Walentynkowa akcja zoo hitem sieci. Możesz nazwać owada imieniem eks i zobaczyć, jak staje się posiłkiem
Walentynki zbliżają się wielkimi krokami. Dla jednych to czas romantycznych kolacji i serduszek, dla innych – data, która nieuchronnie przywołuje wspomnienia byłych partnerów. Zoo w Łodzi postanowiło z tej okazji podejść do tematu z przymrużeniem oka i zaproponowało nietypowy sposób na symboliczne zamknięcie pewnego rozdziału. W roli głównej… surykatka i karaczan.
Orientarium ZOO Łódź opublikowało w mediach społecznościowych wpis, który błyskawicznie przyciągnął uwagę internautów. Placówka zachęca, by z okazji walentynek nadać imię swojego byłego partnera wybranemu owadowi, a następnie… przekazać go jako posiłek dla surykatki. Utrzymana w żartobliwym tonie akcja wywołała już lawinę komentarzy i udostępnień. Walentynki w zoo w Łodzi. Nazwij karaczana imieniem byłego i nakarm surykatkę Łódzkie Orientarium postanowiło w tym roku podejść do walentynek z dużą dawką dystansu i czarnego humoru, wykorzystując emocje, które wielu osobom towarzyszą podczas tego święta. W mediach społecznościowych zoo opublikowało ofertę, która w krótkim czasie zyskała ogromne zainteresowanie i wywołała tysiące reakcji. Akcja polega na symbolicznym „zamknięciu rozdziału” z byłym partnerem lub partnerką. Wystarczy nadać karaczanowi imię ex, a następnie owad trafi jako pokarm do surykatki. Hasło kampanii brzmi: „Miłość przeminęła, apetyt pozostał”, a organizatorzy od początku podkreślają żartobliwy, symboliczny i charytatywny charakter inicjatywy. Przygotowano trzy pakiety „adopcyjne”: za 50 zł uczestnik otrzymuje certyfikat i imię dla karaczana, za 150 zł – dodatkowo zdjęcie z „konsumpcji”, natomiast opcja VIP za 300 zł umożliwia osobiste nakarmienie surykatki (liczba miejsc jest ograniczona). Zoo informuje też jasno, że cały dochód trafi do Fundacji Pangolin wspierającej ochronę zagrożonych gatunków, dzięki czemu żart ma jednocześnie realny wymiar pomocowy. Cała akcja przypadła do gustu rozbawionym internautom, którzy w komentarzach pisali: „Genialny pomysł”, „Przepiękna akcja”, „Padłam”, „Kocham” czy „Oj chyba będzie dużo chętnych, surykatkom grozi powiększenie obwodu w pasie”. Pojawiły się też żartobliwe sugestie, by „drugą edycję zrobić na Dzień Pracy z imieniem wrednego szefa”, co dodatkowo zwiększyło rozpoznawalność akcji w sieci. Nie zabrakło jednak też głosów krytycznych. Część komentujących pytała, czy akcja nie promuje negatywnych emocji, na co zoo odparło, że nie chodzi o nienawiść ani krzywdzenie kogokolwiek, lecz o humor, dystans i symboliczne odreagowanie. W odpowiedziach podkreślano, że dla zwierząt liczy się wyłącznie świeży, bezpieczny pokarm, a cała forma ma charakter zabawowy i dobroczynny. Dzięki temu kampania stała się jednocześnie internetowym żartem, przykładem niestandardowej komunikacji instytucji oraz realnym wsparciem działań na rzecz ochrony zwierząt. Akcja trwa do 28 lutego 2026 roku. Czy karaczany to przysmak surykatek? Dieta, zachowania i rola owadów w ich żywieniu Surykatki, jako niewielkie ssaki z rodziny mangustowatych, w naturze mają wszechstronną i wysokoenergetyczną dietę, idealnie dostosowaną do życia w suchych i półpustynnych regionach Afryki Południowej. Choć w zoo często kojarzymy je z zabawnymi zachowaniami czy ciekawskim spojrzeniem, ich prawdziwe życie jest znacznie bardziej złożone. W naturze surykatki zjadają szeroki wachlarz pokarmów, wśród których owady stanowią kluczowy składnik diety. Karaczany, pasikoniki czy mrówki dostarczają im wartościowego białka, tłuszczów i mikroelementów potrzebnych do utrzymania energii i zdrowia w trudnym środowisku. Owady są dla surykatek nie tylko łatwo dostępnym źródłem pożywienia, ale też doskonale odpowiadają ich potrzebom metabolicznym. Surykatki spędzają dużą część dnia na poszukiwaniu pokarmu, a zdobywanie owadów wymaga zręczności, ostrożności i szybkości, co z kolei wpływa na ich intensywny tryb życia. Poza owadami ich dieta może obejmować również jaja, małe gady, korzonki roślinne czy owoce. Jednak to właśnie bezkręgowce stanowią najczęstszy i najbardziej wartościowy element posiłków, szczególnie w środowisku naturalnym. W warunkach ogrodów zoologicznych surykatkom podaje się pokarmy specjalnie zbilansowane przez dietetyków zwierzęcych, które odzwierciedlają naturalne preferencje, ale również dbają o zdrowie i profil odżywczy. Karaczany, będące jednym z bardziej znanych elementów ich jadłospisu, są więc nie tylko „smakołykiem” z akcji walentynkowej, ale realnym składnikiem diety tych zwierząt – bogatym w białko i antyoksydanty, a także wspierającym dobre samopoczucie tych towarzyskich ssaków. Źródła: Facebook, Science Direct Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
W wieku 113 lat zmarła najstarsza Polka. Pani Jadzia z Łodzi miała wyjątkową historię, która powinna być naszą inspiracją
W wieku 113 lat odeszła Jadwiga Żak-Stewart: urodzona w Warszawie łodzianka i najstarsza Polka. Pokazała nam wszystkim, że w żadnym wieku nie ma rzeczy niemożliwych – przykładem jej niezłomności niech będzie to, że powróciła do Polski na... 100. urodziny. Jej życie to wyjątkowa opowieść o sile miłości.
O wyjątkowej mieszkance Łodzi opowiada National Geographic Polska Marcin Gołaszewski – przewodniczący Rady Miejskiej w Łodzi w latach 2018–2024, a obecnie radny miasta. Pogodny charakter Jadwigi Żak-Stewart pokazywał, że wiek nie jest przeszkodą do spełniania marzeń i życiowych zmian. W wieku 113 lat odeszła najstarsza Polka Jadwiga Żak-Stewart urodziła się 15 lipca 1912 roku w Warszawie i była najstarszą osobą żyjącą w Polsce. W 1946 roku przeniosła się do Łodzi i była związana z industrialnym miastem aż do lat 80. W wyniku stanu wojennego za synami wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Pani Jadwiga przez 30 lat mieszkała w Indianapolis, a na swoje 100. urodziny… powróciła do ukochanej Łodzi. Chciała być blisko pierwszego męża, którego śmierć rozdzieliła ich wiele lat temu. W Polsce prowadziła dom, a za oceanem pracowała w szpitalu. O jej wigorze niech świadczy fakt, że do 84. roku życia prowadziła samochód – przestała być kierowcą niemal 30 lat temu. W ostatnich latach mieszkała z koleżanką w prywatnym domu opieki i nie opuszczał jej dobry humor. Czerpanie szczęścia z niewielkich rzeczy – Była to niezwykle ciepła, radosna osoba. Czerpała ogromną radość z niewielkich rzeczy: wzruszało ją to, że otrzymała kwiaty i słodycze – opowiada Marcin Gołaszewski, wskazując, że do ulubionych słodkości Pani Jadwigi należały delicje. – Znałem Panią Jadwigę osobiście od 3 lat. Jako 110-latka występowała jako modelka w Domach Pomocy Społecznej i dobrze się przy tym bawiła. Śpiewała i korzystała z życia – uśmiecha się radny. Niedawno panią Jadwigę odwiedził Marcin Osman, który zrobił jej wiele pamiątkowych zdjęć. Tragiczna wojenna historia pani Jadwigi Życie pani Jadwigi nakładało się na przebieg dwóch wojen światowych. Gdy wybuchła I wojna światowa, miała 2 lata, a podczas rozpoczęcia II wojny światowej była 27-letnią mężatką. Widziała II Rzeczpospolitą powstającą z rozbiorowej mgły, przemiany ustrojowe i tragedię wojny, której doświadczyła jej rodzina. Osoby takie jak pani Jadwiga są prawdziwymi skarbnicami wiedzy, z których warto czerpać, póki mamy taką możliwość. Ilu stulatków żyje w Polsce? Według danych GUS w Polsce 31 grudnia 2024 roku żyło 8779 stulatków, wśród których znajdowało się 6617 kobiet i 2162 mężczyzn. To wzrost w porównaniu do roku 2023, w którym nasz kraj zamieszkiwało 7387 osób po 100. roku życia. Historia Pani Jadwigi jest inspiracją dla nas wszystkich: przez lata na obczyźnie nie zapomniała o miłości do ojczyzny, miasta czy bliskich, którzy tutaj na nią czekali. Teraz dołączyła do ukochanego męża, którego – ponad wszystko – chciała być blisko. My również dołączamy do kondolencji przesyłanych rodzinie. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Kultowy Miś Uszatek, Kolargol i inni bohaterowie wracają do domu. Odzyskane rekwizyty wytwórni Se-Ma-For
Miś Uszatek i inni bohaterowie wytwórni Se-Ma-For przez lata pozostawali w cieniu, aż do momentu gdy oryginalne rekwizyty z kultowych animacji zostały odnalezione przez policję w magazynie na terenie Warszawy. Kultowi bohaterowie wrócili do Łodzi, gdzie czekają na ponowne zaprezentowanie widzom.
Postacie takie jak Miś Uszatek przez długie lata stanowiły nieodłączny element dziecięcych „dobranocek” emitowanych wieczorami w Telewizji Polskiej. Lalkowi bohaterowie tworzeni przez łódzką wytwórnię filmową Se-Ma-For byli polską odpowiedzią na zachodnie animacje Disneya. Przez wiele lat kultowe rekwizyty wykorzystywane przy produkcji tych seriali pozostawały w ukryciu — aż do momentu, gdy w wyniku prowadzonego śledztwa łódzka policja i prokuratura odnalazły część eksponatów w magazynie na terenie Warszawy. Odzyskanie lalek z warszawskiej kryjówki Miasto Łódź od lat podejmowało starania, by zabezpieczyć kultowe rekwizyty wyprodukowane przez wytwórnię filmową Se-Ma-For. Obiekty te, poza walorem rozrywkowym, mają ogromną wartość kulturową — stanowią bowiem świadectwo niezwykle istotnego etapu w historii polskiej kinematografii. Braki w zbiorach serialowych lalek i elementów scenografii znacząco ograniczały możliwości promocji tego wyjątkowego dziedzictwa miasta. W trakcie śledztwa, prowadzonego przez łódzką policję i prokuraturę, z Urzędem Miasta Łodzi skontaktował się anonimowy informator, który zażądał kilkuset tysięcy złotych za wskazanie miejsca przechowywania eksponatów. W odpowiedzi na te informacje prokurator niezwłocznie wydał polecenie zabezpieczenia przedmiotów, zarządzając ich wydanie oraz przeszukanie. Działania te zostały przeprowadzone 22 grudnia przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Łodzi. Miś Uszatek, Colargol i inni bohaterowie zostali przetransportowani z magazynu na terenie Warszawy do centrum naukowo-kulturalnego EC1 w Łodzi, gdzie oczekują na oficjalne oględziny, a w dalszej kolejności — na udostępnienie publiczności. Śledztwo w sprawie Se-Ma-Fora W tle zaginięcia kultowych bohaterów toczy się sprawa karna związana z podejrzeniem przestępstw gospodarczych popełnianych przez wytwórnię filmową Se-Ma-For. Studio, odpowiedzialne za produkcję bajek takich jak „Miś Uszatek”, „Opowiadania Muminków” czy oscarowej polsko-brytyjskiej animacji „Piotruś i Wilk”, zostało oskarżone m.in. przez Polski Instytut Sztuki Filmowej o brak rozliczenia środków przekazanych na realizację filmu „Serce w murze”. W związku z brakiem reakcji ze strony łódzkiej wytwórni wszczęto egzekucję komorniczą. W jej trakcie zniknęły liczne składniki majątku, w tym specjalistyczny sprzęt filmowy oraz historyczne rekwizyty i lalki z kultowych animacji. Wyprowadzenie majątku uniemożliwiło wierzycielom skuteczne odzyskanie należnych środków. Prezes Se-Ma-For, Luca T., został objęty zarzutami dotyczącymi utrudniania wykonania prawomocnego orzeczenia sądu. Według prokuratury polegało to na ukrywaniu lub wyprowadzaniu składników majątku w celu uniemożliwienia skutecznej egzekucji. Za takie działania grozi oskarżonemu kara do pięciu lat pozbawienia wolności. Łódzkie bajki – ślady twórczości Se-Ma-For w przestrzeni miasta Bohaterowie bajek łódzkiego studia stanowią niezwykle ważny element lokalnego dziedzictwa kulturowego. W przestrzeni miejskiej można odnaleźć liczne ślady obecności kultowych postaci. Spacerując ulicą Piotrkowską — głównym deptakiem Łodzi — natrafimy na rzeźbę Misia Uszatka z charakterystycznie oklapniętym uchem. Swoich pomników doczekały się również inne postacie: Miś Colargol, stojący przy skrzyżowaniu ulic Sienkiewicza i Traugutta; Pingwinek Pik-Pok, usytuowany przed basenem „Fala”; Plastuś z „Plastusiowego pamiętnika”, uwieczniony w parku im. Sienkiewicza. Wszystkie te obiekty tworzą kulturalny szlak „Łódź Bajkowa”, którego celem jest podkreślenie roli dorobku wytwórni Se-Ma-For w tożsamości miasta. W tym przypadku żaden z pomników nigdy nie został skradziony, a ich urok mogą codziennie podziwiać zarówno mieszkańcy, jak i turyści. Źródło: gov.pl Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Polskie miasto po raz pierwszy w prestiżowym rankingu – i to wysoko. O co chodzi z „Copenhagenize”?
Wrocław zajął wysokie miejsce w rankingu Copenhagenize Index 2025. Dalej znalazły się także inne polskie miasta. To pierwszy raz, gdy Polska znalazła się w zestawieniu najbardziej przyjaznych rowerzystom metropolii świata.
Copenhagenize Index powstał w 2011 roku jako ranking analizujący miasta pod kątem ich przyjazności rowerzystom. Według jego twórców ma trzy cele: wyróżniać liderów, wspierać wymianę doświadczeń i dawć przejrzyste wytyczne, jak tworzyć przyjazne rowerom miasto. Ranking skupia się na realnych czynnikach: tym, jak łatwo i bezpiecznie można poruszać się po danym mieście rowerem. W centrum uwagi znajduje się zawsze użytkownik i jego codzienne doświadczenie. Co nowego w edycji 2025? Najnowszy ranking, opublikowany 18 listopada, bierze pod lupę dane z roku 2025. Wprowadza też znaczącą zmianę metody badań: połączono wskaźniki ilościowe z jakościowymi, dzięki czemu można m.in. uchwycić kulturowe i polityczne aspekty rozwoju mobilności rowerowej. Ranking obejmuje 100 miast ocenianych według 13 wskaźników. Są to między innymi ścieżki, parkingi, wypożyczalnie rowerów publicznych, budżety przeznaczone na sprawy rowerowe. Oprócz globalnego zestawienia raport zawiera też analizy regionalne, profile 30 najlepszych miast oraz przykłady udanych inwestycji i zmian. Polska w rowerowej elicie świata I to właśnie edycji 2025 po raz pierwszy pojawiły się polskie miasta, które dołączają do światowej, rowerowej elity. A są to Wrocław, Poznań, Warszawa, Gdańsk i Łódź. Znalazły się odpowiednio na 28, 53, 62, 63 i 68 miejscu na 100 przebadanych metropolii. Szczególnie cieszy wysokie miejsce Wrocławia. Kolejne polskie miasta według ekspertów Copenhagenize są dość daleko za nim. Dlaczego Wrocław znalazł się tak wysoko? Wrocław swoje wysokie miejsce zawdzięcza wieloletnim inwestycjom w rozbudowę sieci rowerowej. Miasto intensywnie promuje codzienne używanie rowerów. Dysponuje 428 kilometrami tras rowerowych, tworzonych zgodnie z holenderskimi standardami – skutecznie łączącymi m.in. parki, uczelnie i centra biznesowe. Eksperci podkreślają, że Wrocław łączy infrastrukturę z nowatorskimi rozwiązaniami. W 2025 otwarto Mikrohub Wrocław – pierwszą w Polsce stację przeładunkową dla rowerów cargo, w podziemnym parkingu pod Placem Wolności. Ponadto ponownie otwarto dla rowerów historyczne centrum miasta i wprowadzono Strefę Slow Zone. Kolejne inicjatywy to program edukacyjny „Młodzi – Aktywnie zMOBILizowaNi” oraz restart systemu rowerów miejskich (2 534 pojazdów we Wrocławiu), który w pół roku zanotował 1 milion przejazdów. Zwycięzcy rankingu: najlepsze miasta dla rowerzystów na świecie Wbrew nazwie, tym razem to nie Kopenhaga znalazła się na pierwszym miejscu – ale holenderski Utrecht. Stolica Danii jest druga, a podium zamyka Gandawa w Belgii. Ponadto w pierwszej dziesiątce są Amsterdam, Paryż, Helsinki, Munster, Antwerpia, Bordeaux i Nantes. Źródła: Copenhagenize, Wrocław.pl Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
To moje ulubione adresy w Łodzi: TOP 5 łódzkich knajpek oczami lokalsa
Jako rodowity lodzermensch jestem zdania, że Łódź ma naprawdę wiele do zaoferowania wszystkim przyjezdnym. Kto był, ten wie! Chodzi nie tylko o wyjątkowy pofabryczny klimat czy bezpośrednich ludzi – chociaż tutaj pewnie nie zgodziłby się ze mną Pan Bogusław Linda – ale także klimatyczne knajpki, których nie można ominąć podczas wizyty w mieście jednorożca. Podążajcie za mną, pokażę Wam same perły!
Ograniczenie tej listy do zaledwie kilku miejsc było naprawdę karkołomnym zadaniem. Nie oznacza to, że poza nimi w Łodzi nie znajdziemy już nic ciekawego – wręcz przeciwnie! Dzisiaj wybierzmy się na wycieczkę kulinarnym szlakiem, w trakcie którego skubniemy zarówno coś z kuchni regionu, jak i z bardziej egzotycznych części świata. Zapraszam na pokład Łodzi. 1. Caffe przy ulicy Przed podróżą po Łodzi warto się porządnie posilić. Nie istnieje na to lepszy sposób, niż śniadanie w kultowym już Caffe przy ulicy. To znana na całą Łódź śniadaniowania, której lokale można znaleźć w każdej dzielnicy miasta. Oprócz szerokiego wyboru śniadań, które postawią na nogi nawet po najkrótszej nocy, w każdej z placówek można znaleźć inną pozycję inspirowaną daną dzielnicą. Czy próbowałem wszystkich? Pomidor. Warto dodać, że śniadania są tam serwowane do godzin wieczornych. Każdy decyduje o tym, kiedy wstaje! Gdzie szukać Caffe przy ulicy: Bałuty – Łagiewnicka 120 Retkinia – Kostki Napierskiego 1 Chojny – Rzgowska 219 Teofilów – Wici 32 Śródmieście – Nawrot 1a Widzew – Bartoka 69 2. Nie pytaj Dzielnicę Łódź-Górna warto odwiedzić chociażby po to, by wpaść do Nie Pytaj (Skupiona 1). Czeka tam jedna z najlepszych kaw w Łodzi (to nie wyłącznie moje zdanie, co potwierdzają liczne nagrody wiszące na ścianach lokalu), matcha czy wypiekane na miejscu obłędne słodkości, codziennie inne. Ale to nie wszystko. Można tam zjeść także wspaniałe wytrawne chałki – w szczególności polecam zainteresować się „polską”, podawaną z kaszanką, ogórkiem kiszonym, karmelizowanym jabłkiem i majonezem truflowym. Każdy znajdzie jednak coś dla siebie. 3. Ato Ramen / Ferment Chociaż te dwie restauracje zasługują na osobne wyróżnienia, to łączy je wspólny mianownik: właściciel. No i jakość. Oba powstały przez zamiłowanie do kuchni japońskiej i chociaż jedno to według wielu najlepsza ramenownia w Polsce, a drugie pizzeria z twistem, to łatwo odnaleźć w nich ten sam „element magiczny”. To te lokale, do których stale się wraca. W Ato Ramen (Roosevelta 6) można zjeść fantastyczne rameny, dla których warto stać w kolejce – pytajcie w szczególności o intensywny w smaku Kobe, bo nawet jeśli sezonowo nie ma go w karcie, to zawsze znajdzie się porcja „spod lady”. Ferment (Piotrkowska 99) kusi pizzą, której ciasto fermentuje ponad 72 godziny. Nadaje mu to specyficznej sprężystości, ale ważne są też składniki: wiele pozycji zaskakuje azjatyckimi dodatkami, które wbrew pozorom sprawdzają się świetnie. Ja uwielbiam ich capriciosę z żółtkiem i grzybami shimeji. 4. Gorąca Kiełbasiarnia Kiedyś mówiono, że gdyby bomba spadła na łódzkie Bałuty i zniszczyła je doszczętnie, to straty wyceniono by na 31 złotych i 50 groszy. To oczywiście żart – to piękna i urokliwa dzielnica, ale od kiedy znajdziemy w niej Gorącą Kiełbasiarnię (Głowackiego 5/5a), jej wartość jeszcze wzrosła. To jeden z typowo łódzkich szlagierów. Można tam zjeść wyjątkowe polskie dania w klimatycznej, swojskiej odsłonie. Nie sposób opuścić Łodzi nie spróbowawszy zalewajki, a tam jest moim zdaniem najlepsza: jak u mamy. Na deser wybierzcie sztandarową kiełbasę ciętą w szyszkę, a na pewno wrócicie do Łodzi – choćby tylko do tego lokalu. 5. Marco Bistro Marco Bistro (Piotrkowska 282) ma wszystko to, co pozwala przenieść się myślami na półwysep Apeniński – uśmiechniętego od ucha do ucha szefa Włocha (Marco), zapach świeżych warzyw, wędlin i serów czy ogród, z którego roztacza się widok na park. To fantastyczne miejsce zarówno na kawę z widokiem, coś słodkiego podczas spaceru wśród zieleni czy autentyczną włoską kolację: wszystkie produkty przyjeżdżają prosto z Italii i są przygotowywane przez szefa z należytym pietyzmem. Ta lasagna potrafi śnić się po nocach! Nic dziwnego, że z łódzkiego lotniska wycofywane są połączenia do Włoch – nie ma potrzeby tam latać. To tylko wierzchołek góry lodowej tego, co Łódź skrywa pod powierzchnią memów i nastrojowych zdjęć. Warto odwiedzić ją zarówno czysto turystycznie, jak i eksplorując kulinarne zakamarki – nie tylko na ulicy Piotrkowskiej. Fabryczne przestrzenie to także miejsca dużych imprez muzyki elektronicznej, z której znane jest miasto. Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Polacy go nie doceniają. To miasto zachwyciło Brytyjczyków bardziej niż Kraków
– Zapomnij o Warszawie i Krakowie – pisze na łamach internetowej odsłony dziennika „The Independent” Tamara Hinson. Brytyjka zachwyciła się mniej znanym polskim miastem, które ma niepowtarzalny klimat i zasługuje na znacznie więcej uwagi.
W tym artykule: „Zapomnij o Warszawie i Krakowie” Co warto zobaczyć w „polskim Manchesterze”? Łódź na liście „Best of the World” Polskie miasta coraz częściej trafiają na łamy zagranicznych mediów i zachwycają turystów z całego świata. Jedno z nich podbiło serce brytyjskiej dziennikarki, która dostrzegła w nim urok, jakiego – według niej – nie mają nawet turystyczne ikony pokroju Krakowa czy Warszawy. „Zapomnij o Warszawie i Krakowie” Łódź, choć rzadko pojawia się w rankingach i wciąż bywa niedoceniana przez turystów, potrafi zaskoczyć nieoczywistym urokiem i wyjątkowym klimatem. Przekonała się o tym na własnej skórze Tamara Hinson. Brytyjka, opisując swoją wizytę na łamach internetowego wydania „The Independent”, nie kryła zaskoczenia atmosferą miasta i jego nieoczywistym pięknem. Dziennikarka z Wysp przyznała, że przed przyjazdem nie spodziewała się niczego szczególnego. Miała w głowie obraz miasta surowego, zdominowanego przez przemysłową przeszłość. Już podczas pierwszej rozmowy z kierowcą taksówki usłyszała: „Łódź jest inna”. – Wspomina o braku starówki i wyraźnie wyznaczonego centrum miasta, a ja przez chwilę wyobrażam sobie chaotyczną zabudowę Berlina albo miasta, w których powojenne betonowe „monstra” wywoływały we mnie przygnębienie. Żadne z tych skojarzeń, jak się okazuje, nie pasuje do Łodzi – podkreśla Hinson. Pokusiła się nawet o odważne porównanie, twierdząc, że pod wieloma względami Łódź wypada ciekawiej niż Kraków i Warszawa. Jak podkreśla, miała okazję poznać inne polskie miasta, więc jej opinia nie była oparta na pierwszym wrażeniu. Co warto zobaczyć w „polskim Manchesterze”? W zestawieniu miejsc, które warto zobaczyć w Łodzi, dziennikarka na pierwszym miejscu wskazała Manufakturę. – Obecnie to jedno z najpopularniejszych miejsc w Łodzi. Piękne, ceglane budynki dawnej fabryki mieszczą centrum handlowe, szkołę tańca, kino, restauracje i bary. Choć liczne odniesienia do przemysłowej przeszłości wciąż są tu widoczne – czytamy. Co ciekawe, Brytyjkę zachwyciło nie tylko samo zaadaptowane wnętrze dawnej fabryki, ale też kawiarnia jednej z popularnych sieciówek, którą uznała ją za najpiękniejszą na świecie. Wśród polecanych przez Hinson atrakcji, obok ulicy Piotrkowskiej, pojawił się także Pałac Izraela Poznańskiego, często określany mianem „małego Luwru”. Autorka tekstu zaznacza, że brytyjscy turyści mogą dostać się do Łodzi, porównywanej często do Manchesteru, wyłącznie liniami Ryanair. Ci, którzy zdecydują się na przelot do Warszawy, mogą bez problemu dotrzeć na miejsce pociągiem w zaledwie godzinę. Na koniec Tamara Hinson wyraziła nadzieję, że Łódź nie stanie się kolejną „ofiarą sukcesu” i mimo rosnącego zainteresowania zachowa swój unikatowy klimat. Łódź na liście „Best of the World” Warto przypomnieć, że już w 2022 r. Łódź została wyróżniona przez „National Geographic”, trafiając na prestiżową listę „Best of the World”. Z kolei rok później stolica województwa łódzkiego zaciekawiła dziennikarzy „The Jerusalem Post”, Marka Gordona i Davida Harrisa. – Czujemy, że złoty czas Łodzi dopiero nadchodzi – stwierdzili w swoim podcaście. Miasto zrobiło na nich tak duże wrażenie, że poświęcili mu cały odcinek „Travel Edition Podcast”. Źródła: independent.co.uk; National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Od włókienniczej potęgi do kreatywnego miasta – oto fabryczna dusza Łodzi
Łódź to miasto, które zawdzięcza swoją tożsamość fabrykom. Dziś, mimo upływu lat, ślady po tej przemysłowej przeszłości wciąż są obecne, a miasto, z zachowanymi zabytkami fabrycznymi, staje się symbolem idących z duchem czasu zmian.
Spis treści Jedyne takie muzeum Miasto, moda, maszyna Prosto do pałacu Łódzka enklawa Kiedy wjeżdżałam do Łodzi, nie zobaczyłam na horyzoncie ani jednego komina fabrycznego. Bezchmurne błękitne niebo wolne było od smogu, którego można by się spodziewać w tym „europejskim Manchesterze”, kojarzącym się nam do dziś z wysiłkiem włókniarek i włókniarzy, pracą na akord i kilkunastogodzinnym dniem pracy. Ale fabryczne dziedzictwo Łodzi jest wciąż żywe. Oto najważniejsze obiekty z nim związane. Jedyne takie muzeum Centralne Muzeum Włókiennictwa to jeden z najstarszych budynków fabrycznych w Łodzi. Zajmuje gigantyczną powierzchnię 16 tys. m². Powstało w 1960 r. w tzw. Białej Fabryce i jest skarbcem wiedzy o łódzkim włókiennictwie, gromadzi też sztukę. Ma w zbiorach m.in prace Magdaleny Abakanowicz i Władysława Strzemińskiego. W sumie znajduje się tu aż 2,5 tys. obiektów z tak zwanej polskiej szkoły tkaniny, w tym również kilimy i gobeliny. Co trzy lata odbywają się tu triennale ukazujące zmiany trendów w tkactwie. Kiedy weszłam do muzeum, od razu zatrzymałam się przy starej maszynie parowej. To właśnie tu uruchomiono ją w mieście po raz pierwszy i był to symboliczny początek przemysłu w Łodzi. Wreszcie można było uniezależnić się od naturalnych źródeł napędu – zwierząt pociągowych czy wody. Ta pierwsza oryginalna maszyna już nie istnieje, ale zastąpiła ją w muzeum inna, też nie byle jaka, bo ta, która zagrała w filmie „Ziemia obiecana” Andrzeja Wajdy. Kiedy założona przez Ludwika Geyera biała Fabryka ruszała, miała i przędzalnię, i wykańczalnię. Wszystkie podstawowe procesy mogły się odbywać w jednym miejscu. Co się więc musiało wydarzyć, że w 1869 r. Geyer umierał jako bankrut? Zaczęło się od pożaru, a potem było już tylko gorzej: przeinwestowanie, wybuch wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych, skąd m.in. sprowadzał bawełnę. W rezultacie bank przejął fabrykę, a Geyer otrzymywał tylko ułamek procentu od dochodu za jej nadzór. Miasto, moda, maszyna Wchodzę do zaaranżowanej w muzeum hali fabrycznej, w której oprócz XIX-wiecznych maszyn pamiętających czasy pierwszych łódzkich fabrykantów stoją również zgrzeblarki, przędzarki, krosna i stół drukarski z lat 70. i 80. XX w. Na jednej z drewnianych belek wiszących pod sufitem ktoś wyrył datę 1839 – to rok budowy najstarszego skrzydła fabryki. Stropy i drewniane konstrukcje są wykonane z dębu i modrzewia, przetrwały tyle lat! Niektóre z maszyn wciąż można wprawić w ruch, podobnie jak dzwon fabryczny pochodzący z łódzkich zakładów wełnianych Juliusza Heinzla. Kiedy mocno pociągnęłam za sznur, rozległ się jego donośny głos kiedyś budzący robotników do pracy. Dowiaduję się, że w XIX w. zmiana trwała 14–16 godz. z przerwą na posiłek, pod koniec XIX w. robotnicy pracowali 12 godz. na dobę, a po rewolucji 1905 r. wywalczono skrócenie pracy do 10 godz. Dopiero w 1918 r. Józef Piłsudski, jako naczelnik państwa, wprowadził 8-godzinny dzień pracy. Na starych lampach widać bawełniany pył, w kantorku brygadzisty leżą paczka papierosów, popielniczka i zszywacz – tak jakby ktoś przed chwilą jeszcze tu pracował – tkał, snuł osnowę… Tymczasem dziś jest tu selfie point. Każdy może usiąść przy biurku brygadzisty i zrobić sobie zdjęcie. Na następnym piętrze muzeum obserwuję, jak fabryka kształtowała krajobraz miasta, przyspieszając jego rozwój. Na monitorach zawieszonych na ścianie widać wyraźnie, jak Łódź – z osady z niskimi drewnianymi domami – zmieniała się w miasto fabryk, kominów, okazałych kamienic, a nawet – pałaców. Wzruszają mnie zdjęcia kraciastych chust, którymi włókniarki otulały się w drodze do pracy, na kilkunastogodzinną zmianę. Kolejny etap wystawy – moda – to już prawdziwa podróż w przeszłość. Łódź po II wojnie światowej została okrzyknięta polską stolicą mody, a w muzeum możemy dziś oglądać wzory wszystkich marek sprzed 40 czy 50 lat. Sala jest na tyle przestronna, że przez chwilę możemy poczuć się jak podczas spaceru ulicą Piotrkowską w latach 70. Kultowa Telimena, Dom Mody „Nestor”, motyl – słynne logo Pewexu, Cora, Moda Polska, Wólczanka i Cepelia. Wizytę w Białej Fabryce kończę na wystawie mody Arkadiusa, wśród jego kolorowych tkanin i wzorów. Lekkich, szalonych, tak bardzo różniących się od pierwszych tkanin wyprodukowanych w tych murach blisko dwieście lat temu. Krzysztof Kierepa, od 36 lat mistrz tkacki, mechanik i nastawiacz maszyn, pracuje w Muzeum na maszynie pokazowej. – To nie jest trudne – przekonuje. – Metr materiału można utkać w niespełna 15 min. Niech pani spróbuje – zachęca. Biorę do ręki miękką przędzę bistoru, porównuję ją z bardziej gęstą bawełną. I już od dziś wiem, że prawdziwa bawełna nigdy nie jest śnieżnobiała. – Ma odcień écru – dodaje mój rozmówca, kiedy wspólnie uruchamiamy maszynę. Prosto do pałacu Ruszam dalej włókienniczym łódzkim szlakiem, prosto do pałacu Izraela Poznańskiego, który również zaczynał tu swój biznes od zera. Ale kiedy pytano go po kilkunastu latach ciężkiej pracy, w jakim stylu chce zbudować swój dom, odpowiadał, że stać go na każdy styl. I rzeczywiście, sala balowa w tym największym fabrykanckim pałacu w Łodzi nie ma sobie równych. Złoto, błękitny sufit, wyszukane meble, secesyjne detale, obrazy. Najwyraźniej Poznański przywiązywał uwagę do detali, bo w jednej z szaf zobaczyłam jego laskę z gałką w kształcie głowy charta. Dziś dawny huk maszyn w jego fabryce został zastąpiony gwarem kawiarnianych rozmów i muzyką. Stara fabryka otrzymała drugie życie i znana jest dziś wszystkim jako Manufaktura – kompleks 13 historycznych budynków i nowo wybudowanego centrum handlowego, obejmujący powierzchnię 27 ha. Zrewitalizowane budynki z charakterystyczną bramą fabryczną, prowadzącą kiedyś do tekstylnego królestwa Poznańskiego, znów są symbolem Łodzi. Cegły, z których Poznański zbudował fabrykę i bramę, pochodziły z jego prywatnej cegielni i były sygnowane inicjałami IP. Przy bramie połowa z nich posiada taką sygnaturę, a inne oryginalne egzemplarze można zobaczyć w Muzeum Fabryki znajdującym się na terenie Manufaktury. Łódzka enklawa Do dawnego imperium Karola Scheiblera jadę z Manufaktury niespełna 20 minut. Księży Młyn to moja ulubiona łódzka enklawa, zielona wiosną i latem, stylowa i spokojna. To właśnie tu w drugiej połowie XIX w. Scheibler, król miasta i konkurent Poznańskiego, wybudował – na wzór angielskich osad przemysłowych – ogromny zespół fabryczno-mieszkalny. Prawdziwe miasto w mieście! Dawne budynki fabryczne, osiedle dla robotników, wille dyrektorskie, szkoła, dwa szpitale, remiza straży pożarnej, sklep, gazownia, ulice i bocznice kolejowe zostały zrewitalizowane, a cały kompleks został uznany za zabytek w skali światowej. I pomyśleć, że kiedy Scheibler zarobił w Łodzi swój pierwszy milion, kupił sobie grunt, wytyczył ulicę i nazwał ją – Milionową. Wyjeżdżając z Łodzi zajechałam jeszcze do wciąż pracującej pełną parą fabryki Dywilan, kiedyś słynącej z dywanów, której historia sięga 1881 r., kiedy to Juliusz Fial i Wilhelm Lucker założyli niewielką fabrykę pluszu. Dzisiaj specjalizuje się ona nie tylko w dywanach, ale też, jako pierwszy producent na świecie, w tkaniu sztucznej trawy na boiska piłkarskie. – Tak właśnie zmienia się moja Łódź! – pomyślałam. Wciąż dostosowując się do potrzeb nowych czasów.
Brazylijski podróżnik twierdzi, że to „najbrzydsze miasto w Polsce”. W sieci zawrzało
Najbrzydsze miasto w Polsce znajduje się w woj. łódzkim – przekonuje brazylijski podróżnik, w sieci znany pod nazwą „The Brazilian Nomad”. Jego opinia rozpaliła dyskusję i oburzyła internautów.
W tym artykule: To najbrzydsze miasto w Polsce. Tak twierdzi brazylijski podróżnik Internauci są innego zdania Polskie miasta coraz częściej pojawiają się w zagranicznych mediach i na profilach podróżniczych influencerów. Zazwyczaj prezentowane są w pozytywnym świetle. Jak chociażby Wrocław, który popularny holenderski twórca, Luke Patrick Hoogmoed, ocenił 10/10, chwaląc jego wyjątkowy klimat i architekturę. Tym większe zdziwienie wywołała opinia brazylijskiego vlogera, który jedno z miast województwa łódzkiego nazwał… najbrzydszym w Polsce. To najbrzydsze miasto w Polsce. Tak twierdzi brazylijski podróżnik Ciao, działający w sieci pod nazwą „The Brazilian Nomad”, to Brazylijczyk łączący pracę w marketingu z pasją do podróży. Jako cyfrowy nomad relacjonuje życie w drodze i dzieli się przemyśleniami o odwiedzanych miejscach. Tym razem zatrzymał się w Polsce, skąd regularnie publikuje swoje obserwacje. Ostatnio Brazylijczyk zawitał do Zgierza (woj. łódzkie) i – ku zaskoczeniu wielu obserwatorów – nie pozostawił na mieście suchej nitki. W swojej relacji nazwał je najbrzydszym w kraju. – Turyści nigdy tu nie przyjeżdżają. Chciałem zobaczyć, co to miejsce oferuje. Niestety, nie ma tu niczego, absolutnie żadnych atrakcji. To naprawdę o wiele brzydsze miasto od innych, które można znaleźć w tym regionie – mówi na opublikowanym na Instagramie nagraniu. Jak zaznaczył, na wyróżnienie zasługują jedynie dwa punkty na mapie miasta – neogotycki kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej oraz ulica Narutowicza z odrestaurowanymi domami tkaczy. – To wszystko – skwitował, dodając przy okazji, że Łódź, w której aktualnie przebywa, jest o wiele lepsza. Internauci są innego zdania Pod zamieszczonym postem – co nietrudno przewidzieć – zaroiło się od komentarzy. Zdecydowana większość internautów nie podzieliła jego zdania. Jedna z użytkowniczek zdecydowanie sprzeciwiła się jego opinii, podkreślając, że ocena miasta była pobieżna i krzywdząca. – Urodziłam się tu i – uwierz mi – z dobrym przewodnikiem dostrzegłbyś piękno tego miasta – napisała, ewidentnie urażona oceną zgierzanka. Podobnych reakcji było znacznie więcej. Wiele osób zauważyło, że brazylijski podróżnik spojrzał na miasto przez pryzmat stereotypów. Ich zdaniem skupił się wyłącznie na tym, co najgorsze, pomijając miejsca będące dziś powodem do dumy mieszkańców. Jednym z nich są „Malinki”, czyli nowoczesna przestrzeń wypoczynkowo-rekreacyjna, która w ostatnich latach przeszła gruntowną metamorfozę i obecnie przyciąga zarówno lokalnych mieszkańców, jak i odwiedzających z okolic. Głos w sprawie postanowiły zabrać także tamtejsze władze. Na oficjalnym profilu miasta w mediach społecznościowych możemy przeczytać: – Zgierz to nasze miasto – pełne historii, pięknych miejsc i ludzi z pasją! Brazylijski podróżnik i marketingowiec postanowił pokazać Zgierz z najgorszej strony… My jednak wiemy, że nasze miasto ma w sobie mnóstwo uroku. Zgierz to jedno z najstarszych miast województwa łódzkiego. Pierwsze wzmianki o nim pojawiły się już w XII wieku, a prawa miejskie otrzymał w XIII w. Obecnie liczy ponad 53 tysiące mieszkańców (dane z 2023 r.). Źródła: Instagram @imthebraziliannomad; Instagram @miasto_zgierz; National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Pomnik Tadeusza Kościuszki nie stoi wyłącznie na Wawelu. Wielkiego bohatera upamiętniono w wielu miastach na świecie
Pomnik Tadeusza Kościuszki znajduje się w wielu polskich miastach. Nic w tym dziwnego. Bohaterowie narodowi, którzy przelewali krew za ojczyznę, zasługują na upamiętnienie. Mimo że powstanie, któremu przewodził Tadeusz Kościuszko, zakończyło się klęską, wskazał Polakom drogę do wolności i porwał następne pokolenia do walki z okupantem.
Spis treści: Pomnik Tadeusza Kościuszki na Wawelu Pomnik Tadeusza Kościuszki w Katowicach Pomnik Tadeusza Kościuszki w Sosnowcu Pomnik Tadeusza Kościuszki w Łodzi Trudno wskazać, w ilu miastach wzniesiono pomnik ku pamięci Tadeusza Kościuszki, a należy podkreślić, że wybitnego przywódcę upamiętnia się nie tylko w naszym kraju. Na świecie stoi ponad 200 monumentów Kościuszki. Można je podziwiać m.in. we Francji, w Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych i Australii. Naprawdę trudno wskazać drugą osobę, która została aż tak szeroko upamiętniona. Poniżej przybliżamy historię czterech pomników naszego bohatera narodowego. Pomnik Tadeusza Kościuszki na Wawelu Najsłynniejszy pomnik Tadeusza Kościuszki znajduje się w Krakowie. Monument powstał z inicjatywy Towarzystwa im. Tadeusza Kościuszki i jest wspólnym dziełem kilku osób. Rzeźbiarz Leonard Marconi wykonał pomniejszony projekt. Antoni Popiel i Giovani Giovanetti wykonali model naturalnej wielkości. W 1900 roku, w zakładach firmy Władysław Dedrzeński i Spółka z Pogórza, powstał odlew z brązu. Pomnik w założeniu miał stanąć na Rynku Głównym, jednak władza nie wyraziła na to zgody. W rezultacie dzieło przedstawiające Kościuszkę na koniu, uchwyconego w momencie wymarszu z Krakowa na bitwę pod Racławicami, przez długi czas było przechowywane w magazynie. Później pomnik zdobił dziedziniec przy budynku straży pożarnej. Dopiero w 1921 roku stanął na wawelskim bastionie króla Władysława IV Wazy. 17 lutego 1940 roku pomnik został zniszczony przez Niemców. Po wojnie strona niemiecka podjęła się jego rekonstrukcji. Był to jedyny monument w Polsce, który doczekał się odbudowy sfinansowanej przez Niemców. Na swoje miejsce powrócił w 1960 roku, jako dar mieszkańców Drezna dla Krakowa. Pomnik Tadeusza Kościuszki w Katowicach Pomnik Tadeusza Kościuszki w Katowicach został umieszczony w parku jego imienia, który w 1922 roku powstał na miejscu lasku miejskiego. Medalion z wizerunkiem przywódcy insurekcji z 1794 roku i płytę pamiątkową ufundowali mieszkańcy miasta. Umieszczono je na dawnej wieży Bismarcka, wzniesionej w 1903 roku. Uroczyste odsłonięcie pomnika nastąpiło 22 września 1925 roku. Osiem lat później wieżę rozebrano, a tablicę i medalion umieszczono na obelisku w centralnej części parku. Po wybuchu II wojny światowej, elementy pomnika zostały ukryte. Dopiero w drugiej połowie lat 40. XX wieku umieszczono je na nowym obelisku, który wzniesiono przy wejściu do parku. Pomnik stał tam do końca lat 60. XX wieku. Podczas przebudowy alei Górnośląskiej, został rozebrany. Po zakończeniu prac stanął w głębi parku, gdzie znajduje się do dziś. Pomnik Tadeusza Kościuszki w Sosnowcu Sosnowiecki pomnik Tadeusza Kościuszki stanął na małym placu w pobliżu zabudowań „Rurkowni Huldczyńskiego”, zakładu specjalizującego się w produkcji rur. Uroczyste odsłonięcie monumentu odbyło się 14 października 1917 roku, w przeddzień setnej rocznicy śmierci bohatera narodowego. Ceremonię poprzedziła msza święta, która odbyła się w kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Po zakończeniu nabożeństwa, tłum sosnowiczan z patriotycznymi flagami i transparentami wymaszerował spod katedry i przy akompaniamencie orkiestry dętej pomaszerował. Po odsłonięciu pomnika, przy którym od rana wartowali harcerze, niewielki plac, który wcześniej był odnogą ulicy 3 Maja, przemianowano na plac Tadeusza Kościuszki. Odsłonięty pomnik miał formę cokołu z nadbudową, na której ustawiono popiersie Kościuszki i figurę orła. Wkrótce po ceremonii stwierdzono, że monument wzniesiony za zgodą Niemców jest ciosem wymierzonym w patriotyczne uczucia Polaków. Znawcy ornitologii doszli do wniosku, że ptak nie jest orłem, a sokołem. Zwrócono też uwagę na jego skrzydła – opuszczone, nie wzniesione do lotu ku wolności. W związku z tym, figura „orła” wkrótce została wymieniona. W 1939 roku sosnowiecki pomnik Tadeusza Kościuszki został zrzucony z cokołu. Na polecenie Niemców, na plac podjechała masywna platforma, ciągnięta przez dwa konie. Woźnica zarzucił powróz na popiersie i gdy otrzymał sygnał, pogonił konie batem. Górna część pomnika upadła na ziemię. Resztę zniszczono ciężkimi młotami i kilofami. Dwa dni później na plac wysypano piasek. Pomnik wrócił na swoje miejsce dopiero w 1983 roku. Pomnik Tadeusza Kościuszki w Łodzi Decyzja o budowie łódzkiego pomnika Tadeusza Kościuszki została podjęta 15 października 1917 roku, podczas uroczystego posiedzenia Rady Miejskiej Łodzi. Tamtego dnia zadecydowano również o nazwaniu umieniem naczelnika drugiej reprezentacyjnej ulicy miasta (równoległej do Piotrkowskiej). Monument miał stanąć u zbiegu ul. św. Andrzeja i al. Kościuszki. Finalnie skończyło się na planowaniu. Do pomysłu wrócono dopiero w 1918 roku. Ustalono wówczas, że miejscem usytuowania pomnika będzie plac Wolności. W 1921 roku ogłoszono konkurs na projekt pomnika. Żadna z przedstawionych prac nie została zakwalifikowana do wykonania. Kolejny ogłoszono w 1923 roku. Wybrano projekt Władysława Czaplińskiego, a jako miejsce ustawienia pomnika wskazano park na Zdrowiu, który miał zostać przemianowany na Park Ludowy im. Tadeusza Kościuszki. Jednak pod wpływem sprzeciwu Wiktora Groszkowskiego, wiceprezydenta miasta, nie doszło do jego realizacji. Kolejny konkurs rozstrzygnięto trzy lata później. Wybrano pracę Mieczysława Lubelskiego. 3 maja 1927 roku położono kamień węgielny pod budowę. Prace trwały niemal cztery lata. 14 grudnia 1930 roku nastąpiło uroczyste odsłonięcie pomnika. W 1939 roku, po aneksji zachodnich województw, III Rzesza zadecydowała o wyburzeniu pomnika. Niemcy podpiłowali figurę Kościuszki u podstawy, następnie założyli na nią stalowe liny, które przyczepili do samochodów ciężarowych. Udało im się jedynie wygiąć statuę. Żeby dokonać dzieła zniszczenia, pod cokołem umieścili ładunki wybuchowe. Okazały się za słabe. W obliczu niepowodzenia, zmusili łodzian żydowskiego pochodzenia do rozbicia posągu ciężkimi młotami. Rok później na miejscu pomnika bohatera narodowego stanął obelisk ze swastyką. W 1956 roku zadecydowano o odbudowie pomnika Kościuszki. Ceremonia odsłonięcia odbyła się 21 lipca 1960 roku. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
David Lynch ostatni film przed śmiercią nakręcił w Polsce. Zainspirowała go Łódź
David Lynch zmarł w wieku 78 lat. Reżyser zostawił po sobie kultowe tytuły, które z miejsca uznawano za klasyki kina i telewizji. Jego najbardziej znane działo to oczywiście serial „Twin Peaks”. Nie każdy wie pewnie, że David Lynch bywał w Polsce. Powstał tu jego ostatni pełnometrażowy film.
Spis treści: David Lynch w Polsce Ostatni taki film Davida Lyncha Surrealistyczny geniusz David Lynch jeszcze za życia stał się postacią legendarną. Nie ma chyba osoby urodzonej w XX w., która nie kojarzyłaby serialu „Twin Peaks”. Nawet jeśli nie z samego seansu to, choćby z licznych nawiązań w popkulturze. Surrealistyczna opowieść o śledztwie dotyczącym zabójstwa Laury Palmer cieszyła się w latach 90. ogromną popularnością po obu stronach oceanu. To niejedyny tytuł, dzięki któremu David Lynch zapisał się w pamięci widzów jako wyjątkowo oryginalny reżyser. Inne jego kultowe dzieła filmowe to m.in. „Mulholland Drive” czy „Zaginiona autostrada”. David Lynch w Polsce W swojej karierze David Lynch kilkukrotnie odwiedzał nasz kraj. Można nawet powiedzieć, że lubił Polskę i Polaków. Chętnie odwiedzał festiwale filmowe, nagrał płytę „Polish Music Night” z Markiem Żebrowskim, a w szczególności upodobał sobie Łódź. Publicznie zachwalał miasto, a nawet chciał zbudować tam studio filmowe. Ostatecznie inwestycja nie doszła do skutku, ale wcześniej Lynch nagrał w Łodzi swój ostatni pełnometrażowy film – „Inland Empire”. – Zimowe światło, chmury, architektura i ludzie stworzyli atmosferę, w której zakochałem się w ciągu chwili. I do tego te stare fabryki! Niezwykłe pozostałości po rewolucji przemysłowej! Dzisiaj już takich miejsc prawie na świecie nie ma. Zastępują je sterylne, nowoczesne, kompletnie bezosobowe kombinaty. Łódź ma duszę. Dlatego ją tak bardzo polubiłem – wspominał potem w rozmowie cytowanej przez „Wysokie Obcasy”. Ostatni taki film Davida Lyncha Film „Inland Empire” miał premierę w 2006 roku. To historia aktorki Nikki Grace (w tej roli Laura Dern), która bierze udział w produkcji filmowej, stopniowo zacierając granicę między rzeczywistością a fikcją. Film jest pełen surrealistycznych obrazów, nielinearnej narracji i typowych dla Lyncha zagadkowych motywów. Na wczesnym etapie pracy nad projektem David Lynch planował stworzyć krótki metraż zatytułowany „Green Room in Lodź”. Pomysł ten zrodził się podczas wizyt w Łodzi, która zainspirowała go swoim industrialnym charakterem i atmosferą. Projekt miał być luźnym, surrealistycznym filmem, ale szybko ewoluował w coś znacznie większego. Lynch, zafascynowany swoją nową cyfrową kamerą Sony PD150, zaczął eksperymentować z technologią i stopniowo rozbudowywać scenariusz. Proces twórczy był nietypowy nawet jak na standardy reżysera. Lynch pisał scenariusz na bieżąco, często inspirując się miejscami, które odwiedzał, i współpracą z aktorami. „Inland Empire” nie miał tradycyjnej struktury scenariusza, a wiele scen było tworzonych spontanicznie. Poza wspomnianą Laurą Dern czy Justinem Theurox, w ostatnim filmie pełnometrażowym Lyncha zagrało też kilku polskich aktorów. Na ekranie możemy zobaczyć Karolinę Gruszkę, Krzysztofa Majchrzaka, Leona Niemczyka i Jana Hencza. Polskich akcentów jest w filmie więcej. W realizację zaangażowani byli członkowie lokalnych ekip filmowych, którzy pomagali w logistyce i organizacji zdjęć w Polsce. Jako sceneria posłużyły między innymi dawne łódzkie fabryki oraz ulica Piotrowska z kamienicami i Hotelem Grand. W kilku scenach bohaterowie mówią po polsku, co dodatkowo wprowadza widzów w lokalny kontekst, jednocześnie podkreślając uniwersalny wymiar opowieści. Surrealistyczny geniusz Po „Inland Empire” David Lynch nie wyreżyserował już żadnego pełnometrażowego filmu fabularnego. Młodsi widzowie mogli poznać jego kreatywność w 2017 roku, kiedy wrócił z nowym sezonem serialu „Twin Peaks”. Sam określił wówczas projekt jako „18-godzinny film”. Lynch oddawał się też innym formom artystycznego wyrazu, takim jak malarstwo, muzyka czy fotografia. W 2024 roku w jednym z wywiadów podzielił się ze światem informacją o złym stanie zdrowia. Po wielu latach palenia papierosów zachorował na rozedmę płuc. 16 stycznia dowiedzieliśmy się, że nie żyje. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
3 tys. lat temu Skandynawowie pływali po morzach w łodziach ze skór. Sklejali je sosnową smołą
Neolityczni łowcy-zbieracze potrafili budować łodzie z foczych skór. Były podobne do umiaków, którymi pływali Inuici. Łodzie te sprawdzały się nawet na Atlantyku.
Spis treści: Czym jest umiak? Sztuka neolitu Pradawne skandynawskie artefakty Obfitość fok sprzyjała budowaniu skórzanych łodzi Badacze z Uniwersytetów Lund i Goteborg w Szwecji przeanalizowali literaturę poświęconą pradawnym technologiom budowy łodzi. Doszli do wniosku, że już w paleolicie neandertalczycy potrafili pokonywać długie dystanse na otwartym oceanie. Natomiast w neolicie Skandynawowie zaczęli używać łodzi ze skór, czyli umiaków. Czym jest umiak? Umiak to duża łódź wiosłowo-żeglowa Inuitów, ludności rdzennej zamieszkującej tereny arktyczne i subarktyczne. Mogła pomieścić nawet 15 osób i miała średnio 10 m długości. Służyła do przewozu osób i towarów. Technologia budowy łodzi stosowana przez Inuitów polegała na rozpinaniu foczych skór na drewnianym szkielecie. Myśliwi wczesnego i środkowego neolitu, czyli żyjący przed około 3 tysiącami lat na terenach obecnej południowej Norwegii, północnej Danii oraz części Szwecji i Litwy mogli również budować takie łodzie. Udoskonalili jednak technologię Inuitów, stosując do łączenia skór kościane szydła oraz smołę, którą pozyskiwali z sosen. Smoła sklejała fragmenty łodzi i chroniła ją przed zatopieniem. Prehistoryczne umiaki mogły płynąć przez 3–5 dni bez konieczności osuszania. Zakładając, że wiosłowanie trwało 10 godzin dziennie, bez trudu pokonywały Bałtyk i wypływały na otwarte wody Atlantyku. Zdaniem uczonych łodzi takich używali przedstawiciele tzw. kultury ceramiki dołkowej. Byli to skandynawscy łowcy-zbieracze, trudniący się myślistwem i rybołówstwem. Sztuka neolitu Szwedzcy badacze przyznają, że ich wnioski opierają się na bezpośrednich i pośrednich analizach oraz ich kompilacji. Ale jeśli spojrzeć na sztukę naskalną ludzi neolitu z norweskiego muzeum w Alta, widać wyraźnie, że umiaki były wtedy znane. Wyryte w skałach obrazy pokazują ludzi przemieszczających się łodziami na stojąco. To charakterystyczne dla korzystania z umiaków. Na rysunkach uwidocznione są łosie, które były postrzegane jako symbol łączności lądu i wody oraz wieloryby, foki i ryby, na które wówczas polowano. Niektóre obrazy przedstawiają przewożenie reniferów w łodzi. Pradawne skandynawskie artefakty Bezpośrednimi dowodami na umiejętność budowy skórzanych łodzi przez myśliwych neolitu są również odnajdowane artefakty. Niektóre, jak fragmenty poroża reniferów wcześniej wiązane z kulturą ahrensburską, po ponownej analizie zostały zinterpretowane jako elementy ramy łodzi. Również stanowiska w Szwecji wskazują na ślady wykorzystywania smoły sosnowej na prehistorycznych wiosłach. Badacze uważają, że obiekty wcześniej uznawane za płozy prehistorycznych sań pochodzące ze stanowisk Ragunda, Grundsunda oraz Sävholm w Szwecji to w rzeczywistości szkielety łodzi. Budowa sań i łodzi jest podobna, ale za tą drugą możliwością przemawia zaokrąglone dno konstrukcji. Obfitość fok sprzyjała budowaniu skórzanych łodzi Niewielkie społeczności dawnych Skandynawów, liczące około 25–30 osób, były zależne od morza. Dlatego osady zazwyczaj powstawały niedaleko wybrzeża. – Życie mogło skłaniać do rozwijania technologii wykorzystujących dostępne zasoby – mówi Christian Horn z Uniwersytetu w Goteborgu. A te zasoby to przede wszystkim foki, które oprócz pożywienia, tłuszczu używanego do oświetlenia oraz spalania mogły służyć jako źródło skór do budowy łodzi. Foczy tłuszcz ma również właściwości wodoodporne. Skórzane łodzie mogły być więc znane w Europie Północnej. Tym bardziej, że są bezpieczniejsze na dłuższe dystanse niż powszechne w neolicie łodzie dłubankowe. Te mogły być również wykorzystywane, ale do pływania po rzekach i jeziorach. Łodzie szyte ze skór fok mogły potem zostać zastąpione tymi z łączonych desek. Ta technologia przetrwała w regionie do czasów współczesnych. Jednak badacze przyznają, że wciąż nie ma wyraźnych śladów wykorzystywania foczych skór do budowy neolitycznych łodzi w rejonie Skandynawii. – Zdajemy sobie sprawę, że możemy nie być w stanie udowodnić, iż skórzane łodzie były wykorzystywane w Skandynawii w neolicie. Ale nasza analiza zdecydowanie na to wskazuje – podsumowuje Mikael Fauvelle z Uniwersytetu Lund. Źródło: Journal of Maritime Archaeology.
Ferie zimowe w Łodzi – sprawdźcie 10 miejsc, które warto odwiedzić!
Aktywności ruchowe, nowoczesne muzea, pyszna kuchnia oraz fauna i flora – oto idealny przepis na udany wypoczynek.
Zostajecie w ferie zimowe w Łodzi? A może planujecie wyjazd do miasta czterech kultur? To świetny pomysł, bo atrakcji (mimo wciąż niesprzyjającej aury) na pewno nie zabraknie. Niezależnie od tego, ile macie lat i jakie są wasze zainteresowania, każdy znajdzie coś dla siebie. Oto 10 miejsc, które warto odwiedzić w ferie zimowe w Łodzi: Aquapark FALA Po porcję sportu i endorfin wybierzcie się do jednego z największych aquaparków w Polsce. Kompleks FALA położony na terenach przylegających do parku na Zdrowiu (który przy okazji również warto zwiedzić) oferuje baseny, zjeżdżalnie oraz bicze wodne, sztuczne fale, relaksujące sauny, a także bar i restaurację. Gości wita przy wejściu pomnik Pingwina Pik-Poka, bohatera kultowej animacji, co na pewno docenią najmłodsi. Adres: ul. Lubelska 4 Orientarium Orientarium (która stanowi część łódzkiego zoo) to najnowocześniejszy kompleks ukazujący faunę i florę Azji Południowo-Wschodniej. Spotkacie tu takie zwierzęta jak gibony czapkowe, orangutany sumatrzańskie, niedźwiedzie malajskie, rekiny i płaszczki. Mieszka tu też największy słoń indyjski w Europie oraz największy na Starym Kontynencie krokodyl gawialowy. Bez wątpienia jedną z największych atrakcji jest część oceaniczna z sześcioma zbiornikami morskimi i podwodnym tunelem. Wrażenia niezapomniane! Adres: ul. Konstantynowska 8/10 Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej EC1 Jeśli interesujecie się sztuką komiksu, grami wideo i wirtualną rzeczywistością to miejsce jest dla Was stworzone! Geralt i Ciri ze świata gry Wiedźmin 3: Dziki Gon wprowadzą was w tajniki tworzenia gier. Nie zabraknie także nostalgii, strefa komiksu to spotkanie z kultowymi polskimi komiksami jak: Tytus, Romek i A’Tomek, Thorgal czy Kajko i Kokosz. Do marca dostępna będzie wystawa czasowa z pracami Grzegorza Rosińskiego. Na poszukiwaczy wyzwań czeka escape room osadzony w wirtualnej rzeczywistości. To doskonałe miejsce zarówno dla dzieci jak i dorosłych! Adres: ul. Targowa 1/3 Narodowe Centrum Kultury Filmowej EC1 Łódź na stałe zapisała się w historii polskiej kinematografii. Od niedawna może poszczycić się także Narodowym Centrum Kultury Filmowej. W ubiegłym roku zwiedzającym udostępniono dwie pierwsze wystawy stałe. „Kino Polonia” to 120 lat historii polskiej kinematografii zaprezentowane w najnowocześniejszy sposób. Istnieje opcja biletu łączonego z Muzeum Kinematografii. „Materia Kina” dotyczy procesu powstawania filmu. Zwiedzający uczestniczą w grze realizując kolejne zadania związane z różnymi etapami produkcji. Podejmiecie się wyzwania? Adres: ul. Targowa 1/3 Centrum Nauki i Techniki EC1 Czy nauka może iść w parze z zabawą? Oczywiście, że tak! Kolejnym wartym uwagi obiektem w kompleksie EC1 (dawnej elektrociepłowni) jest Centrum Nauki i Techniki. Zwiedzający mogą wejść do ogromnego kotła i poznać tajniki przetwarzania energii a także dostrzec to co jest niewidzialne dla ludzkiego oka. Nowoczesne kino sferyczne to gwarancja niezapomnianych seansów edukacyjnych. Nie można nie wspomnieć również o najnowocześniejszym w Polsce Planetarium, pozwalającym zanurzyć się w świat kosmosu. Dla rodzin z dziećmi do lat 12 rekomendujemy Ulicę Żywiołów – pełną eksperymentów i aktywności ruchowych. Adres: ul. Targowa 1/3 Księży Młyn Księży Młyn to największy zabytkowy kompleks fabryczny w mieście, w którym wciąż znajdują się posiadłości najbogatszych ludzi w Łodzi i ówczesnym Królestwie Polskim, rodziny Scheiblerów oraz Grohmanów. Obecnie to jedno z najmodniejszych miejsc. Ceglane domy odzyskują dawny blask, a część lokali przekształcana jest w pracownie artystyczne projektantów, fotografów i plastyków. Znajdziemy tu też kawiarnie z pyszną kawą i przekąskami oraz galerię. Nic dziwnego, że klimatyczne osiedle tak chętnie wykorzystują artyści i filmowcy. Nie każdy wie, że domy robotnicze Księżnego Młyna posłużyły twórcom miniserialu BBC „Dzwony wojny” do odegrania XIX-wiecznej Anglii. Manufaktura Nie można być w Łodzi i nie odwiedzić kompleksu Manufaktury. Na ponad 27 hektarach dawnej fabryki Izraela Poznańskiego ulokowano nowoczesne muzea (Muzeum Fabryki, Muzeum Sztuki ms2), restauracje z kuchnią z całego świata, ponad 250 sklepów, kręgielnię, ściankę wspinaczkową, kino, teatr, centrum handlowe i hotel Vienna House Andels Łódź – czyli wszystko, czego potrzeba do udanego wypoczynku. Co ciekawe, powstał tu także przestronny rynek z najdłuższą fontanną w Polsce. W sezonie zimowym Manufaktura zaprasza na lodowisko! Adres: ul. Drewnowska 58, wejście od ul. Ogrodowej i Zachodniej Pałac Rodziny Poznańskich Tuż obok Manufaktury mieści się kolejna atrakcja – eklektyczny pałac Izraela Poznańskiego, czyli największa rezydencja fabrykancka w Polsce. Warto nie tylko zwiedzić reprezentacyjne wnętrza (m.in. jadalnię i salę balową), ale również wybrać się na jedną z wystaw znajdującego się w pałacu Muzeum Miasta Łodzi. Pozycja obowiązkowe to multimedialna ekspozycja historyczna „Łódź w Europie, Europa w Łodzi”, a także wystawa „Na wspólnym podwórku” opowiadająca o wielokulturowej Łodzi z początku XX wieku. Adres: ul. Ogrodowa 15 Centralne Muzeum Włókiennictwa Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, zwane Białą Fabryką to obowiązkowy punkt dla zainteresowanych historią potęgi włókienniczej Łodzi. Wyjątkowa trzypoziomowa wystawa Miasto-Moda-Maszyna przeniesie nas wprost do XIX wiecznej fabryki oraz na wypełnioną neonami i sklepami ulicę Piotrkowską. Przylegający do Białej Fabryki Park Łódzki Park Kultury Miejskiej to pięć drewnianych domów składających się na wystawę „Łódzkie mikrohistorie. Ludzkie mikrohistorie”. Każdy dom to inna historia: robotnicy pracujący u Poznańskich, żydowska rodzina, milicjant Kondraciuk, czy jesteście gotowi zajrzeć w sferę ich życia codziennego? Adres: ul. Piotrkowska 282 Mandoria Mandoria Miasto Przygód to rodzinny park rozrywki stylizowany na renesansowe miasto handlowe. Nie martwcie się o pogodę, park znajduje się w całości pod dachem! To największy w Europie tego typu obiekt znajdujący się w budynku. Mandoria jest idealnym miejsce dla rodzin z dziećmi do lat 12. Karuzele, familijne roller-coastery, wirujący Galeon to jedynie część atrakcji. Z większości z nich mogą korzystać nie tylko dzieci, ale i rodzice. To gwarancja spędzenia wspólnych wyjątkowych chwil! Adres: ul. Miasto Mody 2, Rzgów Zapraszamy także do Informacji Turystycznej na Piotrkowskiej 28, gdzie oprócz pomocy i materiałów informacyjnych znajdziecie bogatą ofertę pamiątek i gadżetów. A wy, gdzie się wybierzecie? Materiał promocyjny Łódzkiej Organizacji Turystycznej, zarządcy portalu turystycznego www.lodz.travel
Najciekawsze muzea w Polsce – czym się wyróżniają i które warto odwiedzić?
Najciekawsze muzea w Polsce udowadniają, że dzięki różnorodności i niebanalnemu podejściu do tematu potrafią przyciągnąć tłumy zwiedzających. Na które z nich szczególnie warto zwrócić uwagę? Poznajcie nasz redakcyjny przewodnik.
W tym artykule: Ciekawe muzea w Polsce Żywe Muzeum Ceramiki w Bolesławcu Muzeum Emigracji w Gdyni Karkonoskie Tajemnice w Karpaczu Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi Muzeum Mydła i Historii Brudu w Bydgoszczy Muzeum im. G.J. Osiakowskich w Kaliszu Muzeum Przyrodnicze w Jeleniej Górze Centrum Kultury Ekumenicznej w Myczkowcach Muzeum Polskiej Wódki w Warszawie Muzeum to miejsce kultu wspomnień, wiedzy i niekiedy bezcennych artefaktów. Na mapie Polski znajdziemy ponad tysiąc tego typu obiektów, ale nie każdy z nich potrafi wykorzystać swój potencjał i przyciągnąć tłumy zwiedzających. Muzeum jednak nie musi kojarzyć się wyłącznie z mało interesującymi wystawami, a tym samym z patrzeniem na zegarek i odliczaniem czasu do wyjścia. Istnieje bowiem wiele placówek, które wyróżniają się formą, sposobem realizacji czy przedmiotem zainteresowania. Te czynniki sprawiają, że wizyta w tych miejscach może okazać się strzałem w dziesiątkę. W dalszej części artykułu prezentujemy najciekawsze muzea w Polsce, które na tyle pobudzają wyobraźnie, że po zwiedzeniu jednego z nich od razu zaplanujesz kolejną wizytę Ciekawe muzea w Polsce Muzeum Porcelany w Bolesławcu Muzeum Emigracji w Gdyni Karkonoskie Tajemnice w Karpaczu Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi Muzeum Mydła i Historii Brudu w Bydgoszczy Muzeum im. G.J. Osiakowskich w Kaliszu Muzeum Przyrodnicze w Jeleniej Górze Muzeum Polskiej Wódki w Warszawie Od drewnianych miejsc kultu, przez opowieści imigrantów, po umiejętność tworzenia produktów niezbędnych dla funkcjonowania naszej cywilizacji – kostek mydła! Uzbrójcie się w ciekawość i wybierzcie, w której z tych placówek postawić swoją stopę. Żywe Muzeum Ceramiki w Bolesławcu Pierwsze zakłady ceramiczne w Bolesławcu powstawały już w XVIII wieku, a ich tradycje pielęgnowane są po dziś dzień. Charakterystyczne wzory stały się niekwestionowanym symbolem regionu, rozpoznawalnym na całym świecie. Muzeum Ceramiki w Bolesławcu to wyjątkowe miejsce na mapie Dolnego Śląska, gdzie na własne oczy możemy zobaczyć, jak wygląda poszczególny etap powstawania lokalnych wyrobów ceramicznych. Pracownicy obiektu zapoznają nas nie tylko z historią sztuki rzemieślniczej i bogactwem regionalnych tradycji. Przeprowadzą nas także krok po kroku przez cały proces tworzenia – od gliny, przez malowanie, wypiekanie, aż do finalnego produktu. Bez wątpienia najlepszą częścią wycieczki po bolesławskim muzeum są oczywiście pokazy i warsztaty, które będą idealnym zwieńczeniem zwiedzania całego obiektu. Nic więc dziwnego, że możliwość uczestniczenia w procesie tworzenia ceramiki cieszy się ogromnym zainteresowaniem, zarówno wśród najmłodszych, jak i najstarszych gości. Lepienie glinianych naczyń czy malowanie gotowych produktów świetnie ogromnie wpływa na wrażliwość artystyczną .Własnoręczne zrobione arcydzieło stanowi niezapomniane wrażenia i fantastyczna pamiątkę. Muzeum Emigracji w Gdyni W zabytkowym budynku Dworca Morskiego w Gdyni działa Polskie Muzeum Emigracji. Jego lokalizacja wcale nie jest przypadkowa. W latach 20. minionego wieku przewinęło się tutaj tysiące naszych rodaków, którzy z nadzieją wyruszali na Zachód w poszukiwanie lepszego życia poza granicami kraju. W Muzeum Emigracji na zwiedzających czeka ponad 10 tysięcy pamiątek, dokumentujących historię emigracji Polaków. Ponadto oferuje ono wystawy stałe, czasowe i online. Jak czytamy na oficjalnej stronie muzeum: Wystawa opowiada historię od czasów Wielkiej Emigracji, przez rewolucję przemysłową, masowe wyjazdy do Ameryki, życie w brazylijskiej dżungli, społeczność Chicago, dramatyczne ludzkie losy w czasie i po II wojnie światowej, trudne lata PRL-u, aż po najnowszą historię – po wstąpieniu przez Polskę do Unii Europejskiej. I dalej: Ekspozycja pozwoli poczuć i zrozumieć, z czym wiązał się wyjazd, pokaże jak wyglądała morska podróż pasażerów III klasy od zaokrętowania, przez oceaniczny rejs – zarówno na, jak i pod pokładem, po procedurę imigracyjną na słynnej Wyspie Ellis w USA. Karkonoskie Tajemnice w Karpaczu Prawdziwa gratka dla osób uwielbiających tajemnicze i niekiedy mroczne opowieści. Karkonoskie Tajemnice to miejsce poświęcone dawnym mieszkańcom regionu i słynnemu w okolicy Duchowi Gór, gdzie historia łączy się z legendą. Lokalizacja obiektu nie jest przypadkowa. Właśnie tutaj, w 2011 roku, odnaleziono kostura Liczyrzepa. Dzisiaj obiekt cieszy nasze oczy multimedialnymi, bardzo dobrze dopracowanymi i angażującym wystawami. Skarby górskiej krainy, magiczne korzenie mandragory czy wszechpotężne umiejętności Ducha Gór to tylko namiastka legend, z którymi zderzymy się w środku. Tajemnicza i baśniowa atmosfera towarzyszy nam od momentu wejścia, aż do samego końca. Przyjezdnych do odwiedzin zachęca się usytuowana przed wejściem 7-metrowa rzeźba Ducha Gór z ważącym ponad 15 kilogramów minerałem. Jedno jest pewne – dzięki nietypowym atrakcjom i zabawom, wizyta w Karkonoskich Tajemnicach na długo zostanie w pamięci. Przypomnijmy, że w 2017 r. obiekt ten znalazł się wśród laureatów plebiscytu Travelera „7 Nowych Cudów Polski”. Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi Jeden z najciekawszych obiektów muzealnych w Polsce znajduje się w Łodzi. Już od wejścia uwagę zwiedzających przyciąga ponad stuletni budynek muzeum z czerwonej cegły, gdzie ulokowane jest Muzeum Książki Artystycznej. Willa fabrykanta bawełny Henryka Grohmana znajduje się w zespole pałacowo-fabrycznym na terenie Księżego Młyna. Przed wojną mieściły się tu Zjednoczone Zakłady Przemysłu Bawełnianego Scheibler-Grohman SA. W latach 90. – państwowy potentat firm UNIONTEX. Dziś mury kryją prawdziwe skarby – ponad 1000 książkowych arcydzieł, a dodatkowo maszyny i urządzenia z epoki Gutenberga. Muzeum Książki Artystycznej z całą pewnością warto odwiedzić podczas weekendowego pobytu w Łodzi. Muzeum Mydła i Historii Brudu w Bydgoszczy Na swojej stronie internetowej przedstawiają się jako „prawdopodobnie najciekawsze muzeum w Polsce”, co z pewnością potwierdzi niejeden zwiedzający. Dla wielu to wręcz obowiązkowy punkt zwiedzania Bydgoszczy. W tym niezwykłym miejscu, znajdującym się w sercu Bydgoszczy, dowiecie się wszystkiego o tym jak produkuje się mydło. A nawet będziecie mieli okazję wykonać własne. Nic tak bowiem nie cieszy, jak możliwość wykonania własnej pamiątki, a co najlepsze, dodatkowo użytecznej. Prywatne muzeum przy ul. Długiej powstało we wrześniu 2012 roku. Stanowi idealną propozycję do spędzenia wolnego czasu zarówno dla par, grupy przyjaciół, czy rodzin z dziećmi. Na miejscu dowiemy się, jak na przestrzeni wieków ewaluowały nasze nawyki higieniczne, a także czym skutkuje ich brak. Muzeum im. G.J. Osiakowskich w Kaliszu Miejsce absolutnie wyjątkowe, a mówiąc slangiem młodzieżowym – zupełnie odjechane (w pozytywnym tego słowa znaczeniu). Ilość zebranych pamiątek potrafi przyprawić o zwrot głowy. Jednak każdy z poszczególnych eksponatów znajdujących się w tym niecodziennym muzeum nie jest przypadkowy. Wręcz przeciwnie – jest ściśle związany z miastem i jego dawnymi dziejami. Muzeum znajduje się w centrum średniowiecznego oraz współczesnego miasta, na skraju dawnej dzielnicy żydowskiej. Nazwa placówki upamiętnia ostatnich właścicieli kamienicy przy ulicy Garbarskiej 2 w Kaliszu. Na miejscu na zwiedzających czeka 11 sal wystawowych o różnorodnej tematyce. Muzeum Przyrodnicze w Jeleniej Górze W sercu zabytkowej przestrzeni Cieplic mamy okazję odwiedzić Muzeum Przyrodnicze. Placówka umiejscowiona została w budynku dawnego zespołu pocysterskiego. Na ścianach zachowane są barokowe freski pochodzące z XVII wieku. Na sam początek poznajemy historię Cieplic, klasztoru oraz uzdrowiska. Dowiadujemy się o wpływach potężnego rodu Schaffgotschów i zagłębiamy się w świat regionalnych minerałów. Od niedawna udostępniona została także wystawa „W Krainie Ducha Gór”. Jednak na szczególną uwagę zasługują znajdujące się na terenie muzeum dioramy. Uważane są za jedne z największych i zdecydowanie najpiękniejszych w Europie. Dzięki nim możemy podziwiać zwierzęta w ich naturalnym środowisku, a nowoczesne i efektowne wystawy sprawiają, że chcemy się zatrzymać na dłużej. Dioramy przedstawiają poszczególne krainy zoogeograficzne na świecie m.in. Orient, Australię i Oceanię czy Neotropik. Zostały wykonane z najwyższą dbałością o szczegóły. Wprawiają w zachwyt nie tylko fachowców w tej dziedziny, ale i innych zwiedzających zainteresowanych przyrodniczymi ciekawostkami. Centrum Kultury Ekumenicznej w Myczkowcach Nominowane w naszym plebiscycie „7 Nowych Cudów Polski” Centrum Kultury Ekumenicznej w Myczkowcach to intymne wejrzenie w historię polskiego prawosławia. W Centrum Kultury Ekumenicznej w Myczkowcach można obejrzeć 140 makiet cerkwi greckokatolickich, prawosławnych, kościołów rzymskokatolickich z terenu południowo-wschodniej Polski, Słowacji, Ukrainy. Świątynie istniejące do dziś i te, których już nie zobaczymy. Wkoło miniaturowa roślinność i potoki. Z cerkiewek rozbrzmiewają starocerkiewne śpiewy. Muzeum Polskiej Wódki w Warszawie To jedyne w Polsce i jedyne na świecie muzeum poświęcone w całości naszemu narodowemu trunkowi. Muzeum Polskiej Wódki mieści się przy Placu Konesera 1, w XIX-wiecznym budynku Rektyfikacji, na terenie dawnej Warszawskiej Wytwórni Wódek „Koneser”. To właśnie w tym miejscu pod koniec XIX w. powstała jedna z najbardziej znanych fabryk wódek na ziemiach polskich. W niej zostały opracowane receptury i rozpoczęła się produkcja znanych do dziś Polskich Wódek. Inne ciekawe muzea w Polsce, które warto zobaczyć to: Muzeum Produkcji Zapałek w Częstochowie Muzeum Przestróg, Uwag i Apeli w Złotym Stoku Muzeum Guzików w Łowiczu Muzeum Porcelany w Wałbrzychu Muzeum Sentymentów w Kowarach Muzeum Dobranocek PRL-u w Rzeszowie
„To jedyny taki projekt z Polski”. Rzeka wraca na powierzchnię po 100 latach
To przedsięwzięcie unikatowe nie tylko w skali kraju, ale również całej Europy. Rzeka Lamus, płynąca obecnie podziemnym kanałem przez centrum Łodzi, powróci na powierzchnię miasta po ponad 100 latach.
W tym artykule: Rzeka Lamus wraca na powierzchnię po 100 latach Łódź chętnie odwiedzana przez turystów Łódź z roku na rok cieszy się coraz większym zainteresowaniem turystów zarówno polskich, jak i zagranicznych. Już wkrótce jednym z magnesów przyciągających gości stanie się odnowiony park im. płk. Jana Kilińskiego, przez który popłynie odsłonięta po ponad 100 latach rzeka Lamus. Na ten cel władze miasta otrzymały ponad 15 milionów złotych pochodzących ze środków unijnych. Rzeka Lamus wraca na powierzchnię po 100 latach Przez Łódź przepływa ok. 20 niewielkich rzek, ale większość z nich ukryta jest w podziemnych kanałach. Jednak już niebawem jeden z tych cieków wodnych zostanie wydobyty na powierzchnię po ponad 100 latach. Mowa o dwukilometrowej rzece Lamus, która miała swój znaczący udział w rozwoju gospodarczym miasta, napędzając młyn wodny stojący w miejscu dzisiejszego placu Zwycięstwa. O inwestycji wartej miliony złotych za pośrednictwem mediów społecznościowych poinformowała Hanna Zdanowska, prezydent Łodzi. – Po ponad 100 latach rzeka Lamus wraca na powierzchnię. Unia Europejska przyznała ponad 15 milionów złotych na ten cel! Projekt dofinansowania złożył łódzki europoseł Marek Belka – przekazała Hanna Zdanowska. Polska atrakcja robi prawdziwą furorę. Tłumy turystów przyjeżdżają z całego kraju Brama w Gorce to zupełnie nowa atrakcja na turystycznej mapie Polski. Zlokalizowana na Podhalu ścieżka w koronie drzew jest tłumnie odwiedzana zarówno przez pobliskich mieszkańców, jak i odw... Jak zaznacza Marek Belka, który wnioskował o dofinansowanie przedsięwzięcia, odkryciu rzeki Lamus towarzyszyć będzie urządzenie wokół niej terenów zieleni, wchodzących w skład parku im. J. Kilińskiego. – To jedyny taki projekt z Polski, który w tym roku otrzymał aż tak duże wsparcie finansowe. Projekt odkrycia Lamusa składać się będzie z dwóch ważnych komponentów: rewaloryzacji parku im. J. Kilińskiego oraz odkrycia rzeki Lamus poprzez „wyciągnięcie” jej spod ziemi, umożliwienie przepływu wody w naturalnym korycie i udostępnienie jej w przestrzeni parku użytkownikom dzięki utworzeniu tarasów i zejść do wody – podkreśla łódzki eurodeputowany. Według wstępnych zapowiedzi prace mają się zakończyć w 2025 roku. – Zadanie będzie realizował Zarząd Inwestycji Miejskich w trybie „zaprojektuj i wybuduj" we współpracy z Wydziałem Kształtowania Środowiska, który opracował koncepcję projektu i prowadził całą formułę współpracy z Parlamentem Europejskim – czytamy na stronie miasta. W ramach ciekawostki dodajmy, że nazwa rzeki pochodzi od słowa „lamusa”, czyli magazynu, składu, który stał przy młynie. Łódź chętnie odwiedzana przez turystów Przypomnijmy, że Łódź znalazła się na liście 25 wyróżnionych miejsc „BEST OF THE WORLD 2022 National Geographic”. Było to drugie w historii plebiscytu wyróżnienie dla kierunku z naszego kraju po tym, jak w 2019 r. w gronie finalistów znalazła się Puszcza Białowieska. W minionym roku do czwartego co do wielkości miasta Polski zawitało blisko 2,5 mln turystów. Najchętniej odwiedzaną przez nich atrakcją było otwarte pod koniec kwietnia 2022 r. Orientarium, prezentujące faunę i florę Azji Południowo-Wschodniej. Dużą popularnością wśród mieszkańców i przyjezdnych cieszył się również Light Move Festival, coroczne wydarzenie, podczas którego Łódź rozbłyska milionami barwnych świateł. Warto wspomnieć, że kilka tygodni temu otwarte zostało długo wyczekiwane Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej. To największe i najnowocześniejsze w Polsce muzeum poświęcone polskiej sztuce komiksowej i grom komputerowym. Znajdujące się na terenie kompleksu EC1 centrum otwarte jest od wtorku do niedzieli. Źródło: lodz.pl. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej w Łodzi. Długo czekaliśmy na takie miejsce
W sobotę 7 października w Łodzi rusza długo wyczekiwane Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej. To największe i najnowocześniejsze w Polsce muzeum poświęcone polskiej sztuce komiksowej i grom komputerowym.
W tym artykule: Co zobaczymy w łódzkim Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej? Grzegorz Rosiński w ilustracjach – wystawa specjalna Informacje praktyczne Interaktywne muzeum poświęcone sztuce komiksu i sztuce tworzenia gier komputerowych, a także innym nowym mediom i ich narracji powstaje w łódzkim EC1. To kolejna instytucja, która będzie stanowiła część obszaru Śródmieścia zwanego Nowym Centrum Łodzi. Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej otwiera się już w ten weekend podczas kolejnej edycji Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier. Dzięki zaproszeniu, które otrzymaliśmy od organizatorów, udało nam się zajrzeć do środka tuż przed oficjalnym otwarciem. Co zobaczymy w łódzkim Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej? W wysokim budynku mieszczącym się na terenie kompleksu kompleksu „EC1 Łódź – Miasto Kultury" powstała dwupiętrowa konstrukcja wypełniona wystawami stałymi i czasowymi. Większość sal jest poświęcona projektowaniu komiksów i gier komputerowych oraz poszczególnym uznanym twórcom. W części poświęconej grom komputerowym można odwiedzić 3 strefy tematyczne poświęcone różnym aspektom kultury gier. Strefa Retro – to sentymentalna podróż po grach i sprzęcie do ich obsługiwania, które można pamiętać z dzieciństwa. Można tu zobaczyć m.in. specjalnie urządzone pokoje wzorowane na PRL-owskich mieszkaniach, w których młodzi pasjonaci pisali swoje pierwsze programy komputerowe. A także obejrzeć wspomnienia z giełd komputerowych z lat 80. i 90. Strefa VR – a w niej specjalnie przygotowany Escape Room. Tu za pomocą technologii wirtualnej rzeczywiści i rozszerzonej rzeczywistości można wziąć udział w grze rozgrywającej się w XIX-wiecznej Łodzi epoki industrialnej. Game Lab – to prawdziwa szkoła tworzenia gier komputerowych – od pomysłu, przez tworzenie narracji i bohaterów po grafikę komputerową i marketing. Przewodnikami po procesie powstawania gry są Wiedźmin i Ciri. W części komiksowej Centrum można wczuć się w pracę rysownika i lepiej zrozumieć proces powstawania powieści graficznych. Na odwiedzających czeka kilka kolejnych stref: Język komiksu – z pomocą kultowego bohatera polskiego komiksu Tytusa de Zoo można zrozumieć, czym właściwie jest komiks. Oraz co odróżnia tę sztukę od filmu czy literatury. Techniki tworzenia – Thorgal i jego córka Louve oprowadzają zwiedzających po procesie tworzenia komiksu od strony graficznej. Można się tu dowiedzieć, jakimi technikami posługują się rysownicy, czym jest ich indywidualny styl i jak wygląda proces wydawania komiksu. Scenariusz – Uznani polscy twórcy komiksowi dzielą się swoimi doświadczeniem z pracy nad kolejnymi utworami komiksowymi. To przecież ze scenariusza wyrasta ostateczny kształt opowieści. Gatunki – Od dojrzałych opowieści o codziennym życiu, przez kosmiczne wojaże, historyczne epopeje, aż po zabawne przygodówki. Przekrój gatunków i poruszanych tematów jest w komiksie ogromny. Historia polskiego komiksu – to sala, w której czas płynie bardzo szybko. Od Koziołka Matołka po najnowsze powieści graficzne. „Kajko i kokosz", „Thorgal", „Kapitan Żbik" – na ścianach wiszą okładki wielu znajomych wydań. Grzegorz Rosiński w ilustracjach – wystawa specjalna – Pierwszą wystawą czasową, która ruszy wraz z otwarciem Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej będzie ekspozycja związana z twórczością Grzegorza Rosińskiego. Rosiński to najpopularniejszy polski twórca komiksów na świecie. Wystawę budujemy przy współpracy z rodziną artysty i z nim samym. To dzięki samemu twórcy Thorgala udało się nam zgromadzić w EC1 ogromny depozyt twórczości Grzegorza Rosińskiego. Teraz korzystamy z tego dobrodziejstwa i zapraszamy na wystawę. W przyszłym roku ekspozycja trafi Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie – opowiada Adam Radoń, kierownik Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej w Łodzi. Centrum eksploruje przede wszystkim polską twórczość w zakresie gier komputerowych i komiksu. – Naszymi partnerami są najwięksi wydawcy komiksów w Polsce, a także sami twórcy i ich rodziny. Nie da się jednak ukryć, że ważne są dla nas postaci związane z Łodzią. Mocno eksplorujemy więc postać Wiedźmina. Andrzej Sapkowski jest łodzianinem, a wszystkie książki o przygodach Geralta z Rivii powstały w tej okolicy – tłumaczy Adam Radoń. Informacje praktyczne Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej znajduje się w na terenie kompleksu EC1 w Łodzi. Tuż obok dworca Łódź Fabryczna. Pobyt w Centrum warto rozłożyć na przynajmniej 2 lub 3 dni. W ten sposób najpełniej można skorzystać z zasobów instytucji. Centrum jest otwarte od wtorku do niedzieli od godz. 10.00 do 18.00. Bilety ulgowe: 26 zł, bilety normalne: 34 zł. Niektóre wystawy i strefy wymagają dodatkowego biletu. Wszystkie bilety można kupić online na stronie Centrumkomiksuec1.pl. Wizytę w centrum warto połączyć z udziałem w 34. Międzynarodowym Festiwalu Komiksu i Gier, który tradycyjnie odbędzie się w Łodzi w weekend 7–8 października. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Monopolis, czyli „miasto w mieście”. Łódzki kompleks robi furorę za granicą
Łódzki kompleks Monopolis stał się centrum miejskiego życia. Nazwa i industrialna architektura nawiązują do dawnych zakładów Monopolu Wódczanego, które mieściły się w tym miejscu.
W tym artykule: Historia Monopolis Co czeka na odwiedzających Monopolis? Potężny ceglany budynek dawnych zakładów Monopolu Wódczanego tworzy dziś przestrzeń niemal samowystarczalną. Pozwala swobodnie przemieszczać się pomiędzy hedonistycznymi przyjemnościami obcowania z wysublimowanymi smakami, scenicznymi uniesieniami i radością z kontaktu z dziełami sztuki. Historia Monopolis Jeszcze w 2007 roku w ogromnym gmachu można było usłyszeć co najwyżej brzdęk butelek pełnych alkoholu, opuszczających taśmy fabryki. Przez dziesięciolecia powstawały tu markowe produkty. Opracowywano je w laboratorium, które w latach 70. XX wieku uchodziło za najnowocześniejsze w Polsce. Sam zakład powstał jednak dużo wcześniej, pod koniec XIX stulecia – budowa ruszyła w 1897 roku, a za projekt odpowiadał znany architekt Franciszek Chełmiński. Udało mu się stworzyć miejsce, które na stałe zapisało się w industrialnej historii Łodzi. Monopol Wódczany, obok łódzkich zakładów włókienniczych, wyrósł na jedno z krajowych imperiów produkcyjnych. Odgrywał przy tym znaczącą rolę w życiu miasta. Nie tylko dawał miejsca pracy, ale stał się też centrum wydarzeń społecznych i kulturalnych. Działał w nim przyzakładowy żłobek, biblioteka, a nawet koło teatralne. To nie było miejsce poświęcone wyłącznie biznesowi. Te tradycje podtrzymał nowy właściciel gmachu. Nieczynny już od dawna zakład produkcyjny przekształcił w centrum biznesowo-konferencyjne, ale też miejsce spotkań i wypoczynku, będące areną aktywności kulturalnych. Nawiązująca do industrialnej przeszłości przestrzeń została oddana do użytku mieszkańcom Łodzi. Mogą tu wpaść na dania kuchni włoskiej, japońskiej czy śródziemnomorskiej, zajść do teatru, podziwiać obrazy, rzeźby czy plakaty w kilku galeriach. I wreszcie zachęcić dzieci do kreatywnych działań w sferze Monosfera. Z zamysłem projektantów centrum współgra też nowa nazwa miejsca: Monopolis. Nawiązuje ona oczywiście do Monopolu Wódczanego, ale odwołuje się też do słowa „polis” – formy państwa w starożytnej Grecji. Monopolis można więc odczytać jako „miasto w mieście”. Przestrzeń sprzyjającą budowaniu wspólnoty i życia obywatelskiego. Miejsce, w którym praca spotyka się z aktywnościami społecznymi, a całość tworzy przemyślany i wielofunkcyjny „organizm”. Zagraniczne media zachwycone polskim miastem. „Jedno z najpiękniejszych w Europie” Polska od lat podbija serca turystów nie tylko z Europy, ale i całego świata. Nic więc dziwnego, że o pięknie naszego kraju coraz częściej rozpisują się także zagraniczne media. Co czeka na odwiedzających Monopolis? Do Monopolis zachodzi się nie tylko, by odbyć biznesowe spotkania czy zjeść lunch, ale też po to, by tu po prostu pobyć. Przechadzać się pomiędzy budynkami i dawnymi fabrycznymi uliczkami, zasiąść w pełnych zieleni strefach relaksu, odpocząć, spotkać się ze znajomymi, zobaczyć coś ciekawego. Na chętnych czeka muzeum poświęcone pracownikom Polmosu, działającego niegdyś w tych gmachach, oraz tajnikom procesu produkcyjnego wódki. Sporo przyjemności niesie też samo obcowanie z wyjątkową architekturą tego miejsca. Architekci napracowali się, by zachować industrialny charakter fabryki, ale nadać mu równocześnie bardziej nowoczesny sznyt. O tym, że ta sztuka im się udała, świadczą prestiżowe nagrody branżowe, w tym MIPIM Award, zwana architektonicznymi Oscarami. Monopolis z pewnością więc zyskało status światowej gwiazdy. Przypomnijmy, że Monopolis został nagrodzony tytułem „Cudu Polski 2023” w wakacyjnym plebiscycie magazynu National Geographic Traveler. Oprócz łódzkiego kompleksu o zwycięstwo walczyły także dwie inne propozycje z regionu – Grodzisko w Tumie oraz Groty Nagórzyckie. Pełna lista zwycięzców plebiscytu „Cuda Polski 2023”: Dolnośląskie – Miasto Bardo, Kujawsko-pomorskie – Wyspa Młyńska z Młynami Rothera, Lubelskie – Włodawa, Lubuskie – Park Książęcy Zatonie, Łódzkie – Monopolis, Małopolskie – Pustynia Błędowska, Mazowieckie – Park Nauki Torus w Ciechanowie, Opolskie – Twierdza Nysa, Podkarpackie – Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce, Podlaskie – Odkrywkowa Kopalnia Kredy w Mielniku, Pomorskie – Zagroda Inicjatyw Twórczych Swołowo, Śląskie – Żelazny Szlak Rowerowy, Świętokrzyskie – Geopark Świętokrzyski, Warmińsko-Mazurskie – Gołdap, Wielkopolskie – Antidotum Airshow Leszno, Zachodniopomorskie – Ogrody Hortulus w Dobrzycy.
Urodziły się na oczach zwiedzających. Niecodzienne sceny w łódzkim Orientarium
Łódzkie Orientarium ma nowych mieszkańców. W ostatni weekend lipca na świat przyszły tam dwie małe wikunie, które od razu skradły serca zwiedzających. Sprawdź, jakie imiona otrzymały maluchy.
W tym artykule: Wikunie przyszły na świat w Łodzi Imiona dla małych wikunii Łódź cieszy się coraz większym zainteresowaniem turystów nie tylko z kraju, ale i z zagranicy. Nic więc dziwnego, że trzecie co do wielkości miasto Polski pojawia się w prestiżowych zestawieniach. Wspomnijmy tu choćby „BEST OF THE WORLD 2022 National Geographic”. Często gości też na łamach cenionych magazynów. Mark Gordon i David Harris, dziennikarze „The Jerusalem Post” i autorzy podcastu „Travel Edition Podcast”, przekonują, że „złoty czas Łodzi dopiero nachodzi”. Ich zdaniem stolicę województwa łódzkiego najlepiej odwiedzić kilka razy, bo „za każdym razem odkryje się coś innego”. Dobrą okazją, by wpaść do tego miasta, jest jubileusz jego 600-lecia. Choć główne obchody odbyły się pod koniec lipca, to na mieszkańców i turystów nadal czeka masa atrakcji i naprawdę wiele ciekawych miejsc do zobaczenia. Jednym z nich z pewnością jest Orientarium, gdzie przed kilkoma dniami na świat – i to na oczach zwiedzających – przyszły małe wikunie. Niezwykłe zwierzę widziane w polskim lesie. Taki widok to rzadkość Nadleśnictwo Trzebielino zamieściło za pośrednictwem Facebooka niecodzienne nagranie z polskiego lasu, które wywołało lawinę komentarzy. Uwieczniono na nim rzadko spotykanego nad Wisłą dr... Wikunie przyszły na świat w Łodzi Łódzkie Orientarium zostało otwarte dla zwiedzających w kwietniu 2022 roku. Od samego początku cieszy się sporym zainteresowaniem i jest chętnie odwiedzany przez łodzian i przyjezdnych. Nie inaczej było w czasie jubileuszowego weekendu, gdy tłumy zawitały do jednego z najnowocześniejszy tego typu kompleksów w Europie. Ci, którzy odwiedzili Orientarium w ostatni weekend lipca, z pewnością na długo zapamiętają tę wizytę. Na ich oczach na świat przyszły bowiem małe wikunie andyjskie, czyli najmniejsi przedstawiciele rodziny wielbłądowatych, blisko spokrewnieni z lamami. – W naszym zoo wikunie hodowane są od lat. Aktualnie stado liczy 7 osobników – 4 samców, samica i dwójka młodych – które przyszły na świat w weekend świętowania 600. urodzin Łodzi – czytamy na facebookowym profilu łódzkiego ZOO. Wikunie andyjskie żyją głównie na dużych wysokościach w Ameryce Południowej u podnóża Andów. Przeważnie tworzą haremowe grupy rodzinne złożone z 6-19 osobników – samca, kilku do kilkunastu samic i młodych. Niestety, olbrzymim zagrożeniem dla gatunku – jeszcze większym niż żyjące w okolicy drapieżniki – jest człowiek, który znacznie przyczynił się do zmniejszenia jego populacji. Dlatego wikunie są objęte konwencją CITES oraz europejskim programem hodowlanym w ogrodach zoologicznych. – Naturalnym wrogiem wikunii są głównie pumy i dzikie psy. Największym zagrożeniem jest jednak człowiek. Wskutek wzmożonych polowań gatunek ten zniknął z wielu obszarów. Utworzenie parków narodowych na terenie Peru i Boliwii zahamowało spadek liczebności populacji, a nawet spowodowało jej powolny wzrost – dodają przedstawiciele zoo w Łodzi. Imiona dla małych wikunii Imiona dla nowych mieszkańców łódzkiego Orientarium wybrali internauci. Najwięcej głosów otrzymały propozycje Geralt oraz Jaskier. I właśnie tak wabić się będą młode wikunie. Warto wspomnieć, że łódzkie wikunie można oglądać na terenie ogrodu zewnętrznego Orientarium, w pobliżu wybiegu pingwinów. Obiekt otwarty jest przez cały rok (z wyjątkiem 1 listopada) w godzinach 9:00-19:00. Najtańsze bilety kosztują około 40 zł, najdroższe ponad 200 zł. Oprócz wikunii andyjskich swój dom ma tam także ważący 6 ton Aleksander, czyli najcięższy ze wszystkich słoni indyjskich żyjących w ogrodach zoologicznych na Starym Kontynencie. A także Kanken, mierzący ponad 5 m długości krokodyl gawialowy. Źródło: ZOO Łódź Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Implozja Titana. To nagranie pokazuje, jak doszło do tragedii
Przyczyną śmierci wszystkich pasażerów znajdujących się na pokładzie podwodnej łodzi Titan była implozja. W sieci – niespełna tydzień od dramatycznych wydarzeń na Atlantyku – pojawiła się wizualizacja prawdopodobnego przebiegu katastrofy.
W tym artykule: Jak doszło do katastrofy Titana? Wizualizacja implozji Titana Czy to koniec wypraw do wraku Titanica? Zaginięciem podwodnej łodzi Titan, która 18 czerwca wyruszyła w rejs do wraku Titanica, żył cały świat. Kontakt z pięcioosobową załogą batyskafu urwał się zaledwie dwie godziny po zanurzeniu. Niestety, mimo intensywnej akcji ratunkowej, nie udało się go odnaleźć. Po kilku dniach potwierdził się najgorszy scenariusz – wszystkie pięć osób znajdujących się na pokładzie maszyny zginęło. Przyczyną katastrofy była implozja. Jak doszło do katastrofy Titana? Mimo że od katastrofy Titanica minęło już 111 lat, słynny transatlantyk, który w nocy z 14 na 15 kwietnia 1912 roku zderzył się z górą lodową na Atlantyku i zatonął, wciąż fascynuje badaczy. Nic więc dziwnego, że każda nowa informacja dotyczącą statku, jak np. niepublikowane wcześniej nagranie z wraku czy pierwszy pełnowymiarowy skan wraku w 3D, cieszy się sporą popularnością w mediach. Równie duże zainteresowanie opinii publicznej wzbudziła ostatnia wyprawa do wraku Titanica. Jednak nikt nawet nie przypuszczał, że dojdzie do takiej tragedii. W niedzielę, 18 czerwca, w godzinach porannych, pięcioosobowa załoga podwodnej łodzi Titan, w skład której wchodzili: współzałożyciel OceanGate Stockton Rush, brytyjski miliarder, pakistański biznesmen Shahzada Dawood i jego 19-letni syn Suleman oraz francuski nurek Paul-Henry Nargeolet, wyruszyła w rejs do wraku RMS Titanic. Kontakt z uczestnikami eksploracji urwał się po ok. dwóch godzinach od zanurzenia. Amerykańskie i kanadyjskie służby niemal natychmiast rozpoczęły akcję ratunkową. Niestety bezskutecznie. W czwartek, 22 czerwca firma OceanGate Expeditions, która organizowała tragiczny rejs na dno Atlantyku, poinformowała, że wszyscy uczestnicy wyprawy nie żyją. – Wszystkie pięć osób na pokładzie łodzi podwodnej Titan zginęło – brzmiał oficjalny komunikat. Części Titana odnaleziono zaledwie 500 metrów od wraku brytyjskiego transatlantyku, na głębokości blisko 4 kilometrów, a na ich trop wpadł podwodny robot. Według ustaleń amerykańskiej straży przybrzeżnej znalezione „szczątki dowodzą, że mieliśmy do czynienia z katastrofalną implozją tej łodzi”. Implozja (przeciwieństwo eksplozji) to nic innego, jak wybuch do środka pod wpływem ciśnienia zewnątrz, co oznacza, że kapsuła została zmiażdżona. Zdjęcia Titanica, jakich nigdy wcześniej nie widziano. Wideo w jakości 8K ujawniło niektóre tajemnice wraku Na niespełna minutowym nagraniu filmowym widać dokładnie, jak wygląda wrak słynnego Titanica po 110 latach od zatonięcia. Na zdjęciach widać również pewien szczegół, którego nigdy wcze... Wizualizacja implozji Titana Implozja Titana trwała tysięczne części sekundy, a załoga – jak podkreślają eksperci do spraw łodzi podwodnych – zginęła błyskawicznie i bezboleśnie. – Całkowite zniszczenie nastąpiło w ciągu 1/20 sekundy, zbyt szybko, aby mogło być rozpoznane przez ludzi w łodzi podwodnej – czytamy na łamach „Naval History Magazine”. Niespełna tydzień od dramatycznych wydarzeń na Atlantyku, w wyniku których śmierć poniosło pięć osób, w sieci pojawiła się wizualizacja prawdopodobnego przebiegu katastrofy. Na nagraniu widać, jak łódź w mgnieniu oka zapada się w sobie i eksploduje, rozpadając się na drobne kawałeczki. View oEmbed on the source website Czy to koniec wypraw do wraku Titanica? Po tragicznym w skutkach rejsie do wraku Titanica, wśród naukowców znów rozpoczęła się dyskusja, by raz na zawsze zakończyć wycieczki na dno Oceanu Atlantyckiego. Wielu ekspertów twierdzi jednak, że nie będzie to proste, co pokazuje, chociażby katastrofa Titana, który nie posiadał odpowiednich certyfikatów. Ponadto kapitan wyprawy i współzałożyciel OceanGate, Stockton Rush – podobnie jak kapitan RMS Titanic – był ostrzegany przed niebezpieczeństwem, jednak zbagatelizował ryzyko. Przypomnijmy, że rok wcześniej w podobnej wyprawie, także organizowanej przez OceanGate, uczestniczył meksykański aktor Alan Estrada. W rozmowie z CNN otwarcie opowiedział o świadomości ryzyka, jakiego się podjął. Wówczas również nie obyło się problemów. Załoga na jakiś czas utraciła łączności ze statkiem pomocniczym oraz zanotowała nagły spadek poziomu naładowania baterii. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Zaginiona łódź podwodna Titan. 7 pytań o statek, z którego nie da się wyjść
Trwa akcja ratunkowa mająca na celu uratowanie pięcioosobowej załogi łodzi podwodnej Titan. Dlaczego tak trudno ją znaleźć i ewakuować z niej ludzi?
W tym artykule: Jak działa łódź podwodna Titan? Dlaczego nie mamy wieści od załogi? Jakie warunki panują wokół wraku Titanica? Jeśli Titan jest na dnie oceanu, jak wyciągnąć z niego załogę? Czy jest szansa, że Titan już wypłynął, a my jeszcze o tym nie wiemy? Czy tym pojazdem podwodnym steruje się za pomocą kontrolera do gier wideo? Czy ktoś został wcześniej uratowany z łodzi podwodnej lub batyskafu? Podwodny pojazd Titan zaginął w pobliżu wraku Titanica na północnym Atlantyku w niedzielę. Istnieje wiele czynników, które sprawiają, że misja ratunkowa jest niezwykle trudna. W tym oddalenie obszaru od innych statków i ekstremalna głębokość. A także fakt, że pięcioosobowa załoga miała powietrze na maksymalnie 96 godzin, czyli cztery doby. Ostatnia łączność z nią miała miejsce około 100 minut po zanurzeniu. Jak działa łódź podwodna Titan? W przeciwieństwie do typowej łodzi podwodnej, która może wpływać i wypływać z portów o własnych siłach, sześciometrowy i ważący 9 tys. kg Titan przypomina batyskaf. Oznacza, że jest zależny od statku na powierzchni oceanu, który transportuje go na miejsce. Titan jest z niego opuszczany na głębokość 9 metrów na platformie. Potem używa balastu, aby zejść na 3,8 km. Cztery elektryczne silniki pomagają Titanowi poruszać się nad dnem morskim. Kiedy statek jest gotowy do powrotu, zrzuca balast i wypływa. Wtedy może zadokować na platformie, która jest następnie wciągana na statek na powierzchni. Dlaczego nie mamy wieści od załogi? Szczególna fizyka wody i ekstremalne głębokości w tym obszarze oznaczają, że technologie, których używamy na lądzie, a nawet w kosmosie – takie jak łączność satelitarna i GPS – nie działają w głębinach. Titan komunikuje się ze swoim statkiem pomocniczym za pomocą systemów akustycznych, które wysyłają impulsy dźwiękowe, aby przekazać jego lokalizację. Bardzo ograniczone wysyłanie SMS-ów z Titana do statku na powierzchni jest możliwe za pośrednictwem swego rodzaju „modemu akustycznego”. Ale działa to tylko wtedy, gdy łódź podwodna znajduje się w zasięgu owego modemu. Nie działa natomiast, jeśli Titan nie jest w prawidłowym ustawieniu lub zaplątał się w coś na dnie. Jakie warunki panują wokół wraku Titanica? Wrak Titanica leży na głębokości około 3,8 km. Jest tam: bardzo ciemno – światło słoneczne w wodzie oceanu zwykle całkowicie zanika na głębokości ok. 900 metrów; niewiarygodnie zimno – temperatury na dnie o tej porze roku mogą oscylować wokół 2 st. C, co wymaga ogrzewania kabiny; ekstremalne ciśnienie – prawie 400 razy większe niż to, jakiego doświadczają ludzie na poziomie morza. Jeśli Titan jest na dnie oceanu, jak wyciągnąć z niego załogę? Po pierwsze, potrzebny jest do tego statek, który może podróżować do ekstremalnych głębin wokół Titanica. Takich pojazdów na świecie jest bardzo mało. Nawet gdyby istniała łódź podwodna zdolna do podróży w ten obszar, nie byłoby możliwości ewakuowania pasażerów z Titana pod wodą. Ta łódź podwodna nie ma żadnego włazu. Nowatorska struktura statku z włókna węglowego i tytanu została zaprojektowana tak, aby wytrzymać ekstremalne ciśnienie w głębi oceanu. Jednak taka konstrukcja wymaga, aby pasażerowie byli szczelnie zamknięci w statku. Po ich wejściu do środka kopuła łodzi jest przyśrubowywana do kadłuba. Jakiekolwiek wydobycie ludzi z Titana musiałoby nastąpić na powierzchni. Tak więc inną możliwością jest wykorzystanie bezzałogowej łodzi podwodnej – zdalnie sterowanego pojazdu zwanego ROV. Mógłby on odnaleźć Titana na dnie morskim i wynieść go na powierzchnię. Czy jest szansa, że Titan już wypłynął, a my jeszcze o tym nie wiemy? To możliwe. Titan posiada szereg środków bezpieczeństwa, które pozwalają mu zrzucić balast i automatycznie powrócić na powierzchnię w przypadku awarii systemu lub niedyspozycji pilota. Ale wydostanie się na powierzchnię to za mało. Statek nie ma przecież włazu i nie da się go otworzyć od środka. Pasażerowie nadal będą uzależnieni od zapasu powietrza, który miał wystarczyć na 96 godzin. Dopiero ekipa ratunkowa będzie mogła odkręcić kopułę statku i wyciągnąć załogę. Powietrzne służby poszukiwawczo-ratownicze patrolują wody wokół miejsca zdarzenia. Jednak szukają obiektu wielkości minivana na rozległym obszarze oceanu. Akcję dodatkowo mogą utrudniać warunki pogodowe. Czy tym pojazdem podwodnym steruje się za pomocą kontrolera do gier wideo? Tak, Titan jest pilotowany za pomocą kontrolera do gier na Playstation. Ale to nie jest nic dziwnego. Takie rozwiązanie jest stosowane np. w amerykańskiej armii. Wojskowi używają kontrolerów Xbox 360 do strzelania z dział laserowych, kontrolowania dronów, a nawet obsługiwania peryskopów na atomowych okrętach podwodnych. Czy ktoś został wcześniej uratowany z łodzi podwodnej lub batyskafu? Wielu pamięta katastrofę Kurska z 2000 r. Wówczas torpeda eksplodowała na rosyjskiej łodzi podwodnej, zabijając natychmiast wielu członków załogi. 23 tych, którzy przeżyli, znalazło się w uszkodzonym statku ponad 100 m pod wodą w rejonie koła podbiegunowego. Kiedy dziewięć dni później nadeszła pomoc – w postaci brytyjskich i norweskich nurków-ratowników – cała licząca 118 osób załoga już nie żyła. Po 26 latach naukowcy odszyfrowali sygnał z okolic wraku Titanica. „To bardziej fascynujące niż odkrycie statku” W 1996 roku nurkowie badający wrak Titanica, wychwycili enigmatyczny sygnał sonaru. Po 26 latach udało im się rozwiązać zagadkę niezidentyfikowanego obiektu. Co znajduje się obok Titanica? Ale jest też przykład z szczęśliwszym zakończeniem. W 1973 roku dwuosobowa załoga batyskafu Pisces III została uwięziona na dnie morskim u wybrzeży Irlandii. Po 76 godzinach akcji ratunkowej ludzi ocalono. 12 minut później zabrakłoby im tlenu. Jednak wówczas batyskaf znajdował się na głębokości zaledwie 480 m. Titan jest prawie osiem razy dalej od powierzchni. Źródło: National Geographic Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie. Nasz ekspert Jan Stradowski Redaktor prowadzący serwisu www.national-geographic.pl, z wykształcenia lekarz, z zamiłowania biolog i przyrodnik. W Radiu TOK FM prowadzi audycję „Człowiek 2.0”. Więcej: www.stradowski.net
Szukacie pomysłu na wycieczkę? Oto atrakcje w województwie łódzkim, które warto zobaczyć
Łódzkie jest województwem, na temat którego wciąż krąży wiele niesprawiedliwych stereotypów. Jeden z nich wskazuje, że pod względem turystycznym, region ten nie jest w stanie zbyt wiele zaoferować. Nic bardziej mylnego, bo także tam kryją się wspaniałe atrakcje. Łódzkie zachwyca niepowtarzalną architekturą, miejscami o wielkiej wartości historycznej oraz niepodważalnymi walorami przyrodniczymi. Wszystko to sprawia, że wycieczka w tamte strony dla nikogo nie będzie rozczarowaniem. Co warto zobaczyć w łódzkim? Poniżej zamieszczamy kilka interesujących propozycji.
W tym artykule: Województwo łódzkie: co warto zobaczyć? Z czego słynie łódzkie? Bolimowski Park Krajobrazowy Załęczański Park Krajobrazowy Źródełko Objawienia w Kałużach Wieluń Kościół Świętej Trójcy w Grębieniu Dwór w Ożarowie Sieradzki Park Etnograficzny Zagroda Młynarska w Uniejowie Zamek w Inowłodzu Zamek w Drzewicy Ze względu na swoje położenie, województwo łódzkie jest często odwiedzane przez Polaków, ale bardziej przejazdowo niż turystycznie. Bądźmy szczerzy, region ten nijak kojarzy się z atrakcjami dla zwiedzających i pod tym względem, nie może równać się z największymi ikonami turystycznymi w Polsce. Większości z nas, tamtejsze tereny kojarzą się przede wszystkim z fabrycznymi kominami i starymi kamienicami, które stanowią nieodłączny element krajobrazu stolicy województwa. W tym miejscu wypada jednak obalić panujące stereotypy, bo w ujęciu turystycznym, ten niezwykły region ma naprawdę sporo do zaoferowania. Wszystkie województwa w Polsce skrywają prawdziwe klejnoty, a łódzkie nie stanowi tu wyjątku. Województwo łódzkie: co warto zobaczyć? Jeżeli województwo zlokalizowane w centrum kraju kojarzy ci się wyłącznie z jego stolicą - Łodzią - najwyższy czas zweryfikować ten pogląd. Jaka jest Łódź, wszyscy wiemy. Jedni uznają to miasto za ciekawe, inni - wprost przeciwnie. W zestawieniu celowo pomijamy wielkomiejskie atrakcje, a skupiamy się na tych mniej oczywistych. Wyjeżdżając poza łódzki zespół miejski, można bowiem odkryć wiele fascynujących miejsc - muzea i skanseny, zamki, warownie i wiele innych. Także miłośnicy architektury drewnianej będą oczarowani tym, co łódzkie może im zaoferować. Na każdym kroku widoczna jest tam swoista wielokulturowość. Trzeba bowiem pamiętać, że w granice województwa obejmują cztery ziemie - łęczycką, rawską, sieradzką i wieluńską - a każda z nich przedstawia swoją indywidualną tożsamość. Z czego słynie łódzkie? Tym, co w największym stopniu rozsławia województwo łódzkie, jest trudna historia. Należy pamiętać, że to właśnie tam spadły pierwsze bomby w trakcie nalotu, który rozpoczął II wojnę światową, a sama Łódź znajdowała się na terenach anektowanych przez III Rzeszę. Ślady bolesnej historii są tam widoczne do dziś. Wymieniając największe atrakcje turystyczne w łódzkim, nie można też pominąć wspaniałych obszarów przyrodniczych, wśród których prawdziwą perłą jest Kraina Wielkiego Łuku Warty, która zachwyca swoim niezwykłym pięknem. Co warto zobaczyć w Łódzkim? Przedstawiamy 10 propozycji, które każdemu przypadną do gustu. Bolimowski Park Krajobrazowy Zwiedzanie województwa łódzkiego zaczynamy od atrakcji dedykowanych miłośnikom przyrody. Bolimowski Park Krajobrazowy został utworzony w 1986 roku, na terenie Puszczy Bolimowskiej. Zajmuje powierzchnię przekraczającą 20000 ha, z czego ok. 70 proc. to tereny leśne. Poza łosiami, jeleniami, sarnami i dzikami, można tam spotkać kilka gatunków chronionych, w tym rysia, bobra, wydrę czy bociana czarnego. Dziewiczy charakter tego miejsca przekłada się na ujmujący krajobraz, który na długo pozostaje w pamięci. W pobliżu parku mieści się piękny zespół parkowo-pałacowy i ujmujący Park w Arkadii. Załęczański Park Krajobrazowy Przenosimy się do Załęczańskiego Parku Krajobrazowego. Obszar utworzony w 1978 roku rozpościera się w granicach Wielkiego Łuku Warty. To właśnie położenie decyduje o fantastycznych walorach krajobrazowych tego miejsca. W niektórych miejscach, na tle majestatycznej rzeki można podziwiać jurajskie skałki. Nie brakuje tam gęstych lasów, jaskiń (niestety, nie wszystkie są udostępnione do zwiedzania) i odludnych miejsc. Źródełko Objawienia w Kałużach Zmierzając w stronę Wielunia, warto zboczyć nieco z trasy i zatrzymać się we wsi Kałuże. Jak głosi legenda, jednej z mieszkanek okolicznych wsi objawiła się w tamtejszych lasach Matka Boska (w 1856 roku). Z tym nastrojowym miejscem wiąże się też wiele innych historii, które ściągają tam przyjezdnych z całej Polski. Wieluń Wieluń nie jest najatrakcyjniejszym miastem województwa łódzkiego. Dlaczego zatem polecamy to miejsce? Przede wszystkim ze względu na jego historię. To właśnie na Wieluń spadły pierwsze bomby podczas nalotu rozpoczynającego II wojnę światową. W centrum miasta można podziwiać pozostałości po murach miejskich (oryginalne fragmenty murów przeplatają się ze zrekonstruowanymi), zabytkowy ratusz i pałac wybudowany na fundamentach dawnego zamku, w którym dziś mieści się siedziba Starostwa Powiatowego i Urzędu Miejskiego w Wieluniu. Kościół Świętej Trójcy w Grębieniu W samym powiecie wieluńskim znajdziemy kolejne interesujące atrakcje turystyczne. Łódzkie słynie z drewnianych świątyń, a jedna z najcenniejszych znajduje się w Grębieniu. We wnętrzu kościoła zachowała się piękna późnogotycka polichromia prezentująca sceny Męki Pańskiej i polichromia stropów, wykonana w latach 1520-1531. Dwór w Ożarowie Przenosimy się do pobliskiego Ożarowa. Znajdziemy tam wspaniale zachowany drewniany dwór, który został wybudowany na polecenie Władysława Bartochowskiego - skarbnika sieradzkiego i kasztelana wieluńskiego. Stała ekspozycja przedstawia przedmioty związane z życiem i kulturą mieszkańców Ziemi Wieluńskiej. Sieradzki Park Etnograficzny Skansen w Sieradzu nie należy do najbardziej okazałych, za to z pewnością nie można odmówić mu niepowtarzalnego klimatu. Na terenie parku możemy podziwiać drewniane zabudowania i przedmioty codziennego użytku, które towarzyszyły dawnym mieszkańcom tych okolic. Uwagę przyciągają też pięknie wykonane rzeźby diabłów i typowa dla tego regionu otwarta zagroda z przełomu XIX i XX wieku. Zagroda Młynarska w Uniejowie Kolejny interesujący skansen mieści się w Uniejowie. Obiekt jest młody i niezbyt okazały, ale zapewnia moc atrakcji. Możemy tam podziwiać stare wiatraki i zabytkową zabudowę gospodarczą, zjeść doskonały obiad w tamtejszej karczmie, a nawet spędzić noc pod kołem młyńskim! Bez wątpienia, Zagroda Młynarska jest jednym z najbardziej unikalnych skansenów w Polsce. Zamek w Inowłodzu A co z osobami, które lubią podziwiać historyczne zamki? Łódzkie oferuje także atrakcje dedykowane specjalnie dla nich. Jeden z ciekawszych obiektów znajdziemy w Inowłodzu. Znajdują się tam zrekonstruowane ruiny gotyckiego zamku króla Kazimierza Wielkiego. Obecnie mieści się tam biblioteka i Gminne Centrum Kultury. Zamek w Drzewicy Ostatnią, ale z pewnością nie najmniej interesującą, pozycją na naszej liście jest zamek w Drzewicy. Warownia została zbudowana w 1535 roku, na polecenie arcybiskupa gnieźnieńskiego Macieja Drzewickiego. Obiekt wzniesiony na planie prostokąta miał charakter typowo obronny. W 1814 roku zamek spłonął. Dziś pozostały po nim już tylko ruiny, ale świetnie zachowane i udostępnione do zwiedzania. Warto odwiedzić to miejsce, bo warownia "wyrastająca" pośród drzew robi ogromne wrażenie.
Powstał pierwszy w Polsce most dla wiewiórek. Jak zachęcić zwierzęta, by z niego korzystały?
Most w formie ażurowego tunelu zawisł nad ulicą Okólną w Łodzi. To teren należący do Lasu Łagiewnickiego, który jest jednym z największych w Europie kompleksów leśnych położonych w granicach miasta.
Nietypową inwestycją w mediach społecznościowych pochwaliła się sama prezydent Łodzi, Hanna Zdanowska. „Poważna inwestycja. Kładka dla wiewiórek nad ulicą Okólną zainstalowana” - napisała zamieszczając kilka zdjęć dokumentujących montaż mostu. Most ma postać wąskiego tunelu o długości kilkunastu metrów i jest wykonany ze specjalnej, wyprodukowanej we Włoszech, siatki ze stabilizatorem UV, który ma zapobiec jej kruszeniu i niszczeniu pod wpływem słońca. Tunel wiszący na elastycznej linie, takiej jak te wykorzystywane np. do wiązań drzew, został rozpięty między dwoma drzewami znajdującymi się po przeciwnych stronach ruchliwej drogi. Według urzędu miasta w Łodzi, most nad ulicą Okólną to pierwsza taka inwestycja w kraju, która ma chronić wiewiórki przed wypadkami na drodze. Jeśli się sprawdzi, podobne pojawią się w innych rejonach miasta – zapowiedział magistrat. – Wiewiórki żyją wszędzie wokół nas – w parkach, na skwerach, zadrzewionych terenach, w lasach. Przemieszczają się, szukając pokarmu, schronienia i partnera. Niestety, często giną pod kołami samochodów. Postanowiliśmy, że spróbujemy coś na to zaradzić i poszukać bezpiecznego rozwiązania do pokonywania ulic – mówi Małgorzata Kryzińska, dyrektorka Zarządu Zieleni Miejskiej w rozmowie z PAP. Aby oswoić wiewiórki z nowym rozwiązaniem, przy moście zawieszono „orzeszkomat”. Przysmaki mają zachęcić zwierzęta do korzystania z nowej instalacji, dzięki czemu będą mogły odkryć bezpieczny sposób na przechodzenie przez drogę. – W magazynku [orzeszkomatu] mieści się półtora kilograma pożywienia. Wiewiórki najbardziej lubią orzechy włoskie i laskowe. Liczymy, że nęcone pokarmem przekonają się do korzystania z mostu – wyjaśnia Kamil Polański, kierownik Ośrodka Rehabilitacji Dzikich Zwierząt. Fotograf przez lata robił zdjęcia dzikim wiewiórkom. W końcu przyszedł czas na rewanż Czy wiewiórki mają dryg do fotografii? Na pewno bardzo angażują się w swoją pracę. Leśnik ma obecnie pod opieką kilka małych wiewiórek, których rodzice nie żyją. Do Ośrodka Rehabilitacji maluchy trafiły jeszcze ślepe i bardzo niesamodzielne. Kiedy podrosną, wrócą do naturalnego środowiska. – Mamy coraz więcej zdarzeń z udziałem dzikich zwierząt na terenie Łodzi. W 2020 r. trafiło do nas ponad 2,3 tys. zwierząt, w tym ponad 800 młodych osobników, które wymagały wiele opieki i troski. Prawie 1 tys. naszych pacjentów udało się nam wyleczyć i w pełni sił wypuścić na wolność. Z roku na rok liczba zwierząt, które udaje się nam wyleczyć, wzrasta – podkreśla Polański. Teraz władze miasta, służby leśne oraz miłośnicy zwierząt muszą trzymać kciuki za powodzenie projektu. Wolno żyjące zwierzęta mogą nie domyślić się intencji ludzi i nie zechcieć korzystać ze specjalnie przygotowanej przeprawy. O tym, że często niełatwo jest nakłonić zwierzęta do współpracy – nawet dla dobra ich samych – boleśnie przekonały się władze Hagi. "Kąpiele leśne" coraz popularniejsze w Polsce. O co chodzi w shinrin-yoku? Shinrin-yoku, czyli kąpiele leśne, cieszą się coraz większą popularnością również w Polsce. Nad Wisłą ich znaną propagatorką jest Katarzyna Simonienko, psychoterapeutka i certyfikowan... Władze tego niderlandzkiego miasta zdecydowały o budowie mostu, aby ochronić wiewiórki przekraczające ruchliwą autostradę w poszukiwaniu partnerów i partnerek do założenia rodziny. Budowa mostu miała też pozwolić uniknąć chowu wsobnego w populacji wiewiórek, który mógł być efektem ograniczonej liczebności i braku różnorodności genetycznej wśród zwierząt zamieszkujących te tereny. Na budowę nowoczesnego mostu dla wiewiórek Haga wydała ponad 150 tysięcy euro. Oczywiście cała konstrukcja jest o wiele bardziej zaawansowana i skomplikowana, niż tunel, który zawisł w Lesie Łagiewnickim. Wyglądem przypomina raczej miniaturę nowoczesnych mostów drogowych. Inwestycję zrealizowano w 2014 roku, a przez pierwsze dwa lata od jej powstania z mostu skorzystało zaledwie… pięć wiewiórek. View oEmbed on the source website
Szukasz szczęścia w podróży? Te pomniki podobno je gwarantują. Oto 7 najczęściej pocieranych posągów na świecie
Te miejsca, odpowiednio potraktowane, zapewniają wszelką pomyślność. Czasami trzeba je pogłaskać. Innym razem objąć lub pocałować. Ale najczęściej wystarczy dotknąć.
Pomniki i rzeźby, które przynoszą szczęście, znajdziemy na wszystkich kontynentach. Warto je zlokalizować przed kolejną podróżą, bo może się okazać, że spełnienie marzeń jest na wyciągnięcie ręki. A szkoda byłoby taką okazję przegapić. Poznaj 7 najczęściej pocieranych pomników na świecie >>>
Co warto zobaczyć w Łodzi? Zabytki oraz atrakcje dla dorosłych i dzieci
– Czujemy, że złoty czas Łodzi dopiero nachodzi – twierdzą Mark Gordon i David Harris. Trzecie co wielkości miasto w Polsce zafascynowało dziennikarzy „The Jerusalem Post” i było bohaterem najnowszego odcinka ich autorskiego podcastu „Travel Edition Podcast”.
W tym artykule: Historia Łodzi Co warto zobaczyć w Łodzi? Łódź na weekend: lista atrakcji Ciekawostki o Łodzi Historia Łodzi Najstarsze zapisy dotyczące Łodzi pochodzą z czasów średniowiecza. Do XVII wieku była miasteczkiem rolniczym. Okres najazdów szwedzkich, a później czas rozbiorów skutecznie utrudniły rozwój miasta. Z czasem Łódź zaczęła się przekształcać w ośrodek przemysłowy. W drugiej połowie XIX wieku żyło tam już wielu rzemieślników. W 1918 roku Łódź stała się częścią państwa polskiego. W okresie międzywojennym nadal rozwijał się przemysł. W czasie drugiej wojny światowej mieszkańcy Łodzi ponieśli znaczące straty. Zmniejszyła się liczba ludności, a przemysł uległ zniszczeniu. Po 1945 roku miasto stopniowo odbudowywało swoją pozycję. Zakłady przemysłowe ulegały modernizacji. Rozwinęło się też szkolnictwo - w Łodzi powstały uczelnie wyższe, m.in. Uniwersytet Łódzki, Politechnika Łódzka, Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna, Akademia Sztuk Pięknych, Akademia Medyczna. Co warto zobaczyć w Łodzi? Jeśli ktoś zastanawia się, co robić w Łodzi podczas turystycznej wycieczki, warto rozważyć zwiedzenie następujących miejsc, związanych z historią i kulturą miasta: godne uwagi są zwłaszcza miejsca, będące świadectwem rozwoju przemysłowego miasta. W tym kontekście wspomnieć należy m.in. o Manufakturze i Pałacu Poznańskiego. Na uwagę zasługują też np. Centralne Muzeum Włókiennictwa czy Księży Młyn, który pełnił rolę fabryczno-mieszkalną, Ulica Piotrkowska: najbardziej reprezentacyjna ulica miasta, o długości ponad 4 kilometrów. Pełni funkcję deptaka, miejsca handlu, rozrywki i turystyki, Plac Wolności: jeden z symbolów Łodzi. Zbudowany w XIX wieku służył przez lata jako targ. Na Placu znajduje się m.in. pomnik Tadeusza Kościuszki. Kilka lat temu Plac Wolności został uznany pomnikiem historii i podległa ścisłej ochronie, Park Ocalałych, upamiętniający ofiary getta łódzkiego z czasów II wojny światowej. Uroczyste otwarcie Parku nastąpiło w 2004 roku, Klasztor Franciszkanów, wzniesiony pod koniec XVII wieku, jest obecnie siedzibą lokalnych zakonników, Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, znajdujący się na Placu Kościelnym, został wybudowany u schyłku XIX stulecia w stylu neogotyckim. Łódź na weekend: lista atrakcji Wzmiankowane wyżej miejsca powinny znaleźć się na liście atrakcji turystycznych każdej osoby, która pragnie poznać Łódź. Oczywiście, miasto kusi także innymi formami spędzania wolnych chwil. Jeśli zastanawiasz się, co robić w weekend w Łodzi, to masz do dyspozycji na przykład: Las łagiewnicki: czarujące miejsce, które zachwyci każdego, kto ceni piękno przyrody. Park znajduje się w dzielnicy Bałuty i zajmuje obszar ok. 1200 ha. Jest pozostałością po dawnej, nieistniejącej już Puszczy Łódzkiej, Planetarium EC1: nowoczesny obiekt, ściągający każdego roku wielu turystów zainteresowanych zagadkami z zakresu astronomii, Off Piotrkowska: wielofunkcyjny nowoczesny kompleks, w którym mieszczą się m.in. pracownie projektantów mody, kluby muzyczne i restauracje, Łódź Fabryczna: stacja kolejowa w Łodzi, znajdująca się w samym sercu tzw. Nowego Centrum Łodzi - obszaru Śródmieścia, w którym w sposób szczególny toczy się życie handlowe i kulturalne miasta, Miejski Ogród Zoologiczny: na terenie zoo żyją setki gatunków zwierząt. Zoo składa się m.in. z małpiarni, akwarium, motylarni, pawilonu "małych ssaków", wiwarium i pawilonu "Świat Ptaków". W ogrodzie można podziwiać np. lwy, gepardy, kameleony czy pawie, Park na Zdrowiu: zabytkowy park, o powierzchni 188 ha (największy w Łodzi), został założony w latach 20. minionego stulecia, Łódzki Ogród Botaniczny: wspaniałe miejsce o charakterze parkowo-leśnym, powinno przypaść do gustu wszystkim miłośnikom przyrody, Muzeum Kinematografii: w zbiorach filmy, plakaty, rekwizyty, urządzenia techniczne i inne przedmioty związane z historią kinematografii. W muzeum odbywają się wystawy oraz pokazy. Ciekawostki o Łodzi Łódź jest barwnym, nowoczesnym miastem, o ciekawej historii i kulturze. Co warto wiedzieć o tym miejscu? Łódź obfituje w murale - jeśli zastanawiasz się, co jeszcze zobaczyć w Łodzi, to zachęcamy do podążania szlakiem barwnych łódzkich murali, Łódź jest największym polskim miastem po zachodniej stronie Wisły, Łódź jest jednym z najbardziej zielonych polskich miast. Pełne parków i skwerów, znajduje uznanie w oczach osób ceniących walory przyrody, Łódź jest miastem dwóch znanych, rywalizujących ze sobą klubów piłkarskich. ŁKS Łódź i Widzew Łódź odnosiły sukcesy w krajowej piłce nożnej. W tym drugim klubie występował swego czasu Zbigniew Boniek, jeden z najlepszych polskich zawodników w historii, mieszkańcy Łodzi posługują się niekiedy charakterystycznym słownictwem - gwara łódzka zawiera sporo elementów z j. niemieckiego oraz gwary śląskiej i poznańskiej. W kwietniu 2023 r. Mark Gordon i David Harris, dziennikarze „The Jerusalem Post” i autorzy podcastu „Travel Edition Podcast”, – Czujemy, że złoty czas Łodzi dopiero nachodzi, a Łódź najlepiej odwiedzić kilka razy. Jesteśmy przekonani, że za każdym razem odkryje się coś innego – podkreślają.
Łódzkie lotnisko na sprzedaż. „Partner strategiczny z Chin lub Indii stworzy tu logistyczny hub”
To pierwsza taka sytuacja w Polsce. Władze Łodzi chcą sprzedać swoje udziały w Porcie Lotniczym im. Władysława Reymonta. Łódzkie lotnisko od lat generuje spore strat, mimo to wiceprezydent miasta liczy na znalezienie partnera strategicznego z Chin lub Indii.
„Ze względu na swoje położenie Łódź może być oknem na Europę dla krajów Dalekiego Wschodu” - reklamuje port wiceprezydent Łodzi Adam Pustelnik, który poinformował, że zapadła decyzja ws. sprzedaży udziałów miasta w inwestycji. Miasto jest właścicielem 97 proc. udziałów w lotnisku im. Reymonta. Aby ich sprzedaż mogła dojść do skutku potrzebna jest jeszcze zgoda łódzkich radnych. Władze miasta nie zamierzają tracić więcej czasu i projekt uchwały intencyjnej w tej sprawie chcą przedstawić na najbliższej sesji rady miasta. Samorządowcy nie zdradzają, czy zgłosił się już jakiś zainteresowany nabyciem części lub całości udziałów. Pustelnik liczy, że port lotniczy trafi w ręce partnera z Chin lub Indii, który „stworzy tu logistyczny hub, da gigantyczny impuls dla rozwoju miasta, powstania nowych miejsc pracy i firm”. Bardzo prawdopodobne, że miasto nie pozbędzie się całości swoich udziałów. Jeszcze we wrześniu prezydent Łodzi Hanna Zdanowska mówiła, że dobrym rozwiązaniem byłoby pozostawienie w rękach samorządowców tzw. złotej akcji, co „dałoby miastu możliwość decydowania o przyszłości lotniska” - przypomina „Dziennik Łódzki”. Decyzja o sprzedaży udziałów w inwestycji nie jest wynikiem kryzysu związanego z pandemią koronawirusa. Co więcej okazuje się, że całkowite wstrzymanie lotów z Łodzi pomogło portowi poprawić wyniki finansowe. W związku z tym port nie otrzymał rządowej rekompensaty za pierwszy lockdown. „Okazało się, że łódzkie lotnisko, dzięki całkowitemu zamknięciu lotów, polepszyło swój wynik finansowy. Zanotowało stratę mniejszą niż w analogicznym okresie rok wcześniej, gdy loty się odbywały” - wyjaśniał kilka miesięcy temu wiceminister Waldemar Buda w komunikacie dla lokalnych mediów. Funkcjonujące od 2005 roku lotnisko na Lublinku od lat przynosi straty. Władze Łodzi ostatecznie stwierdziły, że nie mogą pozwolić sobie na „dokładanie” do niego wielu milionów rocznie. W budżecie miasta na 2021 r. na lotnisko przewidziano 25,3 mln zł – 7 mln na pokrycie strat i 18,3 mln na dalszą spłatę rozbudowy portu – podaje Business Insider. Z kolei portal money.pl przywołuje raport z 2019 roku, który pokazał, że loty z Łodzi nie cieszyły się popularnością, a ruch pasażerski był niewielki. W 2018 r. port obsłużył zaledwie 217 426 pasażerów, a rok wcześniej było ich jeszcze o 10 tys. mniej. Z roku na rok zmniejszała się też liczba dostępnych kierunków.
Jaka piękna Łódź! Fotograf uchwycił na swoich zdjęciach bajkowy klimat łódzkich podwórek
Łódź słynie z secesyjnych kamienic i urokliwych podwórek. Ich baśniowy klimat zatrzymał w kadrach łódzki fotograf Paweł Augustyniak.
ZOBACZ GALERIĘ >>> Klimat podwórek przy ul. Piotrkowskiej tworzą latarnie,bujna roślinność, zabytkowe fontanny, ozdobne oficyny, balkony i nierzadko bogato zdobione bramy. Niektóre podwórka mieszczą kawiarnie, puby i restauracje, inne bywają zamknięte na kłódkę i wymagają nie lada zmagań, aby zgłębić ich tajemnice. - Ukazują prawdziwe oblicze Łodzi, którego nie da się poznać tylko poprzez oglądanie fasady – mówi Paweł Augustyniak, autor zdjęć. Jak grzyby po deszczu wyrastają woonerfy, które jako jedne z pierwszych w Polsce powstały właśnie w Łodzi. Miejskie podwórka ze spowolnionym ruchem samochodowym dają większą przestrzeń pieszym i rowerzystom. Przykładowo -perłą woonerfu na ul. Piramowicza jest odtworzona XIX-wieczna pompa. Stanęły tam również stoły do gry w szachy. - Nastrojowe podwórka pozwalają doświadczać miasto, którego obraz powstaje w nas, kiedy pozwolimy sobie na swobodną, ale uważną wędrówkę, ciesząc się tym wszystkim, co nam ona przyniesie – zachęca fotograf.