National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-12-01T11:48:16.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Zielone płuca” Afryki nie działają – lasy deszczowe Konga zaczęły emitować dwutlenek węgla. Jak to możliwe?
items: Najciemniejsza rzeka świata nie przestaje zaskakiwać – zanurzona w niej dłoń znika
items: Wysyp zagadkowych obserwacji „dinozaurów” w Kongo. Czym są te stworzenia?
items: Gdyby nie kobalt, twój smartfon by nie działał. Cena tego metalu jest jednak wysoka
items: To pierwsze zdjęcie ptaka, który uznawany był za zaginiony gatunek. Nie widziano go od prawie 20 lat
items: Wychowanie dzieci u łowców-zbieraczy. Niemowlęta mogą mieć nawet kilkunastu opiekunów dziennie
items: Zadziwiające odkrycie! Pierwszy znany nauce dowód na długotrwałą przyjaźń goryla z szympansem
items: Wirus Ebola pozostawał uśpiony w organizmie człowieka przez 7 lat. Stał się źródłem nowej epidemii
items: Epidemia Eboli w Gwinei. Śmiertelny wirus wrócił po 5 latach
items: Goryle pozują do selfie ze swoim obrońcą. Nie jest to przypadkowe spotkanie
items: Odkrył Ebolę, teraz prof. Muyembe ostrzega przed „wirusem X"
items: "Biały heban". Zobacz poruszający fotoreportaż o tym, że miłość nie pyta o kolor
items: Jaka jest prawdziwa cena taniej elektroniki? To bieda i przemoc w Afryce
items: Drugi w historii najtragiczniejszy wybuch Eboli oficjalnie zakończony. Ale walka trwa
items: Nowe ognisko Eboli w Kongo. „Świat walczy nie tylko z koronawirusem”
items: Liputa: Afrykański wynalazek do zadań specjalnych
items: Wirunga została ocalona

„Zielone płuca” Afryki nie działają – lasy deszczowe Konga zaczęły emitować dwutlenek węgla. Jak to możliwe?
type: item
date: 2025-12-01T13:17:40.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: dwutlenek węgla
subject: kongo
subject: lasy deszczowe
subject: madagaskar
subject: zmiany klimatyczne
description: Nowe analizy satelitarne i terenowe ujawniają, że lasy deszczowe w Afryce – szczególnie te w dorzeczu Konga – nie pełnią już roli „zielonych płuc” świata. Utrata biomasy, wypalanie gruntów i działalność przemysłowa sprawiają, że zamiast pochłaniać dwutlenek węgla, stają się jego źródłem.
encoded: Masowe wylesianie oraz szkody powodowane m.in. przez działalność górniczą sprawiły, że w latach 2010–2017 lasy deszczowe w dorzeczu Konga przestały pełnić funkcję kluczowego pochłaniacza dwutlenku węgla. Teraz emitują go więcej, niż pochłaniają – wynika z badań opublikowanych w czasopiśmie „Scientific Reports”. Lasy i sawanny Afryki odpowiadały za około 20% globalnego pochłaniania CO2 przez roślinność. Lasy Afryki: od pochłaniania do emisji CO₂ Zespół prof. Heiko Balztera z Uniwersytetu w Leicester (Wielka Brytania) oszacował zmiany biomasy dzięki satelitarnym pomiarom koloru, wilgotności i wysokości koron drzew, zestawiając je z pomiarami terenowymi. Badacze wykazali, że po okresie wzrostu biomasy w latach 2007–2010, w kolejnych siedmiu latach (2011–2017) afrykańskie lasy – w tym kluczowe obszary Madagaskaru i Afryki Zachodniej – traciły średnio 106 mln ton biomasy rocznie. Odpowiada to emisji około 200 mln ton CO2 każdego roku. Niewielki wzrost biomasy na sawannach nie był w stanie zrównoważyć tych strat. Rola dorzecza Konga Największą rolę odgrywały lasy Konga, które co roku absorbowały blisko 600 mln ton CO2, ustępując skalą jedynie Amazonii. Postępujące wycinki, nielegalne pozyskiwanie drewna oraz degradacja środowiska przez przemysł wydobywczy doprowadziły do dramatycznego spadku tej zdolności. Badanie nie uwzględniło jednak rozległych, wciąż słabo zbadanych torfowisk pod lasami Konga, które pochłaniają niewielkie ilości CO2, lecz przechowują aż 30 mld ton węgla. Ich rola wciąż wymaga zbadania. Jak działa cykl węglowy? Ekosystemy Afryki odgrywają kluczową rolę w globalnym cyklu węglowym. Biorąc pod uwagę całą roślinność świata, lasy w Afryce pochłaniają około 20% obecnego w atmosferze Ziemi węgla. Ale odpowiadają już za 40% światowych emisji węgla ze spalania biomasy oraz 20% emisji wynikających z wylesiania i degradacji lasów. Jak to możliwe? Pochłanianie węgla w lasach i na sawannach zachodzi poprzez fotosyntezę, a jego emisja – przez pożary, których przyczy…

lasy-kongo-emisja-co2-fe5eb81.jpg
width: 5100
height: 3403

Najciemniejsza rzeka świata nie przestaje zaskakiwać – zanurzona w niej dłoń znika
type: item
date: 2025-10-03T06:55:11.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: Edukacja
subject: kongo
subject: rzeka
description: Najciemniejsza rzeka świata pochłania niemal całe światło, sprawiając, że wszystko znika pod jej taflą. Naukowcy od lat próbują wyjaśnić, co stoi za tym niezwykłym zjawiskiem.
encoded: Spis treści: Najciemniejsza rzeka świata? Zaskakujące właściwości Ruki w sercu Konga Dlaczego rzeka Ruki przez dekady pozostawała tajemnicą dla naukowców? Co zamienia rzekę Ruki w „dżunglową herbatę”? Zaskakujące źródło ciemnej wody Ukryte zagrożenie w sercu Afryki. Jak torfowiska Ruki mogą wpłynąć na klimat? Zwana potocznie „rzeką ciemności”, rzeka Ruki w Kotlinie Konga nie przestaje zadziwiać badaczy. Wody tego naturalnie płynącego cieku charakteryzują się niecodzienną absorpcją światła – po zanurzeniu dłoni przestaje być ona widoczna już kilka centymetrów pod powierzchnią. To efekt wyjątkowych warunków fizykochemicznych, które sprawiają, że rzeka pochłania ponad 90% światła słonecznego. Co ciekawe, mimo tak niskiej przejrzystości, w rzece żyje wiele gatunków ryb i roślin, które zaadaptowały się do tych ekstremalnych warunków. Najciemniejsza rzeka świata? Zaskakujące właściwości Ruki w sercu Konga – Byliśmy zaskoczeni kolorem tej rzeki – mówi Travis W. Drake, badacz z Politechniki Federalnej w Zurychu. Tak wspomina Ruki, dopływ Konga, jedną z największych rzek w Kotlinie Konga. Wody Ruki są tak ciemne, że gdy zanurzy się w niej dłoń, przestaje się ją widzieć. Zdaniem badaczy Ruki to jedna z najczarniejszych – a być może nawet najciemniejsza rzeka świata. Jej wody są ciemniejsze nawet od Rio Negro, największego lewego dopływu Amazonki. Czemu zawdzięczają swoje wyjątkowe zabarwienie? Według badaczy ogromnym ilościom rozpuszczonej materii organicznej, które trafiają do rzeki z lasów równikowych, przez którą płynie. Dlaczego rzeka Ruki przez dekady pozostawała tajemnicą dla naukowców? Ruki pozostaje słabo poznaną rzeką. Nigdy wcześniej nie była badana przez naukowców. Od lat 30. ubiegłego wieku rejestrowano jedynie zmiany poziomu jej wód. Natomiast nigdy wcześniej nie analizowano jej składu chemicznego. Tego zdania podjął się międzynarodowy zespół naukowców dopiero w 2019 r. Badacze założyli stację pomiarową w pobliżu miasta Mbandaka. Przez następny rok mierzyli pozio…

mbandaka-kongo-ruki-GettyImages-966568298-2b9e384.jpg
width: 2892
height: 2168

Wysyp zagadkowych obserwacji „dinozaurów” w Kongo. Czym są te stworzenia?
type: item
date: 2025-02-05T14:20:48.000Z
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: dinozaury
subject: dzikie zwierzęta
subject: kongo
subject: lasy
subject: mity
subject: ochrona przyrody
subject: przyroda
description: Przez stulecia miejscowi opowiadali historie o mokele-mbembe, legendarnym stworzeniu, które miało czaić się w dorzeczu Konga. W miarę jak znikają lasy, liczba rzekomych obserwacji rośnie. Co się dzieje w tym afrykańskim kraju?
encoded: Spis treści: Wylesienie w Kongo przyczyną mitu? Kiedy mity spotykają się z rzeczywistością Koszt utraconych lasów Drzewa zaczęły się trząść, małpy wrzeszczeć, a ptaki uciekać ku niebu. Głęboko w sercu Parku Narodowego Odzala-Kokoua Selah Abong'o zamarła, przekonana, że zaraz napotka legendarną postać: mokele-mbembe, mitycznego dinozaura Konga. W 2003 roku młoda kongijska konserwatorka przyrody zapuściła się w gęsty las, aby zbadać niszczycielską epidemię wirusa Ebola, która pochłonęła ponad 5000 zachodnich goryli nizinnych. Ale tego dnia epidemia zeszła na dalszy plan. Uruchomiła się wyobraźnia. – To był po prostu naprawdę duży słoń – śmieje się Selah Abong'o. – Nie mamy tu dinozaurów, choć łatwo pomylić słonia lub hipopotama z jednym z nich, co też zrobiłam. Byłam wtedy żółtodziobem – dodaje. Wylesienie w Kongo przyczyną mitu? Dwie dekady później legenda o mokele-mbembe nadal jest żywa. Opowieści na temat tego stworzenia niosą się po wioskach i są ubarwiane po każdej kolejnej „obserwacji”. Abong'o twierdzi, że powodem jest wylesianie. Dorzecze Konga – drugi co do wielkości las deszczowy na Ziemi i jeden z jej najważniejszych ekosystemów – od czasu rzekomego spotkania Abong'o z dinozaurem straciło 23 miliony hektarów lasów. Czyli obszar porównywalny z całą Wielką Brytanią. W miarę jak ludzkie osady wkraczają coraz dalej w siedliska, spotkania między mieszkańcami a dziką przyrodą stają się coraz częstsze. Opowieść o legendarnym zwierzęciu zatoczyła pełne koło – wcześniej była to obsesja wśród kryptozoologów i zwolenników kreacjonizmu. Teraz mit powrócił do swoich korzeni. – W większych osadach, które wciskają się w siedliska [zwierząt – przyp. red.], ludzie nie są przyzwyczajeni do widoku dużych zwierząt. I nagle napotykają je przez cały czas – mówi Laura Vlachova, czeska działaczka na rzecz ochrony przyrody. – To właśnie ci ludzie mówią mi, że widzieli mokele-mbembe. Myślę, że to naprawdę pokazuje, jak folklor zaczyna odzwierciedlać rzeczywistość kurczącego się ekos…

dinozaur-z-Konga-de4d56b.jpg
width: 1000
height: 667

Gdyby nie kobalt, twój smartfon by nie działał. Cena tego metalu jest jednak wysoka
type: item
date: 2024-04-20T11:01:27.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: bateria
subject: człowiek
subject: kongo
subject: kopalnie
subject: minerały
subject: telefon komórkowy
subject: Wolny czas
description: W Demokratycznej Republice Konga szaleje kobaltowa gorączka, maniacka pogoń za pozyskaniem jak największych ilości tego cennego surowca. Rzadki srebrzysty metal jest kluczowym komponentem ładowalnych baterii litowo-jonowych.
encoded: W tym artykule: Kobalt made in DRK Kolonializmu ciąg dalszy? Cenne kruszce zaczęto wydobywać tysiące lat temu Nie tylko kobalt. Węgiel i rewolucja przemysłowa Poza tym kobalt znajduje zastosowanie w wielu innowacyjnych technologiach, mających zasadnicze znaczenie dla obniżenia emisji dwutlenku węgla, które jest niezbędne dla osiągnięcia neutralności klimatycznej. Kobalt made in DRK Katanga na południowo-wschodnim krańcu Demokratycznej Republiki Konga (DRK) posiada największe na naszej planecie zasoby kobaltu. Występują tam też niezwykle bogate złoża innych cennych metali, w tym miedzi, żelaza, cyny, niklu, manganu, germanu, tantalu, wolframu, uranu, złota, srebra i litu. Znajdują się tam od zawsze. Drzemały cicho pod ziemią do momentu, gdy zagraniczne gospodarki nadały im wartość. Nowoczesne technologie tworzą popyt na kolejne metale, które jak się przypadkiem składa, występują w Katandze. Pozostałe regiony Konga też posiadają złoża cennych minerałów. Obce mocarstwa od wieków penetrują wszystkie zakątki kraju, wydzierając mu jego skarby: kość słoniową, olej palmowy, diamenty, drewno, kauczuk… oraz niewolniczą siłę roboczą. Niewiele państw może się poszczycić taką rozmaitością bogactw naturalnych jak Kongo. I nigdzie nie są one równie brutalnie wykorzystywane. Kolonializmu ciąg dalszy? Pogoń za kobaltem przywodzi na myśl okrutne rządy króla Leopolda II, prywatnego właściciela Wolnego Państwa Konga. W latach 1885–1908 bezwzględnie łupił je z kości słoniowej i kauczuku. Osoby obeznane z historią tamtej epoki mogą uznać, że przesadzam, porównując to, co dziś dzieje się w Kongu, z okrucieństwami tamtej epoki. Rzeczywiście, szacuje się, że pod rządami Leopolda II życie straciło trzynaście milionów Kongijczyków, połowa ówczesnej populacji kolonii. Obecnie w wypadkach w kopalniach minerałów i w następstwie zatrucia środowiska w rejonach górniczych umiera kilka tysięcy osób rocznie. Nie zapominajmy jednak, że niewolnicza praca Afrykanów od wieków jest wpisana w tradycję kolo…

gdyby-nie-ten-mineral-twoja-komorka-by-nie-dzialala-jego-cena-jest-jednak-wysoka-6de30b8.jpg
width: 1000
height: 667

To pierwsze zdjęcie ptaka, który uznawany był za zaginiony gatunek. Nie widziano go od prawie 20 lat
type: item
date: 2024-02-22T07:58:49.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: demokratyczna republika konga
subject: kongo
subject: ptaki
subject: Społeczeństwo
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Naukowcy z Teksasu dokonali niezwykłego odkrycia. W Demokratycznej Republice Konga odnaleźli gatunek ptaka, który od 2 dekad uznawany był za zaginiony.
encoded: W tym artykule: Naukowcy odnaleźli zaginiony gatunek ptaka Ponad 120 km, aby dotrzeć do czołoczuba Ochrona gatunku i regionu Czołoczub żółtogłowy (Prionops alberti) to gatunek ptaka z rodziny wangowatych. Ma czarne upierzenie niemal całego ciała i jasnożółte pióra na głowie, które przypominają hełm. Należy do rodzaju Prionops, który w sumie liczy siedem lub osiem gatunków. Występują tylko w Afryce Subsaharyjskiej. Po raz pierwszy rodzaj ten zdefiniował w 1816 roku francuski ornitolog Louis Jean Pierre Vieillot w publikacji „Analyse d’une nouvelle ornithologie élémentaire”. Jako gatunek typowy badacz wyznaczył czołoczuba żółtookiego (P. plumatus). Naukowcy odnaleźli zaginiony gatunek ptaka Gatunek P. alberti został zidentyfikowany dopiero w 1933 roku. Autorem odkrycia był wówczas Henri Schouteden, ornitolog pochodzący z Belgii. Udokumentował zwierzę podczas swojej pracy w Muzeum Konga Belgijskiego. Czołoczub żółtogłowy jest ptakiem bardzo rzadkim i endemicznym gatunkiem dla tego regionu. Kilka lat temu American Bird Conservancy uznało czołoczuba za „gatunek zaginiony”. To dlatego, że od prawie 20 lat nikt go nie widział. Naukowcy z Uniwersytetu Teksasu w El Paso postanowili wyruszyć do Demokratycznej Republiki Konga na poszukiwania tego drobnego stworzenia. Podczas wyprawy, która trwała ponad półtora miesiąca, w okolicach pasma górskiego Itombwe udało im się zrobić pierwsze od dwóch dekad zdjęcie czołoczuba. Ponad 120 km, aby dotrzeć do czołoczuba Zespół przesłał zdjęcia do American Bird Conservancy. Dr Cameron Rutt dokładnie obejrzał je i przeanalizował i stwierdził, że ptak widoczny na fotografiach to faktycznie P. alberti. – Spotkanie tego ptaka było oszałamiającym przeżyciem. Wiedzieliśmy, że zwierzęta mogą tu wystąpić, ale nie byłem przygotowany na to, jak spektakularnie i wyjątkowo będą wyglądać na żywo – powiedział dr Michael Harvey, ornitolog z Uniwersytetu w El Paso. Pierwsze na świecie nagranie ptaka, który przez 172 lata uznawany był za zaginionego Po kuso…

czoloczub-a350aa7.jpg
width: 1118
height: 748

Wychowanie dzieci u łowców-zbieraczy. Niemowlęta mogą mieć nawet kilkunastu opiekunów dziennie
type: item
date: 2023-11-14T15:25:26.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: demokratyczna republika konga
subject: dzieci
subject: Edukacja
subject: ewolucja
subject: kongo
subject: Społeczeństwo
subject: Wolny czas
subject: wychowanie
description: Najnowsze badania wykazały, jak ważne dla społeczeństw zbieracko-łowieckich jest wychowanie dzieci, a przede wszystkim opieka nad niemowlakami. Dzieci mogły mieć nawet 15 różnych opiekunów, którzy czuwali nad nimi przez cały dzień. Takie podejście ma jeden ważny cel.
encoded: W tym artykule: Wychowanie dzieci w gospodarce zbieracko-łowieckiej Badanie zachowań współczesnych łowców-zbieraczy Zaopiekowane dziecko to szczęśliwe dziecko Społeczeństwo zbieracko-łowieckie to prawdopodobnie najstarszy typ gospodarki lub kultury, który – jak sama nazwa wskazuje – polegał na zdobywaniu pożywienia poprzez zbieranie jadalnych roślin oraz polowanie na zwierzęta. Łowcy-zbieracze prowadzili najczęściej koczowniczy tryb życia. Aż do końca mezolitu nie dążyli do udomowienia dzikich stworzeń. Przejście do gospodarki rolniczej rozpoczęło się dopiero w neolicie. Wychowanie dzieci w gospodarce zbieracko-łowieckiej Najnowsze odkrycie naukowców z Uniwersytetu w Cambridge sugeruje, że pomimo stosunkowo niewielkich osiągnięć technologicznych społeczeństwa zbieracko-łowieckie cechowała i do dziś cechuje duża świadomość współpracy. Na łamach czasopisma „Developmental Psychology” ukazał się właśnie artykuł, w którym opisano bardzo interesujące sposoby wychowywania dzieci przez społeczności zbieracko-łowieckie żyjące współcześnie. Autorzy twierdzą, że matki otrzymują w nich wyjątkowe wsparcie od reszty grupy. Badania prowadzone przez antropologa ewolucyjnego dr Nikhila Chaudhary’ego wykazały, że niemowlętami może zajmować się nawet 15–20 różnych opiekunów przez kilka godzin dziennie. – Przez zdecydowaną większość historii ewolucji naszego gatunku matki prawdopodobnie cieszyły się znacznie większym wsparciem społecznym niż obecnie w krajach zachodnich – twierdzi dr Chaudhary. Badanie zachowań współczesnych łowców-zbieraczy – Teoria przywiązania wskazuje, że istnieje szczególny styl opieki, który najprawdopodobniej prowadzi do zdrowego rozwoju psychicznego. Dotychczas badania nad przywiązaniem były krytykowane, ale większość badań przeprowadzono na populacjach zachodnich. W naszej pracy przeanalizowaliśmy relacje współczesnych łowców-zbieraczy Mbendjele zamieszkujących Republikę Konga – napisali autorzy w artykule. Mężczyźni byli łowcami, a kobiety zbieraczami? Badani…

lowcy-zbieracze-e0af31c.jpg
width: 700
height: 465

Zadziwiające odkrycie! Pierwszy znany nauce dowód na długotrwałą przyjaźń goryla z szympansem
type: item
date: 2022-10-06T08:54:03.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: kongo
subject: małpy
subject: ssaki
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Czy zwierzęta mają przyjaciół i czy potrafią nawiązywać długoletnie i trwałe relacje? Na pewno nie wszystkie, ale są gatunki, które mają dobrze wiedzą, czym jest przyjaźń. Naukowcy odkryli, że do tego grona zaliczają się szympansy wraz z gorylami.
encoded: W tym artykule: 20 lat badań w Parku Narodowym w Republice Konga To pierwszy dowód na to, że szympansy goryle nawiązują wieloletnie przyjaźnie Uczeni nie zdawali sobie sprawy z siły małpich relacji Kiedy w ubiegłym roku media pisały o morderczych atakach szympansów na goryle, niewiele osób zaryzykowałoby tezę, że te dwa gatunki ssaków naczelnych mogą tworzyć wieloletnie i trwałe relacje. Do sytuacji doszło w Parku Narodowym Loango w Gabonie, a naukowcy na łamach czasopisma naukowego „Nature” opisywali, że był to pierwszy taki przypadek. Badacze dziwili się, bo chociaż zwierzęta żyły we względnej przyjaźni, ten stan rzeczy został naruszony w bezprecedensowy. 20 lat badań w Parku Narodowym w Republice Konga Był to jednak odosobniony przypadek. Rok od tego zdarzenia naukowcy publikują niewątpliwie zadziwiające odkrycie. Okazuje się bowiem, że szympansy i goryle nie tylko potrafią ze sobą koegzystować, ale również nawiązują silne więzi społeczne, a relacje pomiędzy poszczególnymi osobnikami trwały przez wiele lat. Wyniki pojawiły się na łamach czasopisma „iScience”. Badacze przez 20 lat prowadzili obserwacje tych dwóch gatunków, które żyły w Parku Narodowym Nouabalé-Ndoki w Republice Konga. Podkreślają, że przez ten czas udokumentowali dużo większą różnorodność interakcji pomiędzy szympansami a gorylami, niż dotychczas sądzono. Jednak oprócz przyjaźni i zabawy, zdarzały się również przypadki agresji. To pierwszy dowód na to, że szympansy goryle nawiązują wieloletnie przyjaźnie – Powstało bardzo niewiele (jeśli w ogóle) badań, które dotyczą interakcji między gatunkami ssaków naczelnych i weryfikują tożsamość badanych osobników – mówi prymatolożka Crickette Sanz, jedna z autorek odkrycia. Na Borneo znaleziono tajemniczą małpę. Naukowcy twierdzą, że to bardzo rzadka, przypadkowa hybryda Zwierzę jest krzyżówką dwóch zupełnie różnych gatunków małpy. Jak powstała ta rzadka hybryda? – Od dawna wiadomo, że małpy te potrafią rozpoznawać poszczególnych członków własnego gatunku i…

goryle-i-szympansy-bed1b57.jpg
width: 2018
height: 838

Wirus Ebola pozostawał uśpiony w organizmie człowieka przez 7 lat. Stał się źródłem nowej epidemii
type: item
date: 2021-03-15T14:04:26.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: epidemia
subject: kongo
subject: medycyna
subject: nowa gwinea
subject: Travel
subject: wirus ebola
subject: Zdrowie
description: Byłam naprawdę zszokowana – tak ekspertka ds. wirusologii zareagowała na wiadomość, że wirus Ebola mógł pozostawać uśpiony w organizmie swojego nosiciela przez siedem lat. Na takie wyjaśnienie wskazują badania genetyczne wirusa, który odpowiada za wybuch nowej epidemii w Gwinei.
encoded: W tym artykule: Uśpiony śmiertelny wróg Człowiek rezerwuarem wirusa Ebola Potrzebne są masowe szczepienia Nowe badanie pokazuje, że obecna epidemia wirusa Ebola w Gwinei została najprawdopodobniej wywołana przez kogoś zarażonego podczas epidemii siedem lat temu. Wirusy z obu epidemii są prawie identyczne pod względem genetycznym. To sugeruje, że za powstanie obecnego ogniska nie odpowiada przeskoczenie wirusa ze zwierzęcia na ludzi, jak początkowo sądzili naukowcy. Bardziej prawdopodobne, że wirus przez lata czaił się ukryty w ludzkim ciele. – Po tych informacjach byłam naprawdę zszokowana. Odkrycie sugeruje istnienie jakiegoś dziwnego mechanizmu, którego wcześniej nie widziano, ale nie oznacza, że wybuchy epidemii wirusa Ebola z uśpionych w ludzkim organizmie wirusów będą się zdarzać przez cały czas. W tej chwili to, co mogło się wydarzyć, jest tajemnicą. Prawdopodobnie odkryjemy mechanizm, ale w tej chwili niewiele o nim wiemy – mówi Angela Rasmussen, wirusolożka z Uniwersytetu Georgetown w Waszyngtonie, w rozmowie z Science News. Uśpiony śmiertelny wróg Niedawne badania, niezwiązane z epidemią w Gwinei, zdają się potwierdzać zdolność wirusa Ebola do długotrwałego ukrywania się w ludzkim organizmie. Białka immunologiczne, które rozpoznawały wirusa Ebola, stwierdzono miesiąc po wyzdrowieniu w krwi 39 z 51 pacjentów. Chociaż zespół naukowy nie znalazł we krwi badanych dowodów na to, że wirus wciąż się namnażał, pobudzona odpowiedź immunologiczna wskazywała, że mógł ukrywać się gdzieś w ich organizmach. – Byliśmy dość zaskoczeni, widząc te dane – przyznaje wirusolog molekularny Georgios Pollakis z Uniwersytetu w Liverpoolu, główny autor badań, które ukazały się w Nature w połowie lutego. Chociaż eksperci twierdzą, że przenoszenie wirusa Ebola z ludzi zarażonych dawno temu na nowych pacjentów wydaje się rzadkie, wybuch nowej epidemii budzi obawy. Istnieje też ryzyko, że chorzy, którzy zostali wyleczeni po zakażeniu, spotkają się z tego powodu ze społecznym ostracyzmem…

gwinea-oglosila-wybuch-epidemii-w-polowie-lutego-fot-getty-images-0aa249d.jpeg
width: 1024
height: 576

Epidemia Eboli w Gwinei. Śmiertelny wirus wrócił po 5 latach
type: item
date: 2021-02-15T10:03:43.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: kongo
subject: Społeczeństwo
subject: wirus ebola
subject: wirusy
subject: Zdrowie
description: Po śmierci trzech z siedmiu zarażonych wirusem Ebola władze Gwinei ogłosiły, że ich kraj po ponad 5 latach znów doświadcza epidemii tej zabójczej choroby.
encoded: Cała siódemka doświadczyła objawów w rodzaju ostrej biegunki, wymiotów i krwawienia po tym, jak wzięła udział w pogrzebie pielęgniarki. Zmarła kobieta pracowała w centrum zdrowia w Goueké. Zmarła 28 stycznia, pogrzeb odbył się 4 dni później. Związane z pogrzebem lokalne rytuały zakładają wspólne mycie ciała zmarłej osoby. Niestety, to bardzo dobry sposób transmisji wirusa. Ciała zabitych przez wirusa Ebola są niezwykle toksyczne. Okres inkubacji przy takim zarażeniu wynosi od 2 dni do 3 tygodni. Ebola jest przykładem wirusa zoonotycznego, czyli zdolnego przeskakiwać ze zwierząt na ludzi. Zainfekowane nim są szympansy, żywiące się owocami nietoperze czy leśne antylopy. Mięso upolowanych dzikich zwierząt jest często pierwszym ogniwem kolejnych epidemii. Między ludźmi Ebola roznosi się przez kontakt z płynami ustrojowymi chorego albo jego tkankami. Możliwa jest też infekcja poprzez kontakt ze skażonymi powierzchniami. Wszyscy zarażeni na pogrzebie pielęgniarki mieli ponad 25 lat. Cała siódemka trafiła do izolatek a miejscowe władze rozpoczęły poszukiwania wszystkich, z którymi zarażeni mieli kontakt. Chodzi przynajmniej o 70 osób. Nowa epidemia pojawiła się mniej więcej na tym samym obszarze, co poprzednia sprzed blisko 8 lat. Światowa Organizacja Zdrowia zamierza przeprowadzić w Gwinei dystrybucję nowo wytworzonej szczepionki. W latach 2013 a 2016 patogen, który wydostał się z Gwinei właśnie zabił w regionie Afryki Zachodniej ponad 11 tys. osób. Poza Gwineą zabijał też mieszkańców Demokratycznej Republiki Konga, Liberii i Sierra Lone. W reakcji na epidemię rozpoczęto testy kliniczne kilku szczepionek, które od tego czasu skutecznie stosowano m.in. w Kongu. Światowa Organizacja Zdrowia podała także, że rok po ogłoszeniu Demokratycznej Republiki Konga strefą wolną od wirusa Ebola, w regionie Północnego Kivu odkryto nowy przypadek infekcji. Zarażona kobieta, która w międzyczasie zmarła w szpitalu w Butembo, była żoną rekonwalescenta po epidemii wygaszonej w czerwcu 2020 …

ebola1-2f3f6b0.jpeg
width: 1000
height: 699

Goryle pozują do selfie ze swoim obrońcą. Nie jest to przypadkowe spotkanie
type: item
date: 2021-01-25T14:15:20.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: goryl
subject: kongo
subject: Kultura
subject: park narodowy wirunga
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Mężczyzna chroni zwierzęta w parku Wirunga w Kongo, który od lat walczy z nasilającym się kłusownictwem zagrażającym gorylom. Osobniki na zdjęciu zostały uratowane przed śmiercią gdy były bardzo młode.
encoded: Goryle wychowały się wśród ludzi i opiekujący się nimi strażnicy są przez nie uznawani za rodziców. Ich rodzice, jak opowiada Innocent Mburanumwe, dyrektor parku Wirunga, w rozmowie z BBC, zostali zabici przez kłusowników w czerwcu 2007 roku. Oba zwierzaki miały wtedy zaledwie po dwa miesiące. Dość szybko zostały odnalezione na terenie rezerwatu Senkwekwe w parku Wirunga. Dorastały wśród strażników, którzy je uratowali, co wytworzyło między ludźmi i zwierzętami wyjątkową więź. - Naśladują ludzi – mówi Mburanumwe – Stanie prosto na dwóch nogach to ich sposób uczenia się bycia człowiekiem. Fot. YouTube Dyrektor dodaje, że goryle w naturalnych warunkach raczej się tak nie zachowują. - Byłem zaskoczony widząc taki widok, ale jest to bardzo zabawne – dodaje – To bardzo ciekawe jak goryle naśladują ludzi stając prosto. Praca strażników z gorylami to niestety nie tylko fajne zdjęcia i kontakt z fascynującymi zwierzętami wśród pięknej przyrody. Walki z kłusownictwem w Afryce przypominają regularne wojny z oddziałami partyzanckimi, gdzie stosowane są wszystkie taktyki i rodzaje broni. Od 1996 roku tylko na terenie tego parku zginęło ponad 130 strażników, pięciu w ubiegłym roku podczas pojedynczej zasadzki. Fot. YouTube Oprócz kłusowników na terenie Demokratycznej Republiki Konga działają zbrojne bojówki walczące z rządem. Ostatnie dekady upłynęły tam pod znakiem krwawych konfliktów wewnętrznych. Niektóre z partyzanckich grup ukrywają się na terenie parku Wirunga, gdzie za pomocą kłusownictwa chcą podreperować stan zasobów i nierzadko budżetu. Trofea, futra i inne części egzotycznych zwierząt są chętnie kupowanym towarem na czarnym rynku. Fot. YouTube

selfie-z-gorylami-8cf702f.jpeg
width: 1003
height: 597

Odkrył Ebolę, teraz prof. Muyembe ostrzega przed „wirusem X"
type: item
date: 2020-12-29T11:38:26.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: choroby
subject: COVID-19
subject: epidemia
subject: kongo
subject: koronawirusy
subject: medycyna
subject: pandemia
subject: wirus ebola
subject: wirusy
subject: zdjęcia
subject: Zdrowie
description: – Żyjemy w świecie, w którym pojawiają się nowe patogeny. I to właśnie stanowi zagrożenie dla ludzkości – mówi profesor Jean-Jacques Muyembe-Tamfum, który w 1976 roku był jednym z pierwszych badaczy wirusa Eboli. Ostrzega, że ludzkość stoi w obliczu nieznanej liczby nowych i potencjalnie śmiertelnych wirusów wyłaniających się z tropikalnych lasów deszczowych Afryki.
encoded: Jako młody badacz, Muyembe pobrał pierwsze próbki krwi od ofiar tajemniczej choroby, która powodowała krwotoki i zabiła około 88% pacjentów i 80% personelu, który pracował w szpitalu Yambuku Mission Hospital w 1976 roku. Fiolki z krwią wysłano do Belgii i Stanów Zjednoczonych, gdzie naukowcy odkryli nowego wirusa. Nazwali go Ebola, od nazwy rzeki w pobliżu miejsca wybuchu pierwszej epidemii. Groźnego wirusa udało się opanować, powstała też chroniąca przed zakażeniem szczepionka, jednak zarówno mieszkańcy, jak i lekarze oraz naukowcy muszą pozostawać czujni. Gdy pojawia się nowy przypadek gorączki krwotocznej, pacjent poddawany jest szczegółowym badaniom, aby upewnić się, czy w grę wchodzi Ebola, czy inny – nowy i potencjalnie śmiertelny wirus. Jednym ze „strażników” ostrzegających przed nowymi chorobami, mogącymi pojawić się w Afryce, jest właśnie profesor Jean-Jacques Muyembe-Tamfum, pracujący obecnie w Institut National de la Recherche Biomédicale w Kongo (INRB). Dzięki laboratoriom Biosafety Level 3 tamtejsze kompleksy badawcze są strategiczną inwestycją wspieraną przez organizacje i instytuty naukowe z całego świata. INRB są światowym systemem wczesnego ostrzegania o nowych ogniskach znanych chorób i o chorobach, których jeszcze nie odkryliśmy. W udzielonym dziennikarzom CNN wywiadzie Muyembe ostrzega przed nowymi wirusami i chorobami odzwierzęcymi, mogącymi pojawić się na przestrzeni przyszłych miesięcy lub lat. Na przykład badania INRB nad nietoperzami pozwoliły odkryć w ostatnich latach dziesiątki nowych koronawirusów. Na razie nie wiadomo, jak groźne mogą być dla ludzi. Czytaj też: Wirus Chapare. Tajemnicza gorączka z Boliwii może przenosić się między ludźmi Muyembe uważa, że wciąż nieznane wirusy, które mogą przejść na ludzi w niedalekiej przyszłości okażą się znacznie groźniejsze i bardziej śmiertelne od SARS-CoV-2, z którym obecnie się mierzymy. Muyembe ostrzega przed „chorobą X” - według WHO to na razie hipotetyczna epidemia, co do której naukowcy i eksp…

nowe-wirusy-moga-byc-o-wiele-grozniejsze-od-sars-cov-2-odpowiedzialnego-za-obecna-pandemie-uwaza-muyembe-fot-getty-images-f281dbe.jpeg
width: 1024
height: 660

"Biały heban". Zobacz poruszający fotoreportaż o tym, że miłość nie pyta o kolor
type: item
date: 2020-12-07T04:01:17.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: albinosi
subject: kongo
subject: Lifestyle
subject: Travel
description: Znów podejmujemy temat albinizmu w Afryce. Tym razem za sprawą wyjątkowego fotoreportażu „Biały heban”. Te zdjęcia są niezwykłym świadectwem nadziei, odwagi i miłości.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> Albinizm nie jest najlepszym darem od losu. Mało powiedziane, zwłaszcza w wielu częściach Afryki. Osoby dotknięte tym schorzeniem muszą walczyć nie tylko ze słońcem, które jest dla nich zabójcze, ale z całym społeczeństwem (którego brak tolerancji również bywa zabójczy). Problem dotyczy zwłaszcza albinosów z Tanzanii czy Burundii, którzy z powodu swojej choroby są dyskryminowani, okaleczani, a nawet mordowani – nomen omen w "biały" dzień. Biały heban W nieco lepszej sytuacji są Ndundus - kongijscy albinosi - bezpieczniejsi we własnym kraju i coraz bardziej zintegrowani. To właśnie ich temat podjęła Patricia Willocq, autorka fotoreportażu „Biały heban”. Fotografka urodziła się w 1980 roku w Kongu. Po ukończeniu studiów opuściła Afrykę i wyruszyła w podróż dookoła świata. Do ojczyzny wróciła w czerwcu 2013 roku. - Pamiętam, że jako dziecko byłam zafascynowana ludźmi z albinizmem. Dwadzieścia lat później, gdy powróciłam do kraju, ta fascynacja okazała się jeszcze bardziej zakorzeniona niż sądziłam – opowiada. Tolerancja i godność. Zawsze Fotografka nie stroni od trudnych tematów, ale nigdy nie popada w beznadzieję. Na te niejednokrotnie ponure kwestie patrzy zawsze z punktu widzenia tolerancji i godności. Za "Biały heban" Willocq otrzymała wyróżnienie w konkursie Unicef Photo of the Year 2013. - Mam nadzieję, że moje zdjęcia przyczynią się do lepszego zrozumienia sytuacji osób z albinizmem – dodaje. Z pewnością. Fotoreportaż jest niezwykłym świadectwem nadziei, odwagi i miłości.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/810c4a898b46061d1a63b4326a00699d665ee48c-c9ab3ae.png
width: 1100
height: 730

Jaka jest prawdziwa cena taniej elektroniki? To bieda i przemoc w Afryce
type: item
date: 2020-11-17T10:00:00.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: Edukacja
subject: kongo
subject: kopalnie złota
subject: minerały
subject: podróże
subject: wojna
subject: złoto
description: Minerały zawarte w naszych gadżetach stały się przyczyną nieopisanej przemocy w Demokratycznej Republice Konga.
encoded: Pierwszy młodociany żołnierz wyskakuje z lasu, ściskając w jednej ręce kałasznikowa, a w drugiej pączki marihuany. Dzieciak ma jakieś 14–15 lat i głupkowaty, szelmowski uśmiech, jakby przed chwilą coś ukradł, co zresztą prawdopodobnie miało miejsce. Głowę przyozdabia mu damska peruka z warkoczykami do ramion. W ciągu kilku sekund spośród gęstego listowia wokół nas wynurza się reszta jego grupy, około 10 uzbrojonych po zęby młodzików w złachanych mundurach i brudnych podkoszulkach, którzy blokują czerwoną drogę gruntową przed nami. To droga do Bavi, kontrolowanej przez rebeliantów kopalni złota na wschodnich krańcach Demokratycznej Republiki Konga. Jest to największe państwo Czarnej Afryki i teoretycznie jedno z najbogatszych. Ma zasoby, od których kręci się w głowie – diamenty, złoto, kobalt, miedź, cynę, tantal, co chcecie. Jednak z powodu niekończącej się wojny należy do najbiedniejszych i najbardziej udręczonych krajów świata. Kontrolowane przez milicje kopalnie Konga zasilały w surowce największe firmy elektroniczne i jubilerskie, podsycając zarazem chaos. Okazuje się, że twój laptop – albo kamera, albo konsola do gier, albo złoty naszyjnik – może zawierać cząstkę kongijskiego cierpienia. Kopalnie w rejonie Bavi kontroluje brzuchaty watażka zwany Cobra Matata, choć może słowo „kontroluje” jest za mocne. Tu nie ma dostrzegalnych linii frontu określających, gdzie kończy się władza rządu, a zaczyna terytorium Cobry, nie ma wrogich oddziałów kulących się w okopach i przypatrujących sobie nawzajem przez celowniki karabinów. Są tylko niedookreślone strefy wpływów. W jednym miejscu pod drzewem mango wyleguje się kilku gości opłacanych przez kongijski rząd, a jakieś 3 km dalej przy tej samej drodze paru młodocianych żołnierzy Cobry pali sobie trawkę, zaś między nimi nie ma nic prócz wielkiego, mieniącego się odcieniami zieleni pustkowia stanowiącego ziemię niczyją. Sigara! Sigara! – wrzeszczą uzbrojone dzieciaki, domagając się papierosów. Wraz z fotografem Marcusem Blea…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/603fb5478dceb7bd196ddb61496d238deb7b2a3e-2deed48.jpeg
width: 5760
height: 3840

Drugi w historii najtragiczniejszy wybuch Eboli oficjalnie zakończony. Ale walka trwa
type: item
date: 2020-06-26T12:38:31.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: demokratyczna republika konga
subject: epidemia
subject: kongo
subject: wirus ebola
subject: Zdrowie
description: Druga co do wielkości epidemia wirusa Ebola nareszcie dobiegła końca. Ognisko wybuchło we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga w sierpniu 2018 roku. Przez cały okres epidemii zachorowało 3 470 osób, a prawie dwie trzecie z nich – czyli 2287 pacjentów – zmarło.
encoded: 25 czerwca minęło dokładnie 42 dni od czasu, kiedy ostatni pacjent zakażony wirusem w rejonie epidemii opuścił szpital. Miało to miejsce 14 maja. 42 dni to dwa pełne okresy inkubacji wirusa Eboli. W związku z tym, że w tym okresie nie zgłoszono żadnego nowego przypadku infekcji, urzędnicy ochrony zdrowia Konga i Światowa Organizacja Zdrowia oficjalnie ogłosiły zakończenie epidemii w tym rejonie. Najwięcej przypadków miało miejsce w prowincjach North Kivu i Ituri, a urzędnicy ds. ochrony zdrowia musieli tam walczyć z grupami bojowników, aby powstrzymać wirusa. Trwająca 22 miesiące epidemia była dziesiątym ogniskiem Eboli w Kongo, od 1976 roku, kiedy po raz pierwszy zetknięto się z tą śmiertelnie groźną chorobą. Skuteczne leki i szczepionki W przeciwieństwie do poprzednich epidemii wirusa Ebola, tym razem lekarze mieli w swoim arsenale skuteczną szczepionkę, która pomogła ograniczyć liczbę przypadków. W 2019 r. szczepionka stała się pierwszą i wciąż jedyną szczepionką, która uzyskała aprobatę amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków. Dwa nowe sposoby leczenia okazały się również bardzo skuteczne w utrzymywaniu pacjentów przy życiu w badaniach klinicznych podczas epidemii. WHO twierdzi, że w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się śmiertelnego wirusa lokalni pracownicy służby zdrowia zidentyfikowali 250 000 osób, które miały kontakt z zarażonymi osobami, przetestowali 220 000 próbek i zaszczepili 303 000 osób. – Kongo jest teraz lepsze, mądrzejsze i szybsze w reagowaniu na Ebolę, a jest to trwałe dziedzictwo, które wspiera reakcję na COVID-19 i inne epidemie – powiedział Matshidiso Moeti, dyrektor regionalny WHO dla Afryki. Doświadczenie to zostanie przetestowane w nadchodzących miesiącach, gdy lokalni urzędnicy ds. zdrowia będą podejmować kolejne wysiłki w zwalczaniu COVID-19, epidemii odry i kolejnego – już 11. w historii Konga – wybuchu epidemii wirusa Ebola, który 1 czerwca ogłoszono w północno-zachodniej prowincji Equateur. Katarzyna Grzelak

kongo-pokonalo-kolejny-wybuch-eboli-fot-getty-images-683f953.jpeg
width: 1024
height: 683

Nowe ognisko Eboli w Kongo. „Świat walczy nie tylko z koronawirusem”
type: item
date: 2020-06-02T11:50:56.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: epidemia
subject: kongo
subject: wirus ebola
subject: Zdrowie
description: Pięć osób, w tym 15-letnia dziewczynka, zmarło na Ebolę w Demokratycznej Republice Konga – podał UNICEF. Łącznie zgłoszono dziewięć przypadków zachorowania. To już 11 wybuch epidemii Eboli w tym kraju od 1976 roku, kiedy po raz pierwszy zetknięto się z śmiertelnie groźną chorobą.
encoded: Czterej chorzy pacjenci – podobnie jak wcześniej zmarłe osoby – przebywają w izolatkach w szpitalu w miejscowości Wangata niedaleko Mbandaki. Przypadki śmiertelne odnotowano między 18 a 30 maja, ale dopiero teraz potwierdzono, że były związane z rozprzestrzenianiem się wirusa Ebola. W poniedziałek dyrektor generalny Światowej Organizacji Zdrowia Tedros Adhanom Ghebreyesus napisał na Twitterze, że w mieście Mbandaka w północno-zachodniej prowincji Equateur, zgłoszono sześć przypadków wirusa. Kongijski minister zdrowia, Eteni Longondo potwierdził, że kraj ma do czynienia z nową epidemią. - Krajowy Instytut Badań Biomedycznych (INRB) właśnie potwierdził, że próbki z Mbandaki są pozytywne na obecność wirusa Ebola. Bardzo szybko wyślemy szczepionkę, a także leki. Nowa epidemia jest faktem – powiedział na konferencji prasowej. – Jest to przypomnienie, że COVID-19 nie jest jedynym zagrożeniem dla zdrowia, z jakim spotykają się ludzie. Chociaż większość naszej uwagi skupia się na pandemii, WHO nadal monitoruje i reaguje na wiele innych zagrożeń zdrowia – powiedział Ghebreyesus. Podał też informacje na temat sytuacji związanej z koronawirusem, jaka panuje w Kongo. Do tej pory potwierdzono tam 3 195 przypadków zakażenia, a 72 osoby zmarły. Śmiertelnie groźna Ebola jest jednym z najbardziej śmiertelnych wirusów na świecie. Odsetek śmiertelności może osiągać od 25 do nawet 90 proc. – zależy od warunków, szybkości reakcji i miejsca wybuchu epidemii. Wirus przenosi się przez kontakt z płynami ustrojowymi chorego. W Wangata, mimo szybkiej reakcji, władze są przekonane, że w najbliższym czasie pojawią się kolejne przypadki zachorowań. WHO obawia się, że w kraju mogą pojawić się kolejne ogniska epidemiczne. Sytuacja jest o tyle trudna, że zbiega się w czasie z największą jak dotychczas epidemią odry. Od jej wybuchu w 2019 roku zarażonych zostało już prawie 370 000 osób, a zmarło ponad 6 700 osób. W kraju panuje też cholera. We wschodnich rejonach Demokratycznej Republiki Konga prawi…

kongo-walczy-z-kilkoma-epidemiami-rownoczesnie-fot-getty-images-043ea2a.jpeg
width: 1024
height: 683

Liputa: Afrykański wynalazek do zadań specjalnych
type: item
date: 2019-06-27T08:00:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: kongo
subject: Parenting
subject: Shopping
subject: Sport
subject: stroje
subject: Travel
description: Liputa, czyli półtora metra materiału, to prawdziwy przebój afrykańskiej mody. Co można z niej zrobić?
encoded: W dzieciństwie, gdy wszystkie ubrania były w praniu, obwiązywaliśmy się chustą liputą, ściskaliśmy się paskiem, a za pazuchę wkładaliśmy książki. I szliśmy do szkoły – mówi Komba Kasima Kanda z Demokratycznej Republiki Konga. Z kolei dorosłym mężczyznom zdarza się używać liputy swojej żony jako piżamy, szczególnie w czasie upałów. Jednak to kobiety znają jej prawdziwe sekrety. – Wzory chust zmieniają się z sezonu na sezon. Ale sama chusta jest ponadczasowa. W Afryce używamy jej od wieków – podkreśla Catherine Kasima Kanda z fundacji Afryka Inaczej. Ten kawałek materiału ma w Afryce wiele nazw. W Zambii mówi się na niego chitenge, na Zanzibarze kanga, a w Kongu właśnie liputa. Zawsze ma niebanalny wzor, który dowolnie można łączyć z innymi tkaninami. Bo ważne, żeby było wesoło i kolorowo. Afrykanki używają liputy jako spódnicy, pareo, chusty do noszenia i karmienia dzieci, turbanu, podkładki do noszenia rzeczy na głowie. Nieść 15 litrów wody, karmić niemowlaka, trzymać jedno dziecko za rękę i jeszcze do tego świetnie wyglądać? – To dzięki lipucie Afrykanki mogą robić wiele rzeczy naraz – przekonuje Catherine. W wielu krajach materiały te są prezentem, który starsze kobiety ofiarowują młodym dziewczynom, gdy te wkraczają w dorosłość. W Malawi, na południowym wschodzie kontynentu, to właśnie w chitenge ubiera się zmarłych. Dlaczego? Bo to najpiękniejsza szata, w jakiej można się udać do raju. 1. Turban Kobiecy, zawadiacki i bardzo twarzowy. Taki jest właśnie turban, który Catherine lubi najbardziej. 2. Spódnica Liputa w ciągu paru sekund może zamienić się w piękną spódnice. Wystarczy owinąć ja dookoła bioder i założyć o siebie końce. Uwaga, nie do wewnątrz, tylko na zewnątrz. Ważne, by krawędź tkaniny wypadła z boku nogi. Wtedy nie trzeba obawiać się, ze odsłonisz przez przypadek kawałek ciała. Bardzo wygodny, przewiewny i całkiem tani sposób na afrykańską kreację. 3. Tornister i szkolny mundurek Owiń liputę wokół bioder. Skrzyżuj z przodu końce i zwiąż je na szyi. Nas…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/abb5d1c7aebcc2b2a51e2943bb8bee0f09b6f3a6-afd929d.jpeg
width: 1000
height: 667

Wirunga została ocalona
type: item
date: 2014-06-11T10:21:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: kongo
subject: natura
subject: park narodowy wirunga
subject: parki narodowe
subject: unesco
subject: wwf
description: Koncern paliwowy Soco International PLC nie będzie prowadził prac poszukiwawczych w najstarszym parku narodowym Afryki, Wirundze. Dzięki akcji WWF i ponad 750 tysiącom osób, które podpisały się pod specjalną petycją, jeden z najcenniejszych przyrodniczo obszarów, nie stanie się miejscem eksploatacji złóż ropy naftowej.
encoded: Wirunga jest uznawana za pierwszy park narodowy, który powstał w Afryce. Znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego UNESCO. Jest też jedną z najważniejszych ostoi krytycznie zagrożonych goryli górskich. Przyszłości tego obszaru zagrażało wydobycie ropy naftowej, które mogło być prowadzone na podstawie koncesji udzielonych przez kongijski rząd firmom paliwowym – tłumaczy Paweł Średziński z WWF Polska. – Dlatego w ubiegłym roku rozpoczęliśmy akcję na rzecz powstrzymania poszukiwań ropy naftowej w Wirundze. Zaapelowaliśmy do obu koncernów, francuskiego TOTAL i londyńskiego Soco. TOTAL odpowiedział jako pierwszy i wycofał się ze swoich eksploracyjnych zamiarów. Jednak Soco nie zamierzało zrezygnować ze swoich planów. Dlatego w październiku ubiegłego roku WWF złożył skargę na Soco do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. W rezultacie tej akcji, jak i kampanii petycyjnej, Soco zdecydowało się zakończyć próby sejsmiczne w Parku Narodowym Wirunga i zobowiązało się do tego, że nie będzie poszukiwało i wydobywało ropy na jego obszarze. Sukces w ochronie Wirungi był możliwy dzięki 750 tysiącom naszych sympatyków z całego świata, którzy podpisali się pod specjalną petycją – dodaje Średziński. – Dzięki zaangażowaniu tak wielu osób, udało się powstrzymać kolejne zagrożenie dla przyrody tego parku. Wirunga z powodu swojego położenia we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga, znajduje się w zapalnym rejonie tego kraju. Przez ostatnie dwie dekady trwa tam konflikt, który ma związek z występowaniem na tym obszarze bogatych złóż surowców naturalnych. O tym jak niespokojnie jest w Wirundze mogliśmy się przekonać niedawno, kiedy komendant parkowej straży, Emmanuel de Merode, został postrzelony podczas wykonywania swoich obowiązków. WWF od wielu lat działa na rzecz ocalenia Wirungi. Park Narodowy Wirunga jest kluczową ostoją zagrożonych wyginięciem goryli górskich oraz domem dla ponad 200 gatunków ssaków i 700 gatunków ptaków.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fe588db6e9bc5987cadb27d824a5ed61f406305b-7bdeec7.jpeg
width: 1000
height: 669