National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-05-17T06:24:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nosorożec jawajski jest najrzadszym dużym ssakiem świata. Walka o jego los toczy się tylko w jednym miejscu
items: Tygrys azjatycki krytycznie zagrożony. Jak człowiek doprowadził wielkie koty na skraj wyginięcia
items: Nie pozwól pożegnać Ducha Gór. Pantera śnieżna znika przez zmianę klimatu
items: Botswana ewakuuje czarne nosorożce, aby chronić je przed kłusownikami
items: Ten park narodowy to strefa walki. Batalia o Wirungę
items: Jaguar z ukrytej kamery? Ochrona przyrody jak praca w CIA
items: Sztuczna inteligencja pomaga walczyć z kłusownikami. Ma przewidywać ich ruchy
items: Żyrafy giną z powodu przesądu
items: Słonie otrute cyjankiem. Zimbabwe szuka sprawców
items: Padł kolejny nosorożec. Zostały tylko cztery
items: Kość słoniowa i kultowa

Nosorożec jawajski jest najrzadszym dużym ssakiem świata. Walka o jego los toczy się tylko w jednym miejscu
type: item
date: 2026-05-17T06:23:50.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: azja
subject: kłusownictwo
subject: nosorożce
subject: ochrona gatunkowa
subject: ssaki
subject: wyspa jawa
description: Nosorożec jawajski to zwierzę, które wzbudza nie tylko podziw i fascynację, ale także głęboki niepokój. Ten majestatyczny ssak – żywy relikt epoki megafauny – w XXI wieku stał się symbolem zmagań o zachowanie bioróżnorodności. Niegdyś jego ciężkie kroki rozbrzmiewały w gęstych lasach od Indii po Wietnam, jednak obecnie cały gatunek został zepchnięty do jednego izolowanego skrawka lądu na zachodnim krańcu Jawy.
encoded: Spis treści: Nosorożec z Sundy Opancerzony olbrzym Zachowania nosorożca jawajskiego Inżynier bioróżnorodności Ostatni bastion nosorożca jawajskiego Zagrożenia dla nosorożca jawajskiego Nosorożec jawajski jest uznawany za najrzadszego dużego ssaka lądowego na świecie. Jego status w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN jako „krytycznie zagrożony” nie oddaje w pełni krytycznej sytuacji, w której każda pojedyncza śmierć, każde kłusownicze sidło czy każda infekcja u bydła domowego w pobliżu parku narodowego może oznaczać nieodwracalną stratę dla globalnego dziedzictwa biologicznego. Nosorożec z Sundy Nosorożec jawajski (Rhinoceros sondaicus), jeden z pięciu żyjących przedstawicieli swojej podrodziny, należy do tego samego rodzaju, co nosorożec indyjski – Rhinoceros. Choć oba zwierzęta różnią się znacząco pod względem wielkości i preferencji siedliskowych, dzielą jedną charakterystyczną cechę – posiadanie tylko jednego rogu. Naukowa nazwa Rhinoceros sondaicus stanowi coś w rodzaju etymologicznego zapisu tożsamości zwierzęcia. Greckie słowa rhis (nos) i keras (róg) łączą się z łacińskim sondaicus, które odnosi się do regionu Sundy – biogeograficznego obszaru, obejmującego Jawę, Sumatrę, Borneo i okoliczne wyspy, które w okresach zlodowaceń tworzyły jeden spójny ląd. Historycznie gatunek ten dzielił się na trzy podgatunki, z których dwa bezpowrotnie zniknęły z mapy świata: nosorożec jawajski (nominatywny, s. sondaicus) – krytycznie zagrożony z powodu kłusownictwa i utraty siedlisk; nosorożec wietnamski ( s. annamiticus) – wymarły. Ostatni osobnik został zabity w 2010 roku, w Parku Narodowym Cat Tien (w sektorze Cat Loc). Przyczyną zaniku było kłusownictwo dla rogu; nosorożec bengalski ( s. inermis) – wymarły. Niegdyś występował od Bengalu po Mjanmę. Wśród przyczyn zaniku należy wskazać na ekspansję rolnictwa i polowania trofealne. Utrata podgatunku wietnamskiego w 2010 roku oznaczała koniec obecności tego gatunku na kontynentalnej części Azji. Od tamtego momentu cała…

nosorozec-jawajski-e97c54d.jpg
width: 1830
height: 1200

Tygrys azjatycki krytycznie zagrożony. Jak człowiek doprowadził wielkie koty na skraj wyginięcia
type: item
date: 2020-10-27T07:46:28.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: kłusownictwo
subject: ochrona zwierząt
subject: Travel
subject: tygrysy
subject: zagrożone gatunki
description: Jedno z najbardziej charakterystycznych zwierząt żyjących współcześnie, którego wygląd kojarzą praktycznie wszyscy, a mimo to niedługo może bezpowrotnie zniknąć. Co sprawia, że tygrys azjatycki jest podziwiany, jednak wyniszczany?
encoded: Tygrys azjatycki: charakterystyka Tygrys azjatycki (Panthera tigris) jest największym drapieżnym kotem z rodzaju Panthera i jednocześnie jednym z największych współczesnych drapieżników na świecie. Pod tym względem na lądzie ustępuje tylko niedźwiedziowi brunatnemu i polarnemu. Przypadkowe spotkanie z tygrysem na pewno do przyjemnych nie będzie należało, ponieważ zwierzę to znacząco przeważa nad człowiekiem pod względem wielkości i masy ciała. Dorosłe samce ważą do 300 kilogramów przy 3-metrach długości ciała, ale mogą być znacznie większe. Największy w historii tygrys ważył aż 423 kg. Mimo to doskonale skacze, pływa i biega – nawet z prędkością 60 km/h. Dla porównania, człowiek może biec z maksymalną prędkością 45 km/h, ale – nie oszukujmy się – niewielu z nas jest w stanie tyle osiągnąć. Tygrys azjatycki posiada szereg podgatunków różniących się zewnętrznie głównie pręgami i kolorem sierści wynikającym z miejsca ich występowania. Zaliczają się do nich tygrys syberyjski, tygrys bengalski, tygrys indochiński, tygrys sumatrzański, tygrys malajski czy tygrys chiński, który prawdopodobnie już wymarł na wolności. Niezależnie jednak od tego, który podgatunek spotkamy – po prostu nie da się ich pomylić z żadnym innym zwierzęciem żyjącym współcześnie na naszej planecie. Do jego najbardziej charakterystycznych cech należą wyraziste pręgi i umaszczenie zależne od podgatunku oraz pory roku. Ich ciało jest bardzo masywne z krótkimi, ale muskularnymi nogami, które sprawiają, że tygrys jest w stanie skoczyć na 5 metrów wzwyż i aż 8-9 metrów w dal. Gdzie żyją i co jedzą tygrysy azjatyckie? Tygrysy preferują mocno zalesione tereny z dostępem do wody: od tropikalnych lasów deszczowych, poprzez zbocza Himalajów a na zaśnieżonej tajdze skończywszy. Obecnie jednak występują w małych, odizolowanych od siebie populacjach pomiędzy Indiami a Wietnamem i Tajlandią oraz w Chinach, na wschodzie Rosji i na Sumatrze. W ciągu ostatnich 100 lat populacja na wolności została niemalże wytrzebiona …

tygrys-azjatycki-gdzie-zyje-i-czym-sie-zywi-dlaczego-jest-zagrozonym-gatunkiem-fot-getty-images-0f7bb41.jpeg
width: 1400
height: 788

Nie pozwól pożegnać Ducha Gór. Pantera śnieżna znika przez zmianę klimatu
type: item
date: 2020-10-23T09:52:36.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: globalne ocieplenie
subject: kłusownictwo
subject: pantera
subject: śnieżna pantera
subject: Travel
subject: wwf
subject: zmiany klimatyczne
description: Pantera śnieżna to niezwykły dziki kot zamieszkujący trudno dostępne wysokie góry. Należy do najbardziej tajemniczych i nieuchwytnych zwierząt, dlatego bywa nazywana Duchem Gór. Niestety w wyniku zmiany klimatu, kłusownictwa i konfliktu z człowiekiem już wkrótce może się okazać, że pantera śnieżna zostanie duchem w zupełnie innym znaczeniu.
encoded: Co wiemy o panterze śnieżnej? Pantera śnieżna występuje w 12 krajach, od Afganistanu po południową Syberię, najczęściej w górach na wysokości od ok. 3 000 do 5 500 m n.p.m. To niewiarygodne, ale dokładnie zbadane zostało mniej niż 2% obszarów znajdujących się w zasięgu występowania tego gatunku. To zwierzę prowadzące samotniczy tryb życia, łączące się w pary jedynie na czas godów. Wyjątkiem są samice opiekujące się potomstwem. Pantera śnieżna zwykle poluje o świcie i zmierzchu, wykorzystując swoje futro jako doskonały kamuflaż. Może zabić ofiarę nawet trzykrotnie większą od jej własnej wagi. Dzięki swojej potężnej budowie i szerokim łapom pantera śnieżna może bez problemów poruszać się nawet po bardzo stromych zboczach gór. Silne tylne łapy w połączeniu z elastycznym kręgosłupem pozwalają jej skakać na odległość sześciokrotnie przekraczającą długość jej ciała, czyli aż 15 m! Długi i puszysty ogon stanowi mniej więcej połowę całkowitej długości zwierzęcia. Dzięki niemu pantera śnieżna nie tylko utrzymuje równowagę, ale również chroni się przed zimnem i wiatrem podczas odpoczynku, dokładnie się nim owijając. Co ciekawe, w przeciwieństwie do innych dużych kotów, pantera śnieżna nie potrafi ryczeć. Czemu pantery śnieżne są dla nas ważne? Jako gatunek dominujący w środowisku gór wysokich pełni rolę naturalnego regulatora populacji pozostałych zwierząt obszaru, dbając o utrzymanie delikatnej równowagi tego wrażliwego ekosystemu i zachowanie różnorodności biologicznej. Pantera śnieżna to także naturalny wskaźnik stanu siedlisk wysokogórskich. Obecność tego gatunku świadczy o występowaniu pokrywy lodowej, dostępności czystej wody i zróżnicowanej bazy pokarmowej. Ochrona pantery śnieżnej to ochrona innych gatunków, jak i całego ekosystemu, do którego należą. Zatem przetrwanie tego dzikiego kota to także przetrwanie milionów ludzi zależnych od rzek wypływających z lodowców gór wysokich. Co wspólnego ma Andrzej Bargiel z panterą śnieżną? Andrzej Bargiel jest nie tylko skialpin…

pantera-sniezna-to-niezwykly-dziki-kot-zamieszkujacy-trudno-dostepne-wysokie-gory-fot-c-muhammad-osama-wwf-pakistan-de5a7b3.jpeg
width: 1400
height: 788

Botswana ewakuuje czarne nosorożce, aby chronić je przed kłusownikami
type: item
date: 2020-09-23T08:39:47.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: botswana
subject: kłusownictwo
subject: Travel
description: Wstrzymanie turystyki w czasie pandemii sprawiło, że problem kłusownictwa w delcie Okawango się zaostrzył. Walcząc z trwającymi powodziami, pracownicy rządowi w północno-zachodniej Botswanie ścigali się z czasem, by ewakuować kilka czarnych nosorożców z rozległej, bagnistej delty Okawango.
encoded: Wysiłki podejmowane przez urzędników w celu znalezienia i przeniesienia nosorożców – które zostały skomplikowane przez powodzie zalewające lokalne drogi – nastąpiły po fali napadów kłusowników w marcu, w wyniku której zginęło co najmniej sześć zwierząt. Urzędnicy z Botswany uznali ewakuację za konieczną, ponieważ coraz bardziej martwili się, że kłusowników ośmieli nieobecność turystów w Okawango podczas pandemii koronawirusa – mówi Dereck Joubert, który wraz z żoną Beverly przewodzi botswańskiej organizacji non-profit Rhinos Without Borders, zajmującej się przenoszeniem nosorożców z miejsc zagrożonych kłusownictwem w Afryce Południowej na obszary uważane za bezpieczniejsze. Ograniczona obecność ludzi związana z pandemią, ułatwia polującym przemieszczanie się będąc niezauważonymi, a tylko w marcu, na początku epidemii, sześciu kłusowników zostało zabitych przez organy ścigania – podało Ministerstwo Środowiska, Ochrony Zasobów Naturalnych i Turystyki Botswany. „Ministerstwo jest świadome, że kłusownicy mogą próbować wykorzystać zamknięcie i brak ruchu turystycznego w odległych rejonach w celu prowadzenia nielegalnej działalności” – podał rząd Botswany w oświadczeniu prasowym z kwietnia, dodając, że zintensyfikowano działania inwigilacyjne przeciwko kłusownictwu. Szacuje się, że w całej Afryce żyje około 20 000 białych nosorożców, ale tylko około 4 500 czarnych nosorożców – zagrożonych wyginięciem. Oba gatunki żyją w delcie Okawango, ale tylko krytycznie zagrożone czarne nosorożce są ewakuowane w bezpieczne miejsce. W 1992 r. ostatni rodzimy czarny nosorożec Botswany padł ofiarą kłusowników, a od początku XXI wieku niewielka liczba zagrożonych zwierząt została ponownie wprowadzona na ten obszar z Republiki Południowej Afryki (niektóre z nich z pomocą Joubertów). Joubertowie, którzy są związani z National Geographic, a także prowadzą kilka domków ekoturystycznych w delcie Okawango za pośrednictwem swojej firmy Great Plains Conservation, szacują, że w terenach delty możn…

botswana-4a6a739.jpeg
width: 1300
height: 731

Ten park narodowy to strefa walki. Batalia o Wirungę
type: item
date: 2018-07-20T04:05:45.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: Edukacja
subject: kłusownictwo
subject: Kultura
subject: Moto
subject: park narodowy wirunga
subject: parki
subject: parki narodowe
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wojna
description: Na dyrektora tego miejsca zorganizowano zamach, dziś porusza się wszędzie z ochroną. Jak uratować park narodowy w najbardziej niebezpiecznym miejscu na świecie?
encoded: Siódemka młodych oberwańców pod okiem strażnika leśnego zajmuje się łataniem dziurawej drogi wiodącej do Parku Narodowego Wirunga. Nietrudno zauważyć, że ów strażnik ma coś wspólnego ze zbieraniną tworzącą podległą mu ekipę. I on, i oni urodzili się i wychowali na obszarach leżących wewnątrz parku narodowego lub na jego obrzeżach, na wschodnim pograniczu Demokratycznej Republiki Konga. I on, i oni są ubodzy. I on, i każdy z nich przeżył śmierć kogoś bliskiego od ciosu maczetą, co stało się chlebem powszednim w toczącej się tu wojnie, której genezy nikt już niemal nie pamięta i której końca nie widać. Dziś ramię w ramię pracują na rzecz parku, zasypując wyboje i czyszcząc przydrożne rowy. Ale stawką jest coś więcej niż tylko wyrównanie 14 km szutrówki do strażnicy w Bukimie. O wiele więcej. Tą drogą pojadą zagraniczni turyści, a ich pieniądze wesprą najstarszy park narodowy Afryki. Goście przybywają tu głównie po to, aby stanąć oko w oko z najbardziej widowiskowym spośród tutejszych rezydentów – rzadkim gorylem górskim. Mniej widoczna, ale nie mniej ważna rola drogi do Bukimy polega na ułatwieniu rolnikom mieszkającym na obrzeżu parku komunikacji z osadami targowymi, a dalej z miastem Goma. To jedyny szlak transportowy w tej okolicy. Przez lata był ledwie przejezdnym grzęzawiskiem o nawierzchni z rzadkiego błota usianego wielkimi kamieniami. W trudnym i bez tego życiu mieszkańców stanowił kolejny koszmar. Ale ostatnio park sypnął groszem na poprawę nawierzchni. Pracują przy tym miejscowi, tak jak tych siedmiu młodych ludzi. W ten sposób droga staje się czymś w rodzaju więzi łączącej park narodowy z ludnością wiejską, która często traktowała go z niechęcią, a nawet wrogością, uważając, że zabiera jej należną ziemię. I tym właśnie, stosunkiem do parku narodowego, strażnik leśny kapitan Theo Kambale różni się od pracujących na drodze młodych ludzi. Kamble ma 55 lat, z czego 31 spędził w służbie parku. Jego ojciec też był strażnikiem. Zginął stratowany przez bawołu w 196…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3b901171f392a64767ae77f1f65007bec1ffd58f-3ef3a12.jpeg
width: 1361
height: 1021

Jaguar z ukrytej kamery? Ochrona przyrody jak praca w CIA
type: item
date: 2018-04-10T06:00:00.000Z
creator: Izabela Stachowicz
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: drapieżniki
subject: jaguary
subject: kłusownictwo
subject: ochrona zwierząt
subject: wenezuela
description: Jak wytropić jaguara, kota największego po tygrysie i lwie, który człowieka unika jak ognia? Jak zwalczać kłusownictwo? Współczesne programy ochrony przyrody łączą ze sobą działania wywiadowcze, wyprawy w teren i pracę za biurkiem.
encoded: Jeszcze 300 m i dojdziemy do ścieżki, gdzie czasem przechodzą jaguary. Tam możemy powiesić fotopułapki – mówi lokalny przewodnik podczas wyprawy do rezerwatu Caparo we wschodniej Wenezueli. Tymczasem już po stu metrach czujemy swąd spalenizny, a po dwustu widzimy dymiące zgliszcza tropikalnej puszczy. W tych stronach wypalenie fragmentu lasu i wprowadzenie tam bydła jest równoznaczne z przejęciem ziemi – prawem kaduka, bez ksiąg wieczystych i formalności. Tymczasem deforestacja to obok kłusownictwa główne zagrożenie dla jaguara, największego dzikiego kota obu Ameryk. – Choć wyewoluował w Europie i Azji, to ok. 800 tys. lat temu przeszedł przez most lądowy Beringa do Ameryki Północnej, potem Południowej i tylko tu przetrwał okres zlodowaceń – wyjaśnia prof. Włodzimierz Jędrzejewski pracujący w Wenezuelskim Instytucie Badań Naukowych (IVIC) w Caracas. Polski uczony od trzech lat prowadzi projekt mający na celu ustalenie aktualnego zasięgu występowania jaguara (Panthera onca) w Wenezueli będącej białą plamą na mapie zasięgu tego drapieżnika. Badania mają też wyjaśnić mechanizm, który kształtuje zmienność ekologiczną i genetyczną populacji jaguara w dużej skali przestrzennej. Fotopułapki montowane przez prof. Jędrzejewskiego (powyżej) łączą funkcje aparatu fotograficznego i kamery. Są uruchamiane (seria zdjęć lub krótki film) przez poruszające się obiekty, które emitują ciepło – począwszy od motyli, przez małe ptaki i gryzonie, po krowy i ludzi. (Fot. Włodzimierz Jędrzejewski) Przykładów deforestacji takich jak w rezerwacie Caparo jest w Wenezueli mnóstwo. Obszary leśne zamieniane są na pola i pastwiska, co oznacza fragmentację środowiska nie tylko jaguara. Ale ludzkie konflikty z tymi kotami są najbardziej spektakularne. Wśród wszystkich dzikich kotów jaguary mają największą siłę nacisku szczęk. Potrafią przegryźć skorupę żółwia lub czaszkę krowy. Z braku innych ofiar zabijają bydło, konie i osły hodowane na rozległych ranczach – hato. Ponoszący straty hodowcy wynajmuj…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a860070b7bfa524f73558f72809277a3dbddf5cb-5d331cb.jpeg
width: 1477
height: 1108

Sztuczna inteligencja pomaga walczyć z kłusownikami. Ma przewidywać ich ruchy
type: item
date: 2016-06-14T12:51:10.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Technologia
subject: afryka
subject: kłusownictwo
subject: wojna
description: Najnowsza technologia może pomóc strażnikom dzikiej przyrody w walce z przemytnikami.
encoded: Szacuje się, że kłusownicy zabijają 96 słoni afrykańskich każdego dnia, a ekolodzy ostrzegają, że te słynne zwierzęta mogą wyginąć na przestrzeni kilkudziesięciu lat, jeśli statystyki się nie zmienią. Jednak teraz naukowcy mają nadzieję, że nowe narzędzie sztucznej inteligencji (SI, z ang. artificial intelligence, AI) pomoże służbom ochrony dzikiej przyrody w walce z kłusownikami. PAWS – akronim od Protection Assistant for Wildlife Security – jest nowo stworzonym narzędziem SI, które zbiera dane o poprzednich akcjach kłusowników i tworzy trasy patroli, uwzględniając możliwe miejsca działań kłusowników. Te trasy są również wybierane losowo, żeby kłusownicy nie byli w stanie przewidzieć szlaków patroli. Dzięki korzystaniu z uczenia maszynowego, dziedziny wchodzącej w skład nauk zajmujących się SI, PAWS może nieustannie znajdować nowe rozwiązania, gdyż dane są cały czas dodawane do programu. Milind Tambe, profesor informatyki na University of Southern California zainteresował się pracą nad narzędziem SI w walce z kłusownictwem po tym, jak podczas konferencji Global Tiger Initiative zdał sobie sprawę z możliwego wyginięcia takich zwierząt jak tygrys czy słoń. - Zrozumiałem wówczas, jak trudna jest sytuacja zwierząt, o których czytałem moim dzieciom bajki na dobranoc – przyznaje Tambe. W 2013 roku Tambe skompletował zespół doktorantów, którego efektem pracy był PAWS. Algorytm PAWS opiera się na tzw. grach o bezpieczeństwo (ang. security games) – podzbiorze w teorii gier, gdzie obrońca próbuje zoptymalizować ograniczone zasoby, by przeciwdziałać atakom. Posiłkując się teorią gier o bezpieczeństwo , Tambe stworzył algorytmy używane przez Departament Bezpieczeństwa Krajowego Stanów Zjednoczonych, Agencję Bezpieczeństwa Transportu i Straż Przybrzeżną USA i które przewidują, gdzie najlepiej ustawić zasoby - takie jak agenci i punkty obserwacji - by skutecznie walczyć z przemytem i terroryzmem. Fei Fang, jeden z doktorantów pracujących przy PAWS, wcześniej napisał pracę o tym,…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1cde47a108a88670ce4a326a3bc6e7c045d61aa6-03142d4.jpeg
width: 945
height: 629

Żyrafy giną z powodu przesądu
type: item
date: 2015-12-01T19:09:05.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: kłusownictwo
subject: żyrafy
description: Afrykańscy badacze potwierdzają niepokojącą tendencję. Piękne zwierzęta znikają z powodu kłusowników, którzy wierzą w uzdrawiającą moc żyrafiego mózgu.
encoded: Jak donosi organizacja Giraffe Conservation Foundation (GCF), w ciągu ostatnich 15 lat populacja żyraf na kontynencie afrykańskim spadła ze 140 tys. do mniej niż 80 tys. sztuk. – Te powolne i ogromne zwierzęta są łatwym łupem i wielkim zasobem mięsa dla kłusowników, zwłaszcza w nękanej konfliktami Demokratycznej Republice Konga – mówi szef GCF Julian Fennessy. Liczebność stad maleje też z powodu utraty siedlisk i przesądu, że konsumpcja żyrafiego mózgu chroni przed wirusem HIV. Mimo to jest nadzieja na poprawę sytuacji tych zwierząt. – Nie prowadzilibyśmy naszych działań, gdybyśmy uważali, że jest już za późno na pomoc żyrafom – mówi Fennessy. Obecnie żyrafa jako gatunek posiada kategorię LC przyznaną jej przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody. LC oznacza "Least Concern" czyli najmniejsze obawy. Zwierzę to jednak zostało już przez człowieka wytępione na obszarach Gwinei, Erytrei, Mauretanii i Senegalu, gdzie kiedyś występowała. Autor: Catherine Zuckerman

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/03f3c075cc2e5dc784866acba5e59d4318bbecc6-2f6fade.png
width: 1280
height: 1024

Słonie otrute cyjankiem. Zimbabwe szuka sprawców
type: item
date: 2015-10-07T09:18:00.000Z
creator: papauthor
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: kłusownictwo
subject: słonie
subject: zimbabwe
description: Czternaście słoni zostało otrutych cyjankiem przez kłusowników na terenie dwóch parków narodowych w Zimbabwe – poinformowały miejscowe władze. Trwają poszukiwania sprawców.
encoded: Trzy zwierzęta zostały zabite w regionie Kariba na północy, a kolejnych 11 w regionie Hwange na zachodzie kraju. Wszystkie słonie zostały otrute cyjankiem, co stwierdzono po badaniach przeprowadzonych na próbkach z ich wątroby i nerek. W Kariba kłusownicy nasączyli trującą substancją pomarańcze, w Hwange do zabicia zwierząt wykorzystano powleczone cyjankiem solne pałeczki, przysmak słoni. W Hwange sześć słoni miało ucięte kły, a pięć je zachowało, co zdaniem władz wskazuje na to, że kłusownicy zostali zaskoczeni na gorącym uczynku. Dotychczas nikt nie został ujęty w związku ze sprawą. Prywatna organizacja walcząca z kłusownictwem, Matusadona Anti-Poaching Project, wyznaczyła 400 dolarów nagrody za informacje mogące doprowadzić do aresztowania i skazania sprawców. Zdaniem tej organizacji otrutych mogło być więcej zwierząt. W 2013 r. w Hwange kłusownicy otruli 300 słoni. Cyjanek jest substancją powszechnie stosowaną w zimbabweńskim przemyśle wydobywczym i w związku z tym łatwo go zdobyć. Zimbabwe może się pochwalić dużą populacją słoni – według szacunków tamtejszych parków narodowych jest ich ponad 100 tys., choć ze względu na ograniczoną powierzchnię rezerwatów liczba osobników nie powinna przekraczać 40 tys. Także we wtorek obywatel Zambii został aresztowany w Zimbabwe za próbę przemycenia 25 kg kości słoniowej o szacowanej wartości ok. 6,3 tys. dolarów. Aresztowany mężczyzna miał przy sobie również liczącą trzy metry skórę pytona. Źródło: PAP

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fa9494a360c536c0c445a1fef06a7921cb2cadf6-12b933b.jpeg
width: 1000
height: 725

Padł kolejny nosorożec. Zostały tylko cztery
type: item
date: 2015-07-30T07:02:08.000Z
creator: Adam Robiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: kłusownictwo
subject: nosorożec biały
description: 31-letnia samica Nabire, jeden z pięciu ostatnich nosorożców białych północnych na Ziemi, padła w ogrodzie zoologicznym w Czechach.
encoded: Przyczyną jej śmierci było pęknięcie wewnętrznej torbieli. Nabire była jedną z nielicznych nadziei na przedłużenie podgatunku. Dziś na świecie zostało tylko czterech przedstawicieli tego podgatunku – trzy samice i jeden samiec, Sudan, zamieszkujący kenijski rezerwat Ol Pejeta. Dotychczasowe próby rozmnożenia go z jedną z samic zakończyły się fiaskiem. Śmierć Sudana będzie więc wyrokiem dla podgatunku, choć naukowcy chcą spróbować jeszcze rozmnożyć go za pomocą metody in vitro. Nosorożec biały północny krytycznie zagrożony Nosorożec biały to jeden z gatunków z rodziny nosorożców i największe – oprócz słoni – współczesne zwierzę lądowe na Ziemi. Dzieli się na dwa podgatunki – krytycznie zagrożony wyginięciem północny i liczny (kilkanaście tysięcy osobników) podgatunek południowy. (Czytaj też: Nosorożec biały północny w praktyce wymarł) Jeszcze niedawno na świecie było kilkadziesiąt osobników nosorożców białych północnych. Ich nieszczęście polegało na tym, że zamieszkiwały tereny niespokojne politycznie. W Sudanie, Demokratycznej Republice Konga, Republice Środkowoafrykańskiej czy Ugandzie siedlisk było dla nich coraz mniej, a te, które wciąż dawały zwierzętom schronienie, budziły zainteresowanie kłusowników. Nosorożce giną przez kłusowników Tzw. tradycyjna medycyna chińska ich sproszkowane rogi traktuje jako lekarstwo, podobnie jak ciosy słoni czy części ciała tygrysów. Jednak nikt nigdy nie udowodnił dobroczynnego działania żadnego z tych fragmentów ciała zwierząt. Sudan, ostatni samiec nosorożca białego z północy, dla własnego bezpieczeństwa został pozbawiony rogu. Mimo to, jest dzień i noc trzymany pod bronią – władze rezerwatu Ol Pejeta i tak boją się, że padnie z rąk kłusowników. Wiele wskazuje na to, że wkrótce nosorożec biały będzie występował jedynie w odmianie południowej.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0782fd90d2d6245a8ad078409a6d261d11787414-2800e9c.jpeg
width: 1000
height: 665

Kość słoniowa i kultowa
type: item
date: 2012-11-14T10:46:59.000Z
creator: Bryan Christy
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: fotografia
subject: kłusownictwo
subject: kość słoniowa
subject: miasta
subject: przemyt
subject: słonie
subject: zagrożone gatunki
subject: zwierzęta
description: Tysiące słoni giną co roku tylko po to, by z ich kłów powstały przedmioty religijnego kultu. Jak powstrzymać tę rzeź?
encoded: Setka jeźdźców W styczniu 2012 r. wtargnęła z Czadu do kameruńskiego parku narodowego Bouba Ndjida i dokonała masakry kilkuset słoni. Był to najgorszy przypadek masowego odstrzału tych zwierząt od czasu wprowadzenia światowego zakazu handlu kością słoniową w 1989 r. Napastnicy używali kałasznikowów i granatników. W 2006 r. podobną operację przeprowadzono w pobliżu czadyjskiego Parku Narodowego Zakouma. Każde z leżących na sawannie wzdętych słoniowych ciał jest osobliwym pomnikiem ludzkiej chciwości. Z lotu ptaka widać, które zwierzęta próbowały uciekać, które słonice osłaniały swoje małe – jak wymordowano przerażone stado liczące 50 sztuk. To najnowsze ofiary spośród dziesiątek tysięcy afrykańskich słoni uśmiercanych co roku przez kłusowników. Ale z historycznego punktu widzenia ta masakra nie jest niczym nowym – to zbrodniczy proceder stary jak świat. Filipiński łącznik Prałat Cristobal Garcia to najsłynniejszy na Filipinach kolekcjoner wyrobów z kości słoniowej. Dla tłumów wypełniających jego kościół w Cebu odprawia właśnie nabożeństwo ku czci najważniejszego wizerunku religijnego Filipin – Santo Nino de Cebu (Dzieciątka Jezus z Cebu). Uroczystość, która odbywa się co roku, nosi nazwę Hubo, od tutejszego słowa, które znaczy „zdejmować suknię”. Kilku ministrantów rozbiera z królewskich szat drewnianą figurkę Chrystusa, kopię tej, którą – jak wierzą tutejsi katolicy – przywiózł na wyspę w 1521 r. Ferdynand Magellan. Zdejmują z główki koronę, ściągają pełen przepychu czerwony płaszczyk, zzuwają buciki, wyłuskują z warstw bielizny. Prałat bierze posążek owinięty w białą ściereczkę i zanurza w kolejnych beczkach z wodą, święcąc ją w ten sposób. Część Filipińczyków wierzy, że figurka Dzieciątka Jezus to sam Chrystus wcielony. W XVI w. Hiszpanie uznali ją za cudowną i za jej pomocą nawracali tutejszą ludność. Ta drewniana rzeźba, przechowywana dziś za kuloodporną szybą, jest podstawą całego filipińskiego katolicyzmu. – Kto nie czci Dzieciątka Jezus, ten nie jest prawdziw…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/476b5032fa30904ce7a49aab34394cc0231c292d-eb97a00.jpeg
width: 670
height: 447