National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-03-25T10:32:30.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Libia zachwyca przyrodą i ujmuje gościnnością. To nieodkryta perła Orientu
items: 13 maja to światowy dzień humusu. Jak to się stało, że wegański dip z Bliskiego Wschodu zawojował świat?
items: Muammar Kaddafi – dyktator, despota, tyran. Jak doszedł do władzy?
items: Kronika Sahary: tu starożytne cywilizacje rodziły się i umierały zgodnie z cyklem pór deszczowych
items: „Bliski, nie tak daleki Wschód”. Te czarno-białe fotografie nie przypominają pocztówek z egzotycznych kurortów. Są wyjątkowe
items: Nowa-stara Libia
items: Cztery odsłony arabskiej wiosny
items: "Ptolemais zaginione miasto w Libii"
items: Ptolemais zaginione miasto w Libii
items: Pomoc dla Libii nadal potrzebna – PAH apeluje o wsparcie dla ofiar konfliktu

Libia zachwyca przyrodą i ujmuje gościnnością. To nieodkryta perła Orientu
type: item
date: 2025-10-13T06:02:39.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: bliski wschód
subject: libia
subject: pustynie
description: Ogromne zjawiskowe wydmy, słone jeziora, które unoszą cię na powierzchni, wspaniałe formacje skalne. Libia to perła wciąż czekająca na odkrycie.
encoded: Spis treści: Kraina diun U Tuaregów Perła pustyni Antyczne korzenie Libia – informacje praktyczne Wrzucone na Facebooka zdjęcie pokazujące, jak leżąc na wodzie, czytam książkę, robi furorę. – To Morze Martwe? – ktoś dopytuje. – Gdzie tam, jezioro Gaberoun, w Libii, na środku Sahary – wyjaśniam. Tutaj też są mocno zasolone jeziora pozwalające na samoistne utrzymanie się na powierzchni. Mało tego, w stosunku do swojego słynnego konkurenta libijskie jeziora w okolicach miasta Ubari są dużo ładniejsze i praktycznie bez ludzi. Wciśnięte między żółte, a o zachodzie słońca pomarańczowe wydmy zaskakują barwą wody: granatową, błękitną albo turkusową, zależnie od pory dnia. Niestety, z ponad 40 jezior już tylko w kilku jest woda. Reszta powysychała. Żyjący w tym regionie Tuaregowie na określenie piaszczystych gór mają dziesiątki nazw. Te z ostrym niczym nóż grzbietem to sif, a to, co nazywamy morzem wydm, to idehan. Tak wielkich diun jak te tutaj nigdy wcześniej nie widziałam. Mam zaufanie do naszych kierowców, jednak kiedy maksymalnie rozpędzeni podjeżdżamy pod szczyt, za którym nie wiadomo, co jest, odruchowo zamykam oczy. Na szczęście „synowie pustyni” doskonale znają teren – poza sporadycznym zakopywaniem się w sypkim piachu i przegrzewaniem się chłodnic nic złego się nie dzieje. O spalaniu paliwa nikt w tym kraju nie myśli – Libia to w kategorii: „wydobycie ropy naftowej”, prawdziwy potentat. Nic dziwnego, że litr paliwa kosztuje tutaj równowartość 15 groszy, co oznacza, że za 8 zł mamy pełny bak (53 litry). Dużo droższa jest woda – za równowartość 1 jej litra można kupić 6 litrów paliwa! Kraina diun Efektem wojny domowej, której apogeum było zabicie w 2011 r. rządzącego krajem przez 42 lata pułkownika Muammara Kaddafiego, był m.in. upadek turystyki. Przybysze z zagranicy bali się tu przyjeżdżać, było wiele obostrzeń. Ostatnio to się trochę zmienia, ale obcokrajowcy nadal wzbudzają tu sensację, a jednocześnie wybuchy szczerej radości. Co chwila słyszymy pełne sympatii: s…

libia-Gaberoun-cbe7e44.jpg
width: 2000
height: 1135

13 maja to światowy dzień humusu. Jak to się stało, że wegański dip z Bliskiego Wschodu zawojował świat?
type: item
date: 2023-05-13T07:02:09.000Z
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bliski wschód
subject: Kuchnia
subject: kuchnie świata
subject: libia
subject: potrawy
subject: Travel
description: Humus można dziś kupić niemal w każdym sklepie. Ta smakowita pasta z ciecierzycy i sezamu cieszy się globalną popularnością.
encoded: W tym artykule: Jak zrobić hummus Skąd pochodzi humus? Globalna kariera humusu Dania kuchni libańskiej „Hummus” to po arabsku ciecierzyca, czyli cieciorka lub groch włoski. Na terenach Bliskiego Wschodu roślina ta uprawiana jest od 9 tysięcy lat. Nic więc dziwnego, że jest obecna w kuchniach państw całego regionu. Jak zrobić hummus Ale humus to też potrawa. Składa się tylko z czterech składników: ciecierzycy, sezamowej pasty tahini, soku z cytryny, czosnku. Może być wszystkim: dodatkiem, dipem, pełnoprawnym posiłkiem. Humus jest zdrowy, pełen roślinnego białka, sycący i bardzo uniwersalny – zagra z mnóstwem składników. We współczesne żywieniowe trendy wpasował się idealnie. Przepisy na humus znajdziecie w serwisie MojeGotowanie.pl. Skąd pochodzi humus? Od wieków jedzą go Syryjczycy, Egipcjanie, Turcy, Tunezyjczycy i Grecy. Jednak to Liban i Izrael uważają się za ojczyzny humusu. Dlatego toczą niekończący się spór o prawo do nazwania go daniem narodowym. Liban podjął nawet wysiłki, by humus zastrzec jako markę. Choć rzeczywiście trudno jednoznacznie wskazać, gdzie i kiedy humus wymyślono, to w Libanie jest on absolutną podstawą kuchni, obecną przy niemal każdym posiłku i codziennie. Libańczycy podają go najczęściej z oliwą, porcją niezmielonej cieciorki i szczyptą suszonej papryki. Żeby był gładki, ucierają go na masę dodając kostki lodu. Globalna kariera humusu Humus zrobił też niesamowitą karierę na całym świecie. Podobno globalna wartość humusowego rynku to ponad 2,5 miliarda dolarów rocznie. Najwięcej jedzą go Amerykanie, a w Europie – Brytyjczycy. To właśnie w USA w 2012 roku powstał pomysł na Międzynarodowy Dzień Humusu. Choć stał się on produktem dostępnym niemal w każdym sklepie, oczywiście najlepiej próbować go w którejś z jego bliskowschodnich ojczyzn. Na przykład w Libanie. Dania kuchni libańskiej Kuchnia tego kraju to – jak zwykle na Bliskim Wschodzie – prawdziwa feeria smaków. Oto, czego koniecznie jeszcze musicie tam spróbować:

13-maja-to-swiatowy-dzien-humusu-jak-to-sie-stalo-ze-weganski-dip-z-bliskiego-wschodu-zawojowal-swiat-fot-adobe-stock-fa12453.jpg
width: 2488
height: 1800

Muammar Kaddafi – dyktator, despota, tyran. Jak doszedł do władzy?
type: item
date: 2022-07-27T08:27:07.000Z
creator: Igor Szulim
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: libia
subject: polityka
description: – Pozostaję z moim narodem i gotów jestem do śmierci w mękach – zapewniał Muammar Kaddafi na antenie libańskiego radia pod koniec września 2011 roku. Słowa dyktatora okazały się prorocze. Miesiąc później, po ponad 40 lat autorytarnych rządów, zginął od kul powstańców.
encoded: W tym artykule: Muammar Kaddafi – wyzwoliciel, który stał się dyktatorem Muammar Kaddafi – „Zielona książka” prawdę ci powie Śmierć Muammara Kaddafiego – jak zginął libijski dyktator? Muammar Kaddafi – cytaty 20 października 2021 roku minęło dziesięć lat od śmierci Muammar Kaddafiego. Panował dwa razy dłużej niż Saddam Husajn, cztery razy dłużej niż Adolf Hitler i pięć razy dłużej Idi Amin. Przez ponad cztery dekady siał postrach wśród obywateli i niepodzielnie rządził Libią do momentu wybuchu Arabskiej Wiosny. Skończył jak wielcy dyktatorzy. Zginął z rąk rebeliantów w czasie rozpoczętej kilka miesięcy wcześniej wojny domowej. Czy mógł tego uniknąć? Muammar Kaddafi – wyzwoliciel, który stał się dyktatorem Muammar Kaddafi według jednych źródeł przyszedł na świat 7 czerwca 1942 r., inne z kolei wskazują na 13 września. Wątpliwości dotyczące konkretnej daty urodzenia libijskiego przywódcy wynikają z jego pochodzenia. Dyktator urodził się w namiocie na pustyni w Syrcie jako syn wędrownego hodowcy wielbłądów. Abu Meniar, ojciec Kaddafiego, jak przystało na Beduina prowadził koczowniczy tryb życia i nie przechowywał żadnych dokumentów, w tym aktu urodzenia Muammara. Stąd wiele niejasności w tej kwestii. Niektórzy historycy i biografowie twierdzą, że wiek tyrana był nieco zaniżony, a rok jego narodzin datują na 1939. Kaddafi od najmłodszych lat wykazywał duże przywiązanie do swej religii, ale także wartości wyniesionych z domu, za co wielokrotnie padał ofiarą prześladowań ze strony rówieśników. Choć pochodził z biednej i niewykształconej rodziny, nigdy nie zwątpił w możliwość zmian. Transformacja kraju stała się wręcz jego życiową misją, dlatego porzucił studia i wstąpił w szeregi armii. Dopiął swego 1 września 1969 roku, gdy w wieku zaledwie 27 lat, w wyniku bezkrwawego zamachu stanu odsunął od władzy pierwszego i zarazem ostatniego króla Libii, Idrisa I, którego uważano za sprzymierzeńca Zachodu działającego na niekorzyść kraju. Pułkownik Kaddafi, aby nie podzielić losu …

muammar-kaddafi-biografia-smierc-majatek-cytaty-6485282.jpeg
width: 1024
height: 736

Kronika Sahary: tu starożytne cywilizacje rodziły się i umierały zgodnie z cyklem pór deszczowych
type: item
date: 2018-05-16T08:40:00.000Z
creator: Charles Bowden
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: libia
subject: sahara
description: Sahara sprawia wrażenie bezkresnej przestrzeni, na której istnieją jedynie dwa kolory – błękit nieba i żółć wydm. Zachwycając się widokiem pustyni, często zapominamy, że jest ona wspaniałą kroniką historii Ziemi.
encoded: W południowo-zachodniej Libii, w regionie Fazzan, bije serce Sahary, wypełnionej morzem piasku, wadisami, górami, równinami, oazami. Między 5000 r. p.n.e a 500 r. n.e. żyło tu ok. 100 tys. osób, mimo że w rejonie statystycznie opady wynosiły kilka centymetrów rocznie, a bywały lata, że nie spadła nawet kropla deszczu. – To strasznie dużo ludzi jak na środkową Saharę – podkreśla David Mattingly, kierujący zespołem badaczy pracujących nad Projektem Migracje. Ten archeolog z Uniwersytetu Leicester mówi o sobie, że jest niewolnikiem pustyni. – Pracuję w Libii od 30 lat i jej krajobraz urzekł mnie totalnie. Cóż, nietrudno uzależnić się od oślepiającego światła i ogromnych przestrzeni nieskażonych cywilizacją. W miejscu, które jedni zwą nieużytkiem, inni doznają olśnienia. Szkocki odkrywca Hugh Clapperton przemierzający pustynię w latach 1822–1825 spotkał niewolnicę pozostawioną na pastwę losu i pewną śmierć. Jej głowa była spuchnięta, kobieta nie mogła chodzić i nie reagowała na nic. Clapperton zanotował też, że przy kobiecie czekał jeden ze służących ich pana – nie po to, by pochować ciało, ale zabrać resztki ubrań, które ją okrywały. Podróżnik nie mógł jechać na wielbłądzie; nie miał siły, by się utrzymać. Wiedział, że jeżeli zostanie przy niej, sam zginie. Wiatr jest zimny – zanotował. I ruszył w dalszą drogę. To jest Sahara, której należy się bać. Suche morze piasku i kamieni, gdzie roi się od skorpionów, co jakiś czas przemyka żmija, a słońce jest bezlitosne. Libia jest ogromna (jej powierzchnia równa się połączonym terytoriom Włoch, Francji, Hiszpanii i Niemiec), a większość z 6 mln mieszkańców żyje w miastach ulokowanych wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. Aby w pełni zrozumieć ten kraj, musimy stanąć tyłem do morza i skierować wzrok na południe. 95 proc. powierzchni Libii pokrywają pustynie, 20 proc. to wydmy, a przez jej teren nie płynie ani jedna niewysychająca rzeka. Na Pustyni Libijskiej zanotowano rekordową temperaturę powietrza (57,8°C), ale tamtejsze noce …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/59b160f9d975e476552c834520735e5e9350169a-788e3d3.jpeg
width: 714
height: 476

„Bliski, nie tak daleki Wschód”. Te czarno-białe fotografie nie przypominają pocztówek z egzotycznych kurortów. Są wyjątkowe
type: item
date: 2016-11-22T10:06:36.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: algieria
subject: egipt
subject: gdańsk
subject: irak
subject: iran
subject: izrael
subject: jemen
subject: jordania
subject: kuwejt
subject: liban
subject: libia
subject: oman
subject: palestyna
subject: syria
subject: tunezja
subject: turcja
subject: wystawa
subject: zanzibar
description: Dokumentalista, pracownik ONZ, fotograf rejestrował zmieniający się na skutek rewolucji systemowych świat arabski. Zmiany udało mu się uchwycić w architekturze, ludziach, w naturze.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> Adam Styp-Rekowski od ponad 11 lat pracuje na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej nad wspieraniem procesów konstytucyjnych i rozwojem społeczeństwa obywatelskiego. Rejestruje zmieniający się na skutek rewolucji systemowych świat arabski. W architekturze, ludzkiej obecności, naturze od setek lat wdartej w miejsca jest zawarta historia i duch czasów. W następstwie zmian krajobrazu religijnego, społecznego, w tym ruchów wolnościowych, m.in. Arabskiej Wiosny 2011 roku, a także fundamentalistycznych ruchów islamskich, Północna Afryka i Bliski Wschód przeszły ponownie, jak wiele razy w historii, okres wstrząsów, które w niektórych wypadkach doprowadziły do wojen domowych. Tradycyjny świat, często niezmienny od stuleci, już odchodzi, a wojny i konflikty sprawiają, że dzieje się to jeszcze szybciej. Jednak ten świat wciąż tam jest, trzeba go tylko szukać, znajdywać w krajobrazie zwyczajnego życia i tego, co nas otacza. „Świetnie skadrowany obraz miejski” Adam Styp-Rekowski próbuje zatrzymać tradycyjny świat międzyludzkich spotkań, tradycji i pięknej architektury: ruin starożytnych cywilizacji, meczetów Syrii – starszych niż niejedno europejskie państwo czy libijskiego modernizmu z lat 20. XX wieku. Jego czarno-białe zdjęcia nie przypominają pocztówek z egzotycznego kurortu, ale świetnie skadrowany obraz miejski krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej: Algierii, Autonomicznego Regionu Kurdystanu Irackiego, Egiptu, Iraku, Iranu, Izraela, Jemenu, Jordanii, Kuwejtu, Libanu, Libii, Omanu i jego byłej kolonii – Zanzibaru, Palestyny, Syrii, Tunezji i Turcji. To miejsca, które zdają się coraz dalsze dla Europejczyków, głównie przez to, że tak naprawdę są nieznane, oceniane przez pryzmat stereotypów. Historia spoza kadru Prace Styp-Rekowskiego pochodzą z lat 2005–2016 i są rodzajem fotorejestracji fragmentu historii spoza kadru. Celem fotografa jest raczej prezentacja detalu, symbolu wydarzeń niż zdanie z nich pełnej relacji. Ta relacja jest przecież indywi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/385bb97b0445481de896fccd07c632f6e45c65ca-3e72bb7.jpeg
width: 3000
height: 2000

Nowa-stara Libia
type: item
date: 2013-01-31T07:00:00.000Z
creator: Robert Draper
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: fotografia
subject: historia
subject: libia
subject: reportaże
subject: Społeczeństwo
subject: wojna
description: Przez całe dziesięciolecia Libijczykami rządził dyktator, który wypaczał ich przeszłość. Teraz muszą sobie wyobrazić własną przyszłość
encoded: Odlana z brązu podobizna nemezis Muammara Kadafiego leżała w drewnianej skrzyni w ciemnościach muzealnego magazynu. To był Septymiusz Sewer. Tak jak Kadafi pochodził z terenów obecnej Libii. Przez 18 lat na przełomie II i III wieku n.e. rządził ogromnym imperium rzymskim. Urodził się w Leptis Magna – metropolii położonej 130 km na wschód od dzisiejszego Trypolisu, która stała się wówczas pod każdym istotnym względem drugim Rzymem. Ponad 1700 lat po śmierci tamtego cesarza włoscy kolonizatorzy uczcili go imponującym posągiem brodatego przywódcy wznoszącego pochodnię. W 1933 r. ustawili go na głównym placu Trypolisu (dziś plac Męczenników). Sewer zdobił go przez pół wieku, dopóki inny libijski przywódca nie poczuł się dotknięty. – Ten posąg stał się rzecznikiem opozycji, bo tylko jego Kadafi nie mógł ukarać – mówi Hafed Walda, pochodzący z Libii profesor archeologii w londyńskim King’s College. – Każdego dnia ludzie pytali: „Co powiedział dziś Septymiusz Sewer?”. Wściekły Kadafi zesłał go więc na wysypisko. Na szczęście mieszkańcy Leptis Magna uratowali rzeźbę i zabrali ją do domu. Kadafi uznał ją za zagrożenie, bo Septymiusz Sewer stanowił przypomnienie tego, czym Libia była kiedyś – śródziemnomorskim regionem o ogromnym potencjale kulturalnym i gospodarczym. A jednak Kadafi roztrwonił atuty swego kraju – położenie na południe od Włoch i Grecji czyniące z Libii jedną z afrykańskich bram do Europy, dogodną liczbę mieszkańców (niespełna 7 mln ludzi na obszarze sześć razy większym od Włoch) i ogromne zasoby ropy. Dla uczniów wkuwających jego zagmatwaną filozofię zapisaną w Zielonej Książce historia ich kraju składała się z dwóch rozdziałów: mrocznych dni pod jarzmem Zachodu i świetlanego okresu pod rządami „Brata Przywódcy”. Dziś naród w spazmatyczny sposób odkrywa się na nowo. Jak mówi Walda: – Ta odkrywcza podróż pod wieloma względami jest bardziej niebezpieczna niż wojna. Prowizoryczne więzienia są przepełnione tysiącami zwolenników Kadafiego oczekujących na zreformo…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/aed50b3ea1ed2e5d756e7d9ca8405b1a4e1e9cc0-4ff235a.jpeg
width: 670
height: 447

Cztery odsłony arabskiej wiosny
type: item
date: 2012-10-21T14:48:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: arabowie
subject: egipt
subject: jemen
subject: libia
subject: polityka
subject: syria
subject: tunezja
description: Każdy wybuch potrzebuje iskry. Arabom wskrzesił ją 26-letni Mohamed Buazizi – uliczny sprzedawca owoców z tunezyjskiej prowincji.
encoded: Był – jak wielu jego rówieśników w krajach Bliskiego Wschodu i północnej Afryki – sfrustrowany biedą, brakiem perspektyw, wszechobecną korupcją. Samospalenie, którego dokonał w styczniu 2011 r., dzięki telewizji Al-Dżazira i internetowi obiegło świat. Tunezyjczycy zidentyfikowali się z Buazizim. Przestali się bać, wyszli na ulice i powiedzieli „dość”. Gdy Zin Al-Abidin Ben Ali uświadomił sobie, że dni jego dyktatury są policzone, było już za poźno. Choć obiecał miejsca pracy, zniesienie cenzury, wolność polityczną – ludzie mu nie uwierzyli. Zbiegł do Arabii Saudyjskiej, a Tunezyjczycy mogli wybrać tymczasowy parlament. Niedługo potem zaprotestowali Egipcjanie, Libijczycy, Jemeńczycy. Problemy młodych Tunezyjczyków były i ich problemami. Rewolucja rozlała się na większość krajów regionu i obaliła czterech dyktatorów. Prócz Ben Alego odeszli Hosni Mubarak w Egipcie, Ali Abdullah Salih w Jemenie, Muammar Kadafi w Libii. Ostali się za to monarchowie Maroka, Jordanii, Bahrajnu – w ich przypadku wystarczyły delikatne odkręcenie kurka z wolnościami, obniżki cen i obietnice reform. Mubarak takich możliwości nie miał, jednak nie chciał wzorem Ben Alego uciekać z kraju. Schronił się nad Morzem Czerwonym z zamiarem powrotu, gdy wojskowi odzyskają kontrolę nad krajem. Przeliczył się – trafił do więzienia. Schorowany dostał dożywocie. Powstańcom z libijskiego Bengazi, portowego miasta, które stało się stolicą rewolucji w Libii, pomógł z kolei Zachód. Koalicja Amerykanów, Brytyjczyków i Francuzów pod patronatem Rady Bezpieczeństwa ONZ uratowała kiepsko uzbrojonych powstańców. Gdy zginął sam Kadafi, uradowana Libia na chwilę zapomniała o bilansie wojny domowej, a Europa zaczęła snuć wizje nowego turystycznego raju nad Morzem Śródziemnym. O wolność wciąż walczy Syria, choć jej społeczeństwo jest mocno podzielone. Baszar al-Asad ma za sobą nie tylko armię, ale też mniejszości alawitów (z których wywodzi się klan prezydenta) oraz Kurdów bojących się prześladowań. Nie rozmawia z powst…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d41da1c1e65902fe87fe2e24ff6b5be7d5ff3291-8c9c8fc.jpeg
width: 500
height: 279

"Ptolemais zaginione miasto w Libii"
type: item
date: 2012-03-14T10:34:02.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: libia
subject: miasta
description: Serdecznie zapraszamy na wernisaż wystawy zdjęć Mirona Bogackiego: "Ptolemais zaginione miasto w Libii".
encoded: Odbędzie się on 15 marca o godzinie 14:00 w budynku Starej Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego ul. Krakowskie Przedmieście 26/28 w Warszawie. Wystawę będzie można oglądać do 15 kwietnia. Promuje ona nowo wydany album fotograficzny o tym samym tytule. Zdjęcia i publikacja są owocem 6 wyjazdów do Libii w latach 2006 - 2010 i przedstawiają zabytkowe pozostałości antycznego miasta i jego okolic. Na wystawie są prezentowane zdjęcia z polskich prac archeologicznych i konserwatorskich, a także obrazy dzisiejszej Tolmeity i jej mieszkańców, libijskiego miasteczka powstałego w cieniu antycznych ruin Ptolemais. Wśród zdjęć autora wystawy znajdują się również fotografie z powietrza, wykonane zdalnie sterowanym aparatem podwieszonym pod latawcem. Polskie badania w Ptolemais zapoczątkowane zostały przez Profesora Tomasza Mikockiego 11 lat temu i do dzisiaj miasto urzeka badaczy ogromna wartością naukowa swoich pozostałości i wyjątkowym, romantycznym klimatem antycznych ruin. Podczas otwarcia będzie można kupić nowo wydaną publikację albumową w promocyjnej cenie. Polska Misja Archeologiczna w Ptolemais oraz Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego http://ptolemais.pl

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2e4b066d20dee10b2fcc44dc31573d315cae8169-8499325.jpeg
width: 800
height: 1132

Ptolemais zaginione miasto w Libii
type: item
date: 2012-02-20T13:07:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: libia
subject: miasta
description: Pod patronatem National Geographic Polska ukazał się album fotograficzny: "Ptolemais zaginione miasto w Libii". Publikacja jest świadectwem 10-letnich polskich wykopalisk w antycznym mieście, położonym w odległej Cyrenajce.
encoded: Na stu stronach w twardej oprawie pokazane są pozostałości budowli dużego śródziemnomorskiego miasta, które chociaż założone w okresie hellenistycznym przez Ptolemeuszy złoty okres jako stolica prowincji przeżywało u schyłku starożytności. Wiele zdjęć antycznych ulic, placów, domów, czy też chrześcijańskich bazylik jest wyjątkowych, ponieważ zostały wykonane z lotu ptaka, dzięki wykorzystaniu latawca. W kadrze zatrzymane zostały poza tym sceny z prac archeologicznych i konserwatorskich z udziałem studentów i badaczy z Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, ale i libijskich współpracowników. Dla dzisiejszych mieszkańców Ptolemais antyczne ruiny stały się częścią ich życia ukazanego także na fotografiach. Autorem zdjęć jest Miron Bogacki, natomiast tekst wprowadzający w historię miasta i polskich badań napisał Jerzy Żelazowski. Album został przygotowany w wersji dwujęzycznej: polskiej i angielskiej. Wydawcą albumu jest Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. O albumie Tytuł: Ptolemais zaginione miasto w Libii. Ptolemais a lost city in Libya. Autor zdjęć: Miron Bogacki Autor tekstów: Jerzy Żelazowski Wydawca: Instytut Archeologii UW Liczba stron:100 Twarda oprawa Liczba zdjęć: 88 Języki: Polski, Angielski Cena detaliczna: 75,05zł + 5% vat ISBN: 978-83-61376-76-7 O Autorze Miron Bogacki - fotograf i archeolog wykształcony i zatrudniony w Instytucie Archeologii UW. Uczestniczył w wielu wyjazdach na wykopaliska archeologiczne w Polsce i zagranicą. Fotografował m.in podczas misji archeologicznych w Peru, Libanie, Libii, Rosji i na Ukrainie. Fotograficznie zainteresowany jest głównie krajobrazem jednak od 5 lat intensywnie rozwija swoje umiejętności w fotografii z powietrza. Do wykonywania zdjęć wykorzystuje głównie bezzałogowe środki latające takie jak balon czy latawiec. Oprócz działalności fotograficznej jest również wykładowcą zajęć o fotografii w Instytucie Archeologii.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8694b4aba84b9004f992477bb28a77da78e233f2-39fea56.jpeg
width: 503
height: 384

Pomoc dla Libii nadal potrzebna – PAH apeluje o wsparcie dla ofiar konfliktu
type: item
date: 2011-03-30T11:56:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: echo
subject: janina ochojska
subject: libia
subject: polska akcja humanitarna
subject: światowa organizacja zdrowia who
subject: unicef
description: W obawie przed toczącym się od pięciu tygodni konfliktem zbrojnym Libię opuściło już ponad 350 tysięcy osób, z czego około 178 tysięcy osób uciekło do Tunezji a 147 tysiące do Egiptu. Przebywający od ponad dwóch tygodni na granicy egipsko-libijskiej wysłannik PAH zorganizował do tej pory 4 transporty. Pierwsze dwa zawierały artykuły dla kobiet i dzieci przebywających na granicy, natomiast kolejne dwa zawierały leki i zostały skierowane do samej Libii. Pomoc jest nadal potrzebna.
encoded: Sytuacja ogólna Łącznie na granicach z Tunezją i Egiptem pozostaje około 8,840 osób w tym 7,340 na granicy tunezyjskiej i 1,500 na granicy egipskiej. Codziennie granicę przekracza około 2,000 osób z czego około 50 procent stanowią Libijczycy. W szczególnie ciężkiej sytuacji są przebywający na granicy obywatele Czadu. Z uwagi na to, że są kojarzeni jako najemnicy libijskiego przywódcy, są izolowani od reszty uchodźców. Zresztą to właśnie strach przed odwetem ze strony rebeliantów jest również jednym z powodów ucieczki tych ludzi z Libii. Na granicy odbywają się spotkania koordynacyjne organizacji monitorujących sytuację lub przeprowadzających rekonesans. Ostatnie spotkanie także z udziałem PAH odbyło się 22 marca. Brały w nim również udział min: IOM, UNHCR, WHO, ECHO, UNICEF, ACF, Solidarities International, CRS. Ze względu na utrudnioną komunikację z Libią (odcięty Internet, brak możliwości nawiązania kontaktu telefonicznego z zewnątrz) niewiele wiadomo o sytuacji wewnątrz kraju. Informacje takie pochodzą głownie z relacji ludzi przybywających z Libii na granicę. Po wprowadzeniu strefy zakazu lotów sytuacja bezpieczeństwa pomiędzy granicą i Benghazi zdecydowanie poprawiła się. Wiele organizacji, w tym MSF, ACTED i IMC (Interational Medical Corps) wznowiły niektóre działania na tym terenie. Sytuacja humanitarna Sytuacja humanitarna na granicy w Salum wydaje się stabilna, widocznych jest coraz więcej organizacji. Na bieżąco dystrybuowana jest żywność (suchy prowiant) i woda. Po żywność ustawiają się długie kolejki. PAH jest wciąż jedyną organizacją dostarczającą specyficzne artykuły dla dzieci i kobiet. Na granicy znajduje się 12 mobilnych klinik Ministerstwa Zdrowia tworzących coś na kształt mobilnego szpitala/przychodni oraz 24 toalety z umywalkami. Toalety nie są zatłoczone i są utrzymywane w czystości, większość uchodźców z nich jednak nie korzysta, załatwiając swoje potrzeby na zewnątrz. Rodziny ulokowane są w hali terminala granicznego, mają osobne toalety, UNIC…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/71fa258610f1a6308df74ccf883560d62932473b-027e29b.jpeg
width: 282
height: 220