To będzie najdłuższa kolej linowa w Polsce. Krynica-Zdrój buduje 4,5-kilometrową rekordzistkę, która zawiezie na sam szczyt
To jedna z najbardziej wyczekiwanych inwestycji turystycznych w powojennej historii Beskidów. Po niemal sześciu dekadach planowania, Krynica-Zdrój przygotowuje się do uruchomienia gigantycznego systemu kolei gondolowej. Projekt ma połączyć centrum miasta z masywem Jaworzyny Krynickiej i stworzy najdłuższą trasę linową w Polsce, liczącą ponad 4,5 kilometra. Otwarcie już niedługo.
W ostatnich latach głośno było o otwarciu kolei nad zaporą w Solinie. Ta jednak mierzy „jedynie” 1,5 kilometra, a teraz koronę lidera – i to niekwestionowaną – zamierza przywdziać małopolska Krynica-Zdrój. Nowa inwestycja ma przyciągnąć turystów, ale także przeprowadzić rewolucję komunikacyjną – pozwoli przemieścić się z Hali Lodowej w centrum miasta na szczyt góry bez konieczności wsiadania w samochód. Inżynieryjny zryw po 60 latach Historia tego projektu sięga lat 60. XX wieku, jednak przez dekady brakowało funduszy i kluczowych pozwoleń. Dopiero rok 1997 przyniósł budowę pierwszego etapu – znanej wszystkim kolei z Czarnego Potoku na Jaworzynę Krynicką. Brakującym ogniwem pozostawał odcinek łączący centrum Krynicy z dolną stacją obecnej gondoli. Dziś inwestycja wartą około 50 mln złotych, realizowana przez Polskie Koleje Linowe (PKL), wchodzi w fazę finalną. Projekt posiada już niezbędne decyzje środowiskowe i geologiczne, a prace budowlane mają ruszyć jeszcze w te wakacje. – 7 stycznia nadałem klauzulę ostateczności decyzji środowiskowej dla projektu kolei gondolowej, która połączy centrum Krynicy-Zdroju z Czarnym Potokiem. To inwestycja, która realnie zmieni komunikację i atrakcyjność miasta – podkreśla w mediach społecznościowych Piotr Ryba, Burmistrz Krynicy-Zdroju. Ponad 4,5 km w powietrzu. Jak to będzie działać? Nowy system będzie składał się z dwóch połączonych odcinków: Odcinek I (nowy) – prowadzący z centrum Krynicy-Zdroju, przez malowniczą Górę Krzyżową, aż do Czarnego Potoku. Jego długość przekroczy 2 kilometry. Odcinek II (już istniejący) – prowadzący z Czarnego Potoku na szczyt Jaworzyny Krynickiej (2,2 kilometra). Łącznie turyści pokonają ponad około 4,5 kilometra, co uczyni ten kompleks najdłuższą górską koleją linową w kraju. Dla porównania, popularna kolej na Kasprowy Wierch (również dzielona na dwa odcinki) mierzy łącznie ok. 4,2 km. Nowa kolej linowa odciąży wąską drogę do doliny Zakończenie prac planowane jest na sezon 2027. Inwestycja ma na celu odciążenie wąskiej drogi prowadzącej do doliny Czarnego Potoku, która w sezonie zimowym regularnie paraliżowana jest przez korki. Dzięki gondoli, narciarze i kuracjusze zostawią auta na parkingach w centrum lub przyjadą pociągiem, wsiadając do wagonika niemal bezpośrednio po wyjściu z kwatery. Czy wiesz, że… Jaworzyna Krynicka (1114 m n.p.m.) jest najwyższym szczytem wschodniej części Beskidu Sądeckiego? Dzięki specyficznemu mikroklimatowi, pokrywa śnieżna utrzymuje się tu często przez około 150 dni w roku, co czyni nową kolej kluczowym elementem infrastruktury narciarskiej w tej części Europy. Źródło: portalsamorządowy.pl Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Nowa atrakcja w Krynicy-Zdroju. Beskidy z zupełnie nowej perspektywy
Już wkrótce zimowi kuracjusze zyskają możliwość podziwiania panoramy Beskidów z zupełnie nowej perspektywy. Stanie się to za sprawą wieży widokowej na Górze Parkowej, która oficjalnie zostanie otwarta 10 stycznia.
Krynica-Zdrój od lat uchodzi za jedno z najpopularniejszych polskich uzdrowisk. Tamtejsze stoki narciarskie, takie jak Słotwiny czy Jaworzyna, w sezonie zimowym przyciągają rzesze entuzjastów sportów śnieżnych. W 2019 roku swoją premierę miała drewniana trasa widokowa prowadząca przez korony drzew, ulokowana na jednej z krynickich gór. Atrakcja szybko stała się ważnym turystycznym magnesem regionu, goszcząc tłumy odwiedzających zarówno latem, jak i zimą. Krynica chce teraz powtórzyć ten sukces, budując kolejny spektakularny punkt widokowy w mieście Nikifora. Widok z 36 metrów Na szczycie wieży widokowej na Górze Parkowej powstał taras widokowy, umożliwiający podziwianie panoramy Beskidów ze wszystkich stron. Aby spojrzeć na góry z zupełnie nowej perspektywy, turyści będą musieli wspiąć się na wysokość 36 metrów. Będzie to możliwe na dwa sposoby: zewnętrzną klatką schodową, z której wraz z każdym kolejnym stopniem zmieniać się będzie oglądany krajobraz, lub specjalną windą, umożliwiającą dotarcie na taras osobom z niepełnosprawnościami ruchowymi. Taras widokowy zapewni również dodatkowe emocje osobom poszukującym mocniejszych wrażeń. Fragment podestu wykonany ze szkła pozwoli jeszcze wyraźniej odczuć wysokość, na której znajduje się nowa atrakcja Krynicy. Wielka premiera Otwarcie nowej wieży widokowej zbiega się z obchodami 90-lecia istnienia kompleksu rekreacyjnego zlokalizowanego na szczycie wzgórza. Huczne otwarcie nowej atrakcji podzielono więc na dwa etapy. Pierwsze, premierowe zwiedzanie zaplanowano na 10 stycznia. Polskie Koleje Linowe, będące głównym inwestorem wieży, zapowiadają ten dzień następująco: „Pierwsi turyści będą mogli wejść na wieżę i zobaczyć panoramę Krynicy oraz okolicznych gór z zupełnie nowej perspektywy. Wieża będzie czynna codziennie w godzinach pracy kolei. Zamknięcie nastąpi na pół godziny przed ostatnim kursem wagonu”. Prawdziwe świętowanie rozpocznie się jednak tydzień później. 17 stycznia zaplanowano dzień pełen atrakcji związanych z otwarciem nowej dumy górskiego uzdrowiska. W programie znalazły się m.in. efektowne pokazy fireshow, koncerty utworów Jana Kiepury i Márthy Eggerth, a także pokaz laserów i fajerwerków. O ile nawiązania do najsłynniejszego krynickiego kuracjusza są w pełni zrozumiałe, o tyle wątpliwości może budzić wykorzystanie pirotechniki, która – jak powszechnie wiadomo – zakłóca spokój zwierząt, a w skrajnych przypadkach może prowadzić nawet do ich śmierci. Góra Parkowa – atrakcja Krynicy-Zdroju Nowa wieża widokowa powstała na Górze Parkowej w Krynicy-Zdroju. Szczyt ten już od lat należy do największych atrakcji tego małopolskiego miasta. Na wzgórze można dostać się koleją linowo-terenową, będącą najstarszym tego typu środkiem transportu w Polsce. Wagoniki wspinają się po zboczu góry nieprzerwanie od 1937 roku. Na szczycie znajduje się również m.in. Polana Muzyki i Światła, gdzie ustawiono kwietne rzeźby przedstawiające różne instrumenty muzyczne. Źródło: Gazeta Krakowska Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Krynica-Zdrój działa jak najlepsze spa dla duszy. To perełka Małopolski
Dwa dni w Krynicy-Zdroju wystarczą, by poczuć jej kojącą moc. Górskie powietrze, malownicze widoki i lokalne atrakcje działają jak balsam dla zmysłów. To miejsce, do którego chce się wracać.
W tym artykule: Krynica-Zdrój i Muszyna w jeden dzień. Pomysł na aktywną wycieczkę Ścieżka w koronach drzew. Co zobaczymy po drodze? Relaks w sercu uzdrowiska Uwielbiam wiosnę w górach. Przyroda budzi się do życia, zielenią się wzgórza, wszystko dookoła kwitnie i pachnie. To idealny czas na piesze wędrówki, a w Krynicy-Zdroju nie brakuje oznakowanych szlaków. Ze znajomymi wybieramy więc trasę średniej trudności startującą z dolnej stacji wyciągu Słotwiny Arena pod Jaworzynę (ok. 2 km), skąd w kilka minut wjeżdżamy kolejką gondolową na szczyt. Na prawo od górnej stacji kolejki zaczyna się szlak prowadzący przez leśną drogę, małą widokową polankę pod szczytem Wielkiej Bukowej i rezerwat Żebracze. Idąc zwężającą się, zarośniętą ścieżką, mam wrażenie, że przeniosłam się do baśniowej krainy. Słońce przedziera się przez ponadstuletnie buki, a powietrze pachnie ziemią. Wreszcie docieramy do położonej na rozległej polanie Bacówki nad Wierchomlą, gdzie znajduje się schronisko PTTK. Po chwili odpoczynku ruszamy dalej niebieskim szlakiem do Szczawnika (ok. 7 km), gdzie już czeka bus, który przewiezie nas do Muszyny na spływ Popradem. Krynica-Zdrój i Muszyna w jeden dzień. Pomysł na aktywną wycieczkę Muszyna jest uzdrowiskiem z ponad 700-letnią historią położonym w dolinie Popradu. Nie mamy aż tyle czasu, żeby zwiedzić całe miasteczko, więc nasz wybór pada na Ogrody Sensoryczne. Podzielone na osiem stref wypełnione są kolorami i zapachami, różnorodnymi roślinami i drzewkami owocowymi. Ponoć to szczególne miejsce dla nowożeńców, którzy mogą zasadzić tu swoje drzewko miłości na szczęście. Ciekawym miejscem są przynależące do kompleksu Ogrody Baśni i Legend, gdzie można zajrzeć do chaty młynarza, mieszczki czy czarownicy. Przechadzamy się alejkami, mijamy stawy, altanki i posągi. Tutaj naprawdę można się zrelaksować i stracić poczucie czasu. A przecież czeka nas spływ pontonem! Dzielimy się więc na dwie grupy i od razu włącza nam się tryb rywalizacji. Czujemy się niczym poszukiwacze przygód, wchodząc do 7-osobowych pontonów raftingowych. Niektórzy z nas co prawda w życiu nie mieli w ręku wiosła, koordynacja momentami pozostawia wiele do życzenia, ale i tak bawimy się świetnie. Rzeka, wijąca się w malowniczych dolinach Muszyny i Żegiestowa, z reguły jest spokojna, ale zdarzają się odcinki, gdzie można poczuć lekki przypływ adrenaliny. Szczególnie gdy ponton natrafia na podwodne kamienie. Ale i z tym radzimy sobie bez problemu. W doskonałych nastrojach, za to piekielnie głodni, wracamy do Krynicy, gdzie na koniec dnia czeka nas uczta w karczmie Cichy Kącik słynącej z regionalnych, smacznych domowych dań. Ścieżka w koronach drzew. Co zobaczymy po drodze? Nową wizytówką Krynicy jest otwarta latem 2019 r. pierwsza w Polsce wieża widokowa w koronach drzew. Wznosi się na wysokość 49,5 m, co odpowiada wysokości 17. piętra wieżowca – niesamowite widoki są więc gwarantowane. Do wieży można dojść lub wjechać nowoczesnym wyciągiem krzesełkowym ze stacji Słotwiny Arena. Decyduję się na drugą opcję, wciąż czując mięśnie po wczorajszej wędrówce. Do wieży prowadzi drewniana ścieżka stopniowo wznosząca się do góry (dzięki czemu nie odczuwa się wysokości). Po drodze mija się kilkanaście interaktywnych instalacji i tablic, które opowiadają o bogactwie przyrodniczym i kulturowym Krynicy-Zdroju i okolic. Dodatkową atrakcją jest też 60-metrowa zjeżdżalnia. Zapominamy jednak o niej, gdy stajemy na szczycie wieży. Naszym achom i ochom nie ma końca. Czas jednak wracać, bo to nie finał naszego aktywnego dnia. W planach mamy wycieczkę na rowerach elektrycznych, bo w ostatnim czasie w okolicach Krynicy powstało osiem tras tematycznych, wywodzących się od nazw krynickich źródeł, o łącznej długości 125 km. Prowadzą szlakami turystycznymi, malowniczymi serpentynami, po utwardzonej nawierzchni, ale też po stromych wzniesieniach. Nie piszę się na szaloną jazdę po nierównym terenie, szczególnie że większość ekipy upiera się przy trudniejszej trasie. Zmieniam swój plan i ruszam na spacer, by lepiej poznać Krynicę-Zdrój. Relaks w sercu uzdrowiska Leżąca w Beskidzie Sądeckim tuż przy granicy ze Słowacją Krynica-Zdrój została założona w 1547 r. pod nazwą Krzenycze przez Danka z Miastka. W XVII w. odkryto tutaj lecznicze źródła mineralne. Krynica zaczęła funkcjonować jako uzdrowisko od 1858 r., kiedy zaczął tu działać Józef Dietl, prekursor polskiej balneologii. W tym czasie powstało wiele obiektów uzdrowiskowych, które można oglądać do dziś. Odwiedzam m.in. tężnię solankową. Siadam na jednej z ławek i poddaję się inhalacji w towarzystwie kilku seniorów. Jako że Krynica-Zdrój to uzdrowisko z największymi złożami wód mineralnych i leczniczych, namawiają mnie na wspólną wizytę w Pijalni Głównej przy Bulwarach Dietla. Ja jednak mam inne plany. Wybieram się do XIX-wiecznej willi Romanówka, w której jest Muzeum Nikifora ze zbiorem ponad 70 prac malarza pochodzących ze wszystkich okresów jego twórczości. Interesującym miejscem na mapie Krynicy jest też Muzeum Zabawek, które posiada ponad 3 tys. eksponatów z różnych epok i rejonów świata. Weszłam z ciekawości i zostałam dłużej, niż zamierzałam. Trafiłam akurat na właściciela i pomysłodawcę muzeum, który zabrał mnie w sentymentalną podróż w przeszłość. I przyznaję, że zatęskniłam za dzieciństwem… <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/05/shutterstock1046175202-1aeb979.jpg" width="5407" height="4006" alt="Stary dom zdrojowy przy deptaku krynickim. Niegdyś odbywały się tu rauty na cześć znanych kuracjuszy, m.in. marszałka Józefa Piłsudskiego" title="Stary dom zdrojowy przy deptaku krynickim. Niegdyś odbywały się tu rauty na cześć znanych kuracjuszy, m.in. marszałka Józefa Piłsudskiego" /> Wycieczkę po Krynicy kończę na Górze Parkowej (742 m n.p.m.). Można tu wjechać najstarszą w Polsce koleją linowo-terenową (1937 r.), co trwa raptem 3 min. Oryginalne wagoniki przetrwały próbę czasu i nadal wożą pasażerów. Tym razem jednak postanawiam o własnych siłach dostać się na szczyt. Przechodzę przez Polanę Michasiową, gdzie znajduje się źródełko Bocianówka zwane też Źródełkiem Płodności, bowiem woda z niego – jak głosi legenda – leczyła kobiety z niepłodności. Docieram do ponad 200-letniego parku Zdrojowego. Przechadzam się leśnymi alejkami, mijam stawy z łabędziami i kaczkami oraz XIX-wieczne drewniane altany. Po południu spotykam się ze znajomymi przy kultowej restauracji Hawana – ale nie na dansing. W budynku obok jest salinarium. Czyste zjonizowane powietrze w jaskini solnej leczy m.in. choroby układu oddechowego. Nie zamierzamy przepuścić takiej okazji. Wchodzimy do pomieszczania o ciepłej pomarańczowej barwie, pod nogami czując piasek. Rozsiadamy się na wygodnych fotelach, z głośników płynie relaksująca muzyka. Podczas seansu niektórzy ze znajomych ucinają sobie drzemkę. Nawet nie wiem, kiedy do nich dołączam. Źródło: National Geographic Traveler
Czarny Potok w Krynicy-Zdrój, czyli idealne miejsce na rodzinne wakacje w górach
Krynica-Zdrój to perła wśród polskich uzdrowisk. Ta malownicza miejscowość, położona w sercu wzniesień Beskidu Sądeckiego, jest pożądanym kierunkiem wakacyjnym dla osób, które chcą pooddychać krystalicznie czystym górskim powietrzem i skorzystać z szeregu turystycznych atrakcji znajdujących się w okolicy. Jeśli planujesz rodzinny wypoczynek w górach i szukasz miejsca na pobyt w Krynicy-Zdroju, koniecznie sprawdź, co w swojej wakacyjnej ofercie przygotował Hotel Czarny Potok Resort Spa & Conference.
Czarny Potok Resort Spa & Conference w Krynicy-Zdroju to miejsce, które oferuje niezapomniane wakacje w górach. Dzięki szerokiej gamie atrakcji i wyjątkowej lokalizacji u stóp Jaworzyny Krynickiej to idealna propozycja dla rodzin z dziećmi, które pragną spędzić czas w otoczeniu przyrody i korzystać z komfortowych udogodnień. Ten rodzinny resort SPA jest położony u stóp Jaworzyny Krynickiej. Hotel zachwyca swoją alpejską architekturą. Składa się z dziewięciu budynków utrzymanych w eleganckim, górskim stylu. Przez środek kompleksu przepływa górski potok, nad którym znajdują się strefy relaksu. Co jeszcze sprawia, że miejsce to cieszy się tak dużą popularnością wśród gości odwiedzających Krynicę-Zdrój? Strefa wodnych przyjemności Hotel oferuje zewnętrzny basen z podgrzewaną wodą, który jest idealnym miejscem na ochłodę w gorące letnie dni. Tuż przy basenie znajduje się sauna fińska i jacuzzi, co sprzyja dodatkowo relaksowi na zewnątrz. Dla miłośników pływania dostępna jest także rozbudowana Strefa Aqua wewnątrz obiektu. Można w niej znaleźć basen rekreacyjny z kaskadami czy biczami wodnymi, jak również brodzik dla dzieci. Dla gości poszukujących odprężenia stworzono tu także wannę solankową, a także strefę saun z jacuzzi 18+, co gwarantuje spokojny relaks. Nad przepływającym przez kompleks górskim potokiem znajdują się strefy relaksu z łóżkami z baldachimami, idealne na “leniwe” popołudnia na świeżym powietrzu. Aktywności sportowe i rekreacyjne Dla aktywnych gości hotel przygotował liczne możliwości spędzenia czasu zarówno wewnątrz budynku, jak i na świeżym powietrzu. Na terenie kompleksu znajduje się kort tenisowy, boisko wielofunkcyjne oraz największy w regionie 5 poziomowy mini golf z 35 dołkami. Wieczorami można spędzić czas w kręgielni czy grając w bilard czy ping-ponga, co jest świetną rozrywką zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci. Miłośnicy ćwiczeń i fitnessu mogą trenować w kompleksowo wyposażone strefie cardio w samym hotelu, jak i na siłowni zewnętrznej. Animacje i atrakcje dla dzieci Na terenie hotelu działa Kids Club z profesjonalną opieką animatorek. Realizowane są w nim animacje i zajęcia dla dzieci, w tym m.in. teatrzyk, zajęcia plastyczne, ruchowe, edukacyjno-rozrywkowe, muzyczno-taneczne czy seanse bajkowe. Hotel organizuje mnóstwo zajęć, w tym Akademię Sportową, w której dzieci mogą rozwijać swoje umiejętności pod okiem profesjonalistów. Dla “starszaków” obiekt przygotował ponadto Gaming Room z VR. Latem na terenie hotelu organizowane jest letnie kino plenerowe, które zapewnia wieczorną rozrywkę dla całej rodziny. Wakacje marzeń w górach Z okazji nadchodzącego sezonu wakacyjnego Czarny Potok przygotował kompleksową ofertę, która z pewnością zadowoli szczególnie rodziny z dziećmi. Oferta "Rodzinne Wakacje w Górach 2024" uwzględnia zakwaterowanie w komfortowych pokojach, wyżywienie, dostęp do wszystkich atrakcji hotelowych oraz specjalne animacje dla dzieci w ramach Letniej Akademii w Kids Clubie czy zajęć z animatorami sportowymi. Na miejscu dostępne są także usługi concierge, dzięki którym można wartościowo zaplanować czas spędzony w samym hotelu, jak i w jego okolicy. Czarny Potok oferuje w ramach swojej wakacyjnej oferty pobyt niczym na wyjeździe all inclusive z atrakcjami w cenie pobytu bez żadnych dopłat dla gości. To okazja, aby spędzić wakacje w otoczeniu pięknej natury i aktywnie wypocząć, nie martwiąc się na miejscu o dodatkowe kwestie finansowe czy organizacyjne. Dla tych, którzy chcą rozpocząć wakacje wcześniej, hotel przygotował także ofertę w ramach której dwójka dzieci do lat 12 może spędzić wakacje w hotelu bezpłatnie, co jest dużym udogodnieniem dla rodzin. Obejmuje ona wyżywienie, dostęp do strefy wellness oraz liczne atrakcje na terenie hotelu. Więcej informacji na temat specjalnej, wakacyjnej oferty dla rodzin w Czarnym Potoku można znaleźć pod tym linkiem: hotelczarnypotok.pl Materiał promocyjny Czarny Potok Resort Spa & Conference
Bywali tu zbóje, artyści, arystokraci. Kogo (i czym) przyciąga dziś Krynica?
Do Krynicy-Zdroju można przyjechać skorzystać z czystego górskiego powietrza, leczniczego mikroklimatu i uzdrawiających właściwości tutejszych wód. Szybko okazuje się, że jest tu dużo więcej do zrobienia. Od natury do kultury!
To tutaj mieszka diabeł – słyszały dzieci z okolic Tylicza, kiedy zbliżały się do bulgoczącego leśnego stawu, wokół którego roznosił się zapach siarki. Nie raz znajdowano tu martwe zwierzęta, a na brzegach zamiast bujnej zieleni rosły wątłe źdźbła trawy. Im bliżej źródła, tym kwaśny zapach staje się bardziej intensywny. Wiem jednak, że nie natknę się na wcielenie zła, ale na jedno z największych bogactw okolic Krynicy-Zdroju. Ujście wody mineralnej rzeczywiście może być zabójcze: wysoka zawartość dwutlenku węgla ulatniająca się z mofety – chłodnego wyziewu wulkanicznego – sprawia, że na wysokości kilkunastu centymetrów panuje próżnia tlenowa. Dwutlenek węgla nie wydziela zapachu i zwierzęta, próbując napić się ze stawu, traciły dostęp do tlenu. Właściwości źródeł nie mają więc nic wspólnego z diabelskimi sztuczkami i da się je wytłumaczyć naukowo. Również wtedy, gdy woda staje się lekarstwem na całą listę dolegliwości. Jan i Zuber Właśnie to bogactwo Krynicy sprawiło, że od połowy XIX w. małą miejscowość wśród wzgórz Beskidu Sądeckiego zaczęli odwiedzać arystokraci, rodziny królewskie i artyści. Bywali tu Jan Matejko i Henryk Sienkiewicz, a na zaproszenie słynnego śpiewaka Jana Kiepury gościła księżniczka Juliana, przyszła holenderska królowa. Korzystali z czystego górskiego powietrza, leczniczego mikroklimatu i uzdrawiających właściwości tutejszych wód. Z kraników przytwierdzonych do ściany Pijalni Głównej wypływają cenne trunki, z których każdy potrafi coś innego. „Jan” obniża poziom cholesterolu i wspomaga leczenie cukrzycy, bogata w magnez „Słotwinka” leczy dolegliwości żołądkowe, łagodzi stres i działa przeciwzapalnie, a najmocniejszy „Zuber” jest dobry na wszystko i leczy m.in. przykre objawy spożycia alkoholu. I być może właśnie tą wodą najczęściej raczyli się arystokraci po obfitych kolacjach i po dansingach, które „po godzinach” były obowiązkiem każdego kuracjusza. Najbardziej dietetyczne potrawy, jakie spożywano, to rydze na maśle i kwaśnica z kawałkiem wieprza, najlepiej w karczmie Cichy Kącik, ulubionej wśród krynickiej elity. Choć „degustacja wód” brzmi kusząco, ma mało wspólnego z porównywaniem bukietu smaków. Odbywa się raczej zgodnie z zasadą: im trudniej przełknąć, tym zdrowiej. W tej kategorii „Zuber” ma małą konkurencję. Kiedy próbuję wziąć leczniczy łyk, w ustach zostaje metaliczny smak żelaza ze słoną nutą. Jedyne wyjście to zatkać nos i przepić delikatniejszą „Kryniczanką”. Jednak ta tortura ma naprawdę zaskakujące skutki, bo już kilka minut po zastrzyku minerałów czuję się niemal jak po dwóch puszkach napoju energetyzującego, zmysły się wyostrzają, a ja mogę przenosić góry. Dla spragnionych mocniejszego doładowania czekają zabiegi pielęgnacyjne i lecznicze w okolicznych sanatoriach. Odkrywanie historii Po takiej regeneracji czas na przygodę. Do wyboru mam m.in. szukanie skarbu w „zbójeckiej grocie”, pontonowy spływ rwącym nurtem Popradu i trekking na Kopiec Pułaskiego. Albo szukanie zapomnianych historii mieszkającej niegdyś w tych okolicach ludności łemkowskiej. Ta ostatnia opcja jest szczególnie fascynująca, bo oprócz pięknych widoków odkrywam w trakcie zwiedzania prawdziwe perełki. Jak choćby najpiękniejszą i najstarszą w całych Karpatach cerkiew św. Jakuba Apostoła w Powroźniku. Z zewnątrz kościółek wygląda niemal skromnie. Modrzewiowe belki połączone ze sobą w tradycyjny sposób – bez użycia gwoździ, ściemniały przez setki lat. Jednak po przekroczeniu ciężkich drewnianych drzwi odsłania się inny świat. Ściany ozdabiają kolorowe ikony z początków XVI w. wsparte na malowanych cokołach, a na suficie w malutkiej zakrystii ukryta jest malowana farbami roślinnymi polichromia z 1607 r. Częściowo wyblakłe, miejscami zatarte malowidła znanych scen biblijnych wypełniają całą powierzchnię sufitu i nadal oszałamiają kolorami i szczegółami. Jest tu krzyż na Golgocie, wjazd Chrystusa na osiołku do Jerozolimy i nadanie Dziesięciu Przykazań. Być może również w tej cerkiewce bywał znany dziś na całym świecie malarz z Krynicy nazywany Nikiforem. Pamiątki z Krynicy Właśnie na jego obrazach, malowanych prostą, niemal dziecinną kreską – przez co został później mianowany jednym z pionierów prymitywizmu w sztuce – nadal żyje świat prawosławnej ludności łemkowskiej, do której Nikifor należał. W przenośnym warsztacie artystycznym, mieszczącym się w dwóch walizeczkach, ten niepiśmienny malarz w przydługich spodniach i eleganckiej pelerynie młodopolskiej sprzedawał przy deptaku Pułaskiego w Krynicy kolorowe obrazy. Przedstawiały drewniane cerkiewki, wizerunki świętych i krynickie pejzaże. Swoje malunki, o które dziś walczą muzea z całego świata, nazywał po prostu „pamiątkami z Krynicy”. Dziś są także pamiątką po kulturze, która w wyniku powojennej wymiany mieszkańców i akcji „Wisła” zniknęła z tych terenów. Po Łemkach zostały drewniane krzyże, cerkiewne malowidła i obrazki z życia codziennego uwiecznione przez Nikifora. I tradycje, które próbują zachowywać ci, co pamiętają wcześniejsze czasy: łemkowskie śpiewy, smak warianki z pierogami – zupy z kiszonej kapusty, łemkowskie soroczki – tradycyjne koszule, oraz opowieści, których w Krynicy nie brakuje. Warto wiedzieć ■ Nocleg Hotel Krynica – położony w centrum miasta, ceny noclegu od 145 zł. Hotel i SPA dr Irena Eris – noclegi od 395 zł. Nowy Dom Zdrojowy – ceny zależą od sezonu i pakietu zabiegów. ■ Jedzenie Karczma Łemkowska „Kłynec” w Hotelu Nikifor oferuje m.in. wariankę – zupę z kapusty, kwaszone łemkowskie pomidory i tatar z koniny. Restauracja Cichy Kącik proponuje tradycyjne dania takie jak oscypki, rydze na maśle, placki z gulaszem, nalewki i lokalnie warzone piwa. Wiktoria Michałkiewicz
Bywali tu zbóje, artyści, arystokraci. Dziś Krynica też przyciąga wszystkich.
To tutaj mieszka diabeł – słyszały dzieci z okolic Tylicza, kiedy zbliżały się do bulgoczącego leśnego stawu, wokół którego roznosił się zapach siarki. Nie raz znajdowano tu martwe zwierzęta, a na brzegach zamiast bujnej zieleni rosły wątłe źdźbła trawy. Im bliżej źródła, tym kwaśny zapach staje się bardziej intensywny. Wiem jednak, że nie natknę się na wcielenie zła, ale na jedno z największych bogactw okolic Krynicy-Zdroju. Ujście wody mineralnej rzeczywiście może być zabójcze: wysoka zawartość dwutlenku węgla ulatniająca się z mofety – chłodnego wyziewu wulkanicznego – sprawia, że na wysokości kilkunastu centymetrów panuje próżnia tlenowa. Dwutlenek węgla nie wydziela zapachu i zwierzęta, próbując napić się ze stawu, traciły dostęp do tlenu. Właściwości źródeł nie mają więc nic wspólnego z diabelskimi sztuczkami i da się je wytłumaczyć naukowo. Również wtedy, gdy woda staje się lekarstwem na całą listę dolegliwości. Jan i Zuber Właśnie to bogactwo Krynicy sprawiło, że od połowy XIX w. małą miejscowość wśród wzgórz Beskidu Sądeckiego zaczęli odwiedzać arystokraci, rodziny królewskie i artyści. Bywali tu Jan Matejko i Henryk Sienkiewicz, a na zaproszenie słynnego śpiewaka Jana Kiepury gościła księżniczka Juliana, przyszła holenderska królowa. Korzystali z czystego górskiego powietrza, leczniczego mikroklimatu i uzdrawiających właściwości tutejszych wód. Z kraników przytwierdzonych do ściany Pijalni Głównej wypływają cenne trunki, z których każdy potraf coś innego. „Jan” obniża poziom cholesterolu i wspomaga leczenie cukrzycy, bogata w magnez „Słotwinka” leczy dolegliwości żołądkowe, łagodzi stres i działa przeciwzapalnie, a najmocniejszy „Zuber” jest dobry na wszystko i leczy m.in. przykre objawy spożycia alkoholu. I być może właśnie tą wodą najczęściej raczyli się arystokraci po obfitych kolacjach i po dansingach, które „po godzinach” były obowiązkiem każdego kuracjusza. Najbardziej dietetyczne potrawy, jakie spożywano, to rydze na maśle i kwaśnica z kawałkiem wieprza, najlepiej w karczmie Cichy Kącik, ulubionej wśród krynickiej elity. Choć „degustacja wód” brzmi kusząco, ma mało wspólnego z porównywaniem bukietu smaków. Odbywa się raczej zgodnie z zasadą: im trudniej przełknąć, tym zdrowiej. W tej kategorii „Zuber” ma małą konkurencję. Kiedy próbuję wziąć leczniczy łyk, w ustach zostaje metaliczny smak żelaza ze słoną nutą. Jedyne wyjście to zatkać nos i przepić delikatniejszą „Kryniczanką”. Jednak ta tortura ma naprawdę zaskakujące skutki, bo już kilka minut po zastrzyku minerałów czuję się niemal jak po dwóch puszkach napoju energetyzującego, zmysły się wyostrzają, a ja mogę przenosić góry. Dla spragnionych mocniejszego doładowania czekają zabiegi pielęgnacyjne i lecznicze w okolicznych sanatoriach. Odkrywanie historii Po takiej regeneracji czas na przygodę. Do wyboru mam m.in. szukanie skarbu w „zbójeckiej grocie”, pontonowy spływ rwącym nurtem Popradu i trekking na Kopiec Pułaskiego. Albo szukanie zapomnianych historii mieszkającej niegdyś w tych okolicach ludności łemkowskiej. Ta ostatnia opcja jest szczególnie fascynująca, bo oprócz pięknych widoków odkrywam w trakcie zwiedzania prawdziwe perełki. Jak choćby najpiękniejszą i najstarszą w całych Karpatach cerkiew św. Jakuba Apostoła w Powroźniku. Z zewnątrz kościółek wygląda niemal skromnie. Modrzewiowe belki połączone ze sobą w tradycyjny sposób – bez użycia gwoździ, ściemniały przez setki lat. Jednak po przekroczeniu ciężkich drewnianych drzwi odsłania się inny świat. Ściany ozdabiają kolorowe ikony z początków XVI w. wsparte na malowanych cokołach, a na suficie w malutkiej zakrystii ukryta jest malowana farbami roślinnymi polichromia z 1607 r. Częściowo wyblakłe, miejscami zatarte malowidła znanych scen biblijnych wypełniają całą powierzchnię sufitu i nadal oszałamiają kolorami i szczegółami. Jest tu krzyż na Golgocie, wjazd Chrystusa na osiołku do Jerozolimy i nadanie Dziesięciu Przykazań. Być może również w tej cerkiewce bywał znany dziś na całym świecie malarz z Krynicy nazywany Nikiforem. Pamiątki z Krynicy Właśnie na jego obrazach, malowanych prostą, niemal dziecinną kreską – przez co został później mianowany jednym z pionierów prymitywizmu w sztuce – nadal żyje świat prawosławnej ludności łemkowskiej, do której Nikifor należał. W przenośnym warsztacie artystycznym, mieszczącym się w dwóch walizeczkach, ten niepiśmienny malarz w przydługich spodniach i eleganckiej pelerynie młodopolskiej sprzedawał przy deptaku Pułaskiego w Krynicy kolorowe obrazy. Przedstawiały drewniane cerkiewki, wizerunki świętych i krynickie pejzaże. Swoje malunki, o które dziś walczą muzea z całego świata, nazywał po prostu „pamiątkami z Krynicy”. Dziś są także pamiątką po kulturze, która w wyniku powojennej wymiany mieszkańców i akcji „Wisła” zniknęła z tych terenów. Po Łemkach zostały drewniane krzyże, cerkiewne malowidła i obrazki z życia codziennego uwiecznione przez Nikifora. I tradycje, które próbują zachowywać ci, co pamiętają wcześniejsze czasy: łemkowskie śpiewy, smak warianki z pierogami – zupy z kiszonej kapusty, łemkowskie soroczki – tradycyjne koszule, oraz opowieści, których w Krynicy nie brakuje.
Start sezonu na Jaworzynie Krynickiej. Co czeka na narciarzy?
Od 10 grudnia narciarze mogą jeździć na stokach Jaworzyny Krynickiej. Na miejscu czeka m.in. najdłuższa w Polsce oświetlana trasa zjazdowa.
Otwarcie sezonu Od 10 grudnia narciarze mogą jeździć na idealnie naśnieżonych stokach Jaworzyny Krynickiej, największej stacji narciarskiej w Beskidzie Sądeckim oraz jednego z największych ośrodków w Polsce (co roku odwiedza ją kilkaset tysięcy narciarzy, snowboardzistów i turystów). Tegoroczny start sezonu odbywa się tu wcześniej niż zwykle, m.in. dzięki zakupowi nowych armatek śnieżnych. - Nowe armatki umożliwiają szybsze naśnieżanie, co sprawia, że warunki dla narciarzy na stokach są jeszcze lepsze. Obecnie pokrywa śniegu wynosi od 40 do 90 cm. Inwestycja może pozwolić także na wydłużenie sezonu narciarskiego, oczywiście jeśli utrzyma się minusowa temperatura – mówi Patryk Białokozowicz, członek zarządu Polskich Kolei Linowych. W tym momencie dostępne są trasy nr 1 i 3, o długości odpowiednio 2600 m i 750 m oraz trasa szkoleniowa Żółwik. Wkrótce na Jaworzynie Krynickiej rozpocznie się naśnieżanie pozostałych tras narciarskich – o łącznej długości sięgającej 10 km, a także największego w Polsce snowparku – Krynistlera. Atrakcje, atrakcje W sezonie na narciarzy i snowboardzistów na Jaworzynie Krynickiej czekają: najdłuższa w kraju sześcioosobowa kolej gondolowa, dwie koleje krzesełkowe i siedem wyciągów orczykowych, a także bezpłatne parkingi przy dolnej stacji kolei gondolowej, które pomieszczą nawet 800 samochodów oraz szkółki, przedszkola narciarskie, wypożyczalnie, sklepy sportowe i hotel na stoku. W ośrodku przez znaczącą część roku odbywają się imprezy dla osób w różnym wieku, np. otwarte amatorskie zawody w slalomie czy testowanie profesjonalnego sprzętu narciarskiego. - Dla zarejestrowanych użytkowników naszego programu PKLpass w tym sezonie przygotowaliśmy dodatkowo 10 proc. zniżki na zakup wybranego skipassa, np. na Jaworzynę Krynicką, ale również na pozostałe stacje Grupy PKL – dodaje Białokozowicz. PKL uruchomiły także aplikację mobilną, dzięki której można sprawdzać ceny i promocje w ośrodkach, doładować PKLpass, obserwować warunki narciarskie i pogodowe oraz podglądać kamery na żywo. PKLpass (karta, przeznaczona do zakupów skipassów online i w kasach) obowiązuje także w ośrodkach Kasprowy Wierch, Gubałówka, Jaworzyna Krynicka, Góra Parkowa, Palenica i Góra Żar.
Z roku na rok rośnie grupa fanów letniego wypoczynku w górach. Do najpopularniejszych miejscowości należą Karpacz, Szklarska Poręba, Zakopane i Krynica Zdrój. Stawka za dobę zaczyna się od 32 zł za osobę
Letnie wyjazdy w góry to coraz milej widziana alternatywa dla wypoczynku nad morzem. Wiele osób wybiera na urlop miejscowości górskie dające nie tylko możliwość pieszych lub rowerowych wycieczek w góry, ale także zwiedzania oraz uprawiania sportów typowych raczej dla sezonu zimowego, takich jak przejażdżka na torze saneczkowych czy bobslejowym. „Widzimy różnicę pomiędzy turystami jadącymi nad morze a tymi udającymi się w góry. Nad Bałtykiem, w miejscowościach takich jak Świnoujście, Kołobrzeg czy Władysławowo najwcześniej rezerwowane są apartamenty położone blisko plaży, zwłaszcza z widokiem na morze. Dla gości wybierających wypoczynek w górach większe znaczenie niż położenie obiektu mają atrakcje oferowane w danej miejscowości i okolicach.” – mówi Regina Juźko z działu rezerwacji Sun & Snow. Władze górskich ośrodków dbają, by turyści mogli interesująco spędzić czas latem. Stworzenie oferty rozrywkowej wspierającej wypoczynek stało się priorytetem dla miast do niedawna kojarzonych głównie ze sportami zimowymi. Aquaparki z basenami i saunami, letnie tory saneczkowe, szlaki rowerowe czy pierwsze w Polsce alpejskie tory bobslejowe sprawiają, że góry przestały wabić tylko amatorów pieszych wycieczek. Także osoby lubiące podwyższony poziom adrenaliny znajdą coś dla siebie. Dreszczyku emocji może dostarczyć przejażdżka quadami po nierównych terenach lub zorbing, czyli staczanie się ze zbocza góry wewnątrz plastikowej kuli. Miejscowości górskie oferują coraz wyższy standard bazy noclegowej, także w zakresie stale rosnącej liczby apartamentów na wynajem. W okresie letnim plusem dla gości są konkurencyjne ceny w stosunku do lokalizacji nadmorskich. Sezon w górach jest bowiem mniej uzależniony od pogody, co przekłada się na raczej stabilną politykę cenową obiektów noclegowych. Stawki wynajmu na lato 2014 r. są zbliżone do ubiegłorocznych i w górach około 35% niższe niż nad morzem. Koszt noclegu w górskim apartamencie zależy od lokalizacji i standardu wyposażenia, a także od widoku z okien. Dla apartamentów 2-pokojowych dla maksymalnie 4 osób ceny wahają się od 160 do 280 zł za dobę. Z kolei za apartament 3-pokojowy, w którym spać może do 6 osób, trzeba zapłacić średnio od 190 zł do 330 zł za dobę. Do opłaty doliczany jest jednorazowy koszt przygotowania apartamentu (od 100 zł) oraz kaucja zwrotna. Specjalną ofertę last minute przygotowała firma Sun & Snow. Decydując się na pięciodniowy pobyt w Szklarskiej Porębie, Karpaczu, Zakopanem lub Krynicy Zdroju w okresie do 7 lipca, można skorzystać z 20% rabatu. Promocyjna stawka za dobę od jednej osoby wynosi wówczas od 32 zł. Polaków do odwiedzania górskich miejscowości mobilizuje nie tylko doskonałe przygotowanie kurortów, ale również możliwość wygodnego dotarcia do nich transportem publicznym. Na podróż pociągiem decydują się ludzie młodzi, a także coraz większa grupa osób, które chcą odpocząć od cywilizacji. Zostawiając samochód w domu, można dojechać bezpośrednio do Szklarskiej Poręby, Zakopanego i Krynicy Zdroju. Kurorty te mają wygodne połączenia z głównymi miastami w Polsce. Do Karpacza zaś spółka Interregio uruchomiła połączenie autobusowe z Wrocławia. Rozkład jazdy autobusów odjeżdżających spod Dworca Głównego został dopasowany do przyjazdów pociągów. Miejscowości górskie obsługiwane są również przez największych przewoźników autobusowych i liczne prywatne firmy transportowe.
Wakacje z dzieckiem: dokąd w Polsce warto pojechać?
– Tato, a dlaczego ludzie mówią tu po polsku? – zapytał mnie mój syn Tymon, lat 3,5. Właśnie dojechaliśmy do Kurozwęk, pierwszego etapu naszej rodzinnej podróży.
A Tymon nie ma najmniejszych wątpliwości, że jak jedzie się w podróż, to ludzie mówią w obcych językach. Tymon został poczęty w Singapurze, więc jest niejako zobligowany do tego, żeby być włóczykijem. Przez niecałe 4 lata swego życia zwiedził już kawał świata i… ledwo liznął swą ojczyznę. Był w Angkor Wat, ale nie był na Wawelu. Ta smutna i mało patriotyczna prawda dotarła do mnie całkiem niedawno. Stwierdziłem, że coś z tym trzeba zrobić. Tym bardziej że i my – niedobrzy rodzice – tak bardzo zachłysnęliśmy się dalekimi stronami, że kontakt z Polską jakby ździebko nam się urwał. – Dosyć tego kosmopolityzmu! – stwierdziłem jako głowa rodziny. – Od tej pory przynajmniej raz w miesiącu będziemy jeździć w Polskę. Tymon się czegoś nauczy, a my razem z nim. Kia Carens dzielnie radzi sobie także na kamiennych kocich łbach. ( Fot. Wojciech Franus) Pałacowy Pixar I tak właśnie trafiliśmy do Kurozwęk. Każdy kto podróżuje z dziećmi, wie, że – delikatnie rzecz ujmując – interesują je nieco inne rzeczy niż dorosłych. Najlepiej więc szukać takich zakątków, które są jak animowane filmy Pixara – to znaczy dają mnóstwo frajdy maluchom, ale oferują też sporo radości dużym. Kurozwęki wyglądały właśnie na takiego Pixara. Pałac w Kurozwękach podbija serca turystów nie tylko architekturą, ale i zielenią wokół. (Fot. Adam Brzoza) Gmach nieopodal Staszowa pochodzi z XIV w., ale widać na nim wszystkie architektoniczne przeróbki nanoszone przez wieki. Zaczynał jako zamek obronny, po czym zostały mu masywna bryła i resztki fosy, ale skończył jako rokokowy pałac – co można poznać po zdobnej fasadzie. Właściciele Kurozwęk, państwo Popielowie (do których obiekt wrócił po latach komunistycznego zaniedbania), zdecydowali się na bardzo fajny zabieg. Front budynku jest jaskrawo odmalowany, ale boki i tył pozostawiono w naturalnych kolorach budulca, dzięki czemu ewolucje budynku widać jak na dłoni. Ale to akurat niezbyt interesowało Tymona. Podobnie jak zgromadzona w pałacu kolekcja dzieł Józefa Czapskiego. Co innego sala balowa. Wielka przestrzeń doskonale nadawała się do biegania, a wiszące na ścianach portrety XVII-wiecznych przodków robiły za publiczność, dzięki której – co dobrze wiedzą gwiazdy telewizji – adrenalina uderza do głowy. Chcąc chronić zabytek przed nadmiarem energii przedszkolaka, rozpocząłem opowieść od duchach. W Kurozwękach akurat żadnej strzygi nie ma, ale nie przeszkadzało nam to w świetnej zabawie polegającej na straszeniu mamy. Ponieważ bidulka rzeczywiście wierzy w duchy (choć się nie przyznaje), zabawa szybko zamieniła się w zaprawione sadyzmem znęcanko, które dzieciaki tak uwielbiają. Mama nie odzywała się do nas podczas kolacji, ale cóż – było warto. Prawdziwych duchów w Kurozwękach nie ma, ale jest za to jedyne w Polsce stado bizonów. Można je oglądać pieszo – zza ogrodzenia, albo podjechać dżipem lub wozem zaprzężonym do traktora. Można ich też posmakować w hotelowej restauracji. Stoicyzm bizonów, kompletnie nieczułych na to, co się dzieje wokół, pozwala zrozumieć, dlaczego w XIX stuleciu z taką łatwością zostały wybite przez białych myśliwych. W przypałacowym zoo można jeszcze obejrzeć lamy, strusia, owce i kozy oraz stadko dzików. Tym razem była gromadka małych dziczków! Bizon safari, czyli przejażdżka wokół stada bizonów w Kurozwękach. (Fot. Agencja Gazeta) Z Kurozwęk niedaleko do Pacanowa, a tam… Europejskie Centrum Bajki. Sam budynek nie jest szczególnie bajkowy. Równie dobrze mógłby być kwaterą reichsführera SS Heinricha Himmlera – ciemny, ponury i w formie niezdobytej fortecy. Ale w środku… W środku jest naprawdę czadowo. Najpierw trzeba się przywitać z Koziołkiem Matołkiem (– A można tu zjeść mięso kozła? – spytał Tymon mający jeszcze w ustach smak bizona). Muzeum zwiedza się tylko z przewodnikiem, co początkowo wzbudziło nasze fochy, ale okazało się sensownym rozwiązaniem. Samo muzeum nie ma wiele wspólnego z tym, co w Polsce kryje się pod tym słowem. Gdy byliśmy w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, groźne panie śledziły nas jak Don Pedro Smoka Wawelskiego, głośno ostrzegając, by absolutnie niczego nie dotykać. W Centrum Bajki jest zupełnie inaczej. Większość eksponatów ma charakter interaktywny. Można pomacać, pomajtać, a jak ktoś chce, to i polizać. Jest wielki ekran dotykowy, który uzależnionym od iPadów dzieciom sprawia szczególnie wiele radości. Jest kino, w którym puszczają stare dobranocki, co z kolei wyjątkowo cieszy rodziców. Ale najfajniejsza jest chyba podróż pociągiem, gdy za oknami migają baśniowe krainy i bajkowi bohaterowie. Z równie efektownym zabiegiem „muzealnym” zetknąłem się tylko w londyńskim Imperial War Museum, gdy w „schronie” przeżywaliśmy „nalot na Londyn”. Naprawdę, Europejskie Centrum Bajki jest na europejskim poziomie. W zestawieniu z kapitalnym Centrum sam Pacanów robi dość przygnębiające wrażenie. Obłażące farbą sylwetki Koziołka przyczepione do domów na rynku jedynie potęgują wrażenie zapuszczenia. Nawet chcieliśmy wesprzeć miejscowych przedsiębiorców zakupami w sklepie z pamiątkami, ale ponieważ była sobota, był on oczywiście zamknięty. Z wizytą u dinozaurów Zupełnie inny jest los nie tak odległego Bałtowa. O Pacanowie słyszał każdy Polak, o Bałtowie jedynie garstka paleontologów. A jednak to położony w centrum niczego Bałtów został wielkim turystycznym kombinatem. A wszystko z powodu niezwykłej skłonności dzieciarni do dinozaurów, którą tak genialnie wyczuł 20 lat temu Steven Spielberg. W okolicach malowniczej, ale skromnej wsi Bałtów odnaleziono ich ślady. Trzeba było jednak wizjonerstwa na miarę Spielberga, by zobaczyć tam, a potem wyczarować wielki park rozrywki, którego dino park jest już teraz jedynie częścią. Są tam jeszcze wesołe miasteczko, rollercoaster, zwierzyniec, kraina koni oraz wyciąg narciarski. Są hotele, knajpy, trasy wycieczkowe po górach oraz spływ tratwami. Pacanowianie powinni tu przyjechać na korepetycje. Modele dinozaurów są wielkie i efektowne, ale Tymonowi – jako weteranowi spotkań z prehistorycznymi gadami – średnio się podobały. Nawet zapytał: – A właściwie po co na świecie tyle tych dinozaurów? Minusy parku to statyczność (nie ma żadnych ruchomych czy choćby ryczących stworów) oraz niedotykalność (prosimy nie przechodzić za barierki!). Tuż obok jest za to rozległy plac zabaw oraz wspomniane prehistoryczne oceanarium – rzecz naprawdę czadowa. Przy wejściu dostaje się okulary 3D i w ciemnych czeluściach futurystycznej kopuły można podziwiać „akwaria” z pływającymi w nich stworami. Efekt jest niesamowity, acz ostrzegam – trzeba uważać z małymi dziećmi. Tymon nie jest mięczakiem, ale finałowy atak monstrualnego rekina na szybę (która zaczęła „pękać i przeciekać”!) wzbudził jego przerażenie i zaczął płakać. Może w ramach zemsty na rekinie Tymon popsuł okulary, więc z oceanarium wycofaliśmy się w pośpiechu. Tymon (3,5 roku) i Igor (42 lata) w JuraParku w Bałtowie. (Fot. Adam Brzoza) Na linie po adrenalinę W Bałtowie spokojnie można spędzić kilka dni, absolutnie się nie nudząc. My jednak mieliśmy napięty program i musieliśmy naszą dzielną Kią dotrzeć do Krynicy, w której ja solidnie wynudziłem się w dzieciństwie. Przechadzki po pijalniach wód oraz błogi spokój Góry Parkowej nie kręciły mnie szczególnie. Miałem jednak nadzieję, że prześliczne uzdrowisko przez 30 lat wzbogaciło się o jakieś atrakcje. Połowa sukcesu to dobry hotel. My zatrzymaliśmy się w Czarnym Potoku, u stóp Jaworzyny Krynickiej. To jeden z tych hoteli, o których marzymy w przedsennych widzeniach, gdy planujemy, co począć z wygraną w lotto kumulacją. Luksusik, ale w bardzo dobrym guście. Świetna architektura, efektowne łączenie drewna i kamienia oraz szklane tunele pomiędzy poszczególnymi budynkami, tak żeby nawet przy 20-stopniowym mrozie iść z dzieckiem na basen w szlafroku. Zaraz obok basenu wybornie wyposażony miniklub z atrakcjami godnym Hulakuli i tego typu przybytków. W dodatku zaraz za hotelem znajduje się park linowy. Pięknie położony, w zalesionej kotlince przeciętej owym Czarnym Potokiem. Jest kilka przeszkód dla najmniejszych, gdzie niepotrzebne jest żadne zabezpieczenie. Ale Tymonowi szybko znudziły się dziecięce trasy. Ubraliśmy go więc w uprząż, założyliśmy kask i pchnęliśmy w kierunku bardziej kozackich wyzwań. I tu pojawił się problem. Nawet łatwa trasa była na tyle wysoka, że nie dało się ubezpieczać Tymona z dołu. Nie było rady, mimo że jestem absolutnym królem pierdołów i mistrzem leżenia na kanapie, musiałem przywdziać ekwipunek i wdrapać się na przeszkody wraz z Tymonem. Próbowałem w to wrobić żonę, ale ta stwierdziła, że to tata – chociaż tchórz i niedojda – powinien budować męskie więzi z synem. Cóż było robić. Wszedłem, ubezpieczałem i… doskonale się bawiłem! Od czasów harcerstwa nie zażyłem tyle ruchu. Tak się rozochociłem, że przejechałem nad strumieniem ładnych kilkadziesiąt metrów, na chwilę zostając idolem swojego syna. Chcieliśmy, żeby i on zjechał, ale chłopak wyjątkowo wykazał więcej rozsądku od rodziców. Igor Zalewski, czyli autor tekstu, z synem Tymonem w parku linowym w Krynicy- -Zdroju. To się nazywa męska przygoda! (Fot. Adam Brzoza) Na Górę Parkową wjeżdża się tak, jak pamiętam z dzieciństwa – wagoniki kolejki wyglądają identycznie jak prawie 40 lat temu. Natomiast na szczycie pojawiło się coś, co Tymony lubią najbardziej. Gigantyczne, błyszczące srebrzyście zjeżdżalnie to fantastyczny pomysł na rozproszenie nudy – szkoda, że nie było ich tu 30 kilka lat temu. Trzy rodzaje zjeżdżalni dają mnóstwo frajdy, a najbardziej hardcore’owa, prawie pionowa wywołuje prawdziwą eksplozję adrenaliny. To coś jak aquapark, tyle że bez wody. Ten zjeżdżalniowy kompleks ma jeszcze jedną zaletę – kilkakrotne wejście na górę jest wykańczające dla małych ludzi, którzy po takim wysiłku zasypiają wieczorem w try miga. Pijalnie wód zdrojowych Tymonowi podarowałem, ale spacer głównym deptakiem – nie. W tym miejscu najlepiej widać klasę Krynicy, która co prawda wieczorem staje się wyludniona jak Ciechocinek, ale za to ustrzegła się inwazji tandety, która niszczy obecnie Zakopane. Pozostaje wciąż stylowym, przedwojennym uzdrowiskiem, umiejętnie unikającym hałaśliwych atrakcji. Kiepura i dzisiaj chętnie by tu bywał. Plac zabaw na Górze Parkowej w Krynicy-Zdroju. W głębi rewelacyjne zjeżdżalnie. (Fot. Adam Brzoza) Co działa na polskie DNA Nawet nowiuteńką Kią trudno śmignąć z Krynicy do Warszawy w czasie pozwalającym uniknąć ataku szału przedszkolaka. Dystans nie taki znowu wielki, ale drogi… wciąż polskie. Dlatego w drodze powrotnej zatrzymaliśmy się jeszcze pod Warką, w hotelu Sielanka. Krajobraz wokół niego rzeczywiście sielski – z jednej strony ściana lasu, z drugiej nasuwające skojarzenie z prerią równiny. Skojarzenie uprawnione, bo Sielanka to raj dla koniarzy. Za hotelem znajdują się imponujący parkur i stajnie, w których rezyduje kilkadziesiąt rumaków. Widok koni galopujących na tle brzóz to coś co bardzo działa na polskie DNA, czego i ja doświadczyłem. Pomnik św. Floriana w Warce. Na małych strażakach robi wrażenie! (Fot. Adam Brzoza) My poczłapaliśmy na kucyku, czy raczej całkiem wyrośniętym koniu rasy huculskiej. Hucuły to konie prymitywne – czyli takie, które występowały w naturze, a nie są efektem ludzkich hodowli. Dowiedziałem się tego od przemiłej pani, która prowadziła Gucia, na którym dumnie zasiadał Tymon w toczku, a buzia śmiała mu się od ucha do ucha. Ja z przyjemnością wysłuchałem wywodów pani instruktorki. Dzięki niej wiem już, że araby – którymi raz w roku tak ekscytują się telewizyjne Wiadomości – to właściwie modelki świata koni, które nie nadają się do niczego innego, tylko do ładnego wyglądania. Skaczą, biegają i ciągną wozy rumaki innych ras. W Sielance zakończyliśmy nasz pierwszy wypad mający dowieść Tymonowi, że ludzie poza Warszawą nie muszą mówić w obcym języku. To zdecydowanie się udało. Podobnie jak przekonanie obojga rodziców, że Polska warta jest podróży. Konie w Warce. Dzieci mogą jeździć tu na tzw. hucułach. (Fot. Adam Brzoza) No to w drogę: Polska na Weekend Trasa naszej wycieczki Kurozwęki Gdzie spać: Zespół pałacowy Kurozwęki, ul. Zamkowa 3, 28-200 Staszów, tel. 15 866 77 71, www.kurozweki.com W co się bawić: Podglądać bizony z dżipa (110 zł) lub wozu zaprzężonego do traktora (60 zł). Jeździć na kucykach (niestety nie w weekendy, kiedy nie ma opiekunów tych zwierząt). Gdzie jeść: Restauracja na miejscu w pałacu. Główną atrakcja są dania z bizoniego mięsa w cenie ok. 30 zł. W recepcji hotelu można kupić wędliny z bizona, także pamiątkowe zestawy bizonich frykasów. Pacanów W co się bawić: Zwiedzać Euro­pejskie Centrum Bajki im. Koziołka Matołka, ul. K. Makuszyńskiego 1, 28-133 Pacanów, tel. 41 376 50 79, www.stolica-bajek.pl, czynne wt.–ndz., 9–17, bilety 17 zł (dorosły), 12 zł (dziecko). Gdzie jeść: Przy Europejskim Centrum Bajki restauracja Bajkowa, która jest umiarkowanie bajkowa, ale posiada kącik dla dzieci i krótką listę swojskich dań w cenach umiarkowanych. Bałtów W co się bawić: Szaleć w JuraParku, Bałtów 8a, 27-423 Bałtów, www.juraparkbaltow.pl, www.jurapark.pl Zwiedzenie dino parku oraz prehistorycznego oceanarium – 30 zł (dorosły), dzieci za darmo. Przyda się aparat fotograficzny, dzieci uwielbiają zdjęcia z dinozaurami. Gdzie jeść: W okolicach JuraParku jest sporo knajp z niedrogim jedzeniem. Mnie najbardziej zainteresowały pierogi z… kaszanką. Dobre! Tymon pałaszował rosół z domowym makaronem. Krynica Gdzie spać: Hotel Czarny Potok Resort & Spa, ul. Czarny Potok 65, 33-380 Krynica, tel. 18 530 30 00, www.czarnypotok.com Gdzie się bawić: Zjeżdżać po gigantycznych zjeżdżalniach na Górze Parkowej. Jeden przejazd kosztuje 3 zł, ale lepiej od razu wykupić pakiet za 10. Gdzie jeść: Warto zajść do Gospody Łemkowskiej w hotelu Nikifor. Oryginalne kuchnia i wystrój – imponujące malarstwo oraz rękodzieło. Knajpa jest „prodziecinna”, a to za sprawą jej frontmana – kelnera o wyglądzie i poczuciu humoru Bohdana Smolenia. Jak w całej Krynicy, dość drogo. Dania główne powyżej 20 zł. Warka Gdzie spać: Siekanka nad Pilicą, ul. Łąkowa 1, 05-660 Warka, tel. 48 666 16 00, www.sielanka.pl. Kilkunastominutowa przejażdżka na hucule – 30 zł. Można wypożyczyć rower. Gdzie jeść: Kilka kilometrów od Warki, okolice sielsko puste, więc właściwie trzeba się stołować na miejscu. Ceny czterogwiazdkowe. Nie podają koniny. Warto wiedzieć: NOWA KIA CARENS Zaprojektowany od nowa z myślą o potrzebach nowoczesnej rodziny. Kia Carens to kompaktowy MPV (Multi-Purpose Vehicle). Aerodynamiczna sylwetka, obszerne pięcio- lub siedmioosobowe wnętrze, pokaźna przestrzeń bagażowa i liczne schowki na drobiazgi to nie jedyne zalety, które docenią duzi i mali podróżnicy. Innowacyjnym rozwiązaniem jest m.in. system ostrzegający o zjeżdżaniu z pasa ruchu i system automatycznego parkowania. Kia Carens ( Fot. Wojciech Franus)