National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-04-10T10:21:41.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Rio de Janeiro to miasto, w którym kontrasty tańczą w rytmie bossa novy – artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
items: Trekking w Kirgistanie – podróż przez Tien-szan, jeziora i dziką naturę. Artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
items: Polska autorka wyróżniona przez „Travelera”. Opisała wyspę, na której czas płynie inaczej
items: Najdalej na północ. Tam, gdzie rządzą niedźwiedzie – artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
items: Najpierw odpadły podeszwy, potem przyszły kolejne straty. Podróże kosztowały mnie więcej niż się spodziewałem
items: Dotarłam do zaginionego królestwa w Himalajach. Ludzie żyją tu tak, jak ich przodkowie setki lat temu
items: „Odwiedziłam kraj niestabilny, kulturowo zamknięty i głęboko patriarchalny” – artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
items: „Odwiedziłam miasteczko, które pokochał Van Gogh” – artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
items: Zostań autorem National Geographic Traveler! Rusza konkurs z okazji 20-lecia magazynu
items: Asturia: Zębaty horyzont
items: Wyniki konkursu - Jaki największy skarb znalazłeś w czasie swoich podróży
items: NOWY KONKURS TRAVELERA!

Rio de Janeiro to miasto, w którym kontrasty tańczą w rytmie bossa novy – artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
type: item
date: 2026-05-03T09:32:03.000Z
creator: Monika Morzyńska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: ameryka południowa
subject: brazylia
subject: konkurs travelera
subject: miasta
subject: rio de janeiro
description: Artykuł Moniki Morzyńskiej o Rio de Janeiro – mieście pełnym kontrastów – znalazł się w gronie wyróżnionych prac w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
encoded: Spis treści: Miasto, które zna się na pamięć Tam, gdzie fawela spotyka ocean Vanessa Rio uderza cię w twarz zaraz po przylocie. Gorące powietrze i brutalna wilgotność otulają ciało jak niewidzialny, lepki płaszcz. Ubranie przykleja się do skóry, a oddech staje się cięższy i głębszy, próbując przystosować się do nowego otoczenia. Wychodząc z lotniska, z każdym krokiem wchodzę coraz głębiej w chmurę dymu papierosowego. W umówionym punkcie czekam na kierowcę taksówki. Podjeżdża skuter. Całe szczęście mam ze sobą tylko plecak – bo zamawiając transport przez lokalną aplikację, z moim niedoskonałym portugalskim nie zrozumiałam, że właśnie taki pojazd zamówiłam. Nie mam wyjścia, wsiadam. Miasto, które zna się na pamięć W drodze na Copacabanę wszystko staje się bardziej intensywne: kolory, zapachy, światła mijanych dzielnic – i mój strach. Kierowca przecina zatłoczone ulice, jakby znał tylko jeden bieg „gaz do dechy”. Rio to miasto ruchu. Gęste od ludzi, dźwięków i napięcia. Jezdnie są pełne samochodów poruszających się w pozornym chaosie, któremu przewodzą skuterzyści nieuznający żadnych przepisów drogowych – w tym mój kierowca. Docieram na Copacabanę o 20:30. Tuż pod hotelem widzę rozłożone na ulicy kartony – tej nocy będą dla kogoś materacem. Ten obraz, jak się później okaże, stanie się dla mnie początkiem nowego myślenia o tym miejscu. Stać mnie już tylko na zimny prysznic, podłączenie telefonu do ładowarki i sen. Po 34 godzinach podróży sen staje się największym luksusem. Jednak za cenę, jaką zapłaciłam za bilety lotnicze z Krakowa do Rio – niczego nie żałuję. To nie jest moja pierwsza podróż do Rio. A jednak, za każdym razem czuję się tak, jakby była. Lecę tu spontanicznie, bez planu. Z potrzeby doświadczenia rytmu miasta, pobycia wśród mieszkańców, nacieszenia oczu widokiem oceanu w otoczeniu gór. Tam, gdzie fawela spotyka ocean Kolejnego dnia wsiadam w metro i jadę na moją ulubioną plażę: Praia da Gávea, leżącą tuż za słynnymi Copacabaną i Ipanemą. To również ulubio…

rio-de-janeiro-44ae997.jpg
width: 1800
height: 1200

Trekking w Kirgistanie – podróż przez Tien-szan, jeziora i dziką naturę. Artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
type: item
date: 2026-04-12T06:24:32.000Z
creator: Ewa Kolbusz-Taczała
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: azja
subject: kirgistan
subject: konkurs travelera
subject: trekking
description: Relacja Ewy Kolbusz-Taczały z trekkingu w Kirgistanie – jednym z najbardziej fascynujących przyrodniczo krajów Azji Centralnej – znalazła się w gronie wyróżnionych artykułów w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
encoded: Spis treści: Pierwsze dni trekkingu w Tien-szanie – zachwyt i nagłe załamanie pogody Jezioro Ala-Kul – turkusowy raj i walka z burzą w górach Song-Kul – najpiękniejsze jezioro Kirgistanu i chwile absolutnego szczęścia Pomysł był prosty: bierzemy namioty, pakujemy plecaki i ruszamy na trekking do Kirgistanu. Nasza trasa prowadzi z Jety Oguz przez przełęcz Teleti i obok jeziora Ala-Kul do Aku-Suu. Pierwsze dni trekkingu w Tien-szanie – zachwyt i nagłe załamanie pogody Lądujemy w Ałmatach w Kazachstanie i przeprawiamy się do Karakołu – miasta w Kirgistanie i bramy Tien-szanu. Po całym dniu w autobusach i marszrutkach jesteśmy na miejscu. Bierzemy taksówkę do Jety Oguz, skąd ruszamy pieszo. Cel: dojść jak najwyżej pod przełęcz Teleti i rozbić namiot przed zmrokiem. Wygodny szlak prowadzi przez rozległe łąki pełne krów i koni. Po drodze mijamy także jurty i pasterzy. Podglądamy życie, niczym zawieszone w czasie. Turyści schodzący z góry mówią, że przełęcz jest nie do przejścia. Spadła masa śniegu i jest duże zagrożenie lawinowe. Początkowo nie dajemy się zniechęcić, ale kolejne ostrzeżenia gaszą nasz zapał. Docieramy na miejsce i rozbijamy obóz na rozległej polanie, nad rzeką. Pachnie mokrą trawą i ozonem. Jesteśmy niemal sami w dolinie. Wokół – szczyty w świeżym śniegu, ale to nie niewinny cukier puder, który czasem spada w Tatrach jesienią, lecz ciężka masa zalegająca w żlebach. Noc okazuje się trudna. Kirgiskie bakterie eliminują niektórych zawodników, a kolejne opady śniegu sprawiają, że decydujemy się wrócić do Karakołu. Jezioro Ala-Kul – turkusowy raj i walka z burzą w górach Po dwóch dniach odpoczynku wracamy w góry – planujemy trasę z doliny Karakoł do jeziora Ala-Kul i dalej do Altyn-Arashan. Rano docieramy marszrutką do bramy parku narodowego i ruszamy w górę. Szlak wiedzie szeroką, zieloną doliną, w której wije się rzeka i pasą się stada koni. Widok, jak z typowego „landsztafu”, który na ścianie wydaje się kiczowaty i nierealny, a tutaj zapiera dech w piersiac…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2026/03/2649762c85b23e409063845459-d299264.jpg
width: 2048
height: 1356

Polska autorka wyróżniona przez „Travelera”. Opisała wyspę, na której czas płynie inaczej
type: item
date: 2026-04-11T10:14:37.000Z
creator: Andżelika Doba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: konkurs travelera
subject: morze śródziemne
subject: wakacje we włoszech
subject: włochy
subject: wyspy
description: Artykuł Andżeliki Doby o Archipelagu Eolskim – znanym z aktywnych wulkanów – znalazł się w gronie wyróżnionych prac w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
encoded: Spis treści: Echa przeszłości: maski, pumeks i ludzkie historie Homerycka Odyseja: wiatr Eola i błądzący bohater W pracowni Paolino Spady: rozmowy o sztuce i życiu Rowerem przez krajobrazy i smaki wyspy Budzik ustawiony na czwartą trzydzieści rano na Lipari to nie przymus, lecz obietnica. Wschodzące słońce, malujące horyzont nad majaczącymi w oddali wulkanicznymi stożkami Stromboli i Panarei, jest spektaklem, który porywa. Poranne światło godzinami tańczy na falach, odbija się od bielonych fasad domów, budząc wyspę do życia bez pośpiechu. Tu, na największej z siedmiu wulkanicznych sióstr Archipelagu Eolskiego, życie płynie innym rytmem. To podróż w poszukiwaniu dolce far niente w jego najbardziej autentycznej, nieperfekcyjnej, a jednocześnie głęboko satysfakcjonującej formie. Dzień na Lipari zawsze zaczynam od sycylijskiego „buongiorno” – brzoskwiniowej granity z odrobiną lokalnego wina Malvasia, podanej z puszystą brioche. Ten rytuał, spożywany w ciszy poranka, szybko stał się moim ulubionym. Stąd już tylko krok do portu i na łódź. Błękit krystalicznych wód Eolskich kontrastuje z czernią wulkanicznej ziemi, a na horyzoncie kolejno wynurzają się Alicudi, Filicudi, Salina i Vulcano. Okrążając wyspę, podziwiać można imponujące klify, ukryte zatoczki i malownicze jaskinie. Nierzadko towarzyszami podróży okazują się figlarne delfiny, dodając magii do tej surowej, autentycznej destynacji, która w naturalny sposób selekcjonuje turystów. Echa przeszłości: maski, pumeks i ludzkie historie Lipari to wyspa przesiąknięta historią sięgającą ponad sześciu tysięcy lat. Regionalne Muzeum Archeologiczne im. Luigi Bernabò Brea, mieszczące się w kompleksie Zamku Lipari, to prawdziwa skarbnica wiedzy. Od starożytnej ceramiki neolitycznej po rzymskie artefakty, każda gablota opowiada o cywilizacjach, które kształtowały to miejsce. Szczególne miejsce w kolekcji zajmują maski teatralne, odnajdywane podczas wykopalisk. Te gliniane wyobrażenia ludzkich twarzy, pochodzące głównie z okresu h…

lipari-30be41a.jpg
width: 1800
height: 1200

Najdalej na północ. Tam, gdzie rządzą niedźwiedzie – artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
type: item
date: 2026-04-04T11:45:10.000Z
creator: Katarzyna Gierycz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: arktyka
subject: konkurs travelera
subject: lis polarny
subject: niedźwiedzie polarne
description: Artykuł Katarzyny Gierycz o Longyearbyen – najbardziej na północ wysuniętym mieście świata – znalazł się w gronie wyróżnionych prac w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
encoded: Spis treści: Miasto bez korzeni Arktyka nie pachnie morzem Tu wygrywa natura Znak ostrzegawczy na końcu chodnika Longyearbyen. Kolorowe, niegdyś górnicze miasto wciśnięte między czysty błękit arktycznego morza a wysokie góry fiordu. Wrośnięte w surową tkankę tundry. Miasto hen na północnym krańcu świata, dumne ze swego 78 równoleżnika. Bijące rekordy bycia „naj”: najdalszy bar północy, kościół, sklep, fortepian... i samo, zamieszkane miasto. Bo choć istnieją inne, położone dalej – pozostają widmami: niemymi, opuszczonymi świadkami kopalnianej, minionej świetności. Miasto bez korzeni Jeden supermarket, parę sklepów, kilka barów i restauracji. Mały port i życie zawieszone między morzem a górami. Kilka, nieczynnych już, kopalni wokół. Nie można się tu urodzić i nie można być pogrzebanym. Nie można być biednym, ale i bogactwo nie rzuca się w oczy. Lepiej być młodym i zdrowym – do szpitala jest ponad 1000 km. Wodą. Trudno się przywiązywać. Niedługo może wyjechać on albo ja. Za miesiąc, dwa, rok albo kilka lat będą tu zupełnie nowi ludzie. Z innych krajów, z innych światów. Niewielu zostaje na dłużej. Tylko pięć rodzin ma szansę usiąść do stołu w trzy pokolenia. Większość przeżyje noc i dzień polarny najwyżej kilka razy i wróci „do siebie” – jednego z 60 krajów pochodzenia mieszkańców wyspy. Codzienność Svalbardu nie jest łatwa. Arktyka nie pachnie morzem Lipiec 2025. Właśnie przylecieliśmy. Pierwsze, co uderza to cisza i przestrzeń. Zmysły starają się dostroić do miejsca nieoczekiwanego i jakby wytłumionego. Nos też nie ma o co się zaczepić. Nawet nie pachnie tutaj morzem. Uderza brak słono-rybnego zapachu wybrzeża. Nie ma kutrów rybackich. Jednostki, które stoją w porcie nie służą gastronomii. Wiele z nich to statki badawcze, ale większość to rozmaitej wielkości łodzie turystyczne. Pozwalają doświadczyć „arktycznej przygody”. Turyści z południowej części globu, bo przecież trudno znaleźć tutaj innych, złaknieni są podbiegunowych doświadczeń. Złaknieni widoku lodowców i …

Longyearbyen-4-2f71469.jpg
width: 4918
height: 3433

Najpierw odpadły podeszwy, potem przyszły kolejne straty. Podróże kosztowały mnie więcej niż się spodziewałem
type: item
date: 2026-03-28T11:14:44.000Z
creator: Jacek Mosakowski
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: czarnobyl
subject: konkurs travelera
subject: stany zjednoczone
description: Reportaż Jacka Mosakowskiego z Doliny Śmierci i z Czarnobyla znalazł się w gronie wyróżnionych artykułów w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
encoded: Spis treści: Piekielny żar Doliny Śmierci i walka o każdy krok Mrok Czarnobyla i radioaktywne pamiątki na podeszwach Od Rzymu po Hongkong: Tragikomiczne straty podróżnika Oddajmy hołd wszystkim cichym bohaterom naszych podróży: odzieży i obuwiu, które tych wędrówek nie przetrwały. Piekielny żar Doliny Śmierci i walka o każdy krok Dolina Śmierci to pustynia w Kalifornii i Nevadzie, znana z nieludzkich warunków i temperatur przekraczających wszelkie przyzwoite normy. Siedzę w aucie, termometr pokazuje, że na zewnątrz jest 50 stopni Celsjusza czy, jakby to powiedzieli Amerykanie, ponad 120 stopni Fahrenheita. „Co to pięćdziesiąt stopni, żaden upał niestraszny temu, kto jeździł komunikacją miejską w lecie" – myślę i dumnie wychodzę z samochodu. Fala gorąca uderza mnie w twarz. Przez chwilę nie jestem pewny, czy to jeszcze Kalifornia, czy może wnętrze wielkiego, rozgrzanego do czerwoności piekarnika. W policzki, czoło, dłonie bije piekielny żar, nawet oddychać ciężej, bo nozdrza palą przy każdym wdechu. Gorąco tak, że nie da się nawet myśleć. Odruchowo stawiam pierwszy krok na twardej, ostrej soli typowej dla Doliny Śmierci, potem drugi krok. Parzy w pięty, da się jednak wytrzymać, idę dalej. Lecz co to? Czuję nieplanowany luz w stopach. Oto podeszwa jednego z butów, żadne tam trampki czy sandały, tylko grube adidasy – postanowiła pójść na swoje i zaczęła odklejać się od czubka. Czyli trzeba będzie ją naprawić po powrocie, jednak chyba nic poważnego. Wykonuję więc następny krok i znowu luz, tym razem w drugim bucie. Trudno, naprawi się oba. Z każdym kolejnym krokiem jednak podeszwy odklejają się coraz bardziej, aż po przejściu kilkunastu metrów całkowicie zostają za mną, stając się osobnym, wolnym bytem. Dolina Śmierci kontra buty 1:0, lecz i tak było warto! Takich wrażeń jednak nie zapewnia przejazd komunikacją miejską. Mrok Czarnobyla i radioaktywne pamiątki na podeszwach Albo ta wizyta w Czarnobylu. Przewodnik nieraz pił z lokalnymi strażnikami, więc przymykali oko, g…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2026/03/2553074d90d6cd7a1115396365-2b87674.jpg
width: 4608
height: 3456

Dotarłam do zaginionego królestwa w Himalajach. Ludzie żyją tu tak, jak ich przodkowie setki lat temu
type: item
date: 2026-03-23T07:39:50.000Z
creator: Marianna Armańska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: azja
subject: himalaje
subject: konkurs travelera
subject: nepal
description: Artykuł Marianny Armańskiej o królestwie Mustangu znalazł się w gronie wyróżnionych artykułów w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
encoded: Spis treści: Królestwo Mustangu – zaginiony świat u podnóża Himalajów Przedszkole na krańcu świata 100 kilometrów przez pustynię dla jednego marzenia Szkoła w Phylak – kolejny krok pomocy Są miejsca, które choć odległe, stają się dziwnie bliskie. Nie dlatego, że są spektakularne, ale dlatego, że budzą w nas to, co najlepsze. Nie spodziewałam się, że miejsce, do którego tak trudno dotrzeć, może tak głęboko poruszyć moje wnętrze. Królestwo Mustangu – zaginione buddyjskie królestwo, leżące na półpustynnej wyżynie u podnóża Himalajów. Kraina ciszy i wiatru. Królestwo Mustangu – zaginiony świat u podnóża Himalajów Zanim postawiłam stopę na nepalskiej ziemi, dostałam od losu prezent – samolot utknął w powietrznej kolejce do lądowania w Katmandu. Przez ponad pół godziny krążyliśmy wokół chmur – raz się w nie zanurzając, raz oddalając – a na drugim planie widziałam ośnieżone szczyty himalajskich ośmiotysięczników. Zawieszenie między niebem a ziemią. Czysta magia. Ale to był dopiero początek. Kilka dni później dotarłam do Królestwa Mustangu, zaginionego buddyjskiego świata, gdzie życie biegnie niespiesznie, a ludzie żyją tak, jak ich przodkowie setki lat temu. Przez wieki region był zamknięty dla obcych, a otworzył się dopiero w 1992 roku. Położony na półpustynnej wyżynie stanowi fragment dawnego Tybetu. Krajobraz jest niemal księżycowy – rozległy i milczący. Ale to nie góry poruszyły mnie najmocniej. To byli ludzie. Przedszkole na krańcu świata Z dala od wydeptanych szlaków, w szałasie z kamieni – nie większym niż dwa na dwa metry – spotkałam starszą kobietę z twarzą pooraną wiatrem i czasem. Bez słowa podała mi herbatę i… jabłko. Tym gestem skradła moje serce na zawsze, bo jestem wielką fanką jabłek. W Lo Manthang, stolicy regionu, gdy wspinałam się po stromych schodach na dach, by przewietrzyć ubrania, poczułam nagle ciepły dotyk na dłoni. To była ręka kilkuletniego chłopca – Aruna. Spojrzał na mnie z uśmiechem i już po chwili siedzieliśmy razem, przeglądając w moim telef…

krolestwo-mustangu-803fbac.jpg
width: 2813
height: 1875

„Odwiedziłam kraj niestabilny, kulturowo zamknięty i głęboko patriarchalny” – artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
type: item
date: 2025-12-21T09:43:43.000Z
creator: Magdalena Skawińska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: azja
subject: jemen
subject: konkurs travelera
description: Podróż do Jemenu to nie tylko logistyczne wyzwanie – to także konfrontacja z własnymi schematami myślenia i społecznymi stereotypami. Dla kobiety, która decyduje się spojrzeć temu światu prosto w oczy, to doświadczenie staje się czymś znacznie większym niż turystyka.
encoded: Spis treści: Kraj wymagający, decyzja świadoma Hadramaut – region ludzi i historii Album Eyes of Yemen Do Jemenu nie trafia się przypadkiem. To nie jest miejsce z listy „top 10 podróżniczych destynacji” – i właśnie to czyni tę podróż tak wyjątkową. Gdy 21 listopada wylądowałam w Seiyun, w regionie Hadramaut, wiedziałam, że czeka mnie coś więcej niż tylko egzotyka. Czekało mnie doświadczenie, które konfrontuje z wyobrażeniami, stereotypami i własnymi granicami. Kraj wymagający, decyzja świadoma Jemen to kraj wymagający – politycznie niestabilny, kulturowo zamknięty, głęboko patriarchalny. Dla kobiety – tym bardziej podróżniczki – to przestrzeń pełna wyzwań. A jednak właśnie tam postanowiłam wyruszyć, wierząc, że prawdziwe zrozumienie świata wymaga odwagi spojrzenia mu w oczy – także tam, gdzie nie wszystko jest łatwe czy wygodne. Dojazd do Jemenu to zupełnie inny poziom logistyki: wiza załatwiana przez lokalnego przewodnika, certyfikat HIV, przeloty przez Kair, nieustannie zmieniające się rozkłady Yemenia Airlines. Po przylocie – obowiązkowy ubiór (abaja, nikab), osobne strefy dla kobiet i mężczyzn, uzbrojeni eskortujący strażnicy. Dla Europejki brzmi to jak dystopia. Ale dla mieszkańców to codzienność. Hadramaut – region ludzi i historii Podróżowaliśmy wyłącznie po regionie Hadramaut – względnie stabilnym i otwartym na przyjezdnych. Odwiedziliśmy m.in. słynne jemeńskie miasta Al Mukallę i Shibam, zwane „Manhattanem pustyni” – miasto z wieżowcami z gliny, wpisane na listę UNESCO. Ale nie architektura zrobiła na mnie największe wrażenie. To ludzie. Mieliśmy możliwość obserwacji – choćby przez krótką chwilę – kobiet z regionu Hadramaut: beduińskich pasterek w stożkowych słomkowych kapeluszach „madhalla”. Opiekują się kozami od najmłodszych lat, pracują w pełnym słońcu, zakryte od stóp do głów. To ciężka, codzienna praca, ale wykonywana z godnością. Każda pasterka zna swoją trzodę tak, jak matka zna dzieci – rozróżnia je po głosie, reaguje na ich potrzeby. Po ślubie czę…

Hadramaut-GettyImages-167063611-f156b8b.jpg
width: 3456
height: 2304

„Odwiedziłam miasteczko, które pokochał Van Gogh” – artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
type: item
date: 2025-09-11T07:40:20.000Z
creator: Małgorzata Pazura
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: francja
subject: konkurs travelera
subject: wakacje we francji
description: Artykuł Małgorzaty Pazury o Auvers-sur-Oise śladami Vincenta Van Gogha znalazł się w gronie wyróżnionych artykułów w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
encoded: Auvers-sur-Oise śladami Vincenta Van Gogha to podróż pełna emocji, historii i niezwykłych miejsc, które zachowały swój dawny urok. Wyruszamy tam na początku maja – w tym samym okresie, gdy przybył tu mistrz malarstwa. Spacerem przez Auvers-sur-Oise – tam, gdzie malował Van Gogh Auvers-sur-Oise (nie pytajcie mnie, jak to wymówić) odwiedzamy z początkiem maja. To mniej więcej ta sama pora, kiedy w 1890 roku pojawił się tu Vincent Van Gogh. Jest gorący, upalny wręcz dzień i już domyślam się, dlaczego miasteczko przypadło Holendrowi do gustu. Przez ostatnie 70 dni życia namalował tu aż 74 obrazy. Jest nas czwórka – trzy pokolenia kobiet z naszej rodziny: babcia, dwie córki i wnuczka. Wspólna podróż szlakiem naszych ulubionych artystów, a w zasadzie – moich ukochanych malarzy. Dziewczyny też lubią sztukę, więc szukając pomysłu na wielopokoleniową wyprawę, uznałyśmy, że to będzie strzał w dziesiątkę. Dlaczego Van Gogh pokochał to miasteczko? Auvers-sur-Oise to piękne, wiosną i latem tonące w kwiatach miasteczko, leżące – jak wskazuje nazwa – nad rzeką Oise. Już pod koniec XIX wieku swoje letnie domy miało tu wielu możnych Paryżan. Zauroczonych tym miejscem było wielu artystów: Paul Cézanne, Camille Pissarro czy Berthe Morisot. Kilka głównych ulic miasta to zadbane domy z bujnymi ogrodami, a wśród nich skromnie stoją te, które malował Van Gogh. Pierwsze kroki – ratusz i gospoda Ravoux Od razu kierujemy się na główną ulicę i już z daleka dostrzegam znajomą bryłę ratusza – tę samą, którą Van Gogh uwiecznił na jednym ze swoich obrazów. Od ponad stu lat nie zmieniła się ani trochę! Pędząc pod ratusz, o mały włos nie przegapiłabym gospody państwa Ravoux, gdzie Vincent wynajmował pokój. Najbardziej ujmuje mnie fakt, że budynek nadal pełni swoją funkcję użytkową – można tu zjeść lokalne dania czy wypić kieliszek wina. To właśnie tutaj mieszkał i zmarł Van Gogh. Na poddaszu, za 3,5 franka dziennie, miał skromny pokoik. Po jego śmierci właściciele – z przesądu – nigdy więcej nie wy…

auvers-sur-oise-GettyImages-518419470-da8cef0.jpg
width: 1024
height: 683

Zostań autorem National Geographic Traveler! Rusza konkurs z okazji 20-lecia magazynu
type: item
date: 2025-06-13T06:53:38.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: konkurs travelera
subject: konkursy
description: W tym roku „National Geographic Traveler” obchodzi wyjątkowy jubileusz – 20 lat obecności w Polsce. Z tej okazji zapraszamy naszych czytelników do udziału w konkursie, dzięki któremu wasze podróżnicze historie mogą trafić prosto na łamy magazynu.
encoded: To wyjątkowa szansa, by zadebiutować jako autor „Travelera” – magazynu, który od dwóch dekad inspiruje do odkrywania świata, szukania emocji i zadawania pytań tam, gdzie inni widzą tylko zdjęcie z wakacji. Konkurs kierujemy do wszystkich, którzy kochają podróże i chcą o nich opowiadać. Twoim zadaniem jest napisanie krótkiego reportażu (maksymalnie 5000 znaków ze spacjami), w którym opiszesz miejsce, które cię poruszyło, zaskoczyło albo zmieniło sposób, w jaki patrzysz na świat. Może to być zakątek Polski, daleki kraniec globu, albo podróż życia, która zaczęła się tuż za rogiem. „Traveler” to nie tylko magazyn – to społeczność ludzi, którzy patrzą na świat z pasją, ciekawością i otwartym sercem. Jeśli czujesz, że twoja historia zasługuje na opowiedzenie – nie czekaj. Co można wygrać? Najlepsze trzy teksty zostaną opublikowane w drukowanym wydaniu „National Geographic Traveler”. Dziesięć wyróżnionych tekstów – na stronie national-geographic.pl. Szczegóły nagród znajdują się w regulaminie konkursu. To niepowtarzalna okazja, by zostać częścią redakcyjnego zespołu i podzielić się swoją historią z tysiącami czytelników. Jak wziąć udział? Wejdź na stronę: national-geographic.pl/konkurs-traveler Wypełnij formularz i dołącz swój tekst (do 5000 znaków). Możesz dołączyć także zdjęcia (opcjonalnie, maks. 5). Czas na zgłoszenia masz do 13 lipca 2025 r. Rozstrzygnięcie konkursu Rozstrzygnęliśmy nasz konkurs. Oto wyniki. Zwycięzcom serdecznie gratulujemy!

NGT-20LAT-KONKURS-980x645-915161a.jpg
width: 980
height: 654

Asturia: Zębaty horyzont
type: item
date: 2013-01-07T08:13:54.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: asturia
subject: góry
subject: hiszpania
subject: konkurs travelera
subject: traveler adventure team
subject: trekking
description: To był bardzo stomatologiczny wyjazd. Wśród zwycięzców, którzy pojechali z Travelerem do Asturii, znalazła się dentystka, a góry Picos de Europa cały czas szczerzyły do nas zęby
encoded: Na lotnisku w Barcelonie, gdzie czekaliśmy na opóźniający się samolot do Oviedo, Kasia wyjęła z torebki nic dentystyczna i na zakrętce od butelki zademonstrowała nam, jak należy prawidłowo nitkować ząbki. Wcześniej z uśmiechem godnym dentysty oświadczyła, ze jest świeżo upieczonym lekarzem stomatologii. Taki był początek Travelerowej wyprawy do Hiszpanii z laureatami konkursu „Odkrywamy dzika Europę”. Nasz cel stanowiła Asturia – górzysty region na północy Hiszpanii graniczący z Atlantykiem. W grupie, prócz dentysty, znalazła się dwójka ekonomistów i specjalista od organizacji koncertów (trzy Anie) oraz pasjonat quadrokopterów (Kacper). To oni najbardziej przekonywająco odpowiedzieli na pytanie, dlaczego powinniśmy ich zabrać do Asturii. W ekipie znalazł się także przedstawiciel ambasady Hiszpanii, a ściślej Turespanii w Polsce (Grzegorz) oraz wysłannik Travelera. Zaraz na początku wyprawy Kasia mianowała się Mac-Gyverem. Z jej okularów przeciwsłonecznych wypadła śrubka i kiedy sytuacja wydawała się juz beznadziejna, wymyśliła, żeby zastąpić ją kolczykiem. Widać stomatolog jest w stanie wypełnić każdy ubytek. Z okularami, ale należącymi do kogo innego, była jeszcze jedna przygoda. Podczas składania obozu zostały ciasno zwinięte razem z namiotem (Intersport zafundował laureatom sprzęt turystyczny marki McKinley). O dziwo po jego rozłożeniu nadawały się do użytku. Zaskoczeń generalnie nie brakowało. Kacper miał w plecaku wszystko co niezbędne do przeżycia w trudnych warunkach, w tym racje żywnościowe bodaj na miesiąc. Hitem okazały się kruche ciasteczka upieczone przez jego babcie. Jedna Ania swobodnie mówiła po hiszpańsku. Druga Ania twierdziła, że zna hiszpański tylko troszkę, po czym wypowiadała różne kwestie w tym języku, czasem w zupełnie niespodziewanych momentach. Poza tym kondycyjnie biła wszystkich na głowę. Przekonana, ze w Asturii będziemy zdobywać wysokie szczyty, pilnie trenowała przed wyjazdem – biegała, jeździła na rowerze, chodziła na basen. Trzecia An…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a82f608321524186df5ce8d184fd70938125a9b4-e24fda5.jpeg
width: 1264
height: 818

Wyniki konkursu - Jaki największy skarb znalazłeś w czasie swoich podróży
type: item
date: 2011-10-07T09:33:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: konkurs travelera
subject: magazyn traveler
subject: traveler
description: Do redakcji napłynęło bardzo dużo prac. Z nich wybraliśmy dwie, których autorzy zdobyli nagrody główne a sześć wyróżniliśmy nagrodami dodatkowymi.
encoded: Oto lista zwycięzców konkursu "Skarb z podróży": Nagroda główna: 1. Michał Pazdan 2. Kamila Braulińska Nagrody dodatkowe: 1. Ala Marcinkowska 2. Marcin Silko 3. Katarzyna Partyka 4. Magdalena Pizon 5. Elżbieta Kędzierska 6. Zofia Drapella Gratulujemy!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9d7cfbf5a6a532fc28861d96e19d6e5c43595f5a-f67b3c3.jpeg
width: 500
height: 334

NOWY KONKURS TRAVELERA!
type: item
date: 2011-04-21T10:28:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: konkurs travelera
subject: magazyn traveler
description: Traveler Adventure Team "Odkrywamy dziką Europę". Do wygrania 5 wypraw trekkingowych do Norwegii oraz wiele atrakcyjnych nagród rzeczowych (m.in. kurtki, plecaki, namioty, śpiwory) marki McKiNLEY.
encoded: Tutaj znajdziecie szczegóły konkursu. Zapraszamy do udziału!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a62a9e46d9ca728d88d710893ca147ef39305e1e-3b2d47e.jpeg
width: 521
height: 293