej zupy (ponad 100 funtów, w Londynie), najdroższego sernika (4592 dolary, Ristorante Rafaele w Nowym Jorku), najdroższej szynki dojrzewającej (hiszpańska iberico de bellota, prawie 10 tys. dolarów). Trufle zmieszaj z kawiorem i przypraw… złotem. Oto jedna z najdroższych przekąsek Do przygotowania tych przekąsek użyto najdroższych składników świata. Efekt? Niewiarygodny. Jednak kiedy przyjrzymy się bliżej najdroższemu jedzeniu świata i „odfiltrujemy” snobizm i marketing, to zobaczymy, że jego cena jednak ma pewne realne uzasadnienie. Wszystkie najdroższe potrawy zawierają bowiem pewne powtarzające się, najdroższe składniki. Przyjrzyjmy się im bliżej. Najdroższe jedzenie świata zawiera złoto Zacznijmy od składników, które nawet nie są produktem spożywczym. Jednak regularnie się w najdroższym jedzeniu pojawiają. To złoto, a nawet kamienie szlachetne. Jednak diamenty czy akwamaryn, jak w przypadku deseru ze spa na Sri Lance, konsument potraktuje raczej jako pamiątkę. Natomiast złoto można jeść i jest to fakt od dawna znany. Złoto jedli już starożytni Egipcjanie. Było także doustnym lekarstwem. Dziś jest prawnie dopuszczonym dodatkiem do żywności o symbolu E175. Złoto nie koroduje, nie utlenia się i nie wchodzi w żadne reakcje z ludzkim organizmem. Nie ulega strawieniu i jest czysto estetycznym dodatkiem. To między innymi z powodu złota na liście najdroższych potraw świata jest przewaga deserów. Jadalnego złota używa się w postaci bardzo cienkich płatków lub proszku. Najdroższe wina Kolejnym składnikiem, dzięki któremu cena posiłku może poszybować astronomicznie w górę są wina. Na przykład zarówno bułka jak i krążki cebulowe w najdroższym hamburgerze świata (prawie 6000 dolarów, restauracja The Daltons w Holandii) zostały przygotowane z użyciem szampana Dom Perignon. Najdroższy „paragon grozy”, opiewający na ponad 44 tysiące funtów, został wystawiony w londyńskiej restauracji Petrus. Ponad 90% jego wartości stanowiło pięć butelek wina. A wśród nich m.in. Chateau Petrus z 1947 roku i deserowe Chateau D’Yquem z roku 1900. Nie powinno to dziwić. Wina stały się lokatą kapitału, szczególnie francuskie burgundy. Najdroższą kiedykolwiek kupioną butelką wina był właśnie burgund z Domaine de la Romanee-Conti, rocznik 1945 (558 tys. dolarów). Najdroższy kawior Najdroższe jedzenie często zawiera także kawior. Kawior robi się z ikry wielu ryb – jesiotrowatych, łososiowatych, a nawet dorszowatych. Jednak ten najrzadszy, najcenniejszy i najdroższy jest z bieługi. Jesiotrowate są ogólnie rybami coraz rzadszymi, a bieługa należy do gatunków krytycznie zagrożonych. Właśnie z powodu przełowienia związanego z produkcją kawioru. Są też długowieczne i wolno rosną, więc nawet ich hodowla na kawior jest droga i żmudna. W naturze bieługi występują w morzach: Czarnym, Kaspijskim i Azowskim. Dziś najdroższy kawior pochodzi z irańskiego wybrzeża Morza Kaspijskiego. Firma Almas sprzedaje kilogram takiego kawioru za około 20 tys. funtów. Najdroższe mięso W przypadku najdroższego na świecie mięsa odpowiedź jest ogólnie znana i oczywista. To wołowina wagyu. Słowo "Wagyu" dosłownie oznacza „japońskie bydło”. Jednak odnosi się do czterech głównych ras japońskich krów: Japanese Black, Japanese Brown, Japanese Polled i Japanese Shorthorn. Najbardziej cenioną spośród nich jest Japanese Black. Jej mięso stanowi aż 90% najdroższej wołowiny świata. Nie tylko rasy bydła, ale także regiony Japonii mają znaczenie w przypadku wołowiny wagyu. Najsłynniejszą wołowinę – Kobe – wytwarza się w prefekturze Hyogo. Kilka regionów ma własne certyfikaty autentyczności, oprócz Kobe są to m.in. Tajima i Yonezawa. To, co wyróżnia mięso Wagyu, to jego charakterystyczne marmurkowanie. Tłuszcz jest równomiernie rozproszony między włóknami mięśniowymi, tworząc charakterystyczne wzory, które przypominają marmur. A tłuszcz, jak wiadomo, jest nośnikiem smaku. Nadaje mięsu z wagyu niezwykłą delikatność, soczystość i bogaty smak. Najdroższe kawałki wołowiny Kobe kosztują ponad 1200 dolarów za kilogram. Za sprawą zawartości tłuszczu potrafią być niemal białe. Najdroższe trufle Astronomicznie drogie potrafią być także trufle. Czy to najdroższe jedzenie, czy raczej przyprawa? Biorąc pod uwagę koncentrację smaku i fakt, że używa się ich w aptecznych niemal ilościach – są raczej przyprawą. Ich intensywny aromat sprawia, że nawet niewielka ilość potrafi nadać potrawie niezapomnianego smaku. Zazwyczaj są używane w stanie surowym, krojone w cienkie plasterki lub w postaci wiórków. Oto 6 najbardziej odpychających potraw świata. Odważysz się je zobaczyć? Uwaga! Tylko dla Czytelników o mocnych nerwach! Ale trufla trufli nierówna. Istnieją wyjątkowo rzadkie i drogie odmiany, których cena przyprawia o zawrót głowy. Trufle białe (Tuber magnatum) z włoskiego miasta Alba są jednymi z najbardziej poszukiwanych i kosztownych trufli na rynku. Występują one głównie w północnych regionach Włoch. Ich cena może sięgać nawet 300 tys. dolarów za duże okazy. A bywają naprawdę duże, o wadze ponad kilograma. Z takiej trufli jedna restauracja może korzystać przez wiele tygodni. Handel truflami z Alby prowadzi się w systemie aukcyjnym. Każdego roku, na początku listopada, w aukcji najlepszych okazów biorą udział kupcy z całego świata. Inne najdroższe produkty Najdroższe jedzenie świata to temat fascynujący i ogromny. Dość wspomnieć że najdroższa przyprawa, czyli szafran, kosztuje nawet 20 dolarów za gram. Natomiast najdroższa ryba, czyli tuńczyk błękitnopłetwy, osiąga na aukcjach w Japonii cenę ponad 1200 dolarów za kilogram. Nasz ekspert Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Najdroższe rzeczy na świecie. Na pierwszym miejscu top 10 – coś, co ma kosmiczną cenę i jest nie do kupienia
Najnowocześniejszy sprzęt naukowy i pomniki ludzkiej próżności. Ile kosztują najdroższe rzeczy na świecie? Poniżej próbujemy odpowiedzieć na to pytanie.
W tym artykule: Ile kosztuje najdroższa rzecz na świecie? Top10 najdroższych rzeczy na świecie Jeszcze kilka przykładów najdroższych rzeczy Rzeczy, które są „naj”, budzą fascynację. Także wtedy, gdy w grę wchodzą pieniądze. W najdroższym hotelu świata ceny zaczynają się od 80 tys. zł. Najdroższy burger kosztuje 23 tys. zł. Mamy rankingi najdroższych miast w Polsce i w Europie. Istnieje nawet zestawienie najdroższych kierunków podróży. W zestawieniach obejmujących najdroższe rzeczy na świecie znaczącą rolę odgrywają projekty naukowe. Nic dziwnego, zważywszy na to, że np. księżycowy program Apollo kosztował łącznie (po uwzględnieniu inflacji) ok. 257 mld dolarów. To ogromna kwota, choć warto pamiętać, że i tak niewielka w porównaniu ze skalą wydatków wojskowych. Koszt wojny w Iraku szacuje się na dwa biliony dolarów (bilion to tysiąc miliardów). Ile kosztuje najdroższa rzecz na świecie? Wojna czy program Apollo to nie jeden obiekt. W tym zestawieniu skupiamy się na najdroższych rzeczach. Czyli obiektach, których cenę możemy w jakiś sposób określić. Teoretycznie o wartości czegoś decyduje rynek. Czyli to, ile ktoś byłby w stanie za coś zapłacić. Jednak w przypadku najdroższych rzeczy na świecie nie jest to takie proste. Wielu z nich po prostu nie sposób kupić. W takiej sytuacji można się opierać na szacunkowej wartości obiektu. Albo wziąć pod uwagę to, ile pieniędzy kosztowało jego stworzenie. Są to oczywiście wartości przybliżone, ale dobrze obrazują skalę, o której mówimy. Top10 najdroższych rzeczy na świecie Rankingi tego typu z reguły są nieprecyzyjne. Warto jednak zobaczyć, na co ludzkość wydała najwięcej pieniędzy. I zastanowić się, czy najdroższe rzeczy na świecie są dobre dla jakiejś większej części świata, czy też może tylko dla garstki jego uprzywilejowanych mieszkańców. Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS) Międzynarodowa Stacja Kosmiczna zaczyna pękać! Używana przez astronautów bez przerwy od 2000 roku Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS) szybko się starzeje, czego dowodem są pojawiające się w jej powłoce pęknięcia. Orbitalna stacja to wspólna inicjatywa 16 państw. Przy jej budowie i funkcjonowaniu mimo zawirowań politycznych współpracują m.in. USA, Niemcy i Francja. Po agresji na Ukrainę ze współpracy wycofała się Rosja. Na pokładzie ISS prowadzone są badania naukowe. Łączny koszt: 160 mld dolarów plus 4 mld dolarów rocznie na utrzymanie stacji. Za kilka lat Międzynarodowa Stacja Kosmiczna ma spaść do oceanu. Zapora Itaipu Tama i hydroelektrownia Itaipu to największa tego typu konstrukcja na świecie. Jest najdroższym obiektem na Ziemi według „Księgi rekordów Guinnessa”. Zbudowano ją na przełomie lat 70. i 80. w Brazylii, w miejscu wodospadu Guairá na rzece Parana (to jedna z niezwykłych atrakcji turystycznych, których już nie ma). Koszt budowy zapory to – po uwzględnieniu inflacji – 77 mld dolarów. Tama Trzech Przełomów Już w 1919 r. Sun Yatsen, twórca nowoczesnych Chin, wpadł na pomysł, by zbudować Tamę Trzech Przełomów, pozwalającą regulować nurt rzeki i przemieniać jej wielką energię w elektryczność. Marzył o tym również Mao. Projekt zrealizowano w 2006 r. Koszty były ogromne – szacowane na 32 mld dolarów. Doszło też do wysiedlenia prawie dwóch milionów mieszkańców i zatopienia wielu cennych zabytków. Kosmiczny Teleskop Hubble’a (HST) Teleskop Hubble'a zrobił fascynujące zdjęcie galaktyk połączonych rozświetlonym „ogonem” NASA pokazała przepiękną fotografię galaktyk połączonych długim świecącym mostem. Zdjęcie zrobione przez Teleskop Hubble'a ukazuje układ galaktyk Arp 248 odległy od Ziemi o 200 mln lat ... Od 1990 r. Kosmiczny Teleskop Hubble’a (HST) pozwala na obserwację światła docierającego do nas z odległych zakątków kosmosu. Wiele dostarczonych przez niego danych miało przełomowe znaczenie dla astrofizyki. Misja HST kosztowała do tej pory 16 mld dolarów. Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba (JWST) W Teleskop Webba uderzył meteoryt. NASA uspokaja Miesiąc przed rozpoczęciem gromadzenia naukowych danych Teleskop Webba został trafiony mikroskopijnym odłamkiem skalnym. Uderzenie było silniejsze niż testy przeprowadzane na Ziemi. Konstrukt... Jest następcą i uzupełnieniem teleskopu Hubble’a. Został wystrzelony z Ziemi w 2021 r. Kosmiczny Teleskop Webba pozwala m.in. na obserwacje odległych galaktyk oraz badanie wczesnych etapów ewolucji kosmosu. Koszt jego zbudowania i umieszczenia w przestrzeni to 10 mld dolarów. Wielki Zderzacz Hadronów (LHC) Wielki Zderzacz Hadronów odkrył nowe cząstki. Przybliżą nas do odkrycia natury materii? Zupełnie nową cząstkę – tetrakwark o nazwie X (6900) – odkryto w ośrodku CERN pod Genewą. Cząstka złożona z czterech kwarków może przybliżyć naukowców do odkrycia, w jaki sposób ... Służy do badania właściwości cząstek elementarnych. Znajduje się w europejskim ośrodku badań jądrowych CERN. Najbardziej znany jest z potwierdzenia istnienia bozonu Higgsa, czyli tzw. Boskiej Cząstki. Zbudowanie i obsługa LHC kosztowały łącznie 10 mld dolarów. Jacht „History Supreme” Platyna, kości dinozaurów i nierdzewna stal z rzadkich meteorytów – takie materiały zdobią „History Supreme”, najdroższy jacht na świecie. Do jego budowy użyto 100 ton metali szlachetnych. Wartość statku ocenia się na 4,8 mld dolarów. To pierwszy obiekt w naszym zestawieniu, który można kupić. Nabył go azjatycki miliarder Robert Kuok. Pałac Buckingham Jedna z największych atrakcji Londynu wróciła po ponad roku Żołnierze z 1. Batalionu Coldstream Guards po raz pierwszy od wielu miesięcy przemaszerowali przed Buckingham Palace. Siedziba brytyjskiej rodziny królewskiej to najdroższa nieruchomość na świecie. Wycenia się ją na 3 mld dolarów. Z oczywistych przyczyn nie jest na sprzedaż. Jest to natomiast jedna z najbardziej znanych atrakcji Anglii. Rezydencja Antilia Ten 27-piętrowy budynek jest najdroższą prywatną rezydencją na świecie. Zbudowano go w Mumbaju, w dzielnicy miliarderów Altamount Road. W budynku jest m.in. garaż na 168 samochodów, sala balowa, 9 szybkich wind, kino dla 50 osób, basen, spa, świątynia i pomieszczenie ze sztucznym śniegiem. Warta 2 mld dolarów Antilia należy do indyjskiego miliardera Mukesha Ambani. Northrop B-2 Spirit To amerykański bombowiec obniżonej wykrywalności (stealth). Zdolny do przenoszenia bomb konwencjonalnych i jądrowych. Powstało 21 egzemplarzy, z których 20 służy w siłach powietrznych USA do dzisiaj. Średni koszt wyprodukowania jednego takiego samolotu szacowany jest na 1,3 mld dolarów. Jeszcze kilka przykładów najdroższych rzeczy Warto zwrócić uwagę na jeszcze kilka pozycji. Nie mieszczą się one w naszym top 10. Jednak ich wartość czy cena dają do myślenia. 26 najbogatszych ma tyle majątku, co połowa ludzkości. "Zagraża to przyszłemu postępowi" Walcząca z głodem organizacja Oxfam publikuje raport, z którego wynika, że gdyby na najbogatszych ludzi świata nałożono 1-procentowy podatek od ich majątku można by ufundować edukację dl... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/26-najbogatszych-ludzi-ma-tyle-prawie-polowa-reszty-ludzkosci-nikt-nie-powinien-byc-skazywany-na-wczesny-pogrzeb-lud-analfabetyzm-tylko-dlatego-ze-jest-biedny-b307fd0.jpeg" width="938" height="625" alt="26 najbogatszych ludzi ma tyle prawie połowa reszty ludzkości: „Nikt nie powinien być skazywany na wczesny pogrzeb lud analfabetyzm tylko dlatego, że jest biedny”" title="26 najbogatszych ludzi ma tyle prawie połowa reszty ludzkości: „Nikt nie powinien być skazywany na wczesny pogrzeb lud analfabetyzm tylko dlatego, że jest biedny”" /> Europejski Laser Rentgenowski (XFEL) – wytwarza bardzo silne promieniowanie X, które pozwala naukowcom na „podglądanie” cząsteczek związków chemicznych w akcji. Urządzenie zbudowano w Hamburgu. Koszt budowy to 1,2 mld dolarów. Wendelstein 7-X (W 7-X) – największy na świecie stellarator – prototypowy reaktor termojądrowy. Zbudowano go w Niemczech. Polscy uczeni biorą udział w eksperymencie i współdecydują o jego przebiegu. Zbudowanie instalacji pochłonęło 1 mld dolarów. Koh-in-Noor – jeden z największych brylantów na świecie. Pochodzi z Indii, ale w 1850 r. skonfiskowali go Anglicy. Obecnie wchodzi w skład brytyjskich klejnotów koronnych. Wycenia się go na 591 mln dolarów. Villa Leopolda – druga pod względem wartości prywatna rezydencja na świecie. Jej wartość szacuje się na 508 mln dolarów. Wybudowano ją na Riwierze Francuskiej na terenie należącym niegdyś do Leopolda II, króla Belgii. „Zbawiciel świata” Leonarda da Vinci – najdroższy obraz w historii, znany także jako „Salvator Mundi”. 15 listopada 2017 r. sprzedano go za 450 mln dolarów. Nabywcą był saudyjski książę Badr bin Abdullah bin Mohammed bin Farhan Al Saud.
Najdroższy hotel świata. Ceny zaczynają się od 80 tys. dol.
President Wilson w Genewie to najdroższy hotel świata. Pomimo astronomicznych cen wielu gości jest gotowych płacić za ten wyjątkowy luksus. Apartament Royal Penthouse jest nieustannie rezerwowany z dużym wyprzedzeniem.
W tym artykule: Co znajduje się w najdroższym apartamencie na świecie? Historia najdroższego hotelu na świecie Słynni goście hotelu President Wilson Ranking 8 najdroższych apartamentów hotelowych świata O najlepszych hotelach w Polsce pisaliśmy już wielokrotnie. Za najdroższy hotel świata uznaje się hotel President Wilson w Genewie. Najbardziej luksusowy apartament to królewski Royal Penthouse Suite, który tworzy aż 12 sypialni i 12 łazienek. Z apartamentu roztacza się zapierający dech w piersiach widok na Jezioro Genewskie i Alpy Szwajcarskie. Royal Penthouse Suite jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, w tym prestiżowej Six Star Diamond Award przyznawanej przez American Academy of Hospitality Sciences. Hotel President Wilson położony jest w sercu Genewy, w pobliżu głównych atrakcji miasta i dzielnic handlowych. W hotelu znajduje się również restauracja nagrodzona gwiazdką Michelin oraz spa oferujące szereg zabiegów. Co znajduje się w najdroższym apartamencie na świecie? Apartament wyposażony jest w eleganckie meble i najnowocześniejsze udogodnienia, w tym prywatne centrum fitness, saunę, łaźnię parową i własny taras z jacuzzi. Goście mogą również korzystać z prywatnego kina, sali bilardowej i fortepianu. Do Royal Penthouse Suite prowadzi oddzielna winda, a goście mają zapewnioną całodobową obsługę lokaja. Przydzielony szef kuchni może przygotować posiłki według własnych upodobań. Sam tylko salon w apartamencie zajmuje powierzchnię 240 m2. Znajduje się w nim największy ekran świata. Warty 123 tys. dol. telewizor Beo-Vision 4-103 wyprodukowała duńska firma Bang&Olufsen. Ogromne okna w apartamencie są oczywiście kuloodporne, co sprawia, że zatrzymuje się tu wielu polityków. Cena za nocleg w Royal Penthouse Suite zaczyna się od 80 tys. dol. za noc, czyli około 350 tys. zł. Tak wysokie stawki czynią ten hotel President Wilson najdroższym na świecie. Pomimo wysokiej ceny, apartament jest konsekwentnie rezerwowany z dużym wyprzedzeniem, a goście są gotowi zapłacić za najwyższy luksus i ekskluzywność. – Royal Penthouse Suite jest uosobieniem luksusu. Każdy szczegół został dopracowany, aby zapewnić najwyższy poziom luksusu, od przestronnej części dziennej po prywatny taras z zapierającymi dech w piersiach widokami. Każda chwila spędzona tutaj jest naprawdę niezapomnianym przeżyciem. Każdy gość otwierający drzwi do apartamentu na nowo definiuje naszą pasję do wysokiej klasy usług, zapewniając jednocześnie doskonały pobyt i dodatkowe, dostosowane do potrzeb wrażenia – mówi National-Geographic.pl Pablo Pizarro, dyrektor zarządzający hotelu President Wilson. Historia najdroższego hotelu na świecie Zaprojektowany przez architekta i hotelarza Marcela Jacquignona Hotel President po raz pierwszy otworzył swoje podwoje 18 maja 1962 roku. W 1980 roku został kupiony przez firmy Swissair i Nestlé, a następnie przejęty przez rodzinę Tamman w 1989 roku. W 1992 roku Charles Tamman przejął zarządzanie hotelem i wraz ze swoim ojcem Albertem Tammanem postanowił wyremontować i rozbudować hotel, na co przeznaczył 190 milionów franków szwajcarskich. Remont obejmował dodatkowe skrzydło z 80 pokojami i apartamentami, centrum konferencyjne, parking podziemny, a także taras z odkrytym basenem. Hotel został ponownie otwarty w 1996 roku jako nowy Hotel President Wilson. Został tak nazwany na cześć 28. prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki, Woodrowa Wilsona (urzędującego w latach 1913–1921), inicjatora powstania Ligi Narodów, której siedziba mieściła się właśnie w Genewie. Najdroższy burger na świecie kosztuje 23 tys. złotych. Co jest w środku? Umieszczenie tego typu dania w menu z pewnością przekłada się popularność restauracji, choć rekordowo drogiego burgera zamawia niewielu. Słynni goście hotelu President Wilson Wśród znanych osób, które zatrzymywały się w hotelu President Wilson w Genewie, byli między innymi: Bill Gates, założyciel Microsoft, Szimon Peres, prezydent Izraela, Abdallah ben Abd al-Aziz ben Abd al-Rahman Al Saoud, król Arabii Saudyjskiej, Gulnara Islomovna Karimova, córka prezydenta Uzbekistanu, Abdullah II, król Jordanii i królowa Rania, Bill Clinton, prezydent USA, Al Gore, wiceprezydent USA, Albert II, książę Monako, Michael Douglas, Michael Jackson, Matt Damon, Roger Moore, Céline Dion, Rihanna, Michaił Gorbaczow, Tony Blair, premier Wielkiej Brytanii, Muhammad Hosni Said Mubarak, prezydent Egiptu Ranking 8 najdroższych apartamentów hotelowych świata Royal Penthouse Suite w hotelu President Wilson Hotel (Genewa, Szwajcaria) – 56 tys. za noc Ty Warner Penthouse w hotelu Four Seasons Hotel (Nowy Jork, USA) – 60 tys. za noc The Ritz Carlton Suite w hotelu The Ritz Carlton Hotel (Paryż, Francja) – 50 tys. za noc The Royal Suite w hotelu The Lanesborough (Londyn, Wielka Brytania) – 45 tys. za noc The Penthouse Suite w hotelu The Hotel Martinez (Cannes, Francja) – 42 tys. za noc The Royal Suite w hotelu The Mandarin Oriental (Bangkok, Tajlandia) – 40 tys. za noc The Presidential Suite w hotelu The St. Regis Hotel (Bali, Indonezja) – 35 tys. za noc The Grand Penthouse Suite w hotelu The Four Seasons Hotel (Sydney, Australia) 34 tys. za noc Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Milenialsi siłą napędową branży turystycznej po pandemii. Stawiają na luksusowe podróże
Jak będą wyglądały podróże po pandemii? Jest jeszcze za wcześnie, żeby móc mówić o konkretnych trendach, ale badania przeprowadzone przez Accenture i TripAdvisor wskazują na to, że grupą, która na nowo rozkręci rynek turystyczny, będą zamożni milenialsi.
W tym artykule: Milenialsi ruszają w świat Podróże po pandemii W badaniu wzięło udział 1000 Amerykanów. Ankietowanych zapytano m.in. o zarobki oraz ich plany podróżnicze na najbliższe miesiące. Jak się okazało, milenialsi, czyli dzisiejsi 20 i 30-latkowie, którzy zarabiają co najmniej 100 tys. dolarów rocznie, wydadzą w tym roku na podróże najwięcej. Szczególnym zainteresowaniem cieszą się w tej grupie wyjazdy luksusowe, za które trzeba zapłacić min. 5 tys. dolarów. 37 proc. milenialsów już zarezerwowało wakacyjne wycieczki lub poważnie o tym myśli, a 32 proc. z nich planuje w przyszłym roku wydać na podróże jeszcze więcej niż w najbliższych miesiącach. Milenialsi ruszają w świat Mimo że badanie zostało przeprowadzone za oceanem, to wyniki można odnieść do milenialsów zamieszkujących inne kraje. Ankietowani potwierdzili, że ta grupa wiekowa chętniej od pozostałych wydaje oszczędności na podróże. Część środków udało im się odłożyć w czasie pandemii, kiedy inne rozrywki były niedostępne. Po roku życia w zamknięciu milenialsi coraz chętniej decydują się na dalekie podróże i nierzadko planują zostać na miejscu dłużej niż zazwyczaj. Kierunki, jakie wybierają, są bardzo różnorodne. Kurorty, rejsy, kilkudniowe city breaki – chyba każdy z nas marzy o podobnych wyjazdach. Podróże po pandemii Zainteresowanie luksusowymi podróżami to dobry prognostyk dla światowej gospodarki. Czołowi ekonomiści szacują, że w miarę luzowania obostrzeń na całym świecie, będziemy świadkami największego turystycznego boom od pokoleń. Popularne kierunki już teraz walczą o podróżnych. Jak na razie, w wielu krajach turyści muszą liczyć się z odbyciem kwarantanny na przyjeździe na miejsce. Część państw, w tym przykładowo Włochy, znoszą jednak ten obowiązek osobom, które zostały zaszczepione przeciwko COVID-19 lub otrzymały negatywny wynik testu na koronawirusa na 72 godziny przed przylotem. Międzynarodową turystykę ma dodatkowo usprawnić tzw. paszport szczepionkowy. Jeśli propozycja Komisji Europejskiej zostanie pozytywnie rozpatrzona, przepustki zaczną być używane na terenie UE już w czerwcu. Przy planowaniu zagranicznych wyjazdów warto pamiętać o tym, żeby sprawdzić jak najbardziej aktualnie informacje dotyczące zasad przyjazdu. Sytuacja na świecie cały czas jest dynamiczna.
Styl Miami wkracza na Malediwy. Dość rustykalnych chat, czas na luksus i przepych
Tu Malediwy spotykają się z Miami. W tym malowniczym zakątku świata, przez wielu postrzeganym jako skrawek raju na ziemi, nastała nowa epoka luksusu. Nie ma już drewnianych chat krytych strzechą. Zamiast tego są prywatne wille, doskonale wyposażone, a każda z prywatnym basenem i tarasem na dachu.
Wszystkie te bogactwa można znaleźć w nowo otwartym pięciogwiazdkowym kompleksie hotelowym Lux North Male Atoll. Kompleks znajduje się zaledwie 60 minut od międzynarodowego lotniska w Male. Goście pokonują tę drogę luksusową łodzią motorową. Mieszkańcy luksusowych apartamentów typu penthouse nie mają w zasięgu wzroku tradycyjnych urokliwych wiosek. Sztucznie stworzona willowa wioska jest zapowiedzią nowej ery, jaka ma zapanować w turystycznym raju na Oceanie Indyjskim. Czerpiąc inspirację ze stylu superjachtów, singapurska grupa projektowa Miaja postawiła na wygląd, który najlepiej wykorzystał naturalne otoczenie hotelu, w połączeniu z ultranowoczesnymi eleganckimi wnętrzami z wyraźnym klimatem South Beach wprost z Miami. Lux oferuje gościom aż 67 willi. Część z nich usytuowana jest na wodzie, aby nawiązywać do tradycyjnych malediwskich bungalowów. Niektóre budynki połączone są wspólnym molo, do innych można dostać się jedynie motorówką. Inne budynki ustawiono na plaży, bliżej bądź dalej od brzegu. Wszystkie budynki są zbliżone wyglądem, a dominuje tu ponadczasowa biel i drewno. Każda z dwupoziomowych rezydencji posiada własny basen horyzontalny oraz taras na dachu, gdzie goście mogą cieszyć się pięknymi widokami albo korzystać z relaksujących zabiegów SPA. Wille oferują ogromne przestrzenie mieszkalne, a w nich łóżka typu king size, prywatne salony, pokoje kąpielowe z dużymi wannami, a nawet prysznice na zewnątrz. Ale to nie koniec luksusów. Do każdej willi przypisany jest lokaj, który przez cały czas pobytu gości w hotelu pozostaje do ich dyspozycji. Pomaga w rezerwacji wycieczek, wyszukiwaniu atrakcyjnych aktywności czy najlepszych lokalnych dań, a także dostarcza je pod drzwi. Jeśli znudzi cię wylegiwanie się na tarasie i podziwianie turkusu wody, możesz zdecydować się na nurkowanie, surfing lub inny z całej gamy sportów wodnych. Dla fanów zdrowego trybu życia, dostępna jest całodobowa siłownia i nowoczesne centrum fitness i jogi. Na ternie kompleksu znajduje się też kilka restauracji i kawiarni, serwujących najbardziej wyszukane specjały, głównie z kuchni azjatyckiej, ale nie tylko. Oczywiście za takie luksusy trzeba słono zapłacić. Ceny noclegów w prywatnej willi Lux zaczynają się od 925 £, czyli ok. 4 500 zł za noc.
„Fake Rich”, czyli jak influencerzy z Szanghaju udają bogaczy na Instagramie
„Fake it till you make it” brzmi jedno z amerykańskich powiedzonek i jak nigdzie indziej doskonałe odzwierciedlenie znajduje w świecie Instagrama. Na nowy poziom wnieśli je influencerzy z Szanghaju, gdzie przed kilkoma dniami ujawniona została nietypowa afera. Okazało się, że „luksusowi instagramerzy” organizują zrzutki na drogie hotele i samochody.
Aferę ujawnił chiński bloger Lizhonger – podaje serwis What’s On WEIBO. Założył fałszywe konto, na którym podszył się pod młodą dziewczynę. Następnie postanowił dołączyć do grupy „Shanghai Female Socialite” na platformie WeChat. A nie było to proste, bo żeby zostać członkiem – czy raczej członkinią –grupy należało najpierw wpłacić „wspisowe” w wysokości 500 juanów (ok. 290 złotych) oraz przedstawić dowód, że jest się w posiadaniu 100 000 juanów oszczędności. Jak przyznał bloger – sfałszowanie takiego „dowodu” nie było trudne. Lizhonger o istnieniu tajnej „luksusowej” grupy dowiedział się od jednego ze swoich czytelników i postanowił sprawdzić, czy zasłyszane plotki są prawdziwe. Przez dwa tygodnie pozostawał na grupie, gromadząc dowody na to, jak działają jej użytkowniczki. Na czacie, który zgodnie z opisem opiera się na trzech filarach – młodości, modzie i pieniądzach – bogate mieszkanki Szanghaju miały wymieniać się nowinkami ze świata mody, zdjęciami z luksusowych zakupów i wiadomościami o bogatych „kawalerach do wzięcia”. Tymczasem – jak odkrył Lizhonger – członkinie grupy w rzeczywistości nie należały do zbyt zamożnych, ale bardzo starały się sprawiać takie wrażenie. Większość rozmów dotyczyła sposobów na to, by wyglądać na bogate. Dziewczyny zrzucały się na wynajem pokoju w luksusowym hotelu, na wypożyczenie samochodu najwyższej klasy, czy nawet na podwieczorek w Ritz. W tym ostatnim przypadku koszty posiłku przeznaczonego dla dwóch osób podzielono na sześć użytkowniczek, a dzięki temu każda z nich mogła zaliczyć luksusową sesję i kilka ujęć zamieścić na Instagramie. Bloger-demaskator zamieścił całość rozmowy na swoim profilu, dzięki czemu ujawnił nawet, że dziewczyny, które jako pierwsze zasiadły do podwieczorku obiecały, że nie skosztują jedzenia, żeby dobrze prezentowało się na kolejnych zdjęciach. Jeszcze więcej chętnych zgłosiło się do wspólnego wynajęcia pokoju w hotelu Ritz. Tu koszt – 3000 juanów – podzielono na 15 osób. Koszt za wynajem pokoju w hotelu Bvlgari Szanghaj został podzielony na 40 osób, a koszt wypożyczenia białego Ferrari na jeden dzień – na 60 osób. Ale nie tylko tak luksusowe dobra trafiały do podziału. Członkinie grupy wymieniały się też – także wypożyczoną – designerską torebką tak, aby każda mogła „zabłysnąć” nią w trakcie randki z ukochanym., a nawet zrzuciły się na używane rajstopy marki Gucci, którymi następnie też się wymieniały. Lizhonger porównał „Shanghai Female Socialite” do serwisu oferującego luksusowe zakupy grupowe. Po tym, jak do sieci wyciekły zapisy rozmów z grupy, zrobiło się o niej bardzo głośno. Z jednej strony użytkowniczki są krytykowane za udawanie i sztuczne nadmuchiwanie swojej popularności, z drugiej – krytykowane są mechanizmy rządzące w sieci, a szczególnie na Instagramie. Tym bardziej, że udawania bogatych okazuje się opłacalne. Zdjęcie w hotelu Ritz lub za kierownicą białego Ferrari – nawet jeśli nie przejechałeś nim nawet 100 metrów – pozwala zgromadzić tysiące polubieni i nowych obserwujących. A liczba followersów ma wymierne przełożenie na zarobki influencera. Im więcej fanów, tym większe stawki za zdjęcie. Firma HopperHQ opublikowała zestawienie najlepiej zarabiających gwiazd Instagrama w 2019 roku. Pierwsze miejsce zajęła Kylie Jenner, którą w momencie tworzenia raportu obserwowało 141 mln użytkowników. Za jeden wpis na swoim profilu Jenner zgarniała 1,266 mln dolarów. Na podium znalazła się także Ariana Grande – 160 mln obserwujących i 996 tys. dolarów za post, oraz Cristiano Ronaldo – 176 mln obserwujących i 975 tys. dolarów za wpis.
Żyjesz w luksusie? Masz więcej robaków niż biedni! Nie uwierzysz, gdy przeczytasz dlaczego
Nowe badania potwierdzają teorię „efektu luksusu”, zgodnie z którą bogatsze dzielnice odznaczają się większym zróżnicowaniem biologicznym. Tak naprawdę nigdy nie jesteś w domu sam.
Nawet wtedy, kiedy wydaje ci się, że możesz nacieszyć się paroma chwilami błogiej samotności, masz w domu więcej malutkich lokatorów niż się może wydawać – przypomina entomolog Misha Leong. - Większość swojego czasu ekolodzy spędzają na studiowaniu dalekich egzotycznych miejsc. Rzadko kiedy myślimy o dzikiej naturze, którą mamy w naszych domach – zauważa Leong, pracownik naukowy ze stopniem doktora z California Academy of Sciences. – Tak naprawdę w pomieszczeniach również jesteśmy otoczeni dziką przyrodą, zwłaszcza insektami. Nowe badania wykazują, że w bogatszych domostwach mieszka więcej typów stawonogów – do których należą insekty i pająki – niż w tych mniej zamożnych. Choć Amerykanie uwielbiają otwarte przestrzenie, coraz więcej czasu spędzają w zamknięciu– około 90 procent czasu, jak wynika z nowych oszacowań. A naukowcy wiedzą stosunkowo niewiele o ekologii siedlisk, które stworzyliśmy sami dla siebie. Badania z 2003 roku wykazały, że zamożne dzielnice mają większą różnorodność wegetacyjną niż te biedniejsze – zjawisko to ekolog Ann Kinzig nazywa „efektem luksusu”. Od tej pory naukowcy bardziej zagłębiają się w efekt luksusu i badają, w jaki sposób dochody indywidualnych mieszkańców i całych dzielnic wpływają na różnorodność biologiczną. Insekty są wśród nas Leong i inni naukowcy chcieli jednak zbadać efekt luksusu w domowych warunkach. Jako część większego projektu o domowych stawonogach, naukowcy zebrali próbki w 50 losowo wybranych domach z Raleigh w Karolinie Północnej, które reprezentowały przekrój ekonomiczny regionu. - Nie zaglądaliśmy do szuflad czy szaf w poszukiwaniu sekretów – żartuje Leong – ale spędziliśmy dużo czasu na kolanach w poszukiwaniu owadów. Zebranie próbek w jednym pomieszczeniu zabierało im około pół godziny. Naukowcy nie liczyli całkowitej liczny stawonogów w domu, jedynie liczbę obecnych gatunków. Średnio każdy dom gościł 61 odmiennych rodzin stawonogów – niektóre z nich mogły w środku przeżyć nawet całe życie. Badania opublikowane 2 sierpnia w czasopiśmie naukowym Biology Letters, wykazały, że w bogatszych domach żyje średnio sto typów stawonogów, z kolei w mniej zamożnych domach 50 – nawet jeśli bierze się pod uwagę również powierzchnię domu. Choć przyczyny tej zależności są nieznane, mogą mieć związek z tym, że bogatsze domy z reguły mają większe podwórka z większą liczbą gatunków roślin, co z kolei może prowadzić do większej liczby stawonogów. Ubogie w naturę - To badanie jest częścią zupełnie nowego świata ekologii miasta – wyjaśnia Jeff Ackley, pracownik naukowy zajmujący się ekologią miasta na Arizona State University, który nie brał udziału w badaniu. Takie badania są „budowaniem nowego spojrzenia na miasta”, które obejmuje nie tylko tereny otaczające nasze domy, ale i ekosystemy wewnątrz domów – dodaje. Ackley postrzega nowe odkrycia również jako temat dotyczący sprawiedliwości społecznej. – Niektóre dzielnice są zubożałe nie tylko pod względem finansowym, ale i różnorodności biologicznej – tłumaczy. Przykładowo, istnieją badania wskazujące na to, że przebywanie w bliskości z naturą może poprawić zdrowie fizyczne i psychiczne. Na koniec, na wypadek nagłej potrzeby odkurzenia swojego domu w celu pozbycia się niewidocznych małych mieszkańców, Leong dodaje na pocieszenie: „Wiele gatunków jest całkowicie nieszkodliwych; nawet domy, które wydawały się zupełnie czyste, zamieszkiwane były przez mnóstwo insektów”.
"Nie ufam temu całemu «luksusu»”. Felieton Igora Zalewskiego
Luksus w podróży? Jest jak kawa, której aromat obiecuje więcej, niż daje smak. Sugeruje dużo, a potem jest białym szlafrokiem i jednorazowymi kapciami
Oczywiście mój sceptyczny stosunek do luksusu bierze się pewnie stąd, że jestem za biedny, żeby doświadczyć jego prawdziwego oblicza. Bo zdarzało mi się bywać w miejscach, które wymachują de luxem jak sztandarem, stroją się w ileś tam gwiazdek i epatują kuszącymi słówkami takimi jak spa czy resort. I za każdym razem czułem się rozczarowany – trochę tak jak wtedy, gdy na ulicy spotyka się znaną seksbombę bez makijażu i w dresie – i to ma być niby ona? Niech się kobieta weźmie w garść i nie zawraca głowy. Luksusowość – w jej odsłonie dla klasy średniej, a taką tylko znam – jest przede wszystkim pretekstem do podwyższenia ceny. To taki niepisany układ: my pogłaszczemy i dopieścimy wasze aspirujące ego, a wy w zamian zapłacicie więcej za coś, co nie jest tyle warte. A ponieważ aspirujących jest całkiem wielu, w tych luksusowych miejscach bywa tłoczno, a to oznacza jedno – one tak naprawdę nie są luksusowe. Chodzi jednak o to, żeby sztucznym blichtrem namieszać nam, szarakom, w głowach, które mają zostać onieśmielone i dojść do wniosku, że oto obcują z najprawdziwszym Wielkim Światem, takim jak z Dynastii. W miejscu luksusowym – takie je sobie wyobrażam – przede wszystkim powinno być pusto. Tłum to antyteza wygodnego życia. Tłum oznacza konkurentów próbujących capnąć ten sam łakomy kąsek, który ty właśnie upatrzyłeś. Wielu ludzi to korki, kolejki i czekanie na swoją kolej. Weźmy takie zabiegi spa, które rozpleniły się po świecie jak króliki w Australii i same w sobie próbują nam przedstawić się jako coś nieosiągalnego i wyrafinowanego, a jak wiadomo, króliki australijskie takie nie są. Fundnąłem kiedyś mojej żonie weekend w takim „luksusowym” spa, gdzie na dzień dobry powiedziano jej, że skoro jest sama, to niech nie siada na drugim łóżku w swoim pokoju, żeby nie trzeba było zmieniać pościeli. No dobra, można powiedzieć, że to polska prowincja. Sam jednak byłem w spa we Francji i to takim wypasionym. Wtedy raz w życiu miałem nadzieję, że wreszcie poliżę prawdziwego luksusu. Nic z tego. To też był fabryczny przerób klientów. Moje zabiegi były wyliczone co do minuty, a kiedy się kończyły, to grzecznie, bo grzecznie, ale mnie przeganiano, bo następni już czekali i piszczeli z niecierpliwości, żeby położyć się do wanny z hydromasażem, którą ja dopiero opuściłem. To była linia produkcyjna, a nie żaden luksus. Myślę, że w tym lśniącym spa grzybicę można było złapać równie łatwo, jak na publicznym basenie osiedlowym. Ale za to torbę na drobiazgi otrzymaną w recepcji można było zabrać ze sobą do domu. Więc ją mam i służy mi teraz jako torba plażowa, a ja dzięki niej zadaję szyku. Bardzo szpanersko wygląda. Na koniec dość prosta zasada Zalewskiego: poziom luksusu jest odwrotnie proporcjonalny do liczby ludzi, którzy chcą z niego skorzystać. Masówka i wyrafinowanie mają się do siebie jak pięść do nosa. Dużo ludzi oznacza dużo resztek, a to oznacza dużo much w okolicy. Niezbyt to światowe. Jest też pewien niezawodny sposób na przetestowanie luksusowatości miejsca, w którym jesteście. Poproście na śniadanie o jajko na miękko. To jest wyzwanie, któremu sprostają tylko nieliczni! Igor Zalewski
Katamarany - luksus i wygoda. Czym różnią się od innych jachtów?
Katamarany to obietnica luksusowej podróży i niesamowitych wrażeń podczas rejsu. Wyróżniają się spośród innych jachtów swoimi rozmiarami oraz bogatym wyposażeniem pokładowym i nawigacyjnym. Kto raz spróbował żeglugi na katamaranie, z pewnością nie zamieni jej na nic innego!
Artykuł sponsorowany Luksus, wygoda i prestiż rejsów na katamaranie W porównaniu ze zwykłymi jachtami powierzchnia katamaranu jest naprawdę imponująca. Pozwala na wygodne przemieszczanie się zarówno na pokładzie, jak i pod pokładem, co zdecydowanie ułatwia wypoczynek. Katamarany mają na tyle duże rozmiary, że są w stanie pomieścić kilkanaście osób, jednocześnie gwarantując komfort całej załodze. Na katamaranie znajduje się zazwyczaj kilka dużych kabin osobowych, kilka łazienek, przestronny salon z kuchnią, czy elegancki kokpit spełniający funkcję swoistego tarasu. To sprawia, że każda z osób, jeśli tylko chce, może cieszyć się chwilami prywatności, ciszy i spokoju. Niektóre katamarany wyróżniają się również bogatym wyposażeniem pokładowym, gustownym designem oraz eleganckimi meblami. Aby sprawdzić i dowiedzieć się więcej na temat ekskluzywnych katamaranów oraz ich wyposażenia, warto poznać oferty wyszukiwarek czarteru jachtów, np. Yachtic.com. Znajdziemy tutaj dokładne opisy i zdjęcia wszystkich modeli dostępnych do czarterowania. Popłyń komfortowo na katamaranie! Kolejnym aspektem wyróżniającym katamarany jest komfort pływania jaki gwarantują podczas rejsu i nie odnosi się to jedynie do warunków “hotelowych” panujących na jachcie. Katamarany są bardzo stabilne, poruszają się w płynny sposób po wodzie, a przechyły nie są, aż tak bardzo odczuwalne dla członków załogi. Podczas silnych podmuchów wiatru katamarany nie przechylają się na boki, a jedynie unoszą się w górę i w dół na wzburzonym morzu. Z tego powodu, osoby cierpiące na chorobę morską mogą cieszyć się na nich lepszym samopoczuciem i przyjemniejszym rejsem. Odkryj piękne zakątki pływając katamaranem Znaczącym plusem podróży na luksusowym katamaranie w porównaniu np. z innymi dużymi jachtami jest ich niewielkie zanurzenie (nie mają one głębokiego kila, które pozwala na podpływanie znacznie bliżej płytkich brzegów i w głąb urokliwych zatoczek). Dzięki temu jesteśmy w stanie urozmaicić swoje wakacje i spędzić czas nie tylko w popularnych portach, ale również w uroczych dzikich zakątkach. Zrezygnujmy z odwiedzania znanych kurortów, wynajmijmy katamaran poprzez wyszukiwarkę czarteru jachtów online i cieszmy się wakacjami, jakich jeszcze nigdy nie przeżyliśmy. Wiatr w żagle — rejs i sterowanie katamaranem W odróżnieniu od standardowych jachtów katamarany często są szybsze — posiadają dwa mniejsze kadłuby, które stawiają mniejszy opór, od jednego większego kadłuba standardowego jachtu. Nawet przy słabym wietrze rozwijają większe prędkości, niż jachty jednokadłubowe, co wpływa na sprawne przemieszczanie się między portami. Katamarany konstruowane są obecnie głównie z myślą o wygodzie załogi i miłym spędzeniu wolnego czasu, co jednak nie znaczy, że nie są one pełnoprawnymi jednostkami pływającymi na których posmakować można żeglarskich emocji. Zasady nawigowania, obsługa osprzętu i zastosowane rozwiązania w zakresie wyposażenia nie odbiegają znacząco od tego czego można doświadczyć na jachcie jednokadłubowym. Pomimo swoich sporych rozmiarów ich konstrukcja oraz dwa, niezależne silniki, pozwalają z łatwością manewrować katamaranem w ciasnych miejscach. Rejs katamaranem to wspaniały pomysł na spędzenie wakacji. Pozwala wyruszyć na bajecznie kolorowe wody, cieszyć się relaksem ze znajomymi w niezwykle komfortowych warunkach oraz daje możliwość obcowania z typowo żeglarskimi zagadnieniami z zakresu nawigacji i obsługi jachtu. Tutaj każdy znajdzie coś dla siebie — obojętnie, czy szuka ciszy i spokoju pośród fal, ekscytujących wycieczek i morskiej przygody, czy szalonych spotkań towarzyskich w gronie najbliższych.
Dla każdego to pojęcie jest zupełnie czymś innym. Podróżniczka, fizyk, fotograf - co jest dla nich luksusowe?
Zobacz, czym jest dla Janiny Ochojskiej, Elżbiety Dzikowskiej, czy dla profesora Aleksandra Wolszczana
Tomasz Gudzowaty:"Luksus jest przeciwieństwem pospolitości. Luksusem jest samo życie, jeśli nie rozmieniamy go na drobne." Aleksander Wolszczan: "Luksus to sytuacja, w której mam wrażenie, ze czuje się świetnie pod każdym możliwym względem, jaki mogę sobie wyobrazić" Krzysztof Wielicki: "Luksusem będzie mając 80 lat, czuć się jak 30-latek", "Luksus to też poczucie, że zrobiło się w życiu coś ważnego" Janina Ochojska: Nie wiem, czy można to nazwać luksusem, ale przed każdą podróżą sprawdzam przystosowanie do niepełnosprawności, które są możliwe nawet w skromnych warunkach. Ostatnio byłam na Filipinach i na Bantayan (gdzie jest misja PAH) mieszkałam w skromnym hoteliku (betonowa podłoga, drewniane łóżka), ale zrobiono proste podjazdy z poręczą, a pod prysznic wstawiono krzesło. Więcej nie trzeba. Moim „luksusem” są spotkania z ludźmi – ostatnio podróżuję tylko w związku z moją pracą w PAH (na wakacjach nie byłam od kilku lat) – możność poznania ich życia, nękających ich problemów, wreszcie zobaczenia efektów naszej pracy, to największa radość. Elżbieta Dzikowska: W takim potocznym sensie nigdy nie miałam z nim w podróży do czynienia, ale nie ukrywam, że jeżeli mam do wyboru gorsze lub lepsze warunki - to wybieram lepsze. Na ogół są jakie są, potrafię dostosować się do każdych. Najważniejsze jest dla mnie - i to prawdziwy luksus! - zrealizowanie celu podróży, bo nigdy nie wyjeżdżam w ciemno, zdarzy się, co się zdarzy, aczkolwiek uwielbiam atrakcyjne zaskoczenia, odkrywanie czegoś, czego nie dowiedziałam się jeszcze z książek, z internetu. Luksus - to także spotkanie ciekawych, inspirujących , życzliwych bywa że pomocnych ludzi. Właściwie, wszystko co udało mi się zobaczyć i przeżyć na świecie to dla mnie, osoby wywodzącej się z prowincjonalnego , podlaskiego miasta, z raczej ubogiej rodziny, jest luksusem. Dziękuję za to losowi.
3% Polaków pozwala sobie na takie wakacje. Czy rzeczywiście są tak luksusowe?
Luksusowe wakacje - właściwie co to znaczy? Traveler przeprowadził śledztwo!
Mam wrażenie, że to słowo mnie prześladuje. Bo wszystko, zwłaszcza wakacje, muszą być teraz luksusowe. Postanawiam więc sprawdzić, co ono naprawdę oznacza i czy nie jest przereklamowane. Według danych firmy Nielsen Polska na luksusowe wakacje (minimum 6,5 tys. zł wydanych na osobę) pozwala sobie jedynie 3 proc. Polaków. Niewiele. Ale można przypuszczać, że grupa ta będzie się powiększać. Nie tylko dlatego, że społeczeństwo staje się coraz bogatsze. Równie ważny jest fakt, że szybko rośnie grupa tzw. aspirujących, do której zalicza się także tych, którzy odkładając na wyjątkowe wakacje, skłonni są do poświęceń w codziennym życiu. Wedle staropolskiej zasady „zastaw się, a postaw się”. Jednak dla wielu pracujących po 12 czy 14 godzin na dobę wysoko wykwalifikowanych pracowników korporacji, wybitnych artystów czy sportowców wypoczynek adekwatny do ich wysokiej pozycji społecznej i stylu życia jest czymś absolutnie naturalnym. Święty spokój – Nie wyobrażam sobie wakacji bez pięciogwiazdkowego hotelu nad lazurowym morzem, bez leżenia na białym piasku, rewelacyjnych kolacji przy świecach i drinków z palemką. Nie po to haruję przez cały rok, żeby potem nocować w jakiejś norze czy żałować na dobre jedzenie – mówi Anna Domoradzka, menedżerka. Ale zaraz potem dodaje: – Trzeba wiedzieć, za co się płaci. Bo są rzeczy warte dużych pieniędzy, ale też sporo takich, za które się zwyczajnie przepłaca. Trzeba na to bardzo uważać. Pytam więc, co naprawdę jest warte dużych pieniędzy w podróży. – Luksusowy wypoczynek to podróż skrojona na miarę, w czasie której możemy poczuć się wyjątkowi. Składa się na to: wygodny transport, najlepiej bezpośrednie połączenie w klasie biznes. Komfortowe zakwaterowanie – najlepiej, jeśli będzie to hotel w spokojnej okolicy, z fantastycznymi widokami. Wysoka jakość serwowanych posiłków i świetna obsługa, która dba o każdy szczegół – twierdzi Magda Plutecka-Dydoń z biura podróży Neckermann Polska. I daje przykłady: – Joga z trenerem, medytacje, bogate pakiety wellness, kurs sushi, kursy sportów wodnych, relaks w znakomitym spa, nurkowanie, windsurfing, wizyty w najlepszych restauracjach czy wreszcie show cooking, w którym kucharz przygotowuje wyrafinowane dania na naszych oczach. Luksusem może być też lot dreamlinerem, w którym prześpimy się na idealnie rozłożonym fotelu. Albo opieka osobistego kamerdynera, który jest na każde zawołanie (popularne np. na Malediwach). Ale też: lot helikopterem nad dżunglą amazońską czy przejażdżka na słoniu w dwumetrowych trawach Nepalu. Niekoniecznie bardzo wygodna. Za to zapewniająca zachwyt znajomych po powrocie. Elitarne wymagania – Zamożni klienci zwykle pytają o all inclusive, spa, spokojną okolicę i… czy mogą liczyć na dobre, zagraniczne alkohole – zdradza Radomir Świderski z biura turystycznego Rainbow Tours. – Coraz częściej mamy też do czynienia z miłośnikami pewnych marek, uważanych za elitarne. Wśród klientów biura są tacy, którzy od lat wypoczywają tylko w pięciogwiazdkowych hotelach konkretnej sieci. Płaci się też za elitarność. Luksusowe miejsce to takie, w którym nie zobaczymy zbyt wielu rodaków. Często na końcu świata, na który niełatwo dotrzeć. Albo też takie, na którym jesteśmy całkiem sami (z wyjątkiem obsługi spełniającej nasze marzenia). Co zdarza się na małych wyspach czy wulkanicznych atolach na Pacyfiku, Karaibach czy Oceanie Indyjskim. Luksus musi mieć walor nowości i świeżości, a tym wciąż można się pochwalić. Według statystyk jedynie dwa procent Polaków było kiedykolwiek poza Europą. – Pojęcie wakacji de luxe cały czas się zmienia. Tak samo jak modne kierunki. Kiedyś luksusowe wydawały się wyjazdy do Egiptu, Grecji, Bułgarii czy na Wyspy Kanaryjskie. Dziś zamożniejsi klienci pytają o RPA, Kubę czy Sri Lankę. Oczywiście ośrodki z górnej półki można znaleźć w każdym z tych krajów. Chodzi raczej o modę i właśnie elitarność – mówi Radomir Świderski i dodaje, że oferta wyjazdów „Egzotyka de luxe” szybko zdobyła sobie spore grono miłośników. I grupa ta wciąż rośnie. Magda Plutecka-Dydoń z Neckermanna dodaje do tej listy: Zjednoczone Emiraty Arabskie, Seszele, szwajcarski kurort Gstaad, Lazurowe Wybrzeże we Francji, Malediwy i Dominikanę. Już same nazwy brzmią egzotycznie, magicznie wręcz. A to przyciąga jak magnes. Ale, jak się okazuje, luksusem może być nie tylko wyjątkowy standard hotelu czy spa. Coraz częściej zamożni klienci biur podróży są skłonni dobrze płacić za spokój i intymność. Stąd coraz większa popularność tzw. hoteli tylko dla dorosłych, a więc takich, do których nie są wpuszczane rodziny z dziećmi. Rozkrzyczanymi – należy dodać. W ostatnim czasie Neckermann Polska zanotował 20-procentowy wzrost sprzedaży takich ofert. Sąsiad musi wiedzieć Podróż w takie wyjątkowe miejsce to wydatek nawet 20 tys. zł na osobę za 10–14 dni wypoczynku, a więc nierzadko nawet 100 tys. zł za całą rodzinę. Siłą rzeczy nie jest to oferta skierowana do mas. Dlaczego warto płacić tak duże pieniądze? Zdaniem Marzeny Mróz, redaktor naczelnej polskiej edycji magazynu Business Traveller, dla wielu Polaków jest to swego rodzaju „kupowanie marzeń”: – Bardzo ważne jest to, żeby sąsiad wiedział o naszych superwakacjach. Żeby miał świadomość, że mieszka obok osoby wyjątkowej i bogatej, która może sobie na taką ekstrawagancję pozwolić. To kwestia prestiżu i podkreślenia społecznego statusu. Jest w tym nieco snobizmu. Marzena Mróz większość z modnych kierunków odwiedziła w ostatnich latach służbowo. I jak przyznaje, zwykle za wysoką ceną szła bajeczna jakość wypoczynku: „naprawdę widać było, za co się płaci”. Największe wrażenie zrobił na niej słynny Burdż al-Arab w Dubaju, najbardziej wypasiony hotel na świecie, który nazywany jest „świątynią luksusu”. Ale też wnętrza hotelu Belles Rives na południu Francji, utrzymanego w stylu art déco. Czy hotel Peninsula w Hongkongu – z widokiem na zatokę, po której pływają kolorowe dżonki, i „w którym wydaje ci się, że jesteś na płynącym luksusowym jachcie”. Każde z tych miejsc zachwyca przepychem wystroju, niezwykłą architekturą, atmosferą, no i własną legendą. Bo to również ma znaczenie. We wspomnianym Belles Rives bywali m.in. Rudolf Valentino, Ernest Hemingway, Miles Davis, Édith Piaf czy Paloma Picasso, a Scott Fitzgerald napisał bestsellerową powieść Czuła jest noc. Dubaj to ostatnio ulubione miasto wszelakiej maści miliarderów i celebrytów, którzy czas wolny spędzają w słońcu na sztucznych wyspach, na jachcie lub motorówce, ewentualnie grając w golfa czy tenisa. Znane twarze i niezwykłe historie budują prestiż, renomę miejsca. Są hotele, które goszczą koronowane głowy i takie, które uwielbiają gwiazdy sportu czy filmu. I nie omieszkają się tym pochwalić. Bo jest grupa klientów, którzy są w stanie naprawdę słono zapłacić za możliwość przespania się w łóżku, w którym wcześniej noc spędziła Sharon Stone, Alfred Hitchcock czy Charlie Chaplin. W najbardziej luksusowych hotelach i na plażach Marzena Mróz widziała polskich turystów: „Byli tacy, którzy na tle zblazowanych Amerykanów czy Niemców wyglądali zachwycająco: w znakomicie skrojonych ubraniach, uśmiechnięci, z dobrymi manierami”. Ale też takich, dla których taka podróż, jak mówi, była udręką: – To jest grupa ludzi, którzy stosunkowo niedawno dorobili się dużych pieniędzy i chcą je jakoś wydać. Nie zawsze wychodzi im to na dobre. Nieraz widziałam, jak się męczyli w ekskluzywnych hotelach czy restauracjach. Fatalnie ubrani i uczesani, nieznający języków ani lokalnych obyczajów. Nie wiedzieli, jak się zachować, jak obsłużyć windę czy toaletę. Czasem nie potrafili zamówić dań z karty. Wtedy lepiej postawić na inny luksus. Bo ten w podróży ma przecież wiele obliczy. Maciej Wesołowski
Architekci z Dubaju znów działają na wyobraźnię. Zbudują hotel, we wnętrzu którego powstanie... dżungla [GALERIA]
Las deszczowy na pustyni? To możliwe w Dubaju. Zobacz wizualizacje.
ZOBACZ GALERIĘ >>> Dubaj jest naj. Tu ma być najwięcej, najwyżej, najbardziej fantazyjnie... Cena nie gra roli. Nikogo już nie dziwi wyspa w kształcie palmy albo sztucznie naśnieżane stoki, gdy temperatura za oknem sięga nawet 50 stopni. Tym razem projektanci z Dubaju postanowili zaskoczyć nas jeszcze bardziej. We wnętrzu położonego na pustyni hotelu zamierzają posadzić… las deszczowy. Bujny i tropikalny. Wśród egzotycznych zarośli powstanie specjalna strefa wypoczynku, tak by goście hotelu mogli poczuć się, jak podczas wyprawy do Amazonii. Efekt mają potęgować fontanny, dźwięki i animacje. Szczyt wyobraźni Rosemont Five Star Hotel & Residences będą tworzyć dwie 53-piętrowe, szklane wieże. W jednej z nich zaaranżowanych zostanie 448 pokoi, w drugiej - 280 luksusowych apartamentów. We wnętrzach hotelu powstanie również planetarium oraz wizualizacje przedstawiające podwodny świat. Celem projektantów jest połączenie nowoczesnego designu i cyfrowej technologii ze światem przyrody. „Kto bogatemu…” Hotel powstanie w stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Planowany termin ukończenia prac? Rok 2018. Koszt inwestycji to, bagatela, 550 mln dolarów. Autorami tego projektu są architekci z pracowni ZAS Architects. Trzeba przyznać - fantazji im nie brakuje.
Luksus musi kosztować, ale nie warto za niego przepłacać. Poznaj listę wyjątkowych europejskich hoteli w 5 europejskich miastach, w których pięciogwiazdkowy standard jest gwarantowany w rozsądnej cenie.
Niektórzy TAK latają na Mazury. Mamy zdjęcia z wnętrza luksusowego samolotu [GALERIA]
Skórzane rozkładane siedzenia, barek, łazienka i nowoczesny system rozrywki pokładowej. Tak latają ludzie z grubymi portfelami. Dziennikarz Travelera miał okazję zaznać tego luksusu. I wylądował zachwycony.
To był krótki lot odrzutowcem LearJet 75. Z lotniska Chopina w Warszawie na otwarte niedawno lotnisko Olsztyn- Mazury podróż trwa zaledwie 35 minut. Za to w jakich warunkach! Samolot wyprodukowany przez Bombardiera ma świetnie wyciszoną kabinę, poza tym do dyspozycji 8 pasażerów jest nowoczesny system rozrywki pokładowej z indywidualnymi ekranami, na których można sterować m.in. muzyką. A na indywidualne zamówienie podróżni mogą zamówić katering i zapełnić barek. Start, lot i lądowanie idą w parze z wyposażeniem. Żadnego szarpania czy nieprzyjemnych turbulencji. I ta cisza. Tu załatwia się wielkie kontrakty, albo wypoczywa pomiędzy kolejnymi negocjacjami. Zasięg 3700 kilometrów pozwala dolecieć w każde miejsce w Europie bez międzylądowania. Cena samolotu: 14 mln dolarów. Wrażenia z portu lotniczego Olsztyn-Mazury? Nie ma obciachu. Czarna bryła kształtem nawiązująca do mazurskich domów zainspirowana żurawiami sprawia przyjemne wrażenie. Terminal o powierzchni prawie 7000 m2, jest w pełni klimatyzowany i przeznaczony do obsługi ruchu pasażerskiego na liniach krajowych i międzynarodowych oraz czarterach. Obecnie można stąd dolecieć do Krakowa i Berlina trzy razy w tygodniu. 17 czerwca 2016 zostanie uruchomione połączenie z Portu Lotniczego Olsztyn-Mazury do Monachium, a 18 czerwca odbędzie się pierwszy lot do Londynu. Zobaczcie: View oEmbed on the source website Tekst i zdjęcia: Krzysztof Stypułkowski​
"Absolutny śmieć też może być luksusem". Rozmowa z profesorem Bralczykiem
Rozmowa o wyższości kawioru nad kaszanką. Albo odwrotnie. Prof. Jerzy Bralczyk opowiada, czym jest luksus, jak pojmowaliśmy go na przestrzeni lat i co decyduje o tym, czy mamy do czynienia z towarem luksusowym czy nie.
Hanna Gadomska: Panie Profesorze, co to jest luksus? Jerzy Bralczyk.: Luksus kojarzy mi się z możliwością, jak najmniej ograniczonego wyboru. „Stać mnie na taki luksus” – tak mówimy czasami i to rozumienie jest mi chyba najbliższe. To nie jest tylko kwestia finansowa. Można mieć przecież luksus swobodnego sumienia czy dobrego samopoczucia, luksus braku winy, luksus braku konieczności zaangażowania politycznego. Paradoksalnie luksusem może być to, że człowieka „stać na to”, żeby być ubogim w społeczeństwie, które dąży do jak największej zamożności. Luksusem jest korzystanie z wolnego czasu, ale nie wtedy, kiedy jest się skazanym na ten wolny czas. Jest więc możliwością wyboru: mogę kupić najdroższy zegarek i absolutny śmieć. Niczym nie jestem ograniczany, ani opinią ludzi, ani moim zasobem finansowym, ani nawet przymusem wewnętrznym. Czyli luksus można zastąpić słowem wolność? Z całą pewnością wolność może być luksusem. Czy luksus jest wolnością? Jakimś kawałkiem wolności pewnie. Luksus to znaczy móc więcej niż człowiek musi. A nawet więcej niż chce. Po prostu może sobie pozwolić. Można być w opresji finansowej, ograniczeniu finansowym, a to ograniczenie to jest właśnie brak luksusu. Również kiedy środowisko wymaga, żebym jeździł Maserattim i niczym innym nie mogę, to to już nie jest luksus. Ale ten samochód przecież nie przestaje być luksusowy. Ciągle ma skórzaną tapicerkę, jest szybki. Sekret w tym, że luksusowe są rzeczy trudniej dostępne. Czy naprawdę czarny kawior jest smaczniejszy od kaszanki? No przecież nie! Czy drogie pantofle są wygodniejsze od moich kapci? Nie! Ale ja nie mogę przyjść na uniwersytet w kapciach, nie mogę tu siedzieć w dresach - na ten luksus mnie nie stać. Niedostępność jest w jakimś sensie rdzeniem luksusu. Zastanawiam się, co w luksusie jest snobistyczne, a co, powiedzmy, prawdziwe? Rzecz w tym, czy luksus jest pojmowany relacyjnie czy inherentnie. Czy to jest tak, że trzeba mieć poczucie luksusu, czy też luksus jest obiektywnie mierzalny. Czy luksus mieści się w mojej głowie, czy w tym przedmiocie. Przecież mówimy „artykuł luksusowy” i nie odwołujemy się do subiektywnych wrażeń. Mam na myśli elegancki jacht, brylant, dobre cygaro. O, cygaro to ja lubię! Co decyduje o tym, że coś jest obiektywnie luksusowe? Wierzę w to, że specjaliści (śmiech). Są pewne kryteria. Liczba karatów jest do zmierzenia, czasami szybkość, osiągi są mierzalne. Inne rzeczy wiążą się z unikatowości, np. bardzo krótkie serie albo dzieło nieżyjącego już mistrza. Inne rzeczy staja się luksusowe ze względu na opinię. To jest trzecie rozumienie. Pierwsze to moje wyobrażenie, poczucie luksusowości: zawsze chciałem mieć dobry fotel, w końcu mogę sobie na niego pozwolić, luksus. Drugie, powiedzmy „obiektywne”, to ręcznie wykonany fotel z dobrej skóry, a trzecie to to, że inni widzą, że ja w tym fotelu siedzę. To już kwestia prestiżu. I podziwiają, ale też zazdroszczą, bo nie mogą sobie pozwolić na taki luksus. Pojawia się zgrzyt. Więc luksus niezupełnie jest czymś pozytywnym. U nas przez wiele lat luksus miał konotacje mniej pozytywne. Kojarzył się z wystawnym trybem życia, z arystokracją lub burżuazją, a socjalistyczny punkt widzenia tego raczej nie dopuszczał. Luksusowość zaczęła mieć przełożenie na status społeczny. Często wiązano go ze złym stylem, bo luksus oznaczał dobra, które nie miały charakteru duchowego. Błyszczały, ale były puste w środku. Jest takie słowo: glamour. Mieści się w nim negatywny osad słowa „luksus”. Panie Profesorze dziękuję za rozmowę. Życzę Panu tej możliwości wyboru, luksusu. Dziękuję. O! Już wiem, co to jest luksus. To Wielki Gatsby.
Zamieszkałam na pierwszym w Polsce glampingu, wytarzałam się w lawendzie, oddałam masażom nad jeziorem. I już wiem: luksus nie musi oznaczać przepychu
Słoneczny poranek. Wychodzę z namiotu. W piżamie, choć mogłabym i bez niej. Dookoła żadnych ludzi, żadnych domostw, tylko przestrzeń i przyroda. Czuję się trochę jak w Afryce, tyle że zamiast sawanny są łąki, a zamiast ryku lwów słychać rżenie koni; w dali pasą się klacze ze źrebakami. Za nimi jezioro. Nie zamierzam się nigdzie spieszyć. W końcu jest sobota, a ja jestem na Mazurach. Dokładnie na ich granicy z Warmią i Pojezierzem Iławskim, koło Morąga, w pobliżu miejscowości Ględy, w Glendorii, czyli na pierwszym w Polsce glampingu. Yyy…? Spokojnie, też nie wiedziałam, co to ostatnie znaczy. W końcu my, prawdziwi globtroterzy, niestrudzeni wędrowcy, wieczni włóczykije, brzydzimy się luksusem w podróży. A glamping to kemping w wersji glamour, czyli luksusowy biwak. Przed wyjazdem zrobiłam reaserch na temat nowego zjawiska. Popularny zwłaszcza w Afryce i Ameryce Północnej. Zamożni turyści pragną być jak najbliżej natury, nie chcą rezygnować jednak z dizajnerskich mebli, miśnieńskiej porcelany i prywatnej łazienki. Dla mnie „luksusowy kemping” to oksymoron, jak „zimne ognie” czy „ciepłe lody”. Zresztą zaraz okaże się, czy ta cała Glendoria to rzeczywiście fajerwerki, czy raczej bezkształtny ulepek. Do Ględ dotarłam dopiero w środku nocy. Wszystko dlatego, że nieopatrznie po drodze wstąpiłam na kolację do Starej Szkoły. To pensjonat w okolicach Wzgórz Dylewskich, urządzony w dawnej pruskiej szkole z 1890 r., kultowe miejsce dla wszystkich smakoszy i innych znawców kulinariów. Do tej pory myślałam, że się do nich nie zaliczam (zbyt wiele rzeczy mi smakuje!). A jednak skręciłam do Wysokiej Wsi i poszukałam budynku z czerwonej cegły. Wszystko przez koleżankę prowadzącą portal o jedzeniu. Nie mogła się nachwalić – że produkty eko i regionalne, a kuchnia na światowym poziomie (córka właścicieli skończyła jedną z najlepszych szkół we Francji). Przykład? Sushi z mazurskich ryb – lina, okonia, sielawy, pstrąga. Tarta z liśćmi buraka z ogrodu. Menu każdego dnia inne. Potwierdzam, że jedzenie pyszne, właściciele gościnni i – co ważne – umiejący o kuchni opowiadać z pasją. Nic dziwnego, że odwiedzają ich zarówno celebryci, jak i wybitni naukowcy. Na przykład za godzinę ma tu przyjechać profesor piszący o etykiecie przy stole… Chyba nie jestem gotowa na takie spotkanie, zwłaszcza w pruskiej szkole. Nie w piątek wieczorem, nie na Mazurach. Teraz chcę się wyluzować. Ziołowa kąpiel na pobliskim glampingu w Ględach. (Fot. Filip Klimaszewski) Śniadanie w stodole W namiocie w Glendorii czekało na mnie wielkie łóżko z moskitierą rozciągnięte na dwóch brzozowych balach. A także sekretarzyk do pisania listów (antyk jak nic!), stolik z dwoma rzeźbionymi krzesłami, lampy z afrykańskimi motywami, lodówka, a także łazienka z bieżącą wodą (dopiero następnego dnia odkryłam, że także ciepłą. Ech, te przyzwyczajenia z trekkingów w Kirgistanie…). Stała też koza i skrzynka porąbanego już drewna. Noc była dość chłodna, więc postanowiłam rozpalić sobie takie bezpieczne, ujarzmione ognisko tuż przy łóżku. Bo nie ma jak posiedzieć przy ogniu przed zaśnięciem! Dość trudno ogrzać tak dużą przestrzeń. Teraz o poranku próbuję jeszcze raz ocenić wielkość pomieszczenia. Spokojnie zmieściłby się tu pułk żołnierzy! No może mniej, ale rzeczywiście został kupiony od armii, dokładnie Bundeswehry. Nie przecieka, a dzięki brzozowemu rusztowaniu (zresztą bardzo stylowemu) jest stabilny i odporny na wichury. Mój jest dla trzech osób (oprócz dużego łóżka jest jeszcze jedno) i liczy z kilkanaście metrów kwadratowych. Szczerze? Te namioty to rewelacja! Dawna stodoła pełni w Glendorii funkcję i restauracji, i świetlicy (Fot. Filip Klimaszewski) Pora na śniadanie. Przebieram się z piżamy i idę przez łąki do stodoły, centralnego punktu Glendorii. Wysoki na kilka, jeśli nie kilkanaście metrów drewniany budynek, w którym zachowano dawne stropy i belki, dodano antresolę z biblioteczką, piec, bar, fotele, klimatyczne lampy. To coś między klubem, czytelnią i restauracją. Na talerzu naleśniki z truskawkami, przez otwarte wrota widać łąkę, las, miejsce na ognisko, basen. Jednym słowem sielanka. No i jakby tego było mało, z głośników sączy się mój ukochany Jaromir Nohavica! – Dzięki tej stodole jesteśmy pogodoodporni – śmieje się właścicielka i pomysłodawczyni Krystyna Lipska. Z wykształcenia jest psychologiem (czy stąd wie o najskrytszych potrzebach gości?), do niedawna była w zarządzie jednej z największych sieci handlowych w Polsce. Przyznaje, że Glendorię stworzyła, żeby samej się wyciszyć i wyleczyć z pracoholizmu, którego nabawiła się w Warszawie. Nie wiem jak jej, ale mnie udaje się to dość szybko. Co prawda mam jeszcze zryw, żeby w ramach obowiązków służbowych (tj. wyszukiwania ciekawych miejsc, by je potem opisać) zajrzeć do Morąga. A tam wypić kawę w odratowanym, a raczej wciąż odratowywanym zamku krzyżackim, przyjrzeć się armatom z wojny prusko-francuskiej z 1870 r., które stoją przed gotyckim ratuszem, oraz obejrzeć pałac Dohnów z XVI w. z barokowym zegarem słonecznym… Ale to tyle. Teraz czas na ciąg dalszy czystej przyjemności. Antyki i rusztowanie z brzóz. Wnętrze glampingowego namiotu. (Fot. Filip Klimaszewski) Lawendynki Mój następny cel to Lawendowe Pole koło Nowego Kawkowa. Gospodarstwo agroturystyczne, a dokładnie manufaktura zielarska, prowadzona jest – tak samo i Stara Szkoła, i Glendoria – przez uciekinierkę z wielkiego miasta. Joanna Posoch mówi, że zakorzenia się przez pracę, dlatego wymagająca doglądania, częstego pielenia i dużej cierpliwości lawenda była idealna. Widok fioletowej łąki sprawia, że od razu chwytam za aparat. Podchodzę bliżej, siadam na ławeczce między grządkami. Przypomina mi się Prowansja. Pole liczy pół hektara, ale i tak jest ponoć największą plantacją lawendy w Polsce. Wkrótce zbiory. Potrwają 10 dni (następne w sierpniu), uczestniczyć w nich będą także znajomi i wolontariusze. Każdy kwiatek ucina się nożyczkami wraz z pierwszymi listkami. Potem przez chwilę chłodzi w lodówce, by następnie wyciągnąć z roślin to co najlepsze. Choćby zapach. Joanna Posoch ze swojej lawendy robi olejki eteryczne, kremy, balsamy. Te umiejętności można zresztą nabyć na organizowanych tu regularnie warsztatach. Ale najpierw są lawendynki, czyli balanga kończąca lawendobranie. Oprócz klasycznych atrybutów każdej imprezy tu dochodzi możliwość wytarzania się w lawendzie (rama jednego z łóżek jest wypełniona po brzegi kwiatami) czy stąpania po dywanach z roślin w sieni drewnianego domu. Tu mieszka się bowiem nie w ceglanym domu czy dizajnerskich namiotach, ale w chacie z lat 30. przeniesionej bal po balu z Beskidu Niskiego. Joanna piecze na śniadanie orkiszowe bułeczki, które mogę zjeść z pomarańczową konfiturą lub polać różanym syropem. Jestem na diecie? W takim razie płatki owsiane z orzechami i cynamonem, słodzone hodowaną w gospodarstwie stewią. To roślinny słodzik – uwaga – zupełnie pozbawiony kalorii. Czy znalazłam się w raju? I gdy już wydaje mi się, że nic więcej do szczęścia mi nie potrzeba, dowiaduję się o mobilnym spa Madame la Mode. Prowadzi je Natalia Żyro, mieszkanka Nowego Kawkowa w drugim pokoleniu, profesjonalna masażystka i kosmetolożka. Ze specjalnym łóżkiem i potrzebnymi olejkami (a także czekoladą, miodem czy ziołami) przyjeżdża w wybrane miejsce od Olsztyna po Ostródę. Współpracuje także z Glendorią (dopiero teraz przypominam sobie, że jeden z namiotów miał na ganku dwie stylowe wanny, zaś w środku łóżko do masażu i nastrojowe tkaniny i lampki). W ofercie m.in. ajurwedyjskie rytuały, ziołowe kąpiele („poczuj miętę przez rumianek” dla dwojga), peelingi rozmarynowe, owocami dzikiej róży czy czarnuszką. – Nie ma jak zabieg na świeżym powietrzu, w naturze, nad jeziorem – zapewnia mnie Natalia. Zabiera na drewniany pomost, gdzie czeka już łóżko do masażu. Kładę się przykryta wyłącznie ręcznikiem i oddaję w ręce Natalii. Dookoła żadnych domostw, tylko przestrzeń i przyroda. Słoneczne popołudnie. Luksus. Lawendowe pole w okolicach Nowego Kawkowa i jego właścicielka Joanna Posoch. Zaraz lawendynki! (Fot. Filip Klimaszewski) Warto wiedzieć: Lawenda służy nie tylko do robienia eterycznych olejków, ale także jako przyprawa np. do pieczonej ryby czy twarożku No to w drogę: Glendoria - Ględy 45, 14-105 Łukta. www.glendoria.pl Cena trzyosobowego namiotu na tydzień – 1610 zł. Można też wybrać pokój pod dachem. Stara Szkoła - Wysoka Wieś 27, 14-100 Ostróda, www.dylewskie.pl Cena posiłku bez alkoholu 100 zł. Cena pokoju dwuoosobowego 240 zł. Lawendowe Pole - Nowe Kawkowo 11A, 11-042 Jonkowo. www.lawendowepole.pl Cena noclegu 50 zł Mobilne Spa - tel. 48 512 261 212, fb/MadameLaMode (także przez Glendorię). Cena masażu całego ciała 120 zł, masaż ajurwedyjski proszkami ziołowymi 200 zł. Położenie wybranych miejscowości.