Polski youtuber jako 27. Polak zdobył Koronę Ziemi. Rozmawiamy z Kubą „Patecem” Pateckim o tym, co trzeba mieć w sobie, by sięgać szczytów
„Uważaj, o czym marzysz” – ostrzega mnie Kuba Patecki na początku naszej rozmowy. Ostrzeżenia tego trudno jednak nie traktować jako zachęty: podróż 28-latka – i zdobycie rozszerzonej Korony Ziemi w 1,5 roku – jest dowodem na to, jak daleko może zaprowadzić nas determinacja i pielęgnowana w sobie ciekawość świata. Czego możemy się od niego nauczyć?
Spis treści: Kuba w krainie Youtube'a O jednym takim, co zdobył Szczyt Świata Wszystko za Koronę Ziemi Jak się nie bać podróżowania? Co po Koronie Ziemi? Plany Pateca na przyszłość Podróżnik, turysta wysokogórski, „profesjonalny amator”. Tak sam siebie określa w naszej rozmowie Jakub Patecki, twórca treści internetowych (mówiąc bardzo szeroko), znany z hartu ducha i… robienia rzeczy pozornie niemożliwych. Ultramaratony, nurkowania w Oceanii, dokumenty o afrykańskich zwierzętach, zwiedzanie sowieckich baz kosmicznych czy w końcu… wspinaczka wysokogórska. Najświeższy zdobywca Korony Ziemi – najwyższych szczytów każdego z kontynentów – dokonał wyczynu, który w historii udał się tylko 26 Polakom. Patec dołączył do grona wielkich himalaistów i opowiada National Geographic Polska o tym, jak wyglądała jego podróżnicza droga, której część śledzić mogliśmy na Youtube. Kuba w krainie Youtube’a O „Patecu” w podróżniczym świecie zrobiło się naprawdę głośno w czerwcu 2024 roku, w którym na Youtube ukazała się jego seria na temat zdobywania Mount Everest. To wtedy w oczach wielu przeistoczył się z internetowego „śmieszka” w prawdziwego zdobywcę. Podróżowanie stało się częścią jego życia jednak dużo, dużo wcześniej. – Kochałem podróżować od dzieciaka. To wszystko zaczęło się chyba od mojej mamy i cioci, od których dostałem książki Alfreda Szklarskiego. No i zaczęliśmy czytać: od „Tomka w krainie kangurów”, po inne powieści […] rodzice wpoili we mnie ciekawość świata. W czasach liceum umawialiśmy się z chłopakami na wyzwania autostopowe, np. z Krakowa do Gdyni, a gdy tylko miałem możliwość jeździłem na wymiany uczniowskie: na Cypr gdy miałem 15 lat, potem do Japonii czy do Indii. Starsze rodzeństwo motywowało mnie, żebym – gdy tylko mogę – wybierał jak najbardziej egzotyczne kierunki – opowiada Kuba. Apetyt rośnie w miarę jedzenia. Podróże stawały się coraz bardziej ekstremalne, a w międzyczasie Kuba zaczął także tworzyć na Youtube. Kontent był z początku nieco mniej podróżniczy, ale wkrótce zew przygody wyszedł na pierwszy plan: ukazały się między innymi materiały z jego pełnego emocji i wyzwań, kilkudniowego zwiedzania opuszczonego sowieckiego kosmodromu w Kazachstanie. Jeśli ktoś jest ciekawy śladów myśli technicznej zza naszej wschodniej granicy, to zdecydowanie warto je nadrobić. – Trzeba uważać, o czym się marzy – śmieje się podróżnik. – Wkrótce zobaczyłem, jak wielkie mam ciągoty do „przeżywania”. Uświadomiłem sobie, że gdy tylko coś mi się spodoba, to nie ma siły, która mnie powstrzyma, by to mieć, zrobić, przeżyć. O jednym takim, co zdobył Szczyt Świata Alpinizm nigdy nie był jednak konikiem Pateca – twórca podróżował wcześniej po bardziej „płaskim” terenie, eksplorował naturę czy poznawał egzotyczne kultury. Przygotowywał się także do wielu wyzwań sportowych, np. do ultramaratonu. Skąd w takim razie pasja do gór? – Podczas jednego z wyjazdów, z moim przyjacielem Marcinem „Pawbeatsem” Pawłowskim zdobyliśmy górę Synaj (2285 m n.p.m.). Na szczycie pomyślałem, że… fajnie byłoby zdobyć Mount Everest. Do tej pory nie byłem jednak górołazem – chodziłem na wycieczki po Górach Sowich z PTTK czy w liceum, więc ta „zajawka” prawie nie istniała. Te góry pojawiły się trochę z tego, że uwielbiam sport i lubię podróżować, a ja postanowiłem to połączyć […] Szczyty znajdują się zwykle w tych miejscach, w których jest ciekawie, które są trochę odizolowane. Do takich zawsze mnie ciągnęło – wspomina Kuba. Jak przygotować się na najwyższą górę świata? – Nie od razu można wspiąć się na Mount Everest. Po Synaju wybraliśmy się na Island Peaka – sześciotysięcznik w Himalajach – oraz na Ama Dablam. Nie przygotowywałem się do tej wyprawy zbyt mocno: miałem dosyć solidną bazę kondycyjną z biegania, jednak nie wiedziałem wtedy jeszcze, że chodzenie po górach bardzo się od niego różni […] Mogę śmiało powiedzieć, że dostałem mocny „wycisk” podczas tej wyprawy. W tamtym momencie zrozumiałem, że koniec z „amatorskością” moich podróży. Ze szczytu Ama Dablam widziałem Mount Everest i wiedziałem, że samo szczęście nie pomoże mi się tam dostać. Należało rozpocząć treningi. Kuba współpracował ze specjalistami, którzy pomogli mu jak najlepiej przygotować się na wyzwanie, jakie stanowiły wysokie góry. Konieczne było też „pilnowanie michy”. Jednym z ciekawszych elementów przygotowań, o których od niego usłyszałem, było… trenowania jelita. Chodzi o to, by przyzwyczaić żołądek do pracy podczas wysiłku – na siłownianych „schodach” je się żelki, je się banany. Jak w górach. – Muszę powiedzieć o tym, że nie da rady wejść na Everest bez treningu. Nie nazwę siebie profesjonalnym sportowcem, ale trening i okres przygotowawczy trwał około 7–8 miesięcy. Trzeba było drastycznie zmienić tryb życia. Realnie, przez aktywność fizyczną, przygotowywałem się 6 lat – ostrzega Patecki. Czy w dzisiejszych czasach każdy może zdobyć Mount Everest? – Ja nie mam problemu z tym, że ludzie będą mówili, że mnie szerpowie „wnieśli”, że w dzisiejszych czasach „każdy to może”. Wiem realnie, że tak nie jest, że rzeczywiście jest bardzo ciężko. Widziałem na własne oczy ludzkie tragedie. Zależy mi na tym, żeby ludzie nie myśleli, że można „pójść” sobie bez przygotowania na górę: nawet taka Śnieżka może dać popalić. Ludzie mogą się śmiać, ale Szerpowie bardzo mi pomogli – bez ich wiedzy nie udałoby się zdobyć szczytu. Nawet jednak z nimi w górach trzeba bardzo uważać – podkreśla. – Ja zostawiam sportowy aspekt sportowcom. Jak najbardziej: wszedłem na Everest z tlenem, z pomocą szerpów, w zorganizowanej wyprawie. Widziałem w jej trakcie wiele osób, które musiało zawrócić: przez odmrożenia, nieprzygotowanie. Jedna osoba z mojej wyprawy niestety zginęła. Jak nie stracić motywacji wchodząc na szczyt? W górach ważne jest poczucie celu. Może to być próba przezwyciężenia własnych słabości, pragnienie udowodnienia czegoś światu, ale może też być – jak w przypadku Kuby – chęć przekucia zdobywania szczytu w coś dobrego. – Podczas zdobywania Everestu zorganizowaliśmy zbiórkę na Fundację Cancer Fighters. Wiedzieliśmy, że akcja zdobywania szczytu będzie dosyć głośna, więc chcieliśmy to wykorzystać, by pomóc dzieciom z nowotworem. Od jednej z podopiecznych fundacji – małej Mai – dostałem rysunek, który wziąłem na szczyt Everestu: przedstawiał naszą dwójkę na szczycie świata. Dodawał mi mnóstwo siły i otuchy, gdy myślałem, że już nie dam rady. Wiedziałem, że muszę to zrobić – jeśli nie dla siebie, to dla niej. Podczas wypraw zebraliśmy ponad milion złotych. Wszystko za Koronę Ziemi Mówi się, że ze szczytu Everestu widać cały glob. Kuba Patecki musiał zobaczyć z niej pozostałe góry innych kontynentów, bo to tam wpadł mu do głowy pomysł, by zdobyć Koronę Ziemi. – Po Evereście pomyślałem sobie, że chwila: kocham góry, kocham podróże, zróbmy ten projekt Korony Ziemi – uśmiecha się na wspomnienie młody podróżnik. Szczęśliwie wszystko się udało, i to w wyjątkowo szybkim tempie: wszystkie szczyty – poza Mount Everest – Patec zdobył w 2025 roku. Do zdobycia – w pełnym, tzw. „messnerowskim” wymiarze Korony Ziemi – został więc Mount Vinson na Antarktydzie (4892 m n.p.m.), Aconcagua w Ameryce Południowej (6961 m n.p.m.), Piramida Carstensza w Oceanii (4884 m n.p.m.), Kilimandżaro w Afryce (5895 m n.p.m.), Denali w Ameryce Północnej (6190 m n.p.m.), Mount Blanc w Europie (4805 m n.p.m.), Góra Kościuszki w Australii (2228 m n.p.m.) oraz Elbrus na granicy Azji z Europą (5642 m n.p.m.). Kuba na białym lądzie, czyli jak się zdobywa Antarktydę? – Mount Vinson wymaga ogromnych kosztów. Nie wynika to jednak z monopolu, ale problemów z logistyką. Antarktyda jest odrealniona, panuje tam iście laboratoryjny klimat. Codziennie był dzień: słońce nie zachodziło nawet na minutę. To utrudniało regenerację, odpoczynek. Trafiliśmy jednak wspaniałą pogodę: chociaż było bardzo zimno, to temperatury w bazie wynosiły −10 stopni. Idzie się przyzwyczaić – śmieje się Patec, dodając, że kalesony są jego ulubionym elementem garderoby. Sympatia do nich z pewnością pomaga. – Na Antarktydzie zachwyciły mnie także pingwiny. Na lądzie nie mają naturalnych wrogów, więc były ciekawskie, podchodziły do kamery. Od razu wskoczyły na podium moich ulubionych zwierząt. Cieszę się, że o nich rozmawiamy, bo przypomniałem sobie, jak bardzo je uwielbiam. Chciałbym, żeby każdy przeżył spotkanie z nimi – uśmiecha się podróżnik. Kuba w Ameryce Południowej, czyli latynoska lekcja pokory – Prosto z Vinsona poleciałem do Argentyny. Tam czekała na mnie Aconcagua. Co ciekawe, wydawało mi się, że po Evereście już każdy szczyt będzie prosty. Jak bardzo się myliłem! Dostałem kolejną lekcję, że to nie wysokość, a warunki grają główną rolę przy zdobywaniu szczytów. Gigantyczne wiatry sprawiły, że większość grup nie dotarła na górę. Tylko 3 grupom z około 15 udało się to zrobić, a nasza była jedną z tych, które zdobyły szczyt. Prowadzeni przez gauchos, argentyńskich kowbojów, weszliśmy na Aconcaguę. Po sukcesie świętowaliśmy w otoczeniu śpiewów, wina, tańca i steków. Kuba w indonezyjskiej dżungli, czyli wejście na Piramidę Carstensza – Piramida Carstensza to najbardziej niedostępna góra z całego zestawu Korony Ziemi. Znajduje się w indonezyjskiej części Papui i była zamknięta przez bardzo długi czas. Lokalne plemiona zdenerwowały się, że turyści nie korzystają z ich usług… i zaczęły porywać ludzi. Jedynym sposobem jest ich ominięcie i podlecenie do bazy, w której są żołnierze z bronią, helikopterem. To dosyć „nieładny” sposób zdobywania góry: lecisz z poziomu morza na niemal 4000 m n.p.m., a następnego dnia robisz 1000 metrów. To zaprasza do choroby wysokościowej. A to góra bardzo techniczna, wymaga „via ferratowego” podchodzenia. Mieliśmy dużo szczęścia, bo góra zaraz potem została zamknięta: zdobywający ją turyści zginęli. Kuba w Afryce, czyli turystyka wysokogórska w pełnej krasie – Kilimandżaro pokazało mi turystyczną część gór. Sam padłem tego trochę ofiarą: chciałem koniecznie zdobyć najwyższy szczyt na każdym kontynencie. Włączył się konsumpcjonizm, także przygodowy […] Zobaczyłem tam jednak, jak wygląda prawdziwa „turystyka wysokogórska. Widziałem jak przewodnicy „targają” nieprzytomnych ludzi na szczyt, robią im zdjęcie, a potem ich ściągają. Tam się sprzedaje zbyt krótkie, 6-dniowe wyprawy, które nie dają możliwości przyzwyczaić się do wysokości. Realnie warto podczas podejścia na Kilimandżaro zarezerwować sobie około dwóch tygodni. Ze względu na tempo wielu ludzi tam umiera. Bardzo ostrzegam przed tą górą. Kuba na tropie zimna, czyli Denali (lub Mount McKinley) – Denali jest uznawane za jedną z najtrudniejszych gór z Korony Ziemi właśnie przez swój ekspedycyjny charakter. Miałem okazję pojechać tam z Osawaldem Rodrigo Pereirą, czyli himalaistą przez duże „H”. Jedzie się tam na trzy tygodnie, przechodzimy przez lodowiec, taszczymy wszystkie ciężary na plecach czy na saniach. Nie dolatuje tam helikopter. Przez całą podróż musieliśmy nosić także swoje „kupki”. Na Denali jest przenikliwie zimno: wszystko przez wiatry i wilgotność. Na szczyt dociera tylko 25% osób. Kuba na szlaku Kordiana, czyli relaks w Alpach – Mount Blanc zdobyłem, by mieć czyste sumienie: chciałem zrobić tzw. Rozszerzoną Koronę Ziemi. Poszliśmy trasą 3M, która jest uznawana za ciekawszą, nie polega tylko na dreptaniu po śniegu. To bardzo przyjemna góra, a wejście na szczyt Europy miało wymiar symboliczny. Przepiękne miejsce. Kuba w krainie kangurów, czyli polski akcent Korony Ziemi – By zmierzać do celu pojechałem do Australii zdobyć Górę Kościuszki: szczególnie ciekawy był dla mnie Polski akcent, bo szczyt został nazwany w ten sposób przez naszego rodzimego podróżnika, Pawła Edmunda Strzeleckiego. Niewielką wysokość odkupiłem wspaniałymi widokami. Została jednak jeszcze jeden szczyt. Kuba na wojennej ścieżce, czyli szczyt w terytorium Rosji – Ostatnim ze szczytów Korony Ziemi został Elbrus. To najwyższy szczyt Europy, ale niefortunny ze względu na swoje położenie: znajduje się na terytorium Rosji. Polacy nie są przez nich szczególnie mile widziani: zwłaszcza w czasie panującej w Ukrainie wojny. Problemy pojawiły się już na granicy gruzińsko-rosyjskiej. Byliśmy tam przesłuchiwani, przetrzymywani przez wiele godzin – poważnieje Patecki. – Długo nas przepytywali, zabrali nam telefony: mieliśmy je do wymiany, bo na pewno zainstalowali nam jakieś rzeczy. Dość powiedzieć, że gdy nam je oddali, wszystkie aplikacje były w języku rosyjskim i ewidentnie je do czegoś podłączyli – uśmiecha się ponuro Patec. Wcześniej cała grupa skasowała w swoich telefonach wiele zdjęć, Kuba usunął także – na czas przejazdu przez granicę – z Youtube’a swój film o wizycie w Kazachstanie. Porozbierali i pochowali sprzęt do nagrywania, żeby wyprawa wyglądała jak najbardziej amatorsko. Jak się nie bać podróżowania? „Chciałbym, żeby ludzie sami zobaczyli świat” Patec to fenomen. Ma wyjątkowy dar do pokazywania świata takim, jaki jest – nie wymuskany i wyreżyserowany, tylko autentyczny, czasem szorstki, ale też życzliwy i przede wszystkim: niesamowicie ciekawy. Nie chodzi jednak tylko o to, by ludzie oglądali jego filmy. Chodzi o coś więcej. – Chciałbym, by ludzie, gdy poczują się w miarę gotowi – nie w pełni, bo gotowym się nigdy nie jest –sami spróbowali podróżować. Niektórym się wydaje, że musisz być nie-wiadomo-kim, żeby wyruszyć. Uważam, że żeby podróżować, nie trzeba mieć żadnych kompetencji. To jedna z prostszych rzeczy, które można robić. Oczywiście nie trzeba się rzucać na głęboką wodę, nie trzeba od razu wyjeżdżać na inny kontynent. Wystarczy nowe miasto w Polsce. Ciekawa wioska. Nawet jeśli cel jest nieznany, warto wyjść, spróbować. Powolutku. Ja pierwszą wyprawę zrobiłem z Krakowa nad morze, a skończyliśmy na Evereście – zachęca twórca. To tak jak pisał Tolkien: „niebezpiecznie jest wychodzić za własny próg. Trafisz na gościniec i jeśli nie powstrzymasz swoich nóg, ani się spostrzeżesz, kiedy Cię poniosą”. A droga wiedzie w przód i w przód… Co po Koronie Ziemi? Plany Pateca na przyszłość Podróżnik nie zamierza jednak osiadać na Koronie Ziemi. Wręcz przeciwnie – obecnie trwają kolejne projekty, które owiane są nutką tajemnicy. Czego dotyczą? Patec, zapytany o loty w kosmos, tylko lekko się uśmiecha – żartuje, że obecnie najłatwiej polecieć na orbitę wtedy, gdy samemu zbuduje się własną rakietę. Czyżby to była podpowiedź? – Nie chcę rezygnować z gór, ale będzie ich na pewno dużo mniej. Teraz leciutko „dotykam” się z morzem: mam taki projekt, podczas którego chciałbym przepłynąć Atlantyk. Próbuję różnych rozmiarów i typów łodzi. Skończenie Korony Ziemi trochę mnie uwolniło: będziemy chcieli zaopiekowywać egzotyczne tematy i łączyć je ze sportem. Pozostaje nam czekać i pozostaje nam kibicować. Chętni poznania kulis zdobywania Korony Ziemi przez Kubę znajdą z niej pieczołowicie – i pięknie – przygotowane relacje na jego kanale na Youtube. Warto śledzić „Pateca”, bo to podróżnik, który z pewnością nas jeszcze nie raz zaskoczy i natchnie narodową dumą. Polska górą! Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
To Polacy jako pierwsi zdobyli Mount Everest zimą. Przyjdź na uroczyste 45-lecie tej wyprawy
Pierwsze zimowe wejście na Mount Everest było przekroczeniem ówczesnych możliwości i marzeń himalaistów. Dokonali tego Polacy: Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki. 45 lat później możesz uczcić z nimi ten historyczny sukces podczas uroczystego spotkania w Warszawie.
Spis treści: Wczesne próby zimowego zdobycia Mount Everest Historyczne zimowe wejście i dalsze sukcesy duetu Leszek Cichy wspomina pierwsze w historii zimowe wejście na Mount Everest 45-lecie zimowego triumfu na Dachu Świata W tym roku mija 45. rocznica jednego z najważniejszych osiągnięć w historii himalaizmu – pierwszego zimowego wejścia na Mount Everest. Przełomowego wyczynu dokonali Polacy, otwierając nowy rozdział w zdobywaniu najwyższych szczytów świata. Wydarzenie to na zawsze pozostanie jednym z kluczowych w historii światowej wspinaczki. Wczesne próby zimowego zdobycia Mount Everest Pierwsze zimowe ekspedycje na Mount Everest, najwyższą górę świata, podejmowano od lat 60. XX wieku. Ekstremalne warunki pogodowe, takie jak huraganowe wiatry, temperatury spadające do minus 50°C oraz niska zawartość tlenu w powietrzu, skutecznie uniemożliwiały jednak zakończenie wypraw sukcesem. Najbliżej celu w latach 70. była japońska wyprawa, która dotarła na wysokość około 8000 metrów. Ostatecznie himalaiści z Japonii musieli jednak zawrócić. Dopiero narodowa polska wyprawa, zorganizowana na przełomie 1979 i 1980 roku, kierowana przez Andrzeja Zawadę, zdołała przełamać tę barierę, tym samym zapisując się na zawsze w historii światowego himalaizmu. Historyczne zimowe wejście i dalsze sukcesy duetu 17 lutego 1980 roku Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki dokonali pierwszego w historii zimowego wejścia na Mount Everest, stając na szczycie o godzinie 14:25 czasu nepalskiego. Było to nie tylko pierwsze zimowe wejście na Everest, ale także na jakikolwiek ośmiotysięcznik. Ich sukces otworzył nową erę w himalaizmie i przyniósł Polakom światowe uznanie. W kolejnych latach Krzysztof Wielicki kontynuował zdobywanie ośmiotysięczników zimą, dokonując pierwszych zimowych wejść m.in. na Kanczendzongę i Lhotse. Leszek Cichy natomiast zapisał się jako pierwszy Polak, który zdobył Koronę Ziemi – najwyższe szczyty wszystkich kontynentów. Osiągnięcia tego duetu stały się symbolem determinacji i siły polskiego himalaizmu. Leszek Cichy wspomina pierwsze w historii zimowe wejście na Mount Everest Z Leszkiem Cichym rozmawiałem podczas 26. edycji Festiwalu Górskiego im. Andrzeja Zawady w Lądku-Zdroju. Słynny himalaista brał udział w spotkaniu upamiętniającym nieżyjącego już Marka Janasa – zdobywcę Gaszerbrum II. NG.pl Jak będzie Pan wspominał Marka Janasa? Leszek Cichy: To była osobowość. Miał do siebie ogromny dystans. Nie był gadatliwy, za to bardzo błyskotliwy. Potrafił celną uwagą sprowadzić kogoś na ziemię lub zmienić tok myślenia całej grupy. Jego wypowiedzi zawsze były w punkt, choć to nie powinno dziwić, bo przecież był naukowcem. Może na pierwszy rzut oka nie sprawiał takiego wrażenia, ale był prawdziwą duszą towarzystwa. Takie osoby są pewnie na wagę złota podczas wypraw wysokogórskich. Zdecydowanie tak. Wyprawy trwają nawet 2–3 miesiące. W tym czasie przebywasz w zamkniętej grupie i jest trochę tak jak na statku. Zdarzają się różne sytuacje, także stresowe. Bardzo cenię sobie osoby nieagresywne, które nie tłumią emocji i potrafią rozładować je w bezpieczny sposób. Marek taki był. Swoimi spostrzeżeniami i dystansem wnosił bardzo wiele. Polskich himalaistów jest wielu, jednak do dziś przetrwała pamięć tylko o kilku nazwiskach z lat 70. i 80. Kogo jeszcze oprócz Marka Janasa warto przypomnieć? Myślę, że dobrze byłoby sięgnąć do zestawienia polskich wspinaczy, którzy zdobyli przynajmniej jeden ośmiotysięcznik. Ta lista powstała jakieś 10–15 lat temu i już wtedy było nas około 200. Oczywiście nie wszyscy z tego grona mogą pochwalić się szczególnymi sukcesami, na przykład wytyczaniem nowych tras, ale widać, że kilkadziesiąt lat temu mieliśmy bazę. Dziś tego brakuje. Skoro mówimy o szczególnych sukcesach, nie mogę nie nawiązać do Pana pierwszego w historii wejścia na Mount Everest zimą. Jak takie doświadczenie zmienia spojrzenie na góry? Na pewno lepiej zna się swój organizm. Potem wiedziałem już, jak radzę sobie na takich wysokościach z ograniczonym dostępem do tlenu. To na pewno daje dużą pewność siebie. Kilka lat później wchodziłem z Przemkiem Piaseckim na inny ośmiotysięcznik – Yalung Kang – bez tlenu. Wiedziałem, że się uda. Czy coś jeszcze się zmieniło? Ludzie różnie reagują na sukces. To oczywiście dotyczy nie tylko himalaistów. Wydaje mi się, że my z Krzysztofem uniknęliśmy tzw. wody sodowej. W latach 80. nie było taryfy ulgowej. My też cieszyliśmy się, kiedy zdobyliśmy w sklepie na przykład banany. Wtedy to był rarytas. Spotkałem się z opiniami himalaistów, według których Mount Everest nie ma do zaoferowania nic poza wysokością. Dach Świata rzeczywiście jest brzydki? Podczas wspinaczki Mount Everest rzeczywiście nie wygląda efektownie, ponieważ od strony Nepalu ukazuje się dopiero w ostatniej chwili. Cztery lat temu miałem okazję oglądać szczyt od strony Tybetu i to było zupełnie inne doświadczenie. Nawet z odległości kilkudziesięciu kilometrów można było poczuć, że Mount Everest to nie tylko największa góra świata, ale też najpiękniejsza. Czy po zdobyciu takiego szczytu jest przestrzeń na odpoczynek i refleksję, czy zmęczenie na to nie pozwala? Każdy, kto wchodzi na ośmiotysięcznik, powinien mieć większe doświadczenie wysokogórskie. Ja zdobyłem Mount Everest w bardzo młodym wieku, bo miałem tylko 29 lat, ale wspinałem się już od dekady. Zanim dotarłem do Karakorum, pierwsze nauki pobierałem w Tatrach i już wtedy uczulano nas, żeby nie gratulować sobie na szczycie, tylko dopiero w schronisku. Przenieśliśmy tę zasadę w Himalaje. Wstrzymywaliśmy się z entuzjazmem aż do zakończenia wyprawy. Bywało, że przy zejściach dochodziło do wypadków. Najczęściej były spowodowane bardzo złymi warunkami pogodowymi. Prognozy były wtedy bardzo niedokładne. My w ogóle robiliśmy dużo rzeczy, których dziś himalaiści się nie podejmują. Jedną z najwspanialszych dróg jest południowa ściana K2 – droga zrobiona przez Jurka Kukuczkę i Tadzia Piotrowskiego. Nigdy nie została powtórzona. Wyprawy Pana i pańskich kolegów śledziła cała Polska. Dziś w Himalaje, a nawet na Mount Everest można wybrać się z biurem podróży. Co Pan o tym myśli? Cóż, taka jest kolej rzeczy i nie mogę się temu przeciwstawiać. Zwróćmy jednak uwagę na różnice między chodziarzami wysokogórskimi a wspinaczami i himalaistami. Chodziarzem wysokogórskim jest na przykład Magdalena Gorzkowska. Ona wie, że tak ją nazywam i nie ma z tym problemu. Przed nieudaną wyprawą na K2 udzieliłem jej nawet kilku rad i tłumaczyłem, jak trudna jest to góra. My się wspinaliśmy, odkrywaliśmy Himalaje, robiliśmy zupełnie nowe drogi, a dziś wiele osób wybiera najprostsze możliwe trasy. To też jest zasadnicza różnica. 45-lecie zimowego triumfu na Dachu Świata Aby uczcić 45-lecie pierwszego zimowego wejścia na Mount Everest, Fundacja Himalaizmu Polskiego im. Andrzeja Zawady zaprasza na wyjątkowe wydarzenie, które odbędzie się 17 lutego 2025 roku w Centrum Olimpijskim w Warszawie. Czeka nas niezapomniana okazja do podróży w czasie i poznania kulis jednego z najważniejszych momentów w dziejach światowego himalaizmu. Jubileuszowa uroczystość zgromadzi uczestników przełomowej ekspedycji, którzy podzielą się swoimi wspomnieniami. Poza Krzysztofem Wielickim i Leszkiem Cichym, „lodowych wojowników” będą reprezentować Maciej Pawlikowski, Ryszard Gajewski, Aleksander Lwow, Walenty Fiut oraz Jan Holnicki-Szulc. Wydarzenie poprowadzi Jacek Żakowski. Bilety do kupienia TUTAJ. Każdy, kto kupi bilet, otrzyma również książkę Andrzeja Zawady zatytułowaną „Mount Everest”. Niezwykła relacja oczami kierownika wyprawy pozwala czytelnikom zanurzyć się w atmosferze tamtych dni. Pełna emocji i napięcia opowieść zawiera niezapomniane chwile, takie jak triumfalny meldunek Leszka Cichego: „Zgadnijcie, gdzie jesteśmy?”, który idealnie oddaje atmosferę radości i napięcia historycznej dziś daty. Partnerami obchodów są Polski Związek Alpinizmu, LENS – Centrum Diagnostyki i Mikrochirurgii Oka oraz Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie. Organizatorem uroczystości jest Fundacja Himalaizmu Polskiego im. Andrzeja Zawady. Wydarzeniu patronuje National Geographic Polska.
„Życie ma dla mnie olbrzymią wartość". Wywiad z Anną Czerwińską
„O śmierć wcale się nie proszę. Życie ma dla mnie olbrzymią wartość. Jak trzeba, to walczę o nie jak zwierzę". Opowiadała w 2010 roku wybitna polska himalaistka w wywiadzie z „National Geographic Polska".
W tym artykule: Co pani robiła, żeby nie zasnąć? Jak pani to zrobiła, że do tej pory żyje, choć oni wszyscy już nie? Często powtarza pani, że normalne życie jej nie odpowiada. Kim była Anna Czerwińska? Anna Czerwińska to pierwsza Polka, która zdobyła Koronę Ziemi. W historii polskiej wspinaczki wysokogórskiej zapisała się również uporem i bezkompromisowością. Odeszła dziś w nocy. Poniżej przypominamy wywiad, który w 2010 roku Anna udzieliła magazynowi „National Geographic Polska". MAGDALENA STOPA: Weszła pani jako pierwsza Polka na Makalu. To już 8. ośmiotysięcznik w pani kolekcji. Dwa miesiące później podczas próby zdobycia Gasherbrum I miała pani wypadek. Jak zatem ocenia pani ten sezon? ANNA CZERWIŃSKA: Makalu było piękną przygodą, ale rodziła się ona w wielkich mękach. To było już moje trzecie podejście. Makalu leży na tzw. końcu świata, dojście do bazy jest bardzo długie, karawana ciężka, są problemy z tragarzami, pogodą, śniegu jest po pas. Postanowiliśmy więc z moim kolegą Jurkiem Natkańskim aklimatyzować się w rejonie Everestu, a potem przelecieć helikopterem od razu do bazy pod Makalu. W bazie znajdowali się już Włosi. To był liczny zespół i oni głównie zakładali poręczówki. My we dwójkę z jednym Szerpą nie poradzilibyśmy sobie albo zajęłoby nam to dwa miesiące. Tym razem bardzo mi zależało, żeby wszystko dobrze rozegrać. I, oczywiście, jak zwykle nic z tego nie wyszło. Z ostatniego obozu wyruszyliśmy z Jurkiem za późno. Powinna być trzecia w nocy, a była piąta. Ponadto obóz znajdował się zbyt nisko, na wysokości 7600, a Makalu ma 8468 m. Taki dystans pokonuje się wiele godzin. Nie zdążyliśmy dojść do szczytu przed wieczorem. Jurek, który nie miał wystarczającej aklimatyzacji, zrezygnował. Zawrócił i doszedł nocą do obozu. A ja się uparłam, więc jak zrobiło się ciemno, zdecydowałam zostać sama pod szczytem. Wykopałam w lodowym zboczu rodzaj grajdołka, włożyłam tam plecak i przesiedziałam na nim 10 godzin. Bez żadnej osłony, bez namiotu, płachty, karimaty, maszynki. No, po prostu na żywca. Na szczęście noc była bardzo spokojna, bez wiatru. Co pani robiła, żeby nie zasnąć? Nic, po prostu siedziałam na tym plecaku w zaparte. Zabroniłam sobie jakiegokolwiek myślenia, bo jak mózg pracuje, to zużywa tlen. Ale również patrzenia na zegarek, żeby się nie załamywać. O piątej zaczęło robić się jasno, a o piątej trzydzieści ruszyłam do góry. Zdobyłam Makalu sama, ale dzięki Włochom, którzy wchodzili poprzedniego dnia, było mi łatwiej. Szłam po ich śladach, korzystałam też z założonych przez nich poręczówek. Ze szczytu próbowałam wywołać Jurka przez radio, ale odezwał się tylko nasz Szerpa. Umówiłam się, że jak nie dotrę do wieczora, to po mnie wyjdzie. „Już myślałem, że to koniec” – rozmowa z Peterem „Peru” Chrzanowskim o paralotni, narciarstwie i filmach Jako jeden z pierwszych zjeżdżał na nartach z lodowców, latał paralotnią w Ameryce Południowej i stworzył serię filmów o ekstremalnych wyczynach. Peter „Peru” Chrzanowski opowiada, ki... I tak się stało. Schodząc, miałam halucynacje. Ciągle zdawało mi się, że jestem w Dolince za Mnichem. Nie miałam już czucia w dłoniach. Myślałam, że to odmrożenia i już sobie wyobrażałam, że będę teraz mieć takie łapki bez palców. Na szczęście okazało się, że to było z odwodnienia. Przez cały czas ataku nie tylko nie zjadłam nic, oprócz kilku cukierków, ale też nic nie piłam. W obozie nie było mnie przez 42 godziny. Pobiłam więc wszelkie rekordy, zwłaszcza rekord głupoty. Takich rzeczy zwyczajnie nie wolno robić. To biwakowanie było zupełnie nieodpowiedzialne. Gdyby pogoda się zepsuła, gdyby coś mi się stało, nikt nie byłby w stanie mi pomóc. Najprawdopodobniej właśnie tak zakończyła życie Wanda Rutkiewicz. Makalu jest blisko Kangczendzongi, na której zginęła. Może jej duch do mnie wtedy przyszedł? W każdym razie, siedząc tak sama nocą, wymyśliłam, że w przyszłym roku zrobię wyprawę śladami Wandy. Najpierw w kwietniu wejdę na Kangczendzongę. Potem na Broad Peak. Już na nim wprawdzie byłam, ale Wanda miała tam dwie nieudane próby. Jedna okupiona była śmiercią przyjaciółki, druga – narzeczonego. Chciałabym więc dokończyć to wejście za Wandę. A potem chcę pójść na K2 i przypomnieć Wandy największy sukces. Czyli spróbuje pani wejść na K2 już po raz piąty? Tak. Jak by nie liczyć, tak wychodzi. Ale dwie pierwsze próby były zupełnie niedojrzałe. W 1986 r. działałam na zbyt trudnej drodze i dopiero próba z 2005 r. była zaawansowana. Wtedy niewiele mi zabrakło. Na K2 weszło dotąd 6 kobiet, z których pięć już zginęło. Szósta doznała poważnych odmrożeń. No tak, to prawda. Wiem. A ilu pani przyjaciół zginęło? Z mojego pokolenia większość. Większość tych, na których się wzorowałam. I to pani nie zniechęca? Ja to akceptuję, ryzyko jest wpisane w ten biznes. Często nie jest to wynik naszych błędów. My po prostu działamy w bardzo groźnej przyrodzie. Góry mogą wszystko. Jak pani to zrobiła, że do tej pory żyje, choć oni wszyscy już nie? No właśnie, nie wiem. Uważam, że trzeba uparcie walczyć o szczyt, ale jednak nie za bardzo. Póki żyła moja mama, miałam z nią taką umowę, że nie będę ryzykować ponad miarę, że nie będzie dnia, w którym ktoś do niej przyjdzie i powie: no wie pani, niestety... I dlatego miałam stosunkowo dużo wypraw nieudanych. Ale miała też pani wiele wypadków – trzy wstrząsy mózgu, dwie poważne kontuzje kolana, nawet złamany kręgosłup. W tym roku uszkodziła pani rękę... Rzeczywiście, trochę tego było. Ale zawsze ciężko pracowałam przy rehabilitacji, więc nie mam po tych wydarzeniach jakichś poważniejszych ograniczeń. Wypadek z kręgosłupem wydarzył się, gdy byłam jeszcze bardzo młoda i wcale nie w Himalajach, a przy treningu na bunkrach pod Warszawą. Tegoroczny wypadek na Gasherbrumie był w dużym stopniu wynikiem złej pogody. Kończył się już sezon, lodowiec był w fatalnym stanie, rozmiękły, popękany, kruchy. Poślizgnęłam się, przeleciałam przez lodowy próg, wybiłam rękę z barku. Ból okropny. Ale musiałam z tego lodowca zejść sama. Potem w bazie helikopter i lot do szpitala. To było ostrzeżenie, moment zastanowienia. O śmierć wcale się nie proszę. Życie ma dla mnie olbrzymią wartość, jak trzeba, to walczę o nie jak zwierzę. Ale w łóżku go pani nie odda? Nie, w łóżku nie. Raczej jak kowboj, raczej w butach. Polka pierwszą kobietą na świecie, która przeszła góry Europy podczas jednej wyprawy Anna Liszewska pokonała w sumie 6300 km. Od marca do grudnia 2022 roku przeszła przez 16 krajów. Wyczerpująca trasa prowadziła między innymi przez Alpy i Pireneje. Które wyprawy były dla pani kluczowe, stanowiły zwrot? Pierwszym zwrotnym punktem był w 1975 roku udział w wyprawie w Karako-rum na Gasherbrumy. To było moje pierwsze wejście w wysokie góry. Okazało się zresztą klęską, szczytu nie zdobyłam, rozwaliłam sobie kolano. Ale trzeba pamiętać, że mój wcześniejszy rekord wysokości to zaledwie 3200 m. A tutaj baza była na 5 tysiącach, a ja weszłam na 7400. Zobaczyłam wówczas, że mam power. Najbardziej dumna jestem z kobiecego wejścia na Nanga Parbat, no i oczywiście z Everestu. Dopiero po Evereście zdałam sobie sprawę, jak daleko mogę przesunąć poprzeczkę. Rodzice też się wspinali? Nie, skąd. To była porządna rodzina prawdziwych mieszczuchów. Tatę straciłam wcześnie. Miałam 19 lat i właśnie kończyłam kurs taternicki, gdy zmarł na serce. Nie dbał o siebie, palił papierosy, miał nadwagę. Dla mamy Everestem było wejście do Doliny Pięciu Stawów. Ale akceptowała moją pasję, wspierała mnie w zdobyciu Korony Ziemi, pomagała pisać książki, była moją przyjaciółką. Często powtarza pani, że normalne życie jej nie odpowiada. No nie, normalne życie – nie. Nudzi mnie. Nie jestem typem rodzinnym. Zawsze byłam bardzo wyczulona na wszelką dominację, więc jak tylko w związku wyczuwałam coś takiego, to natychmiast wiałam. A z kolei facet gapa też mnie nie interesuje. Na kozetkę do psychologa nie chodzę, więc nie wiem, dlaczego nie umiałam stworzyć trwałego związku. Rodziny nie założyłam, trochę nad tym boleję, ale też dzięki temu nie mam dziś obowiązków wobec męża, dzieci, teściowej. A codzienne chodzenie do pracy? Nie wyobrażam sobie. Ja bym tego po prostu nie zniosła. Jestem bardzo niepokorna, nie zniosłabym szefa, który by się mnie czepiał. To co ja mam robić na nizinach? Więc wracam z wyprawy i zaczynam szukać sponsorów i zarabiać, żeby znowu wyjechać. Większość wypraw sfinansowałam sama. Korona Ziemi kosztowała mnie około 120 tysięcy dolarów. A zrobiłam ją bardzo oszczędnie. Nie chce pani chodzić do pracy, szefa mieć nie chce, to jak pani zarabia takie wielkie kwoty? W latach 90. założyłam firmę, sprowadzałam komputery z Singapuru i ciuchy z Indii. W szczytowym momencie miałam cztery sklepy i hurtownię. To było bardzo dochodowe. Poza tym dziś mam sponsorów. Czyli jednak sport dla bogatych? No, trochę tak. Ale gdybym chciała kupić jacht, żeby np. opłynąć świat, to kosztowałoby to przecież bez porównania więcej. Kiedy pani skończy zaplanowane 10 ośmiotysięczników? Nie wymawiając, ma pani już za sobą 57. urodziny... Ojej, jest pani zdania, że to tak dużo? Na 10. ośmiotysięcznik planuję wejść w następnym sezonie. Ale może potem będzie ich jeszcze więcej? Może 14? Nie wiem. A może będę robić coś jeszcze innego. Ostatnio kolega kajakarz zaproponował mi, żebyśmy przepłynęli Bałtyk. Zobaczę. Gdy mnie pytają o Koronę Himalajów, odpowiadam, że zrobiłam Koronę Ziemi i to wystarczy. Bardzo się z niej zresztą cieszę. Byłam w Australii, na Nowej Gwi-nei, na Antarktydzie. Gdyby nie ten plan, pewnie ciągle dreptałabym tylko po tych Himalajach i Karakorum. A to w końcu też robi się nudne. Nie żyje Anna Czerwińska. Wybitna polska himalaistka miała 74 lata Anna Czerwińska zapisała się w historii polskiego himalaizmu ogromną determinacją. Swoim życiem udowodniła, że wspinająca się kobieta ma na swojej drodze do pokonania nie tylko szczyty na... Kim była Anna Czerwińska? Anna Czerwińska (1949–2023). Z wykształcenia farmaceutka, w 1976 r. uzyskała tytuł doktora. Swój zawód porzuciła jednak dla gór. Od 30 lat wspina się w Tatrach, Alpach, Karakorum i Himalajach. Brała udział w wielu wspinaczkach w zespołach kobiecych (m.in. północna ściana Matterhornu latem i zimą, pierwsze kobiece wejście na Rakaposhi, 7788 m n.p.m., i Nanga Parbat - 8126 m n.p.m.). Jest pierwszą Polką, która zdobyła Koronę Ziemi, czyli najwyższe szczyty wszystkich siedmiu kontynentów, i drugą, która weszła na Mont Everest (2000 r.). Zdobyła osiem spośród 14 ośmiotysięczników. Opublikowała sześć książek o tematyce górskiej i była współautorką dwóch książek z cyklu „Za horyzontem" wydanych przez „National Geographic Polska”.
Co może oznaczać dłuższe życie? Kiedy to piszę, mija dokładnie rok od śmierci mojego ojca w wieku 79 lat. Gdy dorastałem, tata był dla mnie wzorem do naśladowania, najlepszym przyjacielem, nauczycielem, powiernikiem. Jego śmierć nastąpiła szybko – zapalenie płuc w ciągu kilku dni zamieniło się w wielonarządową niewydolność. Mocno mną to wstrząsnęło. Moja rodzina cieszyła się długowiecznością – znałem dziadków mojego ojca, którzy dożyli prawie stu lat, a rodzice matki wyraźnie przekroczyli dziewięćdziesiątkę – więc być może uznałem za pewnik, że tata też będzie miał więcej czasu. Nauka poczyniła ogromne postępy, pomagając nam żyć dłużej. Od początku XX w. oczekiwana długość życia ludzi wzrosła ponaddwukrotnie, ale przez większość tego czasu badania i postęp w medycynie koncentrowały się na łagodzeniu i leczeniu chorób. Dopiero niedawno zwrócono uwagę na samo starzenie się i to, co możemy zrobić, aby spowolnić, odwrócić lub w inny sposób zmienić ten proces. W okładkowym artykule niniejszego wydania, zatytułowanym „Życie dłuższe i lepsze”, relacjonujemy wam fascynujące poszukiwania – od leczenia hormonem wzrostu po przeprogramowywanie komórkowe – które obiecują wydłużenie ludzkiego życia o dekady. Kiedyś trochę lekceważyłem tych, którzy chcą „wyleczyć” starzenie się, ale teraz mój stosunek do tego tematu się zmienia. Kiedy sam się starzeję, chciałbym myśleć, że mam przed sobą więcej czasu i że będzie on dobrej jakości. Młodzi może niekoniecznie marnują swoją młodość, ale wiem, że jest wiele rzeczy, które doceniłbym bardziej, gdybym doświadczył ich później. Wspominając miniony rok bez mojego taty, myślę o tym, co dłuższe życie mogło oznaczać dla niego i dla tych, którzy go kochali. O rzeczach, które mógł zrobić i którymi mogliśmy się dzielić. Jeszcze 10 lat rozmów z tatą? Cholera, dużo bym dał nawet za rok. Mamy nadzieję, że to wydanie magazynu się wam spodoba. Nathan Lump redaktor naczelny
Przegląd Filmów Górskich - Temperatura wrzenia w Lądku-Zdroju
Przegląd Filmów Górskich - Temperatura wrzenia w Lądku-Zdroju Jest rok 1975. Organizacja Narodów Zjednoczonych właśnie ogłosiła, że będzie to Międzynarodowy Rok Kobiet. W Polsce Wanda Rutkiewicz, znakomita i ambitna alpinistka kompletuje ekipę na pierwszą czysto kobiecą wyprawę w góry najwyższe, w Karakorum.
Wyprawa odnosi sukces, oba szczyty zostają zdobyte przez kilka zespołów, w tym jeden czysto kobiecy. Himalaiści wracają do kraju w aurze zwycięstwa i chwały. Film zostanie pokazany na XVII już Przeglądzie w Lądku-Zdroju. Będą też obrazy ze słynnego cyklu Reel Rock Tour 2012 (tegoroczne - po raz pierwszy w Polsce!) oraz mnóstwo filmów konkursowych, min. „Sztuka wolności”, „Cisza”, „Polskie Andy”, „Halny” czy „Deklaracja Nieśmiertelności”. Będzie też wiele okazji do wysłuchania bohaterów górskich wydarzeń. Adam Bielecki opowie o swoich wejściach na Gasherbrum I i K2, Adam Pustelnik o wypadku i wspinaniu w skałach, Marek Arcimowicz o Tramen Tepui i odkrywaniu nowych gatunków… żab, a Krzysztof Wielicki o zimowej wyprawie na Broad Peak. Nie zabraknie historii z kobiecej wyprawy na Spitsbergen, rowerowej przygody u stóp Pamiru, pobijania rekordu trasy Biegu Rzeźnika czy wreszcie spotkania z Cecilią Buil, która wraz z kolegami z lodowca Charakusa weszła nową drogą na szczyt K7 West. Wieczorami będzie mniej ekstremalnie, za to głośno i do białego rana: zespół znany z Radiowej Trójki Cuba de Zoo i Kabaret Limo. Oraz inne atrakcje: zawody biegowe i nordic walking na Górę Trojak, codzienne treningi biegowe z zawodnikami teamu Salomona, filmy archiwalne, pokazy slajdów, spotkania rodziców podróżujących z małymi i bardzo małymi dziećmi po całym świecie, rowerowa korona gór Polski i opowieść pary studentów, którzy w 1974 roku pojechali Starem w… Andy. Dlatego zapraszamy do Lądka - Przegląd wrze od 18 do 23 września! www.przeglad.ladek.pl Cytaty z blogu Zbyszka Piotrowicza, honorowy przewodniczącym komitetu organizacyjnego
Zainspirowani zdobyciem Korony Ziemi przez Martynę Wojciechowską oraz dokonaniami wybitnych polskich himalaistów członkowie Klubu National Geographic Gimnazjum im. Jana Pawła II w Sycowie rozpoczynają realizację projektu „ZDOBYWAMY POLSKIE GÓRY” pod patronatem National Geographic Polska, Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie.
W dniu 13 maja odbyła się w Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie konferencja inaugurającą projekt. Konferencję otworzył i poprowadził Tomasz Jagodziński – dyrektor Muzeum Sportu i Turystyki, a wśród zaproszonych gości znalazły się dwie wyjątkowe osoby: Martyna Wojciechowska, redaktor naczelna National Geographic Polska, zdobywczyni Korony Ziemi oraz Krzysztof Wielicki, wybitny polski himalaista, 5 człowiek na świecie, który zdobył Koronę Himalajów i Karakorum. Cele projektu, działania przedstawiła Anna Nowicka, opiekun Klubu Przyjaciół National Geographic i twórczyni projektu, dziękując za wsparcie i aktywny udział Martynie Wojciechowskiej i Krzysztofowi Wielickiemu. Inspiracją dla naszego projektu było spotkanie z Martyną w naszej szkole i niesamowita opowieść o zdobyciu przez nią Korony Ziemi. Martyna nauczyła nas „przesuwać horyzonty”, spełniać marzenia. Dopełnieniem tego była wizyta Krzysztofa Wielickiego, która była podsumowaniem „miesiąca polskiego himalaizmu” obchodzonego co roku w naszej szkole. Krzysztof Wielicki przybliżył nam kulisy wielu wypraw, zwrócił uwagę na trudne momenty, ciężkie wspinaczki, ale najcenniejsze były dla nas jego własne refleksje, uwagi, doświadczenie jakim się z nami podzielił. Możliwość poznawania polskich gór, przyrody, dokonań wybitnych polskich himalaistów w tak wyjątkowym gronie, aktywny udział Martyny i Krzysztofa to dla nas wielka nagroda i spełnienie marzeń. Obiecujemy nie zawieść. Bardzo ważnym celem jest dla nas upowszechnienie racjonalnego wysiłku fizycznego niezbędnego dla zdrowia szczególnie w środowisku młodzieżowym. Tę część projektu opracowała Pani Anna Szura, nauczycielka wychowania fizycznego, współodpowiedzialna za realizację projektu. Martyna Wojciechowska podzieliła się również swoimi refleksjami i uwagami na temat projektu i powodów jej zaangażowania, i to nie tylko jako redaktor naczelna National Geographic Polska, ale również osoba prywatna: Cieszę się bardzo, że skupiamy się tak na młodzieży, bo wszyscy chyba głęboko wierzymy, że nasza przyszłość właśnie od nich zależy. Ja życzyłabym sobie, żeby młodzież na własnej skórze mogła też sprawdzić czym jest wspinaczka, może nie na te najwyższe góry, na jakie wchodził Krzysztof Wielicki z wielkimi sukcesami, ale na te póki co mniejsze polskie. Potem być może gdzieś dalej w świecie… Niezależnie od tego jak duża jest to góra, to zawsze tak naprawdę przyświecają człowiekowi te same potrzeby pragnienia i na końcu podobna satysfakcja, iż zawsze trzeba ten projekt rozpocząć, potrzeba w jakimś sensie zmagać się z własną słabością, a na końcu albo skonsumować gorycz porażki albo też cieszyć się ze zdobycia szczytu. Przy czym zawsze powtarzam, że to ze szczytu góry najlepiej widać inne szczyty do zdobycia. To jest też trochę taka metafora życia, że łatwiej na szczyt wejść niż z niego zejść. A tak jak właśnie wspomniałam, na górze dopiero wtedy widać inne góry, więc widać ile jeszcze celów przed nami , ile jeszcze wyzwań i jak daleko ten nasz horyzont możemy sobie przesuwać. Ci, którzy mnie znają, wiedzą dobrze, jak bardzo kocham góry. Za to, że są takie majestatyczne, że nauczyły mnie cierpliwości i pokory, ale przede wszystkim – parafrazując Mallory`ego – po prosty za to, że są … Projekt Zdobywamy Polskie Góry, którego realizacji podjął się Klub Przyjaciół National Geographic z Sycowa jest wyjątkowo bliski mojemu sercu. To moje osobiste podejście… Oczywiście jako magazyn National Geographic Polska, NG Traveler, wspieramy wszelkie inicjatywy które mają na celu popularyzację aktywnego spędzania czasu, to po pierwsze, a po drugie popularyzację różnych zakątków Polski. Jak wiadomo Polska pięknym krajem jest, często o tym zapominamy rozglądając się gdzieś daleko i szukając inspiracji. Hmmm, sama przyznaję na krańcach świata niemniej. Jednak bardzo się cieszę że tym razem uwaga wszystkich jest skierowana właśnie na polskie góry. Jestem przekonana, że młodzież dzięki temu pozna lepiej zakątki naszego kraju, że zmierzą się z własną słabością. I mam nadzieję, że spotkamy się tutaj pod koniec tego projektu, żeby radować się że, udało się ten szczyt zdobyć. I od razu zwrócę się do Was, do młodzieży. Nie do końca jest istotne jaki to jest szczyt, ważne żeby podjąć tą próbę. Nie jest też do końca najistotniejsze czy ten szczyt uda Wam się zdobyć, ale sam fakt, że podjęliście ten wysiłek jest naprawdę bardzo, bardzo istotny Życzę Wam bardzo dużo sukcesów i trzymam kciuki. Następnie głos zabrał wybitny himalaista, Krzysztof Wielicki: Projekt, który przygotowała Ania, łączy kilka elementów: edukacyjnych, fizyczny ale dla mnie jest ważne, że Ci młodzi ludzie którzy tu są, którzy pójdą w góry idą tam świadomie. To nie będzie coś takiego, że idzie wycieczka 60-cio osobowa w trampkach i oni nawet często nie wiedzą gdzie idą, w jakie góry, nawet ich nie zapamiętają. Była wycieczka, napiliśmy się coca coli, herbaty i wróciliśmy do domu. Natomiast oni będą to robić w sposób bardzo świadomy. Świadomy, dla mnie - to znaczy, że mają wyzwanie, jest program, na tym to polega, że trzeba mieć takie małe Everesty, obojętnie gdzie one leżą, w Polsce również są Everesty, ale trzeba do tego podchodzić świadomie, mając wyzwania, stawiając sobie, nawet nie zawsze najwyższe ale jednak cele - to czego dzisiaj często młodzieży brakuje. Oczywiście to jest nie tylko wasza zgoda ale również inicjatywa Ani którą ja podziwiam… Bo proszę państwa dzisiaj u pedagogów, każdy ma z nas dzieci czy miał i wiej jak to wygląda, że nauczyciel stał się zawodem i o 14 idzie do domu. Ja pamiętam, też pochodzę z rodziny nauczycielskiej, gdzie nauczyciel to była służba. Ja nie wiem co jest lepsze, co gorsze, czy teraz jest lepiej ale z pewnością jest inaczej . W związku z tym uważam, że duże brawa dla Ani że potrafi znaleźć czas aby taką inicjatywę stworzyć. A to, że mnie Ania przekonała to chyba również wynikało z wielu elementów. Kiedyś byłem w jakiejś szkole, gdzieś koło Torunia, w gimnazjum właśnie. Tak bardzo chcieli żebym przyjechał i opowiedział o górach. No w końcu się zgodziłem, bo nie lubię jeździć do szkół ze względu, iż często te spotkania są nieprzygotowane, ale mówię no dobrze, pojadę. No i tak chciałem na początku jakoś zaskoczyć młodzież zacząłem pytać. Czy wiecie kto to była Wanda Rutkiewicz ? Na sali było gdzieś 120 osób ….. Cisza …. A czy wiecie kto to był Jurek Kukuczka? …. Cisza …. A czy wiecie kto zdobywał pierwszy Mount Everest ? ….. Cisza ….. Zacząłem tak naprowadzać…. Mówię coś o okularach jakaś taką anegdotkę „ gdzie są moje okulary” powiedział pan ? …..Cisza …… I wtedy pomyślałem, że taka inicjatywa właśnie jak Ania robi ma sens. Bo dzisiaj często brakuje młodzież wzorów a takie dwie ikony światowego himalaizmu jak Jurek i Wanda zasługują na to aby o nich pamiętać. Dlatego dobrze jakby takich programów było więcej. Jeszcze dołączmy do tego ekologię, bo to też jest ważna kwestia. Wiadomo, że sukces ekologii leży w edukacji, ale to są młodzi ludzie którzy będą wiedzieć jak to robić i będą się uczyć. Tak więc inicjatywa jest jak najbardziej fajna, a że to że dołączymy z Martyną – no cóż trzeba również poznawać polskie góry. Mam głęboką nadzieję, że projekt ten stanie się inspiracją do dalszych wędrówek po górach, rozbudzi nowe pasje i zapoczątkuje zdobywanie własnych szczytów w różnych dziedzinach życia. Świat stoi przed młodymi ludźmi otworem, więc niech każdy z nich pisze własną historię. Ten projekt jest cenny również jeszcze z jednego powodu – pozwoli zintegrować grupę osób, którzy mają wspólny cel. Rozmowy, pokonywanie trudności, nauka tolerancji jest czasami ważniejsza niż zdobycie samego szczytu. Świetna inicjatywa i uważam, że sobie dadzą radę … Dziewczyny „pójdą” za Wandą, a chłopcy za Jurkiem. Myślę że będzie dobrze. Na zakończenie konferencji wyjątkowym przyjaciołom Klubu NG zostały wręczone oficjalne koszulki projektu. Więcej o samy projekcie, etapach jego realizacji będzie się można dowiadywać na oficjalnych stronach klubu: Blog klubu Profil na Facebooku oraz na stronach MSiT i National Geographic Polska.
Wyprawa Richter Expedition - Aconcagua 2011 wyruszyła z Krakowa 17 stycznia 2011 r. Niepełnosprawni uczestnicy: Łukasz Żelechowski i Piotr Pogon zamierzają zdobyć górę Aconcagua - najwyższy, liczący 6962 m n.p.m. szczyt Andów i Ameryki Południowej, należący do „Korony Ziemi”.
W Richter Expedition - Aconcagua 2011 uczestniczą: Łukasz Żelechowski – niewidomy dziennikarz, alpinista, zdobywca Dachu Afryki - Kilimandżaro. Pierwszy na świecie niewidomy, który zdobył najwyższy szczyt Kaukazu: Elbrus; Piotr Pogon - człowiek, który zmagał się z rakiem, przeszedł resekcję płuca i wciąż jest pod opieką onkologów; zdobywca Kilimandżaro, Elbrus, Mt. Kenya. Wyprawa, wymagająca wsparcia finansowego, przygotowań i ciężkiego treningu fizycznego nie byłaby możliwa gdyby nie sponsor: koncern Gedeon Richter. Zgodnie z ideą wyrażoną w słowach: Z pasją ku przyszłości, w trosce o zdrowie pokoleń, wspierając integracyjny projekt wysokogórski firma pragnie pomagać młodym, ambitnym ludziom w realizacji ich największego marzenia i przezwyciężania problemów wynikających z chorób, które ich dotknęły. Wystarczy, że ma się optymizm, chęć życia i pasje – mówią zgodnie Łukasz i Piotr. Chcemy pokazać tym, którzy tracą nadzieję na wyzdrowienie, normalne funkcjonowanie, życiowe spełnienie po ciężkich chorobach i życiowych wirażach, że człowiek niepełnosprawny może dokonać wielu wspaniałych rzeczy. To nie pierwsza ich wyprawa. Wysoko wśród chmur, na szczytach Kilimandżaro i Elbrus narodził się pomysł, by kontynuować zdobywanie Korony Ziemi, czyli wszystkich najwyższych gór poszczególnych kontynentów. W niezwykłej wyprawie niepełnosprawnym podróżnikom: Łukaszowi i Piotrowi towarzyszą Arkadiusz Mytko - podróżnik ekstremalny i Bogdan Bednarz - ratownik beskidzkiej grupy GOPR, specjalista technik linowych, opiekun górski osób niepełnosprawnych. Powrót z wyprawy do Krakowa ma nastąpić 5 lutego 2011.
Korona marzeń – o Koronie Ziemi Mariana Hudka
Prawdziwa pasja czyni wnętrze człowieka bogatszym. Wyznacza coraz to nowe cele, motywuje do działania, dodaje siły w realizacji marzeń, wzbudza emocje i gwarantuje uczucie spełnienia…Jest siłą i wyzwaniem. Nadaje życiu sens.
I choć droga do marzeń jest zawsze w przebudowie, a najważniejsze w danym momencie cele stają się po czasie tylko przejściowymi, prowadzącymi do jeszcze ważniejszych, to samo działanie w zgodzie z samym sobą, a co więcej, działanie dające poczucie prawdziwego szczęścia sprawia, że niewielu ludzi może przyznać, że ma swoją życiową pasję… Jednak tacy ludzie są blisko. Wiedzą, czego chcą. Ludzie z pasją. Ludzie gór. Bo stawać na najwyższych szczytach, to jak wyciągać dłoń do marzeń najwyżej, jak się da. Często nawet je łapać, tym bardziej, jeśli zdobędzie się dziewięć najwyższych szczytów wszystkich kontynentów… Marian Hudek jest dziewiątym Polakiem, który zdobył Koronę Ziemi. Mówi, że na początku zawsze są marzenia, a potem trzeba je próbować zrealizować. Jego fascynacja górami narodziła się późno, bo kiedy skończył 30 lat… 17 lat temu. Znał wtedy jedynie Beskidy, które pamiętał przede wszystkim z....obozów harcerskich. Później pojechał w Tatry i odtąd cele stawały się wyższe i wyższe. Wybrał się w Himalaje i od razu się w nich zakochał. Był to trekking do Sanktuarium Annapurny. Wtedy był już pewien, że tu powróci. We wrześniu 2005 roku zdobył Mont Blanc, najwyższy szczyt Alp i Europy, potocznie nazywany Dachem Europy. Powrót w Himalaje był znowu dla niego niezapomniany- w 2006 roku zdobył ośmiotysięcznik Cho Oyu, co tylko utwierdziło himalaistę, by pójść „za ciosem”. Rok później wyprawił się na Mount Everest. – To niewątpliwie góra o najwyższym stopniu trudności, pod każdym względem. Wiele zależy od tego, z której strony próbuje się ją zdobyć. Podejście południowe, nepalskie jest łatwiejsze. Tamtędy zmierza na szczyt zdecydowana większość wspinaczy. Od strony północnej, tybetańskiej jest trudniej. Trzeba przejść grań, wyżej zlokalizować bazę, więc odsetek tych, którym się udało, jest niższy – opowiada zdobywca. Wybrał trudniejszą drogę. – Byłem siódmym Polakiem, który tamtędy wszedł na Mount Everest. W ogóle cała nasza wyprawa z 2007 roku była niezwykle udana. Cała nasza trójka zdobyła szczyt – wspomina. W 2007 roku, 15 maja stanął na Dachu Świata- Mount Everest- i choć wyżej się już nie dało, to jednak marzenia w człowieku ciągle ewoluują, dlatego wytrwale zaczął dążyć do ich realizacji, wspinając na dachy wszystkich kontynentów kuli ziemskiej. - Bo gdy zrealizuje się największe życiowe marzenie, to na przez moment, krótką chwilę, powstaje w człowieku pustka, którą natychmiast trzeba wypełnić nowym, kolejnym celem - mówi Hudek. W 2008 roku zdobył Kilimandżaro w Afryce. – Wiedziałem, że muszę się pospieszyć, jeśli chcę zdążyć zdobyć te szczytu. Trochę za późno się do tego zabrałem, by pozwolić sobie na wolne tempo- śmieje się. No i tempo wzrosło. W 2009 roku Marian Hudek zdobył 4 z 9 szczytów Korony Ziemi! Były to kolejno: Mount Vinson na Antarktydzie, Aconcagua w Ameryce Południowej, Piramida Carstensz i Góra Kościuszki w Australii i Oceanii. W lutym 2010 roku przyszła pora na Elbrus, by w maju po raz kolejny udowodnić, że marzenia są po to, by je realizować. Marian Hudek zrealizował swoje kolejne wielkie marzenie 24 maja 2010 roku, stając wraz z kolegami z Jastrzębskiego Klubu Wysokogórskiego na ostatnim z upragnionych szczytów McKinley na Alasce. Dokonali tego w dość brawurowym tempie, bo w 8 dni, podczas gdy plan przewidywał na to miesiąc czasu… Jastrzębianin podkreśla, że każdy szczyt Korony Ziemi ma swoją specyfikę, ale na każdym z tych tak różnych pod każdym względem szczycie czuje się to samopoczucie spełnienia i wielkiej satysfakcji. Wejścia Mariana Hudka na szczyty należące do Korony Ziemi: • 21 września 2005, Europa: Mont Blanc • 15 maja 2007, Azja: Everest • 22 stycznia 2008, Afryka: Kilimandżaro • 17 stycznia 2009, Antarktyda: Mount Vinson • 6 lutego 2009, Ameryka Południowa: Aconcagua • 17 listopada 2009, ustralia i Oceania, Piramida Carstensz • 29 listopada 2009, Australia i Oceania, Góra Kościuszki • 24 lutego 2010, Europa, Elbrus • 24 maja 2010, Ameryka Północna, McKinley tekst: Iza Szafraniec
Ania Lichota stanęła na Dachu Świata 23 maja 2010 r., i tym samym została pierwsza w historii szczecinianką, która zdobyła Koronę Ziemi - siedem najwyższych szczytów wszystkich kontynentów.
Wspinaczka nie jest dla mnie jedynie sposobem spędzania wolnego czasu, to przede wszystkim szkoła charakteru, z której wyników korzystam również w życiu prywatnym i w pracy - mówi Ania. Anna Lichota przyjechała do Londynu na studia w 1996 roku. Dostała miejsce na London School of Economy. Niestety nie przyznano jej stypendium i sama musiała opłacić sobie czesne oraz życie w stolicy. Nie było to łatwe w tamtym czasie, rok studiów kosztował ponad 8 tys. funtów. Ania nie poddała się jednak i postanowiła walczyć o swoją przyszłość. Po żmudnych próbach wzięcia pożyczki w banku w UK udało się jej zdobyć fundusze z Polski. Jak stwierdziła Ania - Była to najbezpieczniejsza inwestycja. Znasz samego siebie, tak dużo od ciebie zależy, musisz wygrać. Jej pierwsza wspinaczka zakończyła się sukcesem. Po zdobyciu dyplomu podjęła pracę w Londynie w firmie budowlanej. Następnie pracowała dla General Electric, jeżdżąc przez 7 lat po Europie i prowadząc rożnego rodzaju projekty. W tym samym czasie skończyła również MBA i uzyskała doktorat w Stanach. W 2006 roku podjęła pracę w Banku Inwestycyjnym UBS w Londynie, gdzie zarządza kilkunastoosobową grupą bankierów. Raz na jakiś czas Ania zapomina o bankietach, szpilkach i wygodnych biurach w City. Pakuje plecak, zabiera trochę sprzętu i rusza w góry. Pomysł zdobycia najwyższych szczytów wszystkich kontynentów narodził się w 2002 roku podczas wyprawy w Alpy Szwajcarskie. Wtedy po raz pierwszy usłyszała o projekcie Korona Ziemi. Po powrocie z urlopu Ania zgłębiła swoją wiedzę na ten temat i postanowiła spróbować. Zaczęła realizacje projektu od Kilimandzaro. Potem zdobyła Elbrus (Kaukaz, Rosja), Aconcangue (Andy, Argentyna), Mt. McKinley (Alaska), Carstensz Pyramid (Papua, Indonezja) i Mt. Vinson (Antarktyda). Po zdobyciu trzeciej góry postanowiła połączyć swoją miłość do gór i dzieci. Zaczęła zbierać pieniądze na UNICEF i pomagać przedszkolu domowemu w Gdańsku. Do tej pory udało się jej zebrać 20 tys. dolarów. Poza tym Ania jest w zarządzie Attlee Foundation i zaczyna współpracę z organizacją wspomagającą młodzież w biednych rodzinach Londynu - Pace2Be. Ania z powodu swojej intensywnej pracy i działalności charytatywnej nigdy nie miała dużo czasu na przygotowania do wypraw. Dlatego wykorzystywała każdą wolną chwilę, trenując intensywnie w mieście. Codziennie rano biegała do pracy, a później z pracy z plecakiem zapełnionym 25 litrami wody. Poza tym chodziła na siłownię, pływała, jeździła na rowerze, a w sobotnie poranki na rolkach. Uprawia także jogę i taoizm oraz stara się żyć zgodnie z zasadami: od medytacji i pobierania energii z kosmosu, przez hodowanie kiełków, niejedzenie mięsa i ryb po picie melas i branie enzymów jako dodatków do diety. Celem wyprawy i wielkim marzeniem Ani jest utworzenie funduszu na sfinansowanie projektu - pomnika Sarswati Peace School. Będzie to pierwsza szkoła pokoju dla dzieci z Nepalu, której zostaną nadane imiona Wandy Rutkiewicz i Jerzego Kukuczki. Szkoła będzie rodzajem pomnika upamiętniającego życie i osiągnięcia światowej sławy polskich alpinistów. Więcej o Ani i fundacji na stronie: http://www.ania-lichota.info/about/index.htm Więcej o ostatniej wyprawie na stronie: http://mteverest2010.blogspot.com/
Magdalena Prask, uczestniczka wyprawy „Polish Everest Expedition 2010” we wtorek 18 maja br. zdobyła Mount Everest. Ambasadorka marki ENEA podczas wyprawy stała się pierwszą Poznanianką i Wielkopolanką oraz szóstą Polką w historii, która zdobyła szczyt najwyższej góry świata.
Wyprawa – zakończona sukcesem - rozpoczęła się 26 marca br. Uczestniczyli w niej również Zbigniew Bąk z Warszawy i Stanisław Budny z Poznania. Wyprawę wspiera jeden z największych w Polsce producentów, dystrybutorów i sprzedawców energii elektrycznej ENEA S.A. Celem wyprawy było przypomnienie i uczczenie 30-tej rocznicy ważnego wydarzenia w skali światowego himalaizmu - pierwszego zimowego wejścia na Mount Everest i zdobycia Czomolungmy przez dwóch Polaków – Krzysztofa Wielickiego i Leszka Cichego. Od wielu lat moją największą pasją są podróże, zwłaszcza te o górskim charakterze. Moim długofalowym celem jest zdobycie najwyższych szczytów wszystkich kontynentów tzw. Korony Ziemi. Osiągając go stałabym się jedną z niewielu Polek, której się to udało. Jestem szczęśliwa i wdzięczna firmie ENEA, która zdecydowała się ze mną współpracować w tym zakresie. Dzięki nim jest możliwe moje uczestnictwo w wyprawie na Mount Everest. – mówi Magda Prask, uczestniczka wyprawy i ambasador marki ENEA. Trasa, którą podążała grupa „Polish Everest Expedition 2010” miała być wiernym odtworzeniem pierwszego ataku na szczyt z 1912 r. Prowadziła od chińskiej, północnej strony Everestu poprzez Tybet. Jest to najdłuższa droga na szczyt, północno-wschodnią Granią poprzez lodowiec Rongbuk. Początkowo planowano, że w wyprawie weźmie udział więcej osób, ostatecznie uczestników było trzech. Na szczyt weszli Magdalena Prask oraz Zbigniew Bąk. ENEA jako odpowiedzialny uczestnik rynku i jedna z największych spółek energetycznych w kraju stając się sponsorem wyprawy pani Magdaleny Prask na Mount Everest przyczynia się nie tylko do realizacji największego marzenia alpinistki. Osiągnięcie sukcesu i zdobycie najwyższego szczytu ziemi przez pierwszą Wielkopolankę jest również ogromnym sukcesem ENEI jako Grupy wspierającej wyprawę. Cieszę się, że przyczyniamy się do tak wielu pozytywnych emocji. Gratulujemy uczestnikom wyprawy zdobycia szczytu i życzymy pomyślności podczas kolejnych ekspedycji. – powiedział Maciej Owczarek prezes ENEA S.A. Magdalena Prask jest poznanianką, alpinistką, fotografem, przewodnikiem górskim, pilotem wycieczek i bankowcem. Jej największą pasją są podróże oraz góry co stara się łączyć przemierzając wszystkie kontynenty. Ma na swoim koncie wiele wejść na góry wyższe od Tatr, w Alpach była m.in. na Mont Blanc (4807 m), Gran Paradiso (4061 m), Lagginhorn (4010 m), Dom (4545 m), Monte Rosa (Dufourspitze, 4634 m). W Kaukazie weszła na Elbrus (5642 m), w Afryce na Kilimandżaro (5895 m) a w Ameryce Południowej na Aconcaguę (6959 m), Chimborazo (6310 m), Cotopaxi (5897 m), Cayambe (5790 m) oraz patagońskie wulkany Villarica, Quetrupillan i Lanin. Zdobycie Mount Everest jest spełnieniem jej największego marzenia. Więcej informacji na www.magdalenaprask.pl.
Z ogromną radością chcemy poinformować wszystkich naszych Internautów, że Martyna Wojciechowska, redaktor naczelna National Geographic Polska i National Geographic Traveler, otrzymała tytuł Kobiety Roku przyznawany przez kolegium redakcyjne, laureatki poprzednich edycji konkursu i czytelniczki „Twojego Stylu”.
Miniony rok w życiu Martyny Wojciechowskiej bez wątpienia należał do udanych. Nakręciła cieszący się ogromna popularnością program „Kobieta na krańcu świata”, zdobyła koronę Ziemi, a teraz w uznaniu jej minionych sukcesów otrzymała tytuł Kobiety Roku 2009. - Niemożliwe to jest takie słowo, które chyba najczęściej w życiu słyszałam i najczęściej odnosiło się ono do moich planów, marzeń, pragnień. Być może to mój upór sprawił, że zawsze chciałam się przekonać, ile w tym słowie jest prawdy. I okazywało się, że niemożliwe nie istnieje, a w każdym razie ten horyzont można przesuwać każdego dnia - powiedziała Martyna odbierając nagrodę Złotego Wawrzyna.
Korona Ziemi zdobyta! Martyna Wojciechowska na szczycie piramidy Carstensz!!
Początkowo mieliśmy trochę pod górę... dosłownie i w przenośni. Problem z wylotem z Nabire, lokalna ludność groziła, że zablokuje helikopter, więc musieliśmy przekraść się o 5 rano na pokład, ale na szczęście udało nam się wystartować.
Potem z kolei negocjowaliśmy nadbagaż... W kółko coś. W końcu, z jednym międzylądowaniem dotarliśmy do bazy pod Piramidą Carstensz. Jak tylko wysiedliśmy z helikoptera, Robert rzucił, że właściwie to będziemy się od razu aklimatyzować i możemy wyruszać na szczyt. Powiem szczerze, że byłam sceptycznie nastawiona do tego pomysłu... Ludzie zwykle wychodzą na atak szczytowy o 3 nad ranem. Ale ruszyliśmy... Do tyrolki wszystko szło nadzwyczaj dobrze. Właściwie to założyliśmy, że będziemy się aklimatyzować i jeżeli wszystko pójdzie dobrze poważnie rozważymy atak. Ja jednak rozważałam go trochę mnie poważnie niż Robert, przynajmniej na tamtą chwilę... Pogoda była niesamowita - mieliśmy wszystko: słońce, chmury, mgłę, deszcz, śnieg... Byliśmy sami, bez guida. Wydawało się, że za tyrolką to już blisko, ale okazało się, że wcale nie. Dopadł mnie kryzys, byłam wściekła, właściwie to miałam ochotę położyć się i umrzeć Mówiłam, że nie wejdę, że nie mam siły. Przejścia rzeczywiście nie należą do przyjemnych. Poza samą tyrolką jest kilka przepaści. Wygląda to tak, że między jedną, a drugą skałą jest przerwa, 100 metrów w dół i aby przedostać się na drugą stronę trzeba przeskoczyć z jednej na drugą... Ot tak, zrobić krok. Wymaga to dużej odporności psychicznej... Ale jak to po każdej burzy - przychodzi słońce. Gdy tylko zobaczyłam szczyt, dostałam skrzydeł. Adrenalina była niesamowita. Prawie tam wbiegłam, popłakałam się jak szalona. Droga zajęła nam 5 godzin, oficjalnie stanęłam na szczycie Piramidy Carstensz o godz. 14:30 czasu lokalnego, czyli 6:30 AM czasu polskiego. Cała droga z namiotu i z powrotem niecałe 10 godzin, bez aklimatyzacji. Chcieliśmy zdążyć przed chorobą wysokościową, która na pewno by nas dopadła, stąd ta szybka decyzja o atakowaniu szczytu. Niepodważalnie był to jeden z najlepszych dni w moim życiu! Rewelacyjna wspinaczka, wyjątkowo dobra forma (poza półgodzinnym kryzysem :-)). Mimo że nie jadłam już 24 godziny i prawie nie piłam - jestem w super formie. To zdecydowanie jedna z najlepszych Gór! Gdyby teraz ktoś zapytał mnie, co czuje osoba, która stanęła na ostatnim szczycie w Koronie Ziemi odpowiedziałabym, że... jest głodna i chce jej się pić :-) Najwyraźniej w najważniejszych chwilach wszystko sprowadza się do najprostszych rzeczy :-) Dziękuję, że byliście ze mną! Zapraszamy do odwiedzenia bloga Martyny, w którym opisała drogę na szczyt. Zobacz galerię zdjęć z wyprawy
CARSTENSZ EXPEDITION 2010 Korona Ziemi 2003-2010
W niedzielę, 17 stycznia 2010 roku Martyna Wojciechowska wyruszyła na kolejną wyprawę Carstensz Expedition 2010 – ostatnią, realizowaną w ramach projektu wspinaczkowego KORONA ZIEMI, którego celem jest zdobycie najwyższych szczytów wszystkich kontynentów. Martyna ma szansę być drugą kobietą z Polski, której uda się dokonać tego wyczynu.
Celem ekspedycji jest najwyższy szczyt Australii i Oceanii (Indonezja) – Piramida Carstensz zwana również Puncak Jaya, 4 884 m n.p.m. - Kiedy osiem lat temu stanęłam na szczycie Mont Blanc, nie sądziłam, że będzie to początek długiej drogi poprzez górskie szczyty - wspomina Martyna. - Od siedmiu lat konsekwentnie realizuję projekt KORONA ZIEMI, który w tym roku mam nadzieję zakończę sukcesem. Przez te lata w moim życiu wydarzyło się bardzo wiele. Stanęłam za sterami redakcji National Geographic Polska, napisałam trzy książki, zrealizowałam program podróżniczy dla telewizji TVN, a przede wszystkim zostałam mamą. Każda ze zdobytych gór odcisnęła się na moim życiorysie niczym kamienie milowe. Jaką górą okaże się Puncak Jaya? Mam nadzieję, że z jej szczytu uda mi się dostrzec nowe cele i możliwości… Piramida jest szczytem trudno dostępnym pod względem technicznym (najtrudniejszy pod tym kątem wierzchołek z KORONY ZIEMI). Większość dróg wspinaczkowych znajduje się na rozległej, północnej ścianie, którą jest kamienna płyta nachylona pod kątem do 70 stopni i ma wysokości ponad 600 m. Martynie towarzyszyć będzie austriacki wspinacz i lekarz Robert Miller, z którym w zeszłym roku poznała się podczas wspinaczki na najwyższy szczyt Antarktydy. Martyna i Robert będą zdobywać Piramidę drogą klasyczną. Ze wspinaczki powstanie materiał filmowy i zdjęciowy, który będzie stanowił podstawę do zrealizowania filmu dokumentującego siedmioletni projekt zdobywania KORONY ZIEMI. Na wiosnę planowana jest publikacja książkowa oraz wystawa zdjęć Martyny ”Siedem lat, siedem szczytów, siedem kontynentów”. Losy wyprawy będzie można śledzić na bieżąco na BLOGach: https://www.national-geographic.pl/uzytkownik/blog/martyna-w/ www.martynawojciechowska.pl www.facebook.com/carstenszexpedition2010 Góry Śnieżne z ich najwyższym szczytem Piramidą Carstensz znajdują się na Papui Nowej Gwinei (Irian Jaya – jak zwą ją tubylcy) – wyspie, która pozostaje jednym z najdzikszych i najbardziej odizolowanych zakątków naszej planety. Papuasi, którzy zamieszkują wyspę Jaya żyją z myślistwa i zbieractwa – zupełnie, jak ich przodkowie przed tysiącami lat, śmiało można powiedzieć, że jest to ostatnie takie miejsce na Ziemi. Górę tę odkrył Jan Carstensz żeglarz Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, szef ekspedycji do Nowej Gwinei i Australii z 1623 r. Carstensz Piramid to szczyt uważany za najcięższy do zdobycia ze wszystkich gór należących do ,,Korony Ziemi". Są tylko dwie drogi, którymi można dotrzeć do podnóża góry. Jedna prowadzi przez największą kopalnie złota na Ziemi (wartość dziennego wydobycia przekracza 10 mln $!), gdzie dostęp broniony jest przez wojsko. Druga droga biegnie przez dżunglę, którą zamieszkują wojownicze plemiona nienajlepiej nastawione do obcych (członkowie plemion Asmatów zasłynęli jako łowcy głów!). Pierwszym zdobywcą Piramidy był słynny austriacki wspinacz Heinrich Harrer (bohater filmu „Siedem lat w Tybecie” i autor pierwszego przejścia Północnej Ściany Eigeru). Jego ekipa dotarła na szczyt 13 lutego 1962 r. – drogą prowadzącą przez ścianę północną i górną część grani zachodniej, uważaną obecnie za standardową. Pierwszym Polakiem, który zdobył ten szczyt był Jerzy Kostrzewa (12 lipca 1999 r.).
Minęły dwa lata, odkąd stanęłam na Dachu Świata. Przez ten czas wiele się wydarzyło…
Miejsce akcji: Nepal, najwyższa góra świata Obsada: ja i Everest Zostałam redaktor naczelną National Geographic i Travelera, napisałam książkę Przesunąć horyzont i cykl artykułów „Z życia naczelnej”, zobaczyłam goryle w Wirundze (o czym marzyłam od dawna), omal nie przeprowadziłam się ze wsi do Warszawy, ostatnio – zostałam szczęśliwą mamą, zmieniłam samochód, skróciłam trochę włosy… Jestem spełniona, ale… Jeśli mam być szczera, to głowę stale mam zaprzątniętą myśleniem o Górach… O wyprawach moich i kolegów, którzy przysyłają mi „gorące pozdrowienia” z wyjazdów wspinaczkowych. Jakby chcieli mi zrobić na złość, wiedząc, że nie mogę się teraz ruszyć z domu. W zeszłym roku zdobyłam Mount McKinley i Elbrus (oba zaliczane do Korony Ziemi), ale jeszcze zanim wróciłam do domu, myślałam o kolejnych Górach. Po prostu nie mogę się doczekać spotkania z Nimi. Wiele osób zamęcza mnie pytaniem, dlaczego postanowiłam zdobyć Everest… Mogłabym odpowiedzieć, jak George Leigh Mallory zapytany o to w 1923 r. podczas jednej z niezliczonych prelekcji, podczas której zbierał fundusze na kolejną ekspedycję: „Ponieważ istnieje”… Należałoby się zastanowić, po co ludzie w ogóle się wspinają? Całkiem niedawno prowadziłam adventurowe życie, ciągle byłam w podróży, zmieniały się krajobrazy, a ja traktowałam je jak scenografię do kolejnych pasjonujących przygód (i nieźle się przy tym bawiłam). Tak było do dnia, gdy po raz pierwszy pojechałam wspinać się w Alpach. Szłam granią pod szczytem Mont Blanc i gdy dochodziliśmy do wierzchołka, wiatr rozwiał chmury nad Chamonix – dookoła odsłoniły się alpejskie szczyty… Stało się. Wiedziałam, że rajdy, nurkowanie czy sporty powietrzne pozostaną miłą odskocznią od tego, co miało stać się moją najważniejszą pasją. Człowiek ma chyba zakodowaną potrzebę zbliżania się do nieba. Wszystko, co boskie i wspaniałe, jest zawsze w górze – począwszy od Olimpu, a na Królestwie Niebieskim skończywszy. Pomijając jednak wątek religijny – co może skłaniać ludzi do wspinaczki? Niech pomyślę. Rozrywka!? Na początku człowiek ma w sobie dość godności, żeby w nocy wstać, wygrzebać się z ciepłego śpiwora, założyć goreteksowe spodnie, kurtkę, rękawiczki, wciągnąć zimne buty, budząc przy tym wszystkich współmieszkańców namiotu, wyczołgać się na dwudziestostopniowy mróz i wysikać się. Po kilku dniach, nie wychodząc ze śpiwora, nie zważając na to, że wszyscy słyszą, załatwia się do butelki. I jeszcze zostawia butelkę w śpiworze, bo daje dodatkowe ciepło... O nie, to zdecydowanie nie jest zabawne! Może więc zwykła przyjemność w obcowaniu z naturą? Piąta rano. Pobudka. Po omacku ubrałam się najszybciej jak mogłam, by poranny, przeszywający mróz nie dotarł do każdej komórki mojego ciała. Spakowałam plecak – znowu wydawał mi się zbyt ciężki, choć prawie nic do niego nie włożyłam! Zjadłam owsiankę i jajko na twardo, zrobiłam herbatę do termosu. Potem dopięłam raki, ostatnie spojrzenie w górę i ruszyłam. Na początku szło mi się doskonale (…). Po około godzinie zaczęłam marznąć. Na rozgrzewanie butów, zmienianie skarpetek, wkładanie rozgrzewaczy chemicznych i pospieszne ich wyciąganie, bo mnie uwierały, straciłam ponad godzinę. Wybiłam się z rytmu i już go nie odzyskałam. Najpierw tęskniłam za słońcem, które by mnie rozgrzało, potem je przeklinałam (…). Upał był nieprawdopodobny. Wydawało mi się, że słońce wypala mi dziurę w czubku głowy. Od śniegu odbijały się promienie i parzyły w oczy. Zatrzymywałam się co chwila, zdejmowałam warstwy ubrania i pakowałam pod czapkę śnieg, z nadzieją, że ostudzi mój parujący mózg. Nie. To też nie to… Może więc sława?! Ból głowy był tak silny, że aż bałam się otworzyć oczy. Już wiedziałam, że poranne światło przefiltrowane przez żółtą kopułę namiotu będzie nieprzyjemnym doznaniem. Dyszałam ciężko, myślałam tylko o tym, że chce mi się pić, że zaczyna mnie mdlić. Klasyczne objawy choroby wysokościowej (…). Po około półgodzinie wzeszło słońce i niemal równo z nim w namiocie zrobiło się duszno, a na głowę spadł mi prysznic z zamarzniętych oddechów, które osadzały się na ściankach przez całą noc. Niechętnie wyczołgałam się w chłodny poranek. Kaszka bananowa dla dzieci i pięć łyków herbaty – to wszystko, co było w stanie przyjąć moje udręczone ciało… Wierzcie mi, że znam kilka łatwiejszych (i bezpieczniejszych) sposobów zdobycia popularności! Szukam zatem dalej… Pozostaje jeszcze możliwość sprawdzenia się. Everest był ciężką próbą charakteru, bo dotknął najczulszej struny w mojej osobowości – cierpliwości. Zawsze chodziłam pod górkę, ale na skróty. Wybierałam zawsze drogę dużo trudniejszą, ale szybszą. Everest to było coś, od czego się z tym swoim pośpiechem po prostu odbiłam. Odbiłam się od ogromu masywu skalnego. Everest jest życiem zatrzymanym w kadrze. Wszystko wymaga gigantycznej cierpliwości. Topienie śniegu, gotowanie wody, jedzenie, wszystkie rzeczy, które robi się wokół siebie, permanentne zmęczenie, zimno, a przede wszystkim czekanie na okno pogodowe przez jedenaście dni… Dla mnie konieczność wykazania się ogromną cierpliwością i absolutnym podporządkowaniem kaprysom Góry była nie do zniesienia. Nauczona kształtowania rzeczywistości, nie mogłam pojąć, że nie jestem w stanie ukształtować ani terenu, ani pogody, ani mojej aklimatyzacji (…). Wspinaczka nie jest, nie może być przyjemna w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Radosny marsz, oddychanie pełną piersią, podziwianie widoków, rozkoszowanie się lekkim mrozem szczypiącym w policzki nie ma racji bytu w Górach Wysokich. Umysł otumaniony brakiem tlenu jest otępiały i nieczuły na bodźce, marsz ogranicza się do pokonywania kilku kroków i wykonywania histerycznych oddechów niczym ryba wyjęta z wody. Wstaje się o świcie, a właściwie – w nocy, marznie, nie można się wykąpać. Nie ma się ani chwili intymności, dzieląc maleńki namiot ze współtowarzyszami wyprawy. Kiedy jest się na szczycie, myśli się zwykle o tym, że najgorsze dopiero przed nami. Większość wspinaczy ginie właśnie podczas zejścia. Ale, kiedy już dotrę do Bazy, kiedy odwrócę się i spojrzę na tę gigantyczną Górę – będę mogła sobie powiedzieć: „Udało się!”, „Zrobiłam to!”. Pozostanie świadomość, że pokonałam wszystkie przeciwności losu, pokonałam siły natury, wreszcie pokonałam własne słabości! To jest właśnie najpiękniejszy moment wspinaczki wysokogórskiej! Cytaty pochodzą z książki „Przesunąć horyzont”.