Kontrowersyjny projekt, który rozsławił Świebodzin. Jezus do dziś przyciąga wiernych i turystów
Co rozsławia 20-tysięczne miasto Świebodzin? Jezus, oczywiście, a dokładnie – jego statua. Ogromna rzeźba, większa od słynnego monumentu Chrystusa Odkupiciela z Rio de Janeiro, jest zwieńczeniem dzieła ks. Zawadzkiego, który poświęcił swoje życie budowaniu, zarówno w sensie duchowym, jak i materialnym. Dzięki wielkiemu pomnikowi, miasto zyskało nie tylko ogólnopolską, ale także międzynarodową rozpoznawalność.
Spis treści: Opiekun miasta Coś więcej niż tylko atrakcja turystyczna Figura oparta na duchowym i technicznym fundamencie Jeden z największych pomników Chrystusa Jadąc autostradą A2 lub drogą ekspresową S3, nie sposób nie zauważyć białej, monumentalnej sylwetki, górującej nad płaskim krajobrazem ziemi lubuskiej. Ramiona postaci są rozpostarte w geście powitania, a na jej skroniach lśni w słońcu złota korona. To właśnie Figura Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata w Świebodzinie – manifestacja wiary na skalę, która budzi nie tylko podziw, ale także kontrowersje. Opiekun miasta Ogromna figura Jezusa znajduje się na przedmieściach Świebodzina, przy węźle Świebodzin Południe (zjazd z drogi ekspresowej S3). Zbawiciel stoi na wysokim wzniesieniu, zwracając się w stronę miasta w geście powitania, błogosławieństwa i opieki. Nieopodal znajduje się duży parking, punkt gastronomiczny i sklep z pamiątkami. Wejście na teren, gdzie znajduje się rzeźba, jest bezpłatne. Bez żadnych opłat można też zaparkować samochód. Do posągu bez problemu dotrą także ci, którzy podróżują transportem zbiorowym. Wielka statua jest oddalona od stacji PKP Świebodzin o około 1,5 km (w kierunku południowym). Coś więcej niż tylko atrakcja turystyczna Chętnych, chcących zobaczyć to imponujące dzieło, nie brakuje. Trudno się temu dziwić. Mówimy tu przecież o jednym z najwyższych posągów Chrystusa. Gigant ze Świebodzina przewyższa o 3 metry Chrystusa Odkupiciela z Rio de Janeiro lub o 6 metrów, jeżeli pod uwagę weźmie się także pozłacaną koronę. Pomnikowi Cristo de la Concordia z Boliwii ustępuje o 1,2 metra, ale z koroną jest wyższy o 1,8 metra. Gdy w 2010 roku pomnik został ukończony, całkowicie zmieniło się oblicze Świebodzina. Miasto, które wcześniej było znane tylko lokalnie, nagle zaczęło przyciągać dziesiątki tysięcy turystów, nie tylko z kraju, ale i ze świata. Wzmożony ruch turystyczny stał się impulsem pobudzającym lokalną gospodarkę. Wokół pomnika wyrosła infrastruktura turystyczna, a hotele, restauracje i punkty usługowe nagle zaczęły przeżywać oblężenie. Nie można jednak powiedzieć, że monumentalna Figura Jezusa Chrystusa Króla wszechświata powstała po to, by ściągnąć do miasta turystów. Centrum wiary Dla wielu jest to przede wszystkim ważne miejsce kultu religijnego. Teren wokół figury został zagospodarowany z myślą o zaspokajaniu potrzeb wiernych. Powstały tam stacje Drogi Krzyżowej i ołtarz polowy. Właściwie codziennie można spotkać tam katolików oddających się cichej modlitwie. Figura oparta na duchowym i technicznym fundamencie Jak narodziła się idea wzniesienia tak niezwykłego posągu? Pomysłodawcą i inicjatorem projektu był ksiądz prałat Sylwester Zawadzki – wieloletni proboszcz świebodzińskich parafii i kustosz Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Duchowny zasłynął jako budowniczy, zanim jeszcze pomyślał o wzniesieniu wielkiego monumentu. Wybudował cztery plebanie. Od podstaw wzniósł świątynie w Radnicy i Świebodzinie i rozbudował kościół w Lubinicku. Pomysł budowy pomnika zrodził się w jego głowie w 2001 roku. Cztery lata później dokonano zakupu odpowiedniej działki. Prace ziemne rozpoczęły się 21 maja 2005 roku. W pierwszej kolejności usypano wielki kopiec, na którym miała stanąć figura. Ciężkim sprzętem przez wiele miesięcy zwożono na miejsce tony gruzu, kamieni i ziemi, aż w końcu usypano sztuczne wzniesienie o wysokości 16,5 metra. Zespół twórców Wizję ks. Zawadzkiego przekuli w konkretny projekt najlepsi specjaliści. Autorem projektu artystycznego statui został Mirosław Patecki, a za wykonanie projektu konstrukcji nośnej i skomplikowanych obliczeń statycznych odpowiadał cały zespół konstruktorów, w skład którego weszli m.in. doc. Mikołaj Kłapoć i dr hab. inż. Jakub Marcinkowski z Uniwersytetu Zielonogórskiego. Sprawdzona technologia Na etapie projektu rozważano różne opcje w kwestii wyboru materiału i technologii wykonania. Początkowo, niczym Statua Wolności, konstrukcja miała być wykonana z blachy miedzianej. Rozważano też stal nierdzewną, ale ostatecznie zdecydowano się na technologię siatkobetonu, czyli betonu zbrojonego gęstą siatką stalową. Taki materiał charakteryzuje się dużą wytrzymałością przy zachowaniu stosunkowo niewielkiej grubości. Wspólne dzieło społeczności Przedsięwzięcie, którego wartość jest szacowana na ok. 6 milionów złotych, w całości zostało sfinansowane bez wsparcia ze strony państwa czy centralnych instytucji kościelnych. Pieniądze pochodziły z datków od parafian, mieszkańców Świebodzina, lokalnych przedsiębiorców i organizacji polonijnych, zwłaszcza ze Stanów Zjednoczonych i Kanady. Taki model finansowania sprawił, że od samego początku pomnik był dziełem całej społeczności. Ludzie ofiarowali nie tylko pieniądze, ale także swój czas, wiedzę, materiały budowlane i ciężki sprzęt. Kulminacja pięcioletniej budowy 6 listopada 2010 roku, przy użyciu jednego z największych dostępnych w Polsce dźwigów, rozpoczął się ostatni etap montażu – osadzenie na korpusie ramion i ważącej 15 ton głowy. 21 listopada, podczas Uroczystości Chrystusa Króla Wszechświata, nastąpiło oficjalne poświęcenie figury. Jeden z największych pomników Chrystusa Finalny rezultat imponuje do dziś. Sama figura mierzy 33 metry wysokości. Osadzona na głowie korona dokłada do tej wartości kolejne 3 metry. Kopiec, na którym ustawiono rzeźbę, wznosi na 16,5 metra. To przekłada się na łączną wysokość 52,5 metra. Rozpiętość ramion postaci wynosi natomiast 24 metry. Masę całej konstrukcji szacuje się na ponad 440 ton. Nie obyło się bez kontrowersji Od samego początku idea stworzenia pomnika powodowała niemałe tarcia. Projekt miał pokaźne grono zwolenników, ale nie brakowało też przeciwników. Później też nie obyło się bez kontrowersji. Pierwsza afera wybuchła w 2014 roku, po śmierci ks. Zawadzkiego. W maju serce duchownego zostało pochowane pod pomnikiem, co było działaniem nielegalnym. Cztery lata później ujawniono kolejne kontrowersje. Okazało się, że korona Chrystusa skrywa anteny nadające komercyjny sygnał internetowy. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Cuda Polski 2025 – przedstawiamy ostatnie nominacje, z województw mazowieckiego i lubuskiego
Finał plebiscytu na Nowe Cuda Polski zbliża się wielkimi krokami. Laureatów poznamy już za niespełna trzy tygodnie. Dziś po raz ostatni przybliżamy nominowanych. Jakie atrakcje mogą zwyciężyć w województwach mazowieckim i lubuskim?
Cuda Polski 2025 to kolejna edycja plebiscytu „National Geographic Traveler”. Najciekawsze, nieoczywiste miejsca z każdego województwa zostały nominowane przez redakcję, a zwycięzców wybierają internauci i czytelnicy drogą głosowania. Głos można oddać raz dziennie. W tegorocznym plebiscycie każde z 16 województw jest reprezentowane przez 3 kandydatów. Każde z miejsc ma szansę stać się Nowym Cudem Polski! Wyniki głosowania poznamy już 14 października, więc warto się spieszyć z głosowaniem. Przedstawiamy kandydatów z kolejnych województw. Przed wami mazowieckie i lubuskie. Cuda Polski 2025 – nominacje z województwa mazowieckiego Skansen Osadnictwa Nadwiślańskiego w Wiączeminie Polskim Szlak Doliny Wkry Szydłowiec Skansen Osadnictwa Nadwiślańskiego w Wiączeminie Polskim Muzeum Mazowieckie w Płocku posiada największą obecnie w Polsce kolekcję pamiątek po Olendrach, w tym meble, narzędzia i sprzęt gospodarski. Na terenie skansenu można zobaczyć m.in. dawny kościół ewangelicko-augsburski i typowe dla osadnictwa olenderskiego zabudowania gospodarskie wraz z wyposażeniem. Szlak Doliny Wkry Szlak wodny i rekreacyjny prowadzi przez lasy, łąki i parki nad Wkrą. Można tam pływać kajakiem, wędkować i spacerować wśród koron drzew. Park Doliny Wkry w Pomiechówku oferuje edukację i zabawę. To propozycja dla całej rodziny. Szydłowiec Miasto z renesansowym zamkiem, rynkiem i kościołem św. Zygmunta. Znajduje się tu kolekcja ludowych instrumentów i opowiadana jest legenda o Białej Damie. Otaczają je zalew i piękna przyroda. Czas płynie tu wolniej, a odpoczynek jest prawdziwy. Cuda Polski 2025 – nominacje z województwa lubuskiego Zamek w Międzyrzeczu Wał Zielonogórski Zespół pałacowo-parkowy w Żaganiu Zamek w Międzyrzeczu Zbudowany w XIV wieku z rozkazu Kazimierza Wielkiego, pilnował zachodnich granic Polski. Dziś to atrakcja turystyczna z bogatą historią i malowniczym położeniem. Znajduje się przy zbiegu rzek Obry i Paklicy. Ciekawy punkt na trasie historycznej. Wał Zielonogórski To najwyższe wzniesienie zachodniej Polski, z ponad 400 km szlaków pieszych. Ze szczytów widać Karkonosze, a lasy sprzyjają nordic walkingowi. Region idealny dla aktywnego wypoczynku. Nieskażona przyroda i panoramy zachwycają każdego wędrowca. Zespół pałacowo-parkowy w Żaganiu Barokowy pałac otoczony rozległym parkiem krajobrazowym to oaza spokoju i zieleni. Przez park przepływa rzeka Bóbr, a historia obiektu sięga czasów średniowiecza. Miejsce doskonałe na spacer lub piknik. Łączy naturę z historią. Kliknij w poniższy baner, by oddać głos na swoich faworytów: Źródło: National Geographic Polska Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
CNN zachwyca się „polską Toskanią”. Wspomina też o mrocznym miejscu, które przyciąga turystów
Region, który dotąd pozostawał w cieniu popularnych kierunków, właśnie trafił na łamy CNN. Zachwyca winnicami i urokliwymi krajobrazami, ale uwagę turystów przyciąga również miejscem o zaskakująco mrocznej historii.
Spis treści: CNN doceniło atrakcje Ziemi Lubuskiej Mroczna historia podziemnych tuneli i ich powojenna historia Subkultura „Bunker People” i największa kolonia nietoperzy w Europie Polska coraz częściej trafia na turystyczną mapę świata, przyciągając nie tylko podróżnych, lecz także uwagę zagranicznych mediów. Ostatnio o atrakcjach Ziemi Lubuskiej napisało CNN, wspominając m.in. wyjątkowe muzeum, malowniczą miejscowość określaną mianem „polskiej Toskanii” oraz najwyższy na świecie posąg Jezusa Chrystusa. Redakcja podkreśliła, że ten mniej znany region ma potencjał, by stać się jednym z ciekawszych punktów na trasie europejskich podróży. CNN doceniło atrakcje Ziemi Lubuskiej W opublikowanym kilka dni temu materiale CNN podkreśliło, że Ziemia Lubuska skrywa wiele zaskakujących atrakcji na niewielkim obszarze. Autor wskazał, że Zielona Góra, stolica regionu, bywa określana mianem „polskiej Toskanii” ze względu na malownicze krajobrazy i rozległe winnice. Następnie wspomniał o odbywającym się co roku we wrześniu Festiwalu Wina Winobranie, podczas którego świętuje się tradycje 40 lokalnych winnic. To jednak nie wszystko, bowiem w artykule opisał również monumentalny posąg Jezusa Chrystusa w Świebodzinie, uznawany za najwyższy tego typu pomnik na świecie i przewyższający nawet słynnego Chrystusa z Rio de Janeiro. Redakcja CNN stwierdziła, że na Ziemi Lubuskiej „krótkie dystanse łączą w sobie zaskakująco różne doświadczenia” i najwięcej uwagi poświęciła... nazistowskim tunelom oraz spotkaniu z największą w Europie kolonią nietoperzy. Mroczna historia podziemnych tuneli i ich powojenna historia CNN zauważyło, że krajobraz wokół wsi Pniewo na pierwszy rzut oka nie różni się od typowego pejzażu Ziemi Lubuskiej, gdyż można tam znaleźć rozległe pola i skrawki lasów. „Ten teren wygląda spokojnie, ale kryje pod spodem mroczniejszą historię, czyli podziemne miasto nazistowskie” – pisał autor, wspominając o Festungsfront Oder-Warthe-Bogen, zwanym także Międzyrzeckim Rejonem Umocnionym lub Ostwallem. Został on zbudowany przed II wojną światową jako element linii obronnej, którą Adolf Hitler planował rozciągnąć na prawie 80 km. Jego zadaniem było zabezpieczenie wschodniej granicy Niemiec przed Polską i Związkiem Radzieckim. Projekt od początku uchodził za jeden z najnowocześniejszych systemów fortyfikacyjnych na świecie. Sam odcinek centralny pochłonął ponad 56 tysięcy metrów sześciennych betonu i mógł pomieścić dziesiątki tysięcy żołnierzy. Budowa jednak nigdy nie została ukończona. W 1938 roku priorytety III Rzeszy przesunęły się w stronę Francji, a rok później, po inwazji na Polskę, strategiczne znaczenie Ostwallu ostatecznie zniknęło. Kompleks pozostał elementem niemieckiej machiny wojennej, ale w styczniu 1945 roku linia została zdobyta przez Armię Czerwoną w zaledwie trzy dni. Od tego momentu podziemne miasto popadało w ruinę. Przez pewien czas utrzymywało je jeszcze wojsko polskie, lecz w latach 60. koszty eksploatacji okazały się zbyt wysokie. Do dziś pod ziemią przetrwał rozległy labirynt – około 30 kilometrów tuneli, podziemnych stacji kolejowych, obiektów bojowych i szybów. Jak podkreślał cytowany przez CNN przewodnik Mikołaj Wiktorowski: „Naziści zaplanowali ten kompleks tak, aby żołnierze mogli tam przebywać przez dłuższy czas, dlatego wszystko jest tu zbudowane tak, aby było bardziej przystosowane do zamieszkania”. Subkultura „Bunker People” i największa kolonia nietoperzy w Europie Żołnierze, którzy niegdyś zajmowali bunkry, dawno odeszli, a tunele przejęli młodzi ludzie, którzy nadali miejscu zupełnie inny charakter. Jak pisało CNN, później powstała bowiem subkultura znana jako „Bunker People”. – Ruch narodził się na początku lat 80. i osiągnął szczyt pod koniec lat 90. – wyjaśniał przewodnik Mikołaj Wiktorowski. W podziemnych korytarzach odbywały się imprezy, a nawet wesela, a przestrzeń bunkrów stała się symbolem buntu przeciwko władzy. Nie zawsze jednak kończyło się to bezpiecznie – co najmniej 5 osób zginęło w wypadkach, od upadków w szybach po pożary. Do dziś na ścianach można dostrzec pozostałości po tamtych czasach: graffiti, wyznania miłosne, szkice i antykomunistyczne hasła, które kontrastują z surową architekturą. Tunele znalazły również znacznie cichszych mieszkańców. W latach 70. XX wieku naukowcy zaczęli rejestrować tu pierwsze kolonie nietoperzy, które szybko uznały to miejsce za idealne zimowisko. Dziś hibernuje tu aż 40 tysięcy osobników z 12 gatunków, co czyni Międzyrzecki Rejon Umocniony jedną z największych kolonii nietoperzy w Europie. – Nietoperze odnalazły te tunele i pokochały stabilną temperaturę, wchodząc do systemu przez bunkry powierzchniowe i szyby wentylacyjne – tłumaczył Wiktorowski. Jesienią i zimą, gdy tysiące zwierząt zapadają w sen, muzeum ogranicza dostęp dla zwiedzających, aby zapewnić im spokój. Ci, którzy odwiedzają kompleks poza tym okresem, szybko dostrzegają, że nietoperze są nieodłącznym elementem tego miejsca – wyskakują nagle z ciemności, a ich charakterystyczne piski odbijają się echem od betonowych ścian. Źródło: CNN Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„Nie ma piękniejszego miejsca w regionie”. Ten park to prawdziwy cud Polski
Park Dworski w Iłowej to miejsce inspirowane architekturą i naturą Orientu. Na przełomie XIX i XX w. hrabia Fryderyk von Hochberg stworzył tam pierwszy w Europie ogród japoński.
W tym artykule: Nowe życie hrabiego Miłość do Japonii Spór o drogę Park Dworski w Iłowej – informacje praktyczne Park Dworski w Iłowej nowym cudem Polski Wyobrażam sobie, jak ubrany w elegancką marynarkę przemierza dynamicznym krokiem rozległe trawniki. Towarzyszą mu ukochane psy – w tym sięgający do pasa wilczarz – które czekają na niego, gdy staje i gładząc swoje wysokie czoło, przygląda się terenowi i rozplanowuje kolejne ruchy. W jego głowie rodzi się właśnie pomysł przekształcenia dworskiego terenu w parki i ogrody tematyczne – w tym pierwszy w Europie ogród w stylu japońskim. Friedrich (Fritz) von Hochberg urodził się w 1868 r. w Książu. Był najmłodszym synem księcia Hansa Heinricha XI i jego żony Marii Kleist. Jego ojcem chrzestnym był książę Fryderyk Wilhelm, a udzielaniu sakramentu przyglądał się król Prus, Wilhelm I. Fritz był częścią książęcego świata. To jemu zawdzięczamy dzisiejszy kształt ogrodu pałacowego w Iłowej. – W mojej opinii nie ma piękniejszego miejsca w regionie – zachwala park burmistrz miejscowości Paweł Lichtański. Nowe życie hrabiego Dla mieszkańców Iłowej pałac dworski oraz przynależny do niego park to nie tylko idealne miejsce na niedzielny spacer, ale przede wszystkim ważny punkt zwykłego, codziennego życia. Niemal każdy ma z nim związane jakieś wspomnienia. To tutaj pary umawiają się na randki, to tu seniorzy odpoczywają, podkarmiając gołębie, a uciekający na wagary uczniowie znajdują schronienie przed czujnym okiem nauczycieli. Jak mawia burmistrz Lichtański: „nie ma Iłowy bez tego parku”. Park wyglądałby pewnie inaczej, gdyby nie niekończąca się fala nowych pomysłów i energii cechująca hrabiego Fritza Hochberga. Zanim zabrał się do organizowania przypałacowych terenów zielonych, przeszedł w dzieciństwie ciężką chorobę – gruźlicę kości. Znękany bólem spędzał czas głównie w łóżku, a poruszał się na wózku inwalidzkim, próbując znaleźć ulgę we włoskim słońcu. Szczęśliwy los sprawił jednak, że wynaleziono skuteczne lekarstwo i młodego księcia udało się wyleczyć. Fritz, wyswobodzony od bólu i wózka, rzucił się łapczywie na życie. A że jako hrabia dysponował sporym majątkiem i wpływami, niewiele mu przeszkadzało, by czerpać z każdego dnia pełnymi garściami. Na tle dość konserwatywnej rodziny Hochbergów szybko wyrósł na ekscentryka. Oddawał się bowiem ciągłym podróżom, kolekcjonował dzieła sztuki, malował obrazy. Spędzał całe dni z ukochanymi psami i końmi i co rusz wpadał na jakiś nowy pomysł. Gdy dostał od ojca dobra Halbau koło Żagania – czyli dzisiejszą Iłowę – wybudował tor do psich wyścigów i wzniósł cmentarz, na którym chował ukochane zwierzęta. Miłość do Japonii W 1907 r. hrabia wybrał się w ponadroczną wyprawę na wschód, odwiedzając między innymi Australię, Hongkong, Singapur i Japonię (owocem tej podróży była wznawiana do dziś książka). Daleki Wschód okazał się dla Fritza inspirujący, a szczególne wrażenie zrobiła na nim Japonia, w której przebywał przez dwa miesiące. Zainspirowany podróżami wprowadził orientalny wystrój w Iłowej. Podzielił pałacowy park na kwartały i zarządził stworzenie ogrodów tematycznych: w tym japońskiego i chińskiego. Wysoko sklepione mostki przerzucone nad nurtem wijącej się przez park Czernej Małej od razu nasuwają skojarzenia z Krajem Kwitnącej Wiśni. Oprócz ogrodowej architektury (zachowały się jeszcze kamienne latarnie), inspiracje Japonią widoczne są tu też w rozplanowaniu roślin. Najważniejszy wydaje się gaj różaneczników. Hrabia, zafascynowany filozofią zen, ukształtował wiele elementów ogrodu japońskiego tak, by oddawały one harmonię między niebem, ziemią i człowiekiem. We wschodniej części ułożono w odpowiednim porządku kamienie, a jeden z nich – stojący i mający kształt rombu – symbolizuje niebo. Spór o drogę W kwartale chińskim spacerowicze przystają przy ceglanych murach nazywanych bramami księżycowymi. W ścianach wybito okrągłe okna, które tworzą obramowanie pozwalające patrzącemu wyłuskać z krajobrazu poszczególne sceny: kadr na pałacową wieżę czy zbliżenie na parkowe fontanny. Hrabia zaplanował w zachodniej części parku bindaż – roślinny korytarz – idący aż do Mostku Miłości, przerzuconego nad obecną ulicą Ogrodową. Dało się nim przejść do pałacowego ogródka warzywnego. Ten element chińskiej architektury pojawił się na skutek niekończącego się sporu o prawo do użytkowania drogi, jaki Hochberg toczył z iłowskim fabrykantem Winklerem. Przerzucenie nad nią mostku pagody pozwoliło hrabiemu bez przeszkód przekraczać sporny trakt. Wygospodarował też miejsce na ogród różany – na początku XX w. rzecz niezwykle modna i niemal obowiązkowa w siedzibach arystokracji. Jest także ogród dalii i roślin wrzosowatych oraz łąka kwietna. Trudno dociec, czy hrabią kierowała próżność i chęć pochwalenia się swoimi ogrodniczymi dokonaniami, czy raczej prospołeczne zamiary – w każdym razie udostępniał on pałacowy park do zwiedzania dwa razy w tygodniu. Dziś można po nim spacerować każdego dnia, doszukując się tu i ówdzie śladów po ekstrawaganckich pomysłach niemieckiego hrabiego. Co prawda cmentarz dla psów i koni się nie zachował, jednak niektórzy znajdują ponoć wypłukane przez deszcz z ziemi blaszki z imionami czworonożnych ulubieńców księcia. W tym pełnym spokoju i zieleni miejscu można też przysiąść na ławeczce i pozwolić historii toczyć się dalej. Park Dworski w Iłowej – informacje praktyczne Park jest otwarty całą dobę, a wstęp bezpłatny. W dawnym pałacu mieści się zespół szkół i nie jest on udostępniony do zwiedzania. W oddalonym od Iłowej o 5 km na zachód Borowym znajdują się pozostałości dworu zbudowanego na przełomie XVI i XVII w., należącego w tym czasie do rodziny Promnitzów. W pobliżu jest park z zachowanymi okazami kasztanowców, buków i klonów. Park Dworski w Iłowej nowym cudem Polski Przypomnijmy, że Park Dworski w Iłowej został nagrodzony tytułem „Cudu Polski 2024” w plebiscycie magazynu National Geographic Traveler. Łącznie o miano „nowego cudu” walczyły trzy miejsca z woj. lubuskiego. Wśród nominowanych znalazły się także Lubniewice z Parkiem Miłości im. Michaliny Wisłockiej oraz Łagów. Pełna lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2024: Dolnośląskie – Twierdza Srebrna Góra; Kujawsko-Pomorskie – Pałace w Ostromecku; Lubelskie – Chełmskie Podziemia Kredowe; Lubuskie – Park Dworski w Iłowej; Łódzkie – Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej; Małopolskie – Zamek w Muszynie; Mazowieckie – Wzgórze Tumskie w Płocku; Opolskie – Fabryka Robotów w Mosznej; Podkarpackie – Zamek w Łańcucie; Podlaskie – Prawosławny skit w Odrynkach; Pomorskie – Bory Tucholskie; Śląskie – Bielsko-Biała; Świętokrzyskie – Muzeum Archeologiczne w Wiślicy; Warmińsko-Mazurskie – Lidzbark Warmiński; Wielkopolskie – Pyzdry; Zachodniopomorskie – Darłowo. Źródło: National Geographic Traveler
Moje rodzinne miasto to niedoceniana perła regionu. Jest naprawdę warte zachodu
Jeśli szukasz spokojnego miejsca z dala od turystycznego tłumu, Nowogród Bobrzański może cię pozytywnie zaskoczyć. To idealna opcja na wyciszenie i odkrywanie nieoczywistych zakątków Polski.
W tym artykule: Najważniejsze informacje o Nowogrodzie Bobrzańskim Historia Nowogrodu Bobrzańskiego Z czego słynie Nowogród Bobrzański? Kombinat DAG Alfred Nobel Krzystkowice Kąpielisko w Nowogrodzie Bobrzańskim Gdzie zatrzymać się w Nowogrodzie Bobrzańskim? Jak dojechać do Nowogrodu Bobrzańskiego? „Lubuskie. Warte Zachodu” – to hasło, które idealnie oddaje charakter regionu. Województwo lubuskie, choć wciąż nie do końca odkryte przez Polaków, ma ogromny potencjał turystyczny. Malownicze jeziora, okazałe zamki, pałace i dwory, najlepsze winiarnie w kraju oraz urokliwe miasta, z Zieloną Górą, Gorzowem Wielkopolskim i Świebodzinem na czele. Piękno tej część kraju dostrzeżemy również w dużo mniejszych miejscowościach, czego przykładem jest liczący niewiele ponad 5 tysięcy mieszkańców Nowogród Bobrzański. Najważniejsze informacje o Nowogrodzie Bobrzańskim Nowogród Bobrzański to miasto zlokalizowane w zachodniej części Polski, a konkretnie w południowych rejonach województwa lubuskiego. Gmina o tej samej nazwie znajduje się w obszarze powiatu zielonogórskiego i w jej skład wchodzi dodatkowo 21 sołectw. Powierzchnia zajmowana przez gminę wynosi 259,7 km kw. Pod tym względem porównywalna jest do stolicy województwa lubuskiego – Zielonej Góry (278,3 km). Według aktualnych danych, zamieszkuje ją ponad 9 tysięcy mieszkańców. Nowogród Bobrzański to malownicze tereny, bogate w florę oraz faunę. Ponad 60% obszaru jest zalesiona, a na pieszych wycieczkach możemy spotkać bobry, lisy, sarny czy nawet jelenie. Przez miasto przepływa rzeka o charakterze górskim – Bóbr – która potem swój bieg kończy, wpadając do Odry. Nie zaskakuje fakt, że symbolem miasta jest właśnie bóbr. Ziemno-wodny gryzoń wraz z rodziną stał się maskotką Nowogrodu Bobrzańskiego i promuje lokalne wydarzenia kulturalne. Natomiast herb miasta składa się z czerwonej tarczy, na której widnieje zaokrąglony srebrno-biały mur obronny z otwartą bramą, a za nią umiejscowiona jest budowla sakralna z niebieskim dachem i z trzema wieżami. Na terenie Nowogrodu działa prężnie Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji. Organizowane są różnorodne atrakcje, koncerty, imprezy czy warsztaty dla mieszkańców miasta przez cały rok. Historia Nowogrodu Bobrzańskiego Początki Nowogrodu Bobrzańskiego sięgają XIII wieku. Niewykluczone jednak, że miasto mogło powstać znacznie wcześniej, jeszcze za czasów panowania Bolesława Chrobrego. W późniejszych latach na lokalnych wzgórzach wzniesiono zamek oraz podgrodzie, gdzie wybudowano m.in. stojący do dziś Kościół św. Bartłomieja. Prężnie rozwijająca się okoliczna osada w 1238 roku uzyskała prawa miejskie i stanowiła samodzielne miasto. Rozbicia dzielnicowe sprawiły, że Nowogród podlegał początkowo pod księstwo głogowskie, ale w XVI w. znalazł się w granicach księstwa żagańskiego. Tak było do 1309 roku, natomiast w późniejszych latach stał się własnością rodów magnackich. Na przestrzeni wieków mieszkańcy miasta kilkakrotnie borykali się z pożarami, a nawet zarazą. W 1664 roku ewangelicka grupa mieszkańców w obawie przed Austriakami uciekła na drugi brzeg rzeki do nowo powstałych Krzystkowic. Krzystkowice uzyskały prawa miejskie w 1659 roku. Miasteczko o kształcie litery C przez lata służyło jako uzdrowisko. W 1827 r. odkryto źródła mineralne, które przyciągały wielu chętnych kuracjuszy. Ze względu na budowę kolei, źródła zanikły. Podczas II wojny światowej Krzystkowice służyły jako niemiecki obóz pracy niewolniczej, bowiem funkcjonowała tutaj fabryka materiałów wybuchowych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f4a6516062856b8e899467c0d38ad84a7fd1ea6b-7210e12.jpg" width="800" height="509" alt="Widok miasta około 1926 r. (Fot. Jan Długosz - This file comes from Polona Digital Library and is available under the digital ID https://polona.pl/item/chronik-der-propstei-naumburg-am-bober,OTU1MzM0NzI/4/)" title="f4a6516062856b8e899467c0d38ad84a7fd1ea6b-7210e12" /> Niestety, obie miejscowości utraciły swoje prawa miejskie po wojnie, co znacząco spowolniło ich rozwój. Dopiero lata 70. przyniosły powiew świeżości wraz z powstaniem Fabryki Domów oraz Zakładów Zbożowych. Dzisiaj Nowogród Bobrzański stale się rozwija i zmienia dla mieszkańców oraz przyjezdnych turystów. Obecne granice miasta obowiązują od niedawna, bo od 1988 roku. Powstało ono z połączenia dwóch miejscowości po obu brzegach Bobru – lewobrzeżnej wsi Krzystkowice oraz mniejszego, prawobrzeżnego Nowogrodu Bobrzańskiego. Każda z nich ma swoją własną, unikatową historię. Z czego słynie Nowogród Bobrzański? Piękne krajobrazy, sielankowy i kameralny charakter sprawiają, że Nowogród Bobrzański to idealne miejsce na odpoczynek od miejskiego zgiełku. Rzeka i liczne zbiorniki wodne na terenie gminy sprawdzą się idealnie na miły relaks przy wodzie. Co jakiś czas na Bobrze organizowane są spływy kajakowe dla amatorów sportów wodnych, którzy chcą sprawdzić swoje siły. Liczne szlaki piesze lub rowerowe zachęcają do aktywności i eksplorowania lokalnych atrakcji, m.in. powstałego na terenie starego młyna w okolicach Drągowiny wodospadu czy zapory wodnej w Krzywej. Podczas pieszych wędrówek po okolicznych lasach napotkamy wiele pomników przyrody. Przy większości miejsc ustawione zostały tablice informacyjne, aby móc zagłębić się w historię danego miejsca. Nowogrodzkie lasy skrywają również swoje tajemnice. Na powierzchni blisko 40 km2 znajdują się imponujące pod względem wielkości pozostałości niemieckiej fabryki materiałów wybuchowych. Kombinat DAG to mało popularny, jakże ważny skarb ziemi lubuskiej, w którym możemy zobaczyć, jak funkcjonowała ogromna machina przemysłu zbrojeniowego. Więcej o tym miejscu piszemy w dalszej części artykułu. Kombinat DAG Alfred Nobel Krzystkowice Powstanie fabryki datuje się na 1939 rok. Od samego początku projekt był traktowany jako ściśle tajny, dlatego otrzymał kryptonim „Ruuester”, czyli „Wiąz”. Dla przykrywki zakład wchodził w skład koncernu chemicznego IG Farben. Z powodu braku jakiejkolwiek dokumentacji ciężko jest określić jej dokładny profil produkcji i przeznaczenie. Nie ma jednak wątpliwości, że zbudowano tutaj samowystarczalne i bardzo dobrze strzeżone miasto, w którym znajdowały się mieszkania, własna sieć kolejowa, elektrociepłownia, a nawet oddziały straży pożarnej. Powstało z myślą o niezależności od innych zakładów. Na terenie istniała także filia obozu koncentracyjnego Gross Rosen. Więźniowie służyli jako przymusowa siła robocza fabryki. Podczas jej budowy brało udział około 20 tys. osób, z czego większość cudzoziemców m.in. z Belgii, Holandii, Jugosławii, ZSRR, Słowacji czy Polski. Postawiono tutaj 11 obozów, które zostały wyzwolone przez Armię Radziecką w 1945 roku. Niestety, większość unikatowych urządzeń została zdemontowana i wywieziona przed ofensywą armii radzieckiej, a po wojnie resztą zajęli się Rosjanie. Przez lata miejsce było dewastowane i odbiło się na nim znamię czasu. W czasie wojny prawdopodobnie znajdowało się tutaj ponad 500 budynków. Obecnie ostały się tylko pozostałości tej świetnie prosperującej machiny – opustoszałe i monumentalne konstrukcje betonowe czy ruiny. Zachowały się również części infrastruktury całego obiektu, sieć dróg oraz linii kolejowych czy podziemne tunele. Niektórzy mieszkańcy opowiadają legendy, że z Nowogrodu można było dzięki tunelom dostać się aż do Berlina. Aktualnie część terenu dostępna do zwiedzania przynależy do nadleśnictwa Krzystkowice. Wiele obiektów natomiast wchodzi w skład jednostki wojskowej oraz zakładu karnego w pobliskim Krzywańcu, które są niedostępne dla przyjezdnych. Jednak nadal można zobaczyć pozostałości po budynkach administracyjnych, mieszkalnych, laboratoryjnych czy produkcyjnych. Odwiedzających to miejsce turystów najbardziej intrygują ogromne silosy przykryte warstwą ziemi oraz system oczyszczania ścieków. Przypominamy jednak, by zachować szczególną ostrożność oraz zdrowy rozsądek podczas eksploracji tych rejonów miasta. Wiele budynków grozi zawalaniem. Mieszkańcy miasta postanowili lekko ułatwić zwiedzanie, stawiając znaki z odległości jaka nas dzieli od najbardziej rozpoznawalnych budowli. Na większości z nich powieszono także tablice informacyjne w języku polskim i niemieckim o historii danego budynku. Najlepszym sposobem na zwiedzanie dawnych terenów fabryki amunicji na terenie lasów w okolicach Nowogrodu Bobrzańskiego jest rower. W ramach ciekawostki dodajmy, że na terenie fabryki został częściowo kręcony film „Yuma” z Tomaszem Kotem i Jakubem Gierszałem w rolach głównych. „Siostrzany” zakład III Rzeszy znajduje się w Bydgoszczy – DAG Fabrik Bromberg. Kąpielisko w Nowogrodzie Bobrzańskim Pobyt w Nowogrodzie Bobrzańskim zainteresuje z pewnością nie tylko miłośników historii, ale również osoby chcące wypocząć w pięknych okolicznościach przyrody z zachwycającym widokiem na okolice. Wiosną i latem dużą popularnością mieszkańców i turystów przemierzających region cieszy się tamtejsze strzeżone kąpielisko „Baseny”. To doskonałe miejsce do kąpieli i plażowania. Ponadto osoby lubiące aktywność na świeżym powietrzu mogą też wypożyczyć kajaki lub rowery wodne, a najmłodsi – skorzystać ze zjeżdżalni wodnej oraz placu zabaw. Do dyspozycji odwiedzających są drewniane leżaki, wyznaczone ścieżki spacerowe, ławki i przebieralnie. W sezonie letnim na terenie „Basenów” działa kilka punktów gastronomicznych. Co ważne, kąpielisko znajduje się w bliskiej odległości od dworca kolejowego (ok. 10–12 minut pieszo), więc bez problemu dostaną się tutaj podróżni bez auta. Z kolei dla kierowców udostępniono bezpłatny parking, a dla posiadaczy kamperów przygotowano miejsca postojowe. Dodajmy, że wejście na kąpielisko jest całkowicie za darmo. Jak podkreślają mieszkańcy, „Baseny” potrafią zachwycić o każdej porze roku, nie tylko latem. Nic więc dziwnego, że to miejsce chętnie wybierane jako cel spacerów i wypoczynku. Gdzie zatrzymać się w Nowogrodzie Bobrzańskim? Niedaleko Nowogrodu znajduje się również piękny i odnowiony pałac w Bogaczowie, którego historia sięga aż XVI wieku. Raj dawnych arystokratów kusi dziś swoim urokiem lokalnych turystów i przyjezdnych. Ale nie zawsze tak było. Pałac na przestrzeni wieków wielokrotnie zmieniał właścicieli. W XVIII w. trafił w ręce rodziny Stachwitzów, znanej jako arystokratyczny ród śląski wywodzący się ze Strachowic pod Wrocławiem. Budynek był w ich posiadaniu do końca II wojny światowej. Po 1945 r. na terenie pałacu funkcjonowała szkoła średnia rachunkowości rolniczej wraz z internatem. Z kolei latach 70. i 80. znajdował się tutaj Dom Dziecka. Niestety, z czasem budynek zaczął popadać w ruinę. Pałac w Bogaczowie zyskał nowe życie, gdy opiekę nad nim przejął holenderski inwestor Reinder de Vries. To z jego inicjatywy barokowa posiadłość przemieniona została w hotel z restauracją i kilkoma salami z możliwością organizacji wielu przyjęć, konferencji i wystaw. Ponadto piękne widoki, które towarzyszą gościom na każdym kroku, pozwalają odpocząć od wielkomiejskiego zgiełku i cieszyć się małomiasteczkową atmosferą. Jak dojechać do Nowogrodu Bobrzańskiego? Ze względu na bliską odległość do Zielonej Góry, turyści odwiedzający Nowogród Bobrzański bez problemu dojadą na miejsce komunikacją publiczną. Zarówno podróż pociągiem (liniami POLREGIO), jak i autobusem PKS (w kierunku Nowogrodu, Żar i Lubska) trwa ok. pół godziny. Bilet kolejowy to koszt w granicach 5-7 złotych w jedną stronę. Natomiast za przejazd autobusem należy zapłacić ok. 10 zł. Nasz ekspert Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
To najbardziej rozświetlona wieś w kraju. „Polskie Las Vegas” zimą przyciąga tłumy
Choć liczy niespełna 300 mieszkańców, pozazdrościć mogłoby jej niejedno duże miasto. „Polskie Las Vegas” – bo tak nazywana jest ta najbardziej rozświetlona wieś w kraju – raz do roku zamienia się w prawdziwą krainę świateł.
W tym artykule: Gdzie jest „polskie Las Vegas”? „Sieradzkie Las Vegas” Grudzień to czas, gdy miasta rozbłyskują tysiącami świateł, a magiczna atmosfera udziela się każdemu. Mieszkańcy najmniejszych nawet miejscowości zaskakują wtedy pomysłowością, dekorując domy, ogrody i skwery kolorowymi iluminacjami. Jest jednak jedna wieś w Polsce, która od lat zachwyca rozmachem i przyciąga tłumy odwiedzających. Ta maleńka wioska nieprzypadkowo bywa porównywana do Las Vegas. Gdzie jest „polskie Las Vegas”? W poszukiwaniu „polskiego Las Vegas” musimy się udać do województwa lubuskiego, a dokładnie do niewielkiej, liczącej ponad 300 mieszkańców wsi Popowo w powiecie międzyrzeckim. To właśnie tutaj co roku tysiące świateł i imponujących instalacji rozświetla całą okolicę, tworząc niezwykłe widowisko pełne magii i świątecznego blasku. Jak to wszystko się zaczęło? Należy cofnąć się do 2007 r., gdy Popowo zwyciężyło w organizowanym przez gminę Bledzew konkursie na najlepiej ozdobioną wieś. Od tego momentu mieszkańcy z dumą podtrzymują tradycję, dbając o to, by każdej zimy ich mała ojczyzna lśniła blaskiem tysięcy świateł. – Praktycznie wszystkie domy, obejścia, bramy i płoty są podświetlane. Co tylko jest możliwe, jest ozdobione lampkami – przyznał w jednym z wywiadów Tomasz Walczak, sołtys Popowa. I zaznaczył, że wysokie rachunki za prąd nie są mieszkańcom straszne. Choć ze względu na wzrost cen energii część gospodarstw zdecydowała się zmniejszyć ilość dekoracji. Podobnie jak w poprzednich latach Popowo na dobre rozświetli się świątecznym blaskiem już 22 grudnia, a magiczne iluminacje będą cieszyć oczy do 6 stycznia. Dekoracje można oglądać codziennie w godzinach od 16:30 do 22:00 (w okresie świąteczno-noworocznym zapewne nieco dłużej). Każdy, kto planuje odwiedzić „polskie Las Vegas”, musi pamiętać, że za tym widowiskiem stoją mieszkańcy. Dlatego uszanujmy ich pracę, by magia tego miejsca mogła trwać dalej. Dodajmy, że do Popowa dojedziemy zarówno samochodem, jak i pociągiem POLREGIO. Podróż z Zielonej Góry trwa niespełna półtorej godziny. „Sieradzkie Las Vegas” Jak się okazuje, nie tylko Popowo przyciąga swoim świątecznym blaskiem. W Sieradzu prawdziwą atrakcją stał się dom Krzysztofa Kulawiaka przy ul. Wiejskiej 6 w Sieradzu, który na Google Maps można znaleźć pod nazwą „Las Vegas Sieradz”. Co roku zachwyca on niesamowitymi dekoracjami, ale w bieżącym sezonie świątecznym właściciel przeszedł samego siebie. Jego posesję rozświetla rekordowe 170 tysięcy lampek. – W tym roku poszliśmy na rekord. Mamy 170 tys. lampeczek, czyli ponad 32 tys. więcej niż poprzednio. Doszły też świecące drzewa, stajenka narodzin Jezusa. Są też postaci, takie jak choćby prządka, doszły święte Mikołaje. Jest barwnie, ale i głośno, bo różnorakie figury i figurki grają, śpiewają – mówi pan Krzysztof w rozmowie z portalem naszemiasto.pl. Prace nad przygotowaniem iluminacji ruszyły już w połowie października. To właśnie wtedy pan Krzysztof wraz z rodziną rozpoczął montaż, który krok po kroku zamienił ich dom w magiczną krainę świateł. – Pracowaliśmy po kilka godzin dziennie, ale największe trudności przysporzyły nam opady deszczu. Staraliśmy się jednak powoli i bezpiecznie wszystko montować, tak aby zgrać lampeczki, aby wszystko chodziło, jak należy – dodaje. „Sieradzkie Las Vegas” rokrocznie przyciąga tłumy turystów. Ubiegłej zimy atrakcję podziwiało ponad 50 tysięcy osób, a ruch był tak duży, że na ul. Wiejskiej tworzyły się spore korki. Co ciekawe, wśród odwiedzających pojawili się również goście z zagranicy. – Byli też goście z zagranicy, w tym nawet z Ameryki Północnej, Azji czy Australii. Cieszy nas, że pięknie promujemy nasze miasto, że mówi się już o nas Sieradzkie Las Vegas. Kochamy nasze miasto – podkreśla z dumą pan Krzysztof. Świąteczne dekoracje można podziwiać codziennie do godziny 20:00, z wyjątkiem Wigilii. Iluminacje będą dostępne aż do Święta Trzech Króli. Wstęp jest całkowicie darmowy, choć goście mogą zostawić drobną kwotę na pokrycie kosztów zużytej energii. Źródła: naszemiasto.pl; National Geographic Traveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Ten obraz ma działać cuda. Doceniono sanktuarium, w którym się znajduje
W 1670 roku specjalna komisja uznała obraz Matki Bożej Rokitniańskiej za cudowny. Od kilkuset lat ukazana na nim Maryja ma uzdrawiać wiernych. Ponoć pomogła królowi w uzyskaniu ugody ze zbuntowaną szlachtą. Sanktuarium w Rokitnie, w którym znajduje się obraz, trafiło właśnie na listę kluczowych zabytków w Polsce.
Spis treści: Cudowny obraz w Rokitnie Polityczne cuda – Maryja i pomoc dla króla oraz Ziem Odzyskanych 131 obiekt o szczególnym znaczeniu dla kultury W Polsce jest około 800 sanktuariów maryjnych. Najważniejszym, o randze sanktuarium narodowego i jednocześnie miejscem kultu religijnego, pozostaje Jasna Góra. Każdego roku odwiedza je kilka milionów pielgrzymów. Mniej monumentalne, ale równie cenne miejsca tego typu znajdują się na terenie całego kraju. Jednym z ważniejszych sanktuariów maryjnych w zachodniej Polsce jest Sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej w Rokitnie w województwie lubuskim. Świątynia ta została właśnie doceniona i trafiła do pocztu najważniejszych zabytków w Polski. Cudowny obraz w Rokitnie Kluczowym elementem sanktuarium w Rokitnie jest cudowny obraz. Jego dzieje okryte są mgłą tajemnicy. Wiadomo, że powstał na początku XVI w. na drewnie lipowym. Przedstawia popiersie Matki Bożej na złoconym tle, z charakterystycznie odsłoniętym uchem. Z uwagi na też szczegół Matkę Bożą Rokitniańską nazywa się Cierpliwie Słuchającą. Twarz świętej jest pochylona ku lewej stronie i sprawia wrażenie zasłuchanej. Obraz trafił do Rokitna w 1669 roku jako dar opata Kazimierza Jana Opalińskiego, który przeniósł go z klasztoru cystersów w Bledzewie do kościoła wiejskiego w Rokitnie. Wtedy też, jak twierdzą wierni, zaczął czynić cuda. W Rokitnie pojawiły się informacje o nagłych uzdrowieniach. Z tego powodu biskup poznański powołał Komisję Teologiczną, która zbadała prawdziwość uzdrowień i łask płynących z obrazu świętej. W 1670 r. gremium to uznało obraz za cudowny. Do dzisiaj w lokalnych mediach można przeczytać historie o cudownych uzdrowieniach, które nastąpić miały po skierowaniu próśb do Maryi w rokitniańskiej świątyni. Barokowy kościół, w którym znajduje się obraz, pochodzi z XVIII wieku. Zbudowano go dla potrzeb kultu Maryi. Świątynia jest przykładem późnobarokowej architektury sakralnej w nurcie śląsko-morawskim, o dobrze zachowanym, jednorodnym wystroju i wyposażeniu wnętrz. Uwagę zwracają sklepienia ozdobione barokowymi polichromiami. Dlatego, mimo że nie jest to najstarszy kościół w naszym kraju, to warto do niego zajrzeć. Oprócz obrazu bardzo cenne są też wota z XVII-XVIII wieku i paramenty liturgiczne, ufundowane przez cystersów bledzewskich. Polityczne cuda – Maryja i pomoc dla króla oraz Ziem Odzyskanych W 1671 roku cudowny obraz trafił na Zamek Królewski w Warszawie. Wypożyczył go król Michał Korybut Wiśniowiecki. Zdaniem niektórych wiernych wizerunek Matki Bożej Rokitniańskiej przyczynił się do zawarcia ugody króla ze zbuntowaną szlachtą spod Lublina. Obraz Maryi z Rokitna stał się popularny wśród chrześcijan. Był często kopiowany i stanowi pierwowzór dla innych otoczonych kultem wizerunków Matki Bożej. Po II wojnie światowej Matka Boża Rokitniańska była tytułowana jako „Pani Cierpliwie Słuchająca” i uznana przez prymasa Augusta Hlonda za „Królową Polski Ziem Odzyskanych”. W ten sposób zaznaczono wyjątkową rolę sanktuarium w Rokitnie w procesie integracji powojennej społeczności zachodnich ziem Polski. 131 obiekt o szczególnym znaczeniu dla kultury Pod koniec listopada 2024 r. Sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej w Rokitnie trafiło na listę pomników historii. Doceniono zarówno barokową architekturę kościoła, jak i jego polichromię i wyposażenie. Wśród pomników historii znajdują się najcenniejsze zabytki i założenia urbanistyczne Polski. W listopadzie trafił na nią również mało znany piastowski zamek z Międzyrzecza w Lubuskiem. Decyzję o nadaniu zabytkowi takiego statusu podejmuje prezydent na wniosek ministra kultury i dziedzictwa narodowego. Pomnik historii jest jedną z pięciu form ochrony zabytków. Wśród miejsc, które znajdują się na liście pomników historii, są też m.in. historyczny zespół miasta Krakowa, Kanał Elbląski, zespół opactwa benedyktynów w Tyńcu czy kościół pod wezwaniem Trójcy Świętej wraz z budownictwem obronnym w Żórawinie. Źródła: Narodowy Instytut Dziedzictwa, Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Harcerze znaleźli urny sprzed kilku tysięcy lat. To efekt kopania otworu pod maszt
Urny ceramiczne, w których kilka tysięcy lat temu złożono prochy ludzi, odkryli przypadkowo harcerze w Zielonej Górze. Wszystko wskazuje na to, że znaleźli nieznane dotychczas cmentarzysko kurhanowe społeczności kultury łużyckiej.
Spis treści: Kopanie otworu pod maszt = wspaniałe odkrycie Co odkryli harcerze w Zielonej Górze? Kultura łużycka – nie tylko kurhany, ale też Biskupin Lasy są w dużej mierze dla archeologów terenem nierozpoznanym. Najłatwiej jest namierzyć stanowiska archeologiczne na polach uprawnych. W czasie standardowych rekonesansów terenowych archeolodzy poszukują na powierzchni skorup ceramicznych lub narzędzi krzemiennych. Lasy są pod tym względem trudniejsze do badania, bo leśna ściółka skutecznie zasłania zabytki. W ostatnim czasie pomocne w tym trudnym terenie są metody teledetekcyjne, takie jak lotnicze skanowanie laserowe (LiDAR). A czasem pomaga szczęście i przypadek. Tak też było w tej sytuacji. Kopanie otworu pod maszt = wspaniałe odkrycie We wrześniu grupa zuchów z Zielonogórskiego Obwodu Związku Harcerstwa Rzeczpospolitej w trakcie zbiórki w lesie w Zielonej Górze-Łężycy dokonała przypadkowego odkrycia starych naczyń ceramicznych. Młodzież natknęła się na nie w czasie kopania dołu pod maszt. Podharcmistrz Jarosław Zasacki poinformował o tym Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (LWKZ). Archeolodzy udali się niezwłocznie w teren. „W trakcie przeprowadzonej wizji lokalnej zidentyfikowano, oznaczone przez harcerzy, miejsce odkrycia zabytków, a także ustalono, że natrafiono na nieznane dotychczas cmentarzysko kurhanowe społeczności kultury łużyckiej” – czytamy w relacji konserwatora zabytków w mediach społecznościowych. Urzędnicy chwalą reakcję harcerzy. „Warto zauważyć, że postawa zuchów, którzy dokonali odkrycia zabytków archeologicznych, zasługuje na szczególną pochwałę. Przerwali pracę, dzięki czemu nie uszkodzono pozostałej w ziemi części grobu, a znajdujące się w wykopie naczynia zostały zabezpieczone przed dalszym zniszczeniem. Ochrona zabytków, a więc dbanie o dziedzictwo kulturowe, które łączy nasze pokolenie z przeszłością, jest działaniem patriotycznym, bliskim wartościom harcerskim” – czytamy na fanpage’u LWKZ. Takie postawy bywają nagradzane przez szefa resortu kultury i dziedzictwa narodowego. Co odkryli harcerze w Zielonej Górze? Zdaniem ekspertów wykop, który harcerze wykonali w celu postawienia masztu, najprawdopodobniej jest zlokalizowany w obrębie grobu ciałopalnego. Umiejscowiony jest on pomiędzy kurhanami lub w kurhanie, które niegdyś znajdowały się w tym miejscu, ale teraz są niemal zupełnie zniwelowane. W celu zabezpieczenia naruszonego grobu i zinwentaryzowania nowoodkrytej nekropoli podjęto decyzję o przeprowadzeniu badań archeologicznych. Co wiemy do tej pory? – Wykopano jedno naczynie, prawdopodobnie była to popielnica. Na zdjęciach wykonanych przez harcmistrza widać też kolejne naczynie, całe zasypane ziemią, oraz masę fragmentów lekko uszkodzonych naczyń, które tam mogą być. Myślę że tych naczyń będzie tam kilka lub nawet kilkanaście. Dalsze szczegółowe badania pokażą, co dokładnie udało się znaleźć – powiedział serwisowi Nauka w Polsce archeolog Marcin A. Kosowicz z LWKZ. Tuż po odkryciu harcerze zakopali swoje znalezisko. Kosowicz chwali taką postawę. – Gdyby je zabrali, to stracilibyśmy dużo informacji historycznych. Przede wszystkim zawsze trzeba robić zdjęcia, bo często mamy takie sytuacje, że ktoś coś odkrył, ale nie mamy udokumentowanego momentu odkrycia. Zawsze wtedy jest obawa, że mogło ono nie być przypadkowe, albo że nie było w tym miejscu – powiedział ekspert. Kultura łużycka – nie tylko kurhany, ale też Biskupin Na terenie województwa lubuskiego odkrywanych jest sporo kopców grobowych. – Jako województwo lubuskie mamy chyba największą ilość cmentarzysk kurhanowych w Polsce. Odkrywane są w trakcie różnych prac leśnych przypadkowo lub w trakcie badań archeologicznych. Z mojego doświadczenia wynika, że odkrycie harcerzy to był drugi przypadek w regionie, kiedy ktoś przypadkiem wkopał się w cmentarzysko kurhanowe – powiedział archeolog z LWKZ. Odkryte przez zuchów cmentarzysko należało do społeczności kultury łużyckiej (ok. 1300–500 lat p.n.e.), która żyła w epoce brązu i we wczesnej epoce żelaza. Zmarłych spalano. Prochy wsypywano na naczyń ceramicznych. Ludzie ci trudnili się przede wszystkim uprawą zbóż i takich roślin jak soczewica, bób czy groch. Hodowano też świnie i bydło, w mniejszym zakresie kozy i owce. Najbardziej znana osada tej społeczności znajduje się w Biskupinie w województwie kujawsko-pomorskim. Tam można zobaczyć jej rekonstrukcję. Źródła: LWKZ, Nauka w Polsce. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Plebiscyt Cuda Polski 2024 rozstrzygnięty. Wybraliście najpiękniejsze miejsca w kraju
Poznaliśmy wyniki plebiscytu Cuda Polski 2024. Laureatów z każdego województwa, tak jak w poprzednim roku, wyłonili czytelnicy w głosowaniu internetowym. Walka o zwycięstwo w wielu regionach toczyła się do samego końca.
W tym artykule: Wyniki plebiscytu Cuda Polski 2024 „Cuda Polski 2024” – zwycięskie miejsca Plebiscyt Cuda Polski 2024 zakończony. O miano „nowego cudu”, tak jak w roku minionym, ubiegało 48 niezwykłych, czasem zupełnie nieznanych miejsc z całego kraju. W ich poszukiwaniu pomogły nam regionalne organizacje turystyczne, lokalni przewodnicy, a także sami mieszkańcy. Decydujący głos należał jednak do was, czytelników magazynu „National Geographic Traveler”. I ponownie nie zawiedliście. W tegorocznej edycji plebiscytu oddano łącznie rekordowe 258 tys. głosów. To najlepszy dowód na to, że wciąż uwielbiacie odkrywać nowe miejsca na turystycznej mapie Polski, co bardzo nas cieszy. – Nie mamy wątpliwości, że „Cuda Polski" to największy w naszym kraju plebiscyt, którego celem jest promowanie wciąż niedocenionych miejsc w naszym kraju. W tym roku w wydarzeniu wzięło udział jeszcze więcej osób niż rok temu. Walka była wyrównana do samego końca, a każdy z ponad 250 tys. głosów oddanych na nominowane miejsca mógł zaważyć o zwycięstwie – przyznaje Łukasz Załuski, redaktor naczelny „National Geographic Polska". I dodaje: – Warto podkreślić, że mimo iż tytuł nowych „Cudów Polski" trafi tylko do 16 miejsc, każda z nominowanych destynacji jest warta odwiedzenia. Poniżej przedstawiamy pełną listę zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2024. Wyniki plebiscytu Cuda Polski 2024 Dolnośląskie – Twierdza Srebrna Góra; Kujawsko-Pomorskie – Pałace w Ostromecku; Lubelskie – Chełmskie Podziemia Kredowe; Lubuskie – Park Dworski w Iłowej; Łódzkie – Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej; Małopolskie – Zamek w Muszynie; Mazowieckie – Wzgórze Tumskie w Płocku; Opolskie – Fabryka Robotów w Mosznej; Podkarpackie – Zamek w Łańcucie; Podlaskie – Prawosławny skit w Odrynkach; Pomorskie – Bory Tucholskie; Śląskie – Bielsko-Biała; Świętokrzyskie – Muzeum Archeologiczne w Wiślicy; Warmińsko-Mazurskie – Lidzbark Warmiński; Wielkopolskie – Pyzdry; Zachodniopomorskie – Darłowo. – Wielkie gratulacje dla wszystkich tegorocznych zwycięzców. Kolejny raz nasi czytelnicy wybrali 16 nowych „Cudów Polski", oddając na nie rekordową liczbę głosów. To pokazuje, jak bardzo chcemy promować i odkrywać nasz kraj. I jak bardzo jest on zróżnicowany. Na liście znalazły się bowiem miejsca naturalne, takie jak Bory Tucholskie, także te z wielką historią, jak Zamek w Łańcucie czy Twierdza Srebrna Góra, ale nie brakuje też miast, jak Pyzdry czy Lidzbark Warmiński, które z pewnością warto odwiedzić. Mam nadzieję, że „Cuda Polski 2024” staną się wyjątkowym, zaskakującym szlakiem podróżniczym – podkreśla Michał Cessanis, redaktor prowadzący „National Geographic Traveler” i ambasador plebiscytu. Zagraniczne media zachwycone „polskimi Malediwami”. Każdy może tu wypocząć za darmo „Polskie Malediwy” zostały wyróżnione przez „The Sun". Brytyjski dziennik w swojej publikacji wprost zachęca czytelników, by jeszcze w tym roku wybrali się w to niezwykle malownicze mie... „Cuda Polski 2024” – zwycięskie miejsca Twierdza Srebrna Góra (Dolnośląskie) Jest obiektem unikatowym w skali całej Europy. I to nie tylko dlatego, że jest największą górską fortyfikacją na Starym Kontynencie. Twierdza Srebrna Góra to ciekawa, wielowątkowa historia rozpięta pomiędzy XVIII wiekiem i okresem II wojny światowej, to niesamowite górskie widoki, to miejsce, w którym całe rodziny mogą wyjątkowo ciekawie spędzić czas. Twierdza Srebrna Góra / fot. mat. prasowy Pałace w Ostromecku (Kujawsko-Pomorskie) Niedaleko centrum Bydgoszczy znajduje się niezwykły zespół pałacowo-parkowy zbudowany w stylu warszawskiego rokoka. Z okien pałacu, a także z tarasu znajdującego się za budynkiem roztacza się malowniczy widok na rozciągający się poniżej ogród włoski i Wisłę wraz z jej starorzeczem. W parku odbywają się koncerty i wydarzenia kulturalne, które przyciągają rzesze Bydgoszczan. Pałac Stary w Ostromecku / fot. mat. prasowy Chełmskie Podziemia Kredowe (Lubelskie) Obiekt wyjątkowy w skali kraju i Europy. Wydobycie kredy do celów gospodarczych odbywało się tutaj od średniowiecza do XIX w. W wyniku eksploatacji złóż powstał unikatowy i tajemniczy labirynt podziemnych korytarzy, które ciągną się pod całym Starym Miastem na kilku kondygnacjach. Chełmskie Podziemia Kredowe / fot. mat. prasowy Park Dworski w Iłowej (Lubuskie) Park Dworski okalający pałac zwyciężył już w plebiscycie na najpiękniejsze i najbardziej klimatyczne zielone miejsce w Lubuskiem, zyskując aż 70% głosów internautów. W parku można podziwiać ogrody: różany, japoński i chiński oraz angielski. Ogród japoński utworzony z inicjatywy Friedricha von Hochberga był pierwszym w Europie. Stał się inspiracją do utworzenia ogrodu japońskiego we Wrocławiu. Widok na park z pałacem / fot. mat. prasowy Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej (Łódzkie) Posiada jedną z najbogatszych w świecie kolekcji współczesnej tkaniny artystycznej. Od 1972 r. cyklicznie organizuje prestiżową imprezę wystawienniczą Międzynarodowe Triennale. Muzeum multimedialne oferuje zwiedzającym możliwość wirtualnego obcowania z wybranymi eksponatami, zapoznania się z historią przemysłu włókienniczego, Białej Fabryki oraz rodziny Geyerów, która kryje wiele sekretów. Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej / fot. P. Wacławiak Zamek w Muszynie (Małopolskie) Okazałe ruiny średniowiecznego zamku przyciągają nie tylko amatorów historii. W malowniczej scenerii Beskidu Sądeckiego rozciągają się sensoryczne ogrody zmysłów. Pomimo niezwykle atrakcyjnego położenia, miejsce to zostało zaprojektowane w taki sposób, żeby mogło zapewniać niezwykle intensywne bodźce pozawzrokowe. To idealna propozycja dla osób szukających relaksu i odprężenia. Lot nad Muszyną / fot. Konrad Rogoziński / archiwum MOT Wzgórze Tumskie w Płocku (Mazowieckie) Tu zaczęła się historia miasta w X w., gdy Mieszko I wzniósł na wysokim wzgórzu nad Wisłą gród obronny. To właśnie od tego miejsca najlepiej zacząć spacer po Płocku. Centralną część Wzgórza Tumskiego zajmuje Stary Rynek z kamienicami z XVIII i XIX wieku oraz z ratuszem. Wzgórze Tumskie w Płocku / fot. UM Płock Fabryka Robotów w Mosznej (Opolskie) To dzieło jednego, niezwykle zdolnego człowieka, fana filmów science-fiction i fantasy – pana Sebastiana Kucharskiego. W muzeum można podziwiać zbudowane przez niego roboty. Przede wszystkim postaci z filmów sci-fi, z których największe dochodzą do 3,5 m wysokości i ważą niemal tonę. Fabryka Robotów w Mosznej / fot. mat. prasowy Zamek w Łańcucie (Podkarpackie) Jedna z najcenniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Zespół zamkowy słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle cennej kolekcji pojazdów konnych. Liczne dzieła sztuki, pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich, ukazują nie tylko wspaniałość kultury i sztuki minionych epok, ale także historię rodu Lubomirskich i ich dziedzictwo. Zamek otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim. Zamek w Łańcucie / fot. mat. prasowy Prawosławny skit w Odrynkach (Podlaskie) Skit Świętych Antoniego i Teodozjusza Pieczerskich w Odrynkach to pierwsza prawosławna pustelnia w Polsce. Miejsce wyjątkowe, chronione przez malownicze rozlewiska Narwi. Jego założycielem i opiekunem był charyzmatyczny ojciec Gabriel. W skicie odbywają się nabożeństwa. Można też spacerować po nadnarwiańskich kładkach i chłonąć spokój tego mistycznego miejsca. Prawosławny skit w Odrynkach / fot. Maciej Nowakowski Bory Tucholskie (Pomorskie) Bory Tucholskie to nazwa parku narodowego oraz popularnego wśród turystów regionu. Są jednym z największych kompleksów borów sosnowych na terenie naszego kraju, nazywanym często zielonymi płucami. Przyciągają nie tylko walorami przyrodniczymi, ale również unikatową mieszanką kultur – Borowiaków Tucholskich, Kaszubów i Kociewiaków. Bory Tucholskie / fot. mat. prasowy Bielsko-Biała (Śląskie) Nazywana „miastem splotów” Bielsko-Biała to kreatywna przestrzeń spotkań ludzi i pomysłów. W unikatowym wielobarwnym wzorze pojawiają się dwa dominujące motywy: przepleciona krętą nicią rzeki Białej historia dwóch kiedyś odrębnych miast. Ciągły ruch interferuje ze spokojem niezmiennie trwającej górskiej przyrody. „Najfajniejsze miasto w Polsce” – tak Bielsko-Białą określił Filip Springer, renomowany polski pisarz specjalizujący się w tematyce miejskiej. Bielsko-Biała / fot. Łukasz Kałwa Muzeum Archeologiczne w Wiślicy (Świętokrzyskie) Wiślica jest najbogatszym zespołem zabytkowym na Ponidziu i jednocześnie kolebką polskiej państwowości. Od czerwca 2022 roku, po czterech latach prac modernizacyjnych, Muzeum Archeologiczne jest dostępne do zwiedzania. Na na turystów czeka unikatowy podziemny szlak łączący najcenniejsze wiślickie skarby. W poznaniu historii Wiślicy pomagają m.in: cyfrowe rekonstrukcje 3D, laserowe hologramy i aplikacja VR. Wiślica z lotu ptaka / fot. mat. prasowy Lidzbark Warmiński (Warmińsko-Mazurskie) Jest nazywany Perłą Warmii (do XIX wieku był jej stolicą). Miasto dąży do tego, aby stać się uzdrowiskiem. Goście już dziś mogą korzystać ze źródeł termalnych, zażywać kąpieli w Termach Warmińskich oraz odwiedzać tężnie. W centrum miasta znajduje się średniowieczny zamek, który jest określany jako „Wawel północy” albo „perła gotyku”. Lidzbark Warmiński / fot. Adobe Stock Pyzdry (Wielkopolskie) Urokliwe małe miasteczko, które rozłożyło się na wysokim brzegu Warty. Niech was jednak nie zwiedzie jego kameralność, bo jest tu naprawdę sporo do zobaczenia i zrobienia. Pyzdry to wielka historia w małym mieście. Swego czasu było jednym z najważniejszych w Wielkopolsce. Zapisało się też na kartach historii w czasach zaborów, kiedy stało się najdalej wysuniętym na zachód miastem pod władzą rosyjskich carów. Darłowo (Zachodniopomorskie) Darłowo to urocze miasteczko nad Bałtykiem. Znane głównie z pięknych plaż i malowniczych widoków, przyciąga turystów z całego kraju i zagranicy. W centrum miasta znajduje się średniowieczny Zamek Książąt Pomorskich. To tu urodził się Eryk Pomorski, jedyny król Danii, Szwecji i Norwegii z pomorskiej dynastii Gryfitów. Darłowo oferuje również liczne możliwości aktywnego wypoczynku, takie jak sporty wodne czy piesze wycieczki po okolicznych lasach i parkach. Darłowo / fot. Shuttertock Wszystkim uczestnikom serdecznie dziękujemy za udział w konkursie, a laureatom gratulujemy! Obserwuj National Geographic Traveler Poland na Facebooku i podziel się z nami swoją opinią. Znajdziesz nas także na Instagramie – @natgeopl.
„Wybuchowe” badania archeologów. Szukali stanowisk archeologicznych, a odkryli... ponad 30 granatów
Kilkadziesiąt granatów, zapewne z czasów II wojny światowej, odkryli archeolodzy w rejonie Chodlika w województwie lubelskim. Niezbędna była interwencja saperów.
W tym artykule: Dalsze badania – nowe niespodzianki Dzieje Chodlika i okolic Jak zachować się w przypadku znalezienia niewybuchu? Archeolodzy pod kierunkiem dr. Łukasza Miechowicza z Instytutu Archeologii i Etnologii PAN w Warszawie prowadzą badania archeologiczne wokół Chodlika już od kilkunastu lat. W pobliskich lasach badacze przeszłości namierzyli między innymi wczesnośredniowieczne cmentarzyska kurhanowe, osady oraz elementy fortyfikacji. To tam położone jest też potężne grodzisko z okresu plemiennego. Ale nadal są obszary nierozpoznane, stąd archeolodzy nadal działają w terenie. Dalsze badania – nowe niespodzianki – Prowadzimy badania powierzchniowe z zastosowaniem wykrywaczy metali na obszarach leśnych wokół Chodlika. Ich celem jest zarówno namierzenie nowych stanowisk archeologicznych, jak i poszukiwania zabytków. W lasach są też ślady działań wojennych z okresu I i II wojny światowej: okopy, ziemianki – przekazał National Geographic Polska naukowiec. Czasem archeolodzy napotykają na potencjalnie groźne znaleziska. W czasie najnowszych prac pod ściółką leśną znaleźli… granaty. Naukowcy natychmiast powiadomili policję, która zabezpieczyła teren do przyjazdu saperów. – Na miejsce natychmiast skierowany został funkcjonariusz Nieetatowej Grupy Rozpoznania Minersko-Pirotechnicznego, który potwierdził tę informację – czytamy na stronie Komendy Powiatowej Policji w Opolu Lubelskim. W sumie naliczono 32 sztuki granatów, niektóre wraz z zapalnikami, zapewne z czasów II wojny światowej. – Pamiętajmy, że takie znaleziska mimo upływu lat w dalszym ciągu są bardzo niebezpieczne. W przypadku odnalezienia niewybuchu należy jak najszybciej skontaktować się z najbliższą jednostką policji – przestrzegają mundurowi. Funkcjonariusze opolskiej jednostki policji zabezpieczyli miejsce znalezienia niewybuchów aż do czasu przyjazdu saperów z Jednostki Wojskowej w Dęblinie. Jak przekazała National Geographic Polska oficer prasowy asp. Katarzyna Bigos KPP w Opolu Lubelskim, znalezisko zostało przez nich zabrane w czwartek. Dzieje Chodlika i okolic Skąd granaty niedaleko średniowiecznych kurhanów? Dr Miechowicz poinformował National Geographic Polska, że to w tej okolicy w czasie II wojny światowej stacjonowali Sowieci. Świadczą o tym liczne ziemianki i okopy. Z kolei w 1944 r. alianci dokonywali w tej okolicy zrzutów dla Armii Krajowej. Jego zespół nie skupia się jednak na poszukiwaniu śladów po tym konflikcie zbrojnym. – Badamy las w poszukiwaniu zabytków archeologicznych oraz stanowisk archeologicznych – podkreślił archeolog. Z wynikami naukowców można zapoznać się na stronie „Wirtualnego Muzeum w Chodliku”. Prezentacja oparta jest o panoramy sferyczne, które przybliżają grodziska Kotliny Chodelskiej. Znajduje się tam również obszerna galeria najciekawszych zabytków. View oEmbed on the source website Do stworzenia „muzeum” użyto również archiwalnych materiałów z badań archeologicznych prowadzonych w grodzisku w Chodliku w latach 1952–1974 oraz 2001–2002. Jak zachować się w przypadku znalezienia niewybuchu? Podczas spaceru po lesie czy grzybobrania można napotkać na niewybuchy z czasów II wojny światowej. Jak się wówczas zachować? Oto porady Komendy Powiatowej Policji w Opolu Lubelskim: Pamiętajmy, że takiego znaleziska nie wolno pod żadnym pozorem przenosić, dotykać ani rozbrajać. Każda próba przemieszczania niewybuchu może skończyć się tragicznie; Miejsce, gdzie się on znajduje, dobrze jest zabezpieczyć przed dostępem osób postronnych, a w szczególności dzieci. Jeśli znajdujemy się na otwartej przestrzeni lub w lesie, należy to miejsce tak oznaczyć, by nikt tam nie wszedł i można je było bez trudu odnaleźć; O znalezisku należy jak najszybciej powiadomić najbliższą jednostkę policji. Funkcjonariusze zabezpieczą teren i powiadomią saperów. Pamiętajmy, że bardzo duże pociski mogą mieć pole rażenia dochodzące nawet do kilkuset metrów. Źródło: Komenda Powiatowa Policji w Opolu Lubelskim, Wirtualne Muzeum Chodlika. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Cuda Polski 2024 – obiekty z Lubelskiego i Lubuskiego nominowane w plebiscycie
Wystartował plebiscyt Cuda Polski 2024. Poniżej przedstawiamy listę pochodzących z województw lubelskiego i lubuskiego nominowanych miejsc, które w tym roku rywalizują o ten zaszczytny tytuł. Zwycięzcę z każdego regionu wyłonią internauci.
W tym artykule: Cuda Polski 2024 – nominacje z Lubelskiego Cuda Polski 2024 – nominacje z Lubuskiego Park Dworski w Iłowej Lubniewice z Parkiem Miłości im. Michaliny Wisłockiej Łagów Lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2023 Głosowanie w tegorocznej edycji plebiscytu Cuda Polski oficjalnie rozpoczęte. Podobnie jak w latach minionych, także i teraz, zwycięzcę z każdego województwa wyłonią czytelnicy magazynu „National Geographic Traveler” i użytkownicy serwisu national-geographic.pl. Dziś prezentujemy kolejną szóstkę nominowanych, tym razem z województw lubelskiego i lubuskiego. Cuda Polski 2024 – nominacje z Lubelskiego Lubelskie Chełmskie Podziemia Kredowe Nałęczów Dworzec Metropolitalny w Lublinie ​​​​​​​ Chełmskie Podziemia Kredowe Obiekt wyjątkowy w skali kraju i Europy. Wydobycie kredy do celów gospodarczych odbywało się tutaj od średniowiecza do XIX w. W wyniku eksploatacji złóż powstał unikatowy i tajemniczy labirynt podziemnych korytarzy, które ciągną się pod całym Starym Miastem na kilku kondygnacjach. Nałęczów Jedno z najsłynniejszych polskich uzdrowisk z wyjątkowym klimatem, które cieszy się renomą miasta – ogrodu. Jest położone pośród lasów i malowniczych lessowych wąwozów Płaskowyżu Nałęczowskiego, z willową zabudową wzorowaną na domach z tatrzańskich i alpejskich kurortów. Od blisko 200 lat specjalizuje się w leczeniu chorób serca i układu krążenia. W końcu XIX w. był to znany kurort, lubiany przez wielu wybitnych Polaków, m.in. Henryka Sienkiewicza, Bolesława Prusa i Stefana Żeromskiego. Dworzec Metropolitalny w Lublinie Jeden z najnowocześniejszych i najpiękniejszych dworców autobusowych w Polsce powstał w wyniku modernizacji i rewitalizacji pobliskich ulic. Projekt dworca wyróżnia się funkcjonalnością. Powstała tu m.in. specjalna mapa z odlewu z informacjami w języku Braille’a i stanowiska przystosowane do obsługi pasażerów korzystających z aparatów słuchowych. Cuda Polski 2024 – nominacje z Lubuskiego Park Dworski w Iłowej Lubniewice z Parkiem Miłości im. Michaliny Wisłockiej Łagów Park Dworski w Iłowej Park Dworski okalający pałac zwyciężył już w plebiscycie na najpiękniejsze i najbardziej klimatyczne zielone miejsce w Lubuskiem, zyskując aż 70% głosów internautów. W parku można podziwiać ogrody: różany, japoński i chiński oraz angielski. Ogród japoński utworzony z inicjatywy Friedricha von Hochberga był pierwszym w Europie i stał się inspiracją do utworzenia ogrodu japońskiego we Wrocławiu. Lubniewice z Parkiem Miłości im. Michaliny Wisłockiej Malowniczo położone Lubniewice na przesmyku dzielącym dwa jeziora Lubiąż i Krajnik, pośród bezkresnych lasów od lat przyciągały rzesze turystów. To tutaj swój początek biorą liczne szlaki piesze i rowerowe poprowadzone przez najatrakcyjniejsze przyrodniczo zakątki ziemi lubniewickiej jak: Rezerwat Przyrody „Janie im. Włodzimierza Korsaka” czy Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy „Uroczysko Lubiewsko”. Łagów Wieś określana „perłą Lubuskiego” jest położona na przesmyku między Jeziorem Trześniowskiem i Łagowskim. Najbardziej znana budowla w Łagowie to średniowieczny zamek Joannitów z murami obronnymi. Łagów słynie z corocznych przeglądów filmowych, odbywających się w ostatnim tygodniu czerwca pod nazwą „Lubuskie Lato Filmowe”. Koncerty „Flamenco na Zamku” i spektakle teatralne festiwalu „Malta off” to także wielka atrakcja tego miejsca. Swoich faworytów można wspierać za pośrednictwem strony national-geographic.pl/cuda-polski. Głosowanie potrwa do 5 czerwca, a laureatów tegorocznej edycji wydarzenia poznamy 10 czerwca. Wszystko w waszych rękach! Lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2023 Poniżej przedstawiamy pełną listę zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2023: Dolnośląskie – Miasto Bardo; Kujawsko-pomorskie – Wyspa Młyńska z Młynami Rothera; Lubelskie – Włodawa; Lubuskie – Park Książęcy Zatonie; Łódzkie – Monopolis; Małopolskie – Pustynia Błędowska; Mazowieckie – Park Nauki Torus w Ciechanowie; Opolskie – Twierdza Nysa; Podkarpackie – Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce; Podlaskie – Odkrywkowa Kopalnia Kredy w Mielniku; Pomorskie – Zagroda Inicjatyw Twórczych Swołowo; Śląskie – Żelazny Szlak Rowerowy; Świętokrzyskie – Geopark Świętokrzyski; Warmińsko-Mazurskie – Gołdap; Wielkopolskie – Antidotum Airshow Leszno; Zachodniopomorskie – Ogrody Hortulus w Dobrzycy.
Muzealnicy odkryli tajemnicę karabinu z II wojny światowej. Znajdowała się w jego wnętrzu
Wśród ruin niemieckiego miasta-twierdzy, Kostrzyna nad Odrą, kilka lat temu społecznicy odnaleźli polski karabin. Wielką zagadkę, jak tam trafił, udało się częściowo rozwiązać. Odpowiedź czekała wewnątrz karabinu.
W tym artykule: Poszukiwania i odkrycia Konserwacja karabinu Gdyby ten karabin mógł przemówić Po zakończeniu II wojny światowej Kostrzyn nad Odrą (niem. Küstrin) znalazł się w granicach Polski, w ramach tzw. ziem odzyskanych. To miasto graniczne położone w województwie lubuskim nad Odrą. W marcu 1945 roku miasto-twierdzę wojska Armii Czerwonej zniszczyły w 90 procentach. Niewiele budynków pozostało nietkniętych. Poszukiwania i odkrycia Od lat szczególnie ruiny Starego Miasta są celem badań zarówno historyków, jak i miłośników historii. To tam znajduje się ekspozycja Muzeum Twierdzy Kostrzyn przybliżająca dzieje miasta. Poszukiwacze skarbów z użyciem detektorów metali wyszukują w obrębie „kostrzyńskim Pompejów” pamiątki po tragicznej przeszłości Kostrzyna. Robią to w porozumieniu z muzealnikami. Dzięki temu kolekcja zabytków w placówce stale się poszerza o nowe artefakty. Na przykład w 2020 roku pod gruzami jednej z piwnic członkowie Stowarzyszenia Eksploracji Perkun natknęli się na ręczny karabin maszynowy Browning wz. 28. Ten egzemplarz znaleziono w opłakanym stanie. Na karabinie widoczne były efekty działania wysokich temperatur, których broń doświadczyła zapewne podczas pożaru zabudowy Starego Miasta. Zdziwieniu odkrywców nie było końca, gdyż broni tej używali polscy wojskowi. Była to podstawowa broń wsparcia na szczeblu plutonu w polskim wojsku w 1939 roku. A znaleziono ją w nazistowskiej twierdzy. W walkach o Kostrzyn w 1945 roku nie uczestniczyli Polacy. Jak zatem broń trafiła do niemieckiej piwnicy? Konserwacja karabinu Od odkrycia karabinu minęło kilka lat. W tym czasie muzealnicy podjęli decyzję o jego konserwacji i zrekonstruowaniu drewnianych elementów. Pod koniec kwietnia 2024 r. pojawi się na ekspozycji Muzeum Twierdzy Kostrzyn. – Zdania na temat tego, czy w karabinie odtworzyć części drewniane, czy też nie, były mocno podzielone. Podjęliśmy więc decyzję, że tak ważny eksponat w naszych zbiorach warto pokazać w pełnej krasie – informują muzealnicy. To właśnie z myślą o zwiedzających, a w szczególności o tych najmłodszych, których wiedza o uzbrojeniu jest ograniczona, karabin uzupełniono o brakujące, drewniane elementy. Efekt robi wrażenie! Gdyby ten karabin mógł przemówić Podczas renowacji eksperci zastanawiali się, jak broń mogła znaleźć się w Kostrzynie. Już wcześniej członkowie stowarzyszenia Perkun sugerowali, że broń trafiła w ręce Niemców w 1939 roku. Była zapewne skonfiskowana po kampanii wrześniowej. Trafiła do magazynów. I zapewne w ostatniej fazie II wojny światowej w 1945 roku, gdy brakowało amunicji, przekazano ją obrońcom Niemiec. – Brakowało praktycznie wszystkiego, a w szczególności broni, amunicji i paliwa. Nasz browning jest jednym z wielu przykładów rozpaczliwej potrzeby uzupełnienia owych braków. W naszej kolekcji znajduje się wiele eksponatów, które ukazują skalę problemu. Między innymi są to hełm holenderski, francuski pistolet maszynowy MAS-38 lub karabin Lebel Mle 1886 – wyliczają muzealnicy. Wiadomo było, że Browning był początkowo produkowany w fabryce Fabrique Nationale w Belgii, a później w Fabryce Karabinów w Warszawie. Skąd pochodził egzemplarz znaleziony w Kostrzynie? Unikatowe odkrycie w Starym Mieście w Kostrzynie nad Odrą. Pochodzi z czasów II wojny światowej Silnik wyprodukowany w fabryce Volkswagena w 1944 roku znaleziono wśród ruin Starego Miasta w Kostrzynie nad Odrą. Pod koniec wojny miasto zmagało się z brakiem elektryczności. Urządzenie pe... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/unikatowe-odkrycie-w-starym-miescie-w-kostrzynie-nad-odra-pochodzi-z-czasow-ii-wojny-swiatowej-dba9e23.png" width="938" height="492" alt="Unikatowe odkrycie w Starym Mieście w Kostrzynie nad Odrą. Pochodzi z czasów II wojny światowej" title="Unikatowe odkrycie w Starym Mieście w Kostrzynie nad Odrą. Pochodzi z czasów II wojny światowej" /> Konserwacja zewnętrznej części broni nie ujawniła żadnych oznaczeń, które mogłyby pomóc w określeniu proweniencji. – Ale jak to się mówi, liczy się wnętrze! I to właśnie ono okazało się przynieść nam nieco uśmiechu na twarzach. Na trzonie zamka oraz na mechanizmie spustowym odkryto nabite cechy, świadczące o dokonanym odbiorze broni przez Wojsko Polskie – relacjonują muzealnicy. Eksperci podali, że istniała specjalna komórka zajmująca się odbiorem uzbrojenia – Centrala Odbioru Materiału Uzbrojenia. Znajdowały się tam na wyposażeniu cechowniki, którymi nabijano oznaczenia na odbieranej broni. Każdy cechownik przypisany był to konkretnej osoby. – Ujawnione na elementach naszego karabinu oznaczenia w postaci dużej litery G w eliptycznym okręgu dają możliwość jednoznacznie stwierdzić, że odbioru wojskowego dokonał mjr Czesław Grzybowski – ustalili muzealnicy. Nadal jednak nie wiadomo, gdzie wyprodukowano broń. Źródło: Muzeum Twierdzy Kostrzyn Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Lubuskie – kraina winem płynąca. Co zobaczyć i czego spróbować w Zielonej Górze i okolicach?
Porośnięte krzewami winorośli wzgórza przypominające Toskanię. Historyczny system unikatowych piwnic winiarskich będący częścią Zielonogórskiego Szlaku Wina i Miodu. Rozległy park krajobrazowy wraz z ruinami XIX-wiecznego pałacu w Zatoniu. Lubuskie to miejsce, w którym ciężko się nudzić i łatwo zakochać.
W tym artykule: Podziemne piwnice winiarskie Obiad w Palmiarni Zatonie – park księżnej Doroty de Talleyrand-Périgord 900 lat historii lubuskiego winiarstwa Rodzinna winnica w Sulechowie Ślady kultury winiarskiej można odnaleźć w Zielonej Górze niemalże na każdym kroku, choć często są one niezauważalne na pierwszy rzut oka. Tak jest właśnie w przypadku piwnic winiarskich znajdujących się w podziemiach zabytkowych kamienic, od których zaczynam zwiedzanie miasta. Podziemne piwnice winiarskie Podziemia, na co dzień niedostępne dla turystów, można odwiedzić za darmo w ramach organizowanego corocznie, na przełomie kwietnia i maja Lubuskiego Festiwalu Otwartych Piwnic i Winnic. Ja wykupuję dodatkowo pakiet degustacyjny wina. Wraz z Mariuszem, który będzie moim przewodnikiem po tej winnej krainie przez najbliższe 2 dni, zwiedzamy dziś 3 z kilkunastu piwnic. Tu prezentują swe wyroby 32 lubuskie winnice. Będzie też można posłuchać specjalnie organizowanych koncertów czy pogadanek na temat historii winiarstwa tego regionu. – To właśnie w tych piwnicach, liczących sobie nawet aż kilkaset lat, winiarze trzymali niegdyś beczki i butelki z drogocennym trunkiem. Podziemia zachowały się w różnym stanie, niektóre zostały podzielone na lokatorskie komórki, inne zniszczone i zagruzowane są zupełnie niedostępne, a jeszcze inne jak te, które goszczą nas dzisiaj, wciąż zachwycają architekturą i unikalnym mikroklimatem. To one tworzą drugie, podziemne miasto – tłumaczy Mariusz. Słucham go z ogromnym zaciekawieniem, delektując się kieliszkiem Pinot Noir i rozglądając z podziwem po kilkudziesięciometrowym, ceglanym wnętrzu o charakterystycznym łukowym sklepieniu. To świadectwo dawnej potęgi zielonogórskiego winiarstwa. Obiad w Palmiarni Późnym popołudniem mój przewodnik zabiera mnie na spacer po zielonogórskiej starówce. Jej elegancka zabudowa, choć usytuowana na parcelach wytyczonych jeszcze w średniowieczu, w dużej mierze pochodzi z przełomu XIX i XX. – A to na skutek pożarów, które wielokrotnie trawiły miasto, zwłaszcza w XVII w. – tłumaczy Mariusz. Urokliwymi uliczkami starówki, docieramy do Palmiarni, największej restauracji w Zielonej Górze, znajdującej się na Wzgórzu Winnym. Jest ono jedyną w Polsce winnicą usytuowaną w centrum miasta. – Przed laty winnica należała do Friedricha Augusta Gremplera, który w 1818 roku wybudował tu niewielki domek. W latach 60. XX w. do domku dobudowano małą palmiarnię, we wnętrzu której działała, wspominana do dziś z sentymentem przez starszych mieszkańców miasta, kawiarnia. Palmiarnia doczekała się ostatecznie aż pięciu modernizacji, stawała się coraz większa i wyższa. Dziś może poszczycić się około 150 gatunkami egzotycznych roślin, w tym najprawdopodobniej największym w Polsce daktylowcem kanaryjskim – opowiada mi historię tego miejsca Mariusz. To właśnie pod koroną tego daktylowca jemy dziś późny lunch. Po posiłku wchodzimy na najwyższy taras widokowy, znajdujący się pod samym dachem palmiarni. Jest tu gorąco i duszno, ale zupełnie mnie to nie zniechęca. Spędzam tam dobrą chwilę podziwiając z góry panoramę miasta i krzewy winorośli porastające zbocza wzgórza. Przed wyjściem wstępujemy jeszcze na moment do piwniczki winiarskiej znajdującej się pod samym budynkiem Palmiarni. Tu można kupić wyroby z okolicznych winnic. I o ile piwnice winiarskie pod kamienicami miasta pamiętają jeszcze zamierzchłe czasy, to ta została wybudowana zaledwie 5 lat temu, w 2018 roku. Jest więc póki co najmłodszą piwnicą w mieście. Zatonie – park księżnej Doroty de Talleyrand-Périgord Następnego dnia jedziemy do oddalonego o około 10 km od Zielonej Góry Zatonia. Znajdujący się tu Park Książęcy to jedno z ulubionych miejsc spacerowych zielonogórzan. – Nie ma w tym nic dziwnego. Spacer odnowionymi alejkami po 52-hektarowym parku krajobrazowym czy odpoczynek w cieniu kilkusetletnich drzew gwarantują poprawę nastroju. A i czworonogi są tu mile widziane – mówi Mariusz. Po parku oprowadza nas przewodniczka, przebrana za księżnę Dorotę de Talleyrand-Périgord, najbardziej znaną postać związaną z tym miejscem. – Historia parku w Zatoniu sięga XVII wieku. To wtedy powstał barokowy dwór, wzniesiony przez Baltazara von Unruh. I też prawdopodobnie wtedy wokół rezydencji zaczęto pierwsze nasadzenia – zaczyna swoją opowieść przewodniczka. – Jednak to urodzona w 1793 roku w Berlinie księżna żegańska Dorota de Talleyrand-Périgord, filantropka, mecenaska kultury, a także polityk, która odegrała znaczącą rolę podczas kongresu wiedeńskiego, przyczyniła się najbardziej do rozwoju tego miejsca. Sprowadziła się do Zatonia około 1840 r. To z jej inicjatywy w 1842 roku dokonano przebudowy dworu, przekształcając go w klasycystyczny pałac. W tym czasie wzniesiono również oranżerię oraz cieplarnię i założono okalający pałac park krajobrazowy w formie w jakiej znamy go dzisiaj – mówi przewodniczka. Idąc urokliwymi alejkami porośniętymi bujną roślinnością, dochodzimy do pałacu, który został spalony w 1945 r. przez wojska radzieckie. Mimo że budowla, udostępniona zwiedzającym w 2018 roku pozostaje w postaci trwałej ruiny, to nadal nosi ślady dawnej świetności. Przechadzamy się po parterze budynku. Wyobrażam sobie jak musiały wyglądać niegdyś te wnętrza, które gościły wiele znakomitości, takich jak król pruski, car rosyjski, kompozytor Franciszek Liszt, czy pisarz Wiktor Hugo. Powoli goni nas czas. Z nieukrywaną niechęcią opuszczam tę oazę zieleni i spokoju. 900 lat historii lubuskiego winiarstwa Moje pragnienie zgłębienie historii winiarstwa w lubuskim prowadzi nas do Lubuskiego Centrum Winiarstwa w Zaborze. Budynek centrum, gdzie mieści się min. muzeum wina, zbudowano u stóp wzgórza, na którym rozciąga się 33-hektarowa winnica samorządowa. – Szacuje się, że historia lubuskiego winiarstwa sięga XII w., kiedy pierwsze krzewy winorośli sprowadzili tu osadnicy z Flandrii. Obecnie w regionie zarejestrowanych jest 45 producentów wina, uprawiających około 100 hektarów winnic – mówi Mariusz. Podczas nieśpiesznej przechadzki pomiędzy równo posadzonymi rzędami krzewów, Mariusz tłumaczy mi, dlaczego to akurat te tereny stały się polską Toskanią. – Zielona Góra położona jest pomiędzy dwoma rzekami, Odrą i jej dopływem, Bobrem. Rzeki zatrzymują ciepłe powietrze napływające z południa Europy. Rzadko mamy tu przymrozki majowe. A piaszczyste gleby, 5–6 klasy, absorbujące ciepło, ogrzewają systemy korzenne we wrześniu i październiku, kiedy noce są już naprawdę zimne. Jednocześnie gleby te są na tyle luźne, że pozwalają przebić się systemowi korzennemu winorośli kilkanaście metrów w dół, do pokładów iłu lub gliny, będących rezerwuarem wody. Dzięki temu winorośl rzadko wymaga nawadniania – opowiada. Na koniec wizyty udajemy się do pomieszczenia, gdzie znajduje się odszypułkowarka oraz prasy do winogron. Winiarze mogą korzystać z nich za darmo. Jedyny warunek jest taki, że muszą zostawić po sobie idealny porządek! Rodzinna winnica w Sulechowie Wieczorem, Mariusz zabiera mnie na kolację i degustację wina do założonej w 2007 r., 5,5-hektarowej Winnicy Mozów w Sulechowie. Zanim zasiądziemy do posiłku, zwiedzamy jeszcze nowo wybudowaną piwniczkę i przechadzamy się pomiędzy krzewami winorośli. Wieczorna rosa mieni się w promieniach zachodzącego słońca, a niebo płonie feerią barw. Magda Kucuń, córka właścicieli podając do stołu, opowiada historię rodzinnego biznesu. To jej tata, zainspirowany tym co zobaczył na południu Europy, wpadł na pomysł założenia winnicy. Reszta rodziny podeszła do pomysłu bardzo sceptycznie. Po kilkunastu latach musieli jednak przyznać tacie rację. W winnicy nie tylko skosztujemy win produkowanych z takich odmian jak Souvignier Gris, Chardonnay, Léon millot czy Pinot Gris, ale także serów własnoręcznie robionych przez nestora rodu. Można tu także wynająć nocleg. Jedząc pyszną kolację, z podziwem słucham opowieści Magdy o trudach, które napotykali, o poświęceniu, ciężkiej pracy, ale i ogromnej miłości do winiarstwa. Być może już za kilkanaście lat polskie wina wytrawne i półwytrawne będą się cieszyć światową renomą? Z żalem opuszczam Zieloną Górę, ale już wiem, że na pewno tu wrócę. Czeka tu na mnie jeszcze multum atrakcji. Chociażby spacer szlakiem bachusikowym w poszukiwaniu zabawnych figurek (jest ich już ponoć ponad 60!) przedstawiających Bachusa, rzymskiego boga winnej latorośli i wina, które przycupnęły tu i ówdzie na zielonogórskiej starówce. Jest też Winobranie, święto Beaujolais Nouveau i dziesiątki kilometrów tras rowerowych, przecinających ogromne obszary leśne. Gdy siedzę w samolocie, czekając aż maszyna zacznie kołować, przychodzi mi na myśl bardzo adekwatne powiedzenie: „Cudze chwalicie, swego nie znacie”. Ja wracam do domu zauroczona Zieloną Górą i jej okolicami.
Ferie zimowe 2024 – terminy dla poszczególnych województw. Kiedy zaplanować wyjazd?
Ferie zimowe 2024 rozpoczną się w połowie stycznia. Zgodnie z obowiązującą od wielu lat tradycją, dwutygodniową przerwę w nauce podzielono na cztery tury, dzięki czemu można uniknąć tłumów w popularnych kurortach.
W tym artykule: Kiedy są ferie zimowe w 2024 roku? Ferie zimowe 2024 – dolnośląskie Ferie zimowe 2024 – mazowieckie Ferie zimowe 2024 – opolskie Ferie zimowe 2024 – zachodniopomorskie Ferie zimowe 2024 – podlaskie Ferie zimowe 2024 – warmińsko-mazurskie Ferie zimowe 2024 – lubelskie Ferie zimowe 2024 – łódzkie Ferie zimowe 2024 – podkarpackie Ferie zimowe 2024 – pomorskie Ferie zimowe 2024 – śląskie Ferie zimowe 2024 – kujawsko-pomorskie Ferie zimowe 2024 – lubuskie Ferie zimowe 2024 – małopolskie Ferie zimowe 2024 – świętokrzyskie Ferie zimowe 2024 – wielkopolskie Gdzie na ferie zimowe 2024? Ferie zimowe 2024, tak jak w poprzednich latach, zostały podzielone na cztery tury, co pozwala uniknąć tłoku w największych ośrodkach narciarskich w Polsce. W roku szkolnym 2023/2024 pierwsi uczniowie udadzą się na zasłużony wypoczynek już 15 stycznia. Najdłużej poczekają młodzi mieszkańcy pięciu województw, w których dwutygodniowa przerwa od nauki rozpocznie się 12 lutego. Szczegóły do sprawdzenia poniżej. Kiedy są ferie zimowe w 2024 roku? 15–28 stycznia 2024: dolnośląskie, mazowieckie, opolskie, zachodniopomorskie; 22 stycznia – 4 lutego 2024: podlaskie, warmińsko-mazurskie; 29 stycznia – 11 lutego 2024: lubelskie, łódzkie, podkarpackie, pomorskie, śląskie; 12–25 lutego 2024: kujawsko-pomorskie, lubuskie, małopolskie, świętokrzyskie, wielkopolskie. Ferie zimowe 2024 – dolnośląskie Jako pierwsi na ferie zimowe 2024 pojadą uczniowie z woj. dolnośląskiego. Dwutygodniową przerwę w nauce rozpoczną w poniedziałek, 15 stycznia, a zakończą w niedzielę, 28 stycznia. Macie w planach wycieczkę na Dolny Śląsk? Podpowiadamy, co warto zwiedzić. Ferie zimowe 2024 – mazowieckie W pierwszej turze ferii zimowych (15–28 stycznia 2024) białemu szaleństwu oddadzą się także uczniowie z Mazowsza. Szybki wypad za miasto? Podpowiadamy, co zwiedzić w województwie mazowieckim. Ferie zimowe 2024 – opolskie Ferie zimowe 2024 dla dzieci z woj. opolskiego rozpoczną się 15 stycznia, a zakończą 28 stycznia. Weekend na Opolszczyźnie? Podpowiadamy, co warto zobaczyć w województwie opolskim. Ferie zimowe 2024 – zachodniopomorskie Ferie zimowe w Zachodniopomorskiem przypadną, podobnie jak w woj dolnośląskim, mazowieckim i opolskim, na okres od 15 stycznia do 28 stycznia 2024. Wybieracie się do województwa zachodniopomorskiego? Przekonamy się, z czego słynie Pomorze Zachodnie. Ferie zimowe 2024 – podlaskie W drugim terminie ferii zimowych w roku szkolnym 2023/2024 na zasłużony odpoczynek udadzą się uczniowie z Podlasia. Przerwę od codziennych obowiązków rozpoczną w poniedziałek, 22 stycznia, a zakończą ją w niedzielę, 4 lutego. Planujecie wycieczkę na wschód Polski? Oto, co warto zobaczyć w województwie podlaskim. Ferie zimowe 2024 – warmińsko-mazurskie Ferie zimowe 2024 w woj. warmińsko-mazurskim zaplanowano w terminie 22 stycznia – 4 lutego 2024. Co warto zobaczyć na Mazurach? Lista atrakcji dla fanów aktywnego odpoczynku i leniuchowania. Ferie zimowe 2024 – lubelskie Trzecią turę ferii zimowych w 2024 roku zaplanowano na okres od 29 stycznia do 11 lutego. W tym terminie dwutygodniową przerwę od nauki rozpoczną m.in. lubelskie szkoły. Szukacie pomysłu na wycieczkę? Oto najciekawsze zamki na Lubelszczyźnie. Ferie zimowe 2024 – łódzkie Ferie zimowe 2024 w woj. łódzkim przypadną na okres od 29 stycznia do 11 lutego. Szukacie pomysłu na wycieczkę? Oto atrakcje w województwie łódzkim, które warto zobaczyć. Ferie zimowe 2024 – podkarpackie Uczniowie z woj. podkarpackiego ferie zimowe w 2024 roku rozpoczną 29 stycznia, a do szkolnych ław powrócą 11 lutego. Atrakcje Podkarpacia – sprawdź, jakie miejsca warto zobaczyć w południowo-wschodniej Polsce Ferie zimowe 2024 – pomorskie Ferie zimowe 2024 w woj. pomorskim zaplanowano w terminie 29 stycznia – 11 lutego 2024. Północna Polska skrywa wiele atrakcji i pięknych zakątków. Odkryj ciekawe miejsca na Pomorzu. Ferie zimowe 2024 – śląskie Na przełomie stycznia i lutego (29 stycznia – 11 lutego 2024) na ferie zimowe wyjadą dzieci z województwa śląskiego. Macie w planach wycieczkę na Dolny Śląsk? Podpowiadamy, co warto zwiedzić. Ferie zimowe 2024 – kujawsko-pomorskie W dniach 12–25 lutego przypadnie czwarta i zarazem ostatnia tura ferii zimowych 2024. Jednym z pięciu regionów, w którym uczniowie rozpoczną dwutygodniową przerwę w nauce, będzie Kujawsko-Pomorskie. Z czego słynie województwo kujawsko-pomorskie? Przedstawiamy kilka interesujących propozycji. Ferie zimowe 2024 – lubuskie Ferie zimowe 2024 w Lubuskim przypadną na okres od 12 do 25 lutego. Oto 10 najpiękniejszych miejsc na zachodzie Polski – atrakcje Lubuskiego, które musisz zobaczyć. Ferie zimowe 2024 – małopolskie W ostatniej turze ferii zimowych 2024, w terminie od 12 do 25 lutego, wyjazd na zimowisko mogą planować rodzice uczniów małopolskich szkół. Wybieracie się na południe Polski? Podpowiadamy, co warto zobaczyć w województwie małopolskim. Ferie zimowe 2024 – świętokrzyskie W tym samym czasie, co uczniowie z woj. kujawsko-pomorskiego, lubuskiego i małopolskiego, ferie rozpoczną ich rówieśnicy ze Świętokrzyskiego. Przerwę zimową zaplanowano w terminie od 12 do 25 lutego 2024. Odkryj Świętokrzyskie na nowo – region skrywa wiele atrakcji i tajemnic. Ferie zimowe 2024 – wielkopolskie Najdłużej na ferie muszą poczekać uczniowie z woj. wielkopolskiego, gdzie przerwa zimowa rozpocznie się 12 lutego, a zakończy 25 lutego 2024. Zapraszamy na wycieczkę szlakiem największych atrakcji województwa wielkopolskiego. Polskie miasto numerem jeden w Europie. To najlepsze miejsce na zimowy wyjazd Polskie miasto uznane za najlepsze miejsce na zimowy wyjazd. I to po raz trzeci z rzędu. W specjalnie przygotowanym zestawieniu wyprzedziło m.in. Berlin i Wiedeń. Gdzie na ferie zimowe 2024? W okresie ferii najchętniej odwiedzane przez rodziny z dziećmi jest południe kraju, z Zakopanem, czyli „zimową stolicą Polski”, na czele. Planując zimowy wypoczynek w Polsce warto rozważyć także inne kurorty, których jest u nas pod dostatkiem. Zarówno zaawansowanym, jak i początkującym miłośników sportów zimowych polecamy Białkę Tatrzańską, Szklarską Porebę, Szczyrk, Wisłę, Jaworzynę Krynicką oraz Czarną Górę. Coraz częściej ferie zimowe spędzamy za granicą. Najczęstszym wyborem są kurorty w Austrii, szwajcarskie stoki i włoskie ośrodki narciarskie, jak Cortina d'Ampezzo czy Selva di Val Gardena. Osobom szukającym mniej oczywistych kierunków proponujemy narty w Bułgarii, narty w Andorze oraz narty w Turcji. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Park Książęcy Zatonie. Dawny majątek księżnej żagańskiej, który stał się perłą Lubuskiego
Park Książęcy Zatonie to jedno z najpopularniejszych miejsc spacerów w Zielonej Górze. Wyjątkowy klimat i ciekawa historia tego miejsca każdego roku przyciąga coraz więcej turystów.
W tym artykule: Historia Pałacu w Zatoniu Co czeka na zwiedzających Park w Zatoniu? Godziny otwarcia Parku w Zatoniu Park Zatonie – jak dojechać? Zielona Góra coraz chętniej odwiedzana jest przez turystów z całego kraju. Stolica województwa lubuskiego kusi nie tylko bogatą historią, ale także wysokiej jakości winami oraz masą atrakcji. To właśnie tutaj znajduje się słynny Park Książęcy Zatonie, który głosami internautów triumfował w plebiscycie Travelera „Cuda Polski 2023”. Historia Pałacu w Zatoniu Na odwiedzających Park Książęcy Zatonie, oprócz pięknej przyrody, czekają przede wszystkim ruiny barokowego zamku z XVII wieku. Mimo że budowla jest dziś jedynie pustą skorupą, a z okien pozostały prostokąty, przez które hula wiatr, pałac wciąż potrafi zachwycić. Pomiędzy murami przesuwają się zwiedzający, którzy, unosząc głowy, próbują wychwycić echa życia, jakie niegdyś się tu toczyło. A działo się tu niemało. Pałac w Zatoniu powstał w 1689 roku – najpierw w barokowym stylu – by po ponad 150 latach przerodzić się w budynek klasycystyczny. Wówczas też rezydująca tu księżna żagańska Dorota Talleyrand-Périgord zleciła prace nad utworzeniem wokół pałacu Parku Książęcego. Mieszkająca wcześniej w Paryżu bywalczyni salonów, miłośniczka i mecenaska sztuki, ściągała do Zatonia znakomitych artystów epoki. Po salach pałacu wędrowali m.in. architekt krajobrazu Peter Lenné czy kompozytor i pianista Franciszek Liszt. Rozbudowę parku kontynuował później syn księżnej. Okazały budynek nie przetrwał jednak II wojny światowej – spalili go Rosjanie. Niszczejący majątek przed całkowitym unicestwieniem uratowała jednak szeroko zakrojona modernizacja rozpoczęta – w dużej mierze dzięki unijnemu dofinansowaniu – w 2018 roku. Nie zdecydowano się jednak na trudną w realizację odbudowę pałacu, lecz zabezpieczono jego ruiny i udostępniono je zwiedzającym. Większym zmianom uległ ogromny – 52-hektarowy – Park Książęcy Zatonie. Odnowiono alejki i zrekonstruowano przypałacową oranżerię pochodzącą z 1871 roku. Pod okiem konserwatora zabytków odtworzono niemal wszystkie detale architektoniczne i przywrócono pierwotny wystrój wnętrza, nawiązujący zgodnie z ówczesną modą do kultury antycznej. Dziś w oranżerii można wypić kawę lub zjeść coś słodkiego, działa tu bowiem kawiarnia. Co czeka na zwiedzających Park w Zatoniu? Istotą tego miejsca jest jednak ruch. Prawdziwą przyjemnością jest spacer po alejkach parku. To dla niego zjeżdżają tu mieszkańcy nieodległej Zielonej Góry, spędzając całe godziny na błąkaniu się pomiędzy soczystą zielenią, połaciami czosnku niedźwiedziego, który stał się jednym z symboli pałacowego założenia, przesiadywaniu na ławkach czy wreszcie podziwianiu okolicy z postawionej na szczycie kopca we wschodniej części parku Altany Różanej (zwanej też Świątynią Różaną). To najlepszy punkt widokowy, z którego można patrzeć na łąkę Joanny i ruiny pałacu. W sezonie kuszą też organizowane licznie koncerty, wernisaże, a nawet sesje jogi w plenerze. Nazywane jest „małym Krakowem”. Historia tego niezwykłego miasta sięga ponad 6000 lat wstecz Przez wielu nazywane jest „małym Krakowem” lub „Miastem Szkła”. Krosno, bo o nim mowa, zachwyca mieszkańców i turystów niepowtarzalnym klimatem oraz piękną starówką. Godziny otwarcia Parku w Zatoniu Teren otwarty jest przez całą dobę, a wstęp bezpłatny. Dlatego bez trudu można się więc zdrzemnąć na parkowej trawie i zostać do zmierzchu, czekając, aż barwna iluminacja oświetli ruiny pałacu. Park Zatonie – jak dojechać? Pałac połączony jest z Zieloną Górą asfaltową ścieżką rowerową – niespełna 11-kilometrowy trakt da się pokonać w pół godziny, czyniąc z wizyty w Zatoniu jednodniową wycieczkę. Osoby korzystająca z komunikacji miejskiej dojadą do Parku Książęcego autobusem numer linii 30 z Dworca Głównego. Przystanek docelowy to „Zatonie Parkowa”. Podróż trwa ok. 40 minut. Aktualny rozkład jazdy sprawdzisz tutaj. Podróżni poruszający się autem (droga wojewódzka nr 283) do dyspozycji mają cztery aż parkingi w odległości od 30 do 1500 metrów od parku.
Zielona Góra – atrakcje. Co warto zobaczyć w polskiej stolicy wina?
Zielona Góra – podobnie jak i jej okolice – słynie z upraw i produkcji winnych trunków. Nieprzypadkowo zatem bywa nazywana polską stolicą wina. Z czego jeszcze znane jest największe miasto województwa lubuskiego? Poznaj najpopularniejsze atrakcje Zielonej Góry.
W tym artykule: Najważniejsze informacje o Zielonej Górze Z czego słynie Zielona Góra? Co warto zobaczyć w Zielonej Górze? Atrakcje Zielonej Góry Ciekawostki o Zielonej Górze Planując weekendowy city break turyści znad Wisły najczęściej rozważają wyjazd do Warszawy, Krakowa lub Wrocławia. Zapominając przy tym o zachodniej Polsce, która także skrywa wiele atrakcji i cennych zabytków. Przykładem może być Zielona Góra, czyli największe miasto województwa lubuskiego, a zarazem jedna z dwóch jego stolic. Aby zachęcić do odwiedzenia tej części naszego kraju, przedstawiamy najciekawsze atrakcje Zielonej Góry, które są znakiem rozpoznawczym tego miasta. Na liście między innymi wyróżniony w plebiscycie magazynu National Geographic Traveler „Cuda Polski 2023” Park Książęcy Zatonie. Najważniejsze informacje o Zielonej Górze Położona w zachodniej Polsce Zielona Góra to największe miasto i jedna z dwóch (obok Gorzowa Wielkopolskiego) stolica województwa lubuskiego. Pod względem zajmowanej powierzchni (278,3 km kw) zajmuje szóste miejsce w kraju, ustępując jedynie Warszawie, Krakowowi, Szczecinowi, Łodzi oraz Wrocławiowi. Jeśli uwzględnimy liczbę mieszkańców, Zielona Góra plasuje się dopiero w trzeciej dziesiątce. Według aktualnych danych, stolicę Lubuskiego zamieszkuje ponad 140 tys. osób. Badania archeologów i historyków wykazały, że pierwsze osady o typowo rolniczym charakterze zostały założone na terenach dzisiejszej Zielonej Góry najprawdopodobniej w X wieku. Za czasów rządów księcia Henryka Brodatego miasto zaczęła zasiedlać nowo przybyła ludność, która pracowała przed wszystkim przy wyrobie tkanin wełnianych. W 1323 roku Zielona Góra, decyzją Henryka IV Wiernego, otrzymała pełne prawa miejskie. Miasto przez wieki było mocno związane z sąsiadującym Dolnym Śląskiem i niewiele miało wspólne z ziemią lubuską, o czym świadczy chociażby obecny herb Zielonej Góry, na którym znajdziemy czarnego orła na żółtym tle, oznaczającego historyczną przynależność miasta do Śląska. W 2022 r. władze i mieszkańcy Zielonej Góry obchodzili 800-lecie powstania miasta i 700-lecie uzyskania praw miejskich Z czego słynie Zielona Góra? Zielona Góra nieprzypadkowo została okrzyknięta polską stolicą wina, bowiem to właśnie w tym regionie powstają najlepsze winne trunki w kraju. Tradycja winiarska w Winnym Grodzie, jak kiedyś nazywane było miasto, sięgają XI wieku, gdy do Lubuskiego przybyli doświadczeni w uprawie winnej latorośli osadnicy z Niemiec. Na przestrzeni lat na terenie miasta i jego bliskich okolic powstało wiele wytwórni win, w tym między innymi słynne zakłady Gremplera. Najbardziej popularna z nich założona została w 1826 roku. Była to pierwsza w Niemczech wytwórnia wina musującego, która po II wojnie światowej zastąpiona zostałą Lubuską Wytwórnią Win. Co roku, w pierwszej połowie września, w stolicy woj. lubuskiego odbywa się największe święto wina w Polsce, czyli Winobranie, znane także jako Dni Zielonej Góry. Wydarzenie trwa dziewięć dni, podczas których mieszkańcy i turyści mogą zapoznać się z lokalną kulturę, zasmakować regionalnych potrwa i, co najważniejsze, najlepszych winnych trunków. Atrakcje Zielonej Góry nie ograniczają się jednak wyłącznie do winnic. Podczas pobytu w największym mieście Lubuskiego nie sposób nie odwiedzić miejscowego stadionu żużlowego, gdzie na co dzień trenują zawodnicy Falubazu. To jeden z najbardziej utytułowanych polskich klubów, który w swoim dorobku ma aż siedem tytułów drużynowego mistrza kraju. Co warto zobaczyć w Zielonej Górze? Palmiarnia i Park Winny Muzeum Ziemi Lubuskiej Park Książęcy Zatonie Dolina Gęśnika Planetarium Wenus Nazywane jest „małym Krakowem”. Historia tego niezwykłego miasta sięga ponad 6000 lat wstecz Przez wielu nazywane jest „małym Krakowem” lub „Miastem Szkła”. Krosno, bo o nim mowa, zachwyca mieszkańców i turystów niepowtarzalnym klimatem oraz piękną starówką. Atrakcje Zielonej Góry Palmiarnia i Park Winny Ważnym punktem na mapie Zielonej Góry – oprócz Starego Rynku z malowniczymi kamienicami i klimatycznymi uliczkami – jest zlokalizowany w niemal samym centrum miasta Park Winny. Na terenie obiektu znajduje się nie tylko pokazowa winnica czy labirynt, ale także palmiarnia. Odwiedzający mogą na miejscu podziwiać jedną z najwyższych palm w Polsce oraz wiele innych egzotycznych gatunków roślin. W pobliżu ulokowana jest również kawiarnia, restauracja i kilka tarasów widokowych. Muzeum Ziemi Lubuskiej Muzeum Ziemi Lubuskiej uchodzi za jedno z najstarszych tego typu obiektów w tej części Polski. Jego początki sięgają lat 20. minionego wieku. Do najcenniejszych eksponatów MZL należą m.in. obraz „Dziewczynka ze słonecznikami”, dokument cesarza Leopolda I dla cechu rzeźników Zielonej Góry, Ikona Narodziny Matki Boskiej czy rzeźby Marii z Dzieciątkiem i Św. Barbary. Park Książęcy Zatonie Park w Zatoniu to jeden z laureatów wakacyjnego plebiscytu Travelera „Cuda Polski 2023”. Znajduje się tutaj wiele pomników przyrody i tajemniczych zakamarków, ulokowanych w rewitalizowanych ruinach pałacu z XVII wieku. Dolina Gęśnika Chętnie odwiedzana przez zielonogórzan jest niezwykle malownicza Dolina Gęśnika. Znajdą tu coś dla siebie zarówno miłośnicy aktywnego spędzania czasu na łonie natury, jak i rodziny dziećmi. Do dyspozycji mieszkańców i turystów są urokliwe alejki, piaszczyste plaże, place zbaw, plenerowa siłownia czy wybieg dla psów. Planetarium Wenus Co można polecić turystom zwiedzającym Zieloną Górę? Z pewnością Planetarium Wenus, które – jak podaje oficjalna strona Vist ZIelona Góra – jest prawdopodobnie jednym z zaledwie trzech obiektów na świecie, gdzie pozycja kopuły zmienia swoje położenie w trakcie projekcji. Ciekawostki o Zielonej Górze Z Zielonej Góry bliżej jest do Berlina (160 km) czy czeskiej Pragi (290 km) niż do oddalonej o ponad 400 km Warszawy. Zielona Góra, w czasach przynależności do Niemiec, nosiła nazwę Grünberg. Zielonogórski Stary Rynek wraz z deptakiem tworzą jeden z najdłuższych ciągów spacerowych w Polsce Patronem Zielonej Góry jest św. Urban, opiekun winiarzy. Zielona Góra od lat uchodzi za jedno z najszczęśliwszych polskich miast. W rankingu przygotowanym przez serwis Otodom.pl we współpracy z ThinCo.pl, Politykainsight.pl, SWPS Innowacje i pracownią badawczą IQS za 2023 rok, stolica województwa lubuskiego znalazła się na szczycie zestwienia. Źródło: Vist Zielona Góra Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
„Cuda Polski 2023”: lista miejsc nominowanych w plebiscycie Travelera [woj. lubuskie i wielkopolskie]
Ruszamy w góry, nad morze, nie zapominając o środkowej części kraju. W ogłoszonym przez miesięcznik National Geographic Traveler plebiscycie „Cuda Polski 2023” wspólnie z czytelnikami wybierzemy najciekawsze miejsca nad Wisłą.
W tym artykule: Cuda Polski National Geographic Traveler 2023: nominacje z województwa lubuskiego Cuda Polski National Geographic Traveler 2023: nominacje z województwa wielkopolskiego Już 23 czerwca startuje wakacyjny plebiscyt Travelera „Cuda Polski 2023”, w którym o miano „cudu” powalczą wciąż turystycznie nieodkryte atrakcje z każdego województwa. O tym, kto zwycięży zadecydują czytelnicy w głosowaniu internetowym. Poniżej przedstawiamy nominowanych z Lubuskiego i Wielkopolski. Cuda Polski National Geographic Traveler 2023: nominacje z województwa lubuskiego Geościeżka „Dawna Kopalnia Babina”. Łuk Mużakowa to potężna morena czołowa w kształcie podkowy znajdująca się po polskiej i niemieckiej stronie Nysy Łużyckiej w okolicy Łęknicy. W 2015 roku obszar ten uzyskał statut Światowego Geoparku UNESCO. Międzyrzecki Rejon Umocniony. Potężny system umocnień, stworzony przez Niemców w latach 1934–1944 dla ochrony ich ówczesnej wschodniej granicy, znany również jako Umocniony Łuk Odry i Warty. Cały system rozciąga się na odcinku ok. 100 km, od Skwierzyny przez okolice Międzyrzecza, aż do Odry. Park Książęcy Zatonie (dzielnica Zielonej Góry). Park w Zatoniu to miejsce, do którego przyjeżdża się z wielką chęcią. Znajdują się tutaj gatunki chronionych roślin, wiele pomników przyrody i tajemnicze zakamarki, znajdujące się w rewitalizowanych ruinach pałacu. Najpiękniejsze zamki w Wielkopolsce. Które z nich warto zwiedzić? Zamki w Wielkopolsce wymieniane są wśród jednych z największych atrakcji tego regionu. Monumentalne warownie, zachwycające pałace i piękne dworki - niektóre z nich pamiętają jeszcze czasy... Cuda Polski National Geographic Traveler 2023: nominacje z województwa wielkopolskiego Antidotum Airshow Leszno. Impreza ze ścisłej czołówki największych lotniczych show w Polsce. Przez dwa dni niebo nad Lesznem wypełniają pokazy lotnicze, przeloty balonów, brawurowe występy grup akrobatycznych, fenomenalna pirotechnika i muzyka na żywo budująca klimat. Parowozownia Wolsztyn. Jedno z ostatnich takich miejsc w Europie. 115-letnia parowozownia obsługuje pociągi kursujące w ruchu planowym. Wolsztyńska parowozownia nie jest muzeum. Od rana wre tutaj praca, a doświadczeni majstrzy doglądają parowozów, naprawiają je i przygotowują do ruchu. Wielka Pętla Wielkopolski. Wielkopolska oglądana z powierzchni wody wygląda zupełnie inaczej i zachwyca nawet tych, którzy nasz region mieli już okazję zwiedzić. Pętla to najdłuższy szlak wodny w Polsce. Pokonanie całej oznacza 2–3 tygodnie wspaniałej wodnej przygody. Weź udział w plebiscycie „Cuda Polski National Geographic Traveler 2023” i wytypuj najciekawsze miejsca w Polsce. Głosy można oddawać za pośrednictwem strony cudapolski.national-geographic.pl. Głosowanie potrwa do 16 lipca, a laureatów tegorocznej edycji wydarzenia poznamy 24 lipca.
Cuda w drewnie, czyli lubuskie kościoły, które warto zobaczyć na własne oczy
Lubuskie kościoły są jednymi z najstarszych drewnianych świątyń w Europie.
W tym artykule: Chlastawa, Klępsk, Kosieczyn – kościoły regionu Kozła Lubuskie kościoły – Kosieczyn Lubuskie kościoły – Klępsk i Chlastawa Chlastawa, Klępsk, Kosieczyn – kościoły regionu Kozła Zapach bejcy jest ciężki, trochę oleisty, przyjemny. Świdruje w nosie od momentu, gdy przekroczy się próg. Jest wspólna cecha wszystkich trzech świątyń leżących na Szlaku Kościołów Drewnianych Regionu Kozła w Lubuskiem. Jeziora w województwie lubuskim. Które miejsca nad wodą warto odwiedzić? Malownicze jeziora są niekwestionowaną wizytówką województwa lubuskiego. Każde z nich ma swój niepowtarzalny charakter. Niektóre są doskonale zagospodarowane, a nad ich brzegiem życie tę... Chlastawa, Klępsk, Kosieczyn. Niewielkie wioski, których centrum wyznaczają średniowieczne świątynie. – Kościółek w Kosieczynie dźwiga na barkach spora odpowiedzialność – opowiadał ks. Zdzisław Przybysz, proboszcz tutejszej parafii od 2003 do 2019 roku. Jest bowiem, jak się sądzi, najstarszym kościołem o konstrukcji zrębowej w całej Europie. Ten sposób budowania znany jest ludzkości przynajmniej od neolitu. Ściany stawia się z poziomo leżących belek, które w narożach łączone są za pomocą nacięć pozwalających jednej belce wejść w drugą. – Przez lata uważano, że kościół powstał w XVI w. – mówił proboszcz. – W trakcie remontu znaleźliśmy jednak pod deskami szachulcowymi stare belki. Badania dendrochronologiczne przyniosły sensację: świątynia powstała w 1389 r., zaś najstarsza belka datowana jest na 1345 r. Lubuskie kościoły – Kosieczyn W średniowieczu tereny, na których leży dziś Kosieczyn, należały do rycerskiego rodu Wattów. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem wpierw wznieśli oni kościół, później sprowadzili księdza, a dopiero na koniec wystosowali do biskupa prośbę o utworzenie parafii. Z tego powodu konsekracja świątyni odbyła się w 1408 r., czyli niemal 20 lat po jej zbudowaniu. Po przekroczeniu progu kościoła wrażenie jest tak silne, że nie burzy go nawet ustawiony na ołtarzu mikrofon – jedyny ślad dzisiejszych czasów. Świątynia w Kosieczynie ma w sobie coś baśniowego, na wpół realnego. Z łatwością przykuwa więc uwagę dzieci, nieskorych przecież zwykle do zwiedzania kościołów. Bardziej przypomina leśną chatkę niż pełne powagi miejsce sakralne. Kościół św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza (fot. aha / CC BY-SA 3.0 / Wikipedia) Wpadające przez okna niskie światło nadaje modlitewnej sali przytulność i ciepło. Belki ścienne, niegdyś przykryte polichromią, ukazują równy wzór śladów pozostawionych przez ciesielskie narzędzia. Aż chce się ich dotknąć, przesunąć palcami po chropowatej powierzchni drewna. Wyjątkowości temu miejscu dodaje świadomość, że ten kościół powstał w drugim roku panowania Władysława Jagiełły! Zaledwie dwa lata dzieliły moment jego konsekracji od bitwy pod Grunwaldem. Historia przybiera tu wyjątkowo realne kształty, a umysł zaczyna bawić się myślą, że i na tej posadzce mogli klęczeć rycerze mający niebawem wziąć udział w walce, która stała się symbolem polskiego zwycięstwa. Lubuskie kościoły – Klępsk i Chlastawa Dwa pozostałe kościoły na szlaku są nieco młodsze. Najstarsze fragmenty budowli w Klępsku pochodzą z 1565 r., świątynia w Chlastawie datowana jest na rok 1637. Jej historia jest równie zawiła, jak losy tych ziem. Drewniany kościół przez dziesięciolecia był protestanckim zborem. Niszczony przez pożary, splądrowany w czasie wojny polsko-szwedzkiej, doświadczany przez upływ czasu uparcie powstawał z kolan, zmieniając przy okazji kształt i wystrój. Pojawiły się: drewniana ambona, empory okalające wnętrze, ośmioboczna chrzcielnica. Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chlastawie (fot. Silu / CC BY-SA 4.0 / Wikipedia) Gdy w XIX w. protestanci rozpierzchli się po świecie, kościół zaczął się chylić ku upadkowi. Uratował go ówczesny właściciel Chlastawy, Seweryn Zakrzewski. Po II wojnie kościół stał się świątynią rzymskokatolicką. Podobnie jednak jak w świątyni w Klępsku, w której stoi wciąż rzeźba Marcina Lutra, nie sposób w niej zapomnieć o ewangelickiej przeszłości. Dodajmy, że kościoły regionu Kozła najlepiej zwiedzać autem lub rowerem. Miejscowości leżą przy DW 304 i 302, szlak ma 23 km długości. Świątynie najłatwiej zwiedzać po niedzielnych mszach: Klępsk godz. 10:00, Kosieczyn 9:30 i 12:30. Chlastawa latem 12:15. Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler Numer Specjalny – 42 cuda Polski” (nr 02/2017). Niezwykłe miejsca w województwie lubuskim, które warto zobaczyć Bywa, że najmniej oczywiste atrakcje regionu, okazują się najciekawszymi ze wszystkich. W ujęciu turystycznym, województwo lubuskie ma wiele do zaoferowania, ale zamki i pałace nie są wymien...
Lubuskie − atrakcje turystyczne, które musisz zobaczyć. Oto 10 najpiękniejszych miejsc na zachodzie Polski
Województwo lubuskie bogate jest w liczne atrakcje turystyczne. Wybraliśmy 10 z nich, które naszym zdaniem szczególnie warto odwiedzić podczas wyprawy na zachód kraju.
W tym artykule: Park Narodowy Ujście Warty Park Mużakowski Szlak Kościołów Drewnianych Regionu Kozła Geopark Łuk Mużakowa Lubuski szlak wina i miodu Jezioro Sławskie Międzyrzecki Rejon Umocniony Zespół Poaugustiański w Żaganiu Bulwar Nadwarciański w Gorzowie Wielkopolskim Park Miłości im. Michaliny Wisłockiej w Lubniewicach Ciekawe miejsca w Lubuskim? Mimo że pod względem powierzchni położone na zachodzie Polski województwo zajmuje dopiero 11. miejsce, to region skrywa wiele tajemnic i ciekawostek. Poniżej prezentujemy zestawienie 10 atrakcji wartych odwiedzenia. Park Narodowy Ujście Warty Powstały w 2001 roku park ma ponad 8 tysięcy hektarów. Na przyjezdnych czeka tu bajeczna mozaika mokradeł, trzęsawisk, łąk i pastwisk. Spotkacie tutaj też rzadkie i chronione gatunki ptaków, takie jak rybitwa czarna, czy wodniczka. To idealne miejsce na birdwatching! Rekord to odnotowanie w tym miejscu jednego dnia 250 tysięcy ptaków. Woda w Warcie najczystsza od lat. Czy to zasługa pandemii? Pandemia koronawirusa przyczyniła się do licznych zmian, także w środowisku naturalnym. Ekolog prof. Krzysztof Szoszkiewicz postanowił sprawdzić, jak wypłynęła na ekosystem Warty. Badania ... Park Mużakowski To przepiękne założenie parkowe stworzył w pierwszej połowie XIX wieku pruski arystokrata Hermann von Pückler-Muskau. Rewitalizacja tego miejsca udała się dzięki zaangażowaniu Polski i Niemiec. W 2004 roku UNESCO umieściło to miejsce na swojej liście światowego dziedzictwa. Park wpisany w dolinę Nysy podzielony jest przez nią na dwie części, jedną po stronie niemieckiej, drugą po polskiej. Łączą je dwa zabytkowe mosty: Parkowy oraz Angielski. Szlak Kościołów Drewnianych Regionu Kozła Coś dla miłośników architektury, zwłaszcza sakralnej i ludowej. Na szlaku, liczącym ok. 23 kilometry, znajdują się świątynie w Chlastawie, Klępsku i Kosieczynie. Najstarszy z całej trójki jest gotycko-renesansowy kościół w Klępsku. Wzniesiono go w latach 1367-1377. Kościół w Chlastawie, nieco młodszy, bo zbudowany w 1637 roku, uznaje się go za zabytek klasy „0”. Wraz z bramą-dzwonnicą i dawnym cmentarzem tworzy przepiękny zespół sakralny o niepowtarzalnych walorach historycznych. Kościół w Kosieczynie z 1408 r. i jest − po kościele w Tarnowie Pałuckim − drugim co do starszeństwa drewnianym kościołem w Polsce. Geopark Łuk Mużakowa To miejsce na terenie dawnej kopalni odkrywkowej. Na początku ubiegłego wieku wydobywano tu węgiel oraz iły ceramiczne. Eksploatacja zmieniła to miejsce nie do poznania. Kopalnię zamknięto w 1973 roku, a od lat 80. ludzie próbowali wesprzeć naturalne procesy rekultywacyjne przyrody. Efekt jest oszałamiający. Geopark to około 5-kilometrowa podróż przez przepiękne krajobrazy. Kolor wody, nabrzeży, bogactwo formacji geologicznych to prawdziwy raj dla fotografów. W 2015 roku Geopark uzyskał certyfikat Światowego Geoparku UNESCO. Niezwykłe miejsca w województwie lubuskim, które warto zobaczyć Bywa, że najmniej oczywiste atrakcje regionu, okazują się najciekawszymi ze wszystkich. W ujęciu turystycznym, województwo lubuskie ma wiele do zaoferowania, ale zamki i pałace nie są wymien... Lubuski szlak wina i miodu W malowniczych winnicach w regionie nie tylko można degustować lubuskie wina, tak szlachetnych odmian jak Regent, Pinot Noir, Traminer, Saint Laurent oraz specjałów bazujących na winogronowych produktach. Można także posłuchać, z jaką dumą o swoich osiągnięciach w uprawie winorośli opowiadają właściciele winnic. Lubuski Szlak Wina i Miodu powstał w marcu 2007 roku. Jego premiera, jako produktu turystycznego, miała miejsce na VII Targach Turystycznych „Zatur” w Drzonkowie, na których to uzyskał wyróżnienie. Szlak został również uhonorowany Perłą Turystyki, przyznawaną przez Lubuską Regionalną Organizację Turystyczną „Lotur” (2008) oraz wyróżnieniem w konkursie Polskiej Organizacji Turystycznej na najlepszy produkt turystyczny (2011). Jezioro Sławskie Jezioro nazywane jest często „Śląskim Morzem”, zresztą nieprzypadkowo. Jest naprawdę rozległe. Na jeziorze są 3 wyspy: Ptasia Wyspa, Dzika Wyspa oraz Wyspa Kormoranów. Znajdziecie tam w różnych momentach roku pełno ptaków. To idealne miejsce na odzyskanie łączności z naturą po miesiącach w betonowej dżungli. Jezioro Sławskie to także raj dla wędkarzy. W wodach jeziora mieszkają takie ryby jak leszcz, płoć, karp, okoń, sandacz czy szczupak. Jeziora w województwie lubuskim. Które miejsca nad wodą warto odwiedzić? Malownicze jeziora są niekwestionowaną wizytówką województwa lubuskiego. Każde z nich ma swój niepowtarzalny charakter. Niektóre są doskonale zagospodarowane, a nad ich brzegiem życie tę... Międzyrzecki Rejon Umocniony To imponujący system umocnień stworzony przez Niemców w latach 30. i 40 XX wieku dla ochrony wschodniej granicy III Rzeszy. Międzyrzecki Rejon Umocniony (MRU) rozciąga się na odcinku około 100 kilometrów, od okolic Skwierzyny do Odry. Znajdziemy tu unikatowe obiekty militarne oraz największe podziemia fortyfikacyjne na świecie. Szacuje się, że korytarze mają w tym miejscu ok. 35 kilometrów długości!. To nie wszystko. Zakamarki MRU stały się idealnym miejscem schronienia dla nietoperzy (stała temperatura około 10 stopni, niezmienna wilgotność oraz mrok). Zimę spędza tam około 30 tysięcy tych interesujących ssaków. Właśnie ze względu na ochronę nietoperzy, które przesypiają tę porę roku, większość podziemnych tuneli udostępniona jest turystom tylko w okresie letnim – od kwietnia do października. Zespół Poaugustiański w Żaganiu Kompleks zabudowań klasztornych imponuje wielkością i rozwiązaniami architektonicznymi. Do kompleksu zaliczamy: gotycki kościół pw. Wniebowzięcia NMP oraz dawny klasztor, konwikt i spichlerz. Do dziś stanowi on charakterystyczny akcent w panoramie miasta. Średniowieczne budynki zniszczone przez pożary, które kilkukrotnie trawiły Żagań, odbudowano w XVIII w. w stylu barokowym. Kompleks uniknął większych zniszczeń w czasie II wojny światowej, w przeciwieństwie do reszty miasta, które całkowicie legło w gruzach. Warto wspomnieć wspaniałą bibliotekę klasztorną z freskami wybitnego śląskiego artysty Neunhertza. Jej wnętrze słynie z doskonałej akustyki – osoba stojąca w jednym rogu pomieszczenia może rozmawiać szeptem z osobą stojącą po przeciwnej stronie. To ewenement na skalę światową. Rowerem po Polsce. Oto 8 najciekawszych tras rowerowych, które musisz poznać Zima powoli dobiega końca, pora odkurzyć swój jednoślad i zacząć sezon kolarski. Nasuwa się zatem pytanie – gdzie się wybrać rowerem po Polsce? Prezentujemy 8 tras rowerowych o różnym ... Bulwar Nadwarciański w Gorzowie Wielkopolskim Nabrzeże Warty podzielono tu na 4 strefy. W pierwszej, tzw. strefie relaksu, znajduje się pawilon typu „igloo”, a przed nim ogródek letni. Kolejnym elementem małej architektury jest strefa wypoczynku z volierą dla egzotycznych ptaków, obok której umiejscowiono plac zabaw dla dzieci. Tuż za nim znajduje się strefa atrakcji z zegarem słonecznym oraz sadzawką. Najbliżej zabytkowej kamienicy z 1900 r. wyodrębniono strefę wydarzeń kulturalnych, w której znajdziemy min. rzeźby plenerowe. Część wschodnią bulwaru zamyka zawieszone nad rzeką molo oraz przystań cumownicza. Wszystko najlepiej prezentuje się po zmroku, gdy całości dopełniają pływające na Warcie podświetlone fontanny. Nie bez powodu bulwar otrzymał nagrodę główną w organizowanym przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego konkursie „Polska pięknieje”. Park Miłości im. Michaliny Wisłockiej w Lubniewicach Przy Starym Zamku w Lubniewicach nad jeziorem Lubiąż, znajduje się Park Miłości im. dr Michaliny Wisłockiej – autorki pierwszego polskiego poradnika seksuologii, słynnej „Sztuki kochania”. Park przecina kanał łączący Jezioro Lubiąż z Jeziorem Krajnik. Nad kanałem powstał mostek, na którym zakochane pary wieszają kłódki, symbolizujące trwałość ich związku. Wśród ponad 100-letnich drzew ustawiono kilkanaście drewnianych rzeźb przedstawiających przytulające się pary. Znajduje się tu kilka ośrodków wypoczynkowych i nowoczesne SPA. Znasz wszystkie województwa w Polsce? Sprawdź, ile ich jest i jakie mają stolice Jeszcze nie tak dawno temu, Polska była podzielona na 49 województw. Obecnie obowiązujący podział administracyjny kraju uwzględnia jednak mniej, bo tylko 16 jednostek pierwszego stopnia. War...
Jeziora w województwie lubuskim. Które miejsca nad wodą warto odwiedzić?
Malownicze jeziora są niekwestionowaną wizytówką województwa lubuskiego. Każde z nich ma swój niepowtarzalny charakter. Niektóre są doskonale zagospodarowane, a nad ich brzegiem życie tętni dniem i nocą. Inne są praktycznie nieodwiedzane. Próżno szukać tam plażowych atrakcji, za to na przyjezdnych czeka coś, czego nie znajdą w wielkomiejskich aglomeracjach - absolutna cisza. Gdzie warto się udać, chcąc znaleźć malownicze jezioro? Lubuskie oferuje wiele ciekawych miejsc. Te, które zasługują na największą uwagę, ujęliśmy w poniższym zestawieniu.
W tym artykule: Jezioro Sławskie Jezioro Głębokie Jezioro Łagowskie Jezioro Lubiąż Jezioro Lipie Jezioro Osiek Jezioro Dąbie Wielkie Jezioro Ciecz Jezioro Niesłysz Jezioro Wojnowskie Lubuskie jest określane mianem Krainy Pięciuset Jezior. W rzeczywistości, ta zwyczajowa nazwa nie ma zbyt wiele wspólnego z prawdą, bo na terenie Pojezierza Lubuskiego znajdziemy nie 500... a ponad 600 akwenów! To zasługa działalności lodowca, który miliony lat temu "przemierzał" ten obszar. Niektóre z nich są świetnie zagospodarowane do celów turystyczno-rekreacyjnych, ale na terenie województwa z łatwością znajdziemy "dzikie" zbiorniki, położone w wyjątkowo romantycznej okolicy. Które lubuskie jeziora warto odwiedzić. Poniżej zamieszczamy kilka interesujących propozycji. Jezioro Sławskie Nasza pierwsza propozycja to słynne "śląskie morze", czyli największy akwen w regionie. Jezioro Sławskie mierzy 9,22 km długości, 1,65 km szerokości i legitymuje się powierzchnią 8,17 km kw. W najgłębszym punkcie osiąga 12,3 m, a jego średnia głębokość to 5,2 m. To miejsce jest doskonale znane mieszkańcom województwa i nie tylko im. Znaczna popularność przekłada się na doskonale rozwiniętą infrastrukturę turystyczną. Nad jeziorem i w bliskich okolicach akwenu nie brakuje miejsc noclegowych, tak samo jak restauracji i barów. Do dyspozycji letników jest wypożyczalnia sprzętu wodnego. Charakterystyczna dla jeziora jest urozmaicona linia brzegowa z licznymi zatoczkami i cyplami. W niektórych miejscach, brzeg jest wysoki i stromy, ale nie brakuje też łagodnych zejść, które płynnie przechodzą w lustro wody. Niemal 65 proc. linii brzegowej porastają lasy. Na jeziorze znajdziemy trzy wyspy: Ptasią, Dziką i Wyspę Kormoranów. Latem na przyjezdnych czeka wiele atrakcji. Na terenie jeziora odbywa się Noc Świętojańska i Sławska Noc Reggae. Sporą atrakcją są też coroczne obchody Dni Sławy. Jezioro Głębokie Na liście obejmującej najpiękniejsze jeziora w lubuskim nie może zabraknąć naszej kolejnej propozycji. Jezioro Głębokie, położone w gminie Międzyrzecz, jest największym bezodpływowym akwenem w regionie. Mierzy niemal 2,3 km długości i 600 m szerokości. Jego powierzchnia 124,9 ha. Maksymalna głębokość przekracza tam 25 m, a średnia - 9 m. Na terenie jeziora obowiązuje ścisła strefa ciszy, więc jest to miejsce idealne dla osób, które chcą uciec od hałasu pojazdów silnikowych. Miłośnicy wodnego szaleństwa mogą za to skorzystać z kajaków, łodzi i rowerów wodnych. Znajdzie się też coś dla wielbicieli podwodnych eksploracji - działają tam dwie bazy nurkowe. Jezioro Łagowskie Zamki w lubuskim są atrakcją porównywalną do tamtejszych jezior. A gdyby tak połączyć jedno i drugie? Nic prostszego, wystarczy wybrać się nad Jezioro Łagowskie. Jego powierzchnia to 82 ha, więc nie może być zaliczone do największych akwenów ziemi lubuskiej. Jego atutem jest natomiast położenie. Jezioro sąsiaduje z zabytkową starówką Łagowa - jednego z najbardziej urokliwych miasteczek w województwie. Sztucznie utworzony przesmyk oddziela je od Jeziora Trześniowskiego. To właśnie tam wznosi się jedna z największych atrakcji w okolicy - XIV-wieczny zamek Joannitów. Nie jest to miejsce dedykowane osobom, które nad brzegiem jeziora chcą spędzić całe wakacje, ale na popołudniowy lub weekendowy wypad nadaje się idealnie. Jezioro Lubiąż Nie tylko zamki, ale i pałace w lubuskim "wyrastają" tuż przy linii brzegowej tamtejszych akwenów. Taką atrakcję oferuje Jezioro Lubiąż. Zbiornik położony na obrzeżach Lubniewic legitymuje się powierzchnią 1,5 km kw. Nie jest to głęboki akwen - w najgłębszym punkcie osiąga 12,8 m, a średnio - 4,6 m. Mimo dość skromnych rozmiarów (w porównaniu z największymi jeziorami regionu), wiele osób wymienia je jako najpiękniejsze jezioro ziemi lubuskiej. Rzeczywiście, zbiornik jest położony w wyjątkowo malowniczej okolicy. W pobliżu jeziora mieści się pięknie odrestaurowana rezydencja rodu von Waldow, którą obecnie zarządza Fundacja Lubomirskich. Nad brzegiem znajdziemy nastrojową promenadę, a w okolicy nie brakuje ścieżek spacerowych, tras rowerowych i konnych. Wszystko to czyni to miejsce wyjątkowo romantycznym, nie należy zatem dziwić się, że latem jezioro jest tłumnie oblegane. Jezioro Lipie Naszą kolejną propozycję dedykujemy miłośnikom przygód i odkrywcom podwodnego świata. Wymieniając atrakcje w lubuskim, nie da się pominąć Jeziora Lipie. Akwen położony w gminie Strzelce Krajeńskie jest jednym z najgłębszych w całym województwie - jego maksymalna głębokość to aż 42 m, a średnia - 12,8 m. To sprawia, że ten urokliwy zbiornik jest wprost stworzony do nurkowania, zwłaszcza że woda jest tam wyjątkowo czysta. Do nurkowania zachęca bujna roślinność podwodna i dobrze przygotowana infrastruktura - przy bazie nurkowej znajdują się podwodne rampy i wraki łodzi. Jak u siebie poczują się tam także wędkarze. Akwen obfituje w karpiowate - krąpie, płocie, leszcze, liny i wzdręgi. Można też złapać na haczyk szczupaka i okonia. Jezioro Osiek Osoby szukające odpoczynku w zacisznej atmosferze powinny zainteresować się Jeziorem Osiek. Akwen położony w gminie Dobiegniew mierzy 10 km długości i 1,6 km szerokości. Powierzchnia zbiornika to prawie 539 ha. Maksymalna głębokość to aż 35,3 m, a średnia - 9,3 m. Mimo malowniczego położenia, miejsce to nie należy do najbardziej obleganych przez letników, częściej można spotkać tam wędkarzy lub miłośników kajakarstwa. Przechadzając się linią brzegową, można odnieść wrażenie, że jest to miejsce "dzikie", niemal pierwotne. Tajemniczą atmosferę podsycają legendy na temat tego miejsca - podobno przecinające lustro wody cyple usypał sam diabeł. Czysta woda zachęca jednak do kąpieli, a panująca wokół cisza pozwala odpocząć od codziennych spraw. W pobliżu jeziora znajdziemy wiele atrakcji, które warto zobaczyć. W tym miejscu należy wskazać na krzyżackie obiekty i pozostałości słowiańskiego grodu. Jezioro Dąbie Wielkie Wbrew temu, co sugeruje nazwa, nasza kolejna propozycja nie należy do największych akwenów województwa lubuskiego. Stanowi za to popularne miejsce wypoczynkowe, co przekłada się na dobrze rozwiniętą infrastrukturę. Przyn plaży działa wypożyczalnia sprzętu wodnego, nie brakuje tam lokali gastronomicznych i domków letniskowych. Jezioro Ciecz W zestawieniu nie może zabraknąć najgłębszego akwenu w województwie lubuskim. W najgłębszym punkcie, Jezioro Ciecz osiąga aż 58,8 m. Akwen położony jest obok Góry Bukowiec - najwyższego wzgórza w regionie, które osiąga 227 m n.p.m. To sprawia, że panuje tam niesamowita atmosfera, tym bardziej, że linia brzegowa jest tam praktycznie niezagospodarowana. Jezioro Niesłysz Akwen położony w gminie Lubrza legitymuje się powierzchnią przekraczającą 486 ha i maksymalną głębokością dochodzącą do 35 m. Fantazyjnie ukształtowana linia brzegowa jeziora obfituje w niewielkie zatoczki z pięknymi plażami. To jeden z najpopularniejszych akwenów w regionie, który zachwyca czystą wodą i ciekawą rzeźbą dna (ten atut docenią tylko nurkowie). Jezioro Wojnowskie Naszą listę zamyka urokliwe Jezioro Wojnowskie. Zbiornik składa się z trzech odnóg, które układają się w kształt litery Y. Dwie z nich (w północnej części jeziora) mierzą 3 km długości i 400 m szerokości. Te zbiegają się z trzecią odnogą (w południowej części) o długości 1 km. W najgłębszym punkcie akwen osiąga 9,7 m, a jego powierzchnia to 229 ha. Tamtejsza plaża jest czysta i całkiem dobrze zagospodarowana. Znalazło się tam miejsce na plac zabaw dla dzieci, stojaki rowerowe, nie zabrakło też kilku zadaszonych miejsc. Jest też niezbyt długi, za to urokliwy pomost. Jezioro Wojnowskie otaczają gęsto rosnące lasy sosnowe. To sprawia, że powietrze tam jest lekkie i czyste. Próżno szukać tam "kurortowych" atrakcji, jest za to pod dostatkiem typowo sielskiej atmosfery. W okolicy nie brakuje ścieżek rowerowych i tras pieszych, co sprzyja aktywnemu wypoczynkowi.
Znasz wszystkie województwa w Polsce? Sprawdź, ile ich jest i jakie mają stolice
Jeszcze nie tak dawno temu, Polska była podzielona na 49 województw. Obecnie obowiązujący podział administracyjny kraju uwzględnia jednak mniej, bo tylko 16 jednostek pierwszego stopnia. Warto jednak pamiętać, że nie jest to stała liczba i niewykluczone, że w przyszłości zostanie ona powiększona o kolejne województwa. Choć na razie nic na to nie wskazuje, to dyskusja na ten temat ożywa co pewien czas, więc można uznać, że ta perspektywa jest całkiem realna. Jakie mamy województwa w Polsce? Które miasta stanowią ich stolice? Poniżej odpowiadamy na te pytania.
W tym artykule: Ile jest województw w Polsce? Województwa w Polsce - nazwy i stolice Największe województwo w Polsce Nowe województwa w Polsce Zanim jednak przejdziemy do konkretów, w pierwszej kolejności wyjaśnijmy, czym właściwie jest województwo. Pod tym pojęciem należy rozumieć jednostkę organizacyjną pierwszego, czyli najwyższego stopnia. Wszystkie województwa w Polsce dzielą się na mniejsze jednostki drugiego stopnia, czyli powiaty. Na ich obszarze obowiązuje z kolei podział na jednostki trzeciego stopnia - gminy. Ile jest województw w Polsce? W latach 1945-1998, w Polsce obowiązywał podział na 49 województw. W styczniu 1999 roku wprowadzono podział na 16 województw. Takie działanie miało na celu stworzenie większych regionów, które po przystąpieniu Polski do Wspólnoty Europejskiej mogły być konkurencyjne dla jednostek administracyjnych obowiązujących w państwach zachodnioeuropejskich. Wprowadzenie większych województw miało też uzasadnienie ekonomiczne. Połączone jednostki miały być bardziej efektywne w ujęciu gospodarczym, a przy okazji - ich budżet miał być racjonalniej wykorzystywany. Województwa w Polsce - nazwy i stolice Województwa Polski są nazywane w nawiązaniu do nazw największych miast z ich obszaru, które są ich stolicami (tzw. miasta wojewódzkie), albo do nazw regionu. Tak przedstawia się aktualna lista województw (w kolejności alfabetycznej): województwo dolnośląskie: miasto wojewódzkie to Wrocław, województwo kujawsko-pomorskie: siedzibą wojewody jest Bydgoszcz, a siedzibą sejmiku województwa - Toruń, województwo lubelskie: miasto wojewódzkie to Lublin, województwo lubuskie: siedzibą wojewody jest Gorzów Wielkopolski, a siedzibą sejmiku województwa - Zielona Góra, województwo łódzkie: miasto wojewódzkie to Łódź, województwo małopolskie: miasto wojewódzkie to Kraków, województwo mazowieckie: miasto wojewódzkie to Warszawa, województwo opolskie: miasto wojewódzkie to Opole, województwo podkarpackie: miasto wojewódzkie to Rzeszów, województwo podlaskie: miasto wojewódzkie to Białystok, województwo pomorskie: miasto wojewódzkie to Gdańsk, województwo śląskie: miasto wojewódzkie to Katowice, województwo świętokrzyskie: miasto wojewódzkie to Kielce, województwo warmińsko-mazurskie: miasto wojewódzkie to Olsztyn, województwo wielkopolskie: miasto wojewódzkie to Poznań, województwo zachodniopomorskie: miasto wojewódzkie to Szczecin. Największe województwo w Polsce Powierzchnia województw różni się dość wyraźnie. Pod tym względem, największą jednostką administracyjną pierwszego stopnia jest województwo mazowieckie ze stolicą w Warszawie (35558 km kw.). Mazowieckie przoduje też w kwestii liczby mieszkańców. Jak wskazują dane Głównego Urzędu Statystycznego, na koniec 2020 roku województwo mazowieckie zamieszkiwało 5425000 osób. Drugie pod względem powierzchni jest województwo wielkopolskie (29826 km kw.) ze stolicą w Poznaniu. Populacja w Wielkopolsce jest jednak wyraźnie niższa - drugie największe województwo w Polsce zamieszkuje 3496500 osób (stan na koniec 2020 roku). Pod tym względem, wyraźnie lepiej od wielkopolskiego wypada województwo śląskie (12333 km kw.) ze stolicą w Katowicach, w którym pod koniec 2020 roku mieszkało aż 4492300 osób. Sprawia to, że to właśnie tej jednostce administracyjnej przypada tytuł najgęściej zaludnionego województwa w kraju. Najmniejsze, zarówno pod względem wielkości, jak i populacji, jest województwo opolskie ze stolicą w Opolu. Pod koniec 2020 roku, obszar o powierzchni 9412 km kw. zamieszkiwało 976800 osób. Nowe województwa w Polsce Lista województw nie jest finalnie zamknięta, o czym od czasu do czasu przypominają nam polityczne debaty. Co jakiś czas podnoszone są pomysły utworzenia trzech nowych jednostek administracyjnych pierwszego stopnia. Gdzie miałyby się znajdować? Zaczynamy od północy kraju, gdzie pojawił się pomysł utworzenia województwa środkowopomorskiego. Miałoby ono obejmować zachodnią część województwa pomorskiego, wschodnią część zachodniopomorskiego i północne obszary województwa wielkopolskiego. Pod względem administracyjnym, jego granice miałyby być zbliżone do tych, które wyznaczały dawne województwo koszalińskie. Stolicom nowej jednostki miałby być Koszalin. Siedziba sejmiku wojewódzkiego miałaby mieścić się w Słupsku. Zmierzamy w kierunku centrum kraju. Tam zrodził się pomysł wyodrębnienia województwa warszawskiego, które miałoby obejmować stolicę i przylegające do niej powiaty. Według rządzących, takie działanie ma przynieść ogromne korzyści finansowe dla pozostałych miast tworzących województwo mazowieckie, zapewniając lepszy podział środków. Obecnie, Warszawa znacząco zawyża statystyki finansowe całego regionu. Po jej wyodrębnieniu, miałoby się to zmienić. Idziemy na południe kraju, gdzie ma zostać wyodrębnione województwo częstochowskie (choć niewykluczone, że nowa jednostka administracyjna zyska nazwę "województwo staropolskie", o ile zostanie utworzona). W tym przypadku, kwestie ekonomiczne schodzą na dalszy plan, a na czoło wysuwają się motywy ideologiczne - przywrócenia Częstochowie statusu miasta wojewódzkiego domagają się sami mieszkańcy. Nowa jednostka administracyjna miałaby obejmować północną część województwa śląskiego, środkowo-zachodnią część województwa świętokrzyskiego i południowe rubieże województwa łódzkiego. Co ciekawe, nie wspomina się o włączeniu do nowej jednostki powiatów wschodniej części województwa opolskiego, które historycznie wchodziły w skład województwa częstochowskiego. Żaden z tych pomysłów nie jest nowy. Temat powraca co jakiś czas, zwykle przy okazji kampanii wyborczych (choć nie tylko). Czy doczekamy się zmian w podziale administracyjnym kraju? Czas pokaże.
Niezwykłe miejsca w województwie lubuskim, które warto zobaczyć
Bywa, że najmniej oczywiste atrakcje regionu, okazują się najciekawszymi ze wszystkich. W ujęciu turystycznym, województwo lubuskie ma wiele do zaoferowania, ale zamki i pałace nie są wymieniane jako największe skarby regionu. Niesłusznie, bo na tamtejszych ziemiach można znaleźć, uwaga, aż 250 warowni, pałaców, folwarków, dworów i innych obiektów reprezentujących architekturę rezydencjonalną. Wybudowane na terenach przygranicznych, reprezentują różne style i towarzyszą im różne historie. Łączy je natomiast jedno - wszystkie razem czynią lubuskie prawdziwym zagłębiem zamków.
W tym artykule: Zamek w Łagowie Pałac w Lubniewicach Pałac w Zatoniu Pałac Mierzęcin Dwór w Kolesinie Zamek w Broniszowie Pałac w Bojadłach Pałac w Wiechlicach Chyba każdy potrafi wymienić przynajmniej kilka najsłynniejszych zamków Dolnego Śląska i Małopolski. Nieco mniej znane, ale wciąż niezwykle popularne, są śląskie i opolskie warownie i rezydencje. Bądźmy jednak szczerzy, wymieniając atrakcje w lubuskim, mało kto wskaże na zamki i pałace. Tamtejsze obiekty nie zasłużyły jednak na zapomnienie. Każdy z nich opowiada ciekawą historię, wszystkie mają niepowtarzalny urok i specyficzny klimat. Które warto odwiedzić? W poniższym zestawieniu opisujemy najciekawsze warownie, rezydencje i dwory w województwie lubuskim. Zamek w Łagowie Jeziora w lubuskim stanowią nieodłączną część tamtejszego krajobrazu. Malownicze akweny zachwycają niepowtarzalnym urokiem, tym bardziej, że nad ich brzegami nierzadko wyrastają imponujące warownie, tak jak obiekt otwierający nasze zestawienie. Zamek w Łagowie wznosi się na przesmyku biegnącym między dwoma jeziorami: Łagowskim i Trześniowskim. Został wybudowany w XIV wieku, przez Joannitów. W tym czasie pełnił funkcję twierdzy obronnej. Najbardziej charakterystycznym elementem zamku jest wieża, górująca nad panoramą miasta. To jeden z dwóch elementów historycznego obiektu, które zachowały się do dziś. Drugim jest sala, w której obecnie mieści się kawiarnia. Pozostała część zamku została przebudowana w XVII wieku. Zyskała wówczas charakter barokowej rezydencji. Teraz obiekt pełni funkcję hotelu, restauracji i wspomnianej wcześniej kawiarni. Do zwiedzania udostępniono wieżę, z której roztacza się zachwycający widok na okolicę. Pałac w Lubniewicach Kolejny obiekt na naszej liście także został wzniesiony nad jeziorem, niemal przy samej linii brzegowej. Neorenesansowy pałac, nazywany "Nowym Zamkiem", został wybudowany w latach 1909-1911, na polecenie Carla Friedricha Ernsta Edwarda von Waldow-Reitzenstein. Rodzina von Waldow posiadała jeszcze jedną rezydencję w Lubniewicach, tzw. "Stary Zamek". Ten z czasem zrobił się zbyt ciasny, stąd decyzja o budowie nowego obiektu. Po wojnie, piękna rezydencja pełniła funkcję ośrodka wczasowego. W latach 60. przeprowadzono prace remontowe, które zabezpieczyły pałac przed niszczeniem. Obecnie pałacem zarządza Fundacja Lubomirskich. Oryginalny charakter rezydencji pozostał niezmieniony, ale jako że do dziś nie przetrwało oryginalne wyposażenie wnętrz, obecnie można tam podziwiać przede wszystkim pamiątki rodowe Lubomirskich. Pałac w Zatoniu Nasza kolejna propozycja to ruiny pałacu w Zatoniu. Barokowy dwór powstał w 1689 roku, na polecenie Balthazara von Unruh - ówczesny właściciel dóbr zatońskich. W latach 1842-1843 obiekt zyskał formę klasycystyczną i został podwyższony o jedno piętro. To zasługa księżnej żagańskiej Doroty de Talleyrand-Périgord. W tym czasie, w pałacu gościło wiele znakomitych osobistości, w tym Fryderyk Wilhelm IV wraz z małżonką. W 1945 roku, dobra zatońskie zostały ograbione i spalone przez żołnierzy Armii Czerwonej. Zachwycającego obiektu nigdy nie odbudowano. Niedawno przeprowadzono jednak prace konserwatorskie, których celem było zabezpieczenie trwałej ruiny przed dalszą degradacją. Pozostałości pałacu działają na wyobraźnię i jednoznacznie sugerują, że w czasach swojej świetności był jedną z najpiękniejszych rezydencji na tych ziemiach. Pałac Mierzęcin Neogotycki pałac w Mierzęcinie został wybudowany w drugiej połowie XIX wieku, na polecenie rodziny von Waldow. W XX wieku dobudowano budynki folwarczne i gorzelnię. Po II wojnie światowej, obiekt przeszedł pod zarząd Skarbu Państwa. Początkowo mieścił się tam dom dziecka, później pałacowe zabudowania zostały przekształcone w Państwowe Gospodarstwo Rolne. Nietrudno zgadnąć, że poczyniona przebudowa diametralnie odmieniła ten wspaniały obiekt, niestety na minus. Stopniowo, pałac popadał w ruinę, ale dziś znów lśni swoim dawnym blaskiem. Obecnie mieści się tam niezwykle klimatyczny, luksusowy hotel. Pokoje zlokalizowane są w dawnych stajniach, w pałacowym budynku zlokalizowano restaurację i sale reprezentacyjne. Nie zabrakło też SPA i winnicy. Dwór w Kolesinie Dwór w Kolesinie jest kolejnym interesującym obiektem w województwie lubuskim. Nie jest do końca jasne, kiedy obiekt został wybudowany. Niektórzy specjaliści są zdania, że obiekt należy datować na początek XIX wieku, choć nie brakuje też głosów, że posiadłość pochodzi z XVI wieku, o czym świadczyć ma układ kompozycyjny i zabudowania folwarczne. Drzewa w otaczającym dwór parku liczą ok. 250 lat, co z kolei sugeruje, że rezydencja została wybudowana w pierwszej połowie XVIII wieku, na polecenie rodziny von Stosch. Obecnie piękny niegdyś dwór znajduje się w stanie ruiny. W wyremontowanych zabudowaniach folwarcznych obecnie mieści się hotel, a część dworska czeka w kolejce do renowacji, więc być może niedługo ponownie zalśni dawnym blaskiem. Zamek w Broniszowie Przenosimy się do Broniszowa. W niewielkiej miejscowości znajdujemy niezbyt okazały, ale niezwykle klimatyczny zamek. Obiekt został wybudowany w XIII wieku i początkowo pełnił funkcję warowni rycerskiej. W pierwszej połowie XVII wieku zamek przeszedł w ręce rodu von Kottwitz i całkowicie zmienił swój charakter. Budowla rycerska stała się renesansową rezydencją. W XIX wieku obiekt doczekał się kolejnej przebudowy. Dobudowano wówczas neogotycką basztę i ceglany mur, w ten sposób tworząc dziedziniec. Po 1945 roku zamek zaczął podupadać, zbliżając się stanem do trwałej ruiny. W 2010 roku ruszyły prace renowacyjne. Pałac w Bojadłach Nasza kolejna propozycja to XVII-wieczna rezydencja w Bojadłach. Pałac został wzniesiony, gdy właścicielami tamtejszych dóbr została rodzina von Kottwitz. Budynek wybudowano na planie podkowy. Obok (dokładnie - po drugiej stronie drogi prowadzącej do rezydencji) znajduje się park. W drugiej połowie XVIII wieku pałac przeszedł w ręce rodu von Scheffer-Boaydel. To właśnie na ten czas przypada jego największy rozkwit. Budynek został znacząco unowocześniony, ale z zachowaniem jego oryginalnej formy. XX wiek przyniósł spore zmiany. Po wojnie mieścił się tam m.in szpitalny oddział położniczy, a później - ośrodek kolonijny. Od 2014 roku pałacem zarządza prywatny inwestor. Pałac w Wiechlicach Na koniec zostawiliśmy prawdziwą perełkę. Niedaleko Żagania mieści się XVIII-wieczny pałac, wybudowany na [polecenie rodziny von Neumann. Obiekt pozostawał w rękach rodu hrabiowskiego aż przez 220 lat. XX wiek nie był dla pałacu zbyt łaskawy. Dzieło zniszczenia rozpoczęli żołnierze Armii Czerwonej, później mieścił się tam PGR. W rezultacie, wspaniały budynek popadł w ruinę. Obecnie po burzliwej historii nie ma nawet śladu, a w wyremontowanym pałacu świadczone są usługi hotelarskie.
Powolne i uważne wędrówki po najpiękniejszych miejscach Polski. To coś, czego w dzisiejszych czasach bardzo nam trzeba. Może zaczniemy od lubuskiego, gdzie zabierają nas Kasia i Tomek, finaliści Turystycznych Mistrzostw Blogerów?
Kasia i Tomek, autorzy bloga pogodzinach.pl, na stałe mieszkają w Krakowie, ale – jak sami o sobie mówią – mają „symptomy niegroźnej życiowej nadaktywności”. Za dnia pracownicy biurowi, po godzinach niestrudzeni odkrywcy. „Podróżować lubiliśmy od zawsze, jednak w pewnym momencie ze smutkiem stwierdziliśmy, że w Paryżu byliśmy częściej niż w Poznaniu. Spróbowaliśmy to zmienić i… wpadliśmy po uszy! Okazało się, że Polska nas fascynuje, a wiadomo, fascynacji trzeba dać ujście – stąd też i blog”, tłumaczą. Kasię kręci historia, dobry reportaż, sport na świeżym powietrzu i gotowanie. Ona pisze większość tekstów. W podróżowaniu po Polsce najbardziej lubi miejsca styku różnych religii i kultur. Tomek odpowiada za techniczną stronę przedsięwzięcia. Robi zdjęcia i filmy. Kiedy nie jest akurat w trasie, analizuje, kręci, montuje, czyta o technologicznych nowinkach. W podróżach po Polsce lubi ,,łączyć kropki” i odkrywać, jak różne tropy zbierane po całym kraju tworzą spójną całość. Jednym słowem – dobrana para. Co w podróżach jest dla nich najważniejsze? „Chcemy rozumieć kontekst, szukać zależności i poznawać nowe historie. Szukamy pamiątek po zapomnianej przeszłości, doczytujemy ciekawostki, cieszą nas lokalne tradycje i przyrodnicze zakątki”, tłumaczą. Zwiedzają pieszo, rowerem i kajakiem. „Bez pośpiechu – zaliczanko-odhczanki to nie dla nas. Podchodzimy blisko, zbaczamy ze szlaku, zatrzymujemy się w klimatycznych miejscach. Nie oglądamy przez szybę, w pośpiechu. Wolimy zobaczyć mniej, ale więcej przeżyć”, dodają. Zrozumiecie, co mają na myśli czytając ich opowieści o lubuskiem. Wpisy związane z Turystycznymi Mistrzostwami Blogerów zaczęli od wycieczki do lubuskiego Parku Narodowego Ujście Warty - najmłodszego polskiego parku narodowego. Można się w nim doliczyć w ciągu jednego dnia ponad 25 tysięcy żurawi i 100 tysięcy gęsi. Żyje tam 260 gatunków ptaków, z czego prawie 10 % to gatunki ginące w skali światowej. Ale to suche fakty. Zobaczcie lepiej jak oni potrafią o tym pisać: „Zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie krainę spowitą porannymi mgłami, przez które delikatnie zaczynają przebijać promienie słońca. Ciszę przerywają pierwsze odgłosy żurawi. Z początku nieśmiałe, pojedyncze i jakby odległe, gdzieś znad rozlewisk spowitych mgłą. W miarę wędrówki słońca po nieboskłonie, przybierają wyraźną i donośną postać krzykliwych ptasich kluczy, wyruszających na codzienny żer.” - ktoś mu dar poetyckiego opowiadania…. Tak Kasia i Tomek zaczynają swoją magiczną opowieść o Parku Narodowym Ujście Warty. Park ten to jedno z dwóch, obok Biebrzy, najważniejszych siedlisk i miejsc przelotowych ptaków w Polsce. „Kraina aż roi się od różnych zaśpiewów, świstów, gęgania, klangoru, świergotań i trelów, a każda pora roku pozwala obserwować inne gatunki ptaków i ich zwyczaje. Wiosną bataliony w godowym tańcu stroszą swe barwne pióra, w lato sprawne oko wypatrzy troskliwych rodziców przysposabiających młode do życia, a wraz z nadejściem wczesnej jesieni można obserwować przygotowania do odlotów i goszczenie przyjezdnych z północy Europy. Nawet zimą jest ciekawie, bowiem na terenie parku obserwuje się arktycznego łabędzia krzykliwego z charakterystycznym, żółtawym dziobem”, opowiadają. Oni do Parku Narodowego ,,Ujście Warty” wybrali się w październiku, kiedy wystartowały Turystyczne Mistrzostwa Blogerów. Jesień to czas, kiedy niepodzielnie królują tu gęsi, przybyłe ze Skandynawii i Rosji, oraz żurawie, które zostaną u nas do pierwszych przymrozków. „Korzystają one z resztek plonów na polach, szczególnie tych kukurydzianych, które stanowią smakowity bufet – w sam raz na wzmocnienie przed wędrówką na południe. W nocy spotkacie ptaki w głębi parku, gdzie wykorzystują podmokłe tereny, żeby odpocząć z dala od ludzi i drapieżników, a za dnia zobaczycie je baraszkujące na pobliskich łąkach i polach w poszukiwaniu pożywnych smakołyków. Przez lornetkę doskonale widać niezwykle liczne stada, które gromadzą się w tym wyjątkowym zakątku województwa lubuskiego. A czemu przylatują właśnie tu?” - pytają blogerzy. Chcecie poznać odpowiedź? Czytajcie ich wpisy na stronie mistrzostw https://mistrzostwablogerow.polska.travel/ oraz na ich blogu https://polskapogodzinach.pl/ i zanurzcie się w łagodnej krainie lubuskiej przyrody.
Plecaki pełne inspiracji. Co odkryliśmy w województwie lubuskim?
Zebraliśmy mnóstwo pomysłów, naładowaliśmy się inspiracjami, zwiedziliśmy ciekawy region. Za nami odkrywanie lubuskiego. Co dalej?
Na zwiedzanie regionu wyruszyliśmy z dwoma zamiarami - poznać jego tajemnice i by przetestować dwa modele Jeepów: Renegade oraz Wrangler. Każdy z nich nadaje się do innych zadań: szybki i zwrotny Renegade (żółty) idealnie sprawdza się w ciasnych uliczkach miast. Wyobrażamy sobie jak świetnie prowadziłby się na krętych drogach południa Europy. Wrangler Unlimited natomiast to powrót do korzeni tej marki - potężny terenowy kolos na wysokim zawieszeniu. Owszem, może nie posiada aerodynamicznej sylwetki, może nie ułatwia życia kamerami z różnych stron czy czujnikami odległości, za to trudno nam sobie wyobrazić teren, po którym nie byłby w stanie przejechać. Co więcej, możliwość zablokowania mechanizmu różnicowego sprawia, że pojazd pokonuje naprawdę strome wzniesienia. Jak go testowaliśmy? Zobaczcie na zdjęcia - błoto, pochylnie, piasek, dziury - sprawdziliśmy wszystko. Co ciekawe, ten opakowany karoserią "czołg" można szybko i łatwo rozkręcić - wygodne śruby i zatrzaski pozwalają zdjąć dach z przodu, a jego tylna część jest odłączana po odkręceniu śrub imbusowym kluczem. Dzięki temu możemy praktycznie pozbawić go całej górnej połowy karoserii i otrzymać lekki, otwarty, terenowy pojazd. Fot. Krzysztof Stypułkowski Fot. Krzysztof Stypułkowski Pierwszym przystankiem na lubuskim szlaku była nieduża miejscowość Sława. Jej barwna historia oraz kolekcja legend z nią związana nadaje się na osobny artykuł, zatem polecamy zgłębić jej tajemnice samemu. Tropy? Ród szlachecki podzielony wewnętrznie wyznaniami, wyścig konny, gdzie stawką jest wyznanie całego miasteczka, tajemnicza biblioteka dokumentów masońskich pozostawiona przez nazistów podczas II wojny światowej. Jest zresztą tego znacznie więcej, a dla miłośników sportów i aktywnego wypoczynku. Sława położona jest nad Jeziorem Sławskim, które idealnie nadaje się do żeglarstwa. Drugie miejsce, które odwiedziliśmy z pozoru wydaje się zaniedbane i opuszczone. Jednak czekała na nas tam fascynująca opowieść. Pałac Bojadła, bo o nim mowa, pochodzi z XVIII wieku. Wraz z okolicznym parkiem tworzy piękne założenie, które niestety dziś znajduje się w kiepskim stanie. Wewnątrz jednak coś się zmienia. Opiekująca się nim obecnie Fundacja Pałac Bojadła, pod wodzą dr Stanisława Kowalskiego stara się krok po kroku przywrócić temu miejscu dawny blask. W przyszłości ma tu powstać placówka kultury z muzeum i salą koncertową, a już teraz trwają pierwsze prace zabezpieczające obiekt. Dr Kowalski przekonuje, że to nie jedyny taki skarb ziemi lubuskiej potrzebujący ochrony. Wraz z Anetą Kamińską prowadzą ich dokumentację na stronie: http://www.palaceiparki.pl/ - to praktycznie gotowy szlak pięknej podróży po zabytkach lubuskiego! Fot. Krzysztof Stypułkowski Fot. Krzysztof Stypułkowski Większość z nas kojarzy ziemię lubuską ze słynnym posągiem Jezusa w Świebodzinie i Zieloną Górą, ale czy wiecie, że warto ją także łączyć z winem? Na sam koniec podróży (po przepłynięciu przez Odrę promem) dotarliśmy do Lubuskiego Centrum Winiarstwa w Zaborze. Okazuje się, że region może pochwalić się całkiem bogatymi zasobami i ciągłością winiarstwa. A jak smakuje? Cóż, autor tekstu prowadził samochód, więc może polegać jedynie na relacjach innych członków wyprawy - a te były tylko pozytywne! Podróż przez lubuskie wypełniła nasze głowy inspiracjami do kolejnych wypraw - zobaczyliśmy jedynie skrawek możliwości, jakie dają tutejsze atrakcje, dlatego planujemy szybki powrót - żeby wykorzystać je w pełni.​
Pracownicy Muzeum Ziemi Szprotawskiej natrafili na trop tajemniczej kolonii o nazwie „Greis-Vorwerk”.
Badacze odkryli ślady dawnej osady podczas zbierania materiałów do monografii wsi Jelenin w powiecie żagańskim. W dokumentach osada została po raz pierwszy wymieniona w 1474 roku jako folwark przynależny do Jelenina, pozostający we władaniu szlacheckiego rodu Knobellsdorfów. Niemieccy historycy wiedzieli o jej istnieniu, jednak nie potrafili wskazać jej lokalizacji. Najważniejsza wskazówka znajdowała się na zabytkowej ręcznie rysowanej mapie z XVIII wieku. Choć ówczesnej kartografii daleko było do doskonałości, po przeanalizowaniu i skorelowaniu danych z mapy z aktualnymi zdjęciami satelitarnymi udało się natrafić na ślady osadnictwa. Poszukiwaniom pikanterii dodawały obiecujące doniesienia na temat osady. Mianowicie nazwa kolonii „Greis” może odnosić się do określenia „bardzo stary”, a jej zabudowa przedstawiała nietypową formę pentagonu. Niemieccy autorzy podają, że „kiedy w połowie XIII wieku koloniści niemieccy przybywają do Jelenina, osiedlają się najprawdopodobniej obok istniejącej już wcześniej osady słowiańskiej”. Szczegółowe informacje przekazane zostaną wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków. - Na razie jest zbyt wcześnie, by mówić o sensacji, ponieważ więcej o odkryciu będzie można powiedzieć dopiero po zbadaniu kolonii przez archeologów – wyjaśnia Maciej Boryna, dyrektor Muzeum Ziemi Szprotawskiej im. F. Matuszkiewicza.