National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-02-26T10:47:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ślady po II wojnie światowej obok średniowiecznego kościoła. Tu archeolodzy mieli pełne ręce roboty
items: Oto najstarszy klasztor w Polsce – przetrwał wojny, rozbiory i kasaty
items: Inwestycja, która wywołała burzę. W świętym miejscu powstaje luksusowy kurort
items: Meteory: klasztory na greckich masywach skalnych. Historia i zwiedzanie
items: Święta Góra Athos: samotnia tylko dla mężczyzn. Historia i zwiedzanie klasztorów
items: 3/19
items: 08/2018
items: (Nie)zatarta mądrość starożytności. Co kryją prastare manuskrypty?
items: Bhutan
items: Bhutan - informacje praktyczne
items: Zrób sobie prezent
items: Wigry. Pustelnia z widokiem
items: Mont Saint Michel
items: Fabryka pod łąką
items: 1/2007

Ślady po II wojnie światowej obok średniowiecznego kościoła. Tu archeolodzy mieli pełne ręce roboty
type: item
date: 2026-02-26T10:46:41.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: II wojna światowa
subject: klasztor
subject: kościoły
subject: niemcy
subject: średniowiecze
description: Potężne fundamenty średniowiecznego kościoła oraz schron z okresu II wojny światowej odkryli archeolodzy w centrum miasta Borken w Niemczech. Znalezisk było jednak zdecydowanie więcej. Wśród nich zagadkowy dół sprzed kilkuset lat.
encoded: Wiele współczesnych europejskich miast powstało już w czasach średniowiecza. Tak też jest w przypadku Borken w Nadrenii Północnej-Westfalii. Prawdopodobnie zatrzymał się w nim w czasie wojen saskich w 800 roku słynny Karol Wielki. Nazwa Borken wskazuje na to, że już od początku było to ufortyfikowane osiedle. Początkowo było określane jako „Burg” lub „Burk”, co oznacza rodzaj twierdzy, z czasem nazwa zmieniała się na Burken, a potem obecne Borken. Takie miasta skrywają pod współczesną zabudową wiele nawarstwień sprzed wielu stuleci. Dlatego podczas inwestycji budowlanych najpierw do pracy wkraczają archeolodzy. Tak też było i tym razem. Inwestycja wiedzie do odkryć Tym razem archeologów z LWL-Archäologie für Westfalen wezwano w miejsce planowanej budowy ośrodka zdrowia i nowego budynku Caritas w dzielnicy Brinkerhof. Wykopaliska poprzedziły badania geofizyczne, które umożliwiają zajrzenie pod ziemię bez wbijania w nią łopaty. Potężny kościół Pod zwałami ziemi skrywały się relikty po olbrzymiej świątyni. Są to dobrze zachowane fundamenty kościoła dawnego klasztoru Marienbrink, które spoczywały ukryte pod grubymi warstwami gruzu. Na inną część natrafiono już w 2024 roku. Najstarsze fragmenty tej budowli sakralnej pochodzą z XV wieku, co plasuje jej powstanie w okresie późnego średniowiecza. Podczas prac archeologicznych badaczom udało się odsłonić, zmierzyć oraz udokumentować części zachodniej i południowej ściany świątyni. Konstrukcja ta imponuje swoimi wymiarami. – Fundamenty kościoła są wyjątkowo dobrze zachowane w niektórych sekcjach. Udało nam się zidentyfikować mur zewnętrzny o szerokości do 1,25 metra i wysokości fundamentu około 1,60 metra – wyjaśnia kierownik wykopalisk dr Ulrich Holtfester. Do budowy tych masywnych elementów wykorzystano czerwoną cegłę połączoną z zaprawą wapienną. Naukowcy przypuszczają, że wewnątrz oraz wokół dawnego kościoła mogą znajdować się również pochówki. Piwnice i dół na zwłoki Wśród obiektów archeologicznych były też liczne ślady …

borken-0621020.png
width: 1575
height: 1050

Oto najstarszy klasztor w Polsce – przetrwał wojny, rozbiory i kasaty
type: item
date: 2026-01-23T09:12:00.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: fakty i mity
subject: Go Poland
subject: klasztor
subject: małopolska
subject: polska
subject: Travel
subject: zabytki
description: Opactwo benedyktynów w Tyńcu to jedno z najważniejszych miejsc sakralnych i historycznych w Polsce. Położone na malowniczym wapiennym wzgórzu nad Wisłą, opactwo powstało w XI wieku i jest najstarszym funkcjonującym klasztorem benedyktyńskim w kraju. W ciągu prawie tysiąca lat przechodziło przez zniszczenia, odbudowy i przemiany, by dziś stać się popularnym celem pielgrzymek, turystyki kulturowej oraz miejscem kontemplacji i zwiedzania.
encoded: Spis treści: Historia opactwa benedyktynów w Tyńcu Architektura i zabytki opactwa Życie benedyktynów – Reguła św. Benedykta Jak zaplanować wycieczkę do Tyńca Opactwo benedyktynów w Tyńcu to nie tylko najstarszy klasztor w Polsce, ale także jedno z najcenniejszych miejsc dziedzictwa religijnego i kulturowego w kraju. Położone na malowniczym wzgórzu nad Wisłą w zachodniej części Krakowa, opactwo tynieckie od XI wieku pełniło kluczową rolę duchową, edukacyjną i obronną. Przez stulecia przetrwało najazdy tatarskie, wojny i okres kasaty, by dziś służyć jako miejsce kontemplacji, turystyki religijnej oraz zwiedzania architektonicznego. Bogata historia, wyjątkowa architektura romańska i barokowa, a także życie według reguły świętego Benedykta czynią z Tyńca obowiązkowy punkt na mapie każdego, kto interesuje się dziedzictwem benedyktynów w Polsce. Historia opactwa benedyktynów w Tyńcu Historia opactwa benedyktynów w Tyńcu sięga czasów odbudowy polskiej państwowości po najazdach i kryzysie lat 40. XI wieku. Opactwo w Tyńcu zostało prawdopodobnie założone około 1044 roku z inicjatywy Kazimierza I Odnowiciela, który sprowadził zakonników benedyktyńskich z zachodu Europy jako element wzmocnienia struktur kościelnych i kulturalnych. Usytuowanie klasztoru na wysokim wzgórzu nad Wisłą miało nie tylko znaczenie religijne, ale też strategiczne – kontrolowało szlaki handlowe i wodne prowadzące do Krakowa. Według przekazów pierwszym opatem był Aaron, późniejszy biskup Krakowa, co świadczy o wyjątkowym znaczeniu tego miejsca już od samego początku. Opactwo tynieckie szybko stało się jednym z głównych centrów duchowych w Polsce, a jego klasztor — jednym z najważniejszych ośrodków benedyktyńskich w Europie Środkowej. To jeden z ciekawszych przykładów rozwoju zakonów w średniowieczu. Na przestrzeni wieków opactwo benedyktynów w Tyńcu doświadczyło wielu dramatycznych wydarzeń. Najazd tatarski w 1259 roku niemal doszczętnie zniszczył zabudowania klasztorne. Odbudowywano je przez kolejne dek…

opactwo-benedyktynow-w-tyncu-GettyImages-1219755140-e4251c8.jpg
width: 4000
height: 2666

Inwestycja, która wywołała burzę. W świętym miejscu powstaje luksusowy kurort
type: item
date: 2025-09-24T09:17:21.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: egipt
subject: grecja
subject: klasztor
subject: kurort
subject: religie
subject: synaj
description: Budowa ośrodka na górze Synaj pokazuje, jak trudne bywa pogodzenie rozwoju turystyki z ochroną miejsc o wyjątkowym znaczeniu duchowym. Władze Egiptu promują inwestycję jako krok ku modernizacji, jednak dla wielu to zagrożenie dla wielowiekowego dziedzictwa.
encoded: Święte miejsca od wieków przyciągają pielgrzymów i turystów, ale rzadko stają się areną wielkich inwestycji komercyjnych. Tym razem jednak sytuacja wygląda inaczej. Egipt ogłosił plany realizacji projektu „Wielkie Przemienienie”, którego centralnym punktem ma być góra Synaj, czyli miejsce o niezwykłym znaczeniu religijnym. Władze zapowiadają budowę luksusowych hoteli, centrów handlowych i willi, twierdząc, że inwestycja ma połączyć duchowość z nowoczesną turystyką. Pomysł ten wywołał jednak duże kontrowersje, gdyż dla wielu osób granica między sacrum a komercją została poważnie naruszona. Święta góra pod presją inwestycji Przez stulecia góra Synaj była celem pielgrzymek i duchowych wędrówek. Turyści i wierni wspinali się na jej szczyt z pomocą beduińskich przewodników, by podziwiać wschód słońca nad pustynnym krajobrazem. Szczególne znaczenie religijne sprawiło, że miejsce to uznawane jest za jedno z najświętszych w Egipcie – czczone zarówno przez Żydów, chrześcijan, jak i muzułmanów. To tutaj, według tradycji, Mojżesz miał otrzymać Dziesięć Przykazań, a Biblia i Koran wspominają o objawieniu Boga w płonącym krzewie. Dziś u stóp góry znajduje się klasztor św. Katarzyny z VI wieku, wpisany na listę UNESCO. Okolicę zamieszkuje plemię Dżebelja, znane jako Strażnicy Świętej Katarzyny, które od pokoleń opiekuje się tym miejscem. Jednak ich dotychczasowy świat ulega gwałtownej przemianie. W odizolowanej przestrzeni powstają luksusowe hotele, wille i bazary, co stopniowo przekształca charakter regionu. W ramach realizacji projektu „Wielkie Przemienienie” zburzono tradycyjne domy plemienia i ekologiczne obozowiska turystyczne, nie wypłacając odszkodowań. Co więcej, budowa parkingu doprowadziła do ekshumacji ciał z miejscowego cmentarza, co dla społeczności stało się szczególnie bolesnym doświadczeniem. Spór o klasztor św. Katarzyny. Religia kontra interesy polityczne Choć egipskie władze podkreślają, że nowe inwestycje na Synaju mają wspierać rozwój turystyki i wzmacniać go…

synaj-d1f098e.jpg
width: 4288
height: 2848

Meteory: klasztory na greckich masywach skalnych. Historia i zwiedzanie
type: item
date: 2021-04-16T07:00:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: grecja
subject: klasztor
subject: Lifestyle
subject: meteory
subject: mnisi
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Meteory - mnisie miasto pośród chmur. Wykute w skale klasztory górujące nad Greckimi dolinami. Tu to, co ziemskie styka się z niebem.
encoded: Dokąd udałbyś się w poszukiwaniu odosobnienia i kontaktu z tym co duchowe? Na dno najgłębszych oceanów czy na górskie szczyty? Greccy mnisi wybrali to drugie żeby z wyżyn modlić się do swojego boga. Ich dom powstał niedaleko miasta Kalambaka, położonego na Nizinie Tesalskiej, a jego nazwa w języku miejscowych znaczy „wzniesiony w górę, będący wysoko w powietrzu”. Meteory - monastyry na skałach W Grecji z zielonej Niziny Tesalskiej wyrastają do 600 m ponad poziom morza piaskowcowe ostańce. Miliony lat erozji nadały im niezwykłe obłe kształty. Jakby tego było mało, na szczytach krawędzie skał przechodzą gładko w ściany budowli zwieńczone rdzawymi dachami. Przed nami Meteory. Cały ich rój. Dzisiaj tylko sześć z tych prawosławnych monastyrów (cztery żeńskie i dwa męskie) jest dostępnych dla turystów, choć wzniesiono ich przez wieki 24, każdy na innej skale. Współczesna „duchowa obsada” – co najwyżej kilkuosobowa, a i to nie we wszystkich klasztorach – to zaledwie drobna część tej, która w czasach świetności, w XVI w., żyła w ich murach. Meteory - powstanie Dlaczego powstały Meteory? Z potrzeby odosobnienia, porzucenia świata, poświęcenia się modlitwie, dla niezwykłego poczucia zawieszenia w przestworzach. Ale też bezpieczeństwa, jakie dawała ucieczka pod niebo. Jak powstały te greckie klasztory? Tak naprawdę nie wiadomo. Według jednej z teorii na początku były linki przyczepione do latawców, które umożliwiły zainstalowanie pierwszych sznurowych drabinek. Choć możliwe, że były to po prostu niezwykłe umiejętności wspinaczkowe jakiegoś śmiałka. Jedno jest pewne: zarówno wznoszenie, jak i potem życie w wybudowanych już monastyrach wymagało samozaparcia i hartu ducha. Ani dostanie się tu, ani funkcjonowanie, ani wydostanie nie było sprawą prostą. Jeszcze do początków XX w. wszelkie zaopatrzenie, wyposażenie i ludzi transportowano na górę w koszach lub siatkach na linie przymocowanej do kołowrotu (konstrukcja do obejrzenia w klasztorze św. Warłama), a między niektórymi skałam…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c762ac0dd897003eb24f3a9f2354271a4a78d6a5-b8487f7.jpeg
width: 800
height: 600

Święta Góra Athos: samotnia tylko dla mężczyzn. Historia i zwiedzanie klasztorów
type: item
date: 2021-04-16T05:14:00.000Z
creator: Michał Głombiowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: athos
subject: grecja
subject: klasztor
subject: Kultura
subject: święta góra
subject: Travel
description: Na górę Athos wstęp mają tylko mężczyźni. To miejsce, położone na wyspie o tym samym imieniu to centrum kontemplacji, bezinteresownej gościnności i dzikiej natury.
encoded: Żeby zawitać na górze Athos nie trzeba posiadać pieniędzy, ani być sławnym - mnisi ugoszczą każdego nie oczekując zapłaty - oczywiście tak długo jak jest się mężczyzną. Kobiety nie tylko nie mają wstępu na samą górę, ale zabrania się im nawet zbliżenia do tej greckiej wyspy na mniej niż 500 metrów. Te ścisłe zasady mają na celu egzekwowanie celibatu wśród mnichów i powstały ponad tysiąc lat temu. Góra Athos - wyjątki od reguły Mimo to na przestrzeni wieków zanotowano parę przypadków, w których na wyspę Athos trafiły kobiety. Podczas greckiej wojny domowej w latach pięćdziesiątych 20. wieku, mnisi z Athos pozwolili na wstęp wieśniaczkom z okolicznych wiosek, które przybyły na wyspę w poszukiwaniu swoich rozpierzchniętych zwierząt. Niedługo później, w 1954 na wyspę wkroczyła Maria Poimenidou, przebrana za mężczyznę. Ten wybryk sprawił że Grecja wprowadziła prawo zakazujące kobietom wstępu na teren wyspy pod karą 12 miesięcy więzienia. Góra Athos - Ogród Matki Bożej Sama wyspa, pomimo braku kobiet, jest jednak bardzo intymnie związana właśnie z jedną z nich, mianowicie matką Jezusa. Według legendy, Maria dziewica zabłąkała się na tą wyspę w czasie swojej morskiej podróży na Cypr. Miała wtedy poprosić swojego syna w modlitwie, aby dał jej ją na własność. Jezus zgodził się, a wyspa Athos przemieniona w klasztor do dzisiaj zwie się Ogrodem Matki Boga. Góra Athos - życie w greckiej republice mnichów Rzeczywistość na Athos zostaje zredukowana do sylwetek mnichów pracujących na warzywnych grządkach, dźwięku dzwonów, jaskółek przecinających niebo i prostej strawy spożywanej w milczeniu w klasztornych refektarzach. Zadziwiające, kogo można tu spotkać. W murach monasterów żyją ludzie o różnorodnych życiorysach: byli naukowcy, profesorowie, muzycy, hipisi, urzędnicy pocztowi. Każdy ma własną historię. Łączy ich decyzja o podjęciu mnisiego życia. W razie gdybyś chciał tu zawędrować: Góra Athos - praktyczne informacje Wstęp mają tu jedynie mężczyźni. By dostać się na półwysep Atho…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a1b4209bf91349550b51fed21e30a1dfc68c9b97-146f81c.jpeg
width: 1000
height: 634

3/19
type: item
date: 2019-02-15T14:48:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: czarna hańcza
subject: klasztor
subject: natura
subject: rekreacja
subject: suwalszczyzna
subject: zwiedzanie
description: Gruzja i Kaukaz na 15 sposobów
encoded: Jeżeli pojedziecie tam raz, zapewne będziecie chcieli wracać. Długo opierałam się Gruzji, choć moja przyjaciółka Hanka nieustannie mnie na nią namawiała, opowiadając o tym kraju niesamowite historie. O gościnności mieszkańców, pięknej, wciąż jeszcze dzikiej naturze, wspaniałej kuchni, o suprach i toastach, które zawsze wznosi tamada, panującej tam imprezowej atmosferze. Wreszcie o Polakach, których poznała, a którzy zdecydowali się tam zamieszkać i tak jak np. Piotr - prowadzić hostel najpierw w Tbilisi a teraz Happy Yeti w Gudauri, czy Ksawery - restaurację w Udabno. Przytakiwałam i odpowiadałam - tak, kiedyś się tam wybierzemy, i nic z tym nie robiłam, aż do dnia, gdy Hanka zadzwoniła i powiedziała, że właśnie kupiła bilety do Gruzji i za trzy miesiące lecimy. Miał to być babski wyjazd weekendowy. I był. Nigdy nie przeżyłam czegoś tak szalonego, na wspomnienie o tym wciąż uśmiecham. Byłyśmy w Tbilisi, w wiosce Udabno położonej pośrodku stepu, w monastyrze Dawid Garedża przy granicy z Azerbejdżanem, w Mcchecie, dawnej stolicy. Przy okazji zaliczyłyśmy kilka dyskotek, wzięłyśmy udział w kilkunastu suprach, poznałyśmy fantastycznych ludzi i przeżyłyśmy niezapomniane przygody. Potem wracałam do Gruzji wielokrotnie. Bo ten kraj uzależnia. Dlatego znaczną część tego wydania Travelera poświęcamy właśnie Gruzji. Ciekawa jestem, czy też połkniecie tego bakcyla. Agnieszka Franus REDAKTOR NACZELNA Marcowy numer już w sprzedaży! Dostępny w salonach prasowych i w naszym sklepie internetowym www.kultowy.pl >>

ngt-3-19-78c5fa0.jpeg
width: 393
height: 590

08/2018
type: item
date: 2018-07-20T13:55:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: benedyktyni
subject: gotyk
subject: klasztor
subject: normandia
subject: zabytki
description: Sposób na Europę
encoded: Sposób na Europę Na 10 najczęściej przez turystów odwiedzanych krajów na świecie pięć z nich – Franca, Hiszpania, Włochy, Niemcy i Wielka Brytania – znajduje się właśnie u nas! Ale inne kraje, o których również piszemy w tym wydaniu Travelera, nie pozostają w tyle i z roku na rok przyciągają coraz większe rzesze gości. Czesi, nasi południowi sąsiedzi, mają największe zagęszczenie zamków na kilometr kwadratowy na świecie i choć wypijają najwięcej piwa, my cenimy ich za wino, którego sekrety zdradzi poszukiwaczka tajemnic i skarbów Joanna Lamparska. Norwegia zwana klejnotem Europy to z kolei kraj o najbardziej spektakularnej niezniszczonej naturze, na łonie której warto się totalnie zresetować. Można ją podziwiać chociażby z pokładu jachtu, co uczyniła nasza redakcyjna koleżanka Basia Żukowska. Rumunia ma Drakulę, najbardziej znanego wampira, i bajecznie kolorowe monastyry. Słowenia kusi dziesięcioma tysiącami jaskiń, po których można pływać łódkami. Jedynym zarzutem kierowanym pod adresem Europy, który powstrzymuje nas przed podróżowaniem po niej nieustannie – są wysokie ceny, ale i na nie znaleźliśmy sposób. Poznajcie nasze patenty na tanią Europę. A gdy wrócicie z zagranicznych wojaży, ruszcie na kajaki. Wierzę, że po przeczytaniu naszego raportu znajdziecie dla siebie idealne miejsce na spływ w Polsce. Agnieszka Franus REDAKTOR NACZELNA TEMAT NUMERU | DOOKOŁA EUROPY Nasz kontynent jest pełen niesamowitości, które często czają się w niedalekiej odległości od Polski. Joanna Lamparska zachęca do wyruszenia w rejs Doliną Renu, szlakiem zamków i klasztorów. Ponoć piękno mijanych krajobrazów jest wręcz nieprzyzwoicie romantyczne („Skarby bogów”). Basia Starecka w artykule „Tropem zwierząt” rozwiewa ostatnie stereotypy, które mogą kogoś powstrzymywać przed podróżą samochodową do Rumunii, a Magda i Sergiusz Pinkwartowie odkrywają Langwedocję! Niegdyś biedna i wyśmiewana prowincja Francji, teraz jest jednym z najchętniej odwiedzanych regionów. Tu leży średniowieczne miasto…

08-181-3aa9f15.jpeg
width: 393
height: 590

(Nie)zatarta mądrość starożytności. Co kryją prastare manuskrypty?
type: item
date: 2018-04-30T06:05:41.000Z
creator: redakcja
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: klasztor
subject: odkrycia
subject: pergamin
subject: zabytki
description: Od siedmiulat trwa projekt odzyskiwania prastarych dokumentów, które spoczywają w liczącym 15 wieków klasztorze.
encoded: Zbudowany w VI w. u stóp egipskiej góry Synaj Klasztor św. Katarzyny to najstarsza w świecie funkcjonująca nieprzerwanie instytucja tego typu. W klasztornej bibliotece przechowuje się setki manuskryptów zgromadzonych w okresie średniowiecza: starożytne teksty, święte księgi i inne dokumenty. Okazuje się jednak, że kartki niektórych wykorzystano ponownie, wymazując już niepotrzebne teksty. Od 2011 r. klasztor prowadzi przy użyciu nowoczesnej techniki cyfrowej prace nad odzyskaniem części owych dawno utraconych pism. Około połowy znajdujących się w bibliotece rękopisów sporządzono na pergaminie, czyli specjalnie spreparowanej skórze cielęcej, koziej lub owczej. Pergamin można odzyskiwać, zeskrobując atrament i pisząc na oczyszczonej powierzchni. Poprzedni tekst nie znika jednak bez śladu. Pozostaje w kartce jako słabo widoczny cień, który można przywrócić do życia za pomocą tzw. obrazowania wielospektralnego. Rejestruje ono zarówno światło widzialne, jak i niewidzialne promieniowanie optyczne, o innym zakresie długości fal. Jak dotąd obrazowanie na 74 spośród 163 pergaminów ukazało, że około 6800 stron to palimpsesty z ukrytym tekstem. – Zidentyfikowaliśmy wymazane teksty w 10 językach spisane między V a IX w. – relacjonuje Michael Phelps, kierownik prac. Na pokazanym powyżej przykładzie widzimy tekst zapisany po syryjsku na tle pochodzącego z IX w. tłumaczenia traktatu medycznego starożytnego grecko-rzymskiego lekarza Galena. Na zeskanowanie wciąż czekają dziesiątki palimpsestów i Phelps liczy, że odkryje jeszcze prawdziwe skarby. Tekst A.R. Williams

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/25c08f4e862529b2837bf3a55345f66702390269-6fea744.jpeg
width: 1223
height: 932

Bhutan
type: item
date: 2010-06-21T08:22:15.000Z
creator: Ola Trzaskowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bhutan
subject: himalaje
subject: klasztor
subject: mnisi
subject: pola ryżowe
subject: świątynie
description: O to nasz plan: wjechać na motocyklach do Bhutanu od wschodu i bez przewodnika przemierzyć cały kraj. Wszyscy nam mówią, że to niemożliwe – do tego ostatniego z buddyjskich królestw w Himalajach mają wstęp tylko wycieczki z przewodnikiem. Ale my jesteśmy uparci.
encoded: Upał jest obezwładniający. Kluczymy wśród indyjskich plantacji herbaty, szukając przejścia granicznego w Samdrup-Dzongk’ar niczym igły w stogu siana. W końcu przy jednej z lepianek wioski Darranga dostrzegamy znak Indian Customs. Z otaczającego nas tłumu gapiów po kilkunastu minutach udaje nam się wyłowić urzędników, którzy są ubrani po cywilnemu – akurat pracowali w polu. Pokazujemy im nasze Carnets de Passages en Douane, dokumenty celne, paszporty dla motocykli. Robią zdziwione miny – nigdy niczego takiego nie widzieli. Pomagamy im więc wypełnić papiery i sugerujemy, gdzie przystawić pieczątki. Są równie bezradni, gdy pytamy o punkt odprawy paszportowej. Wskazuje go nam leżący na polu ryżowym znak Indian Immigration. Urzędnika tym razem znajdujemy nad rzeką. Nieśmiało prosimy go, by oderwał się od łowienia ryb i zechciał nas odprawić. Po załatwieniu formalności po stronie indyjskiej stajemy przed tajemniczą bramą z napisem „Bhutan”. Strażnicy w gho (rodzaj półdługiego kolorowego płaszcza przewiązanego w pasie szarfą) przyjaznym gestem kierują nas do urzędniczek. Kobiety od wieków mają w tym kraju silną pozycję, zarządzają nawet majątkami. Teraz nieco zdziwione, szeroko się uśmiechając, pytają: – A gdzie wasz przewodnik i dżip? Wręczamy im plik pozwoleń i dokumentów niezbędnych do wjazdu do Bhutanu i radośnie oznajmiamy, że jesteśmy z nim umówieni na trasie (tak naprawdę z przewodnikiem mamy się spotkać dopiero w Thimphu, na zachodzie kraju). Panie przeglądają dokumenty, a my przyglądamy się paniom. Noszą kiry, długie suknie przewiązane w talii i spięte na ramieniu broszami. Na wierzch narzucają zdobione, krótkie marynarki. Przy ich barwnych strojach narodowych w naszych ubraniach motocyklowych wyglądamy jak kosmici. Na hasło Tashi Delek (witamy, powodzenia) magiczne wrota do Podniebnego Królestwa zostają nareszcie otwarte. Bhutan, państwo zaledwie dwukrotnie większe od województwa warmińsko-mazurskiego, ze wschodu na zachód przecina jedna szeroka na 3,5 m asfaltow…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cc7934a6bb49102fa0ca64aff0ac0e3be124f304-93803ef.jpeg
width: 500
height: 335

Bhutan - informacje praktyczne
type: item
date: 2010-03-20T16:03:05.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bhutan
subject: himalaje
subject: klasztor
subject: mnisi
subject: pola ryżowe
subject: świątynie
description: Kilka informacji dla chcących odwiedzić Królestwo Bhutanu.
encoded: Oficjalna nazwa: Królestwo Bhutanu, a dokładnie: Druk Jul, czyli Królestwo Smoka. Powierzchnia: 47 tys. km2. Ludność: ok. 700 tys. Religia: głównie buddyzm. Języki: w użyciu jest 19 języków, ale oficjalnym jest dzongka. Waluta: w obiegu są ngultrum (Nu, BTN) podzielone na 100 czetrum. Aktualnie za 1 dolara (USD) otrzymamy ok. 47 ngultrum. Można też płacić rupiami indyjskimi, przy czym obie waluty są równowarte (1 ngultrum = 1 rupia). Okresy od września do początku grudnia (dobra pogoda, piękne jesienne kolory) oraz od lutego do maja (kwitnące rododendrony) to najlepsza pora na wizytę w Bhutanie. Od końca grudnia do lutego w wyższych rejonach trzeba liczyć się z obfitymi opadami śniegu, a od połowy czerwca do września, z monsunowymi ulewami. Promesę wizy załatwia się przed przyjazdem w agencjach turystycznych oferujących wycieczki po Bhutanie lub w biurach bhutańskich linii Druk Air. Pieczątka wizowa jest wbijana na granicy (trzeba zabrać ze sobą 2 zdjęcia). Na oficjalnej stronie rządu bhutańskiego zaleca się załatwianie wiz z dużym wyprzedzeniem, przynajmniej trzymiesięcznym. Wiza na dwa tygodnie kosztuje 20 USD. W przypadku wycieczki wykupionej w polskim biurze podróży formalnościami zajmuje się organizator. W Bhutanie praktycznie nie ma turystyki indywidualnej. Każdy pobyt jest zorganizowany, z góry opłacony, a na miejscu jest się pod opieką przewodnika. Stawki są odgórnie narzucone i w zależności od terminu wynoszą 170–250 USD za dzień. Na szczęście w cenie zawierają się już wszelkie świadczenia, czyli zakwaterowanie, wyżywienie, transport na terenie Bhutanu, opieka przewodnika i wstępy do obiektów. Przyjazdy turystów są limitowane – może się zdarzyć, że wizy nie dostaniemy, bo nie zmieściliśmy się w zakładanej puli wpuszczanych cudzoziemców. Z Polski wycieczki do Bhutanu oferują np. Logos Travel (), Logos Tour () i Prestige Holidays & Tours (). Jeśli wolimy wszystko organizować sami, pomoże nam Bhutan Tour (). Oficjalnie jedyne przejście lądowe, przez które możn…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Zrób sobie prezent
type: item
date: 2010-03-17T22:01:13.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bali
subject: góry
subject: jazda konna
subject: klasztor
subject: mnisi
subject: narciarstwo
subject: nurkowanie
subject: rekiny
subject: Spa
subject: wspinaczka
description: Bądź dla siebie dobry! Przyzwyczaiłeś się, że prezenty robi się tylko komuś? Przecież można obdarowywać także samego siebie. I jest to o tyle łatwiejsze, że wiesz lepiej niż inni, co najbardziej cię ucieszy. Czy może być coś lepszego od podróżowania i poznawania świata? Przeczytaj, o czym marzą znane osoby, i zapoznaj się z naszymi pomysłami. Co wolisz – wyprawy z adrenaliną, wyciszające, a może muzyczne?
encoded: Dla miłośników przestworzy Szybowce Na Weremień w Bieszczadach przyjechaliśmy, by polatać na paralotniach, jednak wiatr nam nie sprzyjał. Wtedy na startowisku stanął szybowiec do lotów turystycznych. Szybka decyzja: chcę sprawdzić, jak to jest! Zajęłam przednie miejsce, pilot za mną. Asystenci zamocowali linę holowniczą. Po chwili lina napięła się i samolot ciągnął nas, najpierw po ziemi, a potem nagle się zorientowałam, że już jesteśmy w powietrzu. Wtedy dopiero szarpnęło – przyspieszenie było naprawdę niezłe! Gdy lina została odczepiona, dziób szybowca przechylił się do przodu (co mnie przestraszyło), a po chwili wyrównał poziom. Przemierzaliśmy przestworza, szybko i – co najważniejsze – cicho. Słychać było tylko świst wiatru nad głową i po bokach. Pilot zapytał, czy jestem przygotowana na wrażenia. „Oczywiście!”. I wtedy się zaczęło... Ostre zakręty, lot bokiem, wylot w górę i swobodne opadanie „brzuchem” do góry. Przeciążenia były tak duże, że nie miałam siły unieść dłoni z aparatem. Śmiałam się i krzyczałam jednocześnie. Kiedy prędkość zmalała i zaczęliśmy zniżać lot ku bazie, okazało się, że to nie koniec! Pilot w ostatniej chwili podniósł maszynę na znaczną wysokość, tuż przed grupką gapiów, która skuliła się z obawy przed kraksą. Wychodziłam z szybowca na miękkich nogach (od przeciążeń i wrażeń). Było wspaniale! Chciałam więcej, niestety lot trwał tylko dziesięć minut. W tym roku zabrałam mojego narzeczonego na Weremień i namówiłam na oderwanie się od ziemi. Spodobało mu się. Monika Dyba, dziennikarka, fotograf Dostępne w większości aeroklubów. Cena od ok. 100 zł, zależy od czasu trwania lotu (od 10 minut do kilku godzin). Raz, dwa, trzy… Skoczyłam na bungee trzy razy. Zawsze zaczynało się tak samo: instruktor spinał nogi uprzężą, potem „winda” wjeżdżała w korony drzew. Na górze patrzyłam przed siebie, by nie widzieć tego, co znajdowało się pode mną. Raz, dwa... gdy dochodziło do trzech – skakałam. Najwspanialsze było uczucie „znikania” żołądka. Wtedy wydoby…

Wigry. Pustelnia z widokiem
type: item
date: 2009-03-23T20:51:39.000Z
creator: Małgorzata Golanowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czarna hańcza
subject: klasztor
subject: natura
subject: rekreacja
subject: suwalszczyzna
subject: zwiedzanie
description: Tu, nad jeziorem Wigry, w dawnym klasztorze kamedułów, każdy może odnaleźć spokój, ciszę i piękną przyrodę.
encoded: Kot siedzący na wysokim murze patrzy na mnie z góry zagadkowym żółtozielonym spojrzeniem. Nie wiem, czy moje wejście na jego teren złości go, czy jest mu obojętne. Idę obok niego kamienną aleją między dwoma rzędami eremów. Zgodnie z regułą zakonu jedna pustelnia dla jednego mnicha. Sprzyjało to zachowaniu milczenia, nieustannej pobożnej medytacji i cierpliwej pracy. Dziś w miejscu dawnego klasztoru mieści się hotel Ministerstwa Kultury i Sztuki, w którym każdy poszukujący spokoju i odosobnienia może znaleźć swoją pustelnię. Ostatnia z lewej strony będzie moja. Wchodzę przez drewnianą bramę na maleńkie podwórko, kilka kroków między jednym domem a drugim. W rogu skalny ogródek, na gęstej trawie drewniana ławka. Dom jest niewielki, z dachem pokrytym czerwoną dachówką. Za drzwiami wejściowymi chłodne, z prostotą urządzone wnętrze. Z okna pokoju roztacza się widok na jezioro. Jedno z najpiękniejszych na Suwalszczyźnie – z półwyspami i zatokami, czystą wodą i przede wszystkim – strefą ciszy. Dziś jest już zbyt późno na wyprawę nad Wigry, patrzę więc tylko przez okno na rozległą przestrzeń otwierającą się nad gładką taflą jeziora. Powoli udziela mi się spokój tego miejsca. Pilne sprawy pozostały 300 km stąd. Następnego dnia rankiem alejka między eremami prowadzi mnie prosto do kościoła. Jego imponująca barokowa sylwetka z dwiema wieżami góruje nad kompleksem klasztornym. Mnisi zbierali się w kościele na wspólne, ciche – bez śpiewów i muzyki – nabożeństwa. Gdy przybyli tu z Włoch pod koniec XVII w., sprowadzeni przez króla Jana II Kazimierza, w darze otrzymali Puszczę Przełomską i Perstuńską. Z powierzonej im misji zbudowania klasztoru dla 12 zakonników wywiązali się nadspodziewanie dobrze. Ich wyspa dzięki grobli wkrótce stała się półwyspem. W zabudowaniach klasztornych stanęły eremy, kościół, refektarz (klasztorna jadalnia), dom dla gości, dom furtiana przy bramie i wieża zegarowa, z której można podziwiać panoramę jeziora i Puszczy Augustowskiej. Pobożni mnisi z kontempl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/29d99e11431014501726f6f9abe5d922f482888e-a792543.jpeg
width: 400
height: 300

Mont Saint Michel
type: item
date: 2009-03-23T11:13:38.000Z
creator: Agnieszka Franus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: benedyktyni
subject: gotyk
subject: klasztor
subject: normandia
subject: zabytki
description: Jest to jedna z tych atrakcji Normandii, których pominięcie byłoby niewybaczalnym błędem.
encoded: Na otoczonej przez morze granitowej skale, obwarowane kamiennym murem, co raz to akcentowanym wieżą lub donżonem, wznosi się średniowieczne opactwo Mont Saint Michel. To zwarte koronkowe arcydzieło, z ostrołukowymi oknami i trudną do policzenia ilością szpiczastych wieżyczek, zwieńczone jest strzelistą iglicą, w której umieszczono figurkę patrona – Archanioła Michała, pogromcy smoków i mocy sprawczej powstania tego obiektu. Według legendy anioł trzy razy musiał się przyśnić biskupowi Avranches Aubertowi, zanim ten pojął i wykonał jego wolę. Po ostatniej wizycie biskupowi pozostało wklęśniecie w czaszce. No cóż, nawet święci czasami potrafią stracić cierpliwość, a Archanioł Michał – ognisty wojownik z mieczem w dłoni i strażnik bram raju, do wyrozumiałych raczej nie należy. Przyglądając się symfonii gotyckich form, nie mam wątpliwości, czym inspirują się bajkopisarze. Z bliska opactwo wygląda niczym zamek czarnoksiężnika z mrocznych powieści fantasy, choć zapewne dla tysięcy przybywających tu w średniowieczu pielgrzymów musiało wydawać się wrotami raju. Jednak mistyczne skojarzenia budzi nie tylko sama budowla, ale też wyjątkowe tu przypływy i odpływy morza, kiedy to żywioł nieubłaganie pochłania kolejne metry zatoki, by w kilka godzin zatopić okoliczne plaże. Dziś Mont Saint Michel ze stałym lądem łączy wybudowana pod koniec XIX wieku grobla, którą zmierzam wśród tłumów turystów w kierunku opactwa. Wdycham zapach morza i podziwiam dzieło odpływu, który odsłonił właśnie sięgający po horyzont płaski, szarożółty ląd i wydał skorupiaki na łatwy łup rybakom z okolicznych wiosek. Poziom morza w okolicy opactwa wznosi się i opada nawet o 15 metrów. To dlatego Mont Saint Michel nigdy nie zostało zdobyte. Trudno przecież skutecznie oblegać twierdzę, której otoczenie co kilka godzin zanurza się w morzu. Tuż przy murze witają mnie dwie wieże, niczym z prozy Tolkiena, choć nie tu, jak na pozór mogłoby się wydawać, znajduje się brama wiodąca na teren opactwa. Błąd konstrukcyjny?…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/893433585cb4239f4b9ada86bf60111e28a11e4b-39ef172.jpeg
width: 425
height: 282

Fabryka pod łąką
type: item
date: 2009-03-22T17:12:44.000Z
creator: Joanna Lamparska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dolny śląsk
subject: klasztor
subject: śląsk
subject: zakon
description: Nadodrzańskie opactwo od lat spędza sen z powiek licznym poszukiwaczom skarbów. Gigantyczny zabytek w Lubiążu jest bohaterem kilkunastu książek i regularnie pojawia się w dyskusjach o skarbach i tajemnicach.
encoded: Eksploratorzy są przekonani, że w czasie II wojny światowej działała tu fabryka zbrojeniowa, a gdzieś w przepastnych magazynach ukryto depozyty miejscowej ludności – złoto, biżuterię i dzieła sztuki. Lubiąż to jedno z najpiękniejszych i największych założeń klasztornych w środkowej Europie. Jest dziś zarządzany przez fundację, która planuje przekształcić go w kompleks konferencyjno-turystyczny. Obiekt należał niegdyś do zakonu Cystersów. Bracia przybyli na Śląsk w XII w., ale już wcześniej stał tu gród. W 1810 r. klasztor został odebrany cystersom i przeszedł na własność państwa. Wtedy też zaczął się najbardziej tajemniczy etap w jego dziejach. Na niezwykłość tego miejsca pierwszy zwrócił uwagę Stanisław Siorek, nieżyjący już badacz tajemnic historii. Z zebranych przez niego starych planów wynikało, że w czasie II wojny światowej do klasztoru doprowadzono niezwykle silną linię energetyczną, która w takim miejscu nie była wcale potrzebna. Mogła natomiast służyć potężnej fabryce – tyle że nie ma żadnych śladów po takim obiekcie. Świadkowie twierdzili, że w czasie nalotów klasztor ginął nagle we mgle. Gdy niebezpieczeństwo mijało, budynki powoli wyłaniały się z oparów. Jak potężne musiało być urządzenie do ich wytwarzania i dlaczego Niemcy tak dbali o to, by Lubiąż został niezauważony? Może odpowiedzi należy szukać w podziemiach klasztoru lub pod łąkami przylegającymi do obiektu, gdzie rzekomo zostały umieszczone zakłady przemysłowe. Miało tam pracować 15 tys. jeńców, którzy nigdy nie wychodzili na powierzchnię. Montowali silniki do messerschmittów. Kiedy zachęcone takimi informacjami Ministerstwo Obrony Narodowej przeprowadziło badania klasztoru w 1982 r., udało się odnaleźć jedynie monety ukryte około 1740 r., podczas wojen śląskich. Ich wartość oszacowano na 61 393 tys. dolarów. Po Dolnym Śląsku krąży opowieść o byłych pracownikach SB, którzy mieli dostęp do tajnych archiwów dotyczących niemieckich skrytek. W zaszyfrowanych dokumentach pojawił się też opis Lubiąża. …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0ba4b8a61329fd1c41bb070afd09aebf53aed4b3-ff80344.jpeg
width: 600
height: 441

1/2007
type: item
date: 2009-03-15T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: dolny śląsk
subject: klasztor
subject: śląsk
subject: zakon
description: Bangkok znalazł się w stanie gorączkowego, chaotycznego rozwoju, który nie przestaje galopować. W ciągu ostatnich lat miasto zapadło na swego rodzaju urbanistyczną elephantiasis, przekształcając się w molocha bez wyraźnego kształtu, ziejącego oparami spalin, dławionego skrzepami gigantycznych korków samochodowych. Choć metamorfoza, jakiej uległ Bangkok, nie przydała mu urody, za to obciążyła rozlicznymi wadami nowoczesnej metropolii, to mimo wszystko pozostał on miastem na swój sposób magnetycznym. Przy dobrej woli można się dopasować do jego zwariowanego rytmu i znaleźć w nim nietypowy nastrój. Tworzą go nie tylko świątynie, pałace i przydomowe oazy bujnej tropikalnej roślinności, ale również symbioza z wodą, tak charakterystyczna dla tego obszaru położonego metr poniżej poziomu morza. Ocalało jeszcze trochę klongów i domostw na palach, nie zniknęły z kanałów pływające bazary, potężna rzeka Nam Chao Phraya jak zawsze służy handlowi i komunikacji - tak samo ważna dla Tajów jak Nil dla Egipcjan.
encoded: spis treści luty / marzec 2007 PATAGONIA. Chilijska Patagonia to koronka fiordów, kanałów, jezior i zatoczek. Tu czas nie istnieje, liczy się przestrzeń i bezpośredni kontakt z naturą. GDAŃSK. Czaruje klimatem brukowanych uliczek, atmosferą Wenecji Północy. Zakupy najlepiej robić tu w czasie Jarmarku Dominikańskiego. SUDETY. Pasja, Lawinowe Wzgórze, Dwie Siostry, Villa Greta – już same nazwy gospodarstw agroturystycznych w Sudetach brzmią intrygująco. ŚWIDNICA. Zabytkowy dolnośląski Mały Kraków zawsze przyciągał ludzi aktywnych i wyjątkowych, którzy podkreślali niezwykłość tego miasta. UMBRIA. Spokój w cieniu pergoli, ze szklanką doskonałego wina do znakomitej kuchni, obowiązkowa sjesta i niespieszne tempo życia – oto Umbria. BRATYSŁAWA. Zwykle bywa bazą wypadową do Wiednia lub Budapesztu. Niesłusznie, bo warta jest odwiedzenia ze względu na swą wypielęgnowaną zwyczajność. SYRIA.Ten kraj oferuje bajkowy świat zatłoczonych bazarowych uliczek, słodko-ostrych zapachów i spowitych w czadory piękności. AUSTRALIA. Na pograniczu stanów Wiktoria i Nowa Południowa Walia, w sielskim krajobrazie rozrzucone są winnice, z których pochodzi doskonałe wino. TAJLANDIA KUPUJEMY PLECAK. Nie ma plecaka uniwersalnego. W zalewie ofert radzimy, jak wybrać model, który będzie dopasowany do naszych potrzeb. ANAKONDY. Największy wąż świata może mieć nawet 10 metrów długości. Ten potwór ociężały na lądzie w wodzie zamienia się w zwinną maszynę do zabijania. JAKUB POSTRZYGACZ. Laureat nagrody Travelera za Wyczyn Roku opowiada o swojej 2100-kilometrowej wyprawie rowerowej przez cztery australijskie pustynie.

ng2-992e140.jpg
width: 600
height: 400