Kopalnia Soli Bochnia – podróż do najstarszej kopalni soli w Polsce
Kopalnia Soli Bochnia to najstarsza kopalnia soli w Polsce, a zarazem jedno z najbardziej niezwykłych miejsc do zwiedzania. Podziemny rejs łodzią, legendy o św. Kindze i Skarbniku, nocleg 250 metrów pod ziemią i multisensoryczne ekspozycje to tylko część atrakcji, które czekają na turystów. Odkryj, co jeszcze skrywa to solne królestwo wpisane na listę UNESCO.
Spis treści: Historia Kopalni Soli w Bochni Zwiedzanie Kopalni Soli Bochnia Kopalnia Soli Bochnia – informacje praktyczne Ciekawostki i legendy Kopalnia Soli Bochnia to najstarsza kopalnia soli w Polsce. Na zwiedzających czekają tam unikatowe trasy turystyczne oraz inne podziemne atrakcje, dzięki którym możemy lepiej poznać bogatą historię tego miejsca sięgającą XIII wieku. Historia Kopalni Soli w Bochni Historia Kopalni Soli Bochnia sięga 1248 roku. Właśnie wtedy odkryto tam bogate złoża soli kamiennej. Już w 1251 roku rozpoczęto regularne wydobycie, co czyni ją najstarszą kopalnią soli w Polsce. Początkowo sól pozyskiwano przez odparowanie solanki. Z czasem jednak rozwinięto techniki górnicze, tworząc rozległy system korytarzy i komór. Kopalnia w Bochni była kluczowym elementem gospodarki Królestwa Polskiego. Wraz z kopalnią w Wieliczce tworzyła Żupy Krakowskie. Było to królewskie przedsiębiorstwo solne, które przynosiło znaczące dochody do skarbu państwa. Sól była wówczas cennym surowcem, a jej handel przyczyniał się do rozwoju miast i infrastruktury. W 2000 roku Kopalnia Soli Bochnia została uznana za Pomnik Historii, a w 2013 roku wpisano ją na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako rozszerzenie wpisu dla Kopalni Soli w Wieliczce. Doceniono jej unikatową wartość historyczną, kulturową i technologiczną. Zwiedzanie Kopalni Soli Bochnia W ciągu wieków Kopalnia Soli miała ogromny wpływ na rozwój Bochni. Dzięki dochodom z wydobycia soli miasto mogło inwestować w infrastrukturę i rozwój społeczny. Obecnie kopalnia jest jedną z głównych atrakcji turystycznych Małopolski, przyciągając rocznie tysiące turystów z kraju i zagranicy. Jej unikatowe połączenie historii, kultury i nowoczesnych atrakcji sprawia, że jest miejscem wartym odwiedzenia. Podziemna ekspozycja multimedialna to nowoczesna forma prezentacji historii kopalni. Dzięki interaktywnym instalacjom i efektom dźwiękowym zwiedzający mogą przenieść się w czasie i poznać życie dawnych górników oraz rozwój technik wydobywczych. Trasa „Solny Świadek” to wyjątkowa przygoda, podczas której uczestnicy wyposażeni w hełmy i lampy górnicze przemierzają najstarsze, długo niedostępne dla turystów wyrobiska. Multisensoryczne efekty sprawiają, że zwiedzanie staje się niezapomnianym przeżyciem. Jedną z atrakcji jest przeprawa łodzią po zalanym solnym wyrobisku – jedyna taka w Europie. Przejazd kolejką górniczą pozwala poczuć się jak dawni pracownicy kopalni, przemierzając podziemne korytarze. Komora Ważyn to największa komora w kopalni. Znajduje się na głębokości 248 metrów. Ma naprawdę imponujące rozmiary: 255 m długości, 14,4 m szerokości i 7,2 m wysokości. W kopalni znajduje się też kilka kaplic, z których najważniejsza to kaplica św. Kingi, patronki górników. Wykuta w soli, zachwyca detalami i atmosferą skupienia. Inne miejsca kultu to m.in. kaplica św. Józefa i kaplica Aniołów Stróżów. Dla aktywnych gości przygotowano podziemne boisko sportowe, gdzie można zagrać w siatkówkę czy koszykówkę. Dzieci mogą skorzystać z placu zabaw. Oferty specjalne i wydarzenia Kopalnia oferuje możliwość noclegu w komorze Ważyn. To wyjątkowa okazja, by spędzić noc prawie 250 metrów pod ziemią, w otoczeniu solnych ścian i korzystając z dobroczynnego mikroklimatu. Dla grup szkolnych przygotowano specjalne programy edukacyjne, które w przystępny sposób przybliżają historię kopalni, techniki wydobywcze oraz znaczenie soli w gospodarce. Podziemne przestrzenie tworzą niepowtarzalną atmosferę dla różnorodnych wydarzeń. W kopalni regularnie odbywają się koncerty, wystawy oraz nabożeństwa, w tym Droga Krzyżowa. Kopalnia Soli Bochnia – informacje praktyczne Kopalnia jest otwarta codziennie, z wyjątkiem niektórych świąt. Godziny zwiedzania oraz cennik dostępne są na oficjalnej stronie internetowej. Warto zarezerwować bilety online, co pozwala na oszczędność i gwarancję dostępności. Rezerwacji można dokonać również telefonicznie. Dla grup zorganizowanych zaleca się wcześniejszy kontakt w celu ustalenia szczegółów wizyty. Kopalnia Soli Bochnia znajduje się w województwie małopolskim, około 40 km na wschód od Krakowa. Na miejsce można dojechać samochodem, pociągiem lub autobusem. Dla gości dostępny jest parking. Ciekawostki i legendy Jedna z najbardziej znanych legend związanych z Kopalnią Soli w Bochni dotyczy świętej Kingi, która była żoną księcia krakowsko-sandomierskiego Bolesława Wstydliwego. Zgodnie z podaniem, zanim opuściła Węgry, poprosiła swojego ojca o kopalnię soli jako wiano. Następnie wrzuciła swój pierścień zaręczynowy do szybu jednej z węgierskich kopalń soli. Po przybyciu do Polski i odkryciu złóż soli w Bochni, pierścień rzekomo został odnaleziony w jednej z pierwszych wydobytych brył. Legenda ta miała uzasadniać cudowny i boski charakter odkrycia złóż solnych w Polsce oraz uzasadniać świętość samej Kingi, która później została kanonizowana. Oprócz tej opowieści, wśród górników krążyły inne historie o duchach podziemi, tajemnych przejściach oraz cudownych uzdrowieniach, których mieli doświadczyć ludzie pracujący w kopalni. Legendarnym duchem kopalni jest oczywiście Skarbnik. To opiekun górników, który ostrzegał przed niebezpieczeństwami i pomagał w trudnych sytuacjach. Podczas specjalnych tras zwiedzania dzieci mogą spotkać Skarbnika i poznać jego historię.
Gdzie jest najgłębsza kopalnia w Polsce? Niestety, nie można jej zwiedzać
Najgłębsza kopalnia w Polsce? Wszystko zależy od tego, czy pytamy o najgłębszą kopalnię przemysłową, czy o taką, którą można również zwiedzać. Inna kwestia to rozróżnienie, czy chodzi o kopalnię soli, czy węgla. Znamy odpowiedzi na wszystkie te pytania. Zejdźmy pod ziemię.
Spis treści: Gdzie jest najgłębsza kopalnia w Polsce? Najgłębsza kopalnia soli w Polsce Najgłębsza kopalnia węgla w Polsce Kopalnie do zwiedzania w Polsce Najgłębsza kopalnia w Polsce pozostaje zamknięta dla zwiedzających, ale to niejedyny kompleks podziemnych korytarzy, jaki możemy eksplorować. W naszym kraju znajduje się wiele imponujących kopalni. To nie powinno dziwić, biorąc pod uwagę bogate tradycje górnicze Polaków. Gdzie jest najgłębsza kopalnia w Polsce? Najgłębszą kopalnią w Polsce jest Kopalnia Węgla Kamiennego „Budryk”. To jedna z najnowocześniejszych kopalni w Polsce, położona w Ornontowicach na Górnym Śląsku. Została założona w latach 70. XX wieku i rozpoczęła działalność w 1979 roku. Kopalnia nosi imię Józefa Budryka – zasłużonego inżyniera górnictwa i działacza społecznego. „Budryk” należy do Jastrzębskiej Spółki Węglowej (JSW) i specjalizuje się w wydobyciu węgla koksowego typu 35. Jest on kluczowym surowcem dla przemysłu stalowego. Złoża sięgające ponad 1300 metrów czynią kopalnię jedną z najgłębszych w Polsce. Dzięki zaawansowanym technologiom wydobycia i efektywnemu zarządzaniu „Budryk” odgrywa istotną rolę w polskim przemyśle górniczym, dostarczając surowiec zarówno na rynek krajowy, jak i międzynarodowy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/12/BudrykIIIundI-2d1a282.jpg" width="2147" height="1476" alt="Jaka jest najgłębsza kopalnia w Polsce?, fot. Klaumich49 - Praca własna, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=58468128" title="Jaka jest najgłębsza kopalnia w Polsce?, fot. Klaumich49 - Praca własna, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=58468128" /> Kopalnia znana jest z wprowadzania nowoczesnych rozwiązań technologicznych, w tym zaawansowanych systemów transportu materiałów oraz automatyzacji procesów wydobywczych. Szczególną uwagę zwraca na bezpieczeństwo pracy oraz ochronę środowiska, inwestując w projekty ograniczające emisję metanu i innych gazów cieplarnianych. Dla regionu kopalnia „Budryk” to nie tylko miejsce pracy dla wielu mieszkańców, ale także ważny element lokalnej tożsamości. Zakład aktywnie angażuje się w życie społeczności poprzez wsparcie inicjatyw kulturalnych i edukacyjnych. Najgłębsza kopalnia soli w Polsce Najgłębszą kopalnią soli w Polsce jest Kopalnia Soli „Kłodawa”, znajdująca się w województwie wielkopolskim. Sól w tej kopalni wydobywa się z głębokości nawet 750 metrów pod ziemią, co czyni ją najgłębszą czynną kopalnią soli w kraju. Złoża soli kamiennej w Kłodawie powstały około 250 milionów lat temu i należą do formacji triasowych. Dzięki swojej głębokości oraz wyjątkowej czystości wydobywana sól ma szerokie zastosowanie – od przemysłowego przez spożywcze po drogowe. Kopalnia ta oferuje również atrakcje turystyczne, umożliwiając zwiedzanie podziemnych korytarzy na głębokości 600 metrów. Kopalnia „Kłodawa” różni się od „Wieliczki” tym, że nadal prowadzi regularne wydobycie soli, choć jednocześnie oferuje wycieczki dla turystów. Zwiedzanie tej kopalni pozwala poznać proces wydobycia soli kamiennej i dowiedzieć się więcej o geologicznej historii regionu. Najgłębsza kopalnia węgla w Polsce Wśród kopalni węgla pod względem głębokości wspomniana KWK „Budryk” nie ma sobie równych. Warto jednak wiedzieć także o innych głębokich kopalniach węgla w Polsce. Na przykład KWK „Pniówek” w Pawłowicach czy KWK „Zofiówka” w Jastrzębiu-Zdroju. One również osiągają imponujące głębokości ponad 1000 metrów. Praca w takich kopalniach wymaga zmierzenia się z ekstremalnymi warunkami, takimi jak wysokie temperatury czy wysokie ciśnienie. Dzięki nowoczesnym technologiom i ścisłym przepisom BHP, górnictwo na dużych głębokościach w Polsce wciąż pozostaje jednym z najlepiej rozwiniętych na świecie. Kopalnia Węgla Kamiennego „Pniówek” Kopalnia Węgla Kamiennego „Pniówek” znajduje się w Pawłowicach, na terenie Górnego Śląska. Jest jednym z kluczowych zakładów należących do Jastrzębskiej Spółki Węglowej (JSW). Rozpoczęła swoją działalność w 1974 roku, a jej nazwa nawiązuje do historycznego miejsca, gdzie znajdowały się obfite pokłady węgla. „Pniówek” specjalizuje się w wydobyciu węgla koksowego typu 35. Kopalnia sięga do złóż znajdujących się na głębokości od 600 do 1000 metrów, co czyni ją jednym z nowoczesnych zakładów wydobywczych w Polsce. Duże złoża wysokiej jakości węgla oraz zastosowanie zaawansowanych technologii zapewniają „Pniówkowi” znaczącą pozycję na krajowym i międzynarodowym rynku. Kopalnia intensywnie inwestuje w nowe technologie oraz modernizację infrastruktury, szczególnie w zakresie bezpieczeństwa pracy. Ze względu na występowanie zagrożeń naturalnych, takich jak wysoka zawartość metanu, „Pniówek” stosuje zaawansowane systemy monitorowania i prewencji. „Pniówek” odgrywa kluczową rolę w rozwoju gospodarczym Pawłowic i okolic. Kopalnia nie tylko zapewnia miejsca pracy, ale także aktywnie angażuje się w życie lokalnej społeczności, wspierając inicjatywy sportowe, kulturalne i edukacyjne. Kopalnia Węgla Kamiennego „Zofiówka” w Jastrzębiu-Zdroju Kopalnia Węgla Kamiennego „Zofiówka”, położona w Jastrzębiu-Zdroju, jest jedną z najważniejszych kopalni w strukturze Jastrzębskiej Spółki Węglowej (JSW). Jej początki sięgają lat 60. XX wieku, a nazwa kopalni nawiązuje do imienia córki hrabiego Feliksa von Königsdorffa, dawnego właściciela ziemskiego tym terenie. „Zofiówka” specjalizuje się w wydobyciu węgla koksowego, który jest niezbędny w produkcji stali. Kopalnia eksploatuje złoża znajdujące się na głębokości od 700 do 1200 metrów. Zakład charakteryzuje się wysokim poziomem mechanizacji oraz efektywnością wydobycia, co umożliwia wydobycie dużych ilości węgla przy jednoczesnym zachowaniu standardów środowiskowych. Przez lata „Zofiówka” mierzyła się z różnymi wyzwaniami, w tym z zagrożeniami metanowymi i tąpnięciami. W odpowiedzi na te problemy kopalnia inwestuje w zaawansowane systemy bezpieczeństwa oraz nowoczesne metody prewencji i zarządzania ryzykiem. W 2018 roku zakład przeżył tragiczną katastrofę górniczą, co zaowocowało poprawieniem procedur bezpieczeństwa. „Zofiówka” jest istotnym pracodawcą w regionie i odgrywa dużą rolę w rozwoju lokalnej społeczności. Kopalnia wspiera różnorodne inicjatywy społeczne, edukacyjne i kulturalne, podkreślając swoje zaangażowanie w poprawę jakości życia mieszkańców Jastrzębia-Zdroju i okolic. Jest także symbolem historii i tradycji górniczej regionu. Kopalnie do zwiedzania w Polsce Choć wiele kopalni w Polsce jest przeznaczonych wyłącznie do działalności przemysłowej, istnieją takie, które można zwiedzać. Wśród najgłębszych dostępnych dla turystów wyróżnia się Kopalnia Soli „Wieliczka”. To jedna z najważniejszych atrakcji turystycznych kraju. Jej najniżej położona trasa turystyczna znajduje się na głębokości 135 metrów, jednak poziomy górnicze kopalni sięgają znacznie głębiej – aż 327 metrów. Zwiedzanie „Wieliczki” to niezapomniane przeżycie. Turyści mogą podziwiać wspaniałe komory, podziemne jeziora, kaplice i rzeźby wykonane z soli. Jest to również miejsce wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Z kolei kopalnia Guido w Zabrzu ma najgłębszą na świecie udostępnioną do zwiedzania trasę w kopalni węgla. Wyrobiska utrzymane są w stanie, w jakim kilkadziesiąt lat temu pozostawili je ostatni pracujący tam górnicy. Źródło: National Geographic Polska.
Wieliczka to historia i dziedzictwo ukryte pod ziemią. Każdy powinien ją odwiedzić choć raz w życiu
W kopalni soli w Wieliczce byłam dosłownie kilka dni temu i niebawem wrócę tam, by odkryć jej kolejne tajemnice. Czym mnie urzekła i dlaczego uważam, że jest warta odwiedzenia niezależnie od pory roku? Chodźcie, wszystko wam opowiem.
W tym artykule: Szczypta magii Poruszająca historia solą pisana Podróż do wnętrza Ziemi Wieliczka – informacje praktyczne Podkrakowska Wieliczka skrywa jeden z najcenniejszych skarbów Polski, który dla wielu osób – choć w zasięgu ręki – pozostaje nieodkryty. Znajdująca się w niej kopalnia soli fascynuje nie tylko turystów, ale również geologów czy historyków z całego świata. Przyciąga swoją tajemniczością i mistycznym wręcz (a na pewno filmowym) klimatem. Jednocześnie dla sporej części Polaków pozostaje jedynie nieco rozmytym wspomnieniem ze szkolnej wycieczki. A szkoda, bo Kopalnia Soli „Wieliczka” to coś więcej niż idealne miejsce na zdjęcie klasowe. Szczypta magii Powstała na przełomie XVIII i XIX wieku, liczy około trzech kilometrów, składa się z 20 komór położonych na głębokościach od 64 do 135 metrów. Spora jej część dostępna jest również dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Trasa turystyczna, bo o niej mowa, to około trzygodzinny spacer w półmroku, który momentami sprawia wrażenie wycieczki po alternatywnej rzeczywistości. Wyruszając na trasę turystyczną, wchodzimy do wykreowanego przez człowieka świata, gdzie historia, sztuka i geologia tworzą niezwykłą opowieść o ludzkiej determinacji i geniuszu. Jest prawdziwie upalne lato – palące słońce i ponad 30 stopni w cieniu, a ja mam na sobie klasyczny T-shirt, proste, materiałowe spodnie i wygodne buty zamiast (adekwatnej do pogody) zwiewnej sukienki. Jestem tak ubrana, bo wiem, że kopalnię „Wieliczka” charakteryzuje unikatowy mikroklimat. Temperatura pod ziemią to mniej więcej 16 stopni. Do tego wysoka wilgotność powietrza, w którym poza tym, co nad ziemią, znajdują się jeszcze spore ilości chlorku sodu, potasu, magnezu i wapnia. Pokonuję kilkaset schodów, by znaleźć się w ciemnym, chłodnym i wilgotnym podziemiu wykutym w polskim złocie – przepięknie połyskującej soli. Byłam tutaj prawie dwie dekady temu, ale mam wrażenie, jakbym doświadczała tej magii po raz pierwszy. Przez kolejne korytarze prowadzi mnie przewodnik z przeszło 40-letnim doświadczeniem, który o tym miejscu wie (prawdopodobnie) wszystko. Opowieść wciąga mnie bez reszty. I chociaż pamiętam, że początki wydobycia soli sięgają XIII wieku, a sama kopalnia była jednym z głównych źródeł dochodów Królestwa Polskiego, to historię tego miejsca odkrywam z zupełniej innej perspektywy. Perspektywy, której daleko jest do podręcznikowej wzmianki o wpisaniu „Wieliczki” na pierwszą Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Poruszająca historia solą pisana Wędrując podziemnymi ścieżkami, odkrywam kolejne komory, które są świadectwem żmudnej, wieloletniej pracy, ale też pomysłowości, artyzmu i wiary, która pozwalała górnikom przetrwać (na przestrzeni wieków w „Wieliczce” powstało kilkadziesiąt miejsc kultu). Każda ma swoją unikatową historię, nieco inny charakter i formę. Jedne są zupełnie surowe i piękne w swojej prostocie, inne zaskakują monumentalnymi rzeźbami czy finezjami zdobieniami. Nie zaskoczę was raczej, pisząc, że ogromne wrażenie zrobiła na mnie położona na głębokości 101 metrów Kaplica św. Kingi. To prawdziwe arcydzieło. Warto spędzić w niej nieco więcej czasu, by dobrze przyjrzeć się ołtarzowi i zdobiącym ściany płaskorzeźbom. Zachwyt trudno jest opisać słowami, dlatego powinniście zobaczyć to na własne oczy. Z każdą kolejną minutą czuję się w „Wieliczce” coraz bardziej wyjątkowo. Kiedy w jednej z komór zostaję sama, a z głośników płynie utwór Chopina, mam wrażenie, że jestem w bajce, że odkrywam nieznany świat, że to nie dzieje się naprawdę. To miejsce wielokrotnie mnie zaskakuje, wzrusza i porusza. Uświadamiam sobie, że ta „atrakcja turystyczna” jest miejscem, w którym możemy czuć się dumni z naszego dziedzictwa. Wdzięczni górnikom za ich trud i poświęcenie. Bo wydobycie soli nie było wyłącznie wyczerpującą pracą fizyczną. Wymagało ogromnej wiedzy i siły, także tej psychicznej. Podróż do wnętrza Ziemi Dziś, choć wydobycie soli zostało zakończone, kopalnia pozostaje ważnym miejscem na mapie Polski – jest jednym z najcenniejszych zabytków kultury materialnej i niematerialnej. To jedyne w swoim rodzaju centrum kulturalno-rozrywkowe, a także miejsce, w którym możemy zadbać o swoje zdrowie. Wrócę tu, by przemierzyć trasę górniczą, wejść (dosłownie) na kolejny poziom znajomości tego miejsca. Przeżyć interaktywne doświadczenie, które pozwala zrozumieć, a nawet przez chwilę przekonać się, jak wyglądała codzienna praca górników. Opuszczając podziemia, już planowałam kolejną wizytę. Zabiorę tu moich bliskich. Późnią jesienią, może zimą. Bo właściwie pora roku nie ma znaczenia. To miejsce, do którego zawsze warto wpaść na weekend, które warto zobaczyć i zwiedzić przynajmniej raz w życiu. Mówi się, że jest stolicą wschodniej Polski. Klimatem przypomina niejedno włoskie miasto „Polska Jest Najpiękniejsza” to stały cykl serwisu National-Geographic.pl i magazynu „National Geographic Traveler”, w którym wybieramy miejsce miesiąca. Wraz z początkiem wakacji obi... Wieliczka – informacje praktyczne Wieliczka leży rzut beretem od Krakowa, dlatego noclegu warto poszukać właśnie tam. Ja postawiłam na hotel ibis Styles Kraków Centrum, tuż przy bezpośredniej trasie do Wieliczki. To świetna baza wypadowa i doskonałe miejsce, by zrelaksować się po całym dniu zwiedzania. Jeśli chodzi o dojazd do kopalni, możliwości jest wiele. Od samochodu, przez pociąg, aż po rower. Z Dworca Głównego w Krakowie co 30–60 minut odjeżdżają pociągi do Wieliczki. Podróż trwa niespełna pół godziny. Wolicie transport drogowy? Postawcie na busy lub komunikację miejską. Autobusy linii 304 kursują z centrum Krakowa bezpośrednio do Wieliczki, a prywatne busy ulokowane są pod Galerią Krakowską. Trasa Turystyczna Kopalnia Soli „Wieliczka” otwarta jest dla zwiedzających w godz. 07:30 – 18:30. Bilety normalne, ulgowe, rodzinne od 81 zł za osobę; oprowadzanie dostępne w różnych językach. Więcej informacji znajdziecie na oficjalnej stronie obiektu – kopalnia.pl.
Święta Kinga to patronka górników. Za sprawą tej władczyni miały powstać polskie kopalnie soli
Święta Kinga została zaręczona z Bolesławem Wstydliwym, przyszłym władcą ziemi krakowskiej i sandomierskiej, jako dziewczynka. Przyjechała do Polski z rodzinnych Węgier mając zaledwie pięć lat. Jej przyszły mąż miał wówczas lat 13. Wychowywali się wspólnie jak siostra z bratem. Być może to spowodowało, że przyszła święta, za zgodą męża, zdecydowała się złożyć śluby dziewictwa. Zamiast dzieci pozostawiła Polsce liczne klasztory i przynoszące ogromne zyski kopalnie soli.
W tym artykule: Rodzina świętej Kingi Święta Kinga i Bolesław Wstydliwy Najazdy tatarskie Pierścień świętej Kingi Księżna mniszką Śmierć i kult świętej Kingi Nosiła imię Kunegunda. Urodziła się 5 marca 1234 roku w Ostrzyhomiu – jednym z najstarszych miast węgierskich, założonym już w 960 roku. Była córką króla Węgier Beli IV z dynastii Arpadów oraz Marii Laskariny – córki cesarza nicejskiego. Cesarstwo Nicejskie było bezpośrednim spadkobiercą Cesarstwa Bizantyjskiego, które zostało ograbione przez rycerzy IV wyprawy krzyżowej. Rodzina świętej Kingi Rodzina żony Bolesława Wstydliwego była bardzo związana z wiarą chrześcijańską. Siostrą świętej Kingi była święta Małgorzata Węgierska. Król Bela IV ofiarował ją Bogu, by wybłagać ratunek przez najazdem mongolskim. W ten sposób Małgorzata została mniszką już w wieku trzech lat. Kolejna siostra – Jolenta, urodzona dziesięć lat po Kindze – została błogosławioną Kościoła katolickiego. Ona również została przysłana do Polski jako pięciolatka. Dzieciństwo spędziła na dworze starszej siostry – świętej Kingi. Następnie została poślubiona przez Bolesława Pobożnego. Ale na tym nie kończy się lista świętych i błogosławionych, z którymi skoligacona była święta Kinga. Jej ciotką była święta Elżbieta z Turyngii, szwagierką – urodzona w Krakowie błogosławiona Salomea Piastówna, a kuzynką – święta Agnieszka Przemyślidka z Pragi. Święta Kinga i Bolesław Wstydliwy Związek ze starszym o osiem lat Bolesławem Wstydliwym, synem zwierzchniego księcia Polski Leszka Białego, był czysto polityczny. Zresztą trudno wyobrazić sobie, by odpowiednio 5- i 13-letnie dzieci zapałały do siebie miłością. Sojusz węgiersko-polski miał wzmocnić możliwości obrony przed jeźdźcami z piekła rodem. Czyli hordami mongolskimi, przetaczającymi się wówczas przez południe i wschód Europy. Przyszli małżonkowie po raz pierwszy spotkali się w małopolskim Wojniczu. Wówczas oficjalnie ogłoszono zaręczyny. Do potwierdzenia związku, udzielonego w formie kanonicznej „sponsalia de futuro” – czyli „narzeczeni na przyszłość” – doszło w 1246 roku. Najazdy tatarskie Święta Kinga przybyła do Polski w okresie najazdów tatarskich. Bardzo mocno doświadczyła grozy, jaka rozlała się wówczas po ziemiach polskich. Już w 1241 roku, jako zaledwie siedmiolatka, musiała uciekać z sandomierskiego dworu przyszłego męża. Batu-chan wcześniej rozgromił wareskich (wikińskich) wojowników, którzy utworzyli Ruś Kijowską. Nie pozostawiał po sobie nic poza zgliszczami i płaczem. Młodziutka księżniczka i jej przyszły mąż Bolesław Wstydliwy salwowali się ucieczką na Węgry. Spędzili tam dwa lata. Patrząc na to, co wydarzyło się w Sandomierzu i w innych polskich miastach zaatakowanych przez Tatarów, podjęli słuszną decyzję. Po powrocie na ziemie polskie książęca para zamieszkała w Korczynie. Wedle legendy to tam młoda żona zaproponowała Bolesławowi, by poświęcili swoje małżeństwo Bogu i nie skalali go uciechami cielesnymi. Bolesław przystał na prośbę żony, a historia nagrodziła go za to przydomkiem „Wstydliwy”. Pierścień świętej Kingi A skoro już o legendach mowa, to trudno nie wspomnieć o pierścieniu i kopalni soli. Według podań młoda narzeczona przed opuszczeniem dworu węgierskiego miała otrzymać od ojca znaczny i wystawny posag. Odmówiła jednak, bo kamienie szlachetne i złoto to zbytki, a posiadanie wielu służących nie przystoi bogobojnej osobie. Chciała jednak zabrać ze sobą coś cenniejszego. Coś, co naprawdę przyda się jej nowej ojczyźnie. Tym czymś miała być sól. Ojciec, pragnąc spełnić prośbę córki, zabrał ją do największej węgierskiej kopalni w Maramuresz, która miała stać się wianem księżniczki. Ale jak przetransportować kopalnię i jej złoża do Polski? Święta Kinga miała wrzucić do kopalnianego szybu pierścień, jaki otrzymała od Bolesława. A zamiast samej kopalni, zabrała ze sobą węgierskich górników. Ci odkryli złoża soli kamiennej w podkrakowskich miejscowościach Wieliczka i Bochnia. A gdy dokopali się do pierwszej bryły soli, dostrzegli zatopiony w niej pierścień przyszłej świętej. Tyle legendy. Pięcioletnie dziecko, które ma zostać wywiezione do obcego kraju, by poślubić człowieka, o którym nie ma pojęcia, raczej nie myśli o soli. Ale faktem jest, że górnicy, którzy przybyli do Polski w orszaku księżnej, przyczynili się do rozkwitu polskich kopali soli. A święta Kinga do dziś jest patronką górników solnych. Jej popiersie, wyrzeźbione oczywiście w soli, znajduje się w kopalni w Wieliczce. Księżna mniszką Księżna trwała przy mężu aż do jego śmierci w grudniu 1279 roku. Przez ten czas, gdy jej mąż zajmował się sprawami doczesnymi, ona dbała by poddani nie zapominali również o duszy. Wsparła finansowo m.in. katedrę krakowską oraz liczne klasztory benedyktynów, cystersów i franciszkanów. Święta Kinga fundowała wiele kościołów, w tym w Bochni i Nowym Korczynie. Sprowadziła do Krakowa Kanoników Regularnych od Pokuty, a do Krzyżanowic nad Nidą norbertanki, fundując im przyklasztorne kościoły. Aktywnie uczestniczyła w staraniach o kanonizację św. Stanisława. Z jej inicjatywy Bolesław Wstydliwy i biskup Prandota dwukrotnie wysyłali poselstwo w tej sprawie do Stolicy Apostolskiej. Po śmierci Bolesława Wstydliwego święta Kinga zdecydowała się wstąpić do zakonu klarysek. Ufundowała też klasztor klarysek w Starym Sączu. Tam mieszkała przez omal resztę swego życia. Omal, bo w 1287 roku, uciekając przed kolejnym najazdem tatarskim, skryła się w Zamku Pienińskim. Śmierć i kult świętej Kingi We wrześniu 1291 święta Kinga zachorowała na poważną chorobę. Zmarła 24 lipca 1292. Kilka dni później pochowano ją pod posadzką kaplicy klasztornej. Obecnie jej relikwie znajdują się w specjalnej trumience na ołtarzu, gdzie umieszczono jej pozłacaną figurę z XV wieku. Starania o beatyfikację, a następnie kanonizację księżnej podjęto już w XIV wieku. Ale proces trwał wiele wieków. Ostatecznie kanonizował ją 16 czerwca 1999 św. Jan Paweł II, podczas swojej pielgrzymki do Polski. Nasz ekspert Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
To najgłębsza na świecie trasa turystyczna. Zejdź z nami do wnętrza ziemi [FOTOREPORTAŻ]
Nie Wieliczka, nie Bochnia, ale właśnie Kłodawa może pochwalić się największą i najgłębszą kopalnią soli w Polsce. Zaglądamy do jej wnętrza.
Największa, najgłębsza... Sól, którą dodałeś dziś do obiadu, najprawdopodobniej pochodziła właśnie z Kopalni Soli w Kłodawie. To w końcu największa czynna kopalnia soli kamiennej w kraju. I najgłębsza. Początkowo, a więc w latach 50. XX wieku, prace górnicze prowadzono na głębokości 450 i 600 metrów, obecnie sól wydobywa się nawet na poziomie 750 m (!) pod ziemią. - Mieszkając w Kłodawie nie musisz patrzeć na zegarek. Orientujesz się, która jest godzina po wybuchach w kopalni. Przed każdą zmianą drżą szyby w oknach – opowiada Bartosz Szubski, fotograf, który w Kłodawie mieszka od urodzenia, ale dopiero niedawno dotarł z aparatem pod ziemię. Podziemny świat Urzekł go schowany pod powierzchnią Kłodawy system komór i korytarzy, które powstały w wyniku prac wydobywczych. Komór jest prawie tysiąc i rozmieszczone są na 11 poziomach. Wyobrażacie sobie ten podziemny świat? Zobaczcie galerię >>> Fotograf prowadzi nas drogą, jaką każdego dnia pokonują kłodawscy górnicy. Przekraczamy więc kopalniane bramy, przygotowujemy sprzęt, zjeżdżamy windą 600 m pod powierzchnię ziemi i wędrujemy, bagatela, najgłębszą na świecie podziemną trasą turystyczną. (To nie koniec rekordów. Kilka lat temu na terenie kopalni został pobity rekord Guinessa – koncert na „najniższym poziomie”. I nie chodzi wcale o poziom muzyki). Kłodawski potencjał - Liczę, że uda mi się zachęcić czytelników do odwiedzenia miejsca, z którym sam od dziecka jestem mocno związany – opowiada fotograf. - Cieszę się, że swoimi fotografiami mogę wesprzeć lokalną turystykę. A jest co wspierać, podziemne korytarze robią naprawdę duże wrażenie! (hg)
Kopalnie w Polsce - najlepsze miejsca do zwiedzania z podziemnymi trasami
Kopalnie w Polsce są integralną częścią krajobrazu miejskiego. Najbardziej kojarzą się ze Śląskiem, gdzie przez cały czas wydobywany jest węgiel kamienny. Warto jednak wiedzieć, że "polskie złoto" nie jest naszym jedynym bogactwem naturalnym, a górnicy schodzili i schodzą pod ziemię także po inne surowce.
W tym artykule: Kopalnia Uranu w Kletnie Kopalnia Soli w Wieliczce Kopalnia Soli w Bochni Kopalnia Srebra w Tarnowskich Górach Kopalnia ćwiczebna Sztygarka w Dąbrowie Górniczej Kopalnie Złota w Złotym Stoku Kopalnia Soli Kłodawa Zabytkowa kopalnia Guido w Zabrzu Chełmskie Podziemia Kredowe w Chełmie Kopalnia Podgórze w Kowarach Tunele drążone przez długie lata tworzą prawdziwe podziemne miasta i wijące się niczym labirynt korytarze. Część z nich udostępniono do zwiedzania. Większość podziemnych tras turystycznych znajduje się w nieczynnych kopalniach, ale warto podkreślić, że w niektórych wciąż wre praca. Prezentujemy zestawienie najciekawszych kopalń, które można zwiedzić. Na wielu osobach już samo uczucie przebywania głęboko pod ziemią robi ogromne wrażenie. Jeżeli dodamy do tego niezwykłą atmosferę, która wypełnia podziemne korytarze, otrzymamy receptę na niezwykle interesującą wycieczkę, tym bardziej, że kopalnie można zwiedzać przez cały rok, nie tylko w sezonie wakacyjnym. Kopalnia Uranu w Kletnie Pierwszy obiekt na naszej liście działał w latach 1948-1953. Kopalnia Uranu w Kletnie leży w Masywie Śnieżka, a dokładnie - na stoku Żmijowca. Pierwsze udokumentowane prace górnicze prowadzono na tym terenie w XV wieku. Wydobywano tam wówczas rudę żelaza i miedzi. Eksperci nie mają jednak wątpliwości, że Masyw Śnieżka był eksploatowany znacznie wcześniej. Kopalnia obejmowała 3 szyby i 20 sztolni. Wszystkie wyrobiska liczyły łącznie ok. 37 km. Dziś korytarze kopalni można zwiedzać. Na trasie wycieczki pojawiają się związane z górnictwem eksponaty, podziwiać można także występujące lokalnie minerały. Ciekawostką jest zwiedzanie nocne. W ramach tej oferty, jedynym źródłem światła w sztolni są lampy naftowe. Kopalnia Soli w Wieliczce Kolejny punkt na naszej liście to prawdopodobnie najsłynniejsza udostępniona do zwiedzania kopalnia w Polsce. O tym, jak wspaniały jest obiekt w Wieliczce, najlepiej świadczy fakt, że w 1978 roku doczekał się wpisu na listę UNESCO. Niesamowity klimat tego miejsca tworzy przede wszystkim podziemna kaplica św. Kingi z kunsztownie wykonanymi solnymi rzeźbami i wspaniałymi żyrandolami. Turyści mogą zwiedzać wyrobiska, korytarze i komory znajdujące się na głębokości 64-135 metrów pod ziemią. Kopalnia Soli w Bochni Równie imponująca jest Kopalnia Soli w Bochni. Obiekt można zwiedzać pieszo, łódką lub kolejką. Korytarze, komory i wyrobiska, których historia sięga XIII wieku (obiekt w Bochni jest najstarszą kopalnią soli w Polsce), robią ogromne wrażenie, podobnie zresztą jak wykłute w kamieniu kaplice. Kopalnia Srebra w Tarnowskich Górach Zabytkowa kopalnia srebra w Tarnowskich Górach, podobnie jak Kopalnia Soli w Wieliczce, doczekała się wpisu na listę UNESCO. Udostępniony do zwiedzania (w 1976 roku) obiekt stanowi tylko niewielki fragment wyrobisk znajdujących się na terenie, na którym kiedyś obficie eksploatowano rudy ołowiu i cynku. Trasa turystyczna położona jest 40 metrów pod ziemią, a jej długość to 1740 metrów. Niewielki, bo 270-metrowy fragment szlaku pokonuje się łodzią. Kopalnia ćwiczebna Sztygarka w Dąbrowie Górniczej Kolejna kopalnia w naszym zestawieniu została udostępniona do zwiedzania w 2010 roku i obecnie funkcjonuje przy Muzeum Miejskim Sztygarka. Kiedyś obiekt ćwiczebny służył uczniom dąbrowskiej szkoły górniczej. Dziś stanowi ogromną atrakcję tego miasta. Zwiedzający mogą zobaczyć podziemne korytarze i kaplice św. Barbary. Ekspozycja obejmuje też znajdujące się w sztolni maszyny górnicze. Kopalnie Złota w Złotym Stoku Kopalnia złota w Polsce? Choć znana z amerykańskiego kina gorączka złota ominęła Stary Kontynent, to w Polsce eksploatowano niegdyś żyły tego szlachetnego metalu. Jedna z takich kopalń znajduje się w malowniczej Kotlinie Kłodzkiej i dziś jest dostępna dla zwiedzających. Trasa turystyczna jest niezwykle atrakcyjna i w obrazowy sposób przedstawia barwną historię tego niezwykłego miejsca. Do zwiedzania udostępniono także laboratorium, w którym produkowano arszenik, skarbiec wypełniony "złotymi" sztabkami i kilka innych ciekawych obiektów. Niewątpliwą atrakcją kopalni jest pięknie oświetlony podziemny wodospad, jedyny taki w Polsce. Większość trasy pokonamy pieszo, ale niewielki fragment trzeba przepłynąć łódką. Na powierzchnię wyjedziemy z najniższego poziomu, Podziemnym Pomarańczowym Tramwajem. Kopalnia Soli Kłodawa Co ciekawe, w kolejnym obiekcie z naszego zestawienia wciąż prowadzone są prace wydobywcze. Część kopalni soli w Kłodawie udostępniono jednak zwiedzającym. Trasa turystyczna pozwala poznać proces powstawania złóż kłodawskich i przedstawia historię samego obiektu. Winda zjeżdża na głębokość 600 metrów pod ziemią. Korytarz stanowiący trasę turystyczną prowadzi do kaplicy św. Kingi i do nieczynnych komór, w których obecnie znajduje się ekspozycja urządzeń i maszyn górniczych. Zabytkowa kopalnia Guido w Zabrzu Przenosimy się do Zabrza. Zwiedzanie w tamtejszej kopalni odbywa się na dwóch poziomach - 170 i 320 metrów pod ziemią. Na pierwszym zwiedzający wchodzą na interaktywną ścieżkę, na której mogą zapoznać się z metodami pracy górników pracujących tam na przełomie XIX i XX wieku. Ciekawostką są ciekawie przygotowane efekty dźwiękowe. Z głębi korytarza do zwiedzających docierają rozmowy górników, a w niektórych miejscach słychać charakterystyczny pisk szczurów i trzask stropu. Na niższym poziomie zobaczymy wyrobiska. Co ciekawe, pozostawiono je w stanie pierwotnym, czyli w takim, w jakim znajdowały się, gdy podziemia tętniły jeszcze życiem. Chełmskie Podziemia Kredowe w Chełmie Niezwykle ciekawą kopalnię znajdziemy też w Chełmie. Pierwsze wyrobiska kredy powstały tam już w XVI wieku i mieściły się w piwnicach domów. Z czasem zaczęto łączyć je w kompleks komór, które sięgały na głębokość 20 metrów pod ziemią. W XVIII wieku zakazano dalszej rozbudowy, gdyż kontynuowanie prac mogło doprowadzić do zapadnięcia się ulic i budynków. Do zwiedzania oddana została trasa o długości ok. 1000 metrów. Kopalnia Podgórze w Kowarach Nasze zestawienie zamyka druga w zestawieniu kopalnia uranu. Trasa turystyczna liczy ok. 1600 metrów. Przemierzając wyrobiska, poznamy niezwykłą historię tego miejsca, poznamy specyfikę pracy górników i używane przez nich metody wydobycia złóż uranu.
Magia? Nie, fluorescencja halitu. Poznaj najnowszą atrakcję kopalni soli w Bochni
Ten fenomen geologiczny można podziwiać w czasie zwiedzania niedawno otwartej trasy turystycznej.
Magia? Fluorescencja W kopalni soli w Bochni otwarto nową trasę turystyczną wykorzystującą odkryty w jej wnętrzach fenomen geologiczny – zjawisko fluorescencji halitu. Fluorescencja minerałów przejawia się ich „świeceniem” pod wpływem działania światła ultrafioletowego. Dwa lata temu w zalanych solanką i niedostępnych dla turystów wyrobiskach natrafiono na kryształy halitu (chlorek sodu NaCl, czyli soli kamiennej), które pod wpływem promieniowania UV świecą mocnym pomarańczowym lub różowo-czerwonym kolorem. Magia? Historia wykuta w soli Początki kopalni sięgają pierwszej połowy XIII wieku, ale sól w okolicach Bochni zaczęto pozyskiwać znacznie wcześniej, bo już 3,5 tys. lat p.n.e. Sól pozyskiwano wówczas poprzez odparowanie ze studni solankowych. Fascynującą historię geologiczną złoża bocheńskiego zwiedzający poznają na nowej trasie turystycznej. W trakcie wycieczki turystów czeka też podziemna przeprawa łodziami, przejazd podziemną kolejką czy zjazd zjeżdżalnią, łączącą dwa poziomy kopalni. Warto! Trzy lata temu kopalnia została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.
Jak aktywnie spędzić urlop w Górnej Austrii (nawet, gdy pada)? [EKSPEDYCJA AUSTRIA]
Z jednej strony rowery, kajaki i trekking, z drugiej muzea i wspaniała sztuka. Wszystko w alpejskich okolicznościach, z widokiem na wzgórza i jeziora. Zobaczcie, jakie atrakcje ma do zaoferowania Górna Austria.
Zobacz wszystkie zdjęcia >>> Ekspedycja Austria to wspólny wyjazd redakcji National Geographic, Focusa oraz blogerów: LosWiaheros, Obrazki Blondynki, Zapiski ze świata. Przeżyjmy to jeszcze raz! Dzień 1. Warszawa-Linz Lipiec okazał się być tradycyjnie kapryśny, ale i zachwycający. Deszcz bił o szyby, a słońce zastępowały nam słoneczniki. Jechaliśmy do Linz, czyli do Górnej Austrii. Trasa z Warszawy zajmuje średnio około 10 godzin, my jednak ze względu na pogodę jechaliśmy nieco dłużej. Wyjechaliśmy po 6 rano, dotarliśmy dobrze po osiemnastej. Próbę ogniową świetnie zniosły nasze trzy Hondy. Na miejscu wystarczyło sił jedynie na typową austriacką kolację i spacer (w deszczu) po mieście. Od razu w oczy rzucało się fantastycznie podświetlone Muzeum Przyszłości, czyli Ars Electronica Center. Po długiej podróży padliśmy jak muchy. Dzień 2. Zwiedzamy Linz Leje, ale to nic. W Lizn jest, co robić nawet w czasie deszczu. Stawiamy więc na Ars Electronica Center – tym razem od środka. W takich miejscach jak to, naukowcy wespół z artystami wykuwają naszą przyszłość. Odbyliśmy podróż do wnętrza własnego oka, drukowaliśmy za pomocą drukarki 3D (z ciastoliny w pokoju zabaw dla dzieci). Problem w tym, że po niedawnym przejściu przez salę huraganu Polonia supermaszyna straciła trochę skuteczności – niefortunnym zbiegiem okoliczności rączka się jej urwała…. Wielką atrakcją centrum jest CAVE 3D, czyli „Jaskinia wirtualnej rzeczywistości w trójwymiarze”. Na chwilę z Austrii przenieśliśmy się w kosmos. Kiedy byliśmy prawie pewni, że miasto Linz w dziedzinie muzealnictwa nie zaskoczy nas już niczym, jak spod ziemi przed nami wyrosła rosła bryła Muzeum Stali. Dzięki ogromnemu zapotrzebowaniu na stal w czasie II wojny światowej ta gałąź przemysłu rozwinęła się tu zdecydowanie szybciej niż inne. Dziś fabryka stali sponsoruje wiele wydarzeń kulturalnych. Być może nie jest to najbardziej imponująca kolekcja, jaką w życiu widzieliśmy, ale z pewnością warto odwiedzić. Żeby ochłodzić nieco rozpalone widokiem hutniczej surówki umysły, wybraliśmy się na wycieczkę krajoznawczą statkiem pod rzece Dunaj. Zwyczajowo lał deszcz, a temperatura przypominała najlepsze momenty polskiego listopada. Wartka rzeka niosła nas ku nieznanemu, którym okazały się potężne, kolorowe murale przedstawiające np. parę w tanecznym pas. Linz okazało się Miastem Aniołów. Wspinaliśmy się po drewnianych schodach na wielopiętrową platformę widokową. To zbity z sosnowych desek szlak, wijący się na wysokości czwartego piętra. Jego finałowy odcinek wbija się w patynowany dach świątyni – dla dobra sztuki lokalny proboszcz zgodził się nawet, by wybić w niej pokaźną dziurę. Wieczorem nastrojowymi piosenkami układała nas do snu gwiazda współczesnego jazzu Diana Krall. Diana – słowami Louisa Armstronga – zapewniała, że jest w niebie i nic tu nie zmienia fakt, że z nieba od rana leje się deszcz. Przeciwnie – to wymarzona dla niej pogoda, bo przecież w zachodniej Kanadzie, skąd pochodzi, to norma. Cóż, takie rzeczy tylko w Linzu – dodawali spece od promocji regionu. A nam pozostało jedynie przyznać im rację. Dzień 3. Kierunek: Gmunden W końcu mieliśmy okazję poobcować nieco z austriacką dzikością. Ta wokół górskiego jeziora Laudachsee w okolicach góry Grunbergu jest wyjątkowo atrakcyjna. Tak zresztą jak i w całej Górnej Austrii. Dziewicza natura, cisza, spokój i niezwykłe widoki sprawiają, że to wymarzone miejsce na rodzinną wycieczkę. Nawet gdy pada. Zdecydowaliśmy się wypróbować lokalną kolejkę grawitacyjną, czyli sanki z oparciem do jazdy letniej – po metalowym torze. Zjeżdżaliśmy stromo w dół, wrzeszcząc i popiskując. Warto spróbować! Po powrocie do miasta ruszyliśmy w rejs statkiem na jeziorze Traunsee. Z okien jednostki znakomicie widać było jeden z symboli regionu – XI-wieczny biały zamek Seeschloss Ort. Stoi on na sztucznej wyspie nieopodal miasteczka Gmunden, które powstało w XII wieku i słynne jest na całą Austrię z wytwarzanej tu ceramiki. Za chwilę mieliśmy przekonać się, że życie w Austrii jest jak garnek gotujących się knedli, nigdy nie wiadomo na co się trafi. Raz mięso, innym razem ryba lub szpinak, a zdarzy się i mirabelka. Z garem knedli – całkiem dosłownie już, nie metaforycznie – spotkaliśmy się po południu. Frau Ingrid Pernkopf, szefowa kuchni w hotelu Grunberg podczas kilkugodzinnego show zaprezentowała nam sztuczki o jakich się Makłowiczom czy innym Pascalom nie śniło. knedlowe ciasto przyrządzała z prostych, ale magicznych składników. Tu podsypała kaszy manny, tam dodała gałki muszkatołowej, zamieszała, przyklepała, zamroziła, a potem czarowała z tego dania proste, acz w swej prostocie genialne. Knedle z mięsem, ze szpinakiem, z rybą, z lokalnym słodkawym serkiem, ze śliwką wreszcie. W rezultacie pochłanialiśmy kolejne potężne michy, popijając miejscowym białym winem. Po tym wszystkim należał nam się odpoczynek – w hotelu Schwan, który pamięta pewnie jeszcze Franza Josefa i jego kultowe pekaesy. A nawet jeśli nie, co za różnica. Ducha i tak czuje się tu na każdym kroku. Dzień 4. Alpy, Alpaki i liny Jak to jest zadyndać kilkanaście metrów nad ziemią, z widokiem na jezioro? O czym się wtedy myśli? Dlaczego się to robi? Po kolei… Zanim się zadynda, trzeba odpiąć się z linki asekurującej i skoczyć w kilkunastometrową nicość. Leci się w dół z prędkością 70 km/h, a potem jest się katapultowanym gdzieś hen, w przestrzeń. Po osiągnięciu wysokości przelotowej lina ściąga cię w dół i wyrzuca symetrycznie po drugiej stronie monstrualnej huśtawki. I tak dobre kilka, jeśli nie kilkanaście razy. Wyrzucasz z siebie nagromadzoną obawę – w formie dzikiego wrzasku, który niesie się daleko, daleko po tafli jeziora Atersee (uwielbianego zwłaszcza przez nurków). Park linowy Hochseilgarten Haining może nie imponuje rozmiarem – wszystko mieści się na niewielkiej polanie – za to zestaw zadań, jaki oferuje jest naprawdę imponujący. Od wspomnianej jurrasic – huśtawki, przez ogromne pale, na które wpierw trzeba się wspiąć, a potem z nich skoczyć (w przepaść, rzez jasna), przez „szczeble kariery” – czyli ogromną drabinę o dość rzadko rozrzuconych szczeblach i ściankę do team buildingu, na którą trzeba się wdrapać zespołowo, uciekając przed wyimaginowanym tsunami. Jednak team spirit udało się nam poczuć nieco wcześniej tego dnia – gdy podczas porannej wizyty na farmie alpak w Weyregg wszyscy gromadnie rzucili się do głaskania bardzo miłych w dotyku zwierząt. Co wspólnego mają alpaki z Alpami? Oprócz kilku liter – niewiele. Należy się więc czytelnikowi parę zdań wyjaśnienia. Otóż jest to trawożerny ssak parzystokopytny z rodziny wielbłądowatych. Żyje głównie w Ameryce Południowej, w Peru czy Boliwii – zgrabnie wyjaśnił nam to pan hodowca. Każda z 26 sztuk, które podziwiać można w Weyregg, ma swoje imię, zwykle włoskie, i darzona jest tu ogromną miłością i szacunkiem. I w przeciwieństwie do wielu towarzyszek z pastwiska, nigdy nie skończy na talerzu – jak to się często dzieje w Peru. W Austrii jest to surowo zabronione. Ciekawa jest też sama historia naszego przewodnika i hodowcy alpak, herr Rennera. Zanim zajął się hodowlą, był menedżerem w korporacji zajmującej się handlem butami. W dużym skrócie: zarabiał dużo, czasu miał coraz mniej. Wreszcie poczuł, że stacza się w otchłań choroby psychicznej, wypalenia, depresji. Na szczęście trafił na dobrego lekarza, który poza zwolnieniem dał mu receptę na alpaki. - Kontakt ze zwierzętami naprawdę uzdrawia – polecił. Renner nie miał nic do stracenia. Spróbował i, jak mówi, dziś jest bardzo szczęśliwym człowiekiem. Dzień 5. Hallstatt i kopalnia soli Wybraliśmy się do Hallstatt, najczęściej fotografowanego miasta w Górnej Austrii, jednego z najpiękniejszych w całych Alpach! To fakt, miasto jak z pocztówki. Położone nad malowniczym jeziorem, z kolorowymi domami przyklejonymi do stromego wzgórza i wodospadem spadającym niemal na dachy. Poza rynkiem punktami orientacyjnymi są tu dwa kościoły: katolicki i protestancki. W tym pierwszym można podziwiać dość osobliwą kolekcję: czaszek podpisanych nazwiskiem i profesją zmarłego. Spacerując po rynku można odnieść wrażenie, że przenieśliśmy się gdzieś pod Szanghaj. Dziesiątki ludzi, uzbrojonych w iphony i selfiesticki przemierzają ulice i skwery w poszukiwaniu ciekawych obiektów do sfotografowania. Chichrające nastolatki pozują w najbardziej finezyjnych pozach na tle a to pomnika, a to kolorowej elewacji. I nie jest to przypadek. Cztery lata temu w miejscowości Huizhou w prowincji Guangdong otwarto… wierną kopię austriackiego miasta. Wydano na nią blisko miliard dolarów. Od oryginału różni się tym, że układ budynków odtworzono jak w lustrzanym odbiciu. Austriaków nikt nie pytał o zgodę i początkowo wywołało to w regionie oburzenie. Potem skandal udało się przekuć w interes – dziś chiński Hallstatt 2.0. napędza turystów dla Hallstatt 1.0. i wszyscy są zadowoleni. No, może poza niektórymi Austriakami, którzy narzekają na to, że goście z Azji zaglądają im do mieszkań i ogródków. Fakty są takie, że liczące 799 mieszkańców miasteczko odwiedza rocznie aż milion turystów, w dużej większości z kraju Mao. Zanim trafiliśmy do Hallstatt, spędziliśmy trochę czasu w pobliskiej kopalni soli Salzwelten – uważanej za najstarszą w Europie (sól wydobywano tu już 3 tysiące lat temu). Jej wyjątkowość polega na tym, że wydrążona jest nie głęboko pod ziemią a w wysokiej skale, wejście na wysokości 800 m n.p.m. Zwiedzając szyb mogliśmy posłuchać o soli wydobywanej tu przed setkami lat, o ciężkim losie górników i tych, którym – 300 lat temu – ziemia zarwała się nad głową. Jednak najwięcej emocji wzbudziły wyścigi drewnianymi rynnami stromo w dół szybu, a także kończąca wizytę wycieczka kopalnianymi wagonikami. Po wyjściu z kopalni warto zatrzymać się na punkcie widokowym zwanym Skywalk, tuż pod wieżą Rudolfsturm. Widok na miasto i jezioro – obłędny. Dzień 6. Koniecznie: rower i kajak Stało się - nasz ostatni dzień w Górnej Austrii. Ruszyliśmy na rowery. W jednej z lokalnych wypożyczalni czekały na nas super nowoczesne maszyny, które nawet na kilku większych podjazdach chodziły jak… austriacki zegarek. Na dwóch kółkach pomknęliśmy wyznaczoną ścieżką rowerową dookoła malowniczego jeziora Hallstättersee. Trasa nie jest trudna, nie ma tłumów, są za to fantastyczne alpejskie widoki: strome wzgórza, wodospady i sporo zieleni. Samo Hallstatt podglądane z drugiego brzegu jeziora prezentuje się naprawdę bajkowo. Kolorowe domy przyklejone do zbocza wyglądają z tej perspektywy nierealnie, jak gdyby były makietą, a nie prawdziwym miastem. Musieliśmy jeszcze jakoś wrócić do centrum. Tą samą drogą? To nie dla nas. Wypożyczyliśmy więc kajaki. W promieniach słońca (w końcu nie musieliśmy narzekać na ich brak) rozglądaliśmy się to na okoliczne góry, to na urocze miasto, próbując zarejestrować w głowie ten krajobraz, by odtwarzać go później, gdy już wrócimy do swoich codziennych obowiązków. Rekreacja zamieniła się jednak w sport ekstremalny, gdy za plecami pojawiła się ściana deszczu – co gorsza zmierzająca w naszym kierunku. Zakończona sukcesem ucieczka przed ulewą okazała się gwoździem programu. Taka ta Austria piękna i spokojna, a jednocześnie nieprzewidywalna i ekscytująca. Na parkingu czekały już na nas Hondy. (Warto dodać, że samochody zaparkowaliśmy przed wjazdem do miasta, ponieważ Hallstatt zamknięte jest dla ruchu samochodowego). Odpaliliśmy silniki i znów przez pola słoneczników pomknęliśmy do Polski. To był nasz „austrian time”. Nasz czas na oddech. Więcej o Austrii na austria.info Zobacz GALERIĘ >>> View oEmbed on the source website Zobacz wszystkie FILMY z wyjazdu >>>
6 niezwykłych miejsc, które zwiedzisz nie wychodząc z domu
Powiedzenie „podróżowanie palcem po mapie” ustępuje miejsca „podróżowaniu myszką po Google Street View”. Tak jest! Ponieważ z Google Street View zwiedzanie bez wychodzenia z domu nigdy nie było tak proste.
Wirtualną turystykę Google uruchomił osiem lat temu. Na początku tylko dla pięciu miast w Stanach Zjednoczonych. Dziś możemy podziwiać tysiące miejsc w 50 krajach na 7 kontynentach. Obiektywy Google uwieczniły również atrakcje niedostępne dla zwykłych turystów. Możemy więc oglądać panoramę rozciągającą się ze szczytu Mount Fuji, pójść na spacer z pingwinami na Antarktyce albo odwiedzić bazę pod Mount Everest. A może nurkowanie w Rowie Mariańskim? Klik i jesteśmy pod wodą. Oto 6 niezwykłych miejsc, które warto odwiedzić przy pomocy Google Street View: 1. Wielki Kanion/ rzeka Kolorado Fot. Google Street View Jeden z najbardziej wyjątkowych cudów natury i jednocześnie jedna z najpopularniejszych atrakcji turystycznych USA. Nie bez powodu, w końcu to największy przełom rzeki na świecie. Liczy 446 km długości i osiąga głębokość około 1600 m. Oprócz nieziemskiej przyrody przyciągają tu ślady Indian prekolumbijskich – ich skalne domostwa sprzed 3500 lat. Teren stanowi niemałe wyzwanie. Aby zejść w dół kanionu należy zaopatrzyć się w sprzęt kampingowy i oczywiście – solidną kondycję. 2. Rozbawione lwy morskie na Galapagos Fot. Google Street View Ten należący do Ekwadoru archipelag nazywany jest również Wyspami Żółwimi. Z pewnością lwy morskie nie obraziłyby się, gdyby to od nich nazwać wysepki na Oceanie Spokojnym. Galapagos został odkryty przypadkiem w XVI wieku, ale prawdziwy rozgłos zyskał w XIX w., kiedy dotarła tu wyprawa Karola Darwina. Dziś znany przede wszystkim ze wspaniałej fauny i flory. Ze względu na obecność endemicznych gatunków roślin i zwierząt ponad 90 procent terytorium stanowi park narodowy. 3. Kopalina soli w Wieliczce Fot. Google Street View Polski (słony!) akcent! Kilkaset metrów pod powierzchnię Ziem możemy odwiedzić najpiękniejsze komory, drewniane i solne kaplice oraz solankowe jeziora. Ale wielicka kopalnia to nie tylko królestwo soli. W kopalni znajdują się również Groty Kryształowe, w których występują wyjątkowe kryształy halitu. Bajkowo! 4. Madagaskar Fot. Google Street View Nieziemskie baobaby Madagaskaru robią ogromne wrażenie. Wyglądają jakby posadzono je korzeniami do góry. Do tego lemury i kameleony! Tej przyrody nie powstydziłby się żaden raj! Dużo mniej rajsko zapowiada się lokalny transport. Nie da się tu zaplanować podróży. Zaznaczone na mapie drogi i mosty często nie istnieją z powodu cyklonów; busy odjeżdżają z 8-godzinnym opóźnieniem, a piroga płynie dwa dni zamiast kilku godzin. Naprawdę wyjątkowe miejsce! Nie bez przyczyny oderwało się kiedyś od Afryki i wylądowało w wśród wód Oceanu Indyjskiego. 5. Dom Świętego Mikołaja Fot. Google Street View Wioska Świętego Mikołaja znajduje się w Rovaniemi w Finlandii. Miejscowość uznawana jest za siedzibę Świętego Mikołaja. W latach 80. Liczba turystów, którzy odwiedzali miejsce rosła z każdym rokiem, więc władze postanowiły wybudować tam wioskę. Co roku na adres pocztowy Mikołaja przychodzi ponad 700 tysięcy listów ze 150 krajów świata. Oprócz domu Świętego, w okolicy warto obejrzeć też linię koła podbiegunowego - koło przebiega praktycznie przez sam środek wioski. Gdy ją przekroczycie, oficjalnie znajdziecie się na terenie Arktyki. Co oprócz tego? Poczta Świętego Mikołaja, jego biuro (można porozmawiać i zrobić sobie z Mikołajem zdjęcie). Na miejscy znajdziecie też mnóstwo sklepów i restauracji. 6. Wieża Eiffela Fot. Google Street View Ależ widok! Dzięki Google Street View możecie “odwiedzić” również najbardziej znany obiekt architektoniczny Paryża – wieżę Eiffla. To najwyższa budowla w Paryżu i piąta co do wysokości w całej Francji. Wieża stoi w zachodniej części miasta, nad Sekwaną. Wieża została zbudowana na paryską wystawę w 1889 roku. Jako upamiętnienie setnej rocznicy rewolucji francuskiej, miała zostać rozebrana po 20 latach. By do tego nie dopuścić, konstruktor założył na wieży dwa laboratoria – meteorologiczne i aerodynamiczne. To jednak nie pomogło. Dopiero eksperymenty z umieszczonym na szczycie telegrafem – w których brał udział wynalazca Julian Ochorowicz – sprawiły, że zrezygnowano z demontażu symbolu Paryża. Do dzisiaj wieżę Eiffla zwiedziło już ponad 200 milionów ludzi.
Gdy słońce ci dopiecze, zjeżdżaj pod ziemię.
Atrakcje w kopalni? Będzie ciemno i zimno, jak to pod ziemią, myślę, gdy parkujemy auto w pobliżu szybu Campi w Bochni. Wokół nas mnóstwo innych samochodów i autokarów. W tej najstarszej kopalni w Polsce, działającej nieprzerwanie od wieku XIII do końca XX, nie wydobywa się już soli. Górników zastąpiły tłumy ciekawych podziemnych widoków turystów i kuracjuszy. Działające tu uzdrowisko specjalizuje się w leczeniu dróg oddechowych. Zjeżdżamy 176 m w głąb ziemi. I ruszamy traktem, który górnicy przemierzali już w XVIII w. Sieć korytarzy i komór solnych tworzy niezwykłe podziemne miasto. Jak średniowieczni pielgrzymi gapimy się z rozdziawionymi ustami na „podziemne katedry” – tak nazywany jest zespół komór Christian. Są wąskie i drążone wysoko, strzeliście. Widok jest spektakularny, niemal tak jak komputerowo wygenerowane obrazy Morii z Władcy Pierścieni. Wrażenie robią też prawdziwe kaplice, w tym najpiękniejsza – św. Kingi. Według legendy to właśnie tu znaleziono pierścień wrzucony przez księżniczkę Kunegundę, czyli św. Kingę, do kopalni soli w dalekim węgierskim Mormaron. Poszczególne elementy świątyni, jak ambona czy szopka betlejemska, są wykute w ścianach. Prezbiterium zdobią XIX-wieczne rzeźby z soli. Kopalnia nie wygląda na opuszczoną. Gdy oglądamy odrestaurowane stare maszyny: koło dreptakowe do czerpania solanki czy kierat służący do odwadniania kopalni, wydaje się, że górnicy wyszli tylko na chwilę i zaraz cała ta machina znów ruszy do pracy. Po kopalni nie tylko się spaceruje, ale można także popływać. 12-osobowe łódki suną ponad 100-metrowym odcinkiem zalanej solanką komory. Kanał jest wąski, w sam raz na jedną łódź. Lepiej nie zastanawiać się: „A co by było, gdyby ktoś wypadł?”. Kąpiel w lodowatej solance może jest i zdrowa, ale z pewnością niezbyt przyjemna. Tylko zegarki podpowiadają, że zbliża się wieczór. Przed nami główna atrakcja – noc w kopalni. Spać można w dwóch komorach – Ważyn oraz Kołdras. Ta pierwsza, o długości ponad 250 m, ma salę noclegową z piętrowymi łóżkami. Może pomieścić nawet 200 osób (śpią tam zwykle grupy zorganizowane, szkolne wycieczki). Tam też znajduje się boisko sportowe, dyskoteka i barek. W menu m.in. oldskulowe zapiekanki, których od wielu lat nie uświadczysz już na powierzchni. Rewelacja! Impreza się rozkręca. Tańczymy, gramy w bilard... Późnym wieczorem przenosimy się na nocleg do mniejszej komory – Kołdras. Są tu przytulne, dwu-, trzyosobowe pokoje. Łóżka, pościel, można nawet wziąć prysznic. Tylko zamiast piżamy lepiej założyć ciepły dres − temperatura nie przekracza 15°C. Bocheńskie złoże soli uformowało się przed około 20 mln lat, gdy obszar ten pokrywało płytkie i ciepłe morze. I to pewnie dlatego oddycha się tu jak nad Adriatykiem. W solnych komorach powietrze ma wysoką wilgotność, jest nasycone chlorkiem sodu, mikro i makroelementami − magnezem, manganem oraz wapniem. Wszystko to ma oczyszczać i leczyć drogi oddechowe. Już chyba od samego słuchania o jego walorach czuję się zdrowsza. Rano, mimo imprezowania poprzedniego wieczoru, rzeczywiście czuję się świetnie. Ale już pora zejść na ziemię, a raczej na nią wjechać. Po kilkunastu godzinach przebywania w kopalni mrużymy oczy od słońca. Prawie jak nad Adriatykiem. BOCHNIA Położona jest 38 km od Krakowa. Bilety do kopalni: normalny − 30 zł, ulgowy − 22 zł. Bilet rodzinny (4-osobowy) kosztuje 77 zł. Zjazdy do kopalni: od poniedziałku do piątku o godz.: 9.30, 11.30, 15.30. W soboty i niedziele 10.15– 16.15 (co godzinę). Noclegi w kopalni: komora Ważyn, za bilet normalny płaci się 55 zł, za ulgowy − 45 zł. Komora Kołdras: bilet normalny − 70 zł, ulgowy − 60 zł. www.kopalniasoli.pl