Pierwsze takie studia w Polsce – pasjonaci militariów będą zachwyceni
To pierwszy taki kierunek studiów w Polsce. Jest skierowany do pasjonatów historii, militariów i nauki oraz rekonstruktorów i muzealników. Wydział Archeologii UW zaprasza do uczestnictwa w studiach podyplomowych Archeologia Wojny.
Spis treści: „Wydarzenie bez precedensu” – dlaczego warto? Co składa się na nowatorskie studia? Będzie to pierwszy w Polsce interdyscyplinarny kierunek edukacji, kształcący nie tylko w zakresie bronioznawstwa, lecz również obejmującym zagadnienia sztuki fortyfikacyjnej, taktyki i sposobów prowadzenia walki oraz archeologii terroru i przemocy z uwzględnieniem osiągnięć antropologii. „Wydarzenie bez precedensu” – dlaczego warto? Do wzięcia udziału w tym kursie zachęca w żartobliwej produkcji wideo dziekan Wydziału Archeologii UW, prof. Bartosz Kontny. – Już 1 października 2025 roku będzie mogli państwo uczestniczyć w wydarzeniu bez precedensu. Zapraszamy wszystkich rekonstruktorów, muzealników, pasjonatów dawnej wojskowości, ale także tej zupełnie współczesnej – zachęca prof. Kontny. Program studiów stworzyło grono najlepszych znawców wybranej tematyki z wielu ośrodków w całej Polsce – z uczelni akademickich oraz muzeów, w tym z Muzeum Wojska Polskiego. – Nigdzie w internecie nie znajdziecie państwo możliwości porozmawiania z pasjonatami i specjalistami w zakresie dawnej wojskowości, tak jak będzie to możliwe tutaj. I nigdzie też nie będziecie mogli dotknąć zabytków, które liczą sobie setki albo tysiące lat – podkreśla prof. Kontny. View oEmbed on the source website Studia te będą pokazywały wojnę z różnych perspektyw, ale głównie – w jej archeologicznym aspekcie. Co składa się na nowatorskie studia? Ten interdyscyplinarny kierunek łączy takie dziedziny jak: bronioznawstwo, sztukę fortyfikacyjną, taktykę i strategie walki, archeologię przemocy i terroru, antropologię konfliktów. Kursanci dowiedzą się, jak poznawać konflikty zbrojne w badaniach archeologicznych, począwszy od epoki kamienia, i co o walkach mówią kości zmarłych. Poznają też sekrety fortyfikacji i sztuki oblężniczej na przestrzeni dziejów. Jeden z modułów poświęcony jest też wojnie na morzu: od czasów starożytnego Egiptu, po II wojną światową. Archeologia podwodna to silna dziedzina badań na UW. Dużo miejsca poświęcone będzie również uzbrojeniu i technice wytwórstwa broni od starożytności po XX wiek. Warto wspomnieć, że elementy archeologii wojny są wykładane w różnych ośrodkach w Polsce. Na przykład na UMCS przyszli archeolodzy mogą specjalizować się w „archeologii konfliktu”, na UAM realizowane były badania związane z okresem II wojny światowej. Tematyka wojenna coraz częściej jest podejmowana przez archeologów. Archeologią zbrodni niemieckich w czasie II wojny światowej zajmuje się również dr Dawid Kobiałka z Uniwersytetu Łódzkiego Źródło: Wydział Archeologii UW Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Wszystko, co każdy podróżnik powinien wiedzieć o pierwszej pomocy. Sprawdź, swoją wiedzę
O tym, jak ważny jest temat pierwszej pomocy, przekonaliśmy się w redakcji. Pierwsza rada: Musisz kogoś reanimować? Przypomnij sobie przebój Stayin’ Alive grupy Bee Gees.
Oglądaliście może odcinek Jasia Fasoli, w którym główny bohater udziela pierwszej pomocy mężczyźnie na przystanku? Jest oczywiście śmiesznie, ale też trochę strasznie. Bo nieporadność i mrożące krew w żyłach pomysły Jasia mogą być tak naprawdę parodią nas samych. Gdybyśmy to my znaleźli się na jego miejscu, czy wiedzielibyśmy, co trzeba robić? O tym, jak ważny jest temat pierwszej pomocy, przekonaliśmy się w redakcji. Na szczęście nikogo nie musieliśmy reanimować – na pytanie, kto chciałby odbyć specjalne przeszkolenie, podniósł się las rąk. Większość z nas miała kiedyś krótki kurs przy okazji robienia prawa jazdy, tyle że nikt już nic nie pamiętał. Było jasne, że nawet gdybyśmy chcieli komuś pomóc, nie wiedzielibyśmy jak. – To właśnie główny powód, dla którego ludzie nie udzielają pierwszej pomocy – tłumaczy Michał Wieczorek z firmy Reago, która prowadzi kursy ratownictwa certyfikowane przez Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne i która zgodziła się przeszkolić redakcję Travelera. – Dlatego przeżywalność, często zależna bezpośrednio od działań świadków zdarzenia, wciąż jest w Polsce niska – wyjaśnia. Ciśniemy do bólu To nie brak woli, lecz brak umiejętności zniechęca nas do udzielania pomocy, dlatego warto je zdobyć. Ułatwić działanie osobom nawet kompletnie niezorientowanym mogą różne aplikacje na smartfony. Na pewno dodadzą odwagi i dobrze je mieć na wszelki wypadek. Pytanie tylko, czy w stresie będziemy pamiętać, że je zainstalowaliśmy w komórce? Poza tym w sytuacji stresowej wiedza teoretyczna słabo przekłada się na skuteczność. Lepszym pomysłem jest udział w praktycznym kursie pierwszej pomocy. W Polsce nie są one jednak standaryzowane. Nie ma wytycznych, jak powinny wyglądać. – Nie wystarczą dwugodzinne zajęcia, podczas których poznamy w teorii, co należy robić – podkreśla Michał Wieczorek z Reago. – Potrzebujemy praktycznych ćwiczeń, przez co zyskamy tzw. pamięć mięśniową. Wówczas w sytuacji silnego stresu jesteśmy w stanie działać automatycznie: zadzwonić po fachową pomoc i rozpocząć resuscytację. Na kursach certyfikowanych przez Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne nacisk kładzie się właśnie na praktykę. Dla naszej redakcji oznacza to, że zamiast przy komputerach spędzimy cały dzień na podłodze, klęcząc nad fantomami i do bólu powtarzając ćwiczenia. Dosłownie do bólu, bo na przykład uciskanie klatek piersiowych fantomów okazuje się ciężką fizyczną pracą. Jeszcze o tym nie wiemy, ale następnego dnia będziemy mieć zakwasy. Nikt jednak narzekać nie będzie, przecież chodziło o nabycie właściwych umiejętności. Specjalnie dla nas ekipa Reago prócz fantomów przywiozła też symulator człowieka firmy Gaumard, który zwykle służy do szkoleń personelu medycznego. To kompletny manekin, który oddycha i ma inne funkcje życiowe sterowane komputerowo, np. puls. Jak oszczędzać siły Pełna nazwa naszego szkolenia to „BLS–AED” (od ang. Basic Life Support – Automated External Defibrillator), czyli „Podstawowe zabiegi resuscytacyjne z użyciem automatycznego defibrylatora zewnętrznego”. Uczymy się, co robić w sytuacji, kiedy doszło do zatrzymania krążenia – ponieważ jest to najpoważniejszy stan zagrożenia życia, z jakim możemy się spotkać. Tygodniowo w Polsce jest około tysiąca takich przypadków. Szacuje się, że przeżywa ten incydent jakieś 15 proc. osób, chociaż mogłoby 75 proc. Skąd taka różnica? Właśnie z powodu braku reakcji świadków zdarzenia i udzielania pierwszej pomocy. Jeżeli osoba nie oddycha i nie daje oznak życia, trzeba zadzwonić po pomoc i rozpocząć uciskanie klatki piersiowej. Uciskamy fantomy, ale na początku wychodzi nam różnie. Robimy to zbyt słabo. Za wolno. Uginamy ręce w łokciach, zamiast trzymać je wyprostowane i napierać całym ciężarem ciała. Prawidłowa technika jest bardzo ważna. Po pierwsze, klatkę powinniśmy uciskać na głębokość ok. 5–6 cm, żeby ta czynność miała sens. To naprawdę sporo, ale tylko wtedy „zmuszamy” krew poszkodowanej osoby do krążenia. Razem z krwią trafia do jej mózgu tlen, a tlen oznacza życie. – W ten sposób kupujemy czas dla tej osoby, zatrzymujemy go do momentu przybycia karetki – wyjaśnia Michał Wieczorek. – Jeżeli mózg nie dostaje tlenu, szybko zachodzą w nim nieodwracalne zmiany. Po drugie, prawidłowa technika pozwala oszczędzać siły, bo nie wiadomo, jak szybko zjawi się fachowa pomoc. To może być nawet kilkanaście minut. Według badań Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego nasza wydajność spada po mniej więcej 2 min. Po tym czasie jesteśmy zwyczajnie zmęczeni i powinien nas ktoś zmienić, żeby uciskanie było skuteczne. A co z oddechami ratunkowymi? Wprawdzie szansa, aby ktoś podczas tej czynności czymś się zaraził, jest bardzo niska, ale zrozumiałe jest, że się zwyczajnie brzydzimy. Nie musimy ich jednak wykonywać – podstawą ratowania dorosłych osób jest uciskanie klatki piersiowej. Oczywiście lepiej, jeżeli oddechy ratunkowe zrobimy – dwa wdechy po każdych 30 uciśnięciach. Ta kwestia u dzieci nie wzbudza już takich emocji jak u dorosłych. I całe szczęście, ponieważ w przypadku najmłodszych jest ona bardzo ważna i nie powinno się jej pomijać. To w zasadzie najistotniejsza różnica, jaką należy zapamiętać. Sekwencja pozostaje taka sama: 30 uciśnięć – 2 wdechy – 30 uciśnięć – 2 wdechy... Bohatera prądem W wielu miejscach publicznych, takich jak centra handlowe czy dworce, można zobaczyć na ścianie pudełko z symbolem serca i napisem AED. To automatyczny defibrylator zewnętrzny. Jego zadaniem jest przywrócenie akcji serca u osoby, u której doszło do zatrzymania krążenia. Wywoływany przez AED impuls elektryczny przywraca mu prawidłowy rytm. O ile u dzieci samo uciskanie klatki piersiowej często wystarczy, żeby serce się „zrestartowało”, to u dorosłych zastosowanie defibrylatora jest praktycznie niezbędne. Co z nim robić, jak go używać? – zastanawialiśmy się na kilka dni przed szkoleniem. Okazało się, że defibrylatora należy... słuchać. Urządzenie po otwarciu wydaje polecenia. Jest świetnie zaprogramowane, m.in. samo ocenia, czy poszkodowany nadaje się do potraktowania impulsem, i wyczuwa, czy ktoś go w danym momencie dotyka. Ćwiczymy pełną wersję resuscytacji: z uciskaniem klatki, sztucznym oddychaniem i defibrylacją. Na koniec podchodzimy do egzaminu. Nie ma taryfy ulgowej, oceniane jest wszystko – począwszy od tego, czy zadbaliśmy o swoje własne bezpieczeństwo, poprzez wezwanie pomocy, aż po prawidłową obsługę defibrylatora, czyli żeby nikt przypadkowy nie oberwał prądem. – Mam teraz większe poczucie bezpieczeństwa, ponieważ przybyło 10 osób, które potrafią udzielić pierwszej pomocy – powiedział na zakończenie nasz instruktor z Reago Michał Wieczorek. Nam zaś ciągle brzmi w uszach przebój Stayin’ Alive grupy Bee Gees. Podczas szkolenia, oprócz odcinka z Jasiem Fasolą, obejrzeliśmy też klip Brytyjskiego Towarzystwa Kardiologicznego z udziałem gwiazd kina akcji o udzielaniu pierwszej pomocy. Wystarczy wpisać do YouTube’a British Heart Foundation – Vinnie Jones’ hard and fast. Reanimacja odbywa się właśnie przy dźwiękach Stayin’ Alive. Przebój mógłby zostać hymnem wszystkich ratowników – jego rytm świetnie wyznacza częstotliwość uciskania klatki piersiowej. Trzeba to zobaczyć! Klip jest genialny w swej prostocie. A uwaga wypowiadana przez Vinniego Jonesa: „Tylko ręce, żadnego całowania” – bezcenna. Barbara Żukowska
Dość zatłoczonych stoków. Ruszamy na narty własną drogą!
Marzec i kwiecień to koniec sezonu? Bzdura, te dwa miesiące potrafią przynieść opady śniegu w górach i dać dobre warunki do skitouringu. Ale góry to taki sam żywioł jak i morze, więc warto wcześniej wyszkolić się w tym jak reagować na zagrożenia: w tym wypadku lawinowe.
Kiedy masz już dość zatłoczonych stoków, wyciągów, głośnej muzyki i rozwrzeszczanych rodzin (nie tylko dzieci), a jednocześnie kochasz jazdę na nartach – istnieje sposób by się nią cieszyć: skitouring. To połączenie górskiego wędrowania ze zjazdem na nartach. Sekretem tego sportu są foki – czyli specjalne taśmy naklejane na narty. Dziś robi się je z moheru lub innych syntetycznych materiałów, a kiedyś z foczego futra stąd nazwa. Dzięki nim narty nie ześlizgują się w dół po stoku gdy stoimy tyłem do spadku – jadą tylko do przodu. Narty do tego sportu najlepiej sprawdzą się o szerokości 85 mm pod butem. Do tego wiązania umożliwiające po odblokowaniu unoszenie pięty jak w biegówkach. Nie można też zapomnieć o butach, które pozwalają na odchylenie górnej części stopy do tyłu, co ułatwia chodzenie Muszą też być odpowiednio lekkie. Zestawy do skitouringu można wypożyczać, ale obok nich równie ważne jest obycie z górami na potrzeby takiej turystyki. Poruszanie się po górach w zimie i na wiosnę jest ciekawe i daje wspaniałą dawkę adrenaliny, ale bez trzymania się zasad potrafi być bardzo niebezpieczne. Nawet wczesną wiosną mokry i zbity śnieg może oderwać się od zbocza i pomknąć w dół niebezpieczną lawiną. Dobrych nawyków w górach można się jednak nauczyć. Eksperci z TOPR organizują kursy lawinowe, na których dowiecie się jak rozpoznać zagrożenia w górach i jak reagować by minimalizować ryzyko gdy coś się już wydarzy. Sam sprzęt niezbędny na takim kursie nie jest skomplikowany: detektor, sonda i składana łopatka – ale i z jego obsługi przyda się szkolenie. - Wiele osób zaczyna swoją tatrzańską karierę od naszych szkoleń. To, czego się na nich uczą, to doskonała postawa dla samodzielnych wypraw w góry zimą. W ten sposób unikają wielu błędów wynikających z niewiedzy i są w stanie dostosować cele wycieczek do własnych umiejętności – tłumaczy Andrzej Lesiewski, jeden z organizatorów kursów w ramach KursyLawinowe.pl. Zarówno zestawy narciarskie do skitouringu jak i sprzęt lawinowy można wypożyczyć, jeśli planujecie spróbować i nie jesteście pewni, czy będzie to miłość na całe życie. Jednak ci, co posmakowali przekonują, że im dalej w las... tym lepiej smakuje.
Kurs gotowania na… ognisku. Zapraszamy na unikatowe warsztaty kulinarne dla podróżników
W czasie kursu zgłębimy tajniki rozpalania ogniska, przygotujemy jadłospis, który pozwoli nam przetrwać długie dni w górach i przekonamy się, że soja potrafi udawać kurczaka, a patyczki w herbacie w niczym nie przeszkadzają.
Sztuka gotowania na ognisku W wiadrze paruje herbata z patyczkami, których nikt nie wyławia. W menażkach stygnie ryż. Nie brzmi zbyt apetycznie? Nic podobnego. Po pierwsze po całym dniu wędrowania, w środku beskidzkiego lasu, wszystko co ciepłe i przyprawione, wydaje się apetyczne. Po drugie zdziwilibyście się, jakie cuda można przygotować na ognisku. Wjazdowe menu to nie tylko paprykarz szczeciński i konserwa turystyczna. To na przykład… soczewica w 4 serach z ziołami prowansalskimi. Co prawda mieszana kijem prosto z drzewa i przygotowywana na wodzie z potoku, ale pełna fantazji i polotu. Bo gotowanie na ognisku to sztuka! A kto ją posiądzie, staje się praktycznie samowystarczalny. Kurs gotowania inny niż wszystkie Ten kurs udowadnia, że w czasie dłuższego wypadu poza cywilizacją można zjeść smacznie i nie zadowalać się sucharami. W czasie warsztatów porozmawiamy o tym, jak zaplanować jadłospis i jaki zabrać sprzęt. O tym, jak soja potrafi udawać kurczaka (na przykład w sosie hawajskim). Weźmiemy pod lupę gotowe posiłki takie jak liofilizaty, suszone warzywa, półprodukty własnej roboty, dodatki do herbaty. W programie m. in. krótki przegląd ziół i roślin jadalnych, które możemy zebrać już na szlaku oraz przypraw, które warto zabrać z domu, by jedzenie nie smakowało jak tektura. Udoskonalimy technikę rozpalania ogniska i sprawną organizację rozdzielania posiłków. A przede wszystkim przygotujemy 5-6 przykładowych dań. Do zobaczenia w lesie Warsztaty odbędą się w sobotę 1 kwietnia 2017 o 12:00 w Markach pod Warszawą. Na początku omówimy teorię. Następnie udamy się do pobliskiego lasu, gdzie przećwiczymy wszystko w praktyce. Koszt warsztatów to ok. 10-20 zł (cena pokrywa zakup produktów do wykorzystania podczas warsztatów). Organizatorem wydarzenia jest Studencki Klub Górski działający przy Uniwersytecie Warszawskim. Po wszystkim będziemy się śmiać z pierwszych nieporadnych wysiłków, żeby rozpalić ognisko i z wody, która się wylała z kociołka, nie wiadomo dlaczego. ZAPISY >>> Zobacz więcej.
Weź udział w konkursie fotograficznym! Pokaż nam swoją przygodę w górach
National Geogrpahic Polska i Kursylawinowe.pl zapraszają do udziału w konkursie fotograficznym!
By wziąć w nim udział należy przesłać na adres ng@burdamedia.pl zdjęcie wraz z opisem nie dłuższym niż 500 znaków, które w najlepszy sposób zobrazuje hasło: „Prawdziwa przygoda w górach”. Autorzy dwóch najlepszych zgłoszeń będą mogli odbyć szkolenie lawinowe ufundowane przez PZU (więcej o programie na www.kursylawinowe.pl), otrzymają również plecaki The North Face Slackpack 16. Dwie osoby wyróżnione zostaną kaskami Uvex Hlmt 5 Pure, a kolejne dwie goglami Uvex Downhill 2000. Na zgłoszenia czekamy do 17 marca do końca dnia. Czym jest kurs lawinowy i dlaczego warto go przejść? Realna ocena własnych umiejętności i możliwości oraz dopasowanie planów do panujących i prognozowanych warunków, to podstawa bezpiecznej i odpowiedzialnej turystyki zimowej. Właśnie dlatego każdy, kto planuje wyprawy w góry, powinien odbyć szkolenie pod okiem doświadczonych ratowników. „Wbrew pozorom kursy lawinowe nie ograniczają się jedynie do szkolenia w zakresie posługiwania się sprzętem ratunkowym, czy oceny stabilności pokrywy śnieżnej. Równie dużo czasu prowadzący je ratownicy TOPR poświęcają kwestiom związanym z gromadzeniem i analizą najistotniejszych informacji, a więc przygotowaniem do wyprawy, na długo przed wyjściem z domu.” – mówi Andrzej Lesiewski, prezes Polskiego Stowarzyszenia Freeskiingu, które przygotowało w tym sezonie 11 szkoleń lawinowych, 3 kursy skiturowe i 2 skialpnistyczne (www.kursylawinowe.pl). W ramach wspieranej przez PZU akcji, nad którą patronat medialny objął National Geogrpahic Traveler powstała również seria filmów poradnikowych dostępnych na kanale www.youtube.com/kursylawinowepl
Nurkowanie. Szukaliśmy skarbów w zalanym kamieniołomie [WARTO SPRÓBOWAĆ]
Marzysz o tym, by rozpocząć przygodę z nurkowaniem? Zobacz najnowszy odcinek serii "Warto spróbować".
Miejsce akcji: Zakrzówek, Kraków. Baza nurkowa Kraken. Z nieba żar, wapienne skały rażą w oczy bielą. A ja na plecach mam 40 kg, na sobie nieznośnie grubą piankę, na głowie kaptur. Ale woda, w której będę nurkować jest ciepła tylko przy powierzchni, niżej ma ledwie kilka stopni. O zalanym kamieniołomie na Zakrzówku słyszałam, że jest piękny. Do bazy Kraken zjeżdżają nurkowie z całej Polski i przez okrągły rok. Powody? Wyjątkowo czysta woda, a w głębinach zatopione auto, szkolna szatnia z lustrem, samolot! Na miejscu można wypożyczyć sprzęt, a po nurkowaniu w kwadrans znaleźć się na krakowskim rynku i wypić w Wedlu gorącą gorzką czekoladę albo zimne piwo. Brzmi jak żart? To zbyt piękne, niemożliwe? To doskonały powód, by zmierzyć się z nurkowaniem. ​Sprawdziliśmy to: View oEmbed on the source website Monika Berkowska
Darmowe kursy w Zakopanem. To świetna okazja, by podszkolić się na wypadek lawin
Weź udział w zakopiańskich Dniach Otwartych Lawinowego Centrum Treningowego (29-31.01.).
Zapraszamy na Dni Otwarte Centrum Lawinowego na Kalatówkach w ramach akcji „Lawinowe ABC”. W programie treningi w centrum lawinowym na Kalatówkach z ratownikami TOPR, wycieczki edukacyjne z przewodnikiem tatrzańskim, testy sprzętów, prelekcje i filmy. Wstęp wolny! Na wszystkie punkty programu z wyjątkiem treningu z ratownikiem TOPR i wycieczki z przewodnikiem tatrzańskim zapraszamy nieograniczoną liczbę osób. Trening z ratownikiem Trening odbywa się w centrum lawinowym. Każdego dnia (30 i 31.01.) przewidziane są treningi. O 10.00 – 11.00, 11.15 – 12.15, 12.30 – 13.30 i 13.45 – 14.45. Trening trwa 1 godzinę. W każdym udział może wziąć 6 osób. Program obejmuje podstawowy zakres pracy z detektorem. Zgłoszenia należy wysyłać na adres aszymaszek@tpn.pl (W treści wpisując: imię, nazwisko, tel. komórkowy, termin i preferowaną godziny treningu). Odpowiedź zwrotna jest potwierdzeniem udziału w treningu. Zbiórka: o godzinie rozpoczęcia treningu w centrum lawinowym na Kalatówkach. Uczestnicy powinni posiadać własne zestawy lawinowe. Wycieczka z przewodnikiem Wycieczka edukacyjna dla wszystkich, którzy nie mają zimowego doświadczenia w górach. Prowadzi przewodnik tatrzański. Liczba osób: max. 15. Czas trwania: ok. 3-4 godziny. W wycieczce mogą brać udział dzieci od 8 lat pod opieką rodziców lub prawnych opiekunów. Trasa: Kuźnice – Kalatówki. Zbiórka: godzina 10 przy budynku dyrekcji Tatrzańskiego Parku Narodowego Kuźnice 1. Grupa pod opieką przewodnika tatrzańskiego wędruje spacerowym szlakiem na Kalatówki. Po drodze grupa uczy się interpretować tablice informujące o zagrożeniu lawinowym; przewodnik przekazuje podstawową wiedzę na temat zagrożeń zimowych w Tatrach, w tym lawin. U wylotu szlaku prezentowany jest checkpoint wraz z wyjaśnieniem, do czego służy. Na Kalatówkach prezentowany jest zestaw lawinowy. W programie edukacyjna zabawa na treningowym lawinisku z wykorzystaniem zestawu lawinowe abc – symulacja akcji ratowniczej w formie zabawy – szukamy zakopanych detektorów. Dodatkowo podczas wycieczki przekazywane są informacje o Tatrzańskim Parku Narodowym i przyrodzie Tatr. Zgłoszenia należy wysyłać na adres aszymaszek@tpn.pl podając: nazwisko, imię, tel. komórkowy, termin wycieczki (30 lub 31.01). Potwierdzeniem zgłoszenia będzie zwrotny mail. Zobacz program: Piątek 29.01. Prelekcje – sala konferencyjna TPN, ul. Kuźnice 1 16.00 – 17.30 – Jan Krzysztof/TOPR: zarządzanie ryzykiem lawinowym wg nowoczesnych metod 17.30 – 17.50 – film dot. szkolenia lawinowego – PZU i Polskie Stowarzyszenie Freeskiingu 18.00 – 19.30 - dr Sylweriusz Kosiński/TOPR, współtwórca Centrum Hipotermii Głębokiej: Lawiny/łańcuch przeżycia/hipotermia 19.30 – 20.30 – prelekcje, filmy instruktażowe i promocyjne połączone z testami sprzętów /Pieps, Mammut, ABS/ Sobota 30.01 Warsztaty – Treningowe Centrum Lawinowe na Kalatówkach 10.00 – 15.00 – treningi lawinowe z ratownikami TOPR 10.00 – 13.00 – wycieczka edukacyjna z przewodnikiem tatrzańskim na trasie Kuźnice – Kalatówki i trening w centrum lawinowych /dla początkujących turystów, również rodzin z dziećmi/ 10.00 – 15.00 – Partnerzy: Pieps, Mammut, ABS – prezentacje zestawów lawinowych, plecaków wypornościowych i innych sprzętów wysokogórskich – możliwość przetestowania sprzętu 12.00 – 15.00 – filmy górskie, instruktażowe i edukacyjne partnerów i sponsorów w sali w hotelu na Kalatówkach Prelekcje – sala konferencyjna TPN, ul. Kuźnice 1 16.00 – 17. 30 – Jan Krzeptowski/TPN: Narciarstwo skiturowe a ochrona przyrody 17.45 – 19.00 – ABS, Mammut, Pieps: przydatne informacje na temat plecaków wypornościowych 19.00 – 20.00 – prelekcje, filmy instruktażowe i promocyjne połączone z testami sprzętów /Pieps, Mammut, ABS/ Niedziela 31.01 Warsztaty – Treningowe Centrum Lawinowe na Kalatówkach 10.00 – 15.00 – treningi lawinowe z ratownikami TOPR 10.00 – 13.00 – wycieczka edukacyjna z przewodnikiem tatrzańskim na trasie Kuźnice – Kalatówki i trening w centrum lawinowym /dla początkujących turystów, również rodzin z dziećmi/ 10.00 – 15.00 – Partnerzy: Pieps, Mammut, ABS – prezentacje zestawów lawinowych, plecaków wypornościowych i innych sprzętów wysokogórskich – możliwość przetestowania sprzętu 12.00 – 15.00 – filmy edukacyjne w sali w hotelu na Kalatówkach * W przypadku braku śniegu program może zostać zmieniony lub impreza może zostać odwołana.
Kurs przewodników górskich: start w październiku!
Przygoda pachnie dymem z ogniska i smakuje jak herbata z patykami. Żeby ją przeżyć, wystarczy trafić do Studenckiego Klubu Górskiego. W październiku rusza XXXIV Kurs Przewodników Górskich
Kurs Przewodników Górskich trwa rok. Jego celem jest przygotowanie przyszłych przewodników. Ale nie tylko. Kurs to po prostu możliwość regularnych wyjazdów w góry, początek dalszych wojaży. To szansa, żeby dowiedzieć się czegoś więcej o górach, a nawet o samym sobie. To okazja, żeby, poznać ludzi, z którymi można przeżyć przygodę. Wielu alpinistów, podróżników i reportażystów zaczynało właśnie w ten sposób. Organizacją kursu zajmuje się, działający przy Uniwersytecie Warszawskim, Studencki Klub Górski. Studencki - ale spokojnie, w kursie mogą wziąć udział osoby, które studia dawno mają już za sobą. Szeregi kursantów zasilają zarówno maturzyści, studenci i trzydziestolatkowie, a nawet dziadek, który przy ognisku opowiadał o swoim wnuku. SKG jest organizacją non-pofit i nie zarabia na prowadzeniu kursu. Jak przebiega kurs? Całoroczny kurs obejmuje wykłady odbywające się w każdą środę wieczorem oraz wyjazdy. Pierwszym z nich są tzw. manewry nizinne. To wędrowanie po lesie pod nocnym październikowym niebem. Manewry polegają na znalezieniu w określonym czasie odpowiedniej liczby punktów kontrolnych. Każdy, kto wykona zadanie, zostanie zakwalifikowany do dalszej części kursu. Od października do stycznia organizowane są tzw. kursówki - weekendowe wyjazdy szkoleniowe w góry. Na nich trenuje się umiejętności terenoznawcze, poznaje się w praktyce podstawy psychologii prowadzenia grupy i logistyki. Należy zaliczyć co najmniej trzy z nich. Luty mija pod znakiem tygodniowego przejścia zimowego. Nocleg w namiocie na śniegu? Czemu nie! W semestrze letnim na wyjazdy trzeba zagospodarować dwa weekendy oraz przerwę majową. W czasie wakacji odbywa się kończące kurs przejście letnie – wyprawa w dzikie góry Europy. „Po roku będziesz się śmiać ze swoich pierwszych nieporadnych wysiłków, żeby rozpalić ognisko w deszczu i z wody, co się wylała z kociołka nie wiadomo dlaczego” – czytamy na stronie klubu. Zrobisz „panoramę”, będziesz „buraczył po krzakach”, wchodził do jaru i „łoił”. Klub posiada upoważnienie Wojewody Mazowieckiego do prowadzenia szkoleń dla przewodników beskidzkich klasy trzeciej. Po zdaniu wszystkich egzaminów, czeka czerwony polar i blacha przewodnika SKG. Otrzymanie atrybutów przewodnika uprawnia do prowadzenia niekomercyjnych wyjazdów pod szyldem SKG. Po kursie można podejść do egzaminu państwowego. Osoba, która pomyślnie go zda, zostanie przewodnikiem państwowym - to już możliwość prowadzenia wyjazdów komercyjnych. Dlaczego warto? - To był naprawdę świetny rok. Szkoda tylko, że już się nie powtórzy – przyznaje jeden z uczestników. Inni jeszcze mogą taki przeżyć. Swoich sił na kursie warto spróbować choćby dla przyjaźni, atmosfery i umiejętności. Umiejętności, które przydadzą się również w życiu zawodowym (jak np. zarządzanie grupą i współdziałanie w niej, odporność na zmęczenie i stres). Z klubem można uciec od cywilizacji, przenieść się w czasie (kto dziś gotuje herbatę na ognisku?). Kurs pozwala nabyć praktyczne przygotowanie, które pozwoli zrealizować nawet najambitniejsze cele podróżnicze. To na kursie zgłębisz tajniki filozofii: „przygodo, hej”, kiedy coś pójdzie nie tak. „Nauczysz się kochać góry za to, że są, że potrafią być trudne i męczące, ale zawsze pozostają piękne. Docenisz uroki błądzenia pod majowym gwieździstym niebem i kosodrzewinę i cerkiewkę przycupniętą gdzieś w Beskidzie” - zapewnia SKG. Jak się zapisać? Kurs startuje w październiku. Najlepiej pojawić się na jednym ze spotkań informacyjnych, które odbędą się w środy o 18:30, kolejno: 8 i 15 października 2014. Miejsce spotkań: Instytut Archeologii, sala 211, Krakowskie Przedmieście 26/28, Warszawa. Szykuj kompas! Więcej informacji: www.skg.uw.edu.pl
Zaszalejcie zimą Czytelnik Travelera to doświadczony, szukający przygód Podróżnik. Albo ktoś, kto dopiero planuje bliskie i dalekie wyprawy. Koniecznie człowiek z wyobraźnią i odwagą, żeby realizować niestandardowe marzenia wyjazdowe. Właśnie dla takich osób tworzymy to pismo. Okazuje się też, że przysłowie „cudze chwalicie, swego nie znacie” nie jest prawdziwe w odniesieniu do Was, bo najlepiej sprzedanym wydaniem w roku 2013 było to z… Polską na okładce! Liczę, że spodoba się Wam również Traveler w szalonym wydaniu zimowym. Tym razem przygotowaliśmy pomysły na niebanalne wyjazdy narciarskie (naprawdę można oddać się białemu szaleństwu w Turcji), radzimy, jak zbudować igloo (cenna umiejętność i świetna zabawa dla całej rodziny), gdzie upolować zorzę polarną (a warto, bo to jeden z najpiękniejszych widoków na Ziemi!) i jak po tym wszystkim skutecznie się rozgrzać :-) Bo zima potrafi być naprawdę zachwycająca. I to właśnie o tej porze roku są święta Bożego Narodzenia, a więc także – życzenia i prezenty. Życzę Wam zatem zapału do planowania kolejnych wyjazdów, wielu przyjaciół, z którymi będziecie dzielić doświadczenia, i zdrowia, żebyście dali radę dotrzeć tam, gdzie Was oczy poniosą. A w prezencie – 32-stronicowy dodatek specjalny Family, o tym jak podróżować z dziećmi. No to w drogę!
SPIS TREŚCI FOTOREPORTAŻ Tuaregowie, władcy Sahary PLANETA TRAVELERA Wieści ze świata Kierunek kultura PODRÓŻUJ Z GŁOWĄ Tanie podróżowanie: Alaska, czyli przystanek natura Patent Travelera: Lataj taniej w klasie biznes Poznaj to miejsce: Żegiestów i Dufftown ETYKA PODRÓŻNIKA: Kłopotliwe słowo Murzyn LUDZIE W DRODZE: Andrzej Bargiel zjeżdża z Sziszapangmy ZIMA ZACHWYCA: Laponia Taniec z gwiazdami Turcja: Zupełnie inna bajka Chile: Ostra jazda Kirgistan off-piste: Dziewicze stoki Azji Centralnej PODRÓŻ ŻYCIA: Zambia Szymona Hołowni W 48 GODZIN: Monachium przed Gwiazdką PLEBISCYT 7 NOWYCH CUDÓW POLSKI: Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi POLSKA MAGICZNA: Koniaków i Istebna Pochód dobra i zła BIEGUN ADRENALINY: Kompas Warto spróbować: Biegiem przez Kopalnię Soli w Bochni Test Travelera: Jak się rozgrzać zimową porą Przerwa techniczna: Raport specjalny - Prawdziwe życie Pi, czyli dramat na środku oceanu Podróż w czasie: Finlandia sprzed 100 lat Świat na patelni: Smaki – niespodzianki Blondynka w podróży: Beata Pawlikowska o mądrości ludzi lasu FAMILY: Zimowe podróże małe i duże Narty dla brzdąca: Nauka jazdy dla najmłodszych Jeśli nie narty, to co?: 7 pomysłów na ferie Carskie safari: Białowieża w śniegu Na tropie baśni: Śladami braci Grimm Zostań tubylcem: Jak zbudować igloo Prezenty dla podróżników w każdym wieku 10 naj: Zwierzaki, które nie boją się zimy Akademia fotografii Najlepsze zdjęcia czytelników Kalendarz na grudzień
49. Kurs Przewodników Górskich SKPB Warszawa
Mówią, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie, jednak według SKPB najlepszym miejscem jest kurs przewodnicki.
Jeśli chcesz odkryć góry, a przy tym świetnie się bawić w środku nocy i w środku lasu, zapisz się na Kurs Przewodników Górskich – start 9 października 2012 o godz. 18.30 w Sali 306 w Gmachu Głównym Politechniki Warszawskiej. Kurs, organizowany po raz 49. przez Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Warszawie, jest skierowany nie tylko do studentów, ale i licealistów (min. 17 lat) czy absolwentów. Wiek nie ma znaczenia – liczą się zamiłowanie do gór, a w szczególności Beskidów Wschodnich, a także kondycja umożliwiająca udział w intensywnym szkoleniu. Wszelkie wątpliwości powinny rozwiać odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania. Szkolenie składa się z dwu części: teoretycznej oraz praktycznej. Pierwsza z nich obejmuje cykl cotygodniowych spotkań: wykładów przybliżających historię i kulturę wschodnich Beskidów oraz warsztatów z topografii czy pierwszej pomocy. Część praktyczna zakłada liczne weekendowe wycieczki w góry oraz z trzy dłuższe wyjazdy: przejścia zimowe, wiosenne i letnie. Podczas wycieczek uczestnicy uczą się chodzenia poza szlakiem, pokonywania trudności terenowych, radzenia sobie w każdych warunkach pogodowych, gotowania na ognisku, a przede wszystkim współpracy z mapą i kompasem. Absolwenci kursu stają się pełnoprawnymi członkami SKPB – organizacji, która jako jedna z pierwszych „udostępniła” turystom Bieszczady. Mogą prowadzić niekomercyjne wyjazdy w góry pod szyldem SKPB oraz ubiegać się o uprawnienia zawodowe przewodnika beskidzkiego kl. III. Przede wszystkim jednak przyszli przewodnicy mają szansę poznać niesamowitych ludzi, którym pokażą piękno gór i uroki wędrowania z plecakiem. Informacje o zapisach oraz masę szczegółów można znaleźć na stronie www.kurs.skpb.waw.pl oraz wkrótce na www.facebook.com/SKPBkurs.
Już w grudniu rusza 4. edycja kursów lawinowych Polskiego Stowarzyszenia Freeskiingu i TOPR.
Góry przyciągają w zimie entuzjastów różnego rodzaju sportów - narciarzy, snowboardzistów, wspinaczy czy po prostu turystów pieszych. Każda z tych osób może stać się świadkiem lub uczestnikiem wypadku lawinowego. Jak mówi Jan Krzysztof, Naczelnik TOPR, świadomość zagrożeń jest wśród osób wybierających się zimą w góry bardzo słaba - Oczywiście stan ten pomału ulega zmianie, ale pokutują nadal przyzwyczajenia i schematy, które mocno odbiegają od tego co dzisiaj wiemy na temat zagrożenia lawinowego. Fot. Tomek Gola Właśnie dlatego od 4 lat Polskie Stowarzyszenie Freeskiingu i TOPR prowadzą akcję mającą na celu zwiększenie świadomości i popularyzację wiedzy na temat lawin wśród osób wybierających się zimą w góry. Przez lata zainteresowanie problematyką lawin było ograniczone do wąskich grup takich jak ratownicy, instruktorzy i alpiniści. Działo się tak ze względu na utrudniony dostęp do szkoleń lawinowych i odpowiedniego sprzętu. Wraz z rosnącą popularnością jazdy poza trasami na nartach i snowboardzie coraz więcej osób zaczęło interesować się tym tematem. Postanowiliśmy wyjść naprzeciw ich oczekiwaniom organizując kursy dostosowane do ich potrzeb i możliwości. - tłumaczy Andrzej Lesiewski, Prezes Polskiego Stowarzyszenia Freeskiingu. W tym sezonie temat bezpieczeństwa w górach wraz z PSF i TOPR promował będzie PZU. Jak mówi Grzegorz Krawczyk, Koordynator Marketingu PZU - Staramy się sprostać wyzwaniom firmy odpowiedzialnej społecznie i bardzo mocno angażujemy się w programy, które wpływają na szeroko rozumiane bezpieczeństwo. Kursy lawinowe, dostępne dla każdego kto zimą chce bezpiecznie poruszać się po górach, doskonale wpisują się w nurt naszej działalności społecznej. Fakt, że realizowane są przez TOPR, jest gwarantem najwyższej ich jakości. PZU od wielu lat wspiera Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe i jesteśmy przekonani, że z takim partnerem udaje się nam realnie poprawiać bezpieczeństwo w polskich górach. W sezonie 2011/2012 w Tatrach odbędzie się 10. szkoleń przeznaczonych dla kilkunastoosobowych grup. Zarówno szkolenia na poziomie podstawowym w Schronisku Murowaniec jak i kurs zaawansowany w słowackiej Chacie pri Zelenom plese poprowadzą doświadczeni ratownicy. W ciągu trzech dni uczestnicy zdobędą podstawową wiedzę z zakresu oceny ryzyka na podstawie informacji o stopniu zagrożenia lawinowego, planowania wyjścia i wyboru drogi, obserwacji terenu czy odczytywania sygnałów świadczących o zagrożeniu. Zajęcia praktyczne obejmą kwestię pomocy partnerskiej, obsługi sprzętu lawinowego (detektor, łopatka, sonda, plecak ABS) i wszelkich działań jakie należy podjąć po zejściu lawiny. Kolejny rok z rzędu akcję wsparły firmy The North Face, Armada Skis & Outerwear, Nikon Sport Optics i Pieps. Wszelkie informacje na temat terminów, programu i cen kursów znaleźć można na stronach: www.kursylawinowe.pl i www.facebook.com/lawiny.
Kursy lawinowe - never stop exploring safely
Dla młodych narciarzy i snowboardzistów uprawiających freeride góry są najpiękniejszym i najlepszym placem zabaw. Jednakże odkrywanie nowych, nieprzetartych jeszcze szlaków wiąże się z wieloma niebezpieczeństwami, z których największym są lawiny.
NEVER STOP EXPLORING SAFELY – to hasło, które przyświeca trzeciej już edycji cyklu niekomercyjnych Kursów Lawinowych organizowanych przez Polskie Stowarzyszenie Freeskiingu i TOPR. W ramach szkoleń prowadzonych przez doświadczonych ratowników, omawiane są podstawowe zasady bezpiecznego poruszania się w górach i ratownictwa lawinowego. Uwaga uczestników zwracana jest przede wszystkim na odpowiednie planowanie wypraw i zjazdów, sposoby unikania zagrożeń oraz konieczność posiadania odpowiedniego sprzętu. Specjalnie przygotowane pozorowane akcje poszukiwania zasypanych są niezastąpioną okazją do treningu praktycznego. Jak powiedział Andrzej Lesiewski, prezes Polskiego Stowarzyszenia Freeskiingu: „Organizując pierwszy Kurs trzy lata temu wyszliśmy naprzeciw oczekiwaniom młodego pokolenia narciarzy, którzy zdawali sobie sprawę z zagrożeń występujących zimą w górach, chcieli zdobyć potrzebną wiedzę i umiejętności, ale oferta cenowa innych szkoleń skutecznie im to uniemożliwiała. Dzięki współpracy z TOPR i naszymi partnerami byliśmy w stanie przygotować cykl szkoleń na różnym poziomie i możemy skutecznie promować bezpieczeństwo w górach.” Wszystkie kursy rozpoczynają się w piątki wieczorem i trwają do niedzielnego popołudnia. Koszt weekendowego szkolenia na poziomie podstawowym wynosi tylko 290 zł (dwa noclegi, szkolenie, wypożyczenie kompletu sprzętu lawinowego). W związku z dużym zainteresowaniem uczestników poprzednich edycji, w tym sezonie organizowane będą także szkolenia na poziomie zaawansowanym. Bazą Kursu będą – w zależności od wybranego terminu – Schronisko Murowaniec na Hali Gąsienicowej lub schronisko w Dolinie Chochołowskiej. Już teraz można wysyłać swoje zgłoszenia - specjalny formularz i wszelkie informacje na temat Kursów znaleźć można na nowo otwartej stronie www.kursylawinowe.pl. Bieżące wiadomości, zdjęcia i filmy, pojawiały się będą także na profilu www.facebook.com/lawiny. Partnerami akcji są firmy: The North Face, Armada Skis, Pieps, Ortovox oraz ABS.
Dnia 24 sierpnia rozpoczęła się czwarta edycja Konkursu Fotograficznego Dilmah. Tegoroczny zwycięzca wyjedzie na dwutygodniową podróż na Sri Lankę (dawny Cejlon) - wyspę słynącą z nadzwyczajnej herbaty oraz malowniczych widoków.
Konkurs Fotograficzny Dilmah 2010 rozgrywany jest w kategorii Portret. Tym razem nasz konkurs zadedykowaliśmy jednej z najwspanialszych portrecistek w historii fotografii, Julii Margaret Cameron, która na Cejlonie spędziła ważną część swojego artystycznego życia. To, czy Wasze konkursowe portrety utrzymane będą w jej XIX wiecznym, miękkim stylu, czy też wykonacie je według własnego uznania - zależy od Was. - wyjaśnia i zachęca do udziału w konkursie jego organizator, Piotr Witomski - Dyrektor ds. Marketingu i Rozwoju w Gourmet Foods. Okakura Kakuzo napisał kiedyś, że herbata jest dziełem sztuki i tylko ręka mistrza może wydobyć jej najszlachetniejsze właściwości. Podobnie jest z portretami Cameron - wydobywają z ludzkich twarzy to, co jest w nich najpiękniejsze. Warto o tym pamiętać, naciskając migawkę… – dodaje Piotr Witomski. Aby wziąć udział w 4. Konkursie Fotograficznym Dilmah należy wejść na stronę www.dniherbaty.pl/konkurs i pozostawić tam swoje autorskie portrety. Do tego, że warto wziąć udział w konkursie przekonują także wyjątkowe nagrody – możliwość udziału w dwutygodniowej, herbacianej wyprawie Dilmah na Cejlon, profesjonalne tablety Wacom, akcesoria fotograficzne Lowepro oraz kursy fotografii w prestiżowej Akademii Fotografii. Termin przesyłania prac upływa 31 października br. Na oficjalnej stronie 4. Konkursu Fotograficznego Dilmah, pod adresem www.dniherbaty.pl/konkurs, wszyscy zainteresowani znajdą nie tylko ważne informacje dotyczące m.in. nagród, formularz zgłoszeniowy oraz regulamin, ale także galerie zdjęć laureatów poprzednich edycji, a nawet poradnik fotografowania przygotowany we współpracy z magazynem Fotopolis.pl. 4. Konkurs Fotograficzny Dilmah odbywa się w ramach ogólnopolskich Dni Herbaty organizowanych już po raz czwarty przez cejlońską markę Dilmah. Więcej informacji na temat Dni Herbaty już wkrótce na www.klub.dilmah.pl
Czat z jurorem konkursu foto National Geographic
19 sierpnia odbył się czat z Wojtkiem Franusem, szefem działu graficznego National Geographic Polska, jurorem 6. edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic. Poniżej prezentujemy najciekawsze pytania i odpowiedzi.
~ptysiorek: Czy NG jest otwarty na współpracę z fotografami nieznanymi? Wojciech Franus: Naturalnie. Większość fotografów współpracujących obecnie z NG to byli kiedyś fotografowie nieznani. Wojciech Franus: Albo sami przyszli do redakcji ze swoimi zdjęciami, albo ich znaleźliśmy przeglądając np. galerie internetowe. Misia_haribowiec: Na co Pan zwraca największą uwagę co do zdjęć konkursowych ? Wojciech Franus: Wszystko, na treść i formę. Wojciech Franus: Umiejętności, warsztat, technika, rzetelność, artyzm. ~ptysiorek: Jak duże jest zainteresowanie konkursem? Czy może Pan zdradzić, ile prac napłynęło? Wojciech Franus: Zainteresowanie jest duże. Zdradzić nie mogę, bo nie wiem dokładnie. Dziesiątki tysięcy zdjęć. ~balbina: Czy z laureatami konkursu NG utrzymuje kontakt? Czy proponuje im jakiś rodzaj współpracy? Wojciech Franus: Zasadniczo tak. Wojciech Franus: Kilku laureatów publikowało w NG. uma123: Zdjęcia National Geographic: ile jest w nich obróbki? Czy zdarza się, że pojawia się na łamach czasopisma się zdjęcie zupełnie nieprzerobione przez programy do obróbki? Wojciech Franus: W fotografii cyfrowej jest to niemożliwe. Fotografowie NG fotografują w RAWach, a RAWy bez obróbki nie mają żadnego waloru fotograficznego. ~zxzx: Co by Pan polecił młodym początkującym ludziom, od czego powinni zacząć, na co zwrócić uwagę, chcąc uczyć się sztuki dobrych zdjęć? Wojciech Franus: Poleciłbym przeczytanie instrukcji obsługi aparatu. Wojciech Franus: Potem radzę dobrze nauczyć się ustawiania ostrości, a następnie prawidłowego naświetlenia kliszy / czujnika. Wojciech Franus: I oglądać dużo zdjęć w dobrych magazynach i albumach. ~tajemnica: A jaki aparat dla początkujących? Wojciech Franus: Tania, prosta, ale lustrzanka ~jaru: Czyli poleca Pan fotografowanie w formacie RAW i naukę obróbki zdjęć? Wojciech Franus: Tak, gorąco. karamba271: Czy może mi Pan doradzić jakiś dobry program do zdjęć? Wojciech Franus: Ja używam Adobe Lightroom, Photoshop, ale słyszałem dużo dobrego o Aperture. ~ola142: Czy jako organizatorzy nie obawiają się Państwo, że w pewnym sensie konkurs NG to konkurs z obsługi Photoshopa (pomijam kwestie montażu)? Selektywne poprawianie fragmentów zdjęcia (np. ekspozycja, podkreślenie oczu modela, maski, kontrast i wiele innych) sprawia, że dobre zdjęcia, ale nieobrobione (np. z powodu braku umiejętności obsługi programów graficznych) mogą umknąć w tłumie... Wojciech Franus: Photoshop nie jest jedynym programem. To po pierwsze. Wojciech Franus: A po drugie, umiejętności pracy z plikami cyfrowymi to obecnie część pracy fotografa. Jimmy_: Czy zdjęcie, które wyjdzie z aparatu nie poprawne technicznie, zły kadr, ostrość etc. z niego już nic nie można uratować? Więc na początku trzeba się nauczyć robić dobre zdjęcia z aparatu. Wojciech Franus: Tak, to jest najważniejsze. Nie można uratować, jeżeli zdjęcie jest nieostre. Inne błędy w dużej mierze są do poprawienia. ~balbina: Jakich światowych fotografów Pan sobie ceni? (Poza tym, że dobrych) Wojciech Franus: Portrety Richarda Avedon, fotoreportaż: Salgado Pełny zapis czatu można zobaczyć tutaj
Windsurfing to balansowanie na krawędzi dwóch żywiołów – wiatru i wody. Choć brzmi to groźnie, podstawy można opanować nawet w 3-4 dni
Kiedy uda nam się wejść w tzw. ślizg, wpinamy się na bom i suniemy po wodzie, czując wiatr we włosach i siłę morskiego żywiołu – wtedy właśnie zaczyna się prawdziwa frajda. Trapez z założonymi na stałe linkami pozwala wybrać i dociążyć żagiel masą ciała, bez potrzeby nadwerężania rąk. Jeżeli ktoś poważnie myśli o desce z żaglem, powinien zainwestować we własny sprzęt. Po pierwsze, daje to możliwość częstych treningów na ekwipunku, który należy tylko do nas, co zwiększa bezpieczeństwo i komfort nauki. Po drugie, za wypożyczenie sprzętu na ogół płaci się sporo, a więc na dłuższą metę jest to nieopłacalne. Jeżeli jednak na początek chcemy tylko spróbować, czy windsurfing nam odpowiada, lepiej sprzęt wypożyczyć. Kolejny etap to wybór dobrej szkoły oraz miejsca nauki. Ceny szkolenia na rodzimym wybrzeżu wahają się od 500 do 1 000 zł w zależności od liczby godzin. Zajęcia trwają zazwyczaj tydzień lub 10 dni, ale nawet w weekend można spróbować swych sił na desce. Znakomitym, wręcz wymarzonym miejscem do praktyki windsurfingu (dla początkujących i zaawansowanych) jest Zatoka Pucka. Akwen jest płytki, co zapewnia stały grunt pod nogami, a panujący nad zatoką mikroklimat stwarza idealne warunki do uprawiania tej dyscypliny sportu. – Dowiedzieliśmy się, że świetnym miejscem do nauki windsurfingu jest szkoła Deski na kempingu Solar w Chałupach. Spakowaliśmy sprzęt i ubrania do naszego Alfa Romeo 159, i w drogę. – To fantastyczne, ale zaledwie kilka godzin jazdy samochodem dzieliło nas od przygody – opowiada Małgosia Antoniewicz. – A tam – rewelacja. Na kempingu pełny luz: ludzie na sportowo, w klapkach i okularach słonecznych. Atmosfera świetnej zabawy. Zanim zaczęliśmy pływać, nasz instruktor Bartek zrobił krótki wstęp teoretyczny, co ułatwiło nam pierwsze kroki w praktyce – wspomina Małgorzata. Instruktorzy Deski to zapaleni wind-surferzy i z radością przekazują swoje pasje zainteresowanym kursantom. A wszystko odbywa się w atmosferze zabawy, swobody i przyjaźni. Co ważne, baza noclegowa znajduje się kilka metrów od wody. Przy dobrej koordynacji ruchowej i sporej dozie samozaparcia opanowanie sztuki windsurfingu jest kwestią kilku intensywnych dni ćwiczeń. Podobnie jak w innych dyscyplinach, w tej również ważna jest rozgrzewka, najlepiej 10-minutowa przed każdym wejściem do wody. – Bartek przekonywał, że do uprawiania windsurfingu nie trzeba być świetnym pływakiem (nie są wymagane ani karta pływacka, ani też uprawnienia żeglarskie). Pod nogami ma się dużą deskę, która nie tonie, więc nawet w razie upadku można utrzymać się na powierzchni. Dodatkowo każdy kursant ma obowiązek noszenia kamizelki ratunkowej i gwizdka, którym w razie potrzeby sygnalizuje się potrzebę pomocy – wyjaśnia Małgosia. O windsurfingu krąży wiele mitów, niektórzy uważają, na przykład, że to dyscyplina ryzykowna i trudna. Nie figuruje jednak na liście niebezpiecznych sportów National Sporting Goods Association. Zarówno ryzyko, jak i stopień trudności można zminimalizować, dobierając sprzęt odpowiedni do umiejętności. Natomiast jedno jest pewne, windsurfing to relaks i wielka frajda. Początki windsurfingu sięgają lat 60. ubiegłego wieku. Jego prekursorami byli dwaj przyjaciele – Hoyle Schweitzer i Jim Drake z południowej Kalifornii, którzy wpadli na pomysł połączenia surfingu i żeglarstwa. Pierwsza opatentowana przez nich deska nazywała się windsurfer. W tym samym czasie z deską windsurfingową eksperymentował także S. Human Derby z Pensylwanii. Przez lata toczył ze Schweitzerem i Drake’em prawdziwą wojnę o prawa do patentu, która kosztowała go grube miliony. Potem obie strony podjęły zgodną współpracę. - Kurs windsurfingowy „Szkoła Deski”. Cena 250 zł (2–dniowe) lub 600 zł (7–dniowe). Możliwość pełnego wyżywienia. Cena wypożyczenia pakietu szkoleniowego 30 zł (1 godz.), 120 zł (dzień lub 5 godz.) albo 480 zł (tydzień). Lekcje indywidualne 50 zł – 350 zł (1/10 godz.); tel. (022) 841 49 34, www.deski.org. - Kamping Solar „Chałupy IV”. Wypożyczenie czteroosobowej przyczepy 150 zł (doba), namiotu 35 zł (2 os./doba); www.solar-windsurfing.pl