National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-06-18T13:31:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Najmniejszy lis świata – który miał wyginąć – wciąż żyje. I dał się sfotografować, być może po raz ostatni
items: Lis bawi się jak pies? To tylko pozory – ostrzegają eksperci
items: Lis tybetański to niewielki, lecz sprytny drapieżnik. Potrafi współpracować z niedźwiedziami
items: W Argentynie odkryto szczątki lisa sprzed 1500 lat. Był udomowiony przez łowców-zbieraczy
items: Chytrusy czy mistrzowie przetrwania? Ciekawostki o lisach pokazują, że to niezwykle sprytne zwierzęta
items: Lisy polarne – wszystko, co trzeba wiedzieć o „pluszakach północy”
items: Atlas lisiej mimiki. Fotograf udowadnia, że te zwierzęta mają osobowość (ba! cały kalejdoskop) [GALERIA]
items: Po obejrzeniu tych zdjęć zakochasz się w fińskiej naturze! [GALERIA]
items: Dzikie lisy uczą się żyć z człowiekiem. Matka Natura naśladuje Rosjan
items: "Kotolis" to nowy gatunek? Fascynujące zwierzę odnalezione na Korsyce
items: W Warszawie i okolicach potwierdzono wściekliznę. Restrykcje dla właścicieli zwierząt
items: Lisy wyjadały resztki ze śmietników już w epoce lodowcowej. Nie bały się człowieka?
items: Jak sowiecki eksperyment na lisach wyjaśnia niezwykły proces udomowienia psów
items: To miejsce chciałby odwiedzić każdy podróżnik. Fascynująca przyroda Yellowstone [GALERIA]
items: Svalbard: dom białego niedźwiedzia [REPORTAŻ]
items: To świetna wiadomość! Udało się uratować ten piękny i zagrożony wyginięciem gatunek lisa

Najmniejszy lis świata – który miał wyginąć – wciąż żyje. I dał się sfotografować, być może po raz ostatni
type: item
date: 2026-06-18T13:30:53.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: lisy
subject: meksyk
subject: wyginięcie gatunków
subject: zwierzęta
description: Przez ponad dwie dekady biolodzy obawiali się, że już nigdy nie spotkają tajemniczego lisa z meksykańskiej wyspy Cozumel. Wiele lat temu zniknął z wszelkich radarów, a jego populację uznano za wymarłą. Ten nieuchwytny drapieżnik wciąż jednak istnieje i po raz pierwszy w historii pozwolił badaczom na wykonanie bezcennych zdjęć.
encoded: Ostatnie oficjalne spotkanie z tym nieuchwytnym ssakiem miało miejsce w 2001 roku. Potem… cisza. Przełom nastąpił nieoczekiwanie we wrześniu 2023 roku, chociaż badacze nie mieli jeszcze pojęcia, z czym mają do czynienia. Zauważyli wtedy zdezorientowane zwierzę błąkające się w pobliżu jednej z autostrad w południowo-wschodniej części wyspy. Przedstawiciele Fundacji Parków i Muzeów na Cozumel natychmiast zainterweniowali, odławiając dorosłego samca. Po dokładnej ocenie stanu zdrowia lis został bezpiecznie wypuszczony na wolność w obrębie chronionego rezerwatu stanowego Laguna Colombia. Wyniki tych obserwacji opublikowano w maju na łamach czasopisma naukowego „Neotropical Biology and Conservation”. Dlaczego tak późno? Wszystko po to, by chronić go przed wścibskimi oczami. Czemu lis jest taki malutki? Wszystko na Cozumel jest miniaturowe Czym dokładnie jest ów tajemniczy mieszkaniec Meksyku? Lis z Cozumel to wciąż niewystarczająco opisana populacja, która wyewoluowała w całkowitej izolacji od stałego lądu. Dowody archeologiczne sugerują, że drapieżniki te zamieszkują wyspę, położoną niedaleko słynnego Cancún, od co najmniej 5 tysięcy lat. Czyli pojawiły się tam na długo przed Majami. Niewykluczone zresztą, że ich historia w tym miejscu sięga nawet kilkudziesięciu tysięcy lat. Wyróżnia je niezwykła anatomia: są o 20 do 40% mniejsze od swoich kontynentalnych krewnych, czyli lisów wirginijskich. Stanowią one fascynujący dowód na istnienie karłowacenia wyspowego – procesu ewolucyjnego, w którym zwierzęta zasiedlające izolowane tereny o ograniczonej ilości pożywienia i przestrzeni z czasem drastycznie zmniejszają swoje rozmiary. Co ciekawe, na Cozumel podobny los spotkał także inne ssaki – żyją tam m.in. zminiaturyzowane ostronosy oraz krytycznie zagrożone szopy karłowate. Czy uda się ocalić lisa (i nie tylko) z Cozumel? Chociaż ponowne odkrycie tego drapieżnika daje ogromną nadzieję, eksperci tonują optymizm. Zwierzę najprawdopodobniej i tak znajduje się na krawędzi wymarci…

oo1623929-b480b1a.jpg
width: 1975
height: 1317

Lis bawi się jak pies? To tylko pozory – ostrzegają eksperci
type: item
date: 2025-11-30T12:47:24.000Z
creator: Marti Trgovich
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: lisy
subject: natura
subject: ssaki
subject: udomowienie
subject: zwierzęta
description: Czy lisy stają się udomowione? Filmy na TikToku pokazują zwierzęta, które podchodzą do ludzi i zachowują się jak domowe pupile. Ale czy to naprawdę oznacza udomowienie?
encoded: Spis treści: Udomowienie a habituacja – co mówi nauka? Dlaczego lisy podchodzą do ludzi? Lis to nie pies – uważaj, zanim go dotkniesz Czy lisy były kiedyś udomowione w historii ludzkości? Eksperyment Rosjan – kiedy lis naprawdę staje się domowy Czy będziemy kiedyś mieć udomowione lisy? Eksperci nie zostawiają złudzeń Filmy z przyjacielskimi, łagodnymi lisami, które podchodzą do ludzi i jakby chcą się bawić, robią furorę na TikToku. Ale to, że jakiś gatunek jest towarzyski, wcale nie znaczy, że jest udomowiony. W filmie na TikToku, który ma ponad milion wyświetleń, dziki lis bawi się czymś w rodzaju piłki. Pozwala jej stoczyć się ze wzgórza, po czym za nią goni. Wideo jest oznaczone hashtagiem #domesticatedfox. – Pewnie z daleka patrzył, jak psy bawią się w aport – pisze jeden z komentujących. – On też po prostu chce być grzecznym chłopcem. W innym filmie na TikToku dziki lis podchodzi do wyciągniętej ludzkiej ręki. Zauroczony komentujący żartuje: – Skoro nie do głaskania, to czemu wygląda jak do głaskania? Seria viralowych filmów w mediach społecznościowych sprawia, że wiele osób w internecie spekuluje, iż lisy „same się udomawiają”. Czyli stają się coraz bardziej przyjazne ludziom bez świadomej ingerencji człowieka i bez celowej selektywnej hodowli. Ale czy to prawda? Udomowienie a habituacja – co mówi nauka? Żeby uznać zwierzę za udomowione, musi dojść zarówno do zmian behawioralnych, jak i fizycznych. Zwierzęta stają się łagodniejsze, a z czasem często także mniejsze niż ich dzicy krewni. – Ostatecznym rozstrzygnięciem są geny – mówi Blake Morton, badacz zachowania zwierząt z Uniwersytetu w Hull w Wielkiej Brytanii. Nie wystarczy, że w jednym pokoleniu danego gatunku pojawi się łagodniejsze podejście do ludzi. Te zachowania i cechy muszą zostać przekazane potomstwu. Istnieją dowody, że część współczesnych lisów wykazuje drobne oznaki udomowienia. W jednym badaniu stwierdzono, że lisy żyjące w miastach mają krótsze pyski i mniejsze czaszki niż lisy z terenów wiejs…

2025-11-26-132038-Are-foxes-becoming-domesticated--National-Geographic--Sluzbowy--Microsoft-E-72b52ae.png
width: 1311
height: 868

Lis tybetański to niewielki, lecz sprytny drapieżnik. Potrafi współpracować z niedźwiedziami
type: item
date: 2024-08-16T06:29:38.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: azja
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: lisy
subject: przyroda
subject: ssaki
description: Lis tybetański, znany również jako Wa lub Wamo, żyje na wysokogórskich równinach trawiastych Wyżyny Tybetańskiej. To nieduże zwierzę o charakterystycznym kształcie pyska można również znaleźć na bezdrzewnych zboczach Nepalu, na północ od Himalajów. Lisy tybetańskie są sprytne, wytrzymałe, a w trakcie polowań potrafią współpracować z niedźwiedziami brunatnymi.
encoded: W tym artykule: Wygląd lisów tybetańskich Lis tybetański – zwierzę wysokogórskie Monogamia lisów tybetańskich Obawy o przetrwanie lisów tybetańskich Lis tybetański piaskowy (Vulpes ferrilata) to niewielki przedstawiciel wielkiej lisiej rodziny. Podobnie jak inne lisy, lisy tybetańskie są drapieżnikami i padlinożercami. Ich głównym łupem padają szczekuszki, a następnie drobne gryzonie, świstaki, zające wełniste i jaszczurki. Zjadają również padlinę antylop tybetańskich, jeleni piżmowych, owiec i zwierząt gospodarskich. Czasami uzupełniają dietę roślinami. Głównym składnikiem pożywienia lisów są jednak szczekuszki. Czyli małe, krępe zwierzęta z krótkimi kończynami, zaokrąglonymi uszami, pozbawione ogona. Aby je zdobyć, lisy tybetańskie współpracują z niedźwiedziami brunatnymi. Gdy niedźwiedź rozkopuje norę szczekuszek, lisy pozostają w odwodzie i wyłapują uciekinierów. Wygląd lisów tybetańskich Lisy tybetańskie piaskowe charakteryzują się miękką i gęstą sierścią, wąskim pyskiem i puszystym ogonem. Ich kufa, czubek głowy, szyja, grzbiet i dolne części nóg mają barwę od brązowego do rudego. Natomiast policzki, boki, górne partie nóg i grzbiet są szare. Końcówka ogona jest biała. Krótkie uszy są jasnobrązowe lub szarobrązowe na zewnątrz, a wewnątrz i od spodu białe. Mają stosunkowo krótkie nogi i bardzo charakterystyczny, „kwadratowy” kształt pyska. Mają też bardzo wyostrzony zmysł słuchu, co czyni je doskonałymi myśliwymi. Lisy tybetańskie chętnie dzielą się swoimi zdobyczami z rodziną. Jest to o tyle istotne, że lisia rodzina może zjeść do 10 szczekuszek dziennie. Spekuluje się, że płaskie twarze lisów tybetańskich są przystosowane do poruszania się w silnym wietrze, który często wieje na płaskowyżu. Lis tybetański – zwierzę wysokogórskie Te nieduże, ważące maksymalnie 5,5 kg i mierzące około 60 cm zwierzęta występują na Płaskowyżu Tybetańskim w zachodnich Chinach oraz na płaskowyżu Ladakh w północnych Indiach. Zamieszkują obszary na północ od Himalajów, w północnych r…

lis-tybetanski-to-niewielki-lecz-sprytny-drapieznik-potrafi-wspolpracowac-z-niedzwiedziami-fot-shutterstock-058e758.jpg
width: 1000
height: 666

W Argentynie odkryto szczątki lisa sprzed 1500 lat. Był udomowiony przez łowców-zbieraczy
type: item
date: 2024-04-11T06:46:11.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: archeologia
subject: badania naukowe
subject: Edukacja
subject: historia
subject: lisy
subject: odkrycia archeologiczne
description: Naukowcy przeprowadzili badania szczątków lisa sprzed 1500 lat, które odkryto w Argentynie. Ustalili, że zwierzę prawdopodobnie było udomowione i miało silny związek z tamtejszym społeczeństwem zbieracko-łowieckim.
encoded: W tym artykule: Udomowiony lis z Patagonii Związek zwierząt z łowcami-zbieraczami Jak człowiek z lisem Zespół naukowców z Argentyny, Wielkiej Brytanii i Niemiec przeprowadzili ostatnio niezwykle interesujące badania. Uczeni raz jeszcze przyjrzeli się grobom, które odkryto na terenie argentyńskiego Cañada Seca. To obszar ok. 210 kilometrów na południe od miasta Mendoza, w północnej Patagonii. Udomowiony lis z Patagonii Pochówki odkryto w 1991 roku. Zawierały kości co najmniej 24 osób, w tym dzieci. Ponad 30 lat temu archeolodzy odkryli tam rzeczy osobiste i narzędzia kamienne. Datowanie wykazało, że ludzie ci zostali pochowani ok. 1500 lat temu. Co najciekawsze, w jednym z grobów znajdował się częściowy szkielet zwierzęcia przypominającego współczesnego lisa. Badacze początkowo sądzili, że jest to stworzenie z rodzaju nibylis. To ssak drapieżny z rodziny psowatych (Canidae). Dwa gatunki występują w Ameryce Południowej. Naukowcy opublikowali wyniki najnowszych badań na łamach czasopisma „Royal Society Open Science”. Ponowna analiza kości wykazała, że było to zupełnie inne zwierzę. Badacze zidentyfikowali go jako Dusicyon avus. To wymarły gatunek psowatego z rodzaju Dusicyon. Był blisko spokrewniony z lisem lub wilkiem z Falklandów. Badacze sądzą, że D. avus został celowo pochowany w grobie, tuż obok dorosłej osoby. Naukowcy twierdzą, że taki pochówek wskazuje, iż lisowate zwierzę miało silny związek z pochowanym człowiekiem. Uczeni sugerują nawet, że mogło być nawet udomowione. Związek zwierząt z łowcami-zbieraczami – To zaledwie drugie takie znalezisko w Ameryce Południowej – powiedziała Ophélie Lebrasseur, zooarcheolog z Uniwersytetu Oksfordzkiego i współautorka badania. – Prawdopodobnie lis ten miał jakiś głęboki związek ze społeczeństwem łowiecko-zbierackim, a w szczególności z tym zmarłym – stwierdziła. Domestykacja, czyli udomowienie zwierząt. Jak wiele gatunków jesteśmy w stanie oswoić? Mimo że proces domestykacji (udomowienie zwierząt) z każdym wiekiem ewoluow…

lis-bce02e6.jpg
width: 1024
height: 668

Chytrusy czy mistrzowie przetrwania? Ciekawostki o lisach pokazują, że to niezwykle sprytne zwierzęta
type: item
date: 2024-03-09T12:04:04.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: ciekawostki
subject: drapieżniki
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: lisy
subject: przyroda
subject: ssaki
description: Jest jednym z najmniejszych psowatych, a mimo to okazuje się niezwykle skutecznym myśliwym, który potrafi przetrwać w niemal każdym środowisku. Zadomowił się na prawie całej półkuli północnej, od koła okołobiegunowego, po Amerykę Środkową i stepy Azji. Jest sprawnym drapieżnikiem, ale w jego jadłospisie pojawiają się też owoce. Czym jeszcze zaskakuje lis? Ciekawostki na temat najbardziej rozpowszechnionego przedstawiciela drapieżnych wymieniamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Jak wygląda lis rudy? Co je lis? Jakie dźwięki wydaje lis? Ile żyje lis? Czy lis jest pod ochroną? Lis rudy (nazywany też pospolitym) to prawdziwy mistrz przetrwania. Dzięki wrodzonemu sprytowi, potrafi znaleźć pożywienie niemal wszędzie. Nic dziwnego, że zdołał opanować niemal całą Amerykę Północną, Eurazję, a nawet fragmenty Afryki. Zadomowił się też w Australii, gdzie w XIX wieku został sprowadzony przez Brytyjczyków (w celach łowieckich). Opanował większość kontynentu i obecnie jest uznawany za jednego z największych szkodników, który bezwzględnie przetrzebia australijską faunę. Jak wygląda lis rudy? Bezwzględny zabójca? Tak, mimo że na takiego nie wygląda. Dorosły lis osiąga wysokość 35–50 cm w kłębie. Długość ciała dorosłego osobnika to 49–90 cm, a długość ogona (kity) – 50–60 cm. Wśród psowatych lisa rudego należy zaliczyć do przedstawiciela wagi lekkiej. Najcięższe osobniki osiągają masę ok. 14 kg, ale takie nie są spotykane zbyt często. Większość lisów waży od 3 do 7 kg. Nie bez przyczyny. Kości tego zwierzęcia są o ok. 30 proc. lżejsze niż kości psa o podobnej budowie. Atlas lisiej mimiki. Fotograf udowadnia, że te zwierzęta mają osobowość (ba! cały kalejdoskop) [GALERIA] Pewnie zapytasz: "Czy te wszystkie zdjęcia są takie same?". Nie, tylko trzeba włożyć wysiłek, by dostrzec te subtelne różnice. Futro lisa ma charakterystyczne rudo-rdzawe umaszczenie. Jedynie spód, podbródek i końcówka ogona przybierają biały kolor. Futro pokrywające kończyny, od stawu skokowego po palce, jest czarne. Co je lis? Lis jest mniejszy i słabszy od większości psowatych, a mimo to okazuje się niezwykle sprawnym drapieżnikiem. Nie ma ostrych pazurów i silnych szczęk, jednak te deficyty nadrabia szybkością, inteligencją i sprytem. Ze względu na filigranową budowę, lisy polują przede wszystkim na drobną zwierzynę. Ich ofiarą najczęściej padają gryzonie: szczury, myszy i nornice. W polowaniu na taką zdobycz są równie sprawne jak koty. Należy jednak wspomnieć, że ich …

chytrusy-czy-mistrzowie-przetrwania-ciekawostki-o-lisach-pokazuja-ze-to-niezwykle-sprytne-zwierzeta-fot-shutterstock-0f4b307.jpg
width: 1000
height: 667

Lisy polarne – wszystko, co trzeba wiedzieć o „pluszakach północy”
type: item
date: 2022-03-14T15:08:18.000Z
creator: Magdalena Stopa
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: grenlandia
subject: lis polarny
subject: lisy
subject: natura
subject: spitsbergen
subject: zwierzęta
description: Arktyka stała się domem dla wielu gatunków zwierząt. Mroźną północ zamieszkują między innymi lisy polarne. Sprawdź, jak na co dzień te niewiele większe od domowego kota stworzenia radzą sobie w tak ekstremalnych warunkach.
encoded: W tym artykule: Jak wygląda lis polarny? Biały lis – występowanie i zagrożenia Potomstwo lisa polarnego Zdobywanie pożywienia to podstawowa aktywność całego świata zwierząt. Niewiele jednak stworzeń musi mierzyć się z tym zadaniem w tak ekstremalnych warunkach. Wbrew pozorom nie jest to beztroska zabawa, ale decydujące o przetrwaniu polowanie na focze noworodki w archipelagu Svalbard. Lis najpierw lokalizuje śnieżną norę, potem następuje wyskok w górę i nurkowanie w śnieżnym puchu. Arktyka – zwierzęta i ekosystem. Jakie zwierzęta żyją w Arktyce? Zobacz niesamowite zdjęcia [GALERIA] Arktyczne zwierzęta miały ok. 3 miliony lat, żeby przystosować się do surowych warunków. Zobacz niesamowite zwierzęta Arktyki! – Miesiącami żyje na skraju śmierci głodowej – mówi prof. Jan Marcin Węsławski z Instytutu Oceanologii PAN w Sopocie, od wielu lat badacz Spitsbergenu. – W prostym systemie arktycznym pełni niewdzięczną rolę małego drapieżnika, padlinożercy i śmieciojada. Jeżeli nie ma szczęścia należeć do populacji żyjącej w pobliżu wielkich ptasich kolonii, to skazany jest na pokonywanie dziennie dziesiątek kilometrów wzdłuż wybrzeża lub podążanie śladami niedźwiedzi po zamarzniętym morzu, w nadziei na resztki z ich polowania. Przeganiają go nie tylko niedźwiedzie, ale też mewy blade, wydrzyki, a nawet rybitwy. Jak wygląda lis polarny? Lis polarny, zwany inaczej pieścem, jest niezwykle wytrzymały na niskie temperatury. Nie zapada w sen zimowy, prowadzi aktywny tryb życia, nawet przy mrozie dochodzącym do 70 st. C. Podobnie jak wszystkie ssaki żyjące w klimacie polarnym, ma relatywnie mniejsze te części ciała, które są narażone na szybką utratę ciepła. W porównaniu z lisem rudym ma znacznie krótsze łapy i pysk, mniejsze uszy i krótszy, choć piękny i puchaty ogon. Cały jest też wyraźnie mniejszy, wysokości zaledwie 30 cm w kłębie, waży od 2,5 do 6 kg. Z wyjątkiem czarnego nosa, całe jego ciało pokrywa niezwykle obfite, długie i puszyste futro. Nawet poduszki stóp. Stąd zresztą łac…

lisy-polarne-opis-wystepowanie-ciekawostki-9b79249.jpeg
width: 3112
height: 2088

Atlas lisiej mimiki. Fotograf udowadnia, że te zwierzęta mają osobowość (ba! cały kalejdoskop) [GALERIA]
type: item
date: 2021-04-26T05:24:01.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Lifestyle
subject: lisy
subject: portrety
subject: Travel
subject: zdjęcia
description: Pewnie zapytasz: "Czy te wszystkie zdjęcia są takie same?". Nie, tylko trzeba włożyć wysiłek, by dostrzec te subtelne różnice.
encoded: Indywidualność Kiedy w latach 60. Jane Goodall nazwała szympansa imieniem, a nie numerem, jak zwykło się to robić wcześniej, świat nauki wywrócił się do góry nogami. Anonimowe dotychczas zwierzęta dzięki temu prostemu zabiegowi odzyskały osobowość i indywidualizm. Choć od tamtego momentu minęło wiele lat, nadal miewamy tendencję do lekceważenia innych mieszkańców ziemi. Bagatelizujemy ich znaczenie. Ujednolicamy. Wrzucamy do jednego worka „zwierzęta”, „gatunek”. „Kiedy widzisz lisa, widzisz osobowość” Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym, że każdy lis, podobnie jak ukochany pies lub kot, ma pewne cechy, które czynią go wyjątkowym? Niektóre lisy są lekką zwariowane, inne spokojne i wycofane. Niektóre lubią się wygłupiać, inne są urodzonymi łowcami. Ile lisów, tyle typów. Każdy ma swoje oblicze. Każdy pyszczek skrywa niepowtarzalny charakter. - Ponieważ wszystkie te „twarze” mówią więcej niż tomy słów, chciałbym przedstawić wam 12 wybitnych osobistości lisów – tłumaczy Roeselien Raimond, autor lisich zdjęć. Raimond obserwował zwierzęta przez dłuższy czas. Przyglądał się ich zachowaniom, zależnościom wewnątrz stada. Swoje obserwacje ujął na zdjęciach. Tak powstał niezwykły kalejdoskop lisich min, atlas lisiej mimiki, album osobowości. Wysiłek Kiedy zobaczycie tę galerię możecie odnieść wrażenie, że wszystkie portrety są takie same. Złudzenie. Dla Azjatów na pierwszy rzut oka wszyscy Europejczycy są tacy sami (i vice versa). To uproszczenie, na które pozwala sobie nasz mózg. Włóżmy wysiłek i dostrzeżmy te subtelne różnice. Bo one są i są piękne! ZOBACZ GALERIĘ >>> Więcej: FB / Instagram / 500px / www

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a8f8f17e06f71db925bd8681d9c01e71c190d3ff-dbc267a.jpeg
width: 880
height: 880

Po obejrzeniu tych zdjęć zakochasz się w fińskiej naturze! [GALERIA]
type: item
date: 2021-04-19T07:32:15.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: finlandia
subject: Kultura
subject: lisy
subject: niedźwiedzie
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wiewiórka
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Zwierzęta pozwalają mu fotografować się z bardzo bliska, a on wkracza w ich niedostępny świat, nie szkodząc im. Potrafi uchwycić to niesamowite napięcie, jakie wytwarza się w czasie spotkania zwierzęcia z człowiekiem.
encoded: Fotograf Konsta Punkka robi zapierające dech w piersiach zdjęcia fińskiej natury. Punkka potrafi doprowadzić do takiego spotkania ze zwierzęciem, że jesteśmy w stanie policzyć krople na mokrej sierści. Sekret fotografa? Zabiera ze sobą małe przekąski, dosłownie kilka orzeszków. Jak mówi, dba o to, by zwierzętom nie działa się krzywda. Punkka potrafi uchwycić to niesamowite napięcie, jakie wytwarza się w czasie spotkania zwierzęcia z człowiekiem. Jest na tych zdjęciach ufność i niepewność. Zobacz GALERIĘ >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a8449623068d56be347da584a44da4c0d0136bb3-17a97fb.png
width: 830
height: 554

Dzikie lisy uczą się żyć z człowiekiem. Matka Natura naśladuje Rosjan
type: item
date: 2021-03-09T15:40:09.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Edukacja
subject: lisy
description: Dzikie rude lisy żyjące na obrzeżach miast mogą się samodzielnie udomawiać, a my tego nawet nie zauważamy, przekonują zoolodzy z Wielkiej Brytanii. Gdy przenoszą się z lasów na tereny zamieszkałe przez człowieka zaczynają się u nich pojawiać biologiczne cechy podobne do psich. Być może wpadliśmy na trop eksperymentu ewolucyjnego Matki Natury.
encoded: Wilka sobie udomowiliśmy i zyskaliśmy wiernych czworonożnych przyjaciół. Kot nubijski puścił się tysiące lat temu w tango z europejskim żbikiem i w konsekwencji na naszym kontynencie zadomowiły się sierściuchy. Ale Vulpes vulpes, czyli rudy lis, choć nawet służył ludziom w epoce brązu za zwierzę pociągowe, nigdy jednak masowo nie przekroczył magicznej bariery progu naszego domu. View oEmbed on the source website Rosjanie pod koniec lat 50-tych ubiegłego wieku postanowili pokazać, że tysiące lat ewolucji wilka w posłusznego czworonoga można skrócić do kilkudziesięciu pokoleń. W 1959 roku rozpoczęto eksperyment mający odtworzyć proces udomowienia psa, ale z lisami. Trwa on nieprzerwanie do dziś, a jego ”owoce” są sprzedawane osobom prywatnym jako pupile. View oEmbed on the source website - Dr Dmitrij Bielajew na syberyjskim oddziale Rosyjskiego Instytutu Cytologii i Genetyki pokazał na lisach rudych, że już w osiemnastym pokoleniu można uzyskać kilkanaście procent całkowicie udomowionych zwierząt, które zachowują się podobnie jak psy – machają ogonami na znak zadowolenia, opuszczają uszy, chodzą na smyczy, są nawet mniej agresywne od psów - pisze Dorota Kowalska i Andrzej Gugołek w artykule "Zmiany domestykacyjne i behawioralne wskaźniki adaptacyjne zwierząt futerkowych" w pierwszym numerze kwartalnika "Wiadomości Zootechniczne" z 2013 roku wydawanego przez krakowski Instytut Zootoechniki. O słynnym sowieckim, dziś rosyjskim, eksperymencie biolog ewolucyjny Kevin Parsons naturalnie też słyszał. Wręcz sugerował się odkryciami kolegów z Syberii, gdy wpadł na pomysł własnego badania. Kanadyjczyk wykładający na Uniwersytecie w Glasgow nie mógł wyjść z podziwu dla odwagi dzikich lisów które regularnie spotyka na ulicach tego szkockiego miasta. - Mijają mnie wpatrując się, zupełnie jak gdyby pytały: co się gapisz? Kompletnie się nie boją – mówi Parsons. Do swoich badań nad ewolucją rudego lisa wykorzystał część zbiorów z przepastnej kolekcji lisich czaszek z Narodowego Muze…

lis-fot-getty-images-64359b5.jpeg
width: 2121
height: 1414

"Kotolis" to nowy gatunek? Fascynujące zwierzę odnalezione na Korsyce
type: item
date: 2021-03-08T10:14:07.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: korsyka
subject: koty
subject: lisy
subject: Wolny czas
description: Na jego trop trafili francuscy leśnicy z Narodowego Biura do Spraw Łowiectwa i Przyrody (ONCFS). Wciąż toczy się dyskusja czy jest hybrydą, nowym gatunkiem, czy to po prostu kilka wyjątkowych osobników.
encoded: - Wierzymy, że to naturalny i dziki gatunek, który do tej pory był znany, ale nie został opisany naukowo, ponieważ jest ekstremalnie dobrze zakamuflowany w naturalnym środowisku – powiedział Pierre Benedetti z ONCFS w rozmowie z agencją AFP. Zwierzątko od lat funkcjonowało w lokalnych legendach, jako drapieżnik atakujący w nocy owce i kozy. Nazwę "kotolisa" nadali mu właśnie okoliczni mieszkańcy, określając go jako "ghjattuvolpe". W 2008 udało się schwytać pojedynczego osobnika w kurniku, od tego czasu trwało żmudne poszukiwanie i dociekanie czy to pojedynczy przypadek, czy nowy gatunek. W 2012 naukowcy rozpoczęli zastawianie specjalnych pułapek na zwierzęce DNA. Składają się one z patyczków nasączonych zapachem ściągającym dany gatunek. Koty z chęcią pocierają się o nie zostawiając liniejące włosy. Te natomiast są cennym źródłem identyfikacji genetycznej. - Przyglądając się jego DNA można jasno oddzielić go od europejskiego żbika – mówi Benedetti – Jest zbliżony do afrykańskiego kota leśnego, ale dopiero musimy dokładnie go zidentyfikować. View oEmbed on the source website W 2016 roku złapano pierwszego osobnika. Od tego czasu udało się zaobserwować 16 i złapać kolejne 12, zaczipować i wypuścić na wolność śledząc ich zachowania. Wśród nich znajdował się jeden wyjątkowy kocur z jednym złotym, a drugim brązowym okiem. To wynik walki z innym samcem i uszkodzenia oka. Dzięki obserwacji zwierząt na wolności udało się ustalić zasięg ich populacji. Pojedynczy samiec potrafił poruszać się po obszarze 3 tysięcy hektarów, wysokim od 300 do 2,5 tysiąca metrów nad poziomem morza. Trzeba przyznać, że prawdziwy z niego wędrowiec. Naukowcy podejrzewają, że "kotolisy" pojawiły się na Korsyce około 6500 lat temu, w czasie drugiej kolonizacji wyspy przez ludzi. To wskazuje na blisko-wschodnie pochodzenie zwierzaka. Teraz wyjaśnijmy rzecz najważniejszą. Co wspólnej z lisem i kotem ma "kotolis"? Czas zburzyć mit – z lisem absolutnie niczego. Niektóre naukowe źródło donoszą, że nie ma …

jest-kotem-jest-lisem-jednoczesnie-fascynujace-zwierze-odnalezione-na-korsyce-5e22162.jpeg
width: 1143
height: 525

W Warszawie i okolicach potwierdzono wściekliznę. Restrykcje dla właścicieli zwierząt
type: item
date: 2021-01-22T10:27:26.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: choroby
subject: Dom
subject: lisy
subject: psy
subject: Społeczeństwo
subject: warszawa
subject: Zdrowie
description: Psy mogą być wyprowadzane jedynie na smyczy, a koty nie powinny opuszczać mieszkań. Wszystko to w trosce o ich zdrowie. Dla dwóch dzielnic Warszawy oraz powiatów mińskiego i otwockiego wydano rozporządzenie o zwalczaniu wścieklizny, po tym jak chorobę potwierdzono u lisa w miejscowości Izabela.
encoded: O potwierdzonym przypadku wścieklizny u lisa 19 stycznia poinformował Wojewódzki Inspektorat Weterynarii w Siedlcach. Chore zwierzę znaleziono w miejscowości Izabela, w gminie Wiązowna. Rozporządzenie w sprawie wprowadzenia dodatkowych restrykcji wydał wojewoda mazowiecki. Za zagrożone wścieklizną uznano dwie dzielnice Warszawy - Wawer i Wesołą, oraz powiaty otwocki i miński. Siedlecki Inspektorat przypomina, że na obszarze zagrożonym wystąpieniem wścieklizny opiekunów zwierząt obowiązują dodatkowe nakazy. Podstawowym jest nakaz trzymania psów na uwięzi lub na ogrodzonym terenie zamkniętym, a kotów w zamknięciu oraz pozostawienie zwierząt gospodarskich w okólnikach i na zamkniętych wybiegach. Najlepszą ochroną dla psów i kotów przed wścieklizną są regularne szczepienia. Zgodnie z Ustawą o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, psa przeciwko wściekliźnie po raz pierwszy musimy zaszczepić po ukończeniu przez niego trzech miesięcy. Potem - nie rzadziej niż co 12 miesięcy. Obecnie siedlecki urząd prowadzi także kampanię informacyjną „Zaszczep pupila - to tylko chwila”, która ma przypominać opiekunom czworonogów o obowiązkowych szczepieniach. Ponadto na zagrożonych obszarach zabrania się także organizowania targów, wystaw, konkursów, pokazów z udziałem psów, kotów oraz innych zwierząt wrażliwych na wściekliznę. A także organizowania polowań i odłowów zwierząt łownych, za wyjątkiem odstrzałów sanitarnych dzików oraz polowań indywidualnych na dziki bez udziału psów – wymieniono na profilu urzędu. Inspektorat podał też szczegółowy zakres zagrożonych terenów. I tak obszar zagrożony obejmuje miasto stołeczne Warszawa: w dzielnicy Wawer: część dzielnicy ograniczona od północy Mazowieckim Parkiem Krajobrazowym, od zachodu ulicą Kwitnącej Akacji, od południa ulicą Izbicką, ulicą Zagórzańską i ulicą Złotej Jesieni; w dzielnicy Wesoła: część dzielnicy na południe od ulicy Trakt Brzeski oraz część dzielnicy ograniczona od północy linią kolejową, od zac…

psy-i-koty-musza-pozostawac-na-uwiezi-fot-getty-images-8c279cb.jpeg
width: 2121
height: 1414

Lisy wyjadały resztki ze śmietników już w epoce lodowcowej. Nie bały się człowieka?
type: item
date: 2020-07-23T12:31:10.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: historia
subject: lisy
subject: nauka
subject: prehistoria
subject: zwierzęta
description: W epoce lodowcowej lisy przezwyciężyły strach przed człowiekiem i szukając dodatkowych źródeł pożywienia zapuszczały do osiedli ludzkich. Pozostawiane przez naszych przodków resztki były łakomym kąskiem, wynika z badania opublikowanego 22 lipca w czasopiśmie „PLOS ONE”.
encoded: Chris Baumann pracujący nad swoim doktoratem na uczelni w Tübingen poświęcił się poszukiwaniom śladów po lisach na stanowiskach archeologicznych sięgających właśnie do czasów ostatniego zlodowacenia a znajdujących się w południowo-zachodniej części Niemiec. – Ludzie polowali na zwierzęta, a to czego nie zjedli, przechwytywały dzikie lisy. To oportuniści, którzy doskonale sobie radzą w dopasowywaniu się ze swoją dietą do nowych sytuacji. Szukają najprostszych rozwiązań – przekonuje Baumann, jeden za autorów analizy w „PLOS ONE”. Badania lisich szczątków metodą rozpadu określonych izotopów pozwoliło ustalić co te zwierzęta jadały za życia. Resztki z ludzkiego stołu trafiające się lisom to w głównej mierze było mięso reniferów, ale też chętnie posilały się kawałkami mamuta. Nie ma możliwości by lisy same je upolowały, ale z pomocą człowieka dostęp nagle stawał się możliwy. Wystarczyło odpowiednio długo „kręcić” się koło ludzi i czekać, aż zostawią coś smacznego u wejścia do jaskini. Najlepsze kęski zabierali do środka, ale większe fragmenty zwierzyny zostawały na zewnątrz. Badania z Hiszpanii już pokazały, że zwierzęta te mocno udomowiły się korzystały z towarzystwa ludzi w epoce brązu (2-3 tys. lat p.n.e.). Nowa analiza archeologiczna z Niemiec wskazuje być może na moment w historii, kiedy lisy mogły przełamać swój lęk przed nami i swoją domestykację rozpocząć. Lisy żyjące 42 tys. lat temu niewiele się biologicznie zmieniły w stosunku do dzisiejszych. Także ich metody poszukiwania jedzenia są analogiczne. – Nadal kręcą się na obrzeżach ludzkich osiedli, wyszukując porzuconych skrawków tego, co sami jemy. Te żyjące na polach jadają myszy a nie pogardzą owocami. Z kolei arktyczne lisy podążają za białymi niedźwiedziami, bo te też nie wszystko zjedzą z tego, co upolują – wylicza Baumann. Według doktoranta z Tübingen, znaczenie zachowanie się lisów tysiące lat temu wykracza poza problematykę napełniania sobie brzucha. – Te zwierzęta zmieniły wygląd naszej planety. Wpłynęł…

lisy-od-dawna-dobrze-wiedza-jak-zdobyc-pozywienie-od-czlowieka-photo-by-yuri-smityuk-tass-via-getty-images-fe1713e.jpeg
width: 1024
height: 683

Jak sowiecki eksperyment na lisach wyjaśnia niezwykły proces udomowienia psów
type: item
date: 2020-07-13T04:47:42.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Edukacja
subject: lisy
subject: psy
description: Eksperyment z czasów radzieckich mający na celu rozmnażanie oswojonych i agresywnych lisów zaowocował zaskakującymi odkryciami na temat zachowań społecznych i prób udomowienia zwierząt.
encoded: Przez niemal 60 lat, rosyjscy naukowcy hodowali lisy w celu oswajania ich lub rozbudzania w nich agresji. Nowe badania dotyczące genomów obu grup pokazują, że eksperyment zmienił DNA zwierząt w zaskakujący sposób i ma spore znaczenie, jeśli chodzi o zrozumienie zachowań społecznych u zwierząt, a nawet u ludzi. Jednak, żeby tak się stało musiało minąć sporo czasu. W 1959 r. Dimitri Belyaev rozpoczął eksperyment, który pomógłby zrozumieć w jaki sposób udomowiono psy. Belyaev z grupą innych biologów wierzyli, że psy są potomkami wilków, jednak nie wiedzieli, jakie dokładne różnice między anatomią, zachowaniem i psychologią tych dwóch gatunków pojawią się w trakcie badania. Podejrzewano, że kluczowym składnikiem, które przyczyniło się do udomowienia psa była jego uległość i łagodność. Być może, jak przypuszczał, zmiany biologiczne u zwierząt domowych - białe plamy, zakręcone ogony, oklapnięte uszy, skrócone czaszki - wynikały raczej z ewolucyjnego procesu selekcji niż z cech behawioralnych czy anatomicznych. Przyjazny i lękliwy Belyaev wierzył, że rozmnażając między sobą najbardziej przyjazne lisy, w końcu będzie w stanie je oswoić, naśladując tysiącletni proces, w wyniku, którego wilki stały się psami. Zakupił grupę srebrnych lisów na Kanadyjskiej farmie, po czym powrócił do swojej pracy w Związku Radzieckim. Z czasem dowiódł, że miał rację. Rozmnażanie między sobą najmniej płochliwych i łagodnych lisów poskutkowało nie tylko tym, że zwierzęta chętnie szukały kontaktu z człowiekiem, ale pojawiły się też zmiany w anatomii, które były kojarzone z udomowionymi zwierzętami, białe plamki, zakręcone ogony, oklapnięte uszy i nie tylko. Całą gamę modyfikacji związanych z udomowieniem można było zaobserwować w czasie kontaktów lisa z człowiekiem i reakcji na niego. Czy zwierzę podejdzie do eksperymentu z zaciekawieniem i przyzwoleniem na kontakt fizyczny? Czy odwróci się sycząc i wyjąc ze strachu? Belyaev umarł w 1985 r., jednak eksperyment trwa do dziś. Naukowcy wyhodowali pon…

w-rosyjskim-eksperymencie-hodowlanym-rozmnazano-potulne-lisy-podobnie-jak-w-selektywnej-hodowli-psow-ktore-przez-tysiaclecia-rozmnazaly-psy-domowe-608580c.jpeg
width: 800
height: 526

To miejsce chciałby odwiedzić każdy podróżnik. Fascynująca przyroda Yellowstone [GALERIA]
type: item
date: 2019-07-12T09:24:56.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bizon
subject: gejzer
subject: lisy
subject: natura
subject: niedźwiedzie
subject: parki narodowe
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
subject: yellowstone
subject: zdjęcia
description: Gdy do Europy dotarły pierwsze opisy amerykańskiego parku narodowego Yellowstone, uznano je za bajki. Bo jak uwierzyć w kolorowe jeziora, żółte góry, gejzery wybuchające z dokładnością szwajcarskiego zegarka?!
encoded: Zdjęcia pochodzą ze strony amerykańskiej redakcji National Geographic, a wykonali je zarejestrowani użytkownicy yourshot.nationalgeographic.com.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b1de03d0fff3525dbcdda97d7d7498e7394dbe45-eef3950.png
width: 997
height: 664

Svalbard: dom białego niedźwiedzia [REPORTAŻ]
type: item
date: 2018-11-20T10:26:54.000Z
creator: Bruce Barcott
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: lisy
subject: lód
subject: mors
subject: niedźwiedzie
subject: norwegia
subject: spitsbergen
subject: Sport
subject: Travel
description: Bogactwu życia Svalbardu, arktycznego norweskiego archipelagu, zagraża podstępna odwilż.
encoded: Pięć minut temu minęła północ, ale zwierzęta Spitsbergenu nadal wykazują gorączkową aktywność. W dolinie Adventdalen, na głównej wyspie archipelagu położonego w połowie odległości między Norwegią a biegunem północnym, w jasnym świetle polarnego dnia nad zaciszną zatoczką kołuje stadko rybitw popielatych. Są podenerwowane. Od wschodu nadlatuje para mew bladych – żarłocznych drapieżców znanych z tego, że kradną jajka i porywają pisklęta. Rybitwy w mgnieniu oka zamieniają się w chmurę najeżoną ostrymi, błyskającymi czerwienią dziobami. Ryzyko się opłaciło. Mewy omijają stadko łukiem i kierują się w głąb wyspy. Przelatują nad parą edredonów na gnieździe, zagrodą z psami pociągowymi, pasącym się samotnym reniferem. Typowa biała noc na Spitsbergenie. Na obszarach podbiegunowych niewiele jest miejsc dorównujących tym wyspom różnorodnością i obfitością zwierzyny. Ponad połowa populacji niedźwiedzi polarnych (Ursus maritimus) z Morza Barentsa, której liczebność oceniana jest na 3 tys. sztuk, wychowuje młode właśnie na tym archipelagu. Na Spitsbergenie ostrzega się ludzi, by nie wychodzili poza granice osiedla bez strzelby, bo niedźwiedzie są wszędzie. W okolicznych wodach żeruje pięć gatunków fok i 12 gatunków wielorybów. Na olbrzymich ławicach małży zasiedlających płytki szelf Morza Beringa wykarmiły się wielkie stada morsów. W tundrze spitsbergeńskich gór i dolin pasą się renifery, a pieśce, czyli lisy polarne, nie mogą narzekać na brak zdobyczy. Dla człowieka jest to jednak surowa, niegościnna okolica. Ponad połowę lądu pokrywają lodowce. Mniej niż 10 proc. obszaru wysp ma warunki klimatyczno-glebowe umożliwiające wegetację roślinności. Gdy wybrałem się latem na wędrówkę po zboczach Nordenskiöldfjellet (Góry Nordenskiölda), przez pięć godzin naliczyłem zaledwie siedem gatunków roślin – karłowatych, pochowanych w spękaniach skał. Wiele lat temu, gdy norweski archeolog Povl Simonsen zastanawiał się, dokąd może sięgać granica ludzkiego osadnictwa na Dalekiej Północy, użył ok…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/166f3d6c1b7f453941cacd796ccd2a907636353d-9c22567.jpeg
width: 714
height: 476

To świetna wiadomość! Udało się uratować ten piękny i zagrożony wyginięciem gatunek lisa
type: item
date: 2016-08-12T13:13:21.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: lisy
subject: natura
subject: ochrona środowiska
description: Jego populacja zwiększyła się ponad 20-krotnie na przestrzeni 25 lat. Wcześniej nie dawano mu szans na przetrwanie.
encoded: Niezwykle rzadkie cztery podgatunki lisa (urucjona) wyspowego, którym w latach 90. groziło ostateczne wyginięcie, udało się ocalić, zwiększając ich całkowitą populację z 200 w 1990 r. do 5 tys. obecnie – podała Służba Rybołówstwa i Dzikiej Przyrody (FWS). W czwartek przedstawiciele FWS skreślili trzy podgatunki lisa wyspowego, żyjącego na sześciu z ośmiu wysp archipelagu Channel Islands u wybrzeży Kalifornii, z listy gatunków zagrożonych wyginięciem. Czwarty podgatunek trafił na listę wymagających ochrony. Lis wyspowy, zwany inaczej urocjonem wyspowym, to niewielki gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Jest to najmniejszy z gatunków lisów żyjących w USA. Istnieje sześć podgatunków tego zwierzęcia, każdy zamieszkuje jedną z wysp w archipelagu Channel Islands. Małe rozmiary lisa wyspowego są rezultatem zamieszkiwania na wyspach. Z powodu odizolowanania geograficznego urucjony nie są uodpornione na pasożyty i choroby przynoszone przez zwierzęta na lądzie. Do przetrzebienia populacji lisów wyspowych przyczyniły się też polowania orła przedniego oraz ludzka działalność. Cztery podgatunki urucjona zostały zakwalifikowane w 2004 r. jako zagrożone. Były one odtąd prawnie chronione; podjęto także środki mające na celu odbudowanie populacji lisa i odnowienie środowiska naturalnego na wyspach. Źródło: PAP

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/55e057bb96ed8096158829abd611102f6703d0ee-925d026.jpeg
width: 1194
height: 787