Ściana wody. Relacja z wędrówki wzdłuż strefy zdemilitaryzowanej w Korei Południowej
Niewiele osób wie, że Koreę Południową i Północną oddziela nie tylko ogrodzenie, ale częściowo również „ściana” wody. Ten opustoszały i dziewiczy rejon odwiedził Paul Salopek. Oto jego relacja.
Spis treści: „Wybuchowa” turystyka w Korei Południowej Nieznane oblicze strefy zdemilitaryzowanej (DMZ) Najbardziej wysunięte przyczółki Korei Południowej i ich zrelaksowani mieszkańcy Przykurzona linia frontu Strefa zdemilitaryzowana, Korea Południowa, 37° 47’ 20” N, 126° 29’ 19” E Gigantyczną połać bezludnego terenu oddzielającego Koreę Południową od Północnej można opisać następująco: Ostatnia zimnowojenna granica świata skończyła w tym roku 71 lat. Zmaterializowała się w 1953 r., gdy zarówno Seul, jak i Pjongjang, pogodziły się z faktem, że konflikt, która pochłonął 2,5 mln istnień ludzkich, skończył się impasem. Oficjalnie oba kraje pozostają w stanie wojny. Rozległa strefa zdemilitaryzowana (określana niekiedy angielskim skrótem DMZ) ciągnie się przez długich 248 km gór, dolin, opustoszałych wsi i gospodarstw. Oddziela od siebie wrogie armie pasem szerokim na cztery bezludne kilometry. „Wybuchowa” turystyka w Korei Południowej Tę umocnioną granicę odwiedza co roku ok. 1,2 mln turystów. Na każdego z nich przypada średnio jedna mina – po obu stronach strefy rozmieszczono ponad milion ukrytych ładunków wybuchowych, by wybić przeciwnikowi z głowy próby inwazji. W potyczkach stoczonych w DMZ w ciągu kilkudziesięciu lat zginęło łącznie ok. 800 żołnierzy północno- i południowokoreańskich, a także amerykańskich; USA są sojusznikiem Korei Południowej. W 1996 r., po niełatwych negocjacjach, grupa weterynarzy z Korei Południowej uratowała północnokoreańską krowę, która utknęła na rzecznej wyspie w strefie zamkniętej. Incydent ten ujawnia mało znaną prawdę o DMZ – częściowo składa się ona z wody. Nieznane oblicze strefy zdemilitaryzowanej (DMZ) Na odcinku 67 km, od betonowego wału przeciwpowodziowego na północ od Seulu aż po brzegi Morza Żółtego, oba kraje mierzą się wrogimi spojrzeniami ponad mulistymi wodami rzeki Han-gang, rozlewającymi się szeroko w rozległym estuarium, a potem rozpływającymi w słonych falach. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/11/4-IMG7850-507a247.jpg" width="4032" height="3024" alt="Ogrodzona natura: DMZ, czyli strefa zdemilitaryzowana między dwiema Koreami, przez ostatnie 71 lat była w niewielkim stopniu zagospodarowana przez człowieka. Zdziczała, stanowi de facto obszar chroniony." title="Ogrodzona natura: DMZ, czyli strefa zdemilitaryzowana między dwiema Koreami, przez ostatnie 71 lat była w niewielkim stopniu zagospodarowana przez człowieka. Zdziczała, stanowi de facto obszar chroniony." /> Jako że ludzie nie mają wstępu do strefy zdemilitaryzowanej, nie jest wykluczone, że ujście Han-gang należy do najbardziej dziewiczych na świecie. Brzegów nie kalają tu porty ani fabryki, na frontowych wodach nie kołysze się ani jeden prom, boja nawigacyjna czy rybacka łódka. Krwawy konflikt sprawił, że cały rzeczny ekosystem trwa zastygły poza czasem. Na osuchach, gdzie od dekad nie postała podeszwa kalosza, zagrożone wyginięciem warzęchy małe polują na cefale. Wśród trzcin aż roi się od jelonkowców błotnych. A cały ten mulisty raj można podziwiać zza rzędów wież strażniczych, płotów pod napięciem, pól minowych i zasieków z drutu żyletkowego. Najbardziej wysunięte przyczółki Korei Południowej i ich zrelaksowani mieszkańcy Wraz z mym koreańskim towarzyszem przemierzałem te zaciszne rozlewiska przez trzy upalne, letnie dni. Czułem się, jakbym brnął przez krainę nakrytą szklaną kopułą – parną muzealną dioramę. – Jestem jedną z ostatnich, którzy tu zostali – stwierdziła 85-letnia Song Yoon-Yeo, emerytowana rolniczka z zapyziałej wioseczki na wyspie Ganghwa w ujściu Han-gang. – Wszyscy wyjechali do Seulu. Song przykucnęła pod dziką jabłonią i przy studni prała ubrania. Nie robiło na niej wrażenia, że w zasięgu wzroku ma Koreę Północną – wrogie państwo uzbrojone w głowice atomowe i rządzone przez dyktatora, który wytruł ponoć swoich krewnych. Skarżyła się na zwyczajne problemy. Migracja do miast pustoszyła koreańską prowincję, a dostęp do usług publicznych stawał się coraz gorszy. Ale były i dobre wieści: niedawno w okolicy otworzyła się kawiarnia. – Jeszcze kilka lat temu nie wiedzieliśmy, co to kawa – przyznała Song. Mieszkańcy Cho-Gang Ri, innej nadrzecznej wsi, upierali się wręcz, że życie tuż obok najmocniej ufortyfikowanej i najpilniej strzeżonej granicy na Ziemi to w gruncie rzeczy najbezpieczniejsze, co może człowieka spotkać. – Ludzie zamartwiają się, co będzie, jeśli znów wybuchnie wojna. Ale tutaj nikt nie wierzy, by to było możliwe – przekonywał Jang Youngchul, który handluje ryżem. – A nawet jeśli, to wiesz co? Oba kraje odpalą rakiety wycelowane w swoje stolice. Nasza wieś jest tak mała, że nikt nie zwróci na nią uwagi. Tak jak niemal cała południowokoreańska prowincja, Cho-Gang Ri sprawiała wrażenie na wpół opustoszałej. Jang roztaczał jednak wizję złotych czasów, jakie nastaną po zjednoczeniu Korei. Wyobrażał sobie rzekę Han-gang jako szlak handlowy. A póki co, dodał, poletka wzdłuż strefy zdemilitaryzowanej są idealnymi działkami dla znerwicowanych mieszczuchów z Seulu. Wytyczony wzdłuż DMZ „szlak pokoju” dostarcza im podobno relaksu. Przykurzona linia frontu W niewyobrażalnym skwarze maszerowaliśmy nim przez wiele dni. Nie spotkaliśmy żywej duszy. View Ediplayer on the source website Obserwowaliśmy za to szramę rozcinającą Półwysep Koreański na swoje, gdzie 1 220 000 żołnierzy stacjonuje wzdłuż dziczejącego pasa ziemi. Zamaskowane koszary nad Han-gang poszarzały i pokryły się kurzem. Z wież strażniczych sterczały umundurowane manekiny, też wyblakłe od słońca. Trudno było nie wyobrażać sobie podobnego bezruchu na północnokoreańskim brzegu, gdzie w skwarze pobłyskiwały ciche, zielone wzgórza. Nad rzeką, niczym konfetti, unosiły się stada czapli. – Przejdź się dowolną ulicą w Seulu i zapytaj kogokolwiek przed czterdziestką, jak często myśli o Korei Północnej albo o strefie zdemilitaryzowanej – radził Lee Junseok, wydawca czasopisma popularnonaukowego i mój tyczkowaty kompan. – Upłynęło zbyt wiele czasu. Nikt już nie wierzy w zjednoczenie. Co nie znaczy, że po dawno odciętej kończynie nie pozostał fantomowy ból. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/11/IMG7800-bbc7265.jpeg" width="4032" height="3024" alt="85-letnia Song Yoon-Yeo, mieszkanka wioski położonej w pobliżu strefy zdemilitaryzowanej, wspomina trudne lata życia w powojennej Korei Południowej – gotowanie na skradzionym drewnie, przemierzanie kilometrów w poszukiwaniu jedzenia i brak dostępu do usług publicznych" title="85-letnia Song Yoon-Yeo, mieszkanka wioski położonej w pobliżu strefy zdemilitaryzowanej, wspomina trudne lata życia w powojennej Korei Południowej – gotowanie na skradzionym drewnie, przemierzanie kilometrów w poszukiwaniu jedzenia i brak dostępu do usług publicznych" /> Pomaszerowaliśmy nadrzeczną ścieżką, w cieniu wysokich bambusów. Wspięliśmy się na betonowe umocnienia, których strzegli południowokoreańscy chłopcy uzbrojeni w karabinki M-4. Oznaczenia pozawieszane na nadrzecznym płocie instruowały dezerterów z Korei Północnej, by nacisnęli guzik i wezwali pomoc: jedzenie, wodę, otwarte drzwi. Sprzedawca z punktu widokowego na strefę nieopodal Gimpo opowiedział nam o pewnym melancholijnie usposobionym uciekinierze. Spragniony wolności, przepłynął przez rzekę, ale po latach życia w Korei Południowej zmienił zdanie. Pewnej nocy powrócił, przecisnął się pod ogrodzeniem i popłynął na północ. Rzeka miała w tym miejscu prawie dwa kilometry szerokości. Podobno mu się udało. Ale świat nie usłyszał o nim już nigdy więcej. Towarzystwo National Geographic, zaangażowane w popularyzację i ochronę cudów naszego świata, od 2013 r. finansuje podróżnika Paula Salopka i jego projekt Out of Eden. Szczegółowe informacje o tym przedsięwzięciu znajdziesz tutaj. Możesz też śledzić Paula na platformie X (dawniej Twitter): @outofedenwalk. Nasz ekspert Paul Salopek Podróżnik i dziennikarz Towarzystwa National Geographic. Wyruszył w liczącą 34 tys. km reporterską wędrówkę przez świat, którą nazwał Out of Eden Walk. Podąża śladami naszych praprzodków. Fot. Subhashish Panigrahi, Wikimedia Commons, CC-BY-SA-4.0
Wacław Sieroszewski to buntownik, anarchista i etnograf. Jako jeden z pierwszych badaczy opisał Koreę
Z rosyjskiej niewoli „wykupił się”… prowadzeniem badań naukowych na Syberii. Ukazał tajemniczy świat Jakutów. Wacław Sieroszewski zasłynął również z jednego z pierwszych opisów Korei, który stworzył ponad 100 lat temu. Poznajcie tę nietuzinkową postać.
Spis treści: Wacław Sieroszewski. Barwa postać, która żyła w niespokojnych czasach Dorobek Wacława Sieroszewskiego Zaskoczenia i ciekawostki. Jak powstawał film o Sieroszewskim? Wacław Sieroszewski (1858–1945) jest nieco zapomnianym polskim działaczem niepodległościowym, ale też badaczem i etnografem Syberii i Azji. Jego sylwetkę postanowił przybliżyć podróżnik, dziennikarz, fotograf i filmowiec Marcin Jamkowski. Jest on reżyserem produkcji na temat Sieroszewskiego zatytułowanej „Korea. Klucz Dalekiego Wschodu”, którą można obejrzeć poniżej. Wacław Sieroszewski. Barwa postać, która żyła w niespokojnych czasach Sieroszewski wychował się w patriotycznej rodzinie. Jego ojciec walczył w powstaniu styczniowym w 1863 roku. Sam Wacław za przynależność do tajnych stowarzyszeniach patriotycznych został wydalony przez władze rosyjskie z gimnazjum. Później, w 1878 roku, za aktywność w ruchach socjalistycznych aresztowano go i trafił do Cytadeli Warszawskiej. Podczas buntu osadzonych miał rzucić w generała ramą okienną. Cudem uniknął za ten czyn rozstrzelania. Zesłano go na Syberię. Tam spędził wiele lat. Ożenił się w Jakutką i zainteresował lokalnymi ludami. Był jednak niespokojnym duchem. Kilkukrotnie próbował uciec z zesłania. Chciał przejść przez Alaskę do USA. Za etnograficzne opisy Syberii doceniło go Rosyjskie Towarzystwo Geograficzne i dzięki temu odzyskał wolność. Wgląd w tajemnicze rytuały, które opisał w książce, uzyskał ponoć dzięki znajomości z jednym z szamanów. Uzyskał na jakiś czas wolność, ale gdy ponownie zaangażował się w działalność niepodległościową, powtórnie go aresztowano. Jednak miał poparcie rosyjskich kręgów naukowych, dzięki czemu znów odzyskał wolność. View oEmbed on the source website W latach 1903–1904 odbył wyprawę na dalekie rubieże Rosji i wyprawę naukową na Wyspy Japońskie. To był początek przygód. Na Hokkaido wspólnie z Bronisławem Piłsudskim przeprowadził badał Ajnów. W kolejnym roku odwiedził Koreę, Chiny, Cejlon i Egipt, po czym powrócił do Warszawy. Ze świata naukowego zwrócił się ponownie ku ruchom niepodległościowym. W czasie I wojny światowej służył w 1. Pułku Ułanów Legionów Polskich. W 1918 pełnił funkcję ministra informacji i propagandy w Tymczasowym Rządzie Ludowym Republiki Polskiej w Lublinie. Sprawował mandat senatora RP IV kadencji (1935–1938). Zmarł w 1945 roku w Piasecznie. Dorobek Wacława Sieroszewskiego Dlaczego powstał film dokumentalny o Sieroszewskim? Jak mówi National Geographic Polska Marcin Jamkowski, szczególnie ważne są jego dokonania na polu etnograficznym. – Myślę, że Wacław Sieroszewski jest ważny dlatego, że był jednym z pierwszych etnografów, którzy opisali Koreę. Opisał ją nie tylko dawno temu, ale także opisał ją w przededniu wielkich zmian tego kraju – zmian politycznych, wybicia się na niepodległość – od Japonii, od Chin, od Związku Radzieckiego i USA. Opisał świat, którego już nie ma i nie został po nim niemal najmniejszy ślad. Korea przeszła bowiem spektakularną transformację: od kraju bardzo ubogiego, po kraj nowoczesnej technologii i wielkich firm technologicznych; przynajmniej południowa część półwyspu – opowiada Jamkowski. W jego ocenie Sieroszewski opisywał Koreę jako bezstronny obserwator, bo jako Polak nie był przedstawicielem żadnej z potęg kolonialnych zainteresowanych Koreą. – Nie patrzył więc na Koreańczyków przez pryzmat kolonialnej dominacji, tylko etnograficznej ciekawości. To czyni jego książkę „Korea. Klucz Dalekiego Wschodu” bezcennym źródłem rzetelnych informacji – mówi reżyser. Jamkowski przyznaje, że przypadł mu do gustu barwny życiorys Sieroszewskiego: buntownika, anarchisty, ale i człowieka, który potrafił sobie kupić wolność pisząc naukowe książki antropologiczne o ludach Syberii. – Zrzucanie kajdan przy użyciu pióra... To jest coś! – mówi reżyser. Zaskoczenia i ciekawostki. Jak powstawał film o Sieroszewskim? Jamkowski podkreśla, że w czasie produkcji filmu co rusz napotykał na zdziwienia – dotyczące zarówno Sieroszewskiego, jak i jego prac etnograficznych. – Przy produkcji filmu o Sieroszewskim zaskoczył mnie detal jego opisu. Precyzja i piękno wydobyte ze szczegółu, spostrzegawczość Polaka, są wspaniałe. Chyba najbardziej byłem zdumiony podczas czytania fragmentów, w których Sieroszewski pisze o produkcji papieru. Sieroszewski wspomina, że to nie Chiny są ojczyzną papieru, ale Korea. I że to papier koreański jest najbardziej ceniony na Dalekim Wschodzie – wskazuje Jamkowski. Zaskoczyła go też skrajna bieda jaką opisywał polski etnograf. – Podróżując po dzisiejszej Korei Południowej, właściwie Republice Korei, aż trudno uwierzyć, jak bardzo Korea zmieniła się przez tych 120 lat od wizyty Sieroszewskiego – mówi reżyser. Zdjęcia do filmu miały miejsce w wielu lokalizacjach w Korei. – Wszędzie byliśmy przyjmowani z ogromnym otwarciem i ciekawością. Koreańczycy darzą odkrywców i naukowców wielką estymą. Na pewno jakąś część tego ciepłego przyjęcia zawdzięczamy temu, że byliśmy oficjalną delegacją The Explorers Club i Uniwersytetu Warszawskiego – zauważa Jamkowski. Źródło: National Geographic Polska. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Koreańska sonda Danuri wykonała rewelacyjne zdjęcia powierzchni Księżyca. To trzeba zobaczyć!
Na najnowszych zdjęciach wykonanych przez Danuri można zobaczyć kratery Ciołkowskiego oraz Wichmanna. A nawet długą dolinę, nazwaną imieniem jednego z twórców mechaniki kwantowej Erwina Schrödingera. Koreański orbiter, który od 2022 roku przemieszcza się po niskiej orbicie księżycowej, sprawuje się nad wyraz dobrze.
W tym artykule: Koreańska misja księżycowa Danuri ma pomóc w stworzeniu mapy Księżyca Wyposażenie sondy Danuri Polska weźmie udział w programie księżycowym NASA Kratery uderzeniowe, szczyty księżycowych gór i głębokie doliny. Krajobraz księżycowy jest wynikiem dawnej aktywności wulkanicznej i nieustannego bombardowania kosmicznymi skałami: meteorytami, planetoidami i kometami. W związku z rozwojem programu powrotu na Księżyc Artemis, coraz więcej agencji kosmicznych oraz prywatnych firm bada struktury geologiczne Srebrnego Globu. Jedną z takich sond badawczych jest Korea Pathfinder Lunar Orbiter (KPLO), zwana inaczej Danuri. Jest to pierwsza misja kosmiczna Korea Aerospace Research Institute (KARI) poza orbitą Ziemi. Nazwa „Danuri” jest połączeniem dwóch koreańskich słów „dal”, co oznacza Księżyc i „nuri”, czyli radość. Koreańska misja księżycowa Orbiter Danuri wystartował 4 sierpnia 2022 roku. Został wyniesiony na szczycie rakiety Falcon 9 firmy SpaceX z Cape Canaveral Space Force Station na Florydzie. Podróż w kierunku Księżyca zajęła Danuri ponad cztery miesiące. W połowie grudnia 2022 roku satelita wszedł na niską orbitę księżycową i rozpoczął obserwacje. Będzie krążył wokół naszego naturalnego satelity przez około rok. W tym czasie wykona pomiary powierzchni Księżyca i zidentyfikuje potencjalne miejsca lądowania dla przyszłych misji księżycowych programu Artemis. Księżyc potrzebuje własnej strefy czasowej, internetu i własnego GPS-a. Jak je stworzyć? Jeśli chcemy eksplorować Księżyc i założyć na nim kolonię, musimy ustanowić nową, księżycową strefę czasową. Taką, która będzie akceptowalna dla wszystkich państw planujących ek... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ksiezyc-potrzebuje-wlasnej-strefy-czasowej-internetu-i-wlasnego-gps-a-jak-je-stworzyc-fot-jaxa-nhk-97abd32.jpg" width="938" height="528" alt="Księżyc potrzebuje własnej strefy czasowej, internetu i własnego GPS-a. Jak je stworzyć? (fot. JAXA/NHK)" title="Księżyc potrzebuje własnej strefy czasowej, internetu i własnego GPS-a. Jak je stworzyć? (fot. JAXA/NHK)" /> Dodajmy, że Danuri jest wspólną misją KARI i NASA. Przy czym KARI odpowiadała za wykonanie i eksploatację orbitera. Natomiast NASA dostarczyła jeden z instrumentów naukowych sondy, a także, zgodnie z umową z 2016 roku, wspiera komunikację z Danuri oraz zajmuje się nawigowaniem statkiem. Danuri ma pomóc w stworzeniu mapy Księżyca Danuri ma badać księżycowe struktury geologiczne. Dzięki temu powstanie szczegółowa mapa, pozwalająca na prowadzenie na powierzchni Srebrnego Globu długotrwałych prac robotycznych. Te są niezbędne, jeśli chcemy ustanowić pierwszą pozaziemską kolonię oraz testować możliwość życia poza Ziemią. Roboty będą wykorzystywane do pracy górniczych. Mają one pozwolić na dostarczanie kolonistom wody, a także tzw. helu-3, który w przyszłości pozwoli na produkcję czystej energii w reaktorach termojądrowych. Wyposażenie sondy Danuri Danuri wyposażona jest w sześć instrumentów naukowych. Pięć z nich zostało opracowanych przez koreańskie uniwersytety i organizacje badawcze, a jeden przez NASA. Są to: Lunar Terrain Imager (LUTI), szerokokątna kamera polarymetryczna (PolCam). magnetometr (KMAG), spektrometr promieniowania gamma (KGRS), Disruption Tolerant Network Experiment Payload (DTNPL), opracowana przez NASA bardzo czuła kamera ShadowCam. ShadowCam posłuży do mapowania odbicia w stale zacienionych obszarach na biegunach księżycowych. Kamera została tak skonstruowana, by skupiać się na świetle odbitym od struktur księżycowych. Ma to umożliwić zajrzenie do zacienionych kraterów, a także pozwolić ocenić obecność szronu lub osadów lodu na powierzchni Księżyca. ShadowCam jest 800 razy bardziej czuła niż będąca na wyposażeniu zasłużonego Lunar Reconnaissance Orbiter kamera Narrow Angle. Polska weźmie udział w programie księżycowym NASA To pierwsza tak poważna misja będąca wynikiem współpracy Korei Południowej oraz Stanów Zjednoczonych. Podczas majowej wizyty w Centrum Lotów Kosmicznych Goddarda NASA, prezydent Korei Yoon Suk Yeol i wiceprezydent USA Kamala Harris poinformowali i kolejnych wspólnych planach. Mają one koncentrować się przede wszystkim na satelitarnym monitorowaniu zmian klimatycznych. Chińczycy znaleźli na Księżycu nowy minerał i zdobyli ważne informacje o paliwie jądrowym. Planują księżycową ofensywę Chińska zrobotyzowana misja księżycowa Chang'E-5 odkryła na powierzchni Księżyca nie tylko wodę. W przewiezionych na Ziemię próbkach naukowcy znaleźli nowy, nieznany dotąd minerał. To p... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/chinczycy-znalezli-na-ksiezycu-nowy-mineral-i-zdobyli-wazne-informacje-o-paliwie-jadrowym-planuja-ksiezycowa-ofensywe-fot-beijing-research-institute-of-uranium-geology-4929ed2.jpg" width="938" height="528" alt="Chińczycy znaleźli na Księżycu nowy minerał i zdobyli ważne informacje o paliwie jądrowym. Planują księżycową ofensywę (fot. Beijing Research Institute of Uranium Geology)" title="Chińczycy znaleźli na Księżycu nowy minerał i zdobyli ważne informacje o paliwie jądrowym. Planują księżycową ofensywę (fot. Beijing Research Institute of Uranium Geology)" /> W związku z dwoma bardzo kosztownymi programami – Artemis i Mars Sample Return – NASA coraz chętniej wyciąga dłoń do państw, które dopiero rozpoczynają swój własny wyścig w kosmos. Pewne przesłanki wskazują na to, że jednym z tych państw będzie również Polska. Źródło: space.com, KARI. Nasz ekspert Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Na Półwyspie Koreańskim zaobserwowano rzadkie zwierzęta. Niektóre nie widziały człowieka od 70 lat
Strefa zdemilitaryzowana pomiędzy Koreą Północną a Południową powstała dokładnie 70 lat temu. Z tej okazji opublikowano nowe zdjęcia, które pokazują florę i faunę w regionie, w którym od 1953 roku nie pojawił się żaden człowiek.
W tym artykule: W Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej przyroda kwitnie Strefa od 70 lat jest nienaruszona przez człowieka Naukowcy zaobserwowali ponad 6000 gatunków zwierząt i roślin Po zakończeniu II wojny światowej Półwysep Koreański został podzielony na dwa państwa – Koreę Południową i Koreę Północną. Ludzie, którzy zamieszkiwali ten region, od 1910 znajdowali się pod władzą Japonii, a w 1945 zostali włączeni do radzieckiej i amerykańskiej strefy okupacyjnej. Koreańczycy, którzy od setek lat byli jednym narodem, w 1953 roku zostali od siebie oddzieleni tzw. strefą zdemilitaryzowaną. Doszło wówczas do zawieszenia broni po trzyletniej wojnie koreańskiej. W Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej przyroda kwitnie Strefa Zdemilitaryzowana przebiega wzdłuż 38 równoleżnika. Ma 4 km szerokości i 238 km długości. Każdego centymetra chroni wysokie ogrodzenie z drutem kolczastym. Jednej i drugiej strony patrolują uzbrojeni żołnierze. Znajduje się tam również największe pole minowe na świecie. Oznacza to, że od 70 lat żaden człowiek nie ma prawa przekroczyć tej granicy. 8 niezwykłych gatunków zwierząt, które są zagrożone wyginięciem Na świecie żyje wiele milionów gatunków zwierząt. Są jednak stworzenia, które są zagrożone wyginięciem, do tego stopnia, że za kilka lat może ich już nie być. W relacjach społecznych tworzenie barier oddala nas od siebie. Jednak z perspektywy natury niedopuszczenie ludzi do jej świata sprawia, że zaczyna żyć własnym życiem. Kwitnie i zadziwia. Tak właśnie jest w Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej. Od kilkudziesięciu lat rozwijała się tam dziewicza, niezwykle bujna fauna i flora, a nawet pojawiło się wiele rzadkich gatunków, które uważane były za krytycznie zagrożone. Na stronie Google Arts & Culture opublikowano właśnie niezwykłe zdjęcia, które przedstawiają strefę zdemilitaryzowaną Półwyspu Koreańskiego. To fotografie zarówno współczesne, jak i historyczne. Projekt powstał we współpracy z Narodowym Instytutem Ekologii Korei Południowej i ma na celu opowiedzenie historii tego miejsca nie tylko przez pryzmat wojny i konfliktu Koreańczyków, ale również przyrody. Strefa od 70 lat jest nienaruszona przez człowieka To wszystko z okazji 70. rocznicy powstania strefy. Autorom projektu zależy na tym, aby zwiększyć globalną świadomość na temat sytuacji Półwyspu. Na stronie internetowej znajdują się historie weteranów wojny koreańskiej oraz ludzi, którzy pamiętają wydarzenia sprzed siedmiu dekad. To również wizualna opowieść o tym, jak natura odnalazła się w regionie broni nuklearnej, chemicznej i biologicznej. – Po wojnie koreańskiej w strefie zdemilitaryzowanej działalność człowieka była minimalna. Przez 70 ludzie nie zakłócali życia przyrody, a zniszczona w wyniku konfliktów natura odrodziła się sama – twierdzą autorzy projektu – W rezultacie powstał zupełnie nowy ekosystem i stał się azylem dla dzikich zwierząt – czytamy na stronie internetowej. Naukowcy zaobserwowali ponad 6000 gatunków zwierząt i roślin Narodowy Instytut Ekologii umieścił w całej strefie kamery, które wykonywały zdjęcia wysokiej rozdzielczości. Na podstawie analizy materiałów naukowcy ustalili, że na obszarze granicznym żyje w sumie 6168 gatunków dzikich zwierząt. Aż 38% z nich jest zagrożonych wyginięciem. Wymarłe gatunki zwierząt. 7 z nich, których już więcej nie zobaczymy lub są zagrożone wyginięciem Codziennie z naszej planety znika niemal 150 gatunków roślin i zwierząt. Poznajcie wymarłe gatunki zwierząt, których już nigdy nie zobaczymy. Badacze zaobserwowali m.in. żurawie, piżmowce, niedźwiedzia księżycowego, kozły śnieżne, orły przednie, wydry i pstrągi mandżurskie. Niektórych gatunków nie widziano w regionie od kilkudziesięciu lat. Ochrona zagrożonych gatunków w strefie zdemilitaryzowanej wymagałaby współpracy Korei Północnej i Południowej. Jednak te dwa kraje od 1953 roku nie podpisały traktatu pokojowego, więc oficjalne wciąż są w stanie wojny. Ostatnie rozmowy pokojowe odbyły się w 2018 roku. W Panmundżomie na linii demarkacyjnej spotkały się delegacje państw, aby rozmawiać o wspólnej deklaracji pokojowej. Jednak wszystko wskazuje na to, że do prawdziwego pokoju jeszcze daleka droga. Źródło: Google Arts & Culture Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Wszyscy Koreańczycy będą młodsi o rok lub dwa lata. Bezprecedensowa decyzja władz Korei
Korea Południowa zmienia tradycyjny sposób liczenia wieku. Oznacza to, że jej obywatele staną się w oficjalnych dokumentach młodsi co najmniej o rok. Skąd taka decyzja władz?
W tym artykule: W Korei Południowej obowiązuje nietypowy system liczenia wieku Wiek w Korei Południowej ma bardzo duże znaczenie Koreańczycy z radością przyjęli wiadomość o zmianie prawa W Korei Południowej istnieją trzy sposoby liczenia wieku. Pierwszy zakłada, że nowo urodzone dziecko ma 0 lat i przybywa mu rok z każdym kolejnym 1 stycznia, niezależnie od tego, którego dnia i w jakim miesiącu się urodziło. To metoda, która dotychczas była stosowana, aby określić, kto kwalifikuje się do obowiązkowej służby wojskowej lub określania pewnych norm prawnych dla osób nieletnich. W Korei Południowej obowiązuje nietypowy system liczenia wieku Drugi, bardziej tradycyjny sposób zakłada, że w momencie urodzenia, każde dziecko ma już 1 rok i na początku nowego roku kalendarzowego zyskuje kolejne lata, bez względu na dokładną datę urodzin. Oznacza to, że np. dziecko, które urodziło się 31 grudnia, następnego dnia będzie obchodziło już drugie urodziny. Z kolei od 1962 roku Korea Południowa w dokumentach medycznych i prawnych używa międzynarodowego systemu obliczenia wieku. Czyli takiego, w którym wiek zmienia się w dniu urodzin. Korea Południowa przyciąga miliony turystów z całego świata. W czym tkwi fenomen tego kraju? Korea Południowa to eksplozja zapachów i smaków. Prawdziwe imperium zmysłów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1e6ae0aab28ffff352b05fc8a9b809e2cb4f9523-76b57d0.jpeg" width="938" height="626" alt="Korea Południowa: co warto zobaczyć, jakie miasta zwiedzić? Atrakcje, ciekawostki, dojazd, jedzenie, nocleg i wszystko, co należy wiedzieć" title="Korea Południowa: co warto zobaczyć, jakie miasta zwiedzić? Atrakcje, ciekawostki, dojazd, jedzenie, nocleg i wszystko, co należy wiedzieć" /> Zgodnie z najnowszą decyzją władz kraju, od czerwca 2023 roku we wszystkich oficjalnych dokumentach obowiązywać będzie tylko jedna, międzynarodowa metoda liczenia wieku. Zmiana ta spowoduje, że wszyscy Koreańczycy staną się o rok, a niektórzy o dwa lata młodsi. Wiek w Korei Południowej ma bardzo duże znaczenie W tradycji koreańskiej wiek ma bardzo duże znaczenie, czasem większe niż imię danej osoby. Metryka urodzenia ma wpływ na to, w jaki sposób ludzie zwracają się do siebie i jakich tytułów używają np. wobec osób starszych. Nietypowy system liczenia wieku może wywodzić się m.in. z czasów starożytnych Chin. Tam nie funkcjonowało pojęcie zera, a czas mierzono według kalendarza księżycowego. Opierał się on na pięciokrotnym powtórzeniu 12-letnich „małych cyklów", które razem tworzyły duży 60-letni cykl. Nie zapisywano wówczas dokładnej daty urodzin, a lata dodawano wraz z rozpoczęciem nowego cyklu. Jednak wraz z przyjęciem kalendarza gregoriańskiego to 1 stycznia stał się początkiem nowego etapu życia. Stąd prawdopodobnie obliczanie wieku od początku nowego roku. Korea Południowa dołącza do kosmicznego wyścigu na Księżyc. W przyszłym tygodniu startuje misja Danuri Po umieszczeniu na orbicie ziemskiej ponad tuzina satelitów meteorologicznych, telekomunikacyjnych i obserwacyjnych, Korea Południowa chce dołączyć do państw aktywnie badających Księżyc. J... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/korea-poludniowa-dolacza-do-kosmicznego-wyscigu-na-ksiezyc-w-przyszlym-tygodniu-startuje-misja-danuri-fot-nasa-4250dee.jpeg" width="800" height="533" alt="Korea Południowa dołącza do kosmicznego wyścigu na Księżyc. W przyszłym tygodniu startuje misja Danuri (fot. NASA)" title="Korea Południowa dołącza do kosmicznego wyścigu na Księżyc. W przyszłym tygodniu startuje misja Danuri (fot. NASA)" /> Od wielu lat w debacie publicznej pojawiało się coraz więcej głosów krytyki w kontekście koreańskiego systemu liczenia wieku. Podnoszono argument, że Korea jest krajem zamożnym i rozwiniętym oraz jest światową potęgą technologiczną. Dlatego kraj nie może pozwolić sobie na tak „staroświeckie” rozwiązania. Nowy prezydent Korei Południowej – Yoon Suk-yeol – również jest przeciwnikiem tradycyjnego systemu. Koreańczycy z radością przyjęli wiadomość o zmianie prawa – Zmiana ma na celu zmniejszenie niepotrzebnych kosztów społeczno-ekonomicznych. Spory prawne i społeczne, a także zamieszanie utrzymują się z powodu różnych sposobów obliczania wieku – mówił Yoo Sang-bum, polityk z rządzącej Partii Władzy Ludowej. Propozycja zmiany została przyjęta pozytywnie przez obywateli Korei. Niektórzy zastanawiają się jednak, ile czasu minie, zanim ludzie przestawią się na nowy system. Prawdopodobnie koreańska metoda liczenia czasu pozostanie w kraju jeszcze długo, a przynajmniej nieoficjalnie. – Obcokrajowcy zawsze patrzyli na mnie ze zdziwieniem, ponieważ tak długo zajmowało mi udzielanie odpowiedzi na pytanie o wiek – mówi Jeong Da-eun, 29-letnia Koreanka. – Chyba każdy ucieszyłby się na wiadomość, że może stać się o rok lub dwa lata młodszym – dodaje. Źródło: The Guardian. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Korea Południowa dołącza do kosmicznego wyścigu na Księżyc. W przyszłym tygodniu startuje misja Danuri
Po umieszczeniu na orbicie ziemskiej ponad tuzina satelitów meteorologicznych, telekomunikacyjnych i obserwacyjnych, Korea Południowa chce dołączyć do państw aktywnie badających Księżyc. Już 2 sierpnia czeka nas start misji Danuri. Słowo to oznacza „cieszyć się Księżycem”.
W tym artykule: Danuri – koreańska misja na Księżyc Misja na Księżyc wykorzysta światło spolaryzowane Koreańska misja na Księżyc powstała we współpracy z NASA Wiele krajów szykuje misje na Księżyc Kosztująca ponad 180 mln dolarów koreańska sonda Danuri, nosząca oficjalną nazwę Korea Pathfinder Lunar Orbiter, znajduje się już na Przylądku Canaveral na Florydzie. Jest przygotowywana do umieszczenia na rakiecie Falcon 9, która wyniesie ją poza orbitę Ziemi 2 sierpnia. W ciągu godziny od startu 678-kilogramowy statek kosmiczny odłączy się od rakiety. Wówczas kontrolę nad sondą przejmie Koreański Instytutu Badań Aerokosmicznych (KARI). Danuri – koreańska misja na Księżyc Misja ma podwójny cel. Po pierwsze, naukowy, którym jest opracowanie mapy topograficznej przyszłych miejsc lądowania na Księżycu. A także zbadanie zasobów księżycowych, takich jak lód wodny, uran, hel-3, krzem i aluminium. Po drugie, technologiczny: dopracowanie technologii umożliwiających Korei pierwsze lądowanie na Księżycu, które w tej chwili planowane jest na rok 2030. KARI rozważa podwójną misję: orbitera oraz lądownika. Instytut już opracowuje ciężką rakietę zdolną wynieść lądownik na Księżyc. Korea Południowa ma nawet nadzieję na własne misje na Marsa i asteroidy. Ich rozruch planuje na połowę lat 30. XXI wieku. Misja na Księżyc wykorzysta światło spolaryzowane Sonda Danuri wyposażona została w pięć instrumentów naukowych. Największe zainteresowanie specjalistów budzi Szerokokątna Kamera Polarymetryczna (PolCam). Będzie to pierwsza kamera na orbicie Księżyca, mogąca zmapować teksturę powierzchni satelity z wykorzystaniem światła spolaryzowanego. Tajemnicza rakieta uderzyła w Księżyc. Astronomowie już wiedzą, do kogo należała Tajemnicza rakieta uderzyła w Księżyc z prędkością ok. 9650 km/godz. Do niedawna wszyscy sądziliśmy, że może to fragment rakiety nośnej Falcon 9 miliardera i założyciela SpaceX Elona ... – Polaryzatory są często wykorzystywane do obserwacji Ziemi. Jednak nigdy nie zostały wysłane do badania Księżyca – mówi Rachel Klima. Ta geolożka planetarna z Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory w Laurel w stanie Maryland wchodzi w skład zespołu naukowego misji. – Rejestrując, w jaki sposób światło odbija się od powierzchni Księżyca, PolCam będzie w stanie ujawnić takie cechy, jak rozmiar i gęstość ziaren pyłu i skał. Może to pomóc naukowcom w badaniu niezwykłych obiektów księżycowych. Należą do nich małe, porowate wieże pyłu, zwane bajkowymi strukturami zamkowymi – dodaje. Koreański instytut bada możliwość wykorzystania swojej rosnącej wiedzy polarymetrycznej do pracy nad misją w kierunku asteroid. Specjalizacja ta wzbudziła ciekawość NASA. Należące do tej agencji Langley Research Center zwróciło się nawet do południowokoreańskiego zespołu z propozycją wspólnego opracowania PolCube. Ma to być niewielki satelita do obserwacji Ziemi, wyposażony w optykę opartą na projekcie PolCam. Start misji planowany jest na 2024 rok. PolCube będzie analizować drobne cząsteczki pyłu unoszące się nad miastami. Koreańska misja na Księżyc powstała we współpracy z NASA Kolejną kamerę misji Danuri przygotowała NASA. ShadowCam jest instrumentem analogicznym do kamery, która krąży wokół Księżyca na pokładzie Lunar Reconnaissance Orbiter od 2009 roku. Oba zostały opracowane przez zespół z Arizona State University. Ale ShadowCam jest kilkaset razy bardziej czuła niż kamera umieszczona na amerykańskiej sondzie. Dzięki temu może obserwować nawet stale zacienione obszary księżycowego krajobrazu. – W warstwie trwale zacienionych kraterów istnieje prawdziwa skarbnica danych o Układzie Słonecznym – mówi Rachel Klima. – Miejmy nadzieję, że zdjęcia pokażą stan lodu, na który można trafić w tych regionach. A także wskażą, czy łaziki będą w stanie nawigować do i z kraterów. To pomoże przyszłym planistom misji zrozumieć, jak pobierać próbki z tych miejsc i jak rozwiązać problem nawigowania łazikami – dodaje. Zaskakująca hipoteza: Księżyc od miliardów lat sekretnie podkrada wodę z Ziemi Skąd się wzięła woda na Księżycu? Dotychczas zakładano, że jej źródłem były asteroidy uderzające w naszego naturalnego satelitę. Naukowcy zaproponowali właśnie dodatkowe wyjaśnieni... Pozostałe instrumenty naukowe obejmują magnetometr do pomiaru wciąż słabo poznanego magnetyzmu księżycowego. Od ponad dekady żadna misja nie badała pola magnetycznego Księżyca. Spektrometr promieniowania gamma dostarczy więcej informacji na temat rozmieszczenia pierwiastków na powierzchni satelity. Natomiast dwie kamery składające się na Lunar Terrain Imager będą rejestrować stereoskopowe obrazy obiektów księżycowych i szukać miejsc lądowania dla przyszłego południowokoreańskiego lądownika. Wiele krajów szykuje misje na Księżyc Danuri to tylko jedna z wielu zapowiadanych sond księżycowych. Stany Zjednoczone, Japonia, Rosja i Zjednoczone Emiraty Arabskie mają zaplanowaną jedną lub więcej misji księżycowych do końca roku. Indie planują rozpocząć trzecią misję eksploracji Księżyca w 2023 roku. W kierunku naszego naturalnego satelity zmierza też misja Capstone, wystrzelona niedawno przez nowozelandzką firmę Rocket Lab. Trwają też prace nad kolejnymi etapami programu Artemis. Jeszcze w sierpniu powinien nastąpić pierwszy start ciężkiej rakiety księżycowej SLS i statku załogowego Starliner. Źródła: Nature, Science. Nasz ekspert Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Korea Południowa przyciąga miliony turystów z całego świata. W czym tkwi fenomen tego kraju?
Korea Południowa to eksplozja zapachów i smaków. Prawdziwe imperium zmysłów.
W tym artykule: Z czego słynie Seul? Jak wygląda codzienność w Seulu? Co je się w Korei Południowej? Korea Południowa – dojazd, wiza, waluta, nocleg, jedzenie Powietrze pachnie chili i kręci w nosie obietnicą piekielnej zabawy. Wysuwam koniuszek języka, żeby spróbować pierwszy raz w życiu słynnej koreańskiej pasty gochujang z czerwonej, pikantnej papryki, fermentowanej soi i kleistego ryżu. Jest ostra, świdruje w głowie, zawstydza, oblewając pąsem moje policzki. Zresztą wszyscy wokół mają zaczerwienione twarze. Korea: 7 sposobów na tani urlop Jedzenie to doskonały powód, by udać się do Korei. Jest egzotyczne, pyszne i – co nie bez znaczenia – tanie. Siedzimy przy gogigui, koreańskim grillu, rozgrzewa nas nie tylko żar, ale też soju – lekka, bo zaledwie 18-procentowa wódka. Popijamy ją z małych szklaneczek i głośno rozmawiamy. Koreańczycy nie potrafią cicho – jeść również. Próbuję równie przekonująco jak oni mlasnąć ze smakiem, gdy wkładam do ust metalowe pałeczki z pakunkiem przyjemności. To zgrillowane mięso zawinięte w liście sezamu i sałaty wraz z ząbkiem czosnku, odrobiną sałatki z pora, dymki, oleju sezamowego i surowego żółtka. Ładunek umami, odkrytego przez Azjatów piątego smaku eksploduje na moim podniebieniu. Rozlewa się błogim uczuciem opisywanym jako „pełne, mięsne, tłuste” i namiętnie kopiowanym pod postacią sztucznego glutaminianu sodu. Próbuję się ocucić kęsem zielonej papryczki chili, łykiem delikatnej zupy z tofu, porcją mul naengmyeon, czyli gryczanego makaronu podawanego z lodem. Ale najlepiej robi mi spacer po Seulu. Z czego słynie Seul? Stechnicyzowane centrum stolicy Korei Południowej wieczorem migocze feerią neonów zastępujących nieboskłon gwiazd. Nieba nie sposób zresztą dojrzeć, wieżowce niemal stykają się ze sobą ponad głowami przechodniów. W modnych barach przesiadują żołnierze wciąż stacjonujących tu amerykańskich wojsk. Koreańczycy biegną po pracy na siłownię poćwiczyć formę przed imprezą. Jak reszta świata, zwariowali na punkcie bycia fit. I ja trafiam do klubu położonego w malowniczej dzielnicy Itaewon, gdzie poznaję jego właścicielkę, byłą zwyciężczynię konkursu WBFF Korea w kategorii Diva Fitness Model & Bikini, Inju Cho. Ta ocenia moje możliwości i proponuje ćwiczenia. Szczególnie wnikliwie przygląda się moim szerokim kobiecym biodrom i zamaszystej europejskiej pupie, kształtom zupełnie innym od koreańskich sylwetek. To właśnie nad pupą popracujemy najmocniej, bo Inju uważa, że mogłaby być moim największym atutem, gdyby nawet trochę urosła. Jak wygląda codzienność w Seulu? Po wysiłku funduję sobie odpoczynek. W Korei masaż jest tak samo popularną i codzienną usługą, jak w Chinach, przypomina zresztą nieco tamtejsze tortury. Ubrana w różową, przydziałową piżamkę z bawełny oddaję się w ręce starszego jegomościa, który ciągnie mnie za uszy, wkłada palce w oczodoły, wyciąga mi ręce i nogi, i nie odpuszcza nawet kiszkom, zagłębiając się pomiędzy ich kształty w brzuchu. Po 30 minutach napinania ciała w obawie przed bólem odpuszczam w końcu i relaksuję się do tego stopnia, że 2 godz. ugniatania wydają mi się niewystarczające. Jadę więc do słynnego Spa Lei w centrum Seulu. Nowoczesnego, choć w tradycyjnym stylu, i niedostępnego dla mężczyzn centrum kobiecych przyjemności. Uiszczam drobną opłatę, zostawiam buty w szafce, zabieram szlafrok i ręczniki, po czym schodzę do podziemi, w których kryją się sauny, gabinety kosmetyczne, a nawet salon jubilerski, na wypadek gdyby któraś z pań zechciała zakupić nieco klejnotów. Pocę się, potem nurkuję w basenie z gorącą wodą i wreszcie zbliżam się do wielkiej tajemnicy koreańskiej sauny, czyli peelingu. Na łóżkach obitych ceratą leżą już rozpostarte zaczerwienione tarciem golasy. Jestem w kolejce do szorowania. Kiedy przychodzi moja kolej, starsza zażywna kobiecina ubrana tylko w bieliznę w agresywny wzór panterki dopada mnie silnym uściskiem i zaczyna trzeć od stóp do głowy. Staczamy trzy rundy, a babcia zdaje się nie ustawać w walce o zdarcie ze mnie ostatnich martwych komórek. Później dowiaduję się, że kończy zabieg z poczuciem niespełnienia – według niej nadal jestem brudna. Zupełnie się z nią nie zgadzam, moja skóra lśni i jest jedwabiście gładka. Zjadam na pocieszenie jajka, które pieką się w tutejszych saunach razem z klientkami, popijam sikhye, napój z fermentowanego słodkiego ryżu, i chrupię grillowaną kukurydzę, podglądając Koreanki pucujące się przed wyjściem z sauny. Najpierw myją twarz olejami, potem ją tonizują, nawilżają hydrolatem, wklepują esencję, serum, olejek, krem pod oczy i krem nawilżający. Zachęcona kondycją ich skóry postanawiam zrobić jeszcze zakupy. Przedzieram się przez szpaler drapaczy chmur. Większość z nich to kliniki medycyny estetycznej. Azjaci mają kompleks na punkcie typowych dla swojej rasy cech. Wydłużają nosy, powiększają oczy, ale też ścinają zbyt wystające według nich kości policzkowe. Często to mężczyźni zachęcają kobiety do operacji. Mają wyglądać jak panie spoglądające na nich z reklam – perłowe, białe i owalne twarze z dużymi zdziwionymi oczami. Południowokoreańskie wyspy zanurzone w purpurze. Kolor stał się prawdziwą atrakcją turystyczną Pola lawendy, fioletowe domy, drogi, a nawet mosty. Purpura zdominowała wyspy Banwol i Bakji w południowo-zachodniej Korei Południowej. Nie bez powodu. Za pomocą koloru mieszkańcy chcą przeks... Ja decyduję się tylko na koreański manikiur i peeling na bazie pyłu wulkanicznego z wyspy Czedżu, krem ze śluzem ślimaka i porożem jelenia, maseczkę z ikrą łososia i olejek ryżowy do mycia twarzy. Słowem, jestem gotowa na imprezę. Koreanki nie piją drinków i nie bawią się w koktajle. Od razu zamawiają całe butelki wódki. Moje europejskie uwolnione zza biurka ciało i umysł nie nadążają za procentami. Szybko wymiękam i trzeba mnie prowadzić na regeneracyjną zupę. Barów z gorącymi, stawiającymi na nogi posiłkami jest mnóstwo, podobnie jak koreańskich potraw na kaca. Nim ten mnie dopadnie, krzepię się samgyetang, zupą z kurczakiem. A potem zaglądam do baru, w którym podaje się tylko zupę na ogonach wołowych – kkori gomtang. Obok mnie siedzi dwóch eleganckich biznesmenów – jeden krwawi na skroni, drugi nosi ślady bójki na śnieżnobiałym kołnierzyku koszuli. Cieszę się w duchu, że typowe atrakcje koreańskiej nocy tym razem mnie ominęły. Co je się w Korei Południowej? Największą atrakcję zostawiam sobie na koniec. W mieście Pusan, drugiej co do wielkości po Seulu, położonej nad samym Morzem Japońskim metropolii, mam zamiar zjeść morskiego penisa oraz żywą ośmiornicę. Pretekst jest oficjalny – zostaję zaproszona jako reprezentantka europejskiego dziennikarstwa kulinarnego na targi rybne Busan International Seafood & Fisheries EXPO. Przemawiam na oficjalnym otwarciu pomiędzy ministrem rybołówstwa oraz burmistrzem miasta. Na targach wystawiają się firmy z różnymi morskimi dziwolągami, wśród nich są bardzo ekskluzywne falliczne ogórki morskie oraz rozkoszne z nazwy, cholernie drogie słuchotki z francuska zwane abalony. Swoją przemowę, przed którą zostaję zapowiedziana jako wicenaczelna największego i najważniejszego magazynu kulinarnego w Europie, kończę okrzykiem „geonbae!” (na zdrowie), czym zdobywam serca wszystkich ważnych i o połowę niższych ode mnie Koreańczyków. Korea Południowa zwalcza epidemię. Jak to robi? Europa stała się ogniskiem infekcji SARS-CoV-2 po tym, jak Chiny i Korea Południowa zaczęły coraz skuteczniej opanowywać sytuację u siebie. Szczególnie przykład działań tego drugiego kra... Po części oficjalnej oddalam się wreszcie na upragnioną ucztę w restauracji specjalizującej się w hoe, czyli surowym mięsie z ryb i owoców morza. Ekstremalnym przeżyciem jest dla mnie zjedzenie żachwy, przedziwnego stwora z rodziny osłonic oraz gaebula, czyli morskiego penisa. Tego ostatniego żuję długo i bez skutku. Koreanki podobno lubią tego rodzaju konsystencję, bo zwiastuje ona sporą zawartość kolagenu w produkcie, a więc ma zbawienny wpływ na zmarszczki. Po kolacji lepkie mam nie tylko palce, ale i całą sukienkę. Przed powrotem postanawiam zakupić mały basenik z pływającymi w nim surowymi krabami oraz słój ikry dorsza wyglądającej jak olbrzymie ludzkie języki. Z takim zapasem zmysłowego jedzenia mogę wracać do Polski, gdzie nie raz jeszcze będę śnić o powrocie do Korei. Korea Południowa – dojazd, wiza, waluta, nocleg, jedzenie Dojazd Do Seulu można polecieć bezpośrednio z Warszawy. Podróż trwa 10 godz. Wiza i waluta: Do 90 dni pobytu wiza nie jest potrzebna; walutą jest won południowokoreański; 100 KRW = 0,35 zł. Nocleg: Jest dość kosztowny, a jego standard nie zawsze taki, do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni. Pokoje to często małe klitki bez okien. Średni koszt: 400 zł za noc. Wytrwałym poleca się serwis booking.com, gdzie można znaleźć łóżka w cenie 150–200 zł. Ale trzeba dokładnie sprawdzić lokalizację, by nie wylądować na peryferiach miast. Jedzenie: Dzień najlepiej zacząć od juk, czyli ryżowego kleiku w nieskończonej liczbie wariacji, np. z dynią, ryżowymi kuleczkami mo blabo i orzechami, albo kleiku z pastą z czarnego sezamu. Alternatywą dla dań mięsnych jest japchae, czyli przezroczysty makaron ze słodkich ziemniaków z pociętymi w słupki marchewkami, ogórkami i grzybami, wymieszany z olejem sezamowym i prażonym sezamem. Bibimbap oraz gimbap to klasyka. Można ich skosztować w ulicznych barach i na targowiskach. Spróbować trzeba też kopytek toppoki, kluseczek z mąki ryżowej – w gęstym, pikantno-słodkim sosie. Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler Extra – Azja 22 pomysły na podróż życia” (nr 02/2018). Irak zastąpi Egipt? Kraj odwiedza coraz więcej turystów. Dlaczego? Liczba zagranicznych turystów odwiedzających Irak wzrosła kilkukrotnie. Co oferuje kraj, do niedawna kojarzony głównie z wojną?
Powstaje Pływające Miasto. Budowa rozpocznie się już w przyszłym roku
U wybrzeży Korei Południowej powstanie pierwsze na świecie Pływające Miasto, czyli Oceanix City. Ma być całkowicie odporne na podtopienia.
W tym artykule: Pływające osiedla Miasto na wyciągnięcie ręki Przystosować się do zmian Za projekt odpowiada Bjarke Ingels Group (BIG), które w swoim dorobku ma kilka projektów pływających. To ma być jednak przełom. Plany miasta odpornego na powódź powstały w 2019 roku, ale dopiero w ubiegłym miesiącu podpisano porozumienie z Południowo-Koreańskim miastem Busan oraz z Programem Narodów Zjednoczonych ds. Osiedli Ludzkich. Oceanix City może pomieścić nawet 10 000 osób, a architekci twierdzą, że projekt rozwiązuje problem zagrożenia podtopieniami, które powoduje podnoszący się poziom wód. Pływające osiedla Można powiedzieć, że projekt jest inspirowany zmianami klimatu. W ich wyniku wzrasta poziom mórz, a wyliczenia ONZ wskazują, że do 2050 roku może dojść do sytuacji, w której nawet 90% największych miast przybrzeżnych będzie narażonych na podtopienia. Pomysł grupy Bjarke Ingels ma być deską ratunkową dla świata. Zakłada wybudowanie sześciu platform o powierzchni ponad 20 tysięcy metrów kwadratowych, połączonych w sześć grup. Każda z nich tworzyłaby swoiste osiedla. Platformy powstaną na lądzie, a następnie mają zostać odholowane na wyznaczone pod to miejsce. Autorzy projektu przekonują, że mają unosić się i opadać wraz z wodą. Na każdej z nich mają stanąć siedmiopiętrowe budynki, w których będzie przestrzeń dla 300 osób. Konstrukcje mają zostać wybudowane z bambusa i wyposażone w płaskie dachy, na których umieszczone będą panele słoneczne. Ma tam funkcjonować system pozyskiwania wody pitnej między innymi z opadów deszczu. Projekt zakłada również, stworzenie odpowiednich warunków pod rolnictwo. Nieopodal osiedli mają znaleźć się pola pod uprawę żywności, a także farmy owoców morza i ryb. Miasto na wyciągnięcie ręki Oceanix City wpisuje się również w ideę tak zwanego „10-minutowego miasta”. Projekt BIG został tak zaprojektowany, aby mieszkańcy mieli wszystko na wyciągnięcie ręki. Chodzi o to, aby dojście do restauracji, pracy, czy siłownii nie zajmowało dłużej niż kilkanaście minut. Projektanci zakładają również możliwość dobudowywania kolejnych platform do tej sieci. Każde osiedle ma być połączone ze sobą chodnikami i ścieżkami rowerowymi. Wszystkie platformy mają być skupione wokół centralnego portu. Co ciekawe osoby odpowiedzialne za Oceanix City chcą, aby w obrębie tego ultranowoczesnego miasta poruszały się tylko elektryczne urządzenia. Mają być to pojazdy, które będą również pływały. Wszystko po to, aby połączyć Pływające Miasto z lądem. Warto zwrócić uwagę, że trwa jeszcze dyskusja, na temat wdrażania poszczególnych rozwiązań technologicznych. Przystosować się do zmian Wybór okolic miasta Busan, które znajduje się na południowym wybrzeżu Korei Południowej, nie jest przypadkowy. Organizacje zajmujące się ochroną środowiska ostrzegają, że słynna plaża Haeundae zniknąć do 2030 roku, przez podnoszenie wód. Badania opublikowane na łamach Nature Sustainability dowiodły, że w ciągu ostatnich 10 lat miasto odczuło największy wpływ podtopień na tle całego kraju. Pierwszy prototyp pływającej platformy ma powstać do 2025 roku. Co więcej, producenci chcą, żeby do tego czasu zamieszkali tam już pierwsi lokatorzy. Przedstawiciele ONZ przekonują, że „zamiast walczyć z wodą, powinniśmy nauczyć się żyć z nią w harmonii”. Być może jesteśmy właśnie świadkami przełomu w światowej urbanistyce. Pozostaje pytanie, czy taki projekt sprosta wyzwaniom, które ludzkość sama sobie postawiła. Źródło: CNN
Ryżowa wojna o wyspy. Japońskie danie stało się symbolem konfliktu terytorialnego
Kontrowersyjne danie składa się z ryżowych kopczyków otoczone „morzem” z sosu curry. W jeden z nich wbito japońską flagę.
W tym artykule: Spór o wyspy na Morzu Japońskim Palcem po mapach Japonii i Korei Południowej Coś, co większości ludzi może wydawać się zwykłą miską ryżu, w rzeczywistości okazuje się nawiązaniem do długoletniego sporu między Japonią a Koreą Południową. Kontrowersyjne danie jest serwowane w jednej z restauracji na wyspie Okinoshima, która jest położona w sąsiedztwie spornego terytorium. Najmniejsza z Wysp Owczych ma „własną” chmurę Lítla Dímun jest miejscem dobrze znanym przez podróżników, a zwłaszcza marynarzy. To zasługa znajdującej się nad nią niemal przez cały czas chmury soczewkowatej. Spór o wyspy na Morzu Japońskim Media w Korei Południowej i Północnej żywo zareagowały po tym, jak do Internetu trafiły zdjęcia porcji ryżu, które kształtem przypominały wyspy Takeshima nazywane przez Koreańczyków Dokdo. Ich przynależność administracyjna wzbudza wiele kontrowersji. W 1952 r. Koreańczycy samowolnie zajęli skalne wysepki na Morzu Japońskim, jednak Japończycy uważają że archipelag jest integralną częścią terytorium kraju kwitnącej wiśni. Dodajmy, że ich jedyną mieszkanką jest Kim Shin-yeol. Na archipelagu stacjonuje również koreańska policja. Rocznie wyspy odwiedza około 2 tys. turystów. View oEmbed on the source website Kontrowersyjne zdjęcie przedstawia ryżowe kopczyki otoczone „morzem” z sosu curry. W jeden z nich wbito japońską flagę. „Według Uriminzokkiri” – kontrolowanego przez Koreę Północną serwisu internetowego – taki sposób podania popularnego dania ma zdradzać plany Japończyków na przejęcie wysp. Media w Korei Południowej również odniosły się do zaczepki ze strony sąsiadów. W gazecie „Dong-A-Ilbo” można było przeczytać, że Japończycy zastosowali „typową tanią sztuczkę” do wyrażenia swoich roszczeń terytorialnych. Największa na świecie wyspa piaskowa wraca do pierwotnej nazwy. Nowa była obraźliwa dla rdzennych mieszkańców Pierwsze próby zmiany nazwy wyspy podjęto jeszcze w ubiegłym wieku. W sumie cały proces trwał prawie 30 lat. Palcem po mapach Japonii i Korei Południowej To już nie pierwszy raz, kiedy polityczny spór między Japonią o Koreą Południową przeniósł się na talerze. W 2017 r. japońscy urzędnicy nie kryli oburzenia po tym, jak na uroczystym bankiecie w Korei Południowej Donaldowi Trumpowi zaserwowano krewetki złowione u wybrzeży Dokdo. Tegoroczne Igrzyska Olimpijskie również przypomniały o konflikcie. W przededniu ceremonii otwarcia rząd Korei Południowej zaprotestował przeciwko umieszczeniu spornego archipelagu na mapie na stronie internetowej komitetu organizacyjnego Igrzysk. Innym spornym miejscem na mapie Azji jest Cuszima, grupa wysp położona w Cieśninie Koreańskiej. Należy do terytorium Japonii, jednak od wielu lat swoje roszczenia do archipelagu wyraża Korea Południowa. Koreańczycy powołują się powiązania historyczne, jednak prośby o oddanie zwierzchnictwa nad Cuszimą nigdy nie były brane przez Japończyków na poważnie. Skrajni nacjonaliści zamieszkujący Cuszimę używają tradycyjnej koreańskiej nazwy – Daemado. Źródło: Guardian
Małe "galaretowate stwory" sparaliżowały pracę elektrowni jądrowej w Korei. I to nie pierwszy raz
Grupa salp, poruszających się w zwartej kolonii, dosłownie zatkała systemy wodne używane do chłodzenia reaktorów w elektrowni jądrowej Hanul.
Salpy choć niewielkie mogą powodować ogromne problemy. Te galaretowate morskie zwierzęta, wyglądem przypominające meduzy, zazwyczaj mierzą mniej niż 10 centymetrów. Ale ostatnie doniesienia pokazują, że są poważnym zagrożeniem dla energii jądrowej w Korei Południowej. Grupa salp, poruszających się w zwartej kolonii, dosłownie zatkała systemy wodne używane do chłodzenia reaktorów w elektrowni jądrowej Hanul (kor. Uljin NPP). Firma będąca właścicielem i operatorem elektrowni - Korea Hydro & Nuclear Power Co. - musiała wydać decyzję o zamknięciu reaktorów Hanul 1 i Hanul 2. Prace reaktorów wstrzymano we wtorek 6 kwietnia. Jak się okazuje to już drugie takie zamknięcie w ciągu ostatnich trzech tygodni. Pod koniec marca reaktory nie pracowały ponad tydzień. Także z powodu niesfornych salp. Przestoje w pracy elektrowni wywołane małymi żyjątkami mogą być bardzo kosztowne. A koszty tym wyższe, im dłużej będą trwać utrudnienia. Analityk Bloomberga wylicza, że energia utracona w czasie pierwszego ośmiodniowego zamknięcia to równowartość 60 000 ton skroplonego gazu ziemnego. Koszt strat szacuje więc na około 21,8 mln dolarów. Nic więc dziwnego, że władze elektrowni poszukują szybkiego i skutecznego rozwiązania problemu. 200 kilogramowa meduza atakuje ludzi koktajlem 200 toksyn Nemopilema nomurai, czyli meduza Nomura jest szeroka na ponad dwa metry i potrafi ważyć do 200 kilogramów. To światowa czołówka dla tego gatunku. Globalne ocieplenie spowodowało wzrost liczb... Salpy morskie mogą łączyć się w łańcuchy o długości nawet kilku metrów. W tego typu układach, przypominających podwodne kryształy, dryfują w oceanicznych głębinach. Nagły wzrost liczebności salp wynika z ich nietypowej strategii rozmnażania. Pojedyncza salpa uruchamia mechanizm będący swoistą „fabryką klonów”. Tak powołane do życia potomstwo salpy jest identyczne pod względem genetycznym. Liczebność populacji salp wzrasta zazwyczaj w okolicach czerwca, kiedy wody stają się cieplejsze. Dlaczego więc w tym roku ich kolonie rozrosły się już w marcu? Yu Ok Hwan, zastępca dyrektora Koreańskiego Instytutu Nauki i Technologii Oceanicznej ocenia, że wpływ na takie zachowanie salp może mieć wcześniejsze niż zwykle pojawienie się ciepłych prądów. – Nie możemy jeszcze stwierdzić, czy wzrost liczby salp jest spowodowany zmieniającym się klimatem czy innymi czynnikami. Należy to traktować jako zjawisko przejściowe, chyba że zaobserwujemy stały wzrost [w tym okresie] w ciągu następnej dekady – mówi z kolei Youn Seok-hyun, naukowiec z koreańskiego Narodowego Instytutu Rybołówstwa. Ta meduza może sparzyć nawet bez dotykania człowieka. Oto Cassiopea Pływając w przybrzeżnych wodach Florydy, Karaibów czy Mikronezji można trafić na niezwykłą meduzę pozbawioną parzydełek. Fakt ten nie czyni kontaktu z Cassiopeą przyjemniejszym, bo to s... Według innego eksperta z Centrum Badań Morskich, w ostatnich latach liczba kolonii salp stopniowo rośnie. – Biorąc pod uwagę obecny trend, istnieje możliwość, że w nadchodzących latach będziemy świadkami rosnącej liczby takich wyłączeń reaktorów – mówi Chae Jinho. Przykład koreańskiej elektrowni może być kolejnym dowodem na to, że zmiany klimatyczne mogą mieć rzeczywisty wpływ na nasze życie. W wyniku ocieplania się oceanów życie morskie zacznie się rozprzestrzeniać w nieprzewidywalny sposób – zapowiadają naukowcy. Korea Południowa nie jest jedynym krajem, który został zmuszony do tymczasowego wstrzymania produkcji energii jądrowej po tym, jak prace systemów sparaliżowały morskie zwierzęta. W styczniu 2021 Electricite de France, francuskie przedsiębiorstwo energetyczne, musiało wyłączyć wszystkie cztery reaktory w elektrowni atomowej Paluel na północnym wybrzeżu Francji. O wstrzymaniu pracy zdecydowano po tym, jak w bębnach filtrujących przepompowni utknęły ryby.
Południowokoreańskie wyspy zanurzone w purpurze. Kolor stał się prawdziwą atrakcją turystyczną
Pola lawendy, fioletowe domy, drogi, a nawet mosty. Purpura zdominowała wyspy Banwol i Bakji w południowo-zachodniej Korei Południowej. Nie bez powodu. Za pomocą koloru mieszkańcy chcą przekształcić wyspy w atrakcję turystyczną. Dla wielbicieli fioletu to może być wycieczka marzeń.
W tym artykule: Fioletowy raj Fioletowy zawrót głowy Fioletowy raj Południowokoreańskie wyspy Banwol i Bakji znane są jako "Purpurowe Wyspy”. Ich mieszkańcy pomalowali nie tylko swoje domy, ale także drogi i mosty w odcieniach tego koloru. Zasadzili również fioletowe kwiaty m.in. lawendę i astry. Wszystko po to, aby na wyspy przyciągnąć turystów. - Starzy ludzie, tacy jak ja, prowadzą tu raczej samotne życie, ponieważ wszyscy młodzi ludzie już dawno opuścili to miasto - opowiada w rozmowie z Reutersem Shin Deok-im. 79-latek mieszka na wyspie Bakji od ponad 60 lat. - Bardzo się cieszę, gdy widzę młodych ludzi i dzieci odwiedzające nasze miasto. Traktuje ich wszystkich, jak własne wnuki - dodaje Shin Deok-im. Wyspy zamieszkuje nieco ponad stu mieszkańców. Aby zwiększyć atrakcyjność miejsca, lokalne władze Korei Południowej postanowiły włączyć wyspy do projektu turystycznego. Od 2015 roku zainwestowano ponad 4 miliony dolarów, aby ujednolicić kolor wysp. Wszystko rozpoczęło od pomalowania na fioletowo dachów budynków w mieście. Z czasem fiolet zagościł niemal wszędzie: na domach, mostach, jezdniach czy budkach telefonicznych. W restauracjach na wyspach nie brakuje także fioletowego ryżu - oczywiście serwowanego na fioletowych talerzach. fot. Visit Korea Organization/FB Fioletowy zawrót głowy Kampania oficjalnie rozpoczęła się w 2019 roku. Według lokalnych władz, od tego czasu wyspy przyciągnęły już niemal pół miliona turystów. - Nie mogliśmy podróżować za granicę z powodu COVID-19, więc zamiast tego odwiedziliśmy „purpurowe wyspy” - opowiada Reutersowi turysta Shin Eun-me. fot. Visit Korea Organization/FB Wyspy połączone są ze sobą trzema fioletowymi kładkami. Podczas spaceru odwiedzający z pewnością miną ławki ozdobione sloganem "I purple you", spopularyzowanym przez członka zespołu K-pop BTS, Kim Tae-hyunga. Można więc śmiało powiedzieć, że fiolet zawrócił w głowie mieszkańcom wyspy. Niektórzy z nich wzięli sobie ten projekt naprawdę do serca. - Każdego ranka ubieram się na fioletowo od stóp do głów, łącznie z bielizną i butami - opisuje 88-letnia Jung Soon-shim. I jak dodaje: - To sprawia, że jestem naprawdę szczęśliwa. Wszyscy zainteresowani wycieczką na Banwol i Bakji powinni wiedzieć, że fioletowe ubranie gwarantuje darmowy wstęp na wyspy. Warto o tym pamiętać, choćby przy pakowaniu walizki. fot. Visit Korea Organization/FB Źródło: https://www.reuters.com/article/us-southkorea-purple-islands/drenched-in-purple-south-korean-islands-draw-tourists-idUSKBN2B7029
Korea Południowa: żołnierka, którą wyrzucono z wojska po korekcie płci, znaleziona martwa
Na konferencji prasowej w styczniu 2020 roku płacząc błagała o przywrócenie do służby. Tłumaczyła, że zawsze chciała bronić ojczyzny i nie przestanie walczyć o prawo noszenia munduru. Niedługo później wniosła pozew do sądu.
W 2019 roku służący w wojskach pancernych sierżant sztabowy Byun Hui-su wyjechał na przepustce do Tajlandii, przeszedł tam operację zmiany płci i już jako pani sierżant wróciła do ojczyzny z nadzieją dalszej służby w kobiecym regimencie. Przełożeni uznali, że „kierowca czołgu jest ewidentnie upośledzony fizycznie lub umysłowo” (w decyzji jest mowa o „brakujących częściach ciała”) i nie chcieli go dłużej u siebie. Jako że służba w jednostce kobiecej też nie wchodziła w rachubę, pani Byun Hui-su została wyrzucona z armii. View oEmbed on the source website Na konferencji prasowej w styczniu 2020 roku płacząc błagała o przywrócenie do służby. Tłumaczyła, że zawsze chciała bronić ojczyzny i nie przestanie walczyć o prawo noszenia munduru. Niedługo później wniosła pozew do sądu. W kwietniu 2021 roku miała odbyć się jej rozprawa. W lutym tego roku najbliżsi stracili z nią kontakt. 3 marca wezwano strażaków do domu 23-latki w leżącym na południe od Seulu Cheongju. Nie podano przyczyny śmierci byłej żołnierki, policja zapowiedziała jedynie wszczęcie śledztwa. Jej ciało znajdowało się w stanie częściowego rozkładu. Rzecznik państwowego ośrodka zdrowia psychicznego w którym pani Byun leczyła się od trzech miesięcy (pod koniec 2020 roku próbowała się zabić) oświadczył, że wszystko wskazuje na samobójstwo. View oEmbed on the source website Sierżant Byun służyła trzy lata po uzyskania stopnia oficerskiego po przejściu specjalistycznego szkolenia w akademii wojskowej. Według koreańskich mediów była jednym z najlepiej ocenianych kierowców czołgu w swoim batalionie. W pozwie sądowym zwracała uwagę, że jej przełożeni mieli świadomość problemów z identyfikacją płciową z którymi zmagała się od wielu lat i świadomi jej planów zmiany płci zgodzili się wystawić jej przepustkę. Po powrocie z Tajlandii Byun Hui-su odkryła, że dowództwo bataliony pod jej nieobecność wszczęło śledztwo, którego skutkiem było wydalenie jej z armii. Choć Korea Południowa nie zakazuje służby wojskowej gejom czy osobom transseksualnym, 23-latkę wydalono z powodu „problemów ze zdrowiem psychicznym”. W 2006 roku na skutek podobnie sformułowanych zarzutów („brakujące części ciała”) wyrzucono z armii pułkownik Pi Woo-jin po tym, jak w obawie przed rakiem piersi dokonała podwójnej mastektomii. W tamtym przypadku skutecznie zaskarżyła decyzję i wróciła do służby.
WHO bada, dlaczego ozdrowieńcy znów są zakażeni koronawirusem. Niepokojące dane z Korei Płd.
Światowa Organizacja Zdrowia zajmuje się doniesieniami z Korei o rosnącej liczbie rekonwalescentów z COVID-19 u których ponownie odkryto wirusa SARS-CoV-2.
- Wiemy o osobach u których testy genetyczne typu PCR (reakcja łańcucha polimerazy – red.) dały rezultat negatywny a które w późniejszym czasie były ponownie zainfekowane – ogłosiła Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). View oEmbed on the source website 10 kwietnia w Korei Południowej do 91 przypadków wzrosła liczba takich ponownie chorych wcześniejszych ozdrowieńców. WHO chce sprawdzić, czy doszło w tym przypadku do reaktywacji wirusa, ponownej infekcji czy błędów w testowaniu. Zalecenia oenzetowskiej agendy dotyczące testowania pacjentów na obecność patogenu zakładają, że osoba zostaje uznana za klinicznie wyleczoną i może być wypuszczona ze szpitala dopiero, gdy wynik negatywny dadzą dwa testy przeprowadzone w odstępstwie 24 godzin. W przypadku pacjentów z COVID-19 w Korei Południowej mieli oni wkrótce, jak tłumaczą władze południowokoreańskie, ”wrócić do domów po negatywnym wyniku testów”. Przy ponownym badaniu okazało się jednak, że są zainfekowani. Swoje śledztwo prowadzą też lokalne służby medyczne. W rozmowie z agencją Bloomberg Jeong Eun-kyeong, szef koreańskiego Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobo skłaniał się ku opinii, że wirus raczej ”reaktywował się” w ciałach pacjentów niż że zaszła ponowna infekcja. – Wiele razy mieliśmy do czynienia z sytuacją, że wyniki testów u tej samej osoby jednego dnia były negatywne a następnego pozytywne – dodaje Eun-kyeong. WHO ogłosiła w komunikacie dla mediów, że pracownicy Organizacji i współpracujący z nią kliniczni eksperci na miejscu starają się zdobyć się więcej informacji o poszczególnych przypadkach. - Także w odniesieniu do prawidłowości przeprowadzonych procedur – podkreślono w stanowisku. Światowa Organizacja Zdrowia zwraca uwagę, że COVID-19 jest nową chorobą i do wyciągania wniosków konieczne jest pozyskanie większej ilości danych epidemiologicznych. Dziś wiadomo, że u chorych przechodzących umiarkowanie poważną wersję infekcji od wystąpienia pierwszych symptomów do wyleczenia mijają przeciętnie dwa tygodnie. Na świecie mamy już 390 tys. ozdrowieńców. Teoretycznie przejście choroby wirusowej powinno zapewnić pacjentowi odporność w postaci przeciwciał pamiętających jak radzić sobie z patogenem przy ponownej infekcji. Problem w tym, że nie wiadomo, jak długo ta odporność się utrzymuje i czy faktycznie zyskują ją wszyscy rekonwalescenci. Wstępne badania nad koronawirusem nie dają takiej gwarancji. Jan Sochaczewski
Korea Południowa zwalcza epidemię. Jak to robi?
Europa stała się ogniskiem infekcji SARS-CoV-2 po tym, jak Chiny i Korea Południowa zaczęły coraz skuteczniej opanowywać sytuację u siebie. Szczególnie przykład działań tego drugiego kraju godny jest poznania bliżej.
W kraju 50 milionów ludzi epidemia najwyraźniej mocno zwolniła. Gdy w szczytowym okresie jednego 29 lutego odkryto 909 nowych zarażonych, to 17 marca już tylko 74 takie przypadki. Trend jest wyraźnie spadkowy. Choć nadal istnieją miejsca, gdzie wirus próbuje ”odrodzić się” z nową siłą. View oEmbed on the source website Testy, testy, testy Koreańczycy zdołali osiągnąć ten stan bez zamykania miast czy narzucania skrajnie autorytarnych restrykcji. To właśnie pomogło Chinom w ich problemie z koronawirusem.– Korea Południowa to republika demokratyczna. Zamykanie to nie jest wybór rozsądny – sciencemag.com cytuje Kima Woo-Joo, specjalistę od chorób zakaźnych z Korea University. Skuteczność podejścia władz z Seulu polega na najszerzej na świecie zakrojonym i świetnie zorganizowanym programie testowania obywateli, połączony z szybką izolacją chorych i wyłapaniem wszelkich osób które mogli zainfekować. W sumie przetestowano już w Korei Południowej 270 tys. osób, to 5200 testów na milion mieszkańców. Lepszy wynik ma tylko malutki i bogaty Bahrajn. W Polsce 16 marca minister zdrowia Łukasz Szumowski powiedział , że planuje się zwiększyć liczbę testów do 3 tysięcy na dobę. W tym celu z 14 do 19 zwiększono liczbę laboratoriów przeprowadzających takie testy. – Cały czas mamy sprowadzane i zakupione testy. W sumie rozdysponowano we wszystkich laboratoriach około 40 kilku tysięcy testów, a wykonano obecnie około 7-8 tysięcy badań – zaznaczył wówczas Szumowski. Tymczasem 18 marca polski MSZ poinformował, że Chiny obiecały przekazać Polsce 10 tys. testów na koronawirusa i materiały ochronne, jak maseczki, rękawiczki czy kombinezony. - Przykład Korei Południowej pokazuje, że duża wydajność diagnostyczna jest kluczem do zapanowania nad epidemią. Podobnie jest możliwość wyśledzenia łańcucha infekcji – mówi Raina Macintyre, ekspertka od chorób zakaźnych z Uniwersytetu Nowej Południowej Walii w Sydney. View oEmbed on the source website MERS, odrobiona nauka Gdy 5 lat temu pewien biznesmen po powrocie z Bliskiego Wschodu zaraził wirusem MERS tłum ludzi, z czego zachorowało 186 a zmarło 36, do zapanowania nad patogenem potrzeba było 2 miesięcy intensywnej pracy i poddania kwarantannie 17 tys. osób. Korea Południowa odrobiła tę bolesną lekcję i skutki widać obecnie. Choćby tak dobrze dopracowano zasady postępowania z zarażonymi pacjentami, że przy epidemii COVID-19 nie został zainfekowany jeszcze żaden lekarz. Dzięki wprowadzonym po 2015 roku zmianom w prawie, możliwe jest natychmiastowe zebranie danych o przemieszczaniu się każdego. System śledzi sygnał z telefonu komórkowego, płatności kartami i szereg innych śladów cyfrowych zostawianych przez podejrzanego. Możliwa jest rekonstrukcja całej trasy którą się poruszał. Po wykreśleniu danych osobowych taki pakiet informacji trafia do aplikacji z której korzystać może każdy obywatel Korei Południowej. Dzięki temu może sprawdzić, czy w którymś momencie jego trasa nie przecięła się z trasą chorego. Jak tylko z Chin popłynęły informacje o epidemii, Koreańskie Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom (KCDC) uruchomiło procedurę tworzenia własnych testów na wykrywanie patogenu i zawiązało współpracę z producentem tak, aby można było stworzyć komercyjnie dostępne zestawy kontroli. View oEmbed on the source website Gwałtowny wybuch Pierwszy taki test przeprowadzono już 7 lutego, gdy w kraju było tylko kilka potwierdzonych infekcji a kolejne pakiety do badań rozesłano do lokalnych ośrodków zdrowia. 18 lutego wykryto tzw. Pacjenta 31, czyli 61-letnią kobietę, która 9 i 16 lutego uczestniczyła w mszach w kościele Shincheonji w Daegu, na południe od Seulu. Okazało się, że była tzw. super roznosicielem. Dwie dwugodzinne msze z 500 wiernymi siedzącymi ramię w ramię z Pacjentem 31 dały piorunujący efekt: w kolejnych 12 dniach przybyło 2900 zakażonych. Gdy 29 lutego przybyło 909 kolejnych, nagle Korea Południowa stała się drugim po Chinach ogniskiem epidemii. Wirusa złapało 80 proc. wiernych uczestniczących w mszach, a od nich ich bliscy. W przypadku zachorowań w innych miejscac, odsetek zakażeń w grupach wynosił 10 proc. Gdy w Korei Południowej lekarz musi zdecydować, co zrobić z zainfekowanym SARS-CoV-2 pacjentem, tych z dodatkowymi chorobami (nadciśnienie, cukrzyca) odsyła do szpitala. Ci z umiarkowanymi objawami trafiają do tymczasowych miejsc odosobnienia, czyli przygotowanych na ten cel pomieszczeń oddanych przez instytucje publiczne. Tam zostają pod obserwacją i udzielana jest im podstawowa pomoc medyczna. Jeżeli komuś się polepszy a dwukrotnie przeprowadzony test da wynik negatywny, może wyjść do domu. Wreszcie, ci najbliżsi zainfekowanych oraz zarażeni, ale zupełnie lekko przechodzący chorobę muszą zostać w domach przez 2 tygodnie i mierzyć sobie temperaturę. Dwa razy dziennie ktoś sprawdza, czy faktycznie nigdzie się nie ruszają. Karą jest mandat wysokości równej 10 tys. zł, wkrótce już ponad 30 tys. zł i roku więzienia. Liczba nowych przypadków spada nieprzerwanie od 2 tygodni. Ludzie poddają się dobrowolnie zasadzie pełnej izolacji a władze zachęcają do noszenia masek, mycia rąk, unikania zatłoczonych miejsc i pracę zdalną. Jeżeli ktoś już musi się modlić, zachęcają msze online. Nadal robi się testy. Już 15 tys. dziennie. Do tego uruchomiono punkty kontroli dla zmotoryzowanych – w 43 miejscach można zrobić sobie test nie wysiadając z auta. View oEmbed on the source website Jan Sochaczewski
Jak zwiedzić Seul w 24 godziny? [MINIPRZEWODNIK]
Stolica Korei Południowej nigdy nie była tak bliska i tak tania. Dziś dzieli nas od niej zaledwie 10 godz. lotu i to wprost z Warszawy, bez przesiadki! O czym więc warto wiedzieć, wybierając się do tego megamiasta, które generuje 20 proc. dochodów kraju?
Bezsenność w Seulu To miasto nigdy nie zasypia. Seulczycy biją wszelkie rekordy w pracoholizmie, a śpią zaledwie 6 godz. dziennie. A że po wyczerpującej pracy trzeba się zrelaksować, stąd całonocne sklepy, restauracje, puby, spa i centra handlowe. Szukać ich należy przy ulicach Gangnam, Hongdae albo Dongdaemun. Zadbaj o siebie Mężczyźni wydają tu na kosmetyki najwięcej na świecie i podobnie jak panie lubią nosić make-up. Korea jest też liderem w liczbie operacji plastycznych. W szopingowej mekce deptaku Myeong-dong swoje drogerie mają topowe koreańskie marki: Etude House, SkinFood, Laneige, The Face Shop, Missha. Oferują m.in. takie rewelacje jak rozgrzewające maseczki do stóp. Wysokie loty Zapewni wieża widokowa N, wysoka na 236 m, ze spektakularną panoramą stolicy. Są tu sklepy i restauracje, a na ogrodzeniu tarasu u jej podnóża wiszą miliony kłódek symbolizujących wieczną miłość. Dojazd Z Warszawy bezpośrednio do Seulu dotrzemy LOT-em. Bilet w promocji można upolować już za 2 tys. zł. lot.com Nocleg Najlepiej w tradycyjnym domu hanok, ceny od 150 zł za pokój. Okazje na airbnb.com. Jedzenie Koniecznie trzeba spróbować Kimczi.To narodowa potrawa Koreańczyków, kiszonki robią tu wszyscy, zawsze i wszędzie. A 22 listopada przypada narodowy dzień kimczi. Wyśmienite koreańskie barbecue zjemy na targu mięsnym Majang. Atrakcje Dongdaemun to dzielnica z 26 centrami handlowymi, w których znajduje się 30 tys. sklepów i 50 tys. manufaktur. Czynne jest od 10.30 do 5 rano. Z kolei Hongdae to centrum życia nocnego Seulu. Warto wybrać się do - położonego niedaleko Seulu - Everland. To największy tematyczny park Korei. Zajmuje 100 ha powierzchni i odwiedza go rocznie prawie 9 mln osób. Możemy tu odbyć safari lub pospacerować po baśniowych ogrodach. Warto zobaczyć Gyeongbokgung, najpiękniejszy z pięciu cesarskich pałaców zlokalizowanych na terenie Seulu. Wielu turystów zwiedza je w tradycyjnych koreańskich strojach, które można wypożyczyć w specjalnych sklepach. Szkoda rezygnować z wizyty w Bukchon. To wioska w środku Seulu, z 600-letnią historią, gdzie ocalały setki tradycyjnych drewnianych domów zwanych hanok. Obecnie coraz więcej jest tu galerii, restauracji i hosteli. Agnieszka Franus
Jedzenie to doskonały powód, by udać się do Korei. Jest egzotyczne, pyszne i – co nie bez znaczenia – tanie.
1. Leć wiosną lub jesienią Najdroższy w podróży do Korei jest oczywiście sam przelot – ok. 3 tys. zł. Planując kilka miesięcy wcześniej, szukając połączeń np. przez Moskwę czy Helsinki, możesz zaoszczędzić prawie tysiąc złotych. Kiedy lecieć? Polecam wiosnę i jesień. Na przełomie kwietnia i maja (zgodnie z kalendarzem księżycowym każdego roku w innych dniach) Koreańczycy uroczyście świętują urodziny Buddy. Jesienią zaś w górach (stanowiących 70 proc. kraju) pojawiają się malownicze czerwone liście klonowe. Cały kraj śledzi prognozy pogody i newsy, gdzie w danym momencie „złota koreańska jesień” prezentuje się najokazalej. 2. Zwiedzaj z przewodnikiem Warto skorzystać ze strony ministerstwa turystyki. Można tam bowiem umówić się na zwiedzanie z koreańskimi wolontariuszami, tzw. goodwill guide, którzy za darmo, za to z pasją, oprowadzają cię po atrakcjach największych koreańskich miast. 3. Zacznij od Seulu... Wybierz się przynajmniej do dwóch z pięciu pałaców pozostałych po ostatniej dynastii królewskiej Joseon (1392–1910 r.), Kyŏngbokkung, Ch'angdŏkkung, Tŏksugung, Ch'anggyŏnggung, Kyŏng-hŭi-gung. Oprócz wyjątkowej drewnianej architektury i pięknych ogrodów będziesz mógł posłuchać tradycyjnej muzyki, obejrzeć zmianę warty czy przymierzyć tradycyjny koreański strój hanbok. Nie zapomnij aparatu! Na zakupy wybierz się do jednej z dzielnic handlowych Seulu: Myeong-dong, Kangnam (tak jak ten przebój!) czy Tongdaemun (oferujący też opcję zakupów nocą). 4. …a potem ruszaj dalej! Skorzystaj ze świetnie rozwiniętej sieci szybkich pociągów KTX: www.korail.co.kr. Za blisko 150 zł w niecałe trzy godziny dotrzesz z Seulu na południe półwyspu. Na wyspę Cheju – ze stolicy odlatuje kilka samolotów dziennie (KAL, Asiana Airlines, Eastar Jet, Jeju Air, Jin Air). 5. Nie śpij w hotelu Wybierz hanoki. Te drewniane domy z centralnym podwórzem i ogrzewaniem podłogowym oferują noclegi w tradycyjnym stylu (śpi się na macie), często ze śniadaniem i wi-fi. Na dodatek są tańsze niż hotele. Inną opcją jest noc w publicznej łaźni – jjimjilbang. Większość z nich otwarta jest 24 godziny na dobę i oprócz kąpieli, siłowni, masażu czy karaoke proponują także miejsca do spania. Wszystko w cenie biletu. 6. Zamknij się w świątyni Wybierz się do jednej z kilku świątyń buddyjskich. Wejdź w rytm życia mnichów, uczestnicząc w ich codziennych zajęciach, medytacji, ćwiczeniach taekwondo czy ceremonii herbacianej. Nie tylko zaoszczędzisz na praniu (na te kilka dni dostaniesz mnisi strój), ale także na jedzeniu i noclegach (za te zapłacisz symbolicznie). 7. Jedz, ile się da Bo w Europie kuchnia koreańska jest znacznie droższa! Zacznij od kimczi, czyli kiszonej na ostro pekińskiej kapusty dodawanej do każdego niemal posiłku. Jest tak zdrowa, że chroni ponoć przed ptasią grypą i SARS. Potem zaserwuj sobie bulgogi (marynowane grillowane mięso), bibimbap (ryż z warzywami podawany w gorącym kamiennym naczyniu), kimbap (odpowiednik japońskiego maki)…Uwaga – może być ostro!
Tanie podróżowanie: Gangnam style za pół ceny
Na początek dobra wiadomość – Korea jest znacznie tańsza niż Japonia. I równie ciekawa!
Malownicze plantacje herbaty i największy na świecie odsetek gospodarstw z szybkim internetem. Miasta, które nie zasypiają, i ukryte w górach buddyjskie świątynie. Nie, nie mówimy o Kraju Kwitnącej Wiśni, ale o kraju kimczi. Korea Południowa to kwintesencja Dalekiego Wschodu – z jego nowoczesnością i przywiązaniem do tradycji. Ale i unikat sam w sobie. Fascynuje już od lotniska Inch'ŏeon – potężnego, a jednak wyjątkowo przyjaznego nawet zagubionemu turyście z Europy. By chwilę później odurzyć buzującym Seulem. Od którego jest przecież tylko 60 km do granicy z Koreą Północną (warto zajrzeć do strefy zdemilitaryzowanej). Co dalej? Polecam trekkingi w górach, wizytę w tradycyjnej łaźni, pobyt w klasztorze. No i oczywiście na każdym kroku odkrywanie koreańskiej kuchni. Tym bardziej że sprzyja ona integracji. Wiele potraw wymaga pracy zespołowej, na przykład wspólnego grillowania mięs na rozgrzanych blatach czy wyławiania warzyw z gorącego wywaru. Podróżowanie po Korei jest banalnie proste. Doskonała infrastruktura turystyczna i liczne udogodnienia pozwalają odnaleźć się tu także bez znajomości języka. Informacja turystyczna oferuje serwis telefoniczny w kilku językach, gdzie można uzyskać odpowiedź na dosłownie każde pytanie. Na przykład: „Ile to kosztuje?”. Na początek dobra wiadomość – Korea jest znacznie tańsza niż Japonia. I równie ciekawa! (Mapa: Elżbieta Wąsik) Warto wiedzieć: Info Korea Pd. Powierzchnia: 99 tys. km². Stolica: Seul. Ludność: 51 mln. Język: koreański. Waluta: won; 100 KRW Warto zobaczyć: DMZ – Strefa Zdemilitaryzowana - Utworzona w 1953 r. w ramach trwającego do dzisiaj zawieszenia broni między Południem a Północą. Tylko z wycieczką! Seul - 10-milionowa i mimo to wciąż bardzo przyjazna metropolia. Dużo zieleni, królewskie pałace, tradycyjne drewniane hanoki plus doskonale rozwinięta sieć metra. Park Narodowy Soraksan - Wspaniała natura, górskie szlaki, wodospady, gorące źródła. Warto odwiedzić niezależnie od pory roku. Kyõngju ( Gyeongju ) - Była stolicą królestwa Silla (7–9 w. n.e.). W mieście obowiązuje nakaz budowania domów w tradycyjnym stylu. Mihwangsa - Najbardziej na południe wysunięta świątynia na Półwyspie Koreańskim. Można samemu doświadczyć, jak wygląda codzienne życie mnichów. Posong - Herbaciane pola. W pobliżu green tea spa oraz sklepy oferujące produkty z zielonej herbaty – od kosmetyków po zielone latte. Yõsu - W 2012 r. miasto gościło World Expo. Warto zajrzeć na wyspy w parku oceanicznym Hallyeo. Pusan (BUSAN) - Drugie co do wielkości miasto kraju. Słynie z pięknych plaż, gorących źródeł, świeżych owoców morza i festiwalu filmowego, który odbywa się jesienią. Wyspa CHEJU (Jeju) - Wyspa wulkaniczna, cel podróży poślubnych Koreańczyków. Symbolem wyspy jest tzw. kamienny dziadek, czyli bazaltowy posąg Dolharubang.
Sąd w Korei Południowej uznaje zabijanie psów na mięso za nielegalne. "To bardzo znaczące"
To jednak nie kończy walki aktywistów praw zwierząt w tym rejonie. Uznanie praktyki za nielegalną nie oznacza jeszcze jej całkowitego zniesienia.
Sąd w Korei Południowej wydał wyrok, wedle którego zabijanie psów w celu sprzedaży ich mięsa jest nielegalne. To pierwszy taki wyrok w tym kraju i jednocześnie ważny krok w stronę zmian. Jednak zakaz zabijania na mięso nie oznacza zakazu ich zjadania. W Południowej Korei każdego roku, wedle szacunków Animal Welfare Institute z Waszyngtonu, zabija się około dwa miliony psów, zjada 100 tysięcy ton metrycznych psiego mięsa. Humane Society International dodaje do tych statystyk swoje wyliczenia: 30 milionów psów zabijanych każdego roku w celach spożywczych. We Wschodniej Azji przypadków jest najwięcej. Decyzja sądu zapadła w kwietniu, ale przez długi czas nie była nagłaśniana. Dopiero organizacja Coexistence of Animal Rights on Earth (CARE) podała szczegóły do mediów pod koniec czerwca. Wcześniej toczyła sądowy spór z właścicielem psiej farmy w Bucheon. Aktywiści zarzucali mu zabijanie psów “bez odpowiedniego powodu”. Rada miasta Bucheon, według AFP, uznała właściciela farmy winnym, a pozyskiwanie mięsa do spożycia za niewystarczający powód do zabijania zwierząt. Dodatkowo uznano, że rażąco naruszył on zasady higieny, nałożone by ukrócić farmy psiego mięsa. Mężczyzna musiał zapłacić milin wonów (około 2700 dolarów), zamierza się odwoływać od wyroku. - To bardzo znaczące, pierwsza decyzja, że zabijanie psów na mięso jest nielegalne – ocenił prawnik Care, Kim Kyung-eun w rozmowie z The Guardian. Pojawiają się jednak protesty drugiej strony sporu. The Daily Mail opisuje wezwania właścicieli podobnych farm do łagodzenia prawa zamiast postępujących zakazów oraz wprowadzenia licencji na taką działalność. - Krowy, świnie, kurczaki i kaczki są hodowane na mięso – mówi Cho Hwan-ro, reprezentujący stowarzyszenie psich farmerów – Dlaczego zatem nie psy? Młodsze pokolenia Koreańczyków Południowych najczęściej odchodzą od tradycji jedzenia psiego mięsa, a gatunek ten traktują jako towarzyszący, nie gospodarczy. Mimo tego poniżej połowy obywateli kraju jest za zakazami. Na stole w tamtejszym Parlamencie jest także ustawa autorstwa rządzącej Partii Demokratycznej. Jeśli wejdzie w życie, to z końcem lipca wprowadzi w kraju zakaz zabijania psów na mięso i obejmie nim około 17 tysięcy hodowli. Źródło: NG.com
Korea Południowa wydaje się z zewnątrz wzorem państwa przyszłości. Ma prężnie rozwijającą się gospodarkę opartą na nowoczesnych technologiach i jest zaludniona przez zdyscyplinowanych obywateli. Podtrzymanie tego stanu rzeczy wymaga jednak ogromnego poświęcenia i ciągłego dążenia do doskonałości.
Wszystko zaczyna się już na wczesnym etapie edukacji. Koreańskie dzieci – jak przedstawia to Frank Ahrens w książce „Koreańczycy. W pułapce doskonałości” – od najmłodszych lat uczone są ciężkiej pracy. Codziennie poświęcają nauce nawet kilkanaście godzin. Po obowiązkowych zajęciach w szkole uczęszczają na dodatkowe popołudniami, a właściwie wieczorami i nocami, gdyż potrafią się one ciągnąć nawet do północy. Co prawda, koreański rząd zakazał korepetycji odbywających się po 22, ale ambitni rodzice i tak posyłają swoje dzieci do działających nielegalnie nocnych nauczycieli. Lata żmudnej nauki kończą państwowe egzaminy, do których Koreańczycy podchodzą bardzo poważnie. Aby zagwarantować zdającym spokój, prace budowalne w okolicach szkół zostają wstrzymane. Ponadto ogranicza się liczbę lotów nad Seulem. Dobry wynik jest przepustką do jednego z trzech najbardziej pożądanych uniwersytetów (w skrócie SKY) i otwiera kolejny etap codziennej rywalizacji z rówieśnikami. Oczywiście z testami wiąże się ogromna presja – niektórzy absolwenci liceów podchodzą do nich kilkukrotnie. Z badań przeprowadzonych w 30 najlepiej rozwiniętych krajach świata wynika, że nastolatki z Korei Południowej są najbardziej zestresowane! Ukończone z wyróżnieniem studia pozwalają na wybór miejsca pracy – oferującego możliwie najlepsze warunki czebolu, czyli jednej z potężnych korporacji rządzących koreańskim rynkiem. Życie zawodowe wymaga jednak wyrzeczeń. Dla wielu młodych mężczyzn biuro szybko staje się drugim (a nawet pierwszym) domem, podczas gdy ich żony poświęcają czas na opiekę nad dziećmi i organizację ich nauki. Pnąc się po szczeblach kariery, pracownicy czeboli szybko uczą się lojalności wobec firmy, przełożonych i kolegów z zespołu, przez co przedkładają obowiązki zawodowe nad życie osobiste. Przedmiotem nieustannej rywalizacji jest dla Koreańczyków nie tylko wykształcenie czy pozycja na rynku pracy. Idealnie obrazuje to „lookizm”, czyli powszechna w tym społeczeństwie obsesja na punkcie wyglądu. Badania pokazują, że koreańskie kobiety zużywają statystycznie 3 razy więcej kosmetyków do pielęgnacji skóry niż mieszkanki Zachodu. Nie powinno zatem dziwić, że jedną z najważniejszych gałęzi gospodarki jest branża kosmetyczna. Prezes spółki AmorePacific, która jest producentem słynnego kremu korygującego BB (stanowi on aż 15% koreańskiego rynku kosmetycznego i z entuzjazmem kupują go przedstawiciele obojga płci), to drugi najbogatszy człowiek w kraju. Na ogromną skalę rozwinęła się też w Korei medycyna estetyczna. Odsetek chirurgów plastycznych przypadających na mieszkańca jest w tym kraju najwyższy na świecie, podobnie jak wskaźnik przeprowadzanych przez nich zabiegów. Korea Południowa stała się mekką dla pragnących poprawić swoją urodę Azjatów – zamożni mieszkańcy sąsiednich krajów tłumnie odwiedzają seulskie kliniki urody. Co ciekawe, największa popularnością cieszą się zupełnie inne operacje niż na Zachodzie. Koreańscy lekarze przeważnie zajmują się twarzami swoich klientów. Do najczęstszych zabiegów należy tworzenie „podwójnej powieki” (w celu poszerzenia oczu i nadania bardziej kaukaskich rysów), korekcja żuchwy i przeszczepy włosów. Tym ostatnim chętnie poddają się również mężczyźni, nawet ci w młodym wieku. Chociaż Koreańczycy cały czas ze sobą rywalizują, to czują też bardzo silną potrzebę solidarności i dopasowania do otoczenia. Paradoks ten tłumaczy jeden z bohaterów książki Ahrensa, mówiąc: Frank Ahrens „Koreańczycy. W pułapce doskonałości” Premiera: 14.03.2018 Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
Tu też uwielbiają kiszoną kapustę. Co warto wiedzieć o Korei Południowej w przededniu Igrzysk Olimpijskich?
Zbliżające się Igrzyska Olimpijskie to doskonała okazja, by Koreę Południową poznać nieco lepiej.
Za parę chwil - 9 lutego 2018 rozpoczną się Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Korei Południowej. Wszystko rozegra się w powiecie Pjongczang (PyeongChang) i potrwa 25 dni. To czwarte tak duże międzynarodowe wydarzenie sportowe organizowane w Korei Południowej. Dotychczas odbyły się tu Letnie Igrzyska Olimpijskie (Seul 1988), Puchar świata FIFA (2002) i Mistrzostwa Świata w lekkoatletyce (2011). To dobra okazja, by przyjrzeć się Korei nieco bliżej. Redakcja National-Geographic.pl uczestniczyła w Dniu Koreańskim – wydarzeniu organizowanym w Centrum Kultury Korei przez Ambasadę Korei i Eurosport –wyłącznego partnera telewizyjnego Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Czego dowiedzieliśmy się o Korei i Koreańczykach? Przekonaliśmy się, że z Koreańczykami mamy więcej wspólnego niż mogłoby się wydawać! #1 Dziś jest jutro Gdy będziemy oglądać sportowe zmagania na ekranie, koreańskie zegarki będą już 7 godzin do przodu. To nie jedyna różnica czasu, o której warto wspomnieć. W Korei nadal Świętuje się Lunarny Nowy Rok - Seollal, wyznaczany na podstawie kalendarza księżycowo-słonecznego. W tym roku święto przypadnie 16-19 lutego, a więc w czasie trwania Igrzysk. Zresztą czas to w Korei pojęcie niejednoznaczne, zwłaszcza w rozpędzonym, hipernowoczesnym Seulu. Gdy „połowa seulczyków śpi, połowa jest już w drodze do pracy” pisze Paulina Wilk w tekście o znamiennym tytule „Minuta na sen, czyli dwa dni w Seulu”. #2 Soohorang i Bandabi - olimpijskie maskotki Maskotką Olimpiady jest Soohorang - biały tygrys symbolizujący strażnika. Bandabi - maskotka paraolimpiady i symbol prowincji Gangwon (to tu odbywają się Igrzyska) nawiązuje do niedźwiedzia himalajskiego zwanego też niedźwiedziem księżycowym ze względu na charakterystyczną łatę na klatce piersiowej. Zarówno tygrys jak i niedźwiedź związane są z mitologicznymi początkami narodu koreańskiego. Zgodnie z legendą, zwierzęta zapragnęły zostać… ludźmi. O pomoc poprosiły wysłannika niebios, który obiecał spełnić ich prośbę pod jednym warunkiem - przez sto dni będą unikać światła słonecznego i spożywać jedynie to, co od niego otrzymają: dwadzieścia główek czosnku i garść bylicy. Wyzwanie okazało się zbyt trudne dla tygrysa, który zrezygnował już po dwudziestu dniach. Wytrwały niedźwiedź zamienił się w niezwykłej urody kobietę. Ta jednak nie była szczęśliwa. Modliła się o męża i syna, a jej prośby zostały wysłuchane. Z pomocą przybył sam boski wysłannik, który wziął kobietę za żonę. Ich syn utworzył na Półwyspie Koreańskim pierwsze królestwo, dając tym samym początek Korei. A tygrys? Wiele osób dopatruje się jego sylwetki w samym kształcie półwyspu. #3 Koreańska kuchnia: kiszonka i resztki Mieszkańcy Korei Południowej podobnie jak Polacy uwielbiają kiszoną kapustę. Znana tu jako kimchi występuje w ponad ponad 250 odmianach. W podstawowej wersji jest to kapusta pekińska kiszona w marynacie z czosnku, papryczki chilli i warzyw. Jada się ją na potęgę bez względu na porę dnia czy roku. Kimchi bywa dodatkiem do wszystkiego, podobnie jak zupy ( "Jesteśmy kulturą zup" - mówią o sobie Koreańczycy). Nie byłoby jednak koreańskiej kuchni bez bibimbapu. To dosłownie miks, mieszany ryż lub mieszane danie. Potrawa serwowana jest w kamiennej misie i składa się z ryżu przykrytego warstwą warzyw, wołowiny, gotowanego lub surowego jajka i pasty z papryczek chili. Jak głosi legenda danie to przyrządzano w wigilię Nowego Roku, by – na dobrą wróżbę – wraz z końcem starego pozbyć resztek jedzenia. I tak w istocie z bibimbapem jest. To nic innego jak ryż połączony z tym, co akurat zalega w lodówce. CNN Travel uznał przed paru laty bibimbap za jedną z 50 najsmaczniejszych potraw na świecie. Czas spojrzeć prawdzie w oczy: jedno z najpyszniejszych dań świata przygotowuje się z resztek! #4 Język koreański Język koreański uchodzi za jeden z najtrudniejszych na świecie. Chcesz poznać kilka przydatnych zwrotów? Hanna Gadomska
„Chcieliśmy przybliżyć Polakom Koreę”. Wywiad z Małgorzatą Kalicińską i Vladem Millerem
O tym, jak 8 tys. kilometrów od domu ugotować typowy polski rosół i dlaczego Koreańczycy nie noszą siwych włosów, opowiadają Małgorzata Kalicińska i Vlad Miller – autorzy książki „Dom w Ulsan, czyli nasze rozlewisko”.
Zobacz zdjęcia z Korei Południowej >>> National Geographic: Jaki obraz pojawia się na myśl o Korei Południowej? Małgorzata Kalicińska: Myślę, że można by zrobić kolaż. Na jednym zdjęciu znajdowałaby się skąpana w klonach palmowych przepiękna świątynia Tapsa - ona reprezentowałaby tradycję, a na drugim most w Incheon lub w Busan – symbole koreańskiej hipernowoczesności. Czy ten obraz byłby taki sam dla was obojga? Małgorzata Kalicińska: Każde z nas patrzyło na Koreę z innej strony. Ja ze strony emocjonalnej, ciekawostkowej, kulinarnej; Siwy bardziej analitycznie, po inżyniersku. Gdybyśmy znaleźli się teraz na moście, Siwy opowiedziałby pewnie o jego konstrukcji, światłach, formach. Ja bym opowiedziała, że przed nami szło małżeństwo, mężczyzna niósł dziecko, które było owinięte w kołderkę i ta kołderka miała taką kieszonkę, do której można włożyć rękę, żeby podtrzymać dziecko. Mój mąż kompletnie nie zwróciłby na to uwagi. Te dwa punkty widzenia były pomysłem na tę książkę. Małgorzata Kalicińska: Myślę, że to jest plus wspólnego oglądania świata w ogóle. Ta książka to dowód na to, że wspólne podróżowanie jest jak yin i yang. Mam wrażenie, że myśmy się w tym dopełnili. Sama bardzo dużo dowiedziałam się o Korei Południowej z rozdziałów opracowanych przez męża. Nie jest to przewodnik turystyczny, nie jest to reportaż, ale…? Małgorzata Kalicińska: Gdybyśmy musieli włożyć „Dom w Ulsan” na jakąś półkę w bibliotece, to chyba należałoby stworzyć nową kategorię - fabularyzowany przewodnik. Fabularyzowany dlatego, że snujemy opowieść bardzo zintymizowaną. To jest taka nasza własna Korea. Myślę też, że na półce znalazłoby się jakieś towarzystwo, ja już czytałam takie książki, w których autorzy opisują kraj przez indywidualne doświadczenia i nie wydaje mi się to błędem w sztuce. Vlad Miller: Ta książka to jest pewien kompromis. Kiedy zabraliśmy się za pisanie myśleliśmy, że to będzie powieść. Ale nie mogła być, bo jej bohaterami nie jesteśmy my. Na początku owszem znalazły się rozdziały bardzo osobiste. Musieliśmy jakoś czytelnikowi wyjaśnić, skąd się w tej Korei wzięliśmy. Od początku usprawiedliwiają się Państwo, że to tylko opis wrażeń. Kokieteria? Vlad Miller: To co widzieliśmy było dość powierzchowne. Przez pięć dni człowiek pracował do 17 w kraju, w którym ciemno robi się o 19. Czasu na poznawanie nie zostawało zbyt wiele. Opisaliśmy więc Koreę z naszej, „weekendowej” i "popołudniowej" perspektywy. Staraliśmy się nie wpaść w czysty opis, nie uważamy się też za Kapuścińskich, z wielkim szacunkiem dla Mistrza, oczywiście. Poza tym cały czas mam wrażenie, że zabrakło rozdziału o tym, jakiej waluty używają Koreańczycy, w jaki sposób się nią posługują, chciałbym dodać fragment o ich alfabecie, o tym że są dwa systemy nazywania liczebników… ale czy to nie byłoby już zbyt drobiazgowe? Nudne? To trudny język? Vlad Miller: Śmieję się, że po tylu latach w Korei po koreańsku umiem tylko zamówić piwo. Małgorzata Kalicińska: Mnie morasiło (przepraszam za to słowo, ale ja bardzo lubię neologizmy), czyli kręciło, zastanawiało, czy by przypadkiem nie zapisać się na kurs koreańskiego. Ale na moraszeniu się skończyło. To jest bardzo trudny język. Ale i bez znajomości języka można się porozumieć. Małgorzata Kalicińska: Korea jest bardzo miłym krajem. Ludzie, którzy widzieli, że jestem długonosa (tak Europejczycy są nazywani w Azji), okazywali ogromną życzliwość. Razem staraliśmy się pokonać barierę językową - ja próbuję zrozumieć, czego ty ode mnie chcesz i vice versa. Ponadto w koreańskich sklepach panuje samoobsługa, co bardzo ułatwia zakupy. Od czasu do czasu trzeba jednak o coś zapytać sprzedawcę, tym bardziej, że na lokalnych produktach brakowało nieraz angielskich napisów i trudno było odgadnąć, co to w ogóle jest. Są na to sposoby? Małgorzata Kalicińska: Trzeba bardzo szybko odnaleźć logiczny klucz, zgodnie z którym poukładano produkty na półkach. Próbowałam kiedyś kupić drożdże, ale nie umiałam powiedzieć, o co mi chodzi. Najpierw przeszukałam sklep. Po jakimś czasie trafiłam na pudełko, w którym był zestaw do pieczenia muffinek. Z tyłu znajdowała się instrukcja, co po kolei trzeba dodawać, żeby otrzymać ciasto muffinkowe. Zaniosłam więc to pudełko do ekspedientki i pokazałam jej taki malutki piktogram, który mówił, że teraz trzeba dodać do ciasta drożdże. Ekspedientka złapała mnie za rękę, pytała, czy chodzi mi o baking soda, ale nie, nie – pokręciłam głową. Zrozumiała. Zaprowadziła do dużego kosza z produktami eko i tam wygrzebała torebeczkę z suchymi drożdżami. Wracając do pytania - rozwiązanie to wzajemna życzliwość, a czasami pomysłowość. Da się! Jak ugotować polski rosół w Korei? Małgorzata Kalicińska: Z rosołem nie ma aż tak dużego problemu, bo to najbardziej kosmopolityczna zupa na świecie. Jest gotowany na każdej szerokości geograficznej, różni się tylko składnikami i tak zwanym drobiazgiem. Czyli? Małgorzata Kalicińska: W zupie pho, w ogóle w Azji, nie występuje np. seler korzeniowy, pietruszka, czyli nasza włoszczyzna. Używa się też innych przypraw. U nas jest to sól, pieprz, niektórzy dodają listki bobkowe i ziele, a w Azji jest to owoc anyżu gwiazdkowego, kora cynamonowca, kumin i kardamon. Kiedy szłam do sklepu, robiłam nabór taki jak na polski rosół. Szukam warzyw, które byłyby najlepszymi odpowiednikami. Z marchewką nie było problemu, seler naciowy jest, korzeniowego nie ma. Co z pietruszką? Małgorzata Kalicińska: Znalazłam odpowiednik. Wydawało mi się, że to jest jakiś tańszy żeń-szeń, a później okazało się, że jest to korzeń rozwaru, który w Polsce kwitnie jako kwiatek skalniakowy, a cała Azja uznaje go za warzywo. Jakie koreańskie zwyczaje przywieźliście Państwo do Polski? Małgorzata Kalicińska: Nie mogliśmy niestety zaszczepić tego, co fascynowało nas najbardziej, a mianowicie niezwykłej uprzejmości. To jest niespotykane w Polsce, żeby się tak dalece szanować w obrębie obyczaju! Natomiast to, co przenieśliśmy na poziom życia rodzinnego to spotkania przy stole i wspólne grillowanie różnych rzeczy, które zawija się później w liście kapust czy sałat. To niezwykle socjalizujące zajęcie. To nie jest tak, że ktoś stoi przy grillu i smaży te karkówy, tylko wszyscy siedzimy dookoła grilla, który znajduje się na stole, i rozmawiamy obsmażając sobie smakowite kąski. Skąd w Korei taka popularność operacji plastycznych? Małgorzata Kalicińska: To niezrozumiała dla mnie pogoń za amerykanizacją. Rozmawiałam o tym z pewnym Koreańczykiem, był trochę zaniepokojony, ale przyznał mi rację, że Koreańczycy próbują zaprzeczyć swoim korzeniom etnicznym. Są zdruzgotani faktem, że mają płaskie, azjatyckie nosy, że mają takie a nie inne rysy, robią wszystko, żeby temu zaprzeczyć, żeby wyciągnąć sobie nogi (wydłużani kości metodą Jelizarowa) . Koreanki poddają się nawet operacji polegającej na wyciąganiu poszczególnych włókien mięśniowych, żeby łydka wydawała się szczuplejsza, bardziej amerykańska! Reklama kliniki piękna ukazująca „brzydką” buzię przed operacją i „piękną” po operacji wraz z zachętą: „Z taką twarzą na pewno zdobędziesz pracę” jest tu w normie. Bardzo jest dla nas dziwne, że dopuszczalne są tam takie metody reklamy. Koreańczycy nie noszą praktycznie siwych włosów. Dlaczego? Małgorzata Kalicińska: Obowiązuje zasada „jestem młody – jestem przydatny”. Siwe włosy są oznaką starzenia, nie są niczym fajnym, wobec czego farbował się nawet ówczesny pan prezydent i pan premier. Vlad Miller: Jeszcze do niedawna na emeryturę odsyłano 50-latków. Co miał ze sobą zrobić taki mężczyzna? Do końca starał się udowodnić, że jest sprawny, silny, młody i zdolny do takich samych poświęceń i takiej samej pracy jak młodzi ludzie. Wszystko dla pracy? Vlad Miller: To wynika z tradycji konfucjańskich, które są starsze w Korei niż buddyzm. Hierarchia, poczucie przynależności do swojego miejsca. Jest dla nas zaskakujące, że istniała jeszcze do niedawna prawnie określona przewaga męskich członków rodzin nad żeńskimi. Kobiety od powojnia próbowały zmienić konstytucję. To przekłada się również na pracę zawodową. Nie można tam zobaczyć takich scenek, gdy pracownik dyskutuje ze swoim przełożonym, bo wie lepiej, jak coś zrobić. Tam tego nie ma. Często zadaje Pan pytanie „dlaczego to u nas nie jest możliwe”. Vlad Miller: W muzeum wojny koreańskiej w Ulsan oglądaliśmy zdjęcia Korei z lat 70. Było tam zdjęcie z 1968 r. Ulsan wówczas jeszcze nie istniało. Było tylko pole ryżowe. Dziś – metropolia. Tam jest jednak inny stosunek do wykonywanych zajęć. Wszystko jest skrupulatnie zaplanowane i realizowane. Małgorzata Kalicińska: Rzeczywiście tak jest, że ta Korea buduje się niezwykle dynamicznie. Mąż włącza czasem stronę internetową, na której można oglądać obraz z kamery satelitarnej zamontowanej w Ulsan. Po czym mnie woła i krzyczy „Patrz, patrz! Pamiętasz, kiedyś tu był las, a teraz zobacz, co się tu dzieje”. Pokazuje mi palcem jakąś czteropasmową drogę. Patrzę i mówię „Uau! A co to jest ta dziura, o tu?” Okazuje się, że to nowy tunel. Cały czas coś takiego znajdujemy, jest to bardzo ekscytujące. Często powtarzałam: „Zobacz wyjechałam tylko na parę miesięcy. Zostawić ich samych, to od razu coś zbudują”. Pisze pani: „Nie zamierzałam pisać książki o Korei”. Małgorzata Kalicińska: Nie jechałam tam z takim zamiarem. To może źle. Gdybym jechała z tym założeniem, może bym bardziej świdrowała, może bym więcej szukała. Jest taki blog "W Korei i nie tylko" Anny Sawińskiej. To kopalnia wiedzy o Korei Południowej, ona potrafi drążyć temat i robi to po to, by później to opublikować. My pojechaliśmy do Korei z różnych powodów. Siwy do pracy, a ja za Siwym. Nie miałam w planach żadnego reportażu. Co więc zadecydowało? Małgorzata Kalicińska: Pomysł zaczął kiełkować pod koniec pobytu. Zorientowaliśmy się, że w Polsce tak naprawdę sporo wiemy o różnych miejscach na świecie, a o Korei niewiele. Chcieliśmy tę książkę tak przygotować, żeby przybliżyć Polakom Koreę. Mamy nadzieję, że się udało. Rozmawiała Hanna Gadomska.
Karta kredytowa w Watykanie jest bezużyteczna
Są miejsca, gdzie gotówka jest nam zupełnie zbędna i takie, gdzie o płatności kartą można pomarzyć
Za każdym razem, kiedy decydujemy się na podróż do nowego kraju, czy nawet miasta, którego do tej pory nie odwiedzaliśmy, na pewnym etapie trzeba się zastanowić ile gotówki powinniśmy zabrać. Nawet jeśli zrobimy szczegółowy wywiad wśród znajomych i poszukamy dokładnych informacji w sieci, oszacowanie może być nie lada problemem. Poza tym wożenie gotówki bez wątpienia nie należy do najbezpieczniejszych rozwiązań. Dlatego coraz więcej osób korzysta z kart kredytowych podczas podróży. Jednak w tym wypadku też warto zachować ostrożność: nie wszędzie okaże się to możliwe (są kraje, a czasem pojedyncze miasta, gdzie płatność kartą, czy pobranie pieniędzy z bankomatu są po prostu niemożliwe), czasem będzie związane z wysoką prowizją, a niekiedy może być po prostu niebezpieczną formą płatności. Są miejsca, gdzie właściwie w ogóle nie musisz mieć przy sobie gotówki. Przylatujesz i już na lotnisku możesz pobrać pieniądze z bankomatu. Wsiadasz do taksówki i za kurs możesz zapłacić kartą. Ta sama zasada działa w przypadku wielu pozostałych opłat: od hotelu, przez parkometry, po zakupy spożywcze. Są jednak miejsca, gdzie nie jest to w ogóle możliwe… W Waszyngtonie od maja (termin był kilka razy odkładany) wchodzi przepis, za sprawą którego, każdy taksówkarz będzie miał obowiązek przyjmować karty kredytowe. Wszystko za sprawą licznych skarg ze strony turystów. Od dawna nie ma tam problemu z płatnością kartą w restauracjach, sklepach, a nawet parkometrach, a teraz na listę miejsc przyjaznym transakcjom bezgotówkowym dołączą również taksówki. W Nowym Jorku obowiązek przyjmowania kart kredytowych przez kierowców legendarnych żółtych taksówek obowiązuje już od 2007 roku. Jednak w czasach kryzysu gospodarczego, liczba miejsc, gdzie zapłacić można jedynie gotówką, znacznie wzrosła (w NYC liczba restauracji, w których przyjmowana jest jedynie gotówka, wzrosła o 19% od 2010 roku). Powód? Dodatkowe opłaty. Osoby, przyjmujące karty kredytowe, muszą dodatkowo uiścić opłatę w wysokości 5%-6% od każdej przyjętej transakcji. Oprócz restauratorów, protestują także taksówkarze z Nowego Jorku oraz Nowego Orleanu. W Watykanie sytuacja wygląda nieco inaczej. Tak jak w Nowym Jorku, Waszyngtonie czy Nowym Orleanie - mimo licznych głosów sprzeciwu - wciąż łatwo jest zapłacić kartą kredytową, tak w Watykanie trzeba się nastawić na płacenie gotówką. Na początku tego roku główny bank Banca d’Italia zablokował możliwość przyjmowania płatności kartą ze względu na bezpieczeństwo. Motywacją do tego działania jest ograniczenie różnego rodzaju oszustw finansowych. Kartą nie można płacić nie tylko w taksówkach, ale także w muzeach, sklepach oraz restauracjach. Czy w ogóle można posługiwać się kartą – to jedno, liczy się jednak także to, jaką kartę posiadamy. W wielu krajach europejskich akceptowane są jedynie karty chipowe, które wymagają wpisania kodu PIN. Są bezpieczniejsze od kart z paskiem magnetycznym, ponieważ wymagają bardziej skomplikowanych czytników (część danych może być zaszyfrowana i niedostępna bez kodu PIN). We Francji, Belgi, Szwecji, Wielkiej Brytanii i Holandii bilet jeśli chcemy skorzystać z różnego rodzaju maszyn do zakupu biletów na stacji metra, dworcu czy skorzystać z parkometru, karta chipowa jest jedynym rozwiązaniem. Korea Południowa z kolei stała się najbardziej przyjaznym krajem dla turystów używających kart kredytowych, a to również za sprawą bezpieczeństwa. Tak jak w niektórych miejscach (np.: we wspomnianym wyżej Watykanie) rezygnuje się z opłat bezgotówkowych, by uniknąć oszustw finansowych, tak w Korei w tym celu wprowadzono karty. Już od 1990 roku rząd bardzo wspierał to rozwiązanie, ponieważ dzięki niemu można było zmniejszyć ilość transakcji gotówkowych, w przypadku których w grę często wchodziły pieniądze z nielegalnego źródła. Niestety, rząd był tak przychylny nie tylko dla dokonywania płatności przy użyciu kart kredytowych, ale także dla kredytów samych w sobie, co zaowocowało ogromnym zadłużeniem. Dziś przeciętny, dorosły Koreańczyk posiada 5 kart kredytowych. Dla kontrastu warto dodać Birmę (południowo-Wschodnia Azja), która dopiero zaczyna się oswajać z taką formą płatności jak karty kredytowe. Kilka tygodni temu w Restauracji Green Elephant (w największym mieście: Yangon) zainstalowano pierwszy czytnik, który umożliwia dokonanie transakcji bezgotówkowej. Do tej pory turyści musieli przyjeżdżać wyposażeni w gotówkę, jednak z dnia na dzień przybywa miejsc, gdzie można płacić kartą Visa i Mastercard, wprowadzone zostają także bankomaty, z których będzie można pobrać gotówkę. Źródło: BBC News