National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-07-29T10:57:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nadzwyczajna interwencja UNESCO. Krym, Palestyna, Sudan Południowy i Liban na liście dziedzictwa w zagrożeniu
items: To tam rozgrywa się akcja nowego filmu Wesa Andersona. „Niepodległa Fenicja” i Maronici w XX wieku
items: Polsko-szwajcarski zespół bada megality w Libanie. Ich budowniczowie są enigmą
items: Narty w Turcji czy w Libanie? Nie wszyscy wiedzą, że w tych krajach też można śmigać na stokach
items: Liban walczy z atakiem szarańczy po zmianie kierunku wiatru
items: Odwiedź Bejrut – magiczną stolicę Libanu. Radzimy, co zabrać w podróż
items: Tu historia spotyka się z nowoczesnością. Liban – Bliski Wschód w pigułce
items: Samotna królowa pustyni. Ostra, twarda, zaradna - wyjątkowa podróżniczka
items: Muzułmański szejk pomaga uciekinierom z Syrii do Libanu. Bez względu na politykę czy religię
items: To nie są liczby! Setki, tysiące uchodźców – to rodziny, matki, ojcowie i dzieci [RELACJA Z LIBANU cz. 3.]
items: Mały samochód, który robi wielką różnicę – mobilna klinika stworzona przez Polaków dla uchodźców z Syrii [RELACJA Z LIBANU cz. 2.]
items: Gdy wybuchła wojna, liczba mieszkańców tego miasteczka się podwoiła. Liczba domów już nie [RELACJA Z LIBANU cz. 1.]
items: Zbadali podwodne kaniony na Morzu Śródziemnym. One tętnią życiem!
items: „Bliski, nie tak daleki Wschód”. Te czarno-białe fotografie nie przypominają pocztówek z egzotycznych kurortów. Są wyjątkowe
items: Pomoc dla Samiry!
items: Liban - jedz, módl się i tańcz
items: Liban - narty z cedrami w tle

Nadzwyczajna interwencja UNESCO. Krym, Palestyna, Sudan Południowy i Liban na liście dziedzictwa w zagrożeniu
type: item
date: 2026-07-29T13:41:03.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: konflikty
subject: liban
subject: palestyna
subject: sudan południowy
subject: ukraina
subject: unesco
subject: zabytki unesco
description: 48. sesja Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO w Pusan zakończyła się. Na prestiżową listę wpisano 25 nowych obiektów, ale nie w każdym przypadku jest to powód wyłącznie do radości. Sześć miejsc, w tym trzy z nowo wpisanych, znalazło się też na liście dziedzictwa w zagrożeniu.
encoded: Sesja w Pusan (inaczej Busan) wskazała nowy kierunek ochrony UNESCO, które dąży do stworzenia bardziej zrównoważonej i reprezentatywnej Listy Światowego Dziedzictwa. Po raz pierwszy znalazły się na niej pominięte do tej pory państwa: Komory, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca oraz Sudan Południowy. Komitet przyjął też ambitną strategię wsparcia małych państw wyspiarskich na lata 2026–2034. Poza tym UNESCO kontynuuje szczególną ochronę miejsc, które są zagrożone m.in. przez konflikty zbrojne. W tym roku na listę dziedzictwa w zagrożeniu wpisano obiekty w Libanie, Ukrainie, Sudanie Południowym, Palestynie i Surinamie. UNESCO wspiera Afrykę i państwa wyspiarskie Obrady w Busan zaowocowały powiększeniem Listy Światowego Dziedzictwa do 1273 obiektów znajdujących się w 173 krajach. Wśród nowo wyróżnionych dóbr znalazło się 19 obiektów o charakterze kulturowym, 5 przyrodniczych oraz jeden mieszany. Powody do zadowolenia ma także Polska – po wielu latach starań do zaszczytnego grona dołączyło modernistyczne śródmieście Gdyni. Do listy dodano też nowe miejsce pamięci: plaże lądowania w Normandii z 1944 roku. Rozszerzono niektóre już istniejące wpisy, w tym koreańskie obszary zalewowe Getbol. Ważnym sygnałem dla świata jest nowa strategia dla Afryki oraz państw wyspiarskich, wsparta budżetem 13 milionów dolarów. Kolejna, 49. sesja odbędzie się w 2027 roku w Stambule. Zmiany na liście dziedzictwa w zagrożeniu Jednym z najbardziej palących wyzwań, jak zresztą co roku, była kwestia obiektów wymagających natychmiastowej pomocy, co poskutkowało wpisaniem sześciu z nich na Listę Światowego Dziedzictwa w Zagrożeniu. Mechanizm ten pozwala na uzyskanie szybkiego dostępu do pomocy międzynarodowej, zarówno pod względem doradztwa eksperckiego, jak i wsparcia finansowego. Trzy z nich wpisano w trybie nadzwyczajnym, by spróbować je ochronić zanim dojdzie do ich bezpowrotnej utraty. We wpisie chodzi nie tylko o bezpośrednią ochronę, ale też o przyciągnięcie uwagi opinii publicznej. Nie zabra…

tyr-cef8201.jpeg
width: 6000
height: 4000

To tam rozgrywa się akcja nowego filmu Wesa Andersona. „Niepodległa Fenicja” i Maronici w XX wieku
type: item
date: 2025-06-22T10:14:33.000Z
creator: Olaf Kardaszewski
subject: Historia
subject: liban
subject: religie
subject: starożytność
description: W czerwcu 2025 r. do kin trafił najnowszy film Wesa Andersona pt. „Fenicki układ”. Reżyser znany z produkcji takich jak „Grand Hotel Budapest” czy „Podwodne życie ze Stevem Zissou” tym razem zabiera widzów do fikcyjnej „Niepodległej Fenicji” z połowy XX wieku. Przedstawiamy, jak w rzeczywistości w tamtym czasie wyglądały tereny byłej krainy położonej na Bliskim Wschodzie.
encoded: Spis treści: Kim byli Fenicjanie? Projekty infrastrukturalne pod francuskim mandatem Maronici – chrześcijańska elita Libanu Faworyzacja maronitów Film opowiada historię biznesmena Zsa-zsa Korda, który wraz ze swoją córką próbuje uratować swoje inwestycje ulokowane w „Niezależnej Fenicji”. Mimo, że film w znacznym stopniu rozgrywa się w fikcyjnej krainie, jego pewne elementy zdają się zgodne z rzeczywistością. Zagraniczne inwestycje, którymi zajmuje się główny bohater, były niezwykle popularnym zjawiskiem na terenach byłej Fenicji. Kraina ta – uwolniona spod panowania Imperium Osmańskiego – stała się atrakcyjnym infrastrukturalnie obszarem dla nowych „kolonizatorów”. Kim byli Fenicjanie? Naród Fenicjan trudno rozpatrywać wedle państwowych granic, które mogłyby dokładnie opisać, gdzie zaczynała, a gdzie kończyła się starożytna Fenicja. Fenicjanie, od ok. 1500–1200 r. p.n.e. aż do podboju Aleksandra Wielkiego w 332 r. p.n.e., zamieszkiwali liczne państwa-miasta ulokowane na wąskim przybrzeżnym pasie Afryki Północnej o maksymalnej szerokości 50 km. Żegluga i handel morski były fundamentem fenickiej gospodarki, co można zauważyć w miastach powstających w tamtym okresie na terenach Bliskiego Wschodu. Ośrodki takie jak Byblos czy Tyr były przystosowane do wodnych realiów militarnych i handlowych. W granicach Tyru znajdowało się nawet specjalnie utworzone miasto na wodzie, dzięki któremu Fenicjanie mogli kontrolować handel morski oraz efektywniej bronić się zarówno przed atakami morskimi, jak i lądowymi. Projekty infrastrukturalne pod francuskim mandatem Po I wojnie światowej Liban (kiedyś tereny Fenicji), wraz z Syrią, znalazł się pod mandatem francuskim. Francja, która otrzymała te tereny w 1920 r. na mocy traktatu z Sèvres, miała prawo do: ustanowienia własnej administracji, wojska i sądownictwa; kierowania polityką zagraniczną i bezpieczeństwem; tworzenia infrastruktury, systemu edukacyjnego i prawa; ostatecznego przygotowania kraju do samodzielności i niepodległości. W…

fenicki-uklad-9bd88fe.jpg
width: 1024
height: 731

Polsko-szwajcarski zespół bada megality w Libanie. Ich budowniczowie są enigmą
type: item
date: 2024-07-24T08:01:51.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: bliski wschód
subject: grobowce
subject: liban
subject: odkrycia archeologiczne
subject: Wolny czas
description: Blisko 80 konstrukcji megalitycznych odkrył międzynarodowy zespół naukowców w Libanie. Archeolodzy głowią się, kto wykonał grobowce z wielkich głazów. Podpowiedzią są zagadkowe ryty naskalne wykute obok nich tysiące lat temu.
encoded: W tym artykule: Megality sprzed tysięcy lat – kto je wykonał? Megalitów jest więcej niż sądzono Pionierskie badania. Biała plama na archeologicznej mapie Libanu Nie tylko wykopaliska Do odkrycia doszło w północnym Libanie, na terenie dystryktu Akkar, wśród jego zielonych wzgórz. Badaniom patronuje Ministerstwo Kultury i Dyrekcja Generalna ds. Starożytności Libanu. Megality sprzed tysięcy lat – kto je wykonał? Najczęściej, gdy mowa o konstrukcjach megalitycznych, stają nam przed oczami budowle z Europy, w tym słynne Stonehenge w Anglii czy długie aleje kamieni w północnej Francji. Tymczasem jest to zjawisko znacznie bardziej rozprzestrzenione w świecie. Jednak wznosiły je społeczności, które bardzo często nie wiedziały o sobie wzajemnie. Takie zagadkowe budowle powstały również niezależnie na terenie północnego Libanu. Do tej pory archeologom z polsko-szwajcarskiego zespołu „MEG-A” udało się odkryć w Akkarze niemal osiemdziesiąt grobowców zbudowanych z ważących setki kilogramów kamiennych płyt i głazów. – Megality z Akkaru, czyli monumentalne grobowce sięgające swą historią 6000 lat wstecz, stanowią świadectwo wysoko rozwiniętej kultury o specyficznym obrządku pogrzebowym i szerokich kontaktach handlowych – mówi National Geographic Polska kierowniczka badań ze strony polskiej, dr Zuzanna Wygnańska z Instytutu Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN. Megalitów jest więcej niż sądzono Początkowo sądzono, że większość budowli skupionych było na terenie jednej miejscowości – Menjez. – Nasze badania pokazały, że było to zjawisko rozprzestrzenione na znaczenie większym obszarze, na wzgórzach ciągnących się między Libanem i Syrią. Nadal nie jest jasne, jaki lud zbudował megality w Akkar i kogo w nich pochowano. Wiadomo, że mniej więcej w tym samym czasie na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego zaczęły rozkwitać miasta. Czy lud wznoszący megality miał w tym swój udział? – zastanawia się badaczka. Projektem ze strony szwajcarskiej kieruje dr Tara Steimer-Herbet z Uniwer…

polsko-szwajcarski-zespol-bada-megality-w-libanie-ich-budowniczowie-sa-enigma-b0e2cce.jpg
width: 1599
height: 738

Narty w Turcji czy w Libanie? Nie wszyscy wiedzą, że w tych krajach też można śmigać na stokach
type: item
date: 2024-01-30T07:34:03.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: jazda na nartach
subject: liban
subject: podróże
subject: Travel
subject: turcja
subject: Wolny czas
subject: wyjazd na narty
description: Na nartach można jeździć nie tylko w Europie. To wiadomo. Ale czy wiedzieliście, które kraje w Afryce i Azji też szczycą się ośnieżonymi stokami? Narty w Turcji to dopiero początek zimowej egzotyki.
encoded: W tym artykule: Gdzie na narty w Turcji? Falafel na śniadanie, czyli narty w Libanie Ferie zimowe po grecku Gdzie na narty w Afryce? Sporty zimowe to nie tylko narty i snowboard. Na zimę tak samo czekają saneczkarze, łyżwiarze czy biathloniści. A jednak to właśnie ośnieżone stoki najczęściej kojarzą nam się z aktywnym wypoczynkiem od listopada do marca. Gdzie szukać takich miejsc? Polacy mają swoje sprawdzone miejsca nie tylko w kraju, ale też za granicą. Od lat chętnie spędzamy ferie zimowe, chociażby na Słowacji, w Austrii czy we Włoszech. A gdyby tak ruszyć jeszcze dalej na południe? Te narciarskie kierunki zaskakują. Gdzie na narty w Turcji? Od kilku lat coraz większą popularnością w miesiącach zimowych cieszy się na przykład Turcja. Wówczas turyści wybierają jednak nie Bodrum czy Antalię, a na przykład Uludag. Jeden z najpopularniejszych ośrodków narciarskich w Turcji jest położony niecałe 40 km od Bursy (północno-zachodnia część kraju). Znajduje się na najwyższej górze w zachodniej Anatolii, gdzie wysokość terenu udostępnionego narciarzom waha się od 1750 do 2543 m n.p.m. Na gości czeka 14 tras na różnych poziomach trudności. Narty w Turcji to propozycja dla osób, które lubią odkrywać nowe miejsca i nie przepadają za przepłacaniem. Na razie tureckie kurorty oferują niższe ceny niż w te w Europie. Oczywiście cenniki zmieniają się co roku, dlatego przed zaplanowaniem wyjazdy warto szukać tych najbardziej aktualnych. Poza wspomnianym Uludag narciarze chętnie odwiedzają też ośrodki: Kayseri (stoki to tak naprawdę wygasły wulkan Erciyes), Kartalkaya w malowniczych górach Köroğlu, Palandöken, Konakli. Falafel na śniadanie, czyli narty w Libanie Jak na razie Liban nie jest jeszcze miejscem szczególnie obleganym przez turystów z Polski. Może to wynikać z niewiedzy o tym kraju oraz kryzysu finansowego, z jakim od dłuższego czasu borykają się Libańczycy. Kto pomija w swoich planach wyjazdowych Bejrut, traci jednak niesamowite doznania kulinarne i kulturowe. A co robić p…

narty-w-turcji-czy-w-libanie-de96412.jpg
width: 3840
height: 2160

Liban walczy z atakiem szarańczy po zmianie kierunku wiatru
type: item
date: 2021-04-28T10:57:19.000Z
creator: Katarzyna Mazur
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: liban
subject: Społeczeństwo
subject: szarańcza
subject: Travel
description: Niebo nad północno-wschodnim Libanem zrobiło się gęste od rojów szarańczy, które przyleciały do kraju na skutek bardzo rzadko występującej zmiany kierunku wiatru, i wojskowych helikopterów, które spryskują z powietrza grunty rolne, by pomóc bezsilnym rolnikom.
encoded: W tym artykule: Ogromne zagrożenie dla upraw rolnych Szarańcze jak Dr. Jekyll i Mr. Hyde Ogromne zagrożenie dla upraw rolnych Libańskie Ministerstwo Rolnictwa oraz wojsko są w pełnej gotowości, a oficjalny komunikat z początku tego tygodnia mówi, że pozbyto się już dużej ilości szkodników. “Do tej pory nie było dużych strat w rolnictwie, ale istnieją obawy, że więcej rojów może przenieść się wraz z wiatrem również na południe Libanu” – powiedział agencji Reuters tymczasowy minister rolnictwa Abbas Mortada – "Udało nam się zniszczyć ogromne ilości szarańczy w krótkim czasie, ale dużym ilościom udało się uciec – głównie na obszar Hermel w Marjaheen”. Szarańcza, która bardzo zagraża tamtejszym uprawom, jest najnowszym dodatkiem do długiej listy wyzwań stojących przed Libanem, który obecnie walczy z najgorszym kryzysem finansowym od dziesięcioleci. Zaatakowany jako pierwszy region Baalbek-Hermel w północno-wschodniej części kraju zajmuje się głównie hodowlą zwierząt, a szarańcza dotknęła “jedynie” kilku plantacji wiśni, jednak na południu Libanu jest zdecydowanie więcej gruntów rolnych, dla których szarańcza jest ogromnym zagrożeniem. – powiedział Mortada. Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) powiedziała w swoim oświadczeniu, że zdarzenie to było dla tego obszaru czymś niezwykłym, ale jednak miało miejsce – zmiana kierunku wiatru pchnęła szarańczę z Arabii Saudyjskiej najpierw do Jordanii, a następnie do Syrii i Libanu. "To bardzo rzadkie zdarzenie. Tereny lęgowe znajdowały się na wybrzeżu Morza Czerwonego, czyli północnym wybrzeżu Arabii Saudyjskiej, więc szkodniki dostały się do Libanu przez Jordanię i Syrię" – powiedział Maurice Saade, przedstawiciel FAO w Libanie. "Jak na razie wszystko jest pod kontrolą i nie widzę powodów do paniki" – dodał. Szarańcze jak Dr. Jekyll i Mr. Hyde Szarańcza pustynna (Schistocerca gregaria) to jeden z najgroźniejszych szkodników upraw – co roku zjadają w przybliżeniu aż 1/5 światowych plonów, a histor…

plaga-szaranczy-w-libanie-e2a4ab9.jpeg
width: 1065
height: 607

Odwiedź Bejrut – magiczną stolicę Libanu. Radzimy, co zabrać w podróż
type: item
date: 2020-08-25T06:17:12.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bejrut
subject: liban
subject: Travel
description: Bejrut to miasto o trudnej i skomplikowanej historii. Niegdyś wyrafinowana, wielokulturowa, świetlista stolica Libanu nazywała się Bliskowschodnim Paryżem. Niestety wojna domowa w latach 1970-1980 zniszczyła zarówno tę reputację, jak i samo miasto. Nadal jednak Bejrut może nas zachwycić swoimi zabytkami i atrakcjami.
encoded: Bejrut: co trzeba wiedzieć? Bejrut jest stolicą Libanu i największym miastem w kraju. Znajduje się w środkowej części wybrzeża Morza Śródziemnego na pagórkowatym półwyspie St. George i jest wydzielony jako oddzielna jednostka administracyjna. To główny port Libanu i największy port na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego. Zabytki, wielokulturowość i historia – z tego słynie Bejrut. Wycieczka do tego miasta powinna trwać kilka tygodni, jeśli chcemy je poznać, choć w minimalnym stopniu. Pierwsza wzmianka o Bejrucie pochodzi z XVIII wieku p.n.e. Miasto stało się znane za panowania Fenicjan pod nazwą Berith. Berit było jednym z najważniejszych centrów handlowych w basenie Morza Śródziemnego. Bejrut stał się stolicą kraju w 1943 roku, kiedy Liban uzyskał niepodległość od Francji. Ze względu na szczególny charakter i architekturę, w której mieszała się architektura najróżniejszych epok, od starożytnej po Imperium Osmańskie, Bejrut był nazywany „Paryżem Bliskiego Wschodu”. Z Bejrutu łatwo dostać się do dowolnego miejsca w Libanie. Stąd wyruszają wycieczki do starożytnych miast Jebel, Trypolis, Bietddin, Saida, Sur, Anjar i Baalbek, a w pobliżu Bejrutu, wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego znajdują się liczne piaszczyste plaże, na których można nie tylko opalać się i pływać, ale także nurkować. Jeśli chodzi o porady praktyczne, to pamiętajmy, że Liban nie jest najtańszym krajem w regionie. Koszt wypoczynku i podróży jest znacznie droższy niż w sąsiedniej Syrii, Egipcie czy Jordanii. Ponieważ na bliskim wschodzie często występują obostrzenia w zakresie picia wody, w Bejrucie woda z kranu jest zwykle chlorowana i jest uważana za bezpieczną do picia, ale zaleca się wodę butelkowaną, przynajmniej w początkowym okresie pobytu. W restauracjach jedzenie podawane jest na dużych talerzach, które są umieszczane na środku stołu. Wielkość porcji większości potraw jest po prostu ogromna, więc bardziej opłaca się wziąć jedno danie dla 2-3 osób, w razie potrzeby dodając inne przekąski, pon…

bejrut-co-warto-zobaczyc-w-stolicy-libanu-fot-getty-images-ee25138.jpeg
width: 2121
height: 1414

Tu historia spotyka się z nowoczesnością. Liban – Bliski Wschód w pigułce
type: item
date: 2020-08-10T12:08:40.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: liban
subject: Travel
description: Liban to kraj na Bliskim Wschodzie, całkowicie odmienny od większości państw tego regionu. Zróżnicowany religijnie Liban doświadczony został przez trudną i burzliwą historię, ale z punktu widzenia turystycznego jest jednym z ciekawszych krajów do odwiedzenia na Bliskim Wschodzie.
encoded: Liban: gdzie leży? Liban leży na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego. Graniczy na północy i wschodzie z Syrią, a na południu z Izraelem. Większość Libanu zajmuje grzbiet o tej samej nazwie, od którego pochodzi nazwa kraju. Terytorium Libanu rozciąga się wzdłuż wybrzeża na 210 km. Administracyjnie dzieli się na 5 prowincji (gubernatorstwo): Bejrut i okolice; Liban Górski; Liban Północny; Liban Południowy; Bekaa. Stolicą kraju jest Bejrut, który ponad 4 miliony mieszkańców. Terytorium Libanu charakteryzuje się górzystymi i pagórkowatymi formami terenu. Równiny znajdują się na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Niziny obejmują dolinę Bekaa, położoną w głębi kraju. Liban: co warto wiedzieć? Malutki Liban na wybrzeżu Morza Śródziemnego pozostaje terra incognita dla przeciętnego polskiego turysty. Szkoda, bo kraj ten jest niezwykle ciekawy, zwłaszcza dzięki zróżnicowaniu kulturowemu i religijnemu. Co powinniśmy wiedzieć o Libanie? Współcześni Libańczycy częściej nazywają się potomkami Fenicjan niż Arabów. To tutaj Fenicjanie wymyślili pierwszy alfabet, to oni byli właścicielami Kartaginy. Liban jest wielojęzyczny - muzułmanie stanowią tu tylko połowę populacji. Na niewielkim terytorium o powierzchni 10,5 kilometra kwadratowego mieszkają w pobliżu: chrześcijanie maronici; prawosławni; prawosławni chrześcijanie-ormianie; muzułmanie sanniccy; muzułmanie szyici; druzowie. Każda społeczność ma swoje tradycje, ale Liban pozostaje państwem świeckim. Pod względem różnorodności i bogactwa życia nocnego Liban nie ustępuje w niczym Berlinowi. Wiza do Libanu wydawana jest bezpłatnie po przybyciu na lotnisko - na 30 dni. Na lotnisku musisz mieć bilet powrotny i dowód pobytu. Jeśli planujesz zostać w kraju dłużej niż 30 dni, będziesz musiał zapłacić za wizę. Możesz spędzić łącznie do 90 dni w roku bez wizy w Libanie. Libanu nie można uznać za popularny kierunek turystyczny. Z jednej strony jest to dobre - nie ma tłumów turystów, kolejek przy zabytkach. Z drugiej strony brak turystów wpływa…

liban-czy-wyjazd-do-libanu-jest-bezpieczny-jak-przygotowac-sie-do-podrozy-fot-getty-images-9c39396.jpeg
width: 724
height: 483

Samotna królowa pustyni. Ostra, twarda, zaradna - wyjątkowa podróżniczka
type: item
date: 2019-09-06T07:39:40.000Z
creator: Joanna Lamparska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: archeologia
subject: Edukacja
subject: historia
subject: Kultura
subject: liban
subject: podróże
subject: przygoda
subject: pustynie
description: Odważna, z ciętym językiem, łamała wszelkie zasady. To przyniosło jej sławę. Podróżowała w poszukiwaniu skarbów i szczęścia. Nie dane jej było znaleźć ani jednego, ani drugiego
encoded: Miała kilka lat, kiedy wpakowała się do pustej łodzi na kanale La Manche z zamiarem dotarcia do Francji. To była najkrótsza podróż jej życia. Po kilku minutach ojciec chwycił ją i wyniósł na brzeg. Ale skłonność do wędrówek pozostała jej na zawsze. Jako nastolatka zamieszkała u swojego wuja, najmłodszego w historii brytyjskiego premiera. Prowadziła mu dom, pomagała jako osobista sekretarka, towarzyszyła podczas przyjmowania wpływowych gości. Premier, który nie miał własnej córki, uwielbiał Hester. Ta zaś dobrze czuła się na salonach, a jeszcze lepiej w męskim towarzystwie. W Anglii nie uchodziła za piękność, ale była zgrabna i miała wyraziste niebieskie oczy. Ceniono jej oczytanie i wyjątkowo cięty język. Zawsze mówiła nieco zbyt otwarcie, co przysparzało jej również wrogów. Nieposkromiona fantazja w połączeniu ze skłonnością do emocjonalnych burz tworzyły iście wybuchową mieszankę. Pewnego dnia uznała się za następczynię wojowniczej i niezwykle urodziwej królowej Zenobii, która w III w. n.e. rządziła Palmyra, Syria i najechała Egipt. Na podbój świata Kiedy w 1806 r. zmarł wuj Hester, osamotniona trzydziestolatka musiała zacząć radzić sobie sama. Zycie stało się nie do wytrzymania. Co prawda parlament przyznał jej pensje po wuju, ale nie mogła sobie pozwolić na służącą (bez służącej na ulicy pojawiały się tylko prostytutki) ani na powóz. Wkrótce straciła kolejnych bliskich jej mężczyzn – przyrodniego brata i, jak twierdza niektórzy biografowie, narzeczonego. Wielkie życiowe rozczarowania i odejście tylu ważnych osób popchnęło Hester w daleka morska podróż. Nie płynęła jednak bez nadziei. Kiedyś wróżbita powiedział jej, ze zostanie narzeczona Mesjasza. Dodał też, że pewnego dnia „ubrana w słonce” stanie się „żeńskim przywódca 12 plemion z Jerozolimy”. Hester miała wiec jasno wytyczony cel. Zabrała ze sobą służącą i Charlesa Meryona, zakochanego w niej osobistego lekarza. Na trasie spotkała dwóch intrygujących podróżników – sporo od niej młodszego Michaela Bruce’a, kt…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b7b994a19346db86025a843451852c6651af8480-be53fd6.jpeg
width: 619
height: 480

Muzułmański szejk pomaga uciekinierom z Syrii do Libanu. Bez względu na politykę czy religię
type: item
date: 2016-12-16T15:45:44.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: liban
subject: syria
subject: wojna
description: Mówisz, że wojna w Syrii to nie nasza sprawa, że nie powinniśmy przyjmować uchodźców i się angażować? Przeczytaj o Libańczyku, który organizuje pomoc dla Syryjczyków, choć jeszcze niedawno kraje te dzielił polityczny konflikt.
encoded: Dziesiątki tysięcy ludzi uciekających z oblężonych miast, ponad 11 milionów zmuszonych do opuszczenia domów, połowa już poza granicami kraju. Łatwo jest o nich zapomnieć, włożyć do szufladki z napisem “uchodźcy” i już. Niech się nimi zajmie ktoś inny, organizacje są od tego, pomoc humanitarna. To rodzaj myślenia o ludziach jak o odpadach: “płacimy firmie X, żeby wywiozła odpad, niech się potem martwi”. Jeszcze łatwiej popaść w podobną znieczulicę gdy pokrzywdzeni pochodzą z dalekiego kraju, z innej kultury. No bo przecież to nie są “nasi”, bo “nasi to przecież by się ogarnęli”. Jak bardzo zmienia się perspektywa, gdy można spojrzeć w twarz kogoś, kto musiał uciekać lub kogoś, kto nie patrząc na przeszkody, organizuje pomoc. Burzenie murów W libańskiej prowincji Akkar, gdzie obserwowałem misję Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej, lokalny przywódca duchowy - szejk Mohammed Awad Merheb - organizuje pomoc dla syryjskich uchodźców. Tytuł "szejk" nie jest związany z jego bogactwem - to znak statusu społecznego. Z jego inicjatywy powstaje lokalna stacjonarna klinika w małej miejscowości Bire, wykorzystując swoją wysoką pozycję może pomagać organizacjom pozarządowym w rozdysponowywaniu pomocy i dotarciu do potrzebujących. Wspiera także powstawanie szkół dla uchodźców. Najczęściej dzieci uczą się w szkołach libańskich, gdzie uczęszczają na zajęcia na popołudniową zmianę. Szejk stara się budować porozumienie między przybyszami a Libańczykami. To nie takie proste, bo wraz z falą uciekinierów z ogarniętego wojną kraju liczba ludności w przygranicznych miejscowościach wzrosła często dwukrotnie. Libańczycy i tak zmagają się z biedą i bezrobociem. Teraz problem ten stał się jeszcze bardziej dokuczliwy, a niezorientowany przybysz często nie będzie umiał odróżnić na ulicy uchodźcy syryjskiego od mieszkańca ubogiej libańskiej wsi. Z czasem na miejscu pojawiają się międzyludzkie mury. Libańczycy nie tylko mają świeżą pamięć wewnętrznych konfliktów podsycanych przez syryjskie służ…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ebc37147df242bc7b317fb0f6b334ff649480113-9fd71ae.jpeg
width: 5616
height: 3744

To nie są liczby! Setki, tysiące uchodźców – to rodziny, matki, ojcowie i dzieci [RELACJA Z LIBANU cz. 3.]
type: item
date: 2016-12-09T19:17:06.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: liban
subject: syria
subject: uchodźcy
subject: wojna
description: To prawdziwi ludzie, których życie złamała wojna. Nasz wysłannik odwiedzał rodziny syryjskich uchodźców w libańskiej przygranicznej prowincji Akkar i słuchał ich opowieści. Zobacz w jakich warunkach mieszkają i poznaj ich losy.
encoded: Trwająca od 5 lat wojna w Syrii wrosła w codzienność – także w Europie. Ludzie przyzwyczaili się do rosnących liczb ofiar, pokrzywdzonych, uciekających. Za tymi numerami kryją się prawdziwi ludzie i tysiące złamanych żyć. Zobacz galerię. Tekst i zdjęcia: Błażej Grygiel

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e92ea710656c8f83392190db6f161bc07fb3789e-3e6ed22.png
width: 2400
height: 1200

Mały samochód, który robi wielką różnicę – mobilna klinika stworzona przez Polaków dla uchodźców z Syrii [RELACJA Z LIBANU cz. 2.]
type: item
date: 2016-12-08T13:22:27.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: liban
subject: pcpm
subject: syria
subject: uchodźcy
description: Mały samochód z grupą niezmordowanych lekarzy w środku jest jedyną szansą na pomoc dla syryjskich uchodźców. Nasz wysłannik towarzyszy misji Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej w libańskim regionie Akkar, tuż przy syryjskiej granicy.
encoded: Nieduży odpowiednio oznakowany van staje się izbą przyjęć tam, gdzie zaparkuje. W bagażniku kartony z lekami, wewnątrz pojazdu przygotowane miejsce do posadzenia lekarza i pacjenta. W razie wrażliwszych badań można zamknąć boczne drzwi do samochodu. To kolejny taki pojazd służący jako mobilna klinika i karetka PCPM. Poprzedni został zniszczony, gdy obok niego wysadził się w powietrze zamachowiec samobójca. Śledząc karetkę, dojeżdżamy do obozowiska w okolicy miejscowości Bire. Obóz to grupa kilku dużych namiotów rozstawionych na nieużywanym polu. Same schronienia zbudowane są z tego, co było akurat dostępne – folia, fragmenty opakowań, płachty czy bannery. Spod przerw między niektórymi widać srebrny materiał - specjalna przeciwpożarowa folia, która wraz z czerwoną tabliczką to znak, że w tym miejscu zostało przeprowadzone przeszkolenie z bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Nie można w pełni wyeliminować zagrożenia, gdy trzeba ogrzać się w namiocie podczas mroźnej nocy, ale warto próbować je minimalizować. W obozie mieszka około 60 osób, wszystkie pochodzą z jednej rodziny, właściwie klanu. Przyjazd specjalnie oznakowanej karetki nie wywołuje większego zamieszania. Przeciwnie, dopiero stopniowo zaczynają się pojawiać mieszkańcy. 5 stopni w klapkach Najpierw dzieci, żywo zainteresowane uśmiechającymi się przybyszami. Same odpowiadają uśmiechami, nie przerywają zabaw, ganiając się między namiotami, ścigając mieszkające w okolicy koty, czy zaczepiając domowe psy (w obozie naliczyłem 3: szczeniaka na uwięzi i dwa dorosłe, oba w bardzo złym stanie). Po chwili pojawiają się kobiety i wreszcie mężczyźni. Spora grupa ustawia się w kolejce po leki oraz spotkanie z lekarzem. - To głównie podstawowe leki przeciwgorączkowe i przeciwzapalne - opowiada dr Joanna Gradek, pracująca tu jako wolontariusz z ramienia PCPM. Najczęściej walczy tu z infekcjami górnych dróg oddechowych. Trudno się dziwić, jest 6 grudnia, a dzieci biegają w klapkach albo boso. Jesteśmy na miejscu przed 11:00, z…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a0a363d27fba0440ccd25556ecce384ae6dc7b97-244736b.jpeg
width: 3264
height: 2448

Gdy wybuchła wojna, liczba mieszkańców tego miasteczka się podwoiła. Liczba domów już nie [RELACJA Z LIBANU cz. 1.]
type: item
date: 2016-12-07T09:20:16.000Z
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: liban
subject: pcpm
subject: syria
subject: uchodźcy
subject: wojna
subject: wolontariat
description: Nasz wysłannik śledzi misję Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej w Libanie. Polscy lekarze i wolontariusze pomagają tam uciekającym przed wojną Syryjczykom.
encoded: Bire to mała miejscowość muzułmańska w regionie Akkar, tuż pod granicą syryjską. Z okolicznych wzgórz można spokojnie obserwować syryjską stronę, a blisko granicy widać nawet ślady ostrzałów na budynkach. Właśnie tutaj przedostało się wiele rodzin uciekając przed piekłem wojny. Przed kryzysem było tu 8 tysięcy mieszkańców. Gdy zaczął się kryzys pojawiło się drugie tyle uciekinierów z Syrii. Uchodźcy szukają schronienia gdziekolwiek – ich domami stają się często opuszczone budowy, piwnice, garaże, składziki, budynki gospodarcze – liczy się każdy dach. To pierwsza podstawowa potrzeba, by móc zbudować sobie życie. Oczywiście natychmiast pojawiają się nowe problemy. Rozmawiając z rodzinami uchodźców oraz członkami PCPM można prześledzić, jak wygląda droga człowieka, który musiał porzucić wszystko i uciekać. W nowym miejscu rozpoczęcie wszystkiego od nowa brzmi łatwo tylko na papierze albo w naiwnych piosenkach. Domowe ognisko Budynek nie jest wykończony, co zresztą nikogo nie dziwi. Szare, betonowe ściany są dobrym schronieniem przed wiatrem czy opadami, ale w zimie pokazują swoją wadę. Centralne ogrzewanie to coś, o czym można jedynie pomarzyć, a zimny mur nie nagrzewa się łatwo. W środku pojedynczego dużego pomieszczenia stoi nieduży piec na olej opałowy. To centrum domu – daje ciepło, ale jest drugim (zaraz po czynszu) najważniejszym bohaterem budżetu domowego. Tuż za prostymi drzwiami zasłona z koców, jedna z wielu prób zatrzymania bezcennego ciepła. Dywany na podłodze to nie synonim luksusu, raczej jedyna forma izolacji od zimnej betonowej podłogi. Piec ogrzewa obszar w promieniu 1-1,5 metra. Jest godzina około 16:00, za godzinę zajdzie Słońce, a temperatura z kilkunastu może spaść do zera lub poniżej. Jeżeli grudzień w Libanie kojarzy wam się tylko z ucieczką od polskiej zimy, rozwieję marzenia – w górach wcale nie jest ciepło, noce potrafią być mroźne. Niewielki piec olejowy oraz koce to niestety za mało. Bez innych wspomnień Gospodarz, Yusif mówi z uśmiechem, ch…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7893fb847dd5394f5b210919cc77314c689e08ea-2dfbb63.jpeg
width: 3116
height: 2258

Zbadali podwodne kaniony na Morzu Śródziemnym. One tętnią życiem!
type: item
date: 2016-11-28T16:04:14.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ekologia
subject: liban
subject: oceany
description: Naukowcy zbadali podwodne kaniony o głębokości ponad kilometra i znaleźli tam około 200 gatunków!
encoded: Naukowcy biorący udział w projekcie badawczym u wybrzeży Libanu znaleźli tam nawet zwierzęta, które kiedyś można było znaleźć tylko w Atlantyku lub w rejonach polarnych. Oceana wraz z libańskimi naukowcami na prośbę lokalnego Ministerstwa Środowiska i organizacji chroniących morską przyrodę zebrała ogromną ilość materiału naukowego w rejonie głębokiego dna morskiego. Próbki pobierano z pomocą specjalnego zdalnie sterowanego pojazdu – ROV, który opuszczał się na głębokość ponad 1050 metrów. Skupiono się na badaniu podwodnych kanionów. Według oceny naukowców właśnie w tym rejonie jest ich najbardziej skomplikowany system w całym Morzu Śródziemnym. Analiza próbek ma pomóc w stworzeniu specjalnych planów dla libańskiego rządu i mapy drogowej ochrony przyrody w tym miejscu. Naukowcy z Oceana byli pod ogromnym wrażeniem tego jak wiele gatunków można było zaobserwować w kanionach. Od gąbek i przepięknych koralowców tworzących prawdziwe ogrody na głębokości 80 metrów, po rzadkie gatunki ryb (na przykład świecącego w ciemności rekina – pierwszy taki przypadek w tym akwenie!). Misja odbywa się w ramach strategii libańskiego rządku, która ma stworzyć narodową sieć chronionych obszarów morskich. To jedno ze zobowiązań po podpisaniu przez ten kraj Konwencji różnorodności biologicznej. Do 2020 ma zostać objęte ochroną 10% ekoregionów całego świata Źródło: Oceana

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f83e80c630bb2e6aeec841716b2885c1a2783eeb-7bc68ad.jpeg
width: 1024
height: 721

„Bliski, nie tak daleki Wschód”. Te czarno-białe fotografie nie przypominają pocztówek z egzotycznych kurortów. Są wyjątkowe
type: item
date: 2016-11-22T10:06:36.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: algieria
subject: egipt
subject: gdańsk
subject: irak
subject: iran
subject: izrael
subject: jemen
subject: jordania
subject: kuwejt
subject: liban
subject: libia
subject: oman
subject: palestyna
subject: syria
subject: tunezja
subject: turcja
subject: wystawa
subject: zanzibar
description: Dokumentalista, pracownik ONZ, fotograf rejestrował zmieniający się na skutek rewolucji systemowych świat arabski. Zmiany udało mu się uchwycić w architekturze, ludziach, w naturze.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> Adam Styp-Rekowski od ponad 11 lat pracuje na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej nad wspieraniem procesów konstytucyjnych i rozwojem społeczeństwa obywatelskiego. Rejestruje zmieniający się na skutek rewolucji systemowych świat arabski. W architekturze, ludzkiej obecności, naturze od setek lat wdartej w miejsca jest zawarta historia i duch czasów. W następstwie zmian krajobrazu religijnego, społecznego, w tym ruchów wolnościowych, m.in. Arabskiej Wiosny 2011 roku, a także fundamentalistycznych ruchów islamskich, Północna Afryka i Bliski Wschód przeszły ponownie, jak wiele razy w historii, okres wstrząsów, które w niektórych wypadkach doprowadziły do wojen domowych. Tradycyjny świat, często niezmienny od stuleci, już odchodzi, a wojny i konflikty sprawiają, że dzieje się to jeszcze szybciej. Jednak ten świat wciąż tam jest, trzeba go tylko szukać, znajdywać w krajobrazie zwyczajnego życia i tego, co nas otacza. „Świetnie skadrowany obraz miejski” Adam Styp-Rekowski próbuje zatrzymać tradycyjny świat międzyludzkich spotkań, tradycji i pięknej architektury: ruin starożytnych cywilizacji, meczetów Syrii – starszych niż niejedno europejskie państwo czy libijskiego modernizmu z lat 20. XX wieku. Jego czarno-białe zdjęcia nie przypominają pocztówek z egzotycznego kurortu, ale świetnie skadrowany obraz miejski krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej: Algierii, Autonomicznego Regionu Kurdystanu Irackiego, Egiptu, Iraku, Iranu, Izraela, Jemenu, Jordanii, Kuwejtu, Libanu, Libii, Omanu i jego byłej kolonii – Zanzibaru, Palestyny, Syrii, Tunezji i Turcji. To miejsca, które zdają się coraz dalsze dla Europejczyków, głównie przez to, że tak naprawdę są nieznane, oceniane przez pryzmat stereotypów. Historia spoza kadru Prace Styp-Rekowskiego pochodzą z lat 2005–2016 i są rodzajem fotorejestracji fragmentu historii spoza kadru. Celem fotografa jest raczej prezentacja detalu, symbolu wydarzeń niż zdanie z nich pełnej relacji. Ta relacja jest przecież indywi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/385bb97b0445481de896fccd07c632f6e45c65ca-3e72bb7.jpeg
width: 3000
height: 2000

Pomoc dla Samiry!
type: item
date: 2014-12-02T10:39:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: liban
subject: pomoc
subject: uchodźcy
description: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej apeluje o zbiórkę dla syryjskich uchodźców w Libanie
encoded: Samira Seifi mieszka w garażu w miejscowości Tleil w północnym Libanie. W pomieszczeniu gdzie żyje, poza matą na podłodze, leży koc i materac. Stoi też zbity z desek prowizoryczny stół. W wypadku straciła nogę. Nie wychodzi dalej niż przed garaż, w którym mieszka z niepełnosprawnym synem. Poza rzeczami osobistymi nie ma właściwie nic. Na śniadanie czasem zapraszają ją sąsiedzi. Samira niechętnie wraca do przeszłości. Męczy ją dłuższa rozmowa. Syryjka jest wdową. Nie ma żadnych środków do życia. Jej sytuacja jest fatalna. Kobieta uciekła z Syrii jeszcze w 2012 roku razem z niepełnosprawnym synem. Zarejestrowała się jako uchodźca. To pierwszy krok by otrzymać jakąkolwiek międzynarodową pomoc. Nogę straciła po wypadku, przez opieszałość lekarzy szpitala w Koubayat. Nie pamięta nawet czy potrącił ją samochód czy motocykl. Obudziła się w szpitalu. Ranna w wypadku czekała kilka godzin, bo szpital w Koubayat chciał się upewnić czy ma jak zapłacić za operację. Opieka medyczna w Libanie w całości jest płatna. Czasem udaje się, by za zabiegi, leczenie czy operację zapłaciła jakaś międzynarodowa organizacja humanitarna. Samira ostatecznie trafiła do szpitala w Tripoli, największym mieście na północy kraju. Tam lekarze stwierdzili, że gdyby nie zwłoka, nogę udało by się uratować... Właściciel garażu, w którym mieszka Samira dał jej tapczan, żeby łatwiej było jej wstawać i telewizor, żeby -jak sama mówi - nie zwariowała. Nie bierze od niej dodatkowych pieniędzy. Czynsz w całości pokrywa Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM) w ramach programu, zapewniającego od trzech lat schronienie syryjskim uchodźcom. Sytuacja uchodźców w Libanie, zwłaszcza w perspektywie nadchodzącej zimy, jest dramatyczna! Brak jest jedzenia, ubrań, środków higienicznych, pieców, koców, dachu nad głową dla wciąż narastającej ich liczby. Fundacja PCPM potrzebuje wsparcia, by nie ustawać w swoich działaniach. Pomocy potrzebuje również Samira. Dlatego PCPM uruchamia specjalną zbiórkę, z której całość śr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/21f0ece7ea9a46f712a29243d1765448a61c3392-51a5485.jpeg
width: 424
height: 372

Liban - jedz, módl się i tańcz
type: item
date: 2010-08-25T10:00:00.000Z
creator: Dorota Chojnowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bejrut
subject: bliski wschód
subject: liban
description: Kto jedzie do Libanu tylko dla zabytków, robi błąd. Najciekawsi są ludzie – półkrwi Fenicjanie, półkrwi szaleńcy. Uwaga! Ich słabość do zabawy jest zaraźliwa.
encoded: Kto jedzie do Libanu tylko dla zabytków, robi błąd. Najciekawsi są ludzie – półkrwi Fenicjanie, półkrwi szaleńcy. Uwaga! Ich słabość do zabawy jest zaraźliwa. Dziewczyny w dresach uprawiają jogging. Panie w kostiumach Channel wyprowadzają na spacer rasowe psy. Na ławkach objęte w pół siedzą zakochane pary. To nie jest Bliski Wschód! Nie wiem, czego się spodziewałam po Bejrucie, ale na pewno nie europejskiej metropolii. Przede mną Raouche – przybrzeżna skała o wyglądzie wielkiej bramy, symbol miasta. Za moimi plecami przewijają się tłumy spacerowiczów. Nagle wyrasta przede mną Nancy, z którą umówiłam się przez stronę couchsurfing.com. – Gotowa na zwiedzanie? – pyta od razu. – Jasne! – odpowiadam bez zastanowienia, choć od przylotu do Bejrutu minęły zaledwie dwie godziny. Jest niedziela, w sąsiedniej Syrii to dzień pracujący. Ale nie w Libanie. – Nie jesteśmy krajem muzułmańskim – podkreśla Nancy. Racja. W Libanie święci się chrześcijańską niedzielę. Przed wojną w 1975 r. wyznawcy Chrystusa, rożnych Kościołów, stanowili ponad połowę mieszkańców. Dziś jest ich prawdopodobnie mniej niż 50 proc. Poza tym żyją tu muzułmanie – sunnici, szyici i tajemniczy druzowie. Parkujemy przed Muzeum Narodowym. Idziemy do sali kinowej. Zaczyna się film. Pierwszą sceną jest ciemność, którą rozpraszają strugi światła przedostające się przez zrywane z okien deski. Robotnicy rozbijają betonowe skrzynie, w których ukryto rzymskie sarkofagi. Przez kilkanaście minut śledzimy kolejne etapy powrotu do normalności i odbudowy muzeum. W gablotach jak dawniej leżą szklane flakoniki, greckie rzeźby, rzymska ceramika, sprowadzone tu przez fenickich kupców. W końcu to właśnie na terenie dzisiejszego Libanu od III tysiąclecia p.n.e. zakładali oni swoje największe i najbogatsze miasta – Sydon, Tyr, Byblos, Trypolis i Birutę, czyli dzisiejszy Bejrut. W świat wysyłali stąd drzewo cedrowe, purpurę, mydło, oliwę czy wino. Operatywni merchanci na setki lat zmonopolizowali handel w basenie Morza Śródziemnego.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8141560af3aee49ba03c6c88aa62182c982c008d-ae2a00c.jpeg
width: 800
height: 533

Liban - narty z cedrami w tle
type: item
date: 2009-03-22T19:18:24.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: liban
subject: narciarstwo
subject: ośrodki narciarskie
subject: porady
subject: śnieg
subject: Sport
subject: zima
description: Liban kojarzy się raczej z polityką i Mało kto myśli o spędzaniu tam wakacji, zwłaszcza zimowych.
encoded: O tym, że w Libanie, kraju uważanym przez nas za „południowy”, leży śnieg, mówi już nazwa. Każde z używanych określeń: „Lubna”; „Lebnan”, „LBN” czy „Laban” (słowa pochodzenia arabskiego, semickiego i aramejskiego) oznaczają to samo: „biały”, co z kolei odnosi się do ośnieżonych szczytów, z których najwyższy ma 3 083 m. Wyjazd do Libanu najlepiej zorganizować pod hasłem „narty z historią”. Nie chodzi jednak o historię nart, a bogatą przeszłość tej ziemi, gdzie dosłownie na każdym kroku pojawiają się wiekowe ruiny, twierdze, świątynie albo przynajmniej samotne starożytne kolumny. Sama też wpadam w pułapkę zwiedzania. W drodze na stoki zawadzam o Baalbek, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, i jestem nimi tak oczarowana, że narty przypinam dopiero następnego dnia. Narciarstwo w Libanie ma korzenie francuskie. Stacjonujący tutaj w latach 30. XX w. żołnierze znad Sekwany (niepodległość Liban ogłosił dopiero w 1946 r.) zaczęli ćwiczyć jazdę na „deskach”. Dzięki założonej przez siebie szkółce zarażali narciarską pasją coraz więcej osób. Działo się to w okolicy wioski Bcharr, ok. 130 km na północ od Bejrutu, tam gdzie rosną uznane za symbol Libanu cedry. Łatwo je rozpoznać po rozłożystej koronie. Pamiętajmy jednak, że prawdziwe libańskie cedry rosną powyżej 1 600 m n.p.m. Te, które pojawiają się niżej, to „import” z Maroka albo Kanady. W pobliżu Bcharr jest nawet cedrowy las z ponad 450 drzewami, wśród których są okazy w wieku szacowanym na ponad tysiąc lat. Nic dziwnego, że pobliski ośrodek narciarski zwie się Cedry. Dużo się ostatnio zmieniło w Cedrach w związku z przygotowaniami do narciarskich mistrzostw Azji, które w 2009 r. odbywać się będą właśnie w Libanie. Efektem ambitnego programu modernizacyjnego są trzy wyciągi krzesełkowe i 6-osobowe gondolki, które wwożą gości z poziomu parkingu (2 095 m) do dużego schroniska na wysokości 2 870 m. Trasy są zróżnicowane – od łatwych po stok dla wymagających, z 60-procentowym nachyleniem. Do wybrzeża z narciarskich e…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d36b55239b83753e681a36624107bf892f16fa40-be93363.jpeg
width: 500
height: 375