Setki kibiców w 40-stopniowym upale czekają na jeden rzut z dachu. Tak wygląda Tour de France, o którym nie masz pojęcia
Prędkość czołowych kolarzy na finiszach Tour de France potrafi wynosić nawet 70km/godz. Właśnie z takim impetem przemknęli obok mnie na końcu 4. etapu tegorocznej edycji wyścigu, łączącego historyczne centrum Carcassone z malowniczym Foix. Z podobną prędkością na przestrzeni całej 181,9 kilometrowej trasy mijali setki kibiców – ale ci byli tam nie tylko po sportowe emocje. Niektórymi kierował czysty pragmatyzm, a ja miałem okazję zobaczyć francuską kulturę kibicowania na własne oczy.
Na kilka godzin przed tym, jak peleton przemknie przez urokliwe francuskie miasteczka, trasę wyścigu opanowuje słynna La Caravane Publicitaire. To potężna, ciągnąca się na dystansie blisko 20 kilometrów parada pojazdów sponsorskich. Trudno nazwać je zwykłymi autami – to gigantyczne, mobilne platformy, wielkie maskotki i przemieszczające się, absurdalne konstrukcje, które przypominają karnawał przeniesiony na pirenejskie szosy. Miałem okazję pokonać ten etap na dachu pojazdu wystawionego przez wieloletniego sponsora wyścigu – hotele Ibis. Z tej perspektywy Tour wygląda zupełnie inaczej – patrząc w dół widzi się niekończące się morze ludzi, którzy nierzadko od świtu koczują na poboczach. I robią to z uśmiechem na ustach, niezależnie od skrajnie trudnych warunków. Podczas tego konkretnego etapu termometry wskazywały niemal 40 stopni Celsjusza w cieniu. Specyficzna kultura francuskiego kibicowania. Kartonowe tarcze i walka o łupy Gdybym pierwszy raz zobaczył Francuzów dopiero na Tour de France, pomyślałbym, że to najszczęśliwszy naród na świecie. Byłem jednak w Paryżu, byłem w Tuluzie i wiem, że rzeczywistość wygląda nieco inaczej – jednak w czasie tego wyścigu wydarza się jakaś magia. Co motywuje całe rodziny do stania w morderczym upale, uśmiechów i nieustających okrzyków? Niektórych przyciągają sportowe emocje, ale równie silnym magnesem są potocznie nazywane goodies. Jadąc w karawanie, pełnimy rolę zmotoryzowanych Świętych Mikołajów, którzy bezustannie rzucają w wielotysięczny tłum darmowe gadżety – od czapeczek, przez breloczki i koszulki, po przekąski. Przez wiele godzin. Jak złapać darmowe gadżety? Dla kibiców złapanie takiego przedmiotu to punkt honoru i doskonała zabawa. Francuzi wynieśli to do rangi prawdziwej sztuki. Aby zachęcić osoby na pojazdach do rzutu dokładnie w ich kierunku, budują specjalne konstrukcje i malują gigantyczne tarcze z kartonów. Machają transparentami, przygotowują podbieraki, przebierają się w niesamowite stroje i z całych sił wykrzykują nazwy marek jadących w konwoju. Z dachu auta Ibis wyglądało to jak jakaś wielka, zaaranżowana gra miejska. Francuski pragmatyzm na poboczu wyścigu Wielka Pętla – tak się zwykło potocznie nazywać się Tour de France – jest wyjątkowa. Z jednej strony podszyta jest miłością do narodowego sportu, a z drugiej – ujmującym pragmatyzmem. Bo nie ma w tym chęci zarobku – darmowa koszulka czy próbka jedzenia rzucona z pędzącego samochodu nie ma wielkiej wartości materialnej, ale stanowi fizyczny dowód uczestnictwa w tym historycznym wydarzeniu. To swoiste trofeum. Dla lokalnych społeczności prowincjonalnej Francji przejazd Tour de France to często najważniejszy i najbarwniejszy dzień w roku. Karawana jest integralną częścią tego święta. Symbioza między wielkimi sponsorami a zwykłymi ludźmi stojącymi przy drodze uświadamiała mi, że ten wyścig to coś znacznie większego niż sport. To potężna instytucja kulturowa, która nawet w skrajnym, 40-stopniowym upale potrafi zjednoczyć setki ludzi wokół kartonowej tarczy i rzuconego z dachu gadżetu. Ach, i najważniejsze. 4. Etap Tour de France 2026 wygrał Duńczyk, Mads Pedersen. Nie widziałem jednak, żeby dostał jakiekolwiek koszulki, smyczki czy czapeczki. A kibice owszem. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Wyścig Pokoju łączył sportowe emocje z wielką polityką. Dla Polaków ta impreza była symbolem narodowej dumy
Wyścig Pokoju był czymś więcej niż tylko wydarzeniem sportowym. Przez niemal sześć dekad majowe zmagania na trasach między Warszawą, Berlinem a Pragą przyciągały przed odbiorniki radiowe i na pobocza dróg miliony entuzjastów kolarstwa. Nic w tym dziwnego. Pomimo że dla komunistycznej władzy ta słynna impreza była narzędziem propagandowym, to w pamięci zwykłych obywateli zapisała się przede wszystkim jako arena narodowych uniesień.
Spis treści: Sport w służbie pokoju Od dwóch miast do trójkąta stolic Polscy bohaterowie Międzynarodowi tytani szos Propaganda i społeczne oddziaływanie Wyścigu Pokoju Zmierzch legendy Nie ulega wątpliwości, że Wyścig Pokoju pozostaje jednym z najważniejszych symboli sportu XX wieku w Europie Środkowej. Choć zrodził się z ideologii, to dzięki pasji kolarzy i kibiców stał się autentycznym fundamentem kulturowym. Polska, jako jeden z filarów tego wydarzenia, wychowała na tej imprezie pokolenia sportowców i pasjonatów, w pamięci których do dziś wybrzmiewa radiowy komunikat: „Halo, halo! Tu helikopter”. Sport w służbie pokoju Początki Wyścigu Pokoju są związane z powojenną próbą redefinicji relacji międzynarodowych w regionie zdominowanym przez Związek Radziecki. Idea wieloetapowej imprezy kolarskiej, która łączyłaby stolice państw demokracji ludowej, narodziła się w 1948 roku. Inicjatywa wyszła od redakcji dwóch czołowych dzienników partyjnych: polskiej „Trybuny Ludu” i czechosłowackiego „Rudého Práva”. Oficjalnym celem miało być zacieśnienie więzi między narodami polskim i czechosłowackim, a sport wybrano jako najbardziej uniwersalny język komunikacji ponad podziałami. Pierwsza edycja była przedsięwzięciem unikatowym w skali światowej. Zorganizowano wówczas dwa równoległe wyścigi – kolarze startowali w tym samym czasie z Warszawy do Pragi i z Pragi do Warszawy. Pierwsza trasa mierzyła 842 km i była podzielona na 5 etapów. Z kolei trasa prasko-warszawska miała 1104 km i 7 etapów. Warunki rywalizacji były skrajnie trudne. Zawodnicy musieli ścigać się po zniszczonych wojną drogach, często brukowanych, a surowy regulamin nakładał na nich obowiązek samodzielnego dokonywania wszelkich napraw roweru, bez pomocy mechaników. Wprowadzenie idei pokoju jako fundamentu imprezy miało wymiar symboliczny. W 1949 roku oficjalnym godłem Wyścigu Pokoju stał się biały gołąb. Grafika ta była niczym innym, jak adaptacją szkicu Pabla Picassa, który powstał w 1948 roku podczas pobytu artysty w Polsce przy okazji Światowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu. Adaptacja tego symbolu przez organizatorów wyścigu nadała mu rangę międzynarodową i sprawiła, że majowe zmagania stały się rozpoznawalne na całym świecie jako manifestacja dążeń pacyfistycznych. Jednak w praktyce służyły przede wszystkim legitymizacji rządów komunistycznych. Od dwóch miast do trójkąta stolic Z czasem wydarzenie zaczęło ewoluować, nie tylko pod względem geograficznym, ale także organizacyjnym. Kluczowy był rok 1952, kiedy do grona organizatorów dołączył wschodnioniemiecki dziennik „Neues Deutschland”. Trasa objęła wówczas Berlin, tworząc trójkąt trzech stolic. Piąta edycja mierzyła 2135 km i była najdłuższą z dotychczasowych. Udział NRD w zmaganiach miał niebagatelne znaczenie polityczne. Wyścig stał się wówczas „platformą”, na której budowano obraz „nowych, pokojowych Niemiec”. W tamtym czasie, te działania należały do kluczowych elementów polityki zagranicznej ZSRR. Ewolucja trasy imprezy doskonale odzwierciedlała zmiany, jakie zachodziły w układzie sił politycznych. W późniejszych latach wyścig docierał nawet do Moskwy czy Kijowa. Tak dalekie wyprawy były niemałym wyzwaniem logistycznym i miały podkreślać jedność całego bloku wschodniego pod przywództwem radzieckim. Polscy bohaterowie Polacy zwyciężali w klasyfikacji indywidualnej osiem razy, a w klasyfikacji drużynowej dziewięć razy. Każdy z tych sukcesów był świętowany jako wielkie wydarzenie państwowe. Stanisław Królak Pierwszym polskim triumfatorem w Wyścigu Pokoju, w 1956 roku, został Stanisław Królak. To właśnie z tą edycją wiąże się jedna z najciekawszych legend imprezy. Mowa o rzekomej walce Królaka z Rosjanami w tunelu prowadzącym na stadion w Warszawie, gdzie Polak miał użyć pompki rowerowej, by odeprzeć ataki rywali. Choć sam zawodnik zaprzeczał brutalności tego incydentu, i tak stał się on trwałą częścią polskiego folkloru sportowego. Ryszard Szurkowski Lata 70. były czasem dominacji Ryszarda Szurkowskiego, uznanego z najwybitniejszego kolarza amatora w historii. Polak triumfował w Wyścigu Pokoju aż cztery razy: w 1970, 1971, 1973 i 1975 roku. Potrafił wygrywać etapy, klasyfikacje punktowe i górskie, a jednocześnie być liderem drużyny. Stał się symbolem sukcesu polskiego sportu w czasach gierkowskiej propagandy sukcesu, choć jego osiągnięcia były wynikiem katorżniczej pracy i genialnego zmysłu taktycznego. W 1970 roku został uhonorowany międzynarodową nagrodą Fair Play przyznawaną przez UNESCO. Było to wyróżnienie za oddanie własnego roweru rezerwowego Zygmuntowi Hanusikowi podczas mistrzostw Polski, co umożliwiło koledze z reprezentacji zdobycie tytułu. Postawa ta budowała wizerunek Szurkowskiego jako sportowca dżentelmena, co czyniło go postacią uwielbianą przez tłumy. Stanisław Szozda Nieodłącznym towarzyszem sukcesów Szurkowskiego był Stanisław Szozda, który zwyciężył w klasyfikacji generalnej w 1974 roku. Był znany z niezwykłej dynamiki i waleczności. W historii wyścigu zapisał się między innymi dzięki wygraniu czterech etapów z rzędu w 1974 roku. Duet Szurkowski-Szozda był postrachem peletonu, choć rywalizacja między nimi nierzadko stwarzała wyzwania dla trenerów kadry. Polskie sukcesy zespołowe W klasyfikacji drużynowej, Polacy triumfowali dziewięciokrotnie: 1948 (na trasach w obie strony), 1967, 1968, 1970, 1973, 1974, 1991 oraz 1995. Międzynarodowi tytani szos Absolutnym rekordzistą pod względem zwycięstw w klasyfikacji generalnej jest Steffen Wesemann (Team Telekom). Niemiec triumfował pięciokrotnie: w 1992, 1996, 1997, 1999 i 2003 roku. Jego sukcesy przypadają na okres transformacji wyścigu, kiedy do rywalizacji dopuszczono grupy zawodowe. Tuż za nim, z czterema zwycięstwami na koncie, plasują się wspomniany wcześniej Ryszard Szurkowski i Uwe Ampler, który wygrywał w latach 1987, 1988, 1989 i 1998. Pod względem liczby wygranych etapów nikt nie może równać się z Olafem Ludwigiem. Mistrz finiszu z peletonu, ale również znakomity czasowiec, zwyciężył w sumie w 38 etapach. 12 z tych triumfów to jazdy indywidualne na czas. Triumfatorzy w klasyfikacji drużynowej Najwięcej tytułów w klasyfikacji drużynowej zdobyła reprezentacja ZSRR, która zdominowała rywalizację aż 20-krotnie. Na drugim miejscu plasują się NRD/Niemcy z 11 zwycięstwami. Podium zamyka Polska. Propaganda i społeczne oddziaływanie Wyścigu Pokoju Słynna impreza była fenomenem wykraczającym poza sport. Dla władzy wyścig pokoju pełnił przede wszystkim funkcję propagandową. W krajach socjalistycznych każdy etap był okazją do manifestacji siły państwa. Na trasach ustawiano tablice z hasłami politycznymi, a kolarze byli witani w zakładach pracy i szkołach. Szczególną rolę odgrywał Górny Śląsk – najbardziej uprzemysłowiony region Polski był stałym punktem trasy, co miało pokazywać „sojusz sportu z klasą robotniczą”. Wielkie stadiony wypełniały się po brzegi, gdy peleton zbliżał się do bieżni. Atmosferę podgrzewały relacje radiowe i telewizyjne. To właśnie podczas Wyścigu Pokoju narodziły się talenty wielkich komentatorów, jak Bohdan Tomaszewski, którego sposób operowania słowem uznawano za wzór elegancji języka polskiego. Wyścig w obliczu katastrofy Najbardziej kontrowersyjnym momentem w historii słynnej imprezy była jej 39. edycja (1986 rok). Start wyścigu zaplanowano w Kijowie na 6 maja, zaledwie kilka dni po katastrofie w Czarnobylu. Mimo ogromnego zagrożenia radiacyjnego władze radzieckie zdecydowały o przeprowadzeniu wyścigu, by zademonstrować światu, że sytuacja jest pod kontrolą. Wiele ekip z Europy Zachodniej zrezygnowało ze startu, jednak kolarze z bloku wschodniego, w tym Polacy, zostali zmuszeni do udziału w rywalizacji. To wydarzenie położyło się cieniem na idei wyścigu jako imprezy niosącej pokój i bezpieczeństwo i obnażyło bezwzględność politycznych decydentów. Zmierzch legendy Po 1989 roku Wyścig Pokoju stanął przed wyzwaniami nowej rzeczywistości rynkowej. Brak centralnego finansowania i upadek partyjnych gazet-organizatorów wymusiły prywatyzację imprezy. W latach 90. wyścig był organizowany przez różne podmioty, a do rywalizacji zaczęły stawać profesjonalne grupy kolarskie, co zmieniło charakter wyścigu z amatorskiego na zawodowy. Ostatnia edycja imprezy odbyła się w 2006 roku. Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
Rowerowe szlaki Styrii – od Anizy po Murę
Zróżnicowany krajobraz Styrii – od majestatycznych gór na północy po niemal śródziemnomorskie winnice na południu – stanowi idealne tło dla rowerowych przygód. Na miłośników dwóch kółek czekają tu malownicze ścieżki i liczne udogodnienia, a na trasach nie brakuje atrakcji – urokliwych miasteczek, zamków, term, w których można się zrelaksować i restauracji ze świetną lokalną kuchnią.
Styria to jedno z najpopularniejszych wśród rowerzystów miejsc w całym kraju. Region, nazywany Zielonym Sercem Austrii, oferuje trasy o różnym stopniu trudności i różnym charakterze. Trzy główne szlaki rowerowe – Rowerowy Szlak Wina przez Styrię, szlak brzegiem Mury oraz szlak brzegiem Anizy – prowadzą przez najpiękniejsze zakątki regionu. Każdy z nich ma swój unikalny charakter i zapewnia niezapomniane wrażenia zarówno miłośnikom rowerów górskich, szosowych, gravelowych, jak i elektrycznych. Na dwóch kółkach przez winnice Rowerowy Szlak Wina przez Styrię to trasa w formie pętli prowadząca przez trzy winiarskie regiony Styrii: Południową Styrię, Wschodnią Styrię i Schilcherland, a także Thermen- & Vulkanland, słynący z licznych term oraz ośrodków spa i wellness. Szlak liczy ponad 400 kilometrów, a jego przebieg umożliwia nie tylko spacerowanie po malowniczych winnicach, ale także degustacje świetnych win. Trasę warto zacząć w Grazu, stolicy Styrii, który jest wpisany na listę UNESCO jako Miasto Designu. Potem szlak wiedzie przez urokliwe miasteczka, m.in. uzdrowiskowe Bad Radkersburg i Deutschlandsberg z majestatycznym zamkiem. Po drodze rowerzyści mogą zatrzymać się też w zamku Herberstein, na którego terenie znajduje się ogród zoologiczny. Wschodnia Styria zachwyca swoimi sadami jabłkowymi, a region Schilcherland oferuje niepowtarzalne wrażenia z degustacji wina Schilcher, produkowanego tylko tutaj. Na trasie nie brakuje historycznych miast, m.in. Hartberg i Pöllau, gdzie wznosi się imponujący zamek otoczony pięknymi ogrodami. Od Alp po Chorwację Szlak brzegiem Mury (Murradweg) to jedna z najpiękniejszych tras rowerowych w całej Austrii. Rozpoczyna się w Wysokich Taurach, w sercu alpejskiego Parku Narodowego, i prowadzi na południe, aż do granicy z Chorwacją. Ma około 450 kilometrów długości, znajduje się na terytorium trzech krajów i dzieli się na osiem etapów, które pozwalają odkrywać różnorodne krajobrazy Styrii. Północna część szlaku zachwyca górskimi panoramami i historycznym miasteczkiem Murau, w którym warto odwiedzić działający od 1495 roku browar i interaktywne muzeum piwa Murauer. Na cieplejszym południu trasa przechodzi przez malownicze winnice i wioski regionu, w których można spróbować wielu lokalnych specjałów (od wina po olej z pestek dyni), słynące z term miasteczko Bad Radkersburg, wschodnią część Słowenii i kończy się w chorwackim Legradzie. Obowiązkowym przystankiem i największym miastem również na tej trasie jest Graz. Jego Stare Miasto, wpisane na listę UNESCO, kryje wiele architektonicznych pereł, a wzgórze zamkowe Schlossberg z wieżą zegarową zapewnia niezapomniany widok na miasto. Rowerem przez naturę i historię Szlak brzegiem Anizy (Ennsradweg) to trasa biegnąca przez górskie obszary północnej Styrii. Rozpoczyna się w Flachauwinkl (Salzburg) i prowadzi przez malownicze doliny, jeziora i parki narodowe. Już na początkowym etapie zahacza o miasto Schladming, słynne centrum sportów zimowych, które latem zamienia się w prawdziwy raj dla rowerzystów. Miłośnicy historii powinni natomiast odwiedzić mieszczący się trochę dalej zamek Trautenfels z przepięknym widokiem na dolinę Anizy. Jednym z najważniejszych punktów na tej trasie jest miejscowość Admont z opactwem benedyktyńskim, w którym znajduje się największa klasztorna biblioteka świata. Niedaleko stamtąd szlak wjeżdża do Parku Narodowego Gesäuse – regionu pełnego dzikiej przyrody, stromych skał i rwących potoków. Szlak kończy się w Enns, najstarszym mieście Austrii, w którym rowerzyści mogą podziwiać średniowieczne mury miejskie i wieżę zegarową. Rowerowe udogodnienia Styria oferuje nie tylko malownicze szlaki, ale także doskonałą infrastrukturę dla rowerzystów. W całym regionie znajdują się liczne stacje ładowania rowerów elektrycznych, a wypożyczalnie i serwisy są dostępne w każdym większym mieście. Szlaki są odpowiednio oznakowane, a liczne hotele i pensjonaty oferują m.in. przechowalnie rowerów, miejsca do mycia i naprawy sprzętu oraz zróżnicowane menu dostosowane do potrzeb sportowców. Region Schladming-Dachstein to prawdziwe eldorado dla fanów rowerów górskich – tras downhillowych, bike parków i traili z przeszkodami jest tu mnóstwo. Natomiast miłośnicy rowerów typu gravel pokochają trasy w Południowej i Wschodniej Styrii, które łączą asfaltowe drogi z żwirowymi ścieżkami. Styria zachwyca różnorodnością krajobrazów i niezliczonymi możliwościami aktywnego spędzania czasu na dwóch kółkach. Rowerowe szlaki regionu łączą w sobie przygodę, historię i kontakt z naturą, oferując niezapomniane wrażenia zarówno amatorom, jak i doświadczonym cyklistom. W Styrii jazda na rowerze to nie tylko sport i sposób przemieszczania się, ale też podróż przez esencję austriackiej natury i kultury. Materiał promocyjny Steiermark Tourismus & Standortmarketing
Livigno latem - aktywny wypoczynek na rowerze i na nogach, włoskie specjały i błogi relaks
Malownicze ścieżki rowerowe, sportowe emocje, wysokogórskie przygody, lokalne smaki i odprężające spa – w Livigno znajdziesz wszystko, czego potrzeba, by aktywnie wypocząć i przekonać się, jak smakuje idealne lato.
Livigno jest świetnie znane narciarzom, ale nie wszyscy wiedzą, że latem ten kurort zamienia się w raj dla miłośników dwóch kółek, piechurów, smakoszy i wszystkich, którzy potrzebują chwili wytchnienia wśród alpejskich szczytów. Od malowniczych szlaków rowerowych i pieszych po wyśmienitą kuchnię i odpoczynek w spa – <a href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir?id=AjrrEC7KSAFUISSBbv7Fhbde3ygk2fudn1UVJzCEGt3.p7&stparam=ubqqhsgonq&fastid=afvoxmvevmzfvnjqhctcemgfaakt&nc=0&url=https://track.adform.net/C/?bn=80884010;gdpr=<%%GDPR_APPLIES%%>;gdpr_consent=<%%GDPR_CONSENT%%>" target="_blank" rel="noopener">Livigno oferuje niepowtarzalne wakacyjne doświadczenie w samym sercu Alp. Livigno dla cyklistów W dniach 20–22 czerwca 2025 Livigno stanie się sercem światowego kolarstwa górskiego za sprawą ABOVE: The Bike Experience. Ten wyjątkowy festiwal w wielkim stylu inauguruje letni sezon kolarski, oferując uczestnikom niezapomniane przeżycia na dwóch kółkach. Trzy dni pełne rowerowych emocji przyciągną zarówno profesjonalistów, jak i amatorów, którzy będą mieli okazję przetestować nowinki w naturalnym, alpejskim otoczeniu. Uczestnicy wydarzenia mogą liczyć na testy najnowszych modeli rowerów górskich, elektrycznych, szosowych i miejskich. Miłośnicy jazdy terenowej poczują się jak w swoim żywiole na malowniczych single trackach, a zwolenników szosówek zachwycą piękne asfaltowe trasy. Na miejscu dostępne będzie centrum testowe z modelami od czołowych producentów, a także warsztaty z profesjonalistami, którzy podzielą się swoją wiedzą na temat techniki jazdy i konserwacji sprzętu. Program ABOVE: The Bike Experience obejmuje także wspólne przejażdżki z lokalnymi przewodnikami, którzy poprowadzą uczestników po najbardziej spektakularnych trasach. Podczas festiwalu również wieczorami Livigno będzie tętniło życiem – koncerty, podcasty oraz spotkania z gwiazdami kolarstwa staną się okazją do integracji i wymiany doświadczeń. Na najmłodszych czekają specjalnie przygotowane trasy i lekcje techniki jazdy. Festiwal jest dostępny dla wszystkich – udział jest bezpłatny, wystarczy zarejestrować się online na movestro.it. Trudno wyobrazić sobie lepszą lokalizację dla takiego festiwalu. Dzięki swojemu położeniu na wysokości 1 816 metrów n.p.m. Livigno jest miejscem treningowym dla najlepszych zawodników, w tym tych przygotowujących się do Tour de France czy Giro d’Italia. To również idealny kierunek dla każdego, kto chce poczuć dreszczyk emocji i wolność na dwóch kółkach. Miłośnicy rowerowych przygód mają tu do dyspozycji ponad 3 200 kilometrów tras GPS – od flow traili po ekscytujące górskie wspinaczki. Livigno aktywnie W Livigno na miłośników pieszych wycieczek czeka mnóstwo oznakowanych szlaków trekkingowych, prowadzących przez malownicze doliny, m.in. Val Federia, Val delle Mine czy Val Nera, w której można podziwiać imponujący wodospad. Dla tych, którzy wolą spokojniejsze spacery, idealna będzie 17-kilometrowa trasa pieszo-rowerowa wokół miejscowości. Poszukiwaczom adrenaliny Livigno oferuje za to parki przygody – Avventurando w Val delle Mine, w którym można przemierzać kaniony i mosty linowe, oraz Larix Park z trasami rozciągającymi się pośród wiekowych modrzewi. Miłośnicy wody mogą wypożyczyć kajaki, rowerki wodne lub deski SUP na malowniczym jeziorze Livigno, a ci, którzy szukają wyciszenia powinni wziąć udział w zajęciach jogi na wysokości 3000 metrów w Carosello 3000, a po sesji zjeść zdrowe śniadanie z widokiem na góry. Niezależnie od tego, czy wybierzesz wspinaczkę, golf, jazdę konną czy relaks wśród alpejskich szczytów, w Livigno masz gwarancję aktywnych wakacji pełnych różnorodnych doświadczeń. Livigno na talerzu Po dniu pełnym wrażeń na rowerze warto na chwilę się zatrzymać i skosztować lokalnych specjałów. Livigno słynie z wyjątkowej kuchni, która łączy tradycje alpejskie z wykwintnymi smakami Włoch. Na stołach królują dania takie jak bresaola – suszona wołowina o lekko słodkawym smaku, czy pizzoccheri – makaron z mąki gryczanej, podawany z kapustą, ziemniakami i masłem. Nie można też przegapić sciatt – małych, chrupiących kulek sera obtoczonych w cieście i smażonych na głębokim oleju. W Livigno działają także latterie, w których ręcznie wyrabiane są sery i wyjątkowe lody o smaku pistacji, orzechów laskowych czy klasycznego fior di latte. Na deser warto skosztować również torty da l’indomenia – „niedzielnego ciasta” z mieszanki mąki pszennej i kukurydzianej, jaj, cukru i mleka. W licznych schroniskach i restauracjach można spróbować tradycyjnych potraw przygotowywanych według starych przepisów. Górskie chaty oferują nie tylko doskonałe jedzenie, ale i niezapomnianą atmosferę – zapach drewna, ciepło kominka i widok na ośnieżone szczyty. Relaks w Livigno Po intensywnym dniu pełnym emocji na rowerowych i pieszych szlakach Livigno oferuje również doskonałe warunki do relaksu. W centrum Aquagranda, jednym z największych kompleksów wellness w Alpach, na gości czekają sauny, baseny i bogata oferta masaży. Nowa strefa na świeżym powietrzu z widokiem na alpejskie szczyty to idealne miejsce, by zregenerować siły i odprężyć się po aktywnym dniu. Livigno to też wymarzone miejsce dla miłośników zakupów i włoskiego aperitivo. 250 eleganckich butików zaprasza na shopping, a liczne bary – na popołudniowego drinka i przekąski. Livigno to wyjątkowe miejsce w sercu Alp, które latem staje się rajem dla rowerzystów, piechurów, smakoszy i osób szukających relaksu. Malownicze trasy rowerowe, szlaki turystyczne, alpejskie specjały oraz kompleksy spa i wellness tworzą idealne warunki do aktywnego wypoczynku i regeneracji. Materiał promocyjny Livigno
Kolarstwo przygodowe – Na czym polega i wybrane zawody rowerowe w Polsce
Przybywa miłośników długodystansowej jazdy na rowerze. Najlepszym dowodem jest rosnąca liczba uczestników zorganizowanych zawodów kolarstwa rowerowego. Popularność tych imprez jest już w Polsce równie duża co biegów ulicznych.
W tym artykule: Kolarstwo przygodowe – Jak się przygotować Ścigaj się na trasach rowerowych Zawody Wisła 1200 i Wschód 1400 Gravel Beskidzki Krwawa Pętla w Warszawie Rowerowe maratony szosowe Rowerzyści chcący sprawdzić swoje możliwości i przeżyć na nowo przygodę z rowerem coraz częściej biorą udział w różnych zawodach rowerowych. Podobnie jak kiedyś moda na bieganie, tak teraz nastała moda na rowery. Zarówno doświadczeni kolarze, jaki i amatorzy bez problemu znajdą dla siebie odpowiednie zawody. Trasy niekiedy wyścigów mogą prowadzić przez płaskie tereny, ale też nieco ładniejsze przewyższenia i góry. Dodatkowo start w zawodach rowerowych to niesamowite przeżycie. Towarzyszą mu adrenalina i współzawodnictwo. Kolarstwo przygodowe – Jak się przygotować Szczególnie przed pierwszymi zawodami nie tylko warto zadbać o właściwą kondycję fizyczną, ale również o kwestie techniczne. Wiele zależy od rodzaju zawodów. W zawodach MTB (czyli w terenie górzystym) i zawodach szosowych niektóre elementy wyposażenia mogą być różne. Oczywiście należy zadbać o sprawny kask, który jest często lekceważony przez początkujących rowerzystów. W pełni sprawny rower to przewaga, bez którego start nie będzie możliwy. Obowiązkowo należy też wziąć ze sobą dętkę, pompkę czy zestaw kluczy typu scyzoryk, które poradzą sobie z ewentualnymi problemami na drodze. Ważny jest również GPS, nawigacja montowana na kierownicy (do niej wgrywa się trasę zawodów) Diabeł tkwi w szczegółach, czyli jak przygotować się do wyjazdu w góry latem Na pytanie, kiedy najlepiej jechać w góry, bez wahania odpowiada: latem. Z Anną Szczepaniak, licencjonowaną trenerką CrossFitu i organizatorką górskich obozów, rozmawiamy między innymi o t... Ścigaj się na trasach rowerowych Liczba organizowanych zawodów rowerów w Polsce rośnie w podobnym tempie, jak są organizowane biegi. Zawody te rozgrywane są w różnym terenie m.in. miejskim i górskim. Niektóre są bardzo wymagające, jak przejazdy np. od Bałtyku po Tatry lub Bieszczady. Jednak każdy ma opcję dopasowania i wyboru trasy do swoich umiejętności. Najczęściej rozgrywane zawody w Polsce to wyścigi gravelowe, maratony MTB czy szosowe maratony kolarskie. Wybierając każdą z tych form zawodów z pewnością nie będzie można się nudzić na trasie. Wyścigi gravelove są często nazywane kolarstwem przygodowym. Kolarstwo przygodowe to jazda w zróżnicowanym terenie. Nawierzchnia cięgle się zmienia, zaczynając od gładkiego asfaltu, po gruby żwir i piasek. Zawody te cieszą się dużą popularnością, a są wśród nich m.in. kultowa Wisła 1200, Wschód 1400 i Gravel Beskidzki. Zawody Wisła 1200 i Wschód 1400 Rowerowy Maraton Wisła 1200 zyskał nazwę dzięki nadwiślańskiej wyrypie. Trasa Wisły 1200 jest wytyczona po nadwiślańskich drogach, szutrach, ścieżkach, skarpach i wałach. Start jest w Gdańsku, a meta w mieście Wisła i biegnie – oczywiście – wzdłuż rzeki Wisły. Łącznie to aż 1200 km. RMW1200 to nie tylko Kraków, Warszawa, Toruń i Gdańsk. W trakcie mija się takie miejscowości, jak Janowiec, Sandomierz czy Płock. Wschód 1400 to 1400 km jazdy z Bieszczad do Trójmiasta przez wschodnie tereny Polski. Zaczyna się od przełomów Sanu, przez Roztocze, Podlasie, Suwalszczyznę, Mazury, Warmię aż nad morze. – Wschód 1400 to bikepackingowa przygoda, która rozpoczęła się w Dwerniku w Bieszczadach i zakończyła w Gdańsku nad morzem – opowiada nam Jarek Wierzchowiak, uczestnik rowerowego maratonu, a także biegacz górski, który wraz z żoną Karoliną prowadzi profil Ultrapara. – Do pokonania mieliśmy na początku sporo górzystego terenu, następnie piaszczyste tereny roztocza, długie płaskie leśne trasy Podlasia, jeziora i kolejne górzyste tereny na Warmii i Mazurach oraz na koniec kolejny płaskie tereny wzdłuż wybrzeża. Trasa była bardzo urozmaicona był zarówno asfalt, żwir, piasek jak i odcinki specjalne np. przez drogi polne. Każdy mógł pokonać trasę jak uważał, jedni jechali całymi dniami i nocami, inni wykorzystywali cały dzień do jazdy i w nocy kilka godzin spali, jeszcze inni pokonywali trasę typowo rekreacyjnie i po drodze zatrzymywali się na zwiedzanie miejscowych atrakcji. Ja osobiście wybrałem opcję jazdy przez cały dzień. Wstawałem przed 5 rano, zatrzymywałem się tylko na napełnienie napojów oraz jedzenia, wieczorami szukałem w telefonie noclegu i około 22–23 kończyłem jazdę. Dziennie przejeżdżałem około 250–340 km i całość 1400 km zajęła mi 113 godzin. Gravel Beskidzki To stosunkowo młody bieg, a już zyskał uznanie wśród miłośników jazdy górskiej. Odbywa się w Beskidzie Niskim w miejscowości Radocyna. Mimo, że dystans jest stosunkowo krótki, bo wynosi 79 km, to jednak teren jest bardzo wymagający ze sporymi przewyższeniami. Fotograf National Geographic Polska Adam na starcie ultrabiegu w Alpach w Szwajcarii W tym roku w prestiżowych zawodach sportowych bierze udział fotograf National Geographic Polska, Adam Brzoza. W rozmowie z redakcją opowiedział, jak przygotowuje się do biegu ultra i jak biega... Uczestnicy maratonów MTB ścigają się na długiej, wytrzymałościowej trasie o zmiennym profilu i zmiennej nawierzchni, pokonując od 80 do 200 km, chociaż najczęściej spotykane długości maratonów w imprezach amatorskich to 45–70 km. Wśród tych zawodów są m.in. Beskidy MTB Trophy czy Krwawa Pętla w Warszawie. Beskidy MTB Trophy należą do najbardziej wymagających amatorskich wyścigów kolarskich. Zawody zaczynają się w Szczyrku. Uczestnicy mają do wyboru trasy od 19 do 53 km i zdobywają w zależności od dystansu m.in. szczyty Rysianki, Stożka czy Raczy. Krwawa Pętla w Warszawie Krwawa Pętla w Warszawie, czyli Warszawska Obwodnica turystyczna to owiana legendami trasa terenowa wiodąca dookoła Warszawy. Pętla to trasa rowerowa biegnąca po szlakach pieszych dookoła Warszawy. 4-osobowe drużyny czeka pokonanie 250-kilometrowej obwodnicy Warszawy w 24 godziny. Uczestnicy muszą poruszać się razem, mogą korzystać z 3 rowerów, a w tym czasie jedna osoba musi biec. Brzmi jak prawdziwe wyzwanie. Rowerowe maratony szosowe Szosowe maratony kolarskie to przede wszystkim spore przewyższenia i długie dystanse. Jazda na szosie pozwala też „wykręcać” spory kilometraż, ale wymaga oczywiście wcześniejszego treningu i przyzwyczajenia do tego typu roweru. Takie zawody to też wyzwanie, a wśród są m.in. Rajd Doliną Dunajca, Race Around Poland Bałtyk–Bieszczady Tour. Rajd Doliną Dunajca należy do najbardziej malowniczych tras m.in. w Krościenku nad Dunajcem. Na uczestników czekają dwa warianty do wyboru: 75 km z 1000 m przewyższeń oraz 130 km z przewyższeniami ok. 2000 m. Dłuższy dystans dedykowany jest uczestnikom doświadczonym. Race Around Poland to najdłuższy ultramaraton rowerowy w Polsce dla osób jeżdżących amatorsko. W ostatnim sezonie uczestnicy będą mieli do wyboru aż cztery trasy – od 300 do 3600 km. Na głównym, najdłuższym dystansie na kolarzy czeka 33100 m przewyższeń. Tutaj rowerzyści mogą startować solo lub w zespole. Bałtyk–Bieszczady Tour to z kolei jeden z wymagających ultramaratonów kolarskich realizowanych w formule non-stop. Wymagająca 1008 km trasa wiedzie przez Polskę od Świnoujścia do Bieszczad. Kolarze zmagają się tutaj nie tylko z dystansem i czasem, ale także przewyższeniami. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Kolarstwo górskie. Jak zacząć trenowanie i jaki sprzęt jest potrzebny?
Kolarstwo górskie jeszcze do niedawna uważane było za sport ekstremalny. Dziś jest niezwykle popularne jednakowo wśród zawodowców, jak też amatorów górskich szlaków. Góry od zawsze stanowiły dla człowieka wyzwanie. Trzeba ogromnej samodyscypliny, żeby zdobyć szczyt. Nieważne czy mówimy o Mount Everest, czy Tarnicy. Są też tacy, którzy podbijają góry na dwóch kółkach. I nie tylko góry, ale każdy trudny teren, najeżony przeszkodami i trudnym podłożem. Tę dyscyplinę nazywamy kolarstwem górskim.
Kolarstwo górskie Kolarstwo górskie narodziło się w Stanach Zjednoczonych pod koniec lat 70. ubiegłego wieku. A wraz z nim rowery górskie, bo jazda w trudnym terenie wymaga nieco innego sprzętu niż przemieszczanie się po miejskim gładkim asfalcie. Stąd też ich angielska nazwa MTB, czyli mountain terrain bike– rower przeznaczony do przemieszczania się po terenach górzystych. Jak wiele dyscyplin sportowych, kolarstwo górskie zaczęło się od rozgrywek amatorów. Początkowo były to zjazdy po wybranych leśnych ścieżkach, często wąskich i krętych. Około dekady później zaczęły się pojawiać inne odmiany rywalizacji w kolarstwie górskim. Obecnie jest wiele rodzajów kolarstwa górskiego. Nadal modne są wyzwania w stylu freeride, czyli swobodnego zjazdu po naturalnej trasie lub szlakiem z dodatkowymi przeszkodami. Zdarzają się też swego rodzaju równoczesne wyścigi dwóch lub czterech zawodników (dual slalom (DS) / four cross (CX)). Zwycięstwo w zawodach w stylu freeride ustala się albo według czasu przejazdu trasy, albo według kolejności dotarcia zawodników na metę. Szczególną odmianą w tego typu rywalizacji jest tzw. dirt jumping, w którym przeszkody na szlaku zbudowane są tak, by wymagały od zawodników wykonywania skoków i ewolucji w powietrzu. Obecnie rozgrywane są także zawody w innych dyscyplinach kolarstwa górskiego. Do najpopularniejszych należą zawody cross-country (XC) i maratony MTB. Cross country, czyli bieg, a właściwie jazda przełajowa w trudnym terenie, wymaga pokonania określonego odcinka terenu. Zwykle odbywa się to w kilku rundach, na odcinkach o długości 6-8 km. Odcinki mogą się powtarzać, choć zdarza się, że zmieniają się umieszczane na nich przeszkody. Od klasycznego kolarstwa przełajowego ta dyscyplina różni się tym, że kolarz przełajowy na trasie napotyka przeszkody, przy których musi zsiąść z roweru i obejść je pieszo, niosąc sprzęt. Natomiast w opisywanej dyscyplinie cross-country przeszkody powinno się pokonywać na rowerze. Maraton w kolarstwie górskim MTB natomiast, jak sama nazwa wskazuje, to jazda długodystansowa. Zwykle trzeba pokonać od 50 do aż 200 km terenu. W zawodach amatorskich ten dystans może być krótszy, bliższy klasycznej dla maratonu długości 42 km. Kolarstwo górskie: sprzęt Nie może być kolarstwa, także górskiego, bez dopasowanego sprzętu. Rowery używane w kolarstwie górskim są cięższe, niż te, z których korzystamy na co dzień. Wynika to z ich konstrukcji, która ma zapewniać, że rower lepiej będzie się trzymać drogi. Mimo że rama roweru górskiego jest mniejsza, na wagę mają też wpływ dodatkowe amortyzatory, zwykle instalowane w widelcu i ramie właśnie. Rower MTB do kolarstwa górskiego ma też nieco inne koła. W pierwszych rowerach górskich używano kół o średnicy 26 cali, obecnie spotyka się także koła mające średnicę 27,5 cala oraz 29 cali. W rowerach miejskich czy trekkingowych niegdyś wyposażanych w koła mniejsze, 26 cali też jest już obecnie standardem. Kolejnym elementem mającym ułatwiać jazdę w górskim terenie jest szerokość opon. Im szersza opona, tym większy będzie opór rozcinanego przez nią powietrza. Dlatego w rowerach codziennego użytku zwykle stosuje się opony o szerokości 25 lub 28 mm. Ale szersza opona to lepsza przyczepność. Dlatego w rowerach do kolarstwa górskiego opony mają od 49 do nawet 61 mm. Różne są też wzory bieżników na oponach, w zależności od tego, z jak ciężkim terenem zamierzamy się zmierzyć. Miejskie rowery mają zwykle bieżnik dość gładki, bo teren, po którym się przemieszczamy, nie sprawia trudności pod względem przyczepności roweru do podłoża. Natomiast w rowerach do kolarstwa górskiego klocki bieżnika są wyraźnie zaznaczone. Rozmiar i gęstość klocków na bieżniku opony też ma znaczenie. Jeśli będziemy się mierzyć z nawierzchnią twardą (np. ubite leśne ścieżki), dobrym rozwiązaniem będą klocki nieduże, ale gęsto rozmieszczone. Jeśli jednak zamierzamy pokonywać trasy o niepewnym podłożu, lepiej się sprawdzą klocki duże, lecz rzadko rozmieszczone. Kolarstwo górskie: jak zacząć? Podobnie jak w innych dyscyplinach sportu, kondycję i formę trzeba budować stopniowo. Nawet jeśli robimy regularnie dziesiątki kilometrów w mieście, kolarstwo górskie uprawia się na zupełnie innym terenie, który wymaga znacznie większego wysiłku. Trzeba też dobrze oswoić się ze swoim sprzętem. Obserwujcie, jak wasz rower będzie się zachowywać na mokrym piasku, a jak na przysypanej śliskimi liśćmi ścieżce i na innych rodzajach podłoża. Dobrym początkiem będą krótkie wyprawy do lasu. Nie tylko możecie trafić tam na różne rodzaje przeszkód (kamienie, korzenie, dziury), ale też na różne rodzaje podłoża, po którym przyjdzie wam się przemieszczać. Zawsze zaczynajcie od powolnego przejechania trasy. Kiedy już ją dobrze znacie, można ją pokonywać coraz szybciej. Trenować możecie też na trasach miejskich. Bo w kolarstwie górskim nie ominą was podjazdy, które wymagają od mięśni nóg znacznie więcej wysiłku niż jazda po terenie płaskim. Także w tym zakresie pamiętajcie o stopniowaniu wyzwań. Kolarstwo górskie: treningi Uprawianie kolarstwa górskiego wymaga odpowiedniej techniki jazdy. Warto skorzystać tutaj z pomocy doświadczonego instruktora, który podpowie wam, jak pokonywać poszczególne przeszkody na trasie. Umiejętności możecie też szkolić choćby na własnym podwórku. Bo jeśli w terenie zawiedzie was równowaga, upadek może się okazać bardzo bolesny. Ułóżcie sobie cienką deskę, której wasz rower musi się trzymać podczas przejazdu. Deska może być ułożona tak, by szła ku górze. Pamiętajcie, tylko by na początku koniec deski nie wypadał zbyt wysoko, bo równowaga przy lądowaniu po skoku to też coś, co musicie sobie wyćwiczyć. Inna możliwość to wąski slalom między różnymi przedmiotami. Nie tylko przyda się do nauki nagłych skrętów (bez upadku!), ale pomoże wam lepiej poznać sprzęt i jego sterowność. Kolarstwo górskie: trasy Wybór trasy zależy oczywiście od stopnia waszych umiejętności. W Polsce znajdziecie sporo miejsc, gdzie można ćwiczyć i uprawiać kolarstwo górskie zależnie od waszego poziomu zaawansowania. Pamiętajcie, że za pierwszym razem każdą trasę pokonujemy powoli, żeby uniknąć bolesnych niespodzianek. Osobom, które dopiero zaczynają swoją przygodę z kolarstwem górskim, polecamy trasę wokół Sokolich Gór w okolicach Olsztyna. Trasa ma około 25 km, ale wiedzie przez różne tereny leśne, co pozwoli wam przyzwyczaić się do zmiennego podłoża. Jej zaletą jest też niskie przewyższenie, zaledwie 86 m. Jedną z dobrych tras dla początkujących jest szlak „Jesienne Trójmiasto”. Wiedzie po różnych rodzajach terenu, a maksymalne przewyższenie, czyli różnica między najwyższym i najniższym punktem na trasie, wynosi ok. 140 metrów. Łącznie przyjdzie wam pokonać około 37 kilometrów, czyli dystans bliski amatorskim maratonom MTB. Jeśli uważacie, że możecie się już zmierzyć z trasą uznawaną za trudną, wybierzcie się do Nowego Targu, skąd ruszycie trasą na Turbacz. To najwyższy szczyt Gorców ma 1310 m. Z Turbacza lub jego podnóża wracacie niebieskim szlakiem przez Łopuszną. Wyruszając w trasę, łatwą czy trudną, nie zapomnijcie o zabraniu ze sobą pompki, zapasowej dętki, wody i czegoś do jedzenia, a także telefonu. Nie ma nic gorszego, niż utknąć w środku leśnej głuszy, bo właśnie padła nam dętka! Mistrzostwa w kolarstwie górskim Zawody w kolarstwie górskim rozgrywane są na całym świecie. Od 1996 r. cross-country (XC) jest także dyscypliną olimpijską. Jeśli chcecie śledzić zawody w kolarstwie górskim w Polsce, warto zaglądać na stronę Polskiego Związku Kolarskiego. Znajdziecie tam także informacje o zawodnikach, którzy aktualnie stanowią naszą kadrę narodową w tej dyscyplinie. Zawody w Polsce odbywają się głównie w weekendy i są to najczęściej maratony lub cross-country. Rozgrywane są także Mistrzostwa Polski w XC. W 2019 r. odbyły się one w Mrągowie. Runda miała ok. 4 km długości, a wiodła między innymi wzdłuż rzeki Dajna, które strome brzegi doskonale nadają się do tego typu zawodów.
Niepełnosprawny rowerzysta ukończył wymagające zawody kolarskie, których trasa prowadzi przez Alpy, Dolomity i Pireneje.
Francuz Christian Haettich jako piętnastolatek stracił w wypadku samochodowym rękę i nogę. Włożył ogromny wysiłek, aby móc znowu jeździć na rowerze. Na początku wielkim problemem było dla niego utrzymanie równowagi – jedna strona jego ciała jest lżejsza, musiał więc od nowa “nauczyć się” swego środka ciężkości. Po długich treningach postanowił wystartować w zawodach. Rower nadaje sens jego życiu. The Haute Route Triple Crown jest wielkim wyzwaniem dla zupełnie sprawnych osób. W 22 dni (w tym jest tylko jeden dzień odpoczynku) przejeżdża się przez trzy górskie masywy: Dolomitów, Alp i Pirenejów. Przez trzy tygodnie należy przemierzyć dzięki sile własnych mięśni dystans ponad 2570 km, pokonując podjazdy o łącznej wysokości około 60 tys. metrów! To tak, jakby 24 razy wjechać na Rysy, nasz najwyższy tatrzański szczyt, i to licząc od poziomu morza. Mało kto decyduje się więc na całość trasy, większość osób wybiera tylko jeden etap. Christian Haettich pokazał, że człowiek, nawet niepełnosprawny, może naprawdę dużo. Znalazł się w gronie 10 osób, które pod koniec 2014 roku ukończyły zawody i zdobyły tytuł “jeźdźców potrójnej korony” (Triple Crown Riders).
Górskie Mistrzostwa Polski w Kolarstwie Szosowym 2013
W dniach 24 - 25 sierpnia 2013 r. Jelenia Góra stanie się stolicą kolarstwa szosowego
A wszystko to za sprawą „Karkonoskiego Klasyku" BGŻ Pro Liga Jelenia Góra, czyli Górskich Mistrzostw Polski w Kolarstwie Szosowym 2013. Z uwagi na lokalizację tego wydarzenia sportowego, jego partnerem zostały Polska Grupa Uzdrowisk oraz spółka INTERFERIE – zarządzane przez KGHM Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. Tegoroczne Górskie Mistrzostwa Polski w Kolarstwie Szosowym odbędą się w takich kategoriach, jak: Open Kobiety, Open Mężczyźni, Orlik Kobiety, Orlik Mężczyźni, Juniorki, Juniorzy Juniorki Młodsze i Juniorzy Młodsi. Wszystkie wyścigi będą zaczynać się w najstarszym polskim uzdrowisku termalnym – w Cieplicach na Placu Piastowskim, a kończyć w Jagniątkowie przy Domu Hauptmana. Uzdrowisko Cieplice – Polska Grupa Uzdrowisk, jako gospodarz Mistrzostw wsparło organizację, miedzy innymi poprzez udostepnienie swojej infrastruktury na potrzeby sportowców. Dzięki temu odprawy zawodników będą odbywały się w Restauracji Zdrojowej Edward, historycznej Sali balowej położonej w centralnym miejscu Parku Zdrojowego, zaliczanego do jednego z najładniejszych na Dolnym Śląsku. Ponadto, malownicze położenie w samym centrum kotliny czyni Jelenią Górę oraz Uzdrowisko Cieplice miejscem niezwykle atrakcyjnym dla miłośników turystyki i aktywnego wypoczynku. W mieście i w jego otoczeniu znajdują się znakomite tereny do uprawiania turystyki, zarówno pieszej, jak i rowerowej. Dogodna komunikacja do pobliskich ośrodków górskich z infrastrukturą zapewniającą uprawianie sportów zimowych, w tym m.in. narciarstwo zjazdowe i biegowe, jest dodatkowym atutem atrakcyjnego położenia miasta dla gości i kuracjuszy cieplickiego zdroju. Termin – 24 – 25 sierpnia 2013 roku Miejsce: Start – Jelenia Góra (Cieplice), Plac Piastowski Meta – Jelenia Góra (Jagniątków), ul. Michałowicza – Dom Hauptmana Więcej informacji, program imprezy, regulamin, formularze zgłoszeń na stronie: www.karkonoskiklasyk.pl
Międzynarodowy Zlot Turystów Kolarzy-2013
Już 62 raz spotkają się turyści-kolarze, tym razem miejscem spotkania są mazury z bazą wypadową w Wilkasach
Impreza przygotowywana jest na 600 osób. Zapisy do końca czerwca 2013. Trasy rowerowe o długości do 100 km prowadzą przez najciekawsze tereny Warmii i Mazur. Zostanie przygotowany i wydany specjalny atlas – przewodnik turystyczny opisujący szczegółowo ponad 30 tras rowerowych w krainie wielkich jezior mazurskich. Bogaty program imprez towarzyszących: KULTURA - Koncerty zespołów między innymi: Zespół Pieśni i Tańca Warmia, Świętokrzyska Orkiestra Symfoniczna, EKT Gdynia, Festiwal Piosenki Turystycznej UKLEJA i inne SPORT - Regaty żeglarskie w klasie OMEGA dla uczestników zlotu, turniej siatkówki plażowej, zawody na ścianie wspinaczkowej itp. INNE: Targi Chłopskie, Giżyckie święto Rowerów , Wystawy plastyczne i fotograficzne. 62 Centralny ZLOT – nowe informacje dotyczące zlotu pojawiają się na stronie zlotu www.62zlotkolarzy.pl STANISŁAW Janowicz
Ruszamy zdobywać 4 krańce Europy... na rowerach!
Serwis National-Geographic.pl objął patronat nad kolejną wyprawą Tynieckiej Grupy Rowerowej! Przeczytaj list od pasjonatów podróży na dwóch kółkach!
Koniec lipca… Niedawno towarzyszyły nam wielkie emocje związane z finałem Tour de Pologne! Jakby tego było mało zaledwie kilka dni temu zakończył się największy wyścig kolarski – Tour de France. I nam, choć nie bierzemy udziału we wspomnianych imprezach, udziela się radosny nastrój, bo już 1 sierpnia wyruszamy na kolejną rowerową wyprawę aby spełniać swoje marzenia. Przed nami jeszcze tylko zakup kilku drobiazgów i sprawdzenie sprzętu, bo gdzie jak gdzie ale spontaniczne naprawy pod czas podróży nie należą do najmilszych wspomnień, warto więc mieć wszystko „dopięte na ostatni guzik”, by móc ze spokojem zwrócić kierownice naszych jednośladów na zachód Europy – naszym celem jest zdobycie przylądka Cabo de Roca w Portugali. Cieszymy się, że również w tym roku będziemy mogli kontynuować swój rowerowy projekt „4 krańce Europy” pod patronatem serwisu internetowego National Geographic Polska. Trasa tegorocznej wyprawy to wspaniała okazja by podziwiać malownicze alpejskie krajobrazy, a także by poczuć się jak prawdziwy zawodowiec – podczas wyprawy będziemy zdobywać szczyt Mont Ventoux w Prowansji będący jednym z etapów prestiżowych wyścigów kolarskich Tour de France. Z Prowansji skierujemy się na południe by móc rozkoszować się widokami rozciągającymi się ze szczytów Pierenejów, będących naturalną granicą pomiędzy Hiszpanią a Francją. Aby troszkę ochłonąć po zapierających dech w piersiach widokach kierujemy się nad morze do Kraju Basków aby korzystać z możliwości wypoczynku jakie oferuje północ Hiszpanii, a jednocześnie mieć okazję do zobaczenia kameralnych portów małych miast. Nasza wyprawa będzie wiodła przez najpiękniejsze rejony Europy jakie stworzyła matka natura, ale również przez piękne miejscowości będące dziełem ludzkich planów i marzeń. W Salzburgu zobaczymy dom jednego z najwybitniejszych kompozytorów - Mozarta i jeden z najstarszych klasztorów benedyktyńskich w Europie. Z kolei w Lucernie będziemy podziwiać zabytkowe drewniane mosty i słynnego lwa wykutego w skale o którym Mark Twain pisał, że jest: najsmutniejszym i najbardziej poruszającym kawałkiem skały na świecie. Powiew historii tchną w nasze umysły Nimes i Avignon – pierwsze jest świadectwem doskonałej inżynierii Rzymian zawierające najlepiej zachowany akweduktu, amfiteatr i liczne świątynie, natomiast w Avignon znajduje się pałac papieski z czasów gdy to w Avingon, a nie w Rzymie, zasiadał najważniejszy biskup Kościoła Katolickiego. Z najważniejszych punktów na naszej drodze nie sposób pominąć Santiago de Compostela, do którego co roku pielgrzymują liczne rzesze wiernych z całej Europy, a także Lizbonę z jej pięknymi zabytkami, no i oczywiście przylądek Cabo de Roca – cel drugiego etapu "4 krańców Europy". Jednak jak w większości tego typu wypraw nie sam cel jest najważniejszy lecz droga, która do niego prowadzi! Trzymajcie za nas kciuki i życzcie nam powodzenia, bo trasa na zachodni kraniec jest dużo trudniejsza od wyprawy na Gavdos czy Nordkapp, ale warto poświęcić dwa miesiące aby na własne oczy zobaczyć gdzie na zachodzi kończy się ląd, a zaczyna morze! Relacje z kolejnych etapów podróży będą publikowane w serwisie National-Geographic.pl. Wspólnie kibicujmy rowerowym zapaleńcom!
Słowenia. Rajd przygodowy w klasycznym wydaniu
W pojedynkę nic nie zdziałasz. Liczy się cały zespół. Jeśli choćby jedna osoba odpadnie, to po zawodach.
Otwieram oczy, bo parkingowy asfalt zrobił się twardy i zimny. „Kshyśka” nadal nie ma, Magdę ktoś przykrył kocykiem, a w moją stronę idzie dziewuszka z apteczką. Przecieram oczy, czyżbym sobie coś zrobił przez sen? Podchodzi do mnie, bez słowa bierze mnie za rękę i pęsetą wyciąga kleszcza, który wpił się w mój palec wskazujący, po czym pyta: – Chcesz naleśnika? Obudziłem się? Chyba tak. Widzę kropkę na palcu, w miejscu gdzie przed chwilą coś machało nóżkami, więc chyba to rzeczywistość. Ale naleśnik? Pewnie, że chcę, nawet jeżeli śnię. Pyszny. Wszystko inne niż trzydniowa bułka smakuje świetnie. Pojawia się „Kshysiek”. Niedziela, 7 rano, 45 godzin od startu. W piątek 24 czerwca w Mariborze – drugim co do wielkości mieście Słowenii – rozpoczął się jeden z największych w Europie rajdów przygodowych. Dwadzieścia cztery zespoły z 11 krajów ruszyły wzdłuż Drawy zmierzyć się z pięćdziesięcioma dwiema godzinami w górach Słowenii. Niezła avantura, czyli po słoweńsku przygoda. Rajd różni się nieco od zawodów w Polsce, gdzie zazwyczaj chodzi o pokonanie konkretnego dystansu w możliwie najkrótszym czasie. W Słowenii wygrywa ten, kto zbierze najwięcej punktów w obowiązującym limicie czasu, bo nawet najlepsi nie są w stanie zrealizować całej trasy. Rajdy przygodowe łączą wiele dyscyplin sportowych. Ich podstawą jest kolarstwo górskie, bieg na orientację, trekking i kajakarstwo. Jednakże organizatorzy zawodów prześcigają się w pomysłach, co sprawia, że często pojawiają się: jazda na rolkach, nartach biegowych, pływanie, eksploracja jaskiń czy wspinaczka. Nie musimy się spieszyć. Biegniemy spokojnie, prawie na końcu stawki – nie musimy się spieszyć. Meta jest w niedzielę po obiedzie, a tu przecież dopiero co wypiliśmy piątkową poranną kawę. Po krótkim odcinku trekkingowym wsiadamy na rowery. 30-kilometrowa przejażdżka po malowniczych pagórkach kończy się nad rzeką Murą. Podniesiony poziom wody i zatrważająca szybkość głównego nurtu sprawiają, że pytanie, czy zakładać pianki, staje się retoryczne. Żeby wody przypadkiem nie zabrakło, zaczyna padać. Po lewej stronie Austria, po prawej Słowenia, od przodu brunatne fale zalewają kajak i regularnie przemywają nam oczy. Stopień wzburzenia bystrzy oceniamy, obserwując zespół przed nami – czy ginie całkowicie z pola widzenia, czy znad wody widać chociaż kaski. Rajdy poniżej 100 km można śmiało nazwać sprinterskimi, do 200 km krótkimi, a dłuższe – ekspedycyjnymi. Najdłuższe trwają 5–7 dni, a trasy osiągają nawet 1000 km. W rajdach ekspedycyjnych niesamowicie ważna staje się współpraca w drużynie, odpowiednie planowanie i logistyka. Nieubłaganie płynący czas i kaprysy przyrody przeciwstawiane są umiejętnościom i doświadczeniu zespołu. To wyzwanie przewyższa możliwości jednostki, sekret tkwi w zdolności wspólnego rozwiązywania problemów w sytuacji ciągłego stresu i zmęczenia. Klasycznie w rajdach startują zespoły czteroosobowe z co najmniej jedną kobietą w składzie. Wystarczy, że z powodu kontuzji czy choroby zrezygnuje jedna, a cały zespół jest dyskwalifikowany. Samo ukończenie rajdu można więc traktować jako sukces. Mija 21. godzina rajdu. Do tej pory zawody bardziej przypominały rekreacyjną wycieczkę niż prawdziwe ściganie, ale teraz wszystko ma się zmienić. W promieniach wschodzącego słońca spływamy flisacką tratwą na drugą stronę Drawy. Mamy rozpocząć etap trekkingowy, który w najdłuższym wariancie mógłby mieć nawet 140 km. Od tego momentu żadnego odcinka nie da się wykonać w całości, zaczynają się kalkulacje. Do 60. kilometra wszystko idzie dobrze. Odcinki po płaskim i w dół pokonujemy biegiem. Od czasu do czasu wspinamy się po stromiznach na azymut. Mapa sugeruje, że idziemy ścieżką, a rzeczywistość woła o czekan, bo trudno utrzymać równowagę na tej pionowej „drodze”. Od 60. kilometra zaczynamy jednak odczuwać w nogach pokonany dystans. Biega się ciężej, wolniej i siłą rzeczy rzadziej. Coraz trudniej zmobilizować się do truchtu po płaskim, biegniemy tylko w dół. Zaliczamy największe atrakcje tego etapu, czyli 30-metrowy zjazd linowy oraz eksplorację jaskini. Zbiegamy do pobliskiej wioski, robimy zakupy w piekarni i z apetytem pałaszujemy rogale z czekoladą. Odwiedzamy jeszcze trzy punkty kontrolne i po 80 km trekkingu – kaczym krokiem, szurając podeszwami – docieramy do strefy zmian (miejsca, gdzie zmienia się dyscyplina i gdzie możemy się przepakować, wymienić sprzęt, zabrać jedzenie i picie na kolejne etapy). Zadowoleni z siebie zaczynamy oglądać nasze schodzone stopy, gdy nagle staje przed nami jedna z organizatorek i daje nam współrzędne GPS pięciu punktów. Mówi, że musimy do nich dotrzeć przed zamknięciem tej sekcji, czyli zostało nam 40 min. Na dodatek jeśli się spóźnimy, stracimy wszystkie punkty zdobyte na trekkingu. – A ile to zajmuje najlepszym zespołom? – Średnio godzinę. Ciszę przerywa jedyne słowo, które pasuje do tej sytuacji, po czym „Kshysiek” zaczyna dyktować współrzędne. Jedynka – 500 m w prostej. Piątka – 2,5 km w prostej. Ten odpuścimy, na pewno nie zdążymy. „Łasuch” z Magdą zostają w strefie, a „Kshysiek” i ja niepewnym krokiem ruszamy w drogę. Jak szybko można biec, mając w nogach 270 km i nie śpiąc przez 36 godzin? Na właśnie pokonanych 20 km nie biegliśmy ani razu, bo wydawało nam się, że się nie da, że odciski, pęcherze, że boli. Przez te 40 min nie istniały pęcherze, odciski, ścieżki, mapa. Były tylko GPS, kompas i zegarek. Jedynka, dwójka, trójka... Przy czwórce spędziliśmy minutę za długo, GPS miał za małą dokładność. Dawaaaaj! Piątka... – Czas? – 15 min. Ile do końca? – Daleko. Za daleko. Biegiem! Krokiem tak długim, jakbyśmy startowali na 400 m, na palcach – jakbyśmy finiszowali na setkę. Kilometr. Dwa. Szybciej! W głowie natrętna myśl: „Ale jeśli się spóźnicie, stracicie wszystkie punkty zdobyte na trekkingu”. Płuca nie nadążają, dyszeniem budzę pewnie całą wioskę. „Kshysiek” mnie wyprzedza. Wyprzedzam go. – Czas? – Skończył się. – No to koniec. – Koniec będzie, jak oddamy kartę. Wpadamy do miasteczka. To tu! Według naszego zegarka spóźniliśmy się 2 min, według organizatora – zdążyliśmy. Sobota, godz. 23.20. Strefa powoli obumiera, co jakiś czas rozlega się wołanie: – Transport to Velenje! (gdzie znajduje się meta). Widać podnoszące się postaci, które tutaj kończą swoją przygodę z rajdem. Inni śpią dalej w tym pięciogwiazdkowym hotelu, a jeszcze inni, tak jak my, kaczym krokiem ruszają na kolejny etap (dla odmiany... trekking). Jesteśmy chyba ostatnim zespołem opuszczającym strefę, ale co ciekawe w klasyfikacji według zdobytych punktów cały czas znajdujemy się w czołówce – o czym niestety nie wiemy. Nie biegniemy. Idziemy szybkim krokiem. Asfalt prosty jak strzała przez kilka kilometrów. Widzimy inne grupy. Tu ktoś idzie całą szerokością drogi i dziwnie się kiwa, tu jakieś osoby w foliach NRC leżą na poboczu, tu się ktoś cofa nie wiadomo po co. Wyprzedzamy wszystko, co się rusza. I to, co się nie rusza, też. Druga noc zbiera swoje żniwo, ale nas na razie oszczędza. Piękno tych zawodów tkwi właśnie w tym, że nawet drużyna najlepszych na świecie maratończyków nie będzie pewna zwycięstwa, bo trzeba wziąć pod uwagę wiele różnych aspektów. Rajdy dłuższe niż 200 km – a Adventure Race Slovenia w kategorii explorer, w której startujemy, ma ok. 400 km – stawiają zawodnikom poprzeczkę wyżej niż jakikolwiek inny sport. Aby zwyciężyć, trzeba być maksymalnie wytrenowanym w każdej z dyscyplin, które rajd obejmuje. Na przykład w czekającej nas jeździe na rolkach. Druga w nocy. Adrenalina po GPS-owych sprintach opadła, „Kshysiek” zaczyna zasypiać. Mnie w pionie trzyma mapa. „Łasuch” nałykał się jakiejś guarany i dostał drugie życie, ciągnie Magdę na holu tak, że ta ledwo nadąża przebierać nogami. Idziemy. Każdy prowadzi własną walkę z tym samym wrogiem. „Kshysiek” śpiewa, Magda mu pomaga, ale teksty się plączą. Przechodzimy przełęcz na wysokości 1200 m. Po drugiej stronie inny świat. Zimno. Schodzimy, zbiegamy. Ostatni punkt, teraz już tylko dojść do rolek, 10 km, ale ta grań po drodze – kolejne 100–200 m w górę. Znowu nie ma ścieżek, znowu na czworakach, znowu bez czekana. Kolano, czego chcesz ode mnie? Nie widzisz, że to zły moment? Robi się jasno. „Kshysiek” wygrał swoją walkę i przejął mapę. Dobrze, bo teraz ja walczę. Z prawej stromizna. Nie zamykaj oczu, nie skręć w prawo. Mrugam powiekami, śnię. To chyba faza REM, ale przecież idę, nie śpię... chyba. O, lampion! Jest punkt, nareszcie. Uff, w końcu doszliśmy. Ale zaraz... Dlaczego tutaj? Przecież ma być stacja benzynowa, ma być jazda na rolkach. A nie, to tylko krzak. Przecież jesteśmy w lesie. Patrzę na mapę, ale nic nie widzę. No tak, znajdujemy się na grani, już pamiętam. Grań, grań – zaraz, to trzeba by z niej zejść. Schodzimy. Asfalt się ciągnie, słońce przyjemnie przygrzewa. Magda wyskakuje w krzaki za potrzebą, trzy minuty później wraca i budzi całą naszą trójkę leżącą na trawie obok chodnika. Docieramy do rolek. Kolano jakby mniej boli, może będzie dobrze. Zostało kilka godzin i ostatni etap rowerowy. Trzeba wybrać wariant przejazdu. Które punkty odpuścić? Trudno zebrać myśli. Wybieramy wariant asekuracyjny. Zbyt asekuracyjny. Wiemy to już po pierwszym długim podjeździe. Ale za późno na korekty, teraz już można tylko pędzić do mety. Czujemy się znakomicie. Tempo na końcówce nie spada poniżej 30 km/h. Niepotrzebnie zwątpiliśmy we własne możliwości. Wjeżdżamy na metę. Którzy? Nie wiadomo. Czy to ważne? Wygraliśmy. Sami ze sobą. Leje się szampan. Idziemy na grilla. Zasypiam nad talerzem. PS. Organizatorom zepsuł się sprzęt do sczytywania naszych czipów. Oficjalne wyniki poznaliśmy dopiero po pięciu dniach. Ale warto było czekać – 4. miejsce. RAJDY Warunkiem udziału w większości rajdów jest opłacenie wpisowego, podpisanie oświadczenia, że jest się świadomym podejmowanego ryzyka i przedstawienie ubezpieczenia NNW. Koszty: w Polsce wpisowe wynosi od 50 do kilkuset złotych od osoby na dłuższych trasach (tych niestety mamy w kraju niewiele, a w niektórych latach wcale). Zawody w Słowenii to wydatek 125 euro/os., ale na większości rajdów jeszcze większy – ok. 250 euro. Do wpisowego trzeba dodać koszty dojazdu i transportu sprzętu: rowerów, wioseł kajakowych, rolek, nart itd. (a także jego zakupu i serwisowania). Polecane strony: live.adventurerace.si – Adventure Race Slovenia, www.napieraj.pl – skarbnica wiedzy rajdowej, sprzętowej, kalendarz, relacje z zawodów, www.team360.pl – dobry kalendarz zawodów w Polsce i Europie, relacje, www.sleepmonsters.com – strona o najważniejszych rajdach na świecie