Land Rover Kite Cup 2022 – wielkie święto miłośników kitesurfingu w Polsce
Pierwsze zawody z cyklu Land Rover Kite Cup 2022 za nami. Cypel Rewski ponownie stał się areną zmagań najlepszych polskich kitesurferów, którzy dostarczyli zgromadzonym na plaży wczasowiczom niezapominanych emocji.
W tym artykule: Rewa – polska mekka kitesurfingu Land Rover Kite Cup 2022 – wyniki Land Rover Kite Cup 2022 – kiedy odbędą się zawody? Kto choć raz spróbował swoich sił w kitesurfingu wie, że trudno o inną wodną dyscyplinę sportu, która dostarcza tak wielu emocji i niezapominanych wrażeń. Dlatego nie bez przyczyny „kite" zadebiutuje w olimpijskim programie podczas zbliżających się wielkimi krokami igrzysk w Paryżu w 2024 roku. Ten fakt szczególnie powinien ucieszyć Polaków, bowiem nasi zawodnicy należą do ścisłej światowej czołówki. Swoje umiejętności i medalowe aspiracje „biało-czerowni" potwierdzili podczas zakończony niedawno Pucharu Polski oraz mistrzostw kraju w kitesurfingu. Rewa – polska mekka kitesurfingu Pierwszym przystankiem Land Rover Kite Cup 2022 była sąsiadującą z Gdynią Rewa, która przywitała najlepszych polskich zawodników słońcem i stabilnym wiatrem. Dzięki znakomitym warunkom atmosferycznym, jak podkreślają organizatorzy zawodów, rozegrane zostały wszystkie zaplanowane konkurencje – Freestyle, Formula Kite, A’s, a także, po raz drugi w historii Wingfoil. – Pierwsze zawody w tym sezonie były bardzo udane, Rewa przywitała nas trzema dniami pełnymi wiatru. Cieszy fakt, że kitesurfing, staje się sportem międzypokoleniowym – najmłodszy zawodnik miał nieco ponad 10 lat, a najstarszy ponad 40 – powiedział Maciej Lewandowski, sędzia główny kategorii Freestyle. W przerwie zawodów, gdy zawodnicy dojechali na linię mety, atrakcji zgromadzonej publiczności dostarczył Land Rover. To marka samochodów luksusowych i kultowych modeli terenowych, która jest głównym patronem tegorocznej edycji imprezy. Widzowie mogli zapoznać się z najnowszymi modelami i sprawdzić je podczas jazd testowych. Fani wodnego szaleństwa mieli okazję także niepowtarzalną okazję do przetestowania profesjonalnego sprzętu do kitesurfingu. Pełne wyniki zawodów Land Rover Kite Cup – Rewa 2022 do sprawdzenia poniżej. Kitesurfing: „Po kilkunastu próbach każdemu się to udaje, tylko nie wolno się zniechęcać" Pokonać grawitację. Wznieść się nad fale. Skakać wyżej i więcej. Land Rover Kite Cup 2022 – wyniki Mistrzostwa Polski Freestyle Freestyle – Mistrzostwa Polski – Open Kobiety: Alina Ungeheuer Martyna Konkel Marta Włodarczyk Natalia Grabowska Tusia Witkowska Julia Augustynowicz Freestyle – Mistrzostwa Polski – Open Mężczyźni: Marek Rowiński Mateusz Włodarczyk Oskar Cholewiński Eryk Kargul Jakub Kapturski Wojciech Andrzejewski Mikołaj Gregier Jacek Libera Krzesimir Przybyłowski, Daniel Witkowski, Marcel Stępniewski, Franciszek Więcławski, Łukasz Katana, Maksymilian Mielczarek, Michał Piotrowski Freestyle – Mistrzostwa Polski – Junior (U-18): Jakub Kapturski Maksymilian Mielczarek Marcel Stępniewski Krzesimir Przybyłowski Franciszek Więcławski Best Trick – Kobiety: Alina Ungeheuer – S bend 2 blind Best Trick – Mężczyźni: Wojtek Andrzejewski – BJ5 / BS315 Mistrzostwa Polski A's Mistrzostwa Polski A's – U-17: Jan Koszowski Jakub Balewicz Marcel Stępniewski Rafał Sawicki Karolina Jankowska Mistrzostwa Polski A's – U-15: Jakub Balewicz Marcel Stępniewski Rafał Sawicki Karolina Jankowska Kite – Zawody Pucharu Polski: Kite – Open Kobiety: Izabela Satrjan Nina Arcisz Kite – Open Mężczyźni: Jan Marciniak Michał Wojciechowski Piotr Szymiec Jan Koszowski Oskar Zawadowicz Marek Rowiński Senior Jakub Wątorowski Jakub Balewicz Jan Lipiński Rafał Sawicki Piotr Szczechowiak Piotr Rodzewicz Kite – U-21 Mężczyźni: Michał Wojciechowski Piotr Szymiec Jan Koszowski Oskar Zawadowicz Jakub Wątorowski Kite – U-17 Mężczyźni: Piotr Szymiec Jan Koszowski Jakub Balewicz Jan Lipiński Rafał Sawicki Piotr Rodzewicz Wingfoil – Zawody Pucharu Polski: Wingfoil – Open Kobiety: Paulina Ziółkowska Izabela Satrjan Martyna Konkel Wingfoil – Open Mężczyźni: Bartosz Kulczyński Tomasz Janiak Łukasz Katana Norbet Rymuszka Jakub Balewicz Wingfoil – Masters: Bartosz Kulczyński Tomasz Janiak Norbert Rymuszka Paulina Ziółkowska Wingfoil – Freestyle Open: Bartek Kulczyński Łukasz Katana Norbert Rymuszka Wszystkim zwycięzcom serdecznie gratulujemy! Land Rover Kite Cup 2022 – kiedy odbędą się zawody? Dla tych, którzy nie mogli pojawić się w Rewie, mamy bardzo dobrą wiadomość. Kolejne zawody z cyklu Land Rover Kite Cup 2022 odbędą się już niebawem. W dniach 22–24 lipca w Jastarni zaplanowano Puchar Polski w Kitesurfingu i Wingfoilu oraz Mistrzostwa Polski w Wingfoilu. Na tym jednak nie koniec sportowych emocji, bowiem niespełna miesiąc później (11–14 sierpnia) rywalizacja przeniesie się do Pucka. Jeśli jesteś zapalonym fanem kitesurfingu? Poznaj 6 najlepszych, zdaniem Victora Borsuka, miejsc do uprawiania tej dyscypliny >>
6 najlepszych miejsc do uprawiania kitesurfingu. Niesamowite miejscówki poleca Victor Borsuk
Victor Borsuk, podróżnik i siedmiokrotny mistrz Polski w kitesurfingu, zdradza nam swoje ulubione miejsca do uprawiania tego sportu. Zaznacza, że kryteria, którymi kieruje się przy wyborze lokalizacji to statystyczna ilość wiatru, jego siła i warunki na wodzie (im bardziej płaska, tym lepsza). W naszej opinii trzeba jeszcze dodać do nich urodę, bo te plaże są niesamowite!
Na początek kilka informacji o skali wiatru: 0-9 węzłów – zbyt słaby wiatr do uprawiania kitesurfingu. 9-15 węzłów – niezły wiatr dla początkujących kitesurferów i tych, którzy lubią bezpieczeństwo, równe stabilne ruchy latawcem i znikomą ilość nieprzewidywalnych zwrotów akcji. 15-28 węzłów – wiatr dla średnio-zaawansowanych oraz tych, którzy pragną się już mierzyć z wysokimi skokami, odważnymi ewolucjami i dużą prędkością. powyżej 28 węzłów – bardzo silny wiatr (łatwo poznać po zerwane dachówki, urwanych gałęziach i piasku między zębami), warunki dla doświadczonych kitesurferów, którzy mierzą się już z siłami natury. Przedstawiamy listę najlepszych kitesurfowych lokalizacji wg Victora Borsuka: 1. Brazylia, Guajiru Jedno z najwietrzniejszych miejsc na świecie. Miejscowość leży w obrębie stanu Ceara, w którym od czerwca do końca grudnia zupełnie nie trzeba się martwić o warunki wiatrowe (każdego dnia siła wiatru wynosi od 18 do 30 węzłów). Liczne laguny z tzw. płaską wodą tworzą idealne warunki do trenowania dowolnych ewolucji. Wysoka temperatura powietrza oraz wody sprawiają, że cały dzień można spędzić w stroju kąpielowym (pamiętać trzeba jedynie o kremie do opalania i uzupełnianiu płynów!). 2. Wietnam, Phan Rang Wciąż mało popularne miejsce, w którym znajduje tylko jedna szkoła kitesurfingu. Odkrył je mój przyjaciel mieszkający w Wietnamie. Od listopada do lutego wieje tam z siłą 18-35 węzłów, woda jest przezroczysta i płaska jak okiem sięgnąć. Dopiero w odległości 1 km od brzegu pojawia się rafa koralowa oddzielająca płaską wodę od pięknych równych fal, na których można uprawiać surfing z latawcem. Temperatura powietrza wynosi ok. 30 stopni, ale silny wiatr sprawia, że pogoda jest bardzo przyjemna. Do torby podróżnej wystarczy zabrać klapki, krótkie spodenki i przewiewną koszulkę. Jest to jedno w moich ulubionych miejsc na ziemi i wracam tam przy każdej możliwej okazji. 3. Australia, Woodman Point Miejsce, w którym spędziłem początek swojego dorosłego życia. Zaraz po maturze kupiłem bilet, aby sprawdzić kultowy spot. Przed wyjazdem oglądałem bardzo dużo filmów kitesurfingowych z Woodman Point i sporo o nim czytałem. Marzyłem o tym, aby się tam znaleźć! Mając przysłowiowe parę groszy przy duszy i głowę pełną nadziei wyruszyłem w trwającą pół roku podróż. Miejsce nie rozczarowało mnie. Ogromne przestrzenie z płaską wodą i wiatr o sile od 18-25 węzłów gwarantowały warunki do uprawiania ukochanego sportu. Nie powstrzymywały mnie nawet obawy przed przewracaniem się na głębokiej wodzie i te związane z ogromną ilością rekinów. Idealne miejsce dla tych, którzy nie przestraszą się paru opowieści o żarłocznych rybach i chłodnej (orzeźwiającej!) wody. 4. Grecja, Rodos (wyspa Prasonisi) Puszki z konserwami, zupki chińskie, spanie w krzakach, czyli wakacje, które jako nastolatek spędziłem na Rodos. Cały dwutygodniowy wyjazd udało mi się zamknąć w kwocie 1 200 zł. Wyspa jest jednym z najlepszych miejsc do uprawiania kitesurfingu, a podczas swojego pobytu na wodzie spędzałem 6-8 godzin dziennie. Spot znajduje się między dwoma wzgórzami, które codziennie się nagrzewają i tworzą wiatr termiczny schodzący z gór. Cypel z piasku łączący oba wzgórza i znajdujący się pomiędzy nimi powoduje tzw. ,,efekt Venturiego” czyli przyspieszający wiatr w przewężeniu. Te czynniki sprawiają, że przez pół roku codziennie wieje równy, ciepły i silny wiatr. Woda z jednej strony cypla jest płaska jak stół, a z drugiej pełna dużych fal. 5. Filipiny, Boracay Miejsce, które poza palmami opadającymi do wody, błękitną wodą i białym piaskiem posiada również dusze. Za dnia wszyscy żyją tam kitesurfingiem. Wieczorem zaczyna kwitnąć życie nocne, w którym każdy poddaje się niesamowitej atmosferze panującej na wyspie. Nie przez przypadek mawia się tam: ,,what happens on Boracay, stays on Boracay”. 6. Polska, Półwysep Helski Zdaję sobie sprawę, że mogę być stronniczy i na moją ocenę wpływa ponad dwadzieścia lat wspomnień związanych z wyjazdami na Hel. Mimo to mnie uważam, że jest to jedno z najlepszych miejsc, aby rozpocząć przygodę z kitesurfingiem. Przede wszystkim od strony zatoki puckiej mamy prawie 1 km płaskiej i płytkiej wody. Ogromne przestrzenie i niesamowita atmosfera tworzona przez ludzi, których łączy pasja do sportów wodnych, przyciągają na półwysep. Kocham to miejsce i nie wyobrażam sobie, że miałbym spędzić lato gdzieś indziej. To właśnie tutaj urządziłem swoje życie: uczyłem się pływać, teraz prowadzę obozy dla osób od 9 do 18 roku życiu, robię wyjazdy motywacyjne dla firm i staram się zainspirować innych swoją pasją. Victor Borsuk
Kitesurfing: "Po kilkunastu próbach każdemu się to udaje, tylko nie wolno się zniechęcać!"
Pokonać grawitację. Wznieść się nad fale. Skakać wyżej i więcej.
Wreszcie się udało! Po kilkunastu próbach latawiec wielkości dużego dywanu unosi się i zawisa pionowo prawie 30 m nad moją głową. Czuję, jak przyjemnie, lekko ciągnie mnie w gorę. Taki latawiec (kajt) to nie zabawka, którą kiedyś puszczałam na łące, ale daje też dużo większą frajdę. Nie da się go utrzymać rękami. Instruktor przypiął mnie do niego zaczepem umieszczonym na pasie biodrowym podobnym do pasów używanych przez zapaśników. Ostrożnie wchodzę do wody, chwytam deskę, żeby nie odpłynęła. Gdy zanurzam się mniej więcej do pasa, przepisowo kładę się na plecach. Teraz chwila ekwilibrystyki – muszę się przymocować do deski: prawą ręką trzymam drążek latawca, lewą zapinam stopę w footstrapie (wiązanie podobne jak na desce snowboardowej). Chwiejąc się, niepewnie przekładam latawiec do drugiej ręki i umieszczam prawą stopę w wiązaniu. Udało się. Kucam na desce, chwilę dryfuję, po czym delikatnie kieruję latawiec w bok, żeby poddał się wiatrowi. Po chwili jego siła wyciąga mnie w gorę i staję na prawie prostych nogach. Lecę! Leżę już po 15 m. Ale to nic, najważniejsze, że pokonałam niemoc po dwóch dniach ćwiczeń startowania z latawcem w wodzie! SZKOLENIE NA SUCHO Z brzegu kitesurfing wydaje się dziecinnie łatwy. Jednak na początku należy się spodziewać: wielu godzin w zimnej wodzie (na szczęście pianka trzyma ciepło), przeciągnięcia przez latawiec po piasku lub szuwarach, lądowania w krzakach, kontuzji od uderzeń deską... Ale gdy już ten etap minie, poczujesz prawdziwą frajdę z latania i adrenalinę. Najlepiej uczyć się na kursach wakacyjnych i podczas długich weekendów, a terminy rezerwować z wyprzedzeniem. Szkoła powinna mieć licencję IKO (Międzynarodowej Organizacji Kiteboardingu), co zapewnia profesjonalizm instruktorów. Legitymacja, którą otrzymasz po ukończeniu kursu, ułatwi wypożyczanie sprzętu. Zajęcia podzielone są zwykle na teorię, naukę na sucho i na mokro. Pierwsze cztery godziny kursu to sztuka rozkładania latawca i techniki ustawiania się z kajtem do wiatru. Dobre warunki to wiatr on shore (do brzegu) i side shore (wzdłuż brzegu). Siła wiatru dla początkujących nie powinna przekraczać 39–49 km/godz. Idealna jest „czwórka” w skali Beauforta. Przy „siódemce” i „ósemce”, czyli powyżej 60 km/godz. na wodzie zostają tylko zahartowani w bojach wyczynowcy. Na tym etapie szkolisz się w sterowaniu i poznajesz zasady bezpieczeństwa (nigdy nie pływaj samotnie, lataj w takiej odległości od brzegu, by moc do niego dopłynąć wpław, unikaj wiatru off shore, który może znieść cię daleko od lądu, nie łap kajta za linki). Potem trenujesz z małym latawcem szkoleniowym robienie ósemek w powietrzu. Niełatwo się przyzwyczaić, że latawiec reaguje z kilkusekundowym opóźnieniem. – Ósemki to podstawa – mówi Różana Opalińska, w pracy stylistka, po godzinach kajterka, która właśnie wróciła z Brazylii, gdzie szlifowała kiteloopy (skoki). – Jeśli ósemki będą za małe, latawiec wyrwie cię z wody. Za duże – niestety leżysz. Potem przychodzi czas na prawdziwy kajt. Najpierw dwie osoby rozkładają na ziemi płachtę o powierzchni 12 m2, układają linki, przytrzymują skrzydło tak, by jak najbardziej wypełniło się wiatrem, i je stawiają. Kilka energicznych szarpnięć drążkiem i cofnięcie się o kilka kroków wystarczy, by latawiec powędrował do góry. ODPUŚĆ BAR! Po opanowaniu ósemek dajesz się nieść, a właściwie ciągnąć, latawcowi. Chociaż to fantastyczne uczucie, ewolucje najlepiej trenować na piaszczystej plaży. Gdy brzeg usiany jest kamieniami, siniaki gwarantowane. Ćwiczyć powinno się z dala od drzew, budynków i słupów wysokiego napięcia. Idealnie, gdy miejsce jest bezludne. Na początku patrzysz w gorę, na latawiec, i możesz staranować przechodnia. Bardziej poziome położenie latawca przy dobrym wietrze daje siłę ciągu jak motorówką! Kajter jest przypięty do latawca uprzężą (trapezem). Na szczęście, gdyby silniej zawiało, łatwo się od niego uwolnić. Wystarczy pociągnąć za zawleczkę przy pętli łączącej zaczep na pasie biodrowym z barem, czyli drążkiem sterowniczym, który kajter trzyma w dłoniach. By zmniejszyć prędkość, trzeba oddalić drążek sterowniczy od siebie. Z kolei przyciągając go do siebie, sprawiamy, że latawiec mocniej ciągnie. Dlatego instruktor do znudzenia powtarza: – Odpuść bar! Odpuść bar! Jest to refren początkujących kajterów. – Wydaje się to proste, ale wiele osób nie może pokonać odruchu przyciągania drążka do siebie. A bez odpuszczenia baru latawiec nie postawi cię na desce. Na szczęście po kilkunastu próbach każdemu się to udaje, tylko nie wolno się zniechęcać – mówi Różana. W wodzie na desce podczas ruszania trzeba lekko ugiąć nogi i wyprostować się. Dopiero potem należy wyostrzyć kajta (czyli skręcić go w stronę wiatru) i odchylić się do tyłu. By nie stracić mocy, powinno się utrzymywać latawiec w ruchu, sterując nim lekko w gorę i w dół. Trzeci etap kursu jest już łatwiejszy niż na przykład w przypadku windsurfingu – latawiec nie stawia oporu jak żagiel, tylko cię po prostu ciągnie. Zasady halsowania i kontrola prędkości latawca nie są skomplikowane dla kogoś, kto próbował podobnych sportów. Czasem raptowny podmuch powoduje, Czasem raptowny podmuch powoduje, że wyskakujesz ponad fale. Początkującym, takim jak ja, zdarza się to, kiedy na przykład przestraszą się prędkości i próbują wyhamować, robiąc gwałtowny zwrot. Zwykle ląduje się wtedy w wodzie, a deska ucieka spod nóg. Takie próby z czasem coraz bardziej ośmielają do kombinowania i ewolucji. Jednak postępy w nauce przychodzą z godziny na godzinę. Zwrotów w ślizgu można nauczyć się w kilka dni. Proste skoki 2–3 m nad wodą z jednym do dwóch obrotów to kwestia tygodnia. DECHA I BODYDRAGI – Kajt daje niesamowite poczucie lekkości – zachwala Łukasz Koński, instruktor ze szkoły Board&Kite. Skoki i prędkość wyzwalają adrenalinę, podobnie jak jazda na motorze. Stereotyp głosi, że kitesurfing jest hobby młodzieży. Nieprawda! Na desce z latawcem widuje się 60- i 80-latkow. To sport dla wszystkich. Nie ma co jednak ukrywać, że nastolatkom i dwudziestolatkom jest najłatwiej. Nie boją się prędkości i są zwinni. Dobrze idzie też snowboardzistom, którzy na śniegu nauczyli się już utrzymywać odpowiednią postawę i balansować ciałem. KAJT PRZEZ CAŁY ROK Kitesurfing to sport szalenie widowiskowy. Latem w najpopularniejszych spotach, czyli akwenach kajterów, jak Chałupy i Rewa w Zatoce Puckiej, niebo upstrzone jest barwnymi latawcami. Z daleka wyglądają jak stada motyli. Jeszcze więcej jest ich na Rhodos (w Prasonisi Center), gdzie sezon trwa od maja do października (czasem za mocno tam wieje), lub w egipskiej El Gouna (kusi niskimi cenami). Ze wspaniałych warunków słyną Costa Caleta i Costa Calma na Fuerteventurze oraz setki kilometrów dziewiczych plaż na lagunie Caipe i rafi e w Paracuru w Brazylii. – Uwielbiam kajt także za to, że łączy się z wyjazdami do ciepłych krajów – mówi Różana. Zapaleńcy mogą latać właściwie cały rok, uciekając przez europejską zimą do Australii (w okolice Melbourne), RPA (koło Kapsztadu) czy do zatoki Mui Ne w Wietnamie. Tydzień z adrenaliną w tropikach, na dziewiczym brzegu, daje napęd na kilka miesięcy. Do lata. I do następnego ślizgu w Rewie,
Co to jest: narty lub deska snowboardowa plus latawiec? Odpowiedź: snowkiting, czyli dyscyplina zdobywająca w Polsce coraz większą popularność. Gwarantuje dawkę adrenaliny i dobrą zabawę
Przypinasz narty albo deskę, zakładasz uprząż i bierzesz drążek latawca. Jeszcze tylko musisz złapać wiatr i już suniesz po śniegu, ciesząc się szybkością i przestrzenią. Z czasem, gdy opanujesz tajniki snowkitingu, będziesz mógł się delektować także powietrzem pod stopami. – Najpiękniejsza w snowkitingu jest możliwość jazdy freeride’owej i freestyle’owej nie tylko w górach, ale też na łące koło domu – zachwyca się Łukasz Ceran, który ma na swoim koncie dwukrotne mistrzostwo Polski w kitesurfingu w kategorii race i mistrzostwo Polski w wakeboardzie w kategorii masters. Latawiec pozwala wciągnąć się na nartach czy desce pod górę, a następnie zeskakiwać ze stromych stoków. Nie dość, że skacze się w dal, to jeszcze dzięki wykorzystaniu różnic w ukształtowaniu terenu można szybować na nim jak na paralotni. Loty najlepszych snowriderów trwają po kilkadziesiąt sekund. Prędkości osiągane podczas jazdy z latawcem także robią wrażenie – rekordowe przekraczają 100 km/h! Jednak snowkiting to nie tylko wysokie i długie loty, ale także obroty i różne triki o obco brzmiących dla laika nazwach: foot off, dead man czy wszelkiego rodzaju handlepassy. Wszystko to sprawia, że snowkiting jest zaliczany do sportów ekstremalnych. A tych, jak wiadomo, nie powinno się uczyć na własną rękę, lecz pod okiem profesjonalnych instruktorów. W przeciwnym razie można szybko się zniechęcić, zniszczyć sprzęt, a przede wszystkim stracić zdrowie. Latawiec w każdej chwili może nas poderwać do góry – nawet na kilkadziesiąt metrów nad ziemię – a następnie rzucić na śnieg. Ujarzmianie latawca Instruktor dopasuje długość deski snowboardowej lub nart do wagi adepta i jego sprawności, dobierze latawiec do warunków pogodowych, m.in. siły wiatru, a następnie pokaże, jak nim sterować. Po trzech, czterech godzinach szkolenia samodzielnie wykonasz pierwsze ślizgi. – Szybciej snowkitingu nauczą się doświadczeni snowboardziści i narciarze. Samą jazdę na deskach mają już opanowaną, co oznacza, że całą uwagę mogą skupić na latawcu – dodaje Łukasz Ceran. To właśnie jego ujarzmienie sprawia najwięcej problemów: odpowiednie ułożenie linek, które łatwo się plączą, wyczucie mocy latawca, ustawienie go pod odpowiednim kątem do kierunku podmuchów. Również takim, by dało się wrócić pod wiatr, czyli halsować. Cóż z tego, że nasze umiejętności narciarskie zaliczymy do zaawansowanych, kiedy będziemy musieli wracać na piechotę do miejsca startu. Snowkiting jest sportem urazowym, dlatego ważna jest wiedza dotycząca zasad bezpieczeństwa oraz świadomość możliwości sprzętowych. Cienkie i ostre linki, którymi łatwo się pokaleczyć, szkwalisty wiatr, silne prądy powietrza, lód, niepewny teren bardzo szybko zweryfikują nasze umiejętności. Złapać wiatr Główną zaletą snowkite’u jest możliwość uprawiania go w dzikich, niemalże dziewiczych terenach, gdzie udogodnienia cywilizacyjne jeszcze nie dotarły. Nie potrzeba ani wyciągów ani skipassów. Konieczne są za to: wiatr, otwarta przestrzeń pozbawiona drzew, słupów i kabli elektrycznych oraz odpowiednie podłoże. Może to być zamarznięte jezioro, przełęcz górska, zaśnieżona łąka albo pole. Niemal idealne warunki znajdzie się na... Antarktydzie, dlatego wielu polarników korzysta z pomocy latawców podczas przemierzania tego kontynentu. Na szczęście nie trzeba jechać tak daleko, żeby rozwinąć latawiec. Można to zrobić nawet w dużym mieście. – Na Mazowszu polecam Zalew Zegrzyński i okolice ulicy Lazurowej w Warszawie. Tam podczas mroźnej zimy i przy silnym wietrze można doświadczyć widoku kilkudziesięciu latawców unoszących się w powietrzu – opowiada Ceran. – Snowkiting to przede wszystkim świetna wspólna zabawa. Mimo że jest sportem indywidualnym, najlepiej uprawiać go w grupie, zarówno ze względów bezpieczeństwa, jak i atmosferę czy doping. Po pracy jedziesz na spot i przy świetle samochodowych reflektorów latasz ze znajomymi po ośnieżonym polu. Świetnymi miejscami są także Nowy Targ i polana nad wyciągiem Zadział. To miejsce już dla bardziej doświadczonych riderów, dla których wysokie loty i silne prądy nie są nowością. W Polsce ulubionym miejscem snowkiterów była Równia pod Śnieżką. Po kilku sezonach pojawili się tam jednak strażnicy Karkonoskiego Parku Narodowego, którzy za jazdę poza szlakami zaczęli nakładać kary w wysokości kilkuset złotych. Oczywiście są miejsca, które dzięki położeniu i zróżnicowaniu terenu stały się wysokogórskimi snowkite’owymi mekkami. Do najsłynniejszych należą m.in. Utah w USA, Serre Chevalier we Francji oraz górski płaskowyż Hardangenvidda w Norwegii. – Osobiście polecam jeszcze wulkan Erciyes w Turcji, gdzie wraz z orłami można polatać wśród ośnieżonych szczytów – dodaje Marek Zach, zwany Murphym, jeden z najlepszych snowriderów na świecie, co potwierdza liczba pucharów i medali zdobytych w samym 2011 r. – Snowkite daje ogromne możliwości. Pniesz się na latawcu do góry wyznaczoną przez siebie trasą, a na szczycie pakujesz kite i suniesz w dół, oddając się klasycznemu freeride’owi – zachęca Łukasz Ceran. Inny pomysł ma „Murphy”. – Po prostu wychodzi się na ośnieżoną łąkę, buduje na niej hopę i lata w tę i z powrotem. Kitesurfing, przyrodni brat Kiedy się mówi o snowkitingu, bardzo często porównuje się go do kitesurfingu uprawianego na wodzie. Nic dziwnego, obie dyscypliny łączy wiatr, deski i latawce, różni zaś podłoże. W przypadku snowkite’u jest ono stabilne, co sprawia, że nauka idzie dużo szybciej. Nawet jeśli się przewrócisz, o wiele łatwiej będzie ci znowu stanąć na nogach i na nowo postawić latawiec. Nie potrzeba też tak dużej siły wiatru, żeby wystartować na śniegu. Dlatego jeśli zamierzasz spróbować swoich sił w kitesurfingu, weź na początek kilka lekcji na snowkitcie. Pamiętaj jednak, że stabilne podłoże oznacza większą urazowość, konieczne są więc kask i ochraniacze. Można używać tych samych latawców, ale z wyjątkiem tych pompowanych, ze sztywnym szkieletem. Te nie nadają się do nauki snowkite’u, ponieważ częste uderzenia o podłoże dość szybko doprowadzą do ich zniszczenia. Snowkiting można uprawiać w wielu miejscach, co daje mu przewagę nad kitesurfingiem. Poza tym nie ma podziału na narciarzy i snowboardzistów, latawiec nad głową łączy wszystkich riderów. – Snowkite jest dla mnie fantastyczny dlatego, że pozwala uprawiać dwa ulubione sporty jednocześnie, snowboard i kitesurfing, zapewnia mi nową, trzecią jakość – przyznaje Łukasz Ceran. W tej dyscyplinie cenne jest także poczucie wolności, obcowanie z dziką przyrodą. No i mobilność. Sprzęt po spakowaniu do plecaka zajmuje bardzo mało miejsca, dzięki czemu łatwo z nim podróżować. Kilka rad dla początkujących Snowkiting w Polsce nie jest jeszcze tak popularny jak kitesurfing, jednak wiele szkół kitesurfingowych zaczęło organizować kursy i szkolenia z myślą o nowych wielbicielach snowkite’u. W Warszawie jest to m.in szkoła Kite&Board, w Poznaniu Wake.pl, w Trójmieście Easy Surf Center. Także Kite Akademia Snow&Surf prowadzi kursy snowkite’u (ma licencję IKO, czyli Międzynarodowej Organizacji Kiteboardingu). Zazwyczaj proponowane są dwa rodzaje kursów (szkolenie odbywa się na szkolnym sprzęcie, czyli kite + kask): Kurs podstawowy grupowy (6 godz.) w cenie ok. 490 zł. Są to zajęcia teoretyczne i praktyczne obejmujące: przygotowanie sprzętu, start, sterowanie i lądowanie latawca, start z deską snowboardową lub nartami, pierwsze halsy; Kurs zaawansowany grupowy (12 godz.) w cenie ok. 890 zł. Obejmuje 6-godzinny kurs podstawowy, jazdę na halsie, zwroty oraz wstęp do podstawowych trików.
Miłośnicy aktywnego wypoczynku nad morzem docenią zalety Bułgarii. Oprócz wylegiwania się na plaży, można tu nurkować, surfować, uprawiać wind- i kitesurfing
Bułgaria jest popularną destynacją urlopową, kojarząca się ze złotymi plażami i długimi, ciepłymi dniami. To dobre miejsce zarówno na rodzinny urlop z dziećmi (oferty „all inclusive” w zamkniętym kompleksie), na wakacje dla osób ceniących zarówno ciekawe miejsca, jak i dobrą zabawę (spacer po zabytkowym, starym mieście w Nesebyr, bary przy plaży i basenie), czy też romantyczny weekend tylko we dwoje (komfortowe hotele SPA). Możliwości wypoczynku jest wiele, a to dzięki urozmaiconej linii brzegowej i bazie noclegowej oraz różnorodnym atrakcjom turystycznym. W Bułgarii istnieją doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych. Fani nurkowania docenią Sozopol, piękne miasteczko na południowym wybrzeżu, z malowniczymi, starożytnymi zabytkami, tradycyjną, czarnomorską kuchnią, uroczą przystanią oraz miejscami do nurkowania odpowiednimi zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych amatorów tego sportu. W zatoce św. Stefana (część rejonu „Budzhaka") można podziwiać rozmaite gatunki flory i fauny zamieszkujące Morze Czarne, a także ogromną, starożytną kotwicę (głębokość od 20 do 5 m). W cieśninie pomiędzy miastem a wyspą św. Jana znajduje się zatopiony, skamieniały las cedrowy, którego grube konary wywierają niesamowite wrażenie na przepływających między nimi nurkami, a nieopodal - starożytne wyposażenie statków, m.in. kotwice i amfory (głębokość ok. 18-20 m). W okolicy Sozopola znajduje się również wrak bułgarskiego statku handlowego Rodina (głębokość ok. 30-43 metrów). Miejscowe szkoły oferują zarówno szkolenia, jak i podwodne spacery o różnym poziomie trudności, zapewniając opiekę wykwalifikowanych profesjonalistów. Niektóre centra organizują nocne nurkowania. Kolejne miejsce warte zobaczenia to położony ok. 40 km na północ od Warny starożytny, rzymski port, zatopiony na głębokości 12 m. Podobno w tej okolicy został ukryty skarb Aleksandra Wielkiego. W zatoce warneńskiej znajdują się też wraki statków i łodzie niemieckiej floty czarnomorskiej z czasów II wojny światowej oraz cztery rosyjskie łodzie podwodne. Miłośnicy wysokich fal i silnego wiatru - czyli surfingu, windsurfingu i kitesurfingu - znajdą to, czego szukają, na bułgarskim wybrzeżu: od pięknego, skalistego północnego klifu po malownicze, złociste zatoczki południa. Doświadczeni surferzy mogą zmierzyć się z falami w Achtopolu (Ahtopol), gdzie od 2012 r. organizowane są zawody surfingowe przez Bulgarian Extreme Water Sports Association (B.E.W.S.A), lub w Carewie czy Sinemorets. Windsurferzy mają do wyboru znane kurorty, takie jak Słoneczny Brzeg, Albena, Złote Piaski czy Sozopol, lub mniej popularne miejsca np. kempingi: Gradina niedaleko Czernomorca, Arapia koło Carewa, Smokinia i Złatna Rybka niedaleko Sozopola, czy miejscowość Łozenec (Lozenets), gdzie znajduje się jedna z najpiękniejszych plaż Bułgarii. Najdogodniejsze warunki do windsurfingu, czyli najsilniejszy wiatr, jest we wrześniu. Natomiast za najlepsze lokalizacje do kitesurfingu uznaje się Kranewo niedaleko Złotych Piasków, Krapec na północnym wybrzeżu, Kamchia, Warna, Burgas i Szkorpilowci (Shkorpilovtsi). Nad bułgarskim morzem organizowane są również kolonie dla dzieci i młodzieży, które są doskonałą okazją do nauki i treningu sportów wodnych. Na przykład, w trakcie tygodniowego pobytu w pobliżu Sozopolu dzieci mogą uczestniczyć w zajęciach z surfingu, żeglarstwa, zawodach pływackich, zagrać w siatkówkę plażową lub wybrać się na wycieczkę kajakiem morskim. Po wakacjach spędzonych na takim obozie, zyskają nie tylko nowe umiejętności, ale też miłe wspomnienia i nowych przyjaciół. Miłośnicy sportów wodnych odwiedzający Bułgarię z pewnością znajdują tu lokalizacje, które zapewnią im moc niezapomnianych wrażeń. Kto wie? Być może odkryją swoje ulubione miejsce na ziemi lub też nowy spot, którym będą mogli się pochwalić innym fanom tych sportów?
Ten film nas zachwycił, bo pokazuje, że warto poświęcić się swojej pasji, a przy okazji odwiedzić wspaniałą Indonezję.
Victor Borsuk od kilkunastu lat zajmuje się zawodowo kitesurfingiem. Podobno upadał niezliczoną ilość razy i doznał całego repertuaru kontuzji, ale go to nie zniechęciło. Nie porzucił ukochanego sportu, a ten mu się za to pięknie zrewanżował. Teraz dostarcza mu radości, przynosi zwycięstwa (Victor jest m. in. siedmiokrotnym Mistrzem Polski) i pozwala na odkrywanie świata. Prezentujemy film z Indonezji, dokąd kitesurfer poleciał za wiatrem, ale znalazł tam znacznie więcej niż tylko idealne warunki pogodowe. Mamy nadzieję, że piękne barwy wody, piasku i egzotycznej roślinności nasycą Wasz wzrok i ciekawość, ale wyobraźnię pozostawią nienasyconą. W końcu ma to być inspiracja do kolekcjonowania własnych wspomnień! View oEmbed on the source website Spróbuj kite'a z Victorem! Pewnie wielu z Was chodzi po głowie podróż w tamte rejony, a czy są tu tacy, którzy chcą spróbować kitesurfingu? O tym, jak zacząć/dlaczego warto zacząć, piszemy w lipcowym numerze Travelera. Jest ku temu świetna okazja, bo Victor ma wciąż jedno wolne miejsce na obozie kite'owym na Helu. Zajrzyjcie na kanał Victora i spróbujcie!
Zobacz jak zdobywali niebo. Piękne zdjęcia z mistrzostw kitesurfingu Ford Kite Festival na Helu
50 zawodników, 4 dni zmagań z żywiołem i piękne sportowe widowisko. Za nami zawody o Puchar Polski i Mistrzostwa Polski w kitesurfingu na półwyspie Helskim. Zobaczcie zdjęcia latających na falach sportowców.
W klasyfikacji generalnej w pucharze Polski we freestyle`u, w kategorii open najlepszy okazał się zawodnik z Dominikany, Felix Posito Martinez, przed Markiem Rowińskim, Victorem Borsukiem i Wojtkiem Isselem. Wśród kobiet najlepsza była Kasia Lange, przed Natalią Grabowską i Oliwią Fittkau. W kategorii masters najlepszy okazał się Dariusz Ziomek, wyprzedzając Tomasza Janiaka i Andrzeja Fala. W dyscyplinie Kite Racing w kategorii open pierwsze miejsce zajął Błażej Ożóg, drugie miejsce ex aequo zajęli: Tomasz Glazik, Tomek Janiak i Maks Żakowski, a trzeci był Arkadiusz Kusalewicz. Wśród kobiet pierwsze miejsce zajęła Agnieszka Grzymska, a druga była Adrianna Adam. W mistrzostwach Polski we Freestyl`u w kategorii open najlepszy był Marek Rowiński, przed Victorem Borsukiem i Denisem Żurikiem. Zobacz galerię z zawodów! Wśród kobiet tytuł mistrzyni Polski uzyskała Katarzyna Lange, a wśród mastersów najlepszy był Darek Ziomek. Tytuł mistrza Polski w dyscyplinie Kite Racing, w kategorii open uzyskał Błażej Ożóg. Wśród kobiet najlepszą zawodniczką mistrzostw okazała się Agnieszka Grzymska. Źródło: Ford Kite Festival Posłuchaj opowieści "Rodziny bez granic" o podróżowaniu z dzieciakami do najdalszych zakątków świata! View oEmbed on the source website
Karolina Winkowska najlepsza w kitesurfingu!
Dziś w Hainan, w Chinach, gdzie odbywała się ostatnia tura zawodów Pucharu Świata PKRA, Karolina Winkowska stanie na najwyższym podium jako mistrzyni świata w kitesurfingu w konkurencji freestyle 2014
Kiedy tydzień temu sędziowie nie zaliczyli jej tricku, bo podobno go przegapili, emocje sięgnęły zenitu. Karolina Winkowska złożyła protest, decyzja – powtórzyć eliminacje. Ale tu wchodzi do gry najgroźniejsza rywalka – Hiszpanka Gisela Pulido. Z powodu jej kontuzji nie udaje się rozstrzygnąć rywalizacji. I znów nerwy. Interweniuje International Kitesurfing Associating i w efekcie obie zawodniczki słyszą wynik: ex aeguo, pierwsze miejsce za starty w Pingtan. To koniec gry, a podsumowanie jest złotem! Mistrzynią PKRA została Polka. Przez cały sezon pływała równo i świetnie. Sześć razy wygrała, raz była druga i dwa razy była klasyfikowana na trzecim miejscu. Drugie miejsce w klasyfikacji łącznej zdobyła Gisele Pulido, a na trzecim uplasowała się Brazylijka Bruna Kajiya.
W sierpniowym numerze Travelera zachwycamy się Polską. Jest czym! Już dziś na na naszej stronie możesz poczytać o tym, co warto zobaczyć nad Bałtykiem. W końcu lato w pełni!
Mierzeja Rewska to miejsce dla wariatów, marzycieli, włóczykijów, ale przede wszystkim dla wiatroholików, dla których łapanie wiatru w skrzydła jest sensem życia. Wspaniałe silne wiatry, uzależniają wind- i kitesurferów. Są też klify do skakania z paralotnią dla szaleńców Ikarów, a pod stopami hektary granatowego Bałtyku. I Marsz Śledzia, który jest nie tylko fajną przygodą, ale też często przeżyciem mistycznym. Przez miejscowych Kaszubów Mierzeja Rewska nazywana jest w gwarze „Szperkiem” (wał, cypel). Jej główne miasto, czyli Rewa, to nadmorska wieś położona 10 km od Gdyni. 20 min samochodem. Tak, żeby zobrazować jej położenie: trójmiejską metropolię od strony Gdańska rozpoczyna Pruszcz Gdański, a kończy za Gdynią właśnie Rewa. A dalej już tylko morze. I foki, stałe bywalczynie Bałtyku. Bardziej rozrywkowi mogą też kojarzyć Rewę z gdyńskim festiwalem Open’er, który odbywa się w lipcu w pobliskim Kosakowie, na polach wojskowego lotniska. Rewę uwielbiają też gdynianie, którzy chcą odpocząć od miejskiego, betonowego bulwaru, białej floty i turystycznych rejsów (w stylu: czapki marynarskie i pluszowe foczki). Na tutejsze dzikie plaże przyjeżdżają po oddech, ale też na rybę i żeby popatrzeć na falujące nadmorskie trawy. I pospacerować po Mechelińskich Łąkach. CHWYCIĆ WIATR W SKRZYDŁA Pewne wiatry są wizytówką Rewy. Surferzy odwiedzający to miejsce mają swoją teorię, że oni ten wiatr zaklinają. Wystarczy poczytać tytuły komentarzy windsurferów o wiosce na różnych forach internetowych: kwiecień wiatroholików, maj – wiatr dyma, w sierpniu wiatr dmuchnie, aż żagiel napuchnie, wiatry listopadowe – fale sztormowe… Doskonałe warunki do surfowania wynikają z niezwykłej, fascynującej formy ukształtowania linii brzegowej. Niejeden geolog by się nią zachwycił. Chodzi o długi cypel wychodzący w morze. Ciągnie się on w głąb morza przez kilometr, dzieląc ciepłe wody Zalewu Puckiego od chłodniejszych i bardziej słonych wód Zatoki Gdańskiej. Stąd miejscowi rozróżniają dwa morza: duże i małe. Gdy stoi się twarzą do morza po prawej stronie, tzw. zawietrznej, nawet przy porywistym, bardzo silnym wietrze pozostaje pas gładkiej, niewzburzonej wody. Tworzą się w ten sposób wymarzone warunki do uprawiania windsurfingu i kite’a dla początkujących, ale i zaawansowani mogą się dobrze bawić. Oprócz szkółek surfingowych (sporo jest ich dla dzieci) z wypożyczalniami sprzętu (np. Rewska Szkuta) Rewa ma również małą przystań żeglarską. Tych, którzy śledzą wiatr w prognozach pogody, mogę zapewnić, że jest on tu codziennie. Tak jak w tej portugalskiej pieśni fado znad Tagu wpadającego do Atlantyku. Pieśni o 365 rodzajach wiatrów, które burzą spokój w głowie i każą gdzieś pędzić. Słyszałam i taką opowieść: o ludziach, którzy sprzedali dom w Rewie właśnie z powodu wiatru i wrócili do rodzinnego Wrocławia. Dzięki podmuchom od maja do września wody wokół Rewy lśnią kolorowo od jaskrawych żagli, latawców i śmigających po falach desek. A bary i przystanie rybne są pełne ludków w czarnych piankach. Albo ekip w kaskach i skórzanych kombinezonach na harleyach, bo wioska to również ulubiony cel przejażdżek motocyklistów, którzy wpadają tu na świeżo złowioną rybkę. I lubią poczuć wiatr we włosach. Z kolei na adeptów kursów nurkowych, płetwonurków, lubiących przeżywać przygody w głębinach czekają w wodach Rewy trzy zatopione wraki do penetracji, zarejestrowane przez Centralne Muzeum Morskie w Gdyni. ZOSTAŃ ŚLEDZIEM W Rewie nie musisz jednak pływać. Możesz też chodzić. Najlepiej po morzu jak Mojżesz, chociaż Bałtyk się nie rozstąpił. To dystans 13 km. Płycizna układająca się łukiem między Kuźnicą na Helu a Rewą koło Gdyni jest naturalnym piaszczystym wałem. W historii była obszarem polowań na wypoczywające tam foki, a jej podwodne stoki służyły rybakom do wystawiania żaków na węgorze. W czasie II wojny światowej hitlerowcy założyli tam poligon wojskowy, do dzisiaj pozostało sporo zardzewiałych, wystających z wody kikutów żelastwa, podwodnych okrętów. Poszarpaną mieliznę zamieszkują ptaki. Zdarza się też, że dziki wędrują po niej całą watahą z Półwyspu Helskiego. Gdyby nie sztucznie wykopany głęboki rów, zwany „głębinką”, można by na pieszo przez morze dojść aż do Jastarni. Jeszcze o jednym zaczarowanym, fenomenalnym zjawisku w Rewie trzeba wspomnieć. O wysepkach, które to pojawiają się, to znikają. O fragmentach lądu na powierzchni morza, w zależności od tego, czy wody Bałtyku opadają, czy wzrastają. Na fotografiach wygląda to zjawiskowo, wszystko lśni i błyszczy. Najlepiej to miejsce odwiedzić podczas corocznego Marszu Śledzia, który w tym roku odbędzie się 16 sierpnia. Przybywają na niego tłumy turystów, bo ma w sobie coś bibilijnego. Mistycznego. Przejście między Kuźnicą a Rewą zajmuje ponad sześć godzin. Według opowieści miejscowych rybaków to najpierw misjonarze chodzili po morzu, aby przedostać się do miejscowości na Helu i nauczać. Najstarsi mieszkańcy półwyspu wspominają, że zdarzało się im chodzić na skróty na drugi brzeg do kościoła albo żeby dostać się na targ do Gdyni. A dzisiaj na śmiałków, którzy podejmą się Marszu Śledzia, czyhają różne zagrożenia, zdarzają się cuda, w ludziach dokonują się przemiany. Bo w tej akcji chodzi o próbę charakteru, o determinację i chyba bardziej o samą drogę niż cel. Uczestnicy walczą z własną słabością i z trudnym żywiołem Północy. Nieraz zaplątują się w sieci rybackie zniesione przez sztormy na mieliznę, zmagają się z falami, solą i wiatrem. Widzą wystające z wody kikuty pogrzebanych statków, w tym łódź podwodną ORP „Kujawiak”. Potem nagle na horyzoncie pojawia się rajska wyspa z tysiącem ptaków: kormoranów i mew. I tam maszerujący dostają posiłek jak mannę z nieba. A dalej czyha już czarna czeluść – przegłębienie z wirami, sztuczny przekop, który ma 5 m głębokości, żeby między Zatoką Pucką i Gdańską mogły przepływać stateczki – małe jednostki. Wracając do kliszy bibilijnej. Autorzy programu podzielili marsz na cztery etapy. Pierwszy to etap wiary. Kiedy uczestnicy wchodzą do lodowatej wody i oddalają się od brzegu Półwyspu Helskiego, po 500 metrach robi się coraz głębiej – płyną, ale muszą wierzyć, że zaraz wody nie będzie. Drugi etap: syndrom Mojżesza. Brodzą już w wodzie po kolana, a potem idą po wąskim pasie suchej ziemi pośrodku zatoki. Na wyspie Rewa Mew obcych przybyszów wita jak intruzów wędrowne ptactwo. W dużej ilości. Trzeci: etap próby. Trzeba przekąsić śledzia i zapić wódką, żeby mieć siłę stawić czoła najtrudniejszemu odcinkowi. Czwarty etap: walka o życie. Uczestnicy muszą pokonać pięciometrową „głębinkę”, trzeba płynąć, trzymając się lin przyczepionych do kutrów rybackich. Ten, który znajduje się najbliżej silnika, ma dodatkowe utrudnienie. Musi uważać, żeby nie zostać wkręconym. Aż w końcu po 6 godzinach w lodowatej wodzie z daleka majaczy Krzyż w Rewie – ziemia obiecana. Po wyjściu z wody przy Krzyżu wszyscy wyglądają jak rozbitkowie – wymoczone śledzie. Bladzi i sini. Albo jak święci, którzy chodzili po wodzie. ODPOCZNIJ W MELANCHOLIJKACH Dla odpoczynku po takim wysiłku proponuję Mechelinki. Można do nich dojść piaszczystą plażą pełną pięknych, obłych, wyrzeźbionych przez wodę kamieni. To jeszcze mniejsza wioska rybacka niż Rewa. Są tu kaszubskie kutry z chorągiewkami, suszące się sieci przy domkach, budach, szałerkach rybaków, fyrtel z targiem rybnym i nowo wybudowana przystań rybacka. Mechelinki to manufaktura turystyczna, klimat senny i leniwy, wszyscy znają się tu po imieniu. Niektórzy mówią nie Mechelinki, a Melancholijki, bo takie trochę zapomniane przez świat, puste i nostalgiczne. Morze pachnie tu glonami, a w powietrzu unosi się zapach smażonej flądry i gofrów prosto z drewnianych budek z tarasami. W krajobrazie pobliskich Mechelińskich Łąk – rezerwatu, dominują nadmorskie słone łąki z trawami, szuwarami i wydmami. Te żółte łąki falują jak morze. A na wydmach właśnie na trasie od Rewy do Mechelinek rozłożyła się największa na polskim wybrzeżu kolonia mikołajka nadmorskiego. To ściśle chroniona roślina, która wygląda jak nie z tej ziemi. Miałam znajomego, który przyjechał w okolice Rewy na tydzień z zamiarem czytania literatury rosyjskiej. Tak chciał odreagować pracę w korporacji. A skończył, skacząc codziennie z klifu z paralotnią. Panorama stamtąd jest przepiękna. Na Zatokę Gdańską, a konkretnie widać wszystko od gdyńskiej Torpedowni po Cypel Rewski. Ma się hektary Bałtyku pod stopami, niebo w ramionach, a głowę w chmurach. I to właśnie przez te widoki, poczucie wolności i smagający po twarzy wiatr zakochał się w Rewie na zawsze. Literaturę rosyjską zostawia sobie na inne miejsca. Olga Dębicka Dziennikarka, pisarka, podróżniczka. Autorka książek m.in. Marka Hłaski widzenie świata, Fotografie z tłem. Publikowała od Dziennika Bałtyckiego po Dialog Deutsch-Polnisches Magazin, przez 12 lat związana z portalem z portalem Wirtualna Polska. Obecnie od ponad 15 lat stały współpracownik National Geographic. Laureatka nagród dziennikarskich i literackich m.in.: Nagrody Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (Polski Pulitzer), wyróżnienie pod patronatem Nowego Dziennika z Nowego Jorku, Pro Libro Legendo, Grand Press, nominowana do Polsko-Niemieckiej Nagrody Dziennikarzy, uhonorowana Golden Pen Top Journalist Award 2015. Prywatnie mama małoletniego Kosmy, mieszka w Gdyni.
Karolina Winkowska - jedna z najlepszych polskich żeglarek, ale przede wszystkim siedmiokrotna medalistka kitesurfingowego Pucharu Świata i mistrzyni świata z 2012 roku (w konkurencji freestyle) namawia na Egipt
Karolina Winkowska będzie promować Egipt jako idealne miejsce do uprawiania sportów wodnych. Współpraca z naszą sportsmenką to jeden z pomysłów na promocję Kraju Faraonów, który wciąż próbuje odrobić straty po krwawych rozruchach. Wielu turystów, także z Polski, przez napiętą sytuację w Egipcie zaczęło wybierać inne kierunki letnich podróży - Maroko, Tunezję czy Turcję. Pomóc w ociepleniu wizerunku kraju ma m.in. sport - szczególnie sporty wodne - na który władze Egiptu zdecydowanie stawiają.
Alpy, Białka Tatrzańska a może słoneczna Brazylia? Miłośnicy aktywnego wypoczynku coraz częściej zamiast nart i szaleństw na śniegu wybierają deskę z latawcem i pływanie bez pianki na kilkumetrowej fali
Kitesurfing stał się już na tyle popularny, że polskich instruktorów tego sportu można znaleźć zarówno w Egipcie, jak i w Brazylii czy Wietnamie. Coraz bogatsza staje się też oferta zimowych wyjazdów dla miłośników kitesurfingu. Grenadyny - kilkadziesiąt wysp rozrzuconych na 120 km łuku sięgającym od wyspy Saint Vincent do Grenady, jakby żywcem wyjętych z marzeń o karaibskim raju. Perłowa biel piasku miesza się tutaj z intensywną zielenią i głębokim turkusem wód okalających wulkaniczne wzgórza i kolonie rafy koralowej. Nie bez powodu to właśnie tutaj, na jednej z wysp kręcono „Piratów z Karaibów”. Można tutaj spotkać i Micka Jaggera, i żeglować z delfinami po otwartej przestrzeni Oceanu Atlantyckiego. Karaibska idylla W takiej scenerii dwa tygodnie spędzają uczestnicy karaibskiego kite safari – dwutygodniowego rejsu organizowanego specjalnie dla miłośników kitesurfingu. - Z początku nie byłam przekonana w 100% do takiego kajtowego rejsu, ale mogę powiedzieć, ze nie ma nic lepszego. Różnorodność plaż i spotów jest w zasadzie ograniczona tylko naszymi zachciankami. Zwiedziliśmy Union Island, Tobago Cays, Mayreau, Palm Island, Grenadę i jeszcze masę pomniejszych wysepek, których nazw nawet nie pamiętam. Nie wiem, które spoty były najlepsze, ale bez wątpienia Mayreau ze swoimi małymi, długimi falkami, Union Island z płaską wodą do ćwiczenia trików i Tobago Cays ze względu na dziki krajobraz. No i te downwindy! Nie pamiętam kiedy się tak napływałam – zachwala Ania, która w ubiegłym roku uczestniczyła w Karaibskim Kite Safari organizowanym przez firmę rejsy-po-karaibach.pl. Ceny 14-dniowego rejsu za miejsce w 2-osobowej, klimatyzowanej kabinie z prywatną łazienką, w pełni wyposażoną kuchnią, sprzętem do nurkowania i snorklowania, kajakiem i pontonem z silnikiem, zaczynają się od 4500 zł. Do tego trzeba doliczyć koszty eksploatacji jachtu i jedzenia - około 1500 zł oraz przelotu. Z Paryża na Martynikę można dostać się już za 400 EUR, lecąc z Warszawy za rejs zapłacimy co najmniej dwa tysiące złotych. W sumie, 14-dniowy rejs kosztował więc będzie miłośnika kitesurfingu nie mniej niż siedem tysięcy złotych. Chętnych na takie wyjazdy jednak nie brakuje. W ubiegłym roku popyt na karaibskie kite safari przewyższył podaż, dlatego biura podróży w tym roku poszerzają ofertę. Firma YachtingHolidays.pl uruchamia rejsy, podczas których będzie można pływać i trenować pod okiem Tomka Janiaka, zawodnika BlueCash Team, który aż 9 razy sięgał po tytuł Mistrza Polski w kitesurfingu a przed tygodniem wrócił ze srebrnym medalem z Mistrzostw Świata w Chinach. Safari czyli zerwać z rutyną Kite safari to propozycja przede wszystkim dla tych miłośników aktywnego wypoczynku, którzy nie lubią spędzać czasu w jednym miejscu. Przykładem może być dwutygodniowe, „lądowe” kite safari w Brazylii. Przemieszczając się z miejsca na miejsce wynajętymi pickup’ami, zwiedzimy trzy rejony: Jericocoara, ujścia rzeki Parnaiba oraz Guajiru. – Uczestnicy odwiedzają bardzo różnorodne miejsca: laguny z płaską, płytką, słodką wodą, zatoki oceaniczne z falami i ujścia rzek, gdzie panują idealne warunki do uprawiania kitesurﬁngu. – zachwala Piotr Szewlakow z Kitepark.pl. Koszty takiego wyjazdu? 7500 zł za przelot i zakwaterowanie w pensjonatach ze śniadaniami. Do tej ceny trzeba doliczyć koszt wynajmu samochodów, przepraw przez rzeki i paliwa czyli około 1500 zł/osobę przy założeniu, ze pickupem przemieszczają się 4 osoby. Najtańsze kite safari znajdziemy w Egipcie. Koszt przelotu i tygodniowego zakwaterowania z pełnym wyżywieniem na jachcie motorowym z obsługą wyniesie 7500 zł. Przez siedem dni uczestnicy podróżują pomiędzy bezludnymi wyspami i ich lagunami wypełnionymi krystalicznie lazurową i płaską wodą. - Początkującym kitesurferom oferujemy naukę pod okiem doświadczonych instruktorów w idealnych warunkach: równy wiatr, płytkie zatoki o sporej powierzchni, ciepły klimat oraz asekuracja pontonu motorowego. Zaawansowanym natomiast gwarantujemy możliwość doskonalenia swoich umiejętności na najlepszych egipskich spotach pod okiem Victora Borsuka – 6 krotnego Mistrza Polski – opowiada Piotr Szewlakow z Kitepark.pl. Niestety, ze względu na napiętą sytuację polityczną w Egipcie, w tym roku mimo kolejki chętnych osób, wyjazd odwołano. El Gouna. Jak w domu tyle, że cieplej W ofercie biur podróży nie brak też znacznie tańszych propozycji. Zimą najtańszym i najbardziej popularnym kierunkiem wyjazdów kitesurfingowych pozostaje Egipt. – Jest tanio i blisko. Z Warszawy do Egiptu dojedziemy szybciej niż w lecie na Półwysep Helski. Dodatkowo panują tam doskonałe warunki do pływania, zarówno dla osób, które stawiają swoje pierwsze kroki na kajcie, jak i osób zaawansowanych. – tłumaczy Michał Lussa z EASY Surf Travel. Przykładem takiego miejsca może być spokojna miejscowość Soma Bay, w której za niecałe 2,5 tys. zł można spędzić luksusowy urlop z rodziną w 5* hotelu a w wolnej chwili popływać, ponurkować i pograć w golfa. - Przy hotelu Palm Royale znajdują się 2 bazy kite-i windsurfingowe w których można wypożyczyć sprzęt a także skorzystać z kursu. Spot w Soma Bay jest doskonały dla osób początkujących, ale zadowoleni z tego miejsca będą także miłośnicy freeride i freestyle – mówi Tomek Janiak, który po zakończonych Mistrzostwach Świata w Chinach wybiera się do Soma Bay gdzie będzie prowadził szkolenia kitesurfingowe. Od lat hitem jest jednak położona 45 km od Hurghady El Gouna, w której działa polska szkoła RedSeaZone i w której wkrótce zostanie otwarty jeden z największych na świecie wake-parków. - Klienci cenią sobie to, że leci się „do swoich”. Na miejscu wita ich polska obsługa, zajęcia odbywają się z polskojęzycznym instruktorem, często takim, którego wcześniej poznało się w naszej szkole w Chałupach. W wolnej chwili obsługa bazy „oprowadzi” też po okolicy, zabierze na wycieczkę czy kitesurfingowe safari jachtem po Morzu Czerwonym – opowiada Michał Lussa. Wyjątkową atmosferę panującą w El Gouna potwierdzają uczestnicy kitesurfingowych obozów. - Byłem w Chorwacji, Egipcie, Brazylii i Grecji, ale najmilej wspominam egipską El Gounę. – przekonuje Grzegorz Bohosiewicz, na co dzień dyrektor techniczny w firmie LGBS. Ceny za 7-dniowy pobyt all inclusive w kultowym już 4* hotelu Panorama zaczynają się od 1977 zł. Na drugiej półkuli W ofercie biur podróży nie brak także kierunków egzotycznych, takich jak Wenezuela, Wietnam czy Brazylia, która stała się najpopularniejszym wśród Polaków egzotycznym spotem. Gwarantuje ona nie tylko znakomitą pogodę, ale i termiczny wiatr, który do grudnia wieje niemal stale. To tam znajduje się słynna Jericoacoara, dawna hippisowska wioska, która dzisiaj jest mekką kite i windsurferów. – W Brazylii znajduje się mnóstwo spotów w których można pływać w bardzo zróżnicowanych warunkach, począwszy od płaskiej wody, aż po duże, kilkumetrowe fale. Zaletą Brazylii są też dzikie miejsca do których można dojechać pick-upem plażą. – opowiada Jacek Koszel, dyrektor departamentu sprzedaży i rozwoju biznesu w firmie IT Card, który od 2005 r. z deską i latawcem odwiedził już Czarnogórę, Egipt, Hiszpanię, Indonezję, Wietnam, Brazylię a obecnie wybiera się na Kubę. Polacy wybierają najchętniej Paracuru, gdzie działa polska baza windsurfingowo - kajtowa VentoBrasil i Cumbuco. Chętnie odwiedzają także Barra Grande, oddaloną o ok. 500 km od Fortalezy miejscowość z piękną laguną. – To kilka kilometrów plaży, stały codzienny wiatr wiejący z siłą 6B i tylko kilka, kilkanaście latawców w powietrzu. Raj na ziemi. – wspomina swój tamtejszy pobyt Jacek Koszel. Popularnym zimowym kierunkiem jest też Wenezuela, zwłaszcza wyspa Coche oferująca przepiękne piaszczyste plaże, otoczone palmami oraz spokój. Większość wyspy jest niezamieszkała, można więc oderwać się tutaj od rzeczywistości. Wyspa doskonale znana jest miłośnikom powieści Arkadego Fiedlera - to właśnie na Coche spędził kilka lat życia bohater "Wyspy Robinsona”. Za 7,2 tyś. zł biuro EASY Surf Travel proponuje 7-dniowy pobyt w 4* hotelu. Ceny 10-dniowego pobytu w Los Roques i El Yaque w Kitepark.pl zaczynają się od 6 tysięcy złotych. Poza Ameryką Południową, miłośnicy kitesurfingu chętnie wybierają się też do Azji. Kite.pl proponuje wyjazd na filipińską wyspę Boracay, która została uznana za najpiękniejszą wyspę świata w ankiecie przeprowadzonej przez magazyn „Travel & Leisure”. Otoczona rafą koralową plaża Bulabog stanowi idealne miejsce zarówno dla rozpoczynających swoją przygodę z kajtem, którzy mogą pływać na płytkim i bardzo obszernym akwenie, jak i tych bardziej zaawansowanych, którzy mogą spróbować swoich sił pływając dalej na falach. Od listopada do maja wieje tutaj stały wiatr o sile 15-30 węzłów, najczęściej do brzegu, średnia temperatura powietrza wynosi 25°C, a temperatura wody waha się miedzy 24 -27°C. Nic więc dziwnego, że jest to miejsce, gdzie co roku odbywają się zawody z cyklu Kite Tour Asia czyli Pucharu Azji. Za dwutygodniowy pobyt z przelotem w tej rajskiej scenerii zapłacimy 8700 zł. Na mapie zimowych wyjazdów kitesurfingowych coraz częściej pojawia się też Wietnam. Maks Żakowski, tegoroczny Mistrz Polski w kiteracingu, pływający w barwach BlueCash Team, poleca zwłaszcza Mui Ne, w którym w ubiegłym roku przygotowywał się do zawodów. - Mui Ne z uwagi na doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych, nazywane jest „wietnamskimi Hawajami”. To jeden z nielicznych spotów na świecie, do których nie trzeba dojeżdżać. – tłumaczy. Decydując się na przyjazd do Mui Ne, trzeba jednak pamiętać o tym, że warunki panujące tutaj są zupełnie inne niż na bałtyckich czy egipskich spotach. – W Mui Ne wiatr wieje do brzegu, trzeba przebijać się też przez krótkie, szybko następujące po sobie fale, które mają nawet kilka metrów wysokości. Nie każdemu to będzie odpowiadało. – tłumaczy Maks Żakowski. Poza tymi niedogodnościami, Mui Ne jest idealnym miejscem dla wszystkich spragnionych słońca i fal, zwłaszcza dla miłośników wave. Ceny za 10-dniowy pobyt ze śniadaniami w Kitepark.pl zaczynają się od 6 tysięcy złotych. Jednym z tańszych egzotycznych kierunków wyjazdów z deską i latawcem jest RPA, gdzie wiatr wieje z prędkością w okolicach 30 węzłów. Za 10-dniowy pobyt w trakcie zawodów Red Bull King of the Air, zapłacimy 4500 zł. – To wyprawa do Cape Town, miejsca, które Red Bull wybrał na jedyne swoje coroczne zawody. Na uczestników wyjazdu czeka wiele zróżnicowanych spotów od sporych fal po płaskie laguny. – zachwala Dariusz Ziomek z Wake.pl. Z biurem czy samemu? To pytanie zadaje sobie co rok wielu miłośników kitesurfingu. Wiele zależy od tego dokąd chcemy się wybrać i czego oczekujemy od wyjazdu. Są miejsca gdzie wyjazd na własną rękę będzie droższy niż kupno pakietu przez biuro podróży. Najlepszym przykładem jest Egipt, gdzie za 2000 zł można polecieć na tydzień, tymczasem zdarza się, że sam przelot czarterowy kosztuje 1400 zł w dwie strony. - Do tego należy doliczyć wyżywienie, dojazd z lotniska, ubezpieczenie, no i zakwaterowanie. Już na pierwszy rzut oka widać że „taniej się nie da”. – przekonuje Michał Lussa z EASY Surf Travel. Oprócz atrakcyjnych cen, uczestnicy wyjazdów zorganizowanych mogą liczyć na fachową opiekę. Np. wybierając się na wyjazd z Tomkiem Janiakiem, miłośnik kitesurfingu może liczyć na trening według indywidualnie przygotowanego programu. Wyjazd zorganizowany to także większa wygoda – biuro rezerwuje bilety, szkolenie, sprzęt, organizuje transfer z lotniska, służy także fachową poradą w doborze miejsca odpowiedniego do naszych oczekiwań.- Sprawdziliśmy wiele spotów na świecie i wiemy gdzie warto jechać, by fajnie w danym okresie popływać. Dobór miejsca „na własną rękę” może skończyć się tym, że polecimy w miejsce, w którym akurat o tej porze roku nie wieje, lub które z różnych względów nam nie odpowiada. Np. wybierzemy hotel, który jest położony daleko od spotu. – tłumaczy Michał Lussa. Wygodę podkreśla też Piotr Szewlakow z Kitepark.pl - Organizujemy np. wyjazdy do Los Roques, gdzie jest drogo i aby pływać w tamtejszych warunkach trzeba dysponować łodzią ratunkową. Z biurem jest po prostu wygodniej. – przekonuje. Trzeba jednak pamiętać o tym, że nie wszędzie dotrzemy z biurem podróży. Brakuje np. ofert na Kubę do której wybrał się w tym roku z deską i latawcem Jacek Koszel. - Zwykle staram się organizować wyjazdy samodzielnie, choć nie zawsze ma to uzasadnienie ekonomiczne i praktyczne. Na przykład do Egiptu i na Wyspy Kanaryjskie najtaniej i najszybciej dotrzemy za pośrednictwem biura podróży. Za to wyjazdy na Daleki Wschód organizuję wyłącznie na własną rękę ze względu na ograniczoną ofertę biur podróży i zdecydowanie niższe ceny bezpośredniej rezerwacji. – wyjaśnia. Przykładem może być Wietnam, do którego polecimy – kupując bilet w promocji – za niecałe 2,5 tysiąca złotych. W Azji koszty utrzymania są niskie. Za obiad zapłacimy kilka złotych. Niższe niż w naszym kraju są tam także koszty noclegu.
Na nartach, desce lub z wędką po Azji i Ameryce Południowej
Zastanawiasz się gdzie zaplanować swój najbliższy urlop, żeby różnił się on od dotychczasowych?
Chciałbyś poznać kraj do którego planujesz podróż z zupełnie innej perspektywy, a przy tym marzy Ci się aktywny wypoczynek? Zjazd na nartach do wnętrza wulkanu, szybowanie na kitesurfingu wzdłuż plaż słonecznej Brazylii, czy polowanie na prawdziwe wodne potwory w rzekach Tajlandii - to tylko nieliczne aktywności, które Fru.pl poleca na jesienny urlop. Coraz częściej wyjazd na urlop nie jest wyjazdem stricte „krajoznawczym”. Z roku na rok, coraz więcej podróżnych decyduje się na urlop organizowany na własną rękę połączony z aktywnym spędzaniem wolnego czasu, np. nurkowaniem, wędkowaniem czy polowaniem w lasach tropikalnych. Miejsce nie jest już celem samym w sobie, a jego wybór jest często podyktowany możliwościami do realizacji konkretnego zainteresowania. - Bieganie z aparatem po muzeach i kościołach czy też całodzienne wylegiwanie się nad basenem jest przez współczesnego turystę coraz częściej zastępowane bardziej aktywną i wyszukaną formę wypoczynku – mówi Zuzanna Konarska z platformy rezerwacji biletów Fru.pl. - Część naszych klientów, decydując się na wyjazd do Azji kilkukrotnie zmienia miejsce zatrzymania - maksymalnie korzysta z atrakcji w danym miejscu, a następnie przenosi się do kolejnego. Do podróżowania wewnątrz kontynentu zachęcają atrakcyjne ceny biletów oferowane przez lokalne linie. Co ciekawe, często samodzielnie organizowane wycieczki, nawet tej nastawionej na aktywny wypoczynek i realizację pasji, jest znacznie tańsze niż wyjazdy organizowane przez biura podróży. Dodatkowo zyskujemy całkowitą niezależność – dodaje Konarska. Kierunki podróży są bardzo różne, jednak sezon jesienny jest zdominowany przez wyjazdy Polaków na kontynent azjatycki. Jak wynika z raportu opublikowanego przez FRU.PL, aż 69% klientów platformy wybrało właśnie ten kierunek. Ma to związek z niskimi cenami przelotu oraz pobytu na miejscu, a także wieloma walorami kulturowo-turystycznymi. Azja to także idealne miejsce do aktywnego spędzania czasu i uprawiania sportów. Na narty do Japonii Kraj Kwitnącej Wiśni to, co ciekawe, wymarzone miejsce dla narciarzy. Powód jest oczywisty – pada tam bardzo dużo śniegu. Miesięczne, obfite opady nikogo w tym kraju nie dziwią, (zima trwa tam identycznie jak w Polsce - od listopada do lutego). Na bazy narciarskie turyści również nie mogą narzekać – północna wyspa Hokkaido, posiada ich całe mnóstwo. Mało tego, warunki narciarskie na Hokkaido są wręcz idealne, gdyż opady przychodzą prosto znad Syberii, śnieg jest suchy, spada go bardzo dużo, a temperatura waha się w granicach -5° C, co stwarza idealne warunki do jazdy. - Turyści wybierają Japonię, gdyż codziennie pada tam dużo śniegu, tak więc każdego dnia jeździ się po świeżym podłożu. Do tego dochodzi niezwykła uprzejmość i chęć do pomocy ze strony lokalnych mieszkańców. Japonia zachwyca ponadto profesjonalną bazą i dopracowanymi w każdym detalu wyciągami i trasami. Wysokości nie są duże, to coś na wzór naszych Beskidów, jednak diametralnie inne otoczenie oraz odmienna kultura i obyczajowość są idealnym tłem do szusowania po tamtejszych stokach – mówi Zuzanna Podgórna prezes Stowarzyszenia Instruktorów i Trenerów Narciarstwa Polskiego Związku Narciarskiego. Fenomenem narciarskiej Japonii jest między innymi ów „puch”, po którym jazda sprawia niezwykłą frajdę. Ponadto Kraj Kwitnącej Wiśni kusi szeregiem nietypowych tras, innych od tych, które możemy znaleźć np. w Alpach. Wysokości nie są duże, gdyż jeździ się przeważnie na 1000 – 1600 m n.p.m., jednak przewaga leśnych tras oraz zapierające dech w piersiach widoki przyprawią każdego, nawet najbardziej wytrawnego narciarza o zachwyt. Jedną z najciekawszych atrakcji jest możliwość zorganizowania wycieczki i zjazdu na nartach do wnętrza wulkanu Yotei, w Parku Narodowym Shikotsu-Tōya, w południowo-zachodniej części wyspy Hokkaido. Z Warszawy do Tokio dotrzemy np. liniami lotniczymi LOT, Aerofłot, KLM, Qatar Airways i Emirates Airlines. Cena najtańszego biletu w jedną stronę, rezerwowanego za pośrednictwem platformy Fru.pl, to ok. 2000 PLN. Z Tokio musimy dostać się do Sapporo na wyspę Hokkaido, również samolotem. Koszt takiego lotu rezerwowanego w serwisie Fru.pl to ok. 270 PLN w jedną stronę, czas lotu – 2 godziny. Następnie po dotarciu do swojego miejsca docelowego, możemy śmiało rozpoczynać narciarską przygodę. Wyprawy wędkarskie Tajlandia to raj dla wędkarzy. Przyciąga amatorów tego sportu z całego świata. Sezon na ryby trwa tam okrągły rok, nawet podczas pory deszczowej. Co prawda opady są intensywne, ale trwają zazwyczaj ok. pół godziny po południu. Tajlandia oferuje wędkarzom pełen wachlarz metod połowu – od wędkarstwa śródlądowego, poprzez morskie, spinning, gruntowe, spławikowe, surf casting oraz oceaniczne – tzw. big game. - Wyprawa na ryby do Tajlandii oferuje uczestnikom możliwość zapolowania na naprawdę potężne okazy. Podczas naszej ostatniej wyprawy każdy miał na koncie przynajmniej jedną rybę o wadze ponad 100 kg. Ponadto występuje tu wiele atrakcyjnych wędkarsko gatunków ryb takich jak chociażby niezwykle waleczny sum czerwonoogonowy, niszczuka krokodyla, czy szereg spotykanych w tym rejonie gatunków piranii, między innymi bardzo groźna ryba pacu – mówi Ireneusz Szatlach, organizator wędkarskich wypraw do Tajlandii. Ponadto w Tajlandii jest bardzo dużo stawów tzw. komercyjnych, do których Tajowie (notabene doskonali wędkarze), sprowadzają dużo gatunków atrakcyjnych wizualnie ryb tropikalnych z Ameryki Południowej. Ale wyprawa wędkarska, to nie tylko samo łowienie. - To Tajlandia, której nie znajdziemy w przewodnikach, Tajlandia tajemnicza, nieodkryta, niemożliwa do zobaczenia podczas zwykłej wycieczki z przewodnikiem – dodaje Ireneusz Szatlach. Koszt takiej wyprawy to około 7 000 zł, czas trwania to tydzień-dwa, a dodatkowym ułatwieniem jest fakt, iż obywatele Polski nie potrzebują wiz na pobyt krótszy niż 30 dni. Transport do Królestwa Tajlandii możliwy jest dzięki liniom np. Qatar Airways i Emirates Airlines, a najtańszy bilet w serwisie Fru.pl można dostać już za 1700 zł. Kitesurfing w Brazylii Na jesień, oprócz Egiptu, Wenezueli i Kenii, Brazylia jest najlepszym miejscem do uprawiania tej dyscypliny sportu. Przemawiają za nią wręcz wymarzone warunki na plażach. Na północ od miejscowości Fortaleza, cieszą się one stabilnymi, równymi, wiejącymi przez dłuższy czas z tą samą prędkością wiatrami. Ich natężenie oscyluje przeważnie między 4 a 6 stopniami w skali Beauforta co wpływa na brak konieczności ciągłego zmieniania latawca. Temperatura wynosi 28°C, a woda przy brzegach jest płytka (do pasa), nawet do kilometra w głąb oceanu. - Brazylia to idealnie miejsce dla stawiających pierwsze kroki kitesurferów - szczególnie atrakcyjne są laguny z płaską wodą np. Cauipe w okolicach Cumbuco, czy też kilka lagun w okolicach miejscowości Guajiru. Bardziej zaawansowani szukają wrażeń na falach, gdzie najbardziej popularne są tzw. downwindy (zjazdy z wiatrem po kilka kilometrów), najczęściej przy asekuracji buggy podążającego plażą lub innego pojazdu terenowego. Ponadto w Brazylii panuje niesamowita atmosfera, którą tworzą głównie przyjaźnie nastawieni ludzie oraz tropikalny klimat – mówi Paulina Ziółkowska ze szkoły kitesurfingu Aloha.pl. Polscy kitesurferzy do tego stopnia upodobali sobie Brazylię, że postanowili otworzyć tam kilka szkół, z których korzystają amatorzy tego sportu z całego świata. Język polski na plaży nieopodal Fortalezy można usłyszeć bardzo często. W miejscowości Paracuru działa też polski hotel VentoBrasil. „Koszt takiej wyprawy oscyluje w granicach od 7 do 8 tysięcy złotych, w czym 5,5 tysiąca zł to koszty przelotu i zakwaterowania. Najpopularniejszą trasą, jest ta z przesiadką w Amsterdamie, gdyż lecąc drugą popularną trasą – przez Lizbonę, musimy wziąć pod uwagę nocleg, który gwarantuje nam przewoźnik TAP PORTUGAL.”- stwierdza Paulina Ziółkowska ze szkoły kitesurfingu Aloha.pl. Transport do Brazylii jest możliwy dzięki liniom British Airways, American Airlines, LOT, KLM i Lufthansa To tylko nieliczne z opisanych pomysły na aktywne spędzenie urlopu, jakie rozpościera przed nami Azja i Ameryka Południowa. Kontynenty oferują bogactwo atrakcji turystycznych, kulinarnych jak i tych wyspecjalizowanych, sprofilowanych stricte pod różne zainteresowania. W połączeniu z atrakcyjnymi biletami oraz stosunkowo niskimi kosztami pobytu na miejscu jest idealnym miejscem do odwiedzenia, choćby jeszcze tej jesieni bądź zimy. *Podane w materiale ceny są aktualne na dzień 7 listopada i dotyczą okresu wylotu od stycznia do kwietnia 2014 roku. Źródło: Fru.pl
Polska już nie egzotycznaMartyna Wojciechowska: Panie Prezydencie, czy Pana zdaniem Polska jest krajem odkrytym? Bronisław Komorowski: Wydaje mi się, że jest krajem odkrywanym. Do 1989 r. byliśmy za żelazną kurtyną, poza obszarem zainteresowania świata zachodniego. Dlatego o Polsce było wiadomo mniej, a jeśli już – to były to często negatywne stereotypy opisujące nasz kraj jako zacofany, egzotyczny, niekoniecznie w pozytywnym znaczeniu tego słowa. Dzisiaj to się zmienia. Polska budzi zainteresowanie swoim dorobkiem, tym jak się rozwija. Pamiętam czasy, gdy artykuł o Polsce był zwykle ilustrowany furmanką ciągniętą przez chabetę i jegomościem w kufajce i walonkach. Dziś już nikt tak Polski nie widzi. Gdybyśmy mieli się przez chwilę zatrzymać przy jej walorach krajoznawczych – jakie są Pana ulubione miejsca w Polsce? Polska jest jednym z krajów, które mają krajobraz przekształcony w niewielkim stopniu i to jest zaleta. Ja mam takie miejsce, z którym łączy mnie i sentyment, i możliwość ucieczki do pustelni. To Buda Ruska nad Czarną Hańczą na Podlasiu. Jest tam cudowna przyroda, ale i ludzie, z których część uciekła z miast, by zaszyć się w puszczy – teraz żyją tam i cieszą się tą izolacją. Z drugiej strony są też miejscowi, rolnicy, którzy wyrastali na tej ziemi od pokoleń i zachowują wszystkie przywary Polski i wszystkie jej wielkości, od obyczaju biesiadnego po stosunek do ojczyzny politycznej. To są ludzie autentyczni, ja się wśród nich dobrze czuję. National Geographic pisze o przyrodzie, ale zajmuje nas też historia, archeologia, paleontologia. Jakie są dziś Pana zdaniem wyzwania w dziedzinie eksploracji? Wydaje mi się, że ten magazyn czytają ci, którzy chcą pogłębić wiedzę bądź poszukują inspiracji. Ja sam z największą przyjemnością poszerzam wiedzę o historii, bo wtedy łatwiej jest zrozumieć kraj, ludzi, kulturę, współczesność, naszą tożsamość, obyczajową i kulturową odrębność. Wydaje mi się, że do Państwa pisma zaglądają ci, którzy są niezrealizowani jako podróżnicy, albo ci, którzy chcą pogłębić wiedzę bądź poszukują inspiracji. Nie odważę się Państwu proponować, co by mogło kogoś zainteresować. Ale wiem, że sam z największą przyjemnością poszerzam wiedzę o historii, bo wtedy łatwiej jest zrozumieć ten kraj, ludzi, kulturę, współczesność, naszą tożsamość, obyczajową i kulturową odrębność. Interesuje się Pan środowiskiem naturalnym, ma Pan doświadczenie w pracy jako dziennikarz, a nawet wydawca. Gdybym ustąpiła Panu stanowiska redaktor naczelnej National Geographic, co Pana zdaniem powinno znaleźć się na łamach? W moim pokoleniu jest sporo niezrealizowanych podróżników, którzy nie dostawali paszportów. Z drugiej strony w pokoleniu moich dzieci jest dużo ludzi, którzy mogą jechać wszędzie. Wydaje mi się, że warto z jednej strony pokazywać ten świat, który moje pokolenie mogło oglądać tylko przez szybkę, jakby lizali lizak przez papierek, a z drugiej strony będą rosły potrzeby szukania miejsc, które mogą być przygodą. Niekoniecznie dotyczących życia w dzikiej puszczy czy wędrowania przez nią, ale zobaczenia czegoś nowego, co wykracza poza zwykłą ofertę wycieczki dla turysty zorganizowanego. To byłoby więc coś pomiędzy potrzebą pokazania tego, czego moje pokolenie nie zdążyło zobaczyć, a potrzebą szukania bardziej indywidualnych realizacji oczekiwań z tytułu eksplorowania świata jeszcze nie zurbanizowanego.
Pod flagą NG Ryzykanci Odkrywcy Skaner Fotoreportaż: Kopalnia soli w Wieliczce jest unikatowa w skali świata. A setki kilometrów wyrobisk poza trasami turystycznymi jest dostępnych tylko dla wtajemniczonych. Nasi czytelnicy dzięki wspaniałym zdjęciom też mogą tam jednak zajrzeć. Obejść świat: Dookoła Ziemi pieszo przez siedem lat. Ta wędrówka śladami Homo sapiens kolonizującego naszą planetę, przez różne strefy klimatyczne i ekosystemy, choć fizycznie realna, w zamyśle autora jest przede wszystkim podróżą duchową. Zabytek cyfrowy: Wiele zabytków architektury, owoców geniuszu minionych wieków, nieubłaganie niszczeje. Musimy walczyć o ich zachowanie, ale na wszelki wypadek dobrze byłoby mieć oddające wszelkie detale cyfrowe kopie 3D. I niektóre obiekty właśnie takowych się dorabiają. Narciarze z Ałtaju Badacze nie są zgodni, w jakiej części świata człowiek po raz pierwszy przypiął narty. Jedna z teorii mówi, że w Ałtaju, ale nawet jeśli nie jest to prawda, to właśnie tam myśliwi wciąż jeżdżą, posługując się własnoręcznie wystruganym sprzętem i techniką według wzorów wypracowanych przed tysiącami lat. Zielona inwazja: Kule toczone przez wiatr po amerykańskiej prerii – takich westernowych obrazków jeszcze do połowy XIX w. Ameryka nie widziała. Zaraz potem mogła się jednak przekonać, jak roślina może efektywnie użyć koła i co z tego wynika. Bielizna Kiedyś wstydliwie skrywana, dziś wręcz przeciwnie. Kiedyś niemal uniseks – dziś manifestacja płci. Niegdyś słusznych rozmiarów, dziś nad wyraz skąpa. Jej parowiekowa ewolucja podążała krok w krok za zmianami obyczajowości. Tylko dla prenumeratorów: Puma Wielki kot uznawany za szkodnika, konkurenta dla myśliwych do zwierzyny łownej, został wytępiony w większości stanów USA. Dziś powoli kolonizuje je na powrót. A jest tak nieuchwytny, że potrafi się utrzymać na leśnych terenach w środku aglomeracji Los Angeles, spacerując wokół słynnego napisu Hollywood!
Polska dla aktywnych: Zatoka Pucka - Wiatr w skrzydłach
Bałtyk nie jest ciepły, ale ma spory atut – jego wybrzeże jest idealne do uprawiania windsurfingu i kitesurfingu
Zwłaszcza Zatoka Pucka i Gdańska łączą kilka zalet kluczowych dla uprawiania obu sportów. Po pierwsze – silne, stałe wiatry. Pływanie na desce z żaglem lub z latawcem (kitem) jest bowiem tym trudniejsze, im słabsze i bardziej kapryśne są wiatry. Żeglarz musi reagować co chwila na zmieniające się warunki i najczęściej szybko ląduje w wodzie. A nad Zatoką Pucką wiatry są stałe i silne, latawiec działa więc tak, jak oczekuje jego pilot. Drugi atut – Zatoka Pucka ma niewielką głębokość, co dla początkujących, którzy w wodzie spędzają więcej czasu niż na desce, ma niebagatelne znaczenie. Poza tym zatokę przedziela płycizna zwana Rybitwią Mielizną, zamieniająca się w pasmo małych wysepek. Żeglarz może się zatrzymać i wysiąść na ląd, aby na przykład zwiedzić wystające z wody resztki polskiego okrętu podwodnego ORP Kujawiak. Trzeci atut – ważny zwłaszcza dla początkujących kitesurferów: Rybitiwa Mielizna zamyka zatokę, która w ten sposób zamienia się w basen. Pechowy żeglarz może nie dać rady wystarczająco precyzyjnie pokierować deską, ale w tych warunkach co najwyżej wyląduje na drugim brzegu zatoki i wróci do siebie autobusem. Nie trzeba go będzie szukać na otwartym morzu w drodze do Szwecji... Poza tym tu zawsze znajdzie się ktoś do pomocy. Warto wiedzieć: 55 węzłów (prawie 110 km/h) to rekord prędkości na kitesurfingu No to w drogę: Podstawowy kurs w FunSurf w Chałupach (www.windsurfing.com.pl), gdzie kursant oprócz sprzętu dostaje kask z radiową komunikacją z instruktorem, kosztuje 400–500 zł. Kompletne szkolenie, z samoratownictwem, nauką pływania pod wiatr – 1550 zł.
Jak nad wodą dostałam skrzydeł, czyli tydzień ze szkolenia kitesurfera.
Dzień pierwszy: Przyjazd na spot Słowo klucz na dziś to „spot”. Jedziemy na spot, jesteśmy na spocie, spot idealny. W wolnym tłumaczeniu oznacza miejsce do uprawiania kitesurfingu. Rzeczownik „plaża”, jak się dowiaduję, jest zupełnie passé. Naszym spotem jest wyspa Coche w Wenezueli. Wszyscy mnie zapewniają, że to istny raj kitesurferów, bo jest tu płaska woda i dobry, stabilny wiatr. Wierzę, bo pewnie nie bez powodu przyjechali tu najlepsi polscy zawodnicy startujący w pucharze Ford Kite Cup. Między innymi mistrzyni Polski i jedna z najlepszych zawodniczek na świecie Karolina Winkowska. W poszukiwaniu wiatru podróżuje przez okrągły rok. RPA, Brazylia, Maroko to tylko kilka miejsc, które odwiedziła w 2011 r. Ma pięknie opalone ciało, przystojnych znajomych surferów i brak potrzeby urlopu. Bo jak sama mówi, jej życie to wielki urlop. – Treningi w oceanie, wieczory ze znajomymi z całego świata – opowiada o swoim przeciętnym dniu. Przez chwilę sama nie wiem, czy za to idealne życie ją lubić, czy nienawidzić. To drugie okazuje się jednak niemożliwe. Karolina jest przesympatyczna. Więc postanowione. Ja też zostanę kitesurferką. Dzień drugi: Trening na sucho Od rana zastanawiam się, który latawiec i którą deskę dostanę. Na razie oceniam je głównie pod względem estetycznym. Szybko jednak zostaję sprowadzona na ziemię. Okazuje się, że pierwszy dzień szkolenia jest głównie teoretyczny. Dziś na kajcie nie tylko nie popłynę, ale też go najprawdopodobniej nawet nie dotknę. Czuję się trochę rozczarowana, ale parę opowieści o wypadkach, lądowaniu na drzewie, ciągnięciu przez plażę czy nawet o wpadaniu na kamper przy startowaniu latawca (tamtoroczna historia z Helu) przekonuje mnie, że warto uważnie słuchać instruktora. Wszelkie próby nauki kajta na własną rękę od lat kończą się bardzo źle. Ćwiczenia zaczynamy od tzw. latawca szkoleniowego. Skrzydło ma nie więcej niż półtora metra rozpiętości i 20-metrowe linki, które zaczepione są do tzw. baru (drążka). To nim się steruje: przyciągasz go do siebie prawą ręką, latawiec leci w prawo, lewą – w lewo. Trzymasz go poziomo do ziemi, kajt leci prosto w górę i zatrzymuje się w zenicie (czyli na godzinie 12). Ruch przypomina mi lekcję boksowania w zwolnionym tempie. Wydaje się to śmiesznie łatwe. Zmieniam zdanie w momencie, gdy sama łapię za bar, a latawiec nerwowo przelatuje ze strony na stronę i spada na ziemię. Dopiero po kilkunastu minutach prób opanowuję sztukę robienia w powietrzu ósemek i powoli kontroluję, co się z nim dzieje. Choć ze sportem ekstremalnym ma to niewiele wspólnego, daje wiele frajdy. Instruktor P., który spędzi ze mną ten tydzień, jest zadowolony z moich postępów. Obiecuje, że jutro wejdziemy do wody. Dobra nasza. Dzień trzeci: Odpuszczanie baru Nadeszła wiekopomna chwila! Dostaję uprząż i kapok. Dotykam też po raz pierwszy prawdziwego kajta. Na razie wygląda jak wielka kolorowa płachta. Za chwilę, po napompowaniu, będzie przypominał skrzydło Batmana. Mój kajt ma 10 m2 powierzchni. Rozmiar dobiera się do siły wiatru (dziś jakieś 4 w skali Beauforta) i umiejętności surfera (na razie żadne). Dlatego każdy szanujący się surfer na spot przyjeżdża z min. trzema rozmiarami. Generalnie zasada jest taka, że im większy, tym mocniej ciągnie. Krok drugi dziś to doczepianie do latawca czterech linek połączonych z barem. Musi być to tak zrobione, żeby się nie plątały, gdy drążek jest w poprawnej pozycji, czyli gdy jego część oznaczona na czerwono znajduje się po lewej stronie. Rozwijam więc linki, a potem rozplątuję i przypinam do latawca, tylko po to by zwinąć je i zacząć proceder od nowa. I tak przez dwie godziny, aż instruktor jest pewny, że faktycznie wiem, jak przyczepić linki, by się nie krzyżowały. Czuję się trochę jak uczennica na koloniach, ale wszyscy zapewniają mnie, że rozłożenie latawca to sprawa kluczowa. Od niej często zależy, czy przeżyjemy pierwszą lekcję i czy w ogóle kajt poleci w górę. Uff, egzamin w końcu mam zdany. Mogę zacząć szkolenie na mokro, czyli po kolana w wodzie. Aby wystartować latawiec, potrzebne są dwie osoby. Jedna, która podnosi skrzydło i puszcza delikatnie w powietrze ( ja), druga, która ma go do siebie przypiętego (instruktor P.). Dopiero teraz wyraźnie widzę, że kajta tak naprawdę nie trzyma się rękami, ale ma się go zaczepionego do haka przy uprzęży i że to on ciągnie surfera za pas. O tym, z jaką siłą, przekonuję się, gdy instruktor P. przepina latawiec na mój hak. Gdyby nie to, że trzyma mnie z tyłu, odleciałabym w przestworza. – Odpuść bar! – krzyczy, zapierając się z całej siły o piach. Dziś powtórzy ten zwrot jakiś milion razy. Chodzi o to, by nie zaciągać linek, bo wtedy latawiec nabiera mocy i zaczyna nas niekontrolowanie ciągnąć. Łatwiej powiedzieć, niż zrobić. Mój latawiec kilka razy spektakularnie ląduje w wodzie. Parę razy przeciąga mnie po nadbrzeżu. Szarpie i mną miota. Mimo zaleceń instruktora, bym się rozluźniła, całe ciało mam spięte. – To tylko na początku. Tak naprawdę do kajta wcale nie trzeba używać dużo siły. A już na pewno nie siły rąk – przekonuje mnie Maciej Boszko z Polskiego Stowarzyszenia Kiteboardingu. Na dziś mam jednak dosyć. Oznajmiam więc instruktorowi P., że wbrew jego zaleceniom wieczorem baru sobie nie odpuszczę. Szczególnie tego na plaży. Dzień czwarty: Bodydrag Leżenie na brzuchu to jedno z moich ulubionych zajęć, więc jak usłyszałam, że dziś się będziemy tym zajmować, byłam przekonana, że będę mistrzynią ćwiczenia „bodydrag” (w wolnym tłumaczeniu „ciałociąg”). Polega ono na rzuceniu się do morza na brzuch i dynamicznym skręcaniu latawca, tak by ten ciągnął cię w daną stronę po wodzie. Wszystko z najwyższym wyczuciem, którego najwyraźniej mi brak. Szybko wykorzystałam limit możliwych błędów. Między innymi to, że latawiec nagle przekroczył linię zenitu (czyli godzinę 12). Skutek? Latawiec ciągnie w drugą stronę i powoduje efekt katapulty, co w moim przypadku oznacza podniebny lot na kilka metrów. Kajt nie może też lecieć zbyt nisko nad wodą, bo wtedy traci wiatr i zupełnie spada. To sytuacja niemal patowa, bo w Coche wiatr wieje od plaży. Dlatego na samym początku przezornie pytam, co zrobić, gdy to się stanie. Odpowiedź przypomina lekcję angielskiego: – Po pierwsze puść bar. Po drugie odpuść system bezpieczeństwa przy tzw. chicken loop („pętli tchórza”), za który zaczepiony jest kajt do haka. Sprawi to, że latawiec nie będzie cię dalej ciągnął za pas, a ciągle będzie przyczepiony linką bezpieczeństwa, tzw. leashem. Jeżeli i to nie pomoże, trzeba odpiąć się nawet od niej. Ale wtedy najprawdopodobniej kajt po prostu odleci w przestworza – referuje mi instruktor P. Po czym zaczyna wykład o cenach latawców (od 3 tys. zł w górę) i ile miałabym zapłacić, gdyby coś takiego się stało. Postanawiam więc linki nie odpinać, żeby nie wiem co. Będę walczyć do końca. Na brzuchu przecież leżeć umiem wyśmienicie. Nawet kilka godzin. Dzień piaty: Windwaiting Dziś nie ma wiatru, nie ma też pływania. Robimy więc coś, czym – wydaje się – kitesurferzy zajmują się zaskakująco często: czyli windwaiting na spocie. Polega to na siedzeniu na plaży i czekaniu na wiatr. Ten dzień to dobry powód, by poznać tzw. lifestyle kitesurfera, bo ten jest równie ważny jak samo pływanie. Zacznijmy od ubrania: board-shorty (po naszemu szybkoschnące spodenki) i guma (czyli przewiewny podkoszulek). – Prawdziwi kitesurferzy unikają pianek i rękawiczek. Te charakterystyczne są dla windsurfingu. Nie pływa się też w strojach kąpielowych, które są typowe dla surferów – zastrzega na wstępie jeden z instruktorów Marcin Zielenkiewicz. W trakcie windwaitingu w dobrym tonie jest opowiadać o najlepszych trikach w trakcie zawodów ( ja niestety tutaj nie mogę się za bardzo wykazać) i ulubionych spotach. Podobno rewelacyjnie pływa się w Kapsztadzie (RPA) i Holandii. Okazuje się też, że to nie do końca prawda, że pływać można tylko na wodzie bez fal. Ta najlepsza jest dla freeriderów, takich jak Karolina, którzy zajmują się skokami, i początkujących – jak ja. Ale są też amatorzy ślizgania się z latawcem po dużych falach. Wtedy jednak odpadają skomplikowane triki. – Kitesurfing to nie tylko sport, to sposób na życie. Trochę beztroskie, trochę sportowe, bez nadęcia. Każdy tu może znaleźć coś dla siebie – przekonuje mnie Karolina. Dla mnie bomba. Szczególnie jak polega na windwaitingu. Dzień szósty: Deska Wiatr wieje od rana, warunki znów idealne. Rozkładamy nie tylko kajta, ale bierzemy też ze sobą deskę. Nie do wiary! Myślałam, że moje stopy w czasie tego wyjazdu jej nie dotkną. A jednak. Trzymając latawiec w zenicie, trzeba szybko wsunąć stopy pod specjalne paski na desce (strapy). Następnie skierować latawiec w stronę, w którą chcemy płynąć, wstać, używając siły mięśni ud, i przesunąć ciężar ciała na tylną nogę. Tak wygląda to w teorii. W praktyce kilka razy ląduję na twarzy w wodzie, gubię deskę, upadam, zanim uda mi się podnieść itp. Zabawa jest jednak znakomita, a uczucie, jak na tej desce się już stanie i popłynie, niezapomniane. I wcale nie trudne fizycznie. To wiatr ciągnie latawiec, ja tylko steruję. – Mówiłem ci, że kajt to sport dla każdego. Właściwie nie ma do niego przeciwwskazań. Może go uprawiać każdy od 10 do 80 lat. A podstaw nauczyć się można w czasie 20-godzinnego szkolenia – przekonują mnie instruktorzy. Ja w wieku 28 lat przepłynęłam swoje pierwsze metry i już widzę siebie skaczącą i robiącą triki. Instruktor P. jednak studzi szybko moje zapały. Na razie muszę dobrze opanować deskę, nauczyć się pływać na krawędzi i bezpiecznie zmieniać kierunek jazdy. Jeżeli zostanę jeszcze tydzień, to już będę swobodnie pływała. Dwa tygodnie, może zrobię pierwszy skok. Trzy, uda mi się po skoku utrzymać na desce. Brzmi kusząco. Jednak po chwili namysłu stwierdzam, że jednak od życia kitesurfera wolę to reportera. W nim nic nie muszę odpuszczać. Nawet baru.
Nungwi leży na północnym krańcu wyspy. Jest to wioska rybacka, która dzięki turystom przeistoczyła się w przytulny kurort. Mimo tego, nie zatraciła swojego pierwotnego charakteru.
Nazwa: Nungwi Państwo: Tanzania Długość: 2,5 km Lokalizacja: Nungwi Region: Zanzibar Akwen: Ocean Indyjski Podłoże: biały, drobny piasek Sezon: od lipca do marca Opalanie topless: nie Rafy koralowe: nie Sporty: snorkeling, nurkowanie, kajaki, żaglówki, kitesurfing, windsurfing, siatkówka, piłka nożna Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Ze stolicy wyspy - miasta Zanzibar można dojechać samochodem, motocyklem albo autobusem (ok. 60 km). Droga bywa wyboista. Nungwi leży na północnym krańcu wyspy. Jest to wioska rybacka, która dzięki turystom przeistoczyła się w przytulny kurort. Mimo tego, nie zatraciła swojego pierwotnego charakteru. W miejscowości panuje kameralna atmosfera, która pozwala na doświadczenie lokalnego trybu życia i zachęca do wypoczynku na hamaku z dobrą książką i drinkiem w dłoni. Łatwo tu zapomnieć o miejskiej rzeczywistości do czego przyczyniają się również bardzo przyjaźnie nastawieni do turystów mieszkańcy. Ponieważ jest to jedna z kilku plaż na wyspie, gdzie w bezpośrednim sąsiedztwie nie występuje rafa koralowa, można tu pływać na pełnych falach. Nie trzeba przemierzać mil, żeby dotrzeć do głębszej wody, jak to ma miejsce na wschodnim wybrzeżu. Plaża jest dosyć wąska, ale odznacza się brakiem wodorostów, które spotyka się w wodach w innych miejscach na Zanzibarze. Kurort obfituje w plażowe domki (bungalowy) do wynajęcia, budowane w tradycyjnym afrykańskim stylu z dachem z makuti, a także kilka zlokalizowanych na świeżym powietrzu restauracji i barów, w których kwitnie życie nocne. Miejsce porastają bananowce, namorzyńce oraz palmy kokosowe. W wiosce znajduje się klinika oraz kilka sklepów i kawiarenek internetowych. Nungwi jest znane jako centrum wyrobu łodzi dhow (dau). Lokalni rzemieślnicy wciąż zajmują się ich budową. Domeną miejscowej ludności jest także łowienie ryb. Dzięki temu o zachodzie słońca można obserwować tradycyjne drewniane dhow, powracające z morza, a restauracje serwują świeże morskie przysmaki. Jedną z atrakcji wioski stanowi rezerwat żółwi, który założyli lokalni mieszkańcy. Trafiają tu ranne zwierzęta morskie, które po wyleczeniu są z powrotem wypuszczane do oceanu. Zwiedzający Nungwi turyści często składają dotację na rzecz rezerwatu. W Nungwi nie brakuje także szkół nurkowych. Mimo że w bezpośrednim sąsiedztwie plaży nie ma żadnych raf koralowych, można stąd udać się na ciekawe wyprawy nurkowe. Szczególnie warto polecić takie miejsca jak Atol Mnemba (gdzie można obserwować żółwie i często delfiny oraz rekiny wielorybie), Leven Bank - podwodna góra, 45 minut na północ od Nungwi czy Hunga Reefs. Ciekawa może okazać się także wycieczka na plantacje przypraw (spice tour). W Zanzibarze warto też m.in. zwiedzić miasto Stone Town, wioskę Kizimkazi oraz zobaczyć Jozani Forest gdzie można spotkać endemiczny gatunek małp Red Colobus. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Falasarna leży w północno-zachodniej części Krety. Jest jedną z największych plaż na wyspie. W 2002 roku została uznana za najlepszą plażę Grecji.
Nazwa: Falasarna Państwo: Grecja Długość: 4,5 km Lokalizacja: Falasarna, Chania Region: Kreta Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: złoty, drobny piasek , a na niektórych odcinkach kamienie Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: windsurfing, kitesurfing, paralotniarstwo, siatkówka i tenis plażowy, snorkeling Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Falasarna leży ok. 16 km na zachód od Kissamos i ok. 55 km na zachód od Chanii. Można do niej dojechać autobusem (choć nie jeżdżą zbyt często) lub samochodem. Z Chanii należy udać się szosą – E65, przejechać przez Kissamos a następnie przez Trachilos by w miejscowości Platanos skręcić w znajdującą się z prawej strony boczną drogę. Dalej drogowskazy wskażą trasę (ok. 3 km) , która wiedzie do skraju wzgórza wzdłuż zachodniego wybrzeża Krety. Droga jest tu kręta, więc trzeba zachować ostrożność. Większość turystów zatrzymuje się na tym odcinku, aby podziwiać widok na plażę oraz przyległe do niej pola uprawne, sady oraz gaje oliwne i szklarnie (które akurat nieco szpecą krajobraz). Z upraw żyje większość mieszkańców Krety nie zajmujących się turystyką. Falasarna leży w północno-zachodniej części Krety. Jest jedną z największych plaż na wyspie. W 2002 roku została uznana za najlepszą plażę Grecji. Jest ona podzielona na kilka odcinków, z których najdłuższy i cieszący się największą popularnością to Pachia Amos. Zejście do wody jest tu łagodne, a dno morza piaszczyste podobnie jak sama plaża. Północna i południowa część jest bardziej kamienista. Duża powierzchnia plaży (której szerokość miejscami dochodzi do 200 m.) sprawia, że każdy bez trudu znajdzie wygodny kawałek miejsca tylko dla siebie. Pozwala również na grę w tenisa czy siatkówkę plażową. Ze względu na niezwykle czystą wodę miejsce oferuje także szeroką gamę sportów wodnych. Na plażę można przynieść własne leżaki, ale istnieje również możliwość ich wypożyczenia. Za parasol i dwa leżaki zapłacimy ok. 6 euro. Wypożyczalnie znajdują się na prawie całej długości Pachia Amos. Położony w bezpośrednim sąsiedztwie plaży parking, toalety oraz prysznice są darmowe. Plaża posiada zaplecze turystyczne, jednak są to praktycznie wyłącznie małe hoteliki i kwatery oraz kilka tawern. Znajduje się tu także darmowy kemping. Na samej plaży znaleźć można dwa bary i kafejkę, które serwują przekąski, kawę oraz napoje w niewygórowanych cenach. Falasarna rozciąga się wzdłuż otwartego morza dlatego woda jest nieco chłodniejsza w porównaniu z plażami znajdującymi się w osłoniętych zatokach. Należy również pamiętać o występujących tu czasami północno – zachodnich wiatrach, które przynoszą ze sobą wysokie fale. Zejście do wody na niektórych odcinkach bywa strome jednak nie dotyczy to Pachia Amos, która odznacza się także piaszczystym dnem. Fragmenty północnej i południowej części plaży są kamieniste, a w wodzie występują skały. W związku z tym są to atrakcyjne miejsca dla amatorów snorkelingu. Na północnym krańcu plaży znajdują się rzymskie ruiny. W roku 69 n.e. na Krecie wylądowały trzy legiony rzymskie którymi dowodził Kwintus Cecyliusz Metellus, zwany później Kreteńskim. W ciągu dwóch lat wyspa została podbita. Nieco na północ od plaży wybudowano port oraz miasto. Niestety po porcie nie ma już śladu, jednak wciąż można oglądać pozostałości murów i budynków świadczące o istnieniu miasta. Warto czasem zostać tu aż do godzin wieczornych. Plaża oferuje bowiem niesamowite zachody słońca (uważane za najpiękniejsze na wyspie), które niejednokrotnie są sygnałem do rozpoczęcia nocnej zabawy. Od 1995 roku młodzież ze znajdującej się nieopodal wioski Platanos organizuje w pierwszą lub drugą sobotę sierpnia wielkie Beach Party. Znani DJ'e, darmowy wstęp oraz stosunkowo tanie drinki powodują, że bardzo wielu ludzi zostaje tu, aby tańczyć przez całą noc. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku.
Nazwa: Viareggio Państwo: Włochy Długość: 10 km Lokalizacja: Lukka Region: Versilia, Toskania Akwen: Morze Liguryjskie Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: żeglarstwo, rowery wodne, surfing, kitesurfing, windsurfing, siatkówka plażowa, tenis, golf Ratownicy: tak Jak dojechać: Do Viareggio dojeżdżają autobusy, pociągi oraz mini-busy z Florencji, z międzynarodowego lotniska w Pizie (20-30 minut), Lukki, Torre del Lago Puccini oraz z wielu innych miast. Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku. Viareggio stanowiło niegdyś ulubione miejsce wczasowe elity. Dziś również charakteryzuje go luksus i bogactwo. Plaża podzielona jest na ponad 100 płatnych odcinków oferujących szeroką gamę usług i rozrywek. Wczasowicze wykupują całodniowy karnet (około 30 euro), w który wliczone są zazwyczaj przebieralnie, leżaki, parasole, prysznice, toalety, place zabaw dla dzieci, a niekiedy nawet basen. Można też liczyć na obecność ratownika. Miejsce jest strzeżone, więc wczasowicze nie muszą się martwić o pozostawione rzeczy kiedy chcą na przykład wybrać się na chwilę do kawiarenki na promenadzie. Brzeg schodzi łagodnie do wody, więc plaża jest przyjazna dla dzieci. 3-kilometrowa promenada pełna jest ekskluzywnych butików, sklepów, pizzerii, galerii sztuki, ciastkarni, barów, eleganckich kafejek oraz restauracji. Można też wybrać się do kina lub teatru. Miasto słynie z bogatego życia nocnego, więc nie brakuje tu również dyskotek i klubów. Na Piazza Cavour w dni powszednie w godz. 8.00–20.00odbywa się targ. Jednak, Viareggio to nie tylko ekskluzywny ośrodek wypoczynkowy ze wspaniałą plażą i krystalicznie czystą wodą. Można tu też podziwiać piękno toskańskiej przyrody. W Viareggio znajdują się m.in. dwa rozległe lasy sosnowe: Pineta di Ponente w północnej części miasta i Pineta di Levante po południowej stronie. Ten ostatni jest częścią objętego ochroną parku Parco di Migliarino, San Rossore, Massaciuccoli. Miasto odznacza się także ciekawą architekturą. Kurort uległ prawie całkowitemu zniszczeniu wskutek pożaru w 1917 roku, ale został szybko odbudowany. Dziś, uwagę zwiedzających przykuwają modernistyczne hotele, kawiarnie i restauracje wzniesione w latach 20-tych. W mieście znajduje się dużo budowli w stylu późnej secesji i art déco. Jedne z ciekawszych zabytków stanowią Caffe Margherita z charakterystycznymi wieżyczkami w stylu orientalnym, dom towarowy Duilio 48 w stylu secesyjnym, czy Bagno Balena w stylu art deco. Kurort słynie z wielu głośnych imprez kulturalnych. Najsłynniejsze z nich to huczny karnawał Il Carnevale di Viareggio odbywający się każdego roku między styczniem i lutym (od 1837 roku). Przez cztery kolejne niedziele można podziwiać niezwykłe parady z olbrzymimi kukłami z papier-mâché stanowiącymi podobizny znanych polityków i sław. W Viareggio odbywają się też różne wystawy, przyznawane są tu nagrody literackie (Premio Viareggio od 1929 roku), a w pobliskim Torre del Lago mają miejsce ważne imprezy muzyczne (np. Festival Puccini). Rozgrywany jest także turniej piłki nożnej zwany Torneo di Viareggio lub Coppa Carnevale. Viareggio może stanowić doskonałą bazę wypadową do wielu innych ciekawych miejsc. W okolicach miasta, warto wybrać się m.in. do Torre del Lago Puccini. Pociągiem można pojechać do Lukki, albo do starożytnego miasteczka Pietrasanta, gdzie znajduje się Carrara - słynny ośrodek wydobycia marmuru, którego używał m.in. Michał Anioł do tworzenia swoich rzeźb. W lecie, z Viareggio można też udać się na całodzienną wycieczkę łodzią do wielu innych ciekawych miejsc jak: Portovenere, Cinque Terre, Lerici czy wyspa Elba. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
San Vito lo Capo leży w północno-zachodniej części wybrzeża Sycylii, w prowincji Trapani. Rozciąga się w dolinie między znanym parkiem krajobrazowym Zingaro (Riserva naturale orientata dello Zingaro), a górskim rezerwatem Monte Cofano (La Riserva naturale orientata Monte Cofano).
Nazwa: San Vito Lo Capo Państwo: Włochy Długość: 2 km Lokalizacja: San Vito lo Capo, Trapani Region: Sycylia Akwen: Morze Tyrreńskie Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: żeglarstwo, nurkowanie, windsurfing, kitesurfing, narty wodne, siatkówka plażowa, tenis Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Plaża leży w miasteczku San Vito lo Capo, które znajduje się około 45 km od miasta Trapani i 100 km od Palermo. Można dojechać tu samochodem. Z drogi roztacza się niezapomniany widok na miasto i zatokę, w której leży plaża. Najbliższy port lotniczy położony jest 15 km na południe od Trapani (ok. 60 km od San Vito lo Capo). Niektóre hotele zapewniają dowóz do i z lotnisk w Trapani i Palermo. San Vito lo Capo leży w północno-zachodniej części wybrzeża Sycylii, w prowincji Trapani. Rozciąga się w dolinie między znanym parkiem krajobrazowym Zingaro (Riserva naturale orientata dello Zingaro), a górskim rezerwatem Monte Cofano (La Riserva naturale orientata Monte Cofano). Jest najczęściej odwiedzane przez niemieckich turystów. Plaża znajduje się w zatoce z portem rybackim. Jej kształt chroni ją od silnych wiatrów i sztormów stwarzając idealne warunki dla początkujących pływaków oraz dla rodzin z dziećmi. Z obu jej stron znajdują się przystanie, przy których unoszą się zacumowane kutry rybackie. Z zachodniej strony zatoki stoi wysoka na 40 metrów latarnia, a na wschodzie otaczają ją góry. Charakterystyczną cechą krajobrazu są domki (tzw. tonnare)stojące tuż przy plaży, które służą rybakom do obrabiania tuńczyka. Plaża odznacza się krystalicznie czystą wodą. Kilka metrów od niej, aż do latarni, ciągnie się promenada z licznym hotelami i restauracjami serwującymi świeżą rybę. Tutejsze potrawy odznaczają się domieszką kuchni arabskiej. Zejście do wody jest łagodne i przez kilka metrów od brzegu jest na tyle płytko, aby mogły się tam bezpiecznie kąpać dzieci. Niektóre hotele mają wyłączność na użytkowanie części plaży i mogą z niej korzystać jedynie goszczący tam turyści. Jednak jej większa część jest darmowa i dostępna dla wszystkich. Wczasowicze mogą tu wypożyczyć leżaki i parasole. Po plaży nieustannie krążą sprzedawcy oferujący przekąski, lody lub ręczniki czy okulary przeciwsłoneczne. W San Vito lo Capo istnieje kilka szkół nurkowania. Organizowane są kilkugodzinne lub całodniowe wyprawy nurkowe, oraz rejsy łodzią do rezerwatu Zingaro, gdzie można uprawiać snorkelling i wygrzewać się w słońcu na dziewiczych plażach. Istnieje również możliwość nauki żeglarstwa oraz windsurfingu, a wzdłuż plaży znajdują się centra sportowe oferujące korty tenisowe, a także boiska do siatkówki i piłki nożnej. San Vito lo Capo zostało zbudowane wokół saraceńskiej fortecy, w której do dziś stoi świątynia ku czci patrona miasta: świętego Wita (San Vito). Charakterystyczną cechą krajobrazu są niskie białe domki pokryte bugenwillą. Miejsce słynie z wielu wydarzeń kulturalnych. Jednym z największych jest odbywający się we wrześniu trzydniowy międzynarodowy festiwal kuskusa. W okolicach miasta znajduje się wiele innych malowniczych plaż i ciekawych miejsc. Turyści najchętniej odwiedzają rezerwat Zingaro i Monte Cofano, wioskę Scopello, w której kręcono jedną ze scen do filmu Ocean’s Twelve, a także zabytkowe miasta Erice oraz Segesta. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Najdłuższa plaża na Lanzarote - Playa Famara leży w północno-zachodniej części wyspy. Po wschodniej stronie otoczona jest potężnymi klifami masywu Risco De Famara, a po drugiej stronie leżą białe bungalowy miasteczka.
Nazwa: Playa Famara Państwo: Hiszpania Długość: 6 km Lokalizacja: Teguise Region: Lanzarote, Wyspy Kanaryjskie Akwen: Ocean Atlantycki Podłoże: drobny, brązowy piasek i gdzieniegdzie kamienie Sezon: od maja do września Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: windsurfing, kitesurfing, body boarding, lotniarstwo Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Można dostać się pieszo z miasta la Caleta de Famara, które znajduje się tuż obok plaży. Aby dotrzeć do miasteczka, najlepiej wynająć samochód, którym można dojechać oddalonego o 15 km z Teguise. Parking znajduje się tuż przy plaży. Najdłuższa plaża na Lanzarote - Playa Famara leży w północno-zachodniej części wyspy. Po wschodniej stronie otoczona jest potężnymi klifami masywu Risco De Famara, a po drugiej stronie leżą białe bungalowy miasteczka. Na plaży nie ma ratowników, a fale potrafią być wysokie, więc początkującym pływakom nie zaleca się wchodzenia do wody. Plaża jest szeroka choć wraz z przypływem nieco się kurczy. Nie ma tu żadnych udogodnień w postaci barów, wypożyczalni parasoli lub leżaków. Należy zwracać uwagę na flagi wywieszone na plaży. Czerwona oznacza, że wejście do wody może być niebezpieczne, żółta – zezwala na pływanie, ale z zachowaniem ostrożności, a zielona pozwala na kąpiele bez ograniczeń. Plaża jest rajem dla surferów, zarówno dla zaawansowanych jak i początkujących. Korzysta z niej kilka szkół uczących tu sztuki surfowania. Oprócz wysokich fal, sportowcom sprzyja wiatr, który bywa tak silny, że domy miasteczka stojące przy plaży są wciąż zasypywane piaskiem. Można tu także uprawiać lotniarstwo. Tutejsze góry spełniają wszelki wymogi wybrednych lotniarzy, którzy jako lądowisko wybierają plażę. W jej pobliżu znajduje się także wiele ciekawych szlaków górskich. La Caleta de Famara to cicha, urocza wioska rybacka, gdzie można zjeść świeżo złowione ryby. Istnieje tu możliwość wynajmu pokoju w domach lokalnych mieszkańców lub w bungalowach przy plaży. Miasteczko nie posiada żadnych hoteli ani banków. Jest tu jedynie kilka restauracji i sklepów oraz wypożyczalnia sprzętu do surfingu. Podczas letnich miesięcy, otwarty jest także kamping przy wiosce. Można tam postawić namiot choć warunki nie najeżą do szczególnie luksusowych (m.in. przenośne toalety). Mieszkańcy innych części wyspy przyjeżdżają tu często swoimi przyczepami kempingowymi. Plaża nie jest mocno zatłoczona. Najwięcej ludzi odwiedza ją w weekendy. Bardzo często korzystają z niej lokalni mieszkańcy, a także szkoły surferskie. Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Elafonisi znajduje się w południowo-zachodniej części Krety, która jest uważana za najbardziej dziewiczy teren wyspy. Niektórzy wczasowicze twierdzą, że panują tu karaibskie klimaty. Plaża połączona jest płytką laguną z wyspą Elafonissos (lub też Elafonisi), która w całości tworzy unikatowy rezerwat przyrody wpisany na listę Natura 2000.
Nazwa: Elafonisi Państwo: Grecja Długość: 1,5 km Lokalizacja: Chania Region: Kreta Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: biały, gruboziarnisty piasek z różowym odcieniem Sezon: od kwietnia do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: nurkowanie, windsurfing, kitesurfing Ratownicy: nie Jak dojechać: Od miasta Kastelli/Kissamos (ok.50 km) najpopularniejsza trasa dojazdu to droga przez miejscowość Elos i wąwóz Topolia. Można też dojechać autobusem lub samochodem z miasta Chania (80 km). Inną opcją jest wykupienie całodniowej wycieczki ze zwiedzaniem (m.in. klasztor Chrysoskalitissa) i wizytą na innych okolicznych plażach. Górzyste drogi są tu dość kręte, a na skałach (czasami również na drodze) można zobaczyć wszechobecne kozy. Elafonisi znajduje się w południowo-zachodniej części Krety, która jest uważana za najbardziej dziewiczy teren wyspy. Niektórzy wczasowicze twierdzą, że panują tu karaibskie klimaty. Plaża połączona jest płytką laguną z wyspą Elafonissos (lub też Elafonisi), która w całości tworzy unikatowy rezerwat przyrody wpisany na listę Natura 2000. Występuje na niej wiele endemicznych gatunków roślin i zwierząt (np. żółwie morskie). Jej zachodnia część jest dużo rzadziej odwiedzana. Znajdują się tu wysokie, niebezpieczne klify na których w 1907 roku rozbił się płynący w do Indii statek parowy Imperatix. Na wyspie można obserwować niezwykłe gatunki ptaków, które udając się do Afryki robią sobie tu przystanek, aby zregenerować siły na dalszą podróż. Znajduje się tu też kilka mniejszych plaż, z których czasami korzystają naturyści. Najbardziej charakterystyczną cechą plaży jest różowawy odcień piasku, który można zobaczyć przy odpowiednim świetle. Miejsce zawdzięcza swój kolor rozkruszonym koralowcom. Z tym odcieniem wiąże się też legenda według której w 1824 roku podczas tureckiej okupacji, zabito kilkaset kobiet i dzieci szukających tu schronienia. Plaża spłynęła krwią nadając jej różowe zabarwienie. Dziś, widnieje tu tabliczka upamiętniająca to wydarzenie. Plaża jest doskonała dla dzieci. Laguna prowadząca na wyspę stanowi idealne kąpielisko dla najmłodszych. Woda jest ciepła i krystalicznie czysta i sięga co najwyżej do kolan. Granica głębszej wody jest wyznaczona pasem skał i kamieni. W sezonie bywa tu nieco tłoczno. Najprzyjemniej jest około godziny 17 kiedy odjeżdżają autokary ze zorganizowanymi wycieczkami. Na plaży znajduje się bar z ciepłymi przekąskami i napojami. Można tu też wynająć leżaki i parasole. Toalety są płatne, ale czyste i zadbane. Przy plaży znajduje się kilka tawern działających tylko w sezonie. Ok. 1 km od plaży, na wzgórzu znajduje się tawerna z ładnym widokiem na okolicę. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Rozpoczynamy cykl artykułów zatytułowanych Plaże. Będziemy w nich przedstawiać przydatne informacje na temat znanych i popularnych plaż na świecie. W pierwszej części omówione zostaną plaże: Aguas Blancas w Hiszpanii oraz Falasarna w Grecji.
Rozpoczynamy cykl artykułów zatytułowanych Plaże. Będziemy w nich przedstawiać przydatne informacje na temat znanych i popularnych plaż na świecie. W pierwszej części omówione zostaną plaże: Aguas Blancas w Hiszpanii oraz Falasarna w Grecji. Po przeczytaniu tekstu zapraszamy do dyskusji na forum. Napisz, która z plaż na świecie podoba Ci się najbardziej. Plaża Aguas Blancas, Hiszpania Nazwa: Aguas Blancas (Aigües Blanques) Państwo: Hiszpania Długość: 500 m Lokalizacja: Santa Eulalia del Río Region: Ibiza, Baleary Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: ciemny żółty piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: nie Sporty: snorkeling, surfing Ratownicy: tak (sezonowo) Jak dotrzeć: Aguas Blancas znajduje się w północno-wschodniej części wyspy. Leży w centrum zatoki w dystrykcie Santa Eulalia del Río, ok. 4 km na północ od Sant Carles de Peralta. Z miasta można dojechać samochodem lub autobusem. Przystanek znajduje się pół kilometra od plaży. W sezonie mogą pojawić się problemy z zaparkowaniem samochodu. Oprócz niewielkiego parkingu położonego bezpośrednio przy plaży, na pobliskiej prywatnej posesji znajdują się dodatkowe miejsca parkingowe, na których za opłatą można pozostawić auto. Zejście z parkingu na plażę jest dosyć strome. Nazwa Aguas Blancas pochodzi od koloru piany wytwarzanej przy uderzeniu fali o brzeg. Fale potrafią być dosyć wysokie ze względu na wschodni wiatr. Największe pojawiają się poza sezonem (od października do grudnia) umożliwiając surfowanie. Trzeba też uważać na silne prądy, choć najczęściej występują one jedynie przy złej pogodzie. Czasami pojawiają się płaszczki. Dno morskie składa się z piasku i kamieni. Piasek na plaży bywa naprawdę gorący i warto zabrać ze sobą obuwie. Zejście do wody jest łagodne - 50 metrów od brzegu głębokość wody nie przekracza 2 metrów. Szerokość plaży wynosi od 5 do 15 metrów. Niedaleko brzegu z morza wystają skały do których można z łatwością dopłynąć, aby opalać się lub skakać do wody. Plaża otoczona jest stromymi klifami i skałami. To sprawia, że w jej bezpośrednim sąsiedztwie brakuje większego zaplecza gastronomicznego czy hotelarskiego. W pobliżu nie ma żadnych sklepów czy supermarketów. Na plaży znajdują się jedynie dwie restauracje oferujące drinki, kanapki oraz dania ze świeżymi owocami morza. Znajduje się tam również wypożyczalnia leżaków i parasoli oraz prysznice. Ratownicy rezydują tylko w okresie od 15 maja do 15 października w godzinach 10-18. Część plaży przeznaczona jest dla nudystów i jest jednym z dwóch tego typu obiektów na Ibizie. Z plaży rozpościera się piękna panorama na wody Morza Śródziemnego, z widoczną na południu wyspą Tagomago i rozciągający się na północy półwysep Punta Grossa. Wieczory bywają niezwykle urokliwe. Często przy zachodzie słońca spotkać tu można miejscowych muzyków grających min. na bongosach. Miejsce pozwala na wczucie się w rytm życia mieszkańców wyspy. Zatoka stanowi świetne punkt wypadowy do innych plaż: Playa Des Figueral (ok. 1 km), Cala San Vincent (ok. 1,5 km), Pou De LLeo (ok. 3km), Cala Boix (ok. 4 km) czy Cala Llenya (ok. 5 km), Cala Nova (5,6 km). Znajdująca się najbliżej Des Figueral jest bardziej skomercjalizowana i posiada lepsze zaplecze turystyczne z hotelami i restauracjami. Zobacz więcej w przewodniku po Hiszpanii Plaża Falasarna, Grecja Nazwa: Falasarna Państwo: Grecja Długość: 4,5 km Lokalizacja: Falasarna, Chania Region: Kreta Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: złoty, drobny piasek , a na niektórych odcinkach kamienie Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: windsurfing, kitesurfing, paralotniarstwo, siatkówka i tenis plażowy, snorkeling Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Falasarna leży ok. 16 km na zachód od Kissamos i ok. 55 km na zachód od Chanii. Można do niej dojechać autobusem (choć nie jeżdżą zbyt często) lub samochodem. Z Chanii należy udać się szosą – E65, przejechać przez Kissamos a następnie przez Trachilos by w miejscowości Platanos skręcić w znajdującą się z prawej strony boczną drogę. Dalej drogowskazy wskażą trasę (ok. 3 km) , która wiedzie do skraju wzgórza wzdłuż zachodniego wybrzeża Krety. Droga jest tu kręta, więc trzeba zachować ostrożność. Większość turystów zatrzymuje się na tym odcinku, aby podziwiać widok na plażę oraz przyległe do niej pola uprawne, sady oraz gaje oliwne i szklarnie (które akurat nieco szpecą krajobraz). Z upraw żyje większość mieszkańców Krety nie zajmujących się turystyką. Falasarna leży w północno-zachodniej części Krety. Jest jedną z największych plaż na wyspie. W 2002 roku została uznana za najlepszą plażę Grecji. Jest ona podzielona na kilka odcinków, z których najdłuższy i cieszący się największą popularnością to Pachia Amos. Zejście do wody jest tu łagodne, a dno morza piaszczyste podobnie jak sama plaża. Północna i południowa część jest bardziej kamienista. Duża powierzchnia plaży (której szerokość miejscami dochodzi do 200 m.) sprawia, że każdy bez trudu znajdzie wygodny kawałek miejsca tylko dla siebie. Pozwala również na grę w tenisa czy siatkówkę plażową. Ze względu na niezwykle czystą wodę miejsce oferuje także szeroką gamę sportów wodnych. Na plażę można przynieść własne leżaki, ale istnieje również możliwość ich wypożyczenia. Za parasol i dwa leżaki zapłacimy ok. 6 euro. Wypożyczalnie znajdują się na prawie całej długości Pachia Amos. Położony w bezpośrednim sąsiedztwie plaży parking, toalety oraz prysznice są darmowe. Plaża posiada zaplecze turystyczne, jednak są to praktycznie wyłącznie małe hoteliki i kwatery oraz kilka tawern. Znajduje się tu także darmowy kemping. Na samej plaży znaleźć można dwa bary i kafejkę, które serwują przekąski, kawę oraz napoje w niewygórowanych cenach. Falasarna rozciąga się wzdłuż otwartego morza dlatego woda jest nieco chłodniejsza w porównaniu z plażami znajdującymi się w osłoniętych zatokach. Należy również pamiętać o występujących tu czasami północno – zachodnich wiatrach, które przynoszą ze sobą wysokie fale. Zejście do wody na niektórych odcinkach bywa strome jednak nie dotyczy to Pachia Amos, która odznacza się także piaszczystym dnem. Fragmenty północnej i południowej części plaży są kamieniste, a w wodzie występują skały. W związku z tym są to atrakcyjne miejsca dla amatorów snorkelingu. Na północnym krańcu plaży znajdują się rzymskie ruiny. W roku 69 n.e. na Krecie wylądowały trzy legiony rzymskie którymi dowodził Kwintus Cecyliusz Metellus, zwany później Kreteńskim. W ciągu dwóch lat wyspa została podbita. Nieco na północ od plaży wybudowano port oraz miasto. Niestety po porcie nie ma już śladu, jednak wciąż można oglądać pozostałości murów i budynków świadczące o istnieniu miasta. Warto czasem zostać tu aż do godzin wieczornych. Plaża oferuje bowiem niesamowite zachody słońca (uważane za najpiękniejsze na wyspie), które niejednokrotnie są sygnałem do rozpoczęcia nocnej zabawy. Od 1995 roku młodzież ze znajdującej się nieopodal wioski Platanos organizuje w pierwszą lub drugą sobotę sierpnia wielkie Beach Party. Znani DJ'e, darmowy wstęp oraz stosunkowo tanie drinki powodują, że bardzo wielu ludzi zostaje tu, aby tańczyć przez całą noc. Zobacz więcej w przewodniku po Grecji
Kitesurfing jako sposób na zwiedzanie świata
Kitesurfing to doskonały sposób nie tylko na kształtowanie kondycji i sylwetki, lecz także na zwiedzanie świata. Maks Żakowski i Tomek Janiak, Wicemistrzowie Świata w kitesurfingu, wiedzą o tym najlepiej, a swoimi wspomnieniami postanowili się podzielić z naszymi czytelnikami
Zamiast pakować plecak i gitarę, na wakacje biorą ze sobą deskę i latawiec. Specjalnie dla National Geographic Polska Maks Żakowski i Tomek Janiak dzielą się swoimi przeżyciami i wspomnieniami z trzech wypraw: do Wietnamu, na Sardynię i… nad Bałtyk, ale nie tylko! Woda prawdę Ci powie Na lekcjach geografii w podstawówce wpajano nam do głowy, że 71% powierzchni Ziemi zajmuje woda, a lądy to raptem 29% powierzchni naszej planety. Niemniej to właśnie kontynenty były dla nas tym, co godne uwagi, z racji ich różnorodności. Bo niby co ciekawego może być w monotonnej wodzie, wszędzie przecież takiej samej? Dla kitesurferów jednak świat jest wodą i można go poznać właśnie poprzez akweny, które otaczają lądowe wybrzeża. Pływając nad Bałtykiem, w Wietnamie, na archipelagu Wysp Zielonego Przylądka, czy we włoskiej Zatoce Aniołów niedaleko Cagliari, możemy na własnej skórze doświadczyć zadziwiającego bogactwa, jakie skrywają w sobie morskie fale – i diametralnie różnych przeżyć związanych z uprawianiem sportów wodnych w różnych zakątkach naszego globu. – Znakomite warunki do uprawiania kitesurfingu panują na Cabo Verde, czyli archipelagu 26 Wysp Zielonego Przylądka. Wspaniała jest zwłaszcza plaża w Sal. Również wybrzeża Egiptu i Brazylii (zwłaszcza niedaleko miejscowości Guajiru) są jednymi z moich ulubionych. Najmilej jednak wspominam coroczne wyprawy na grecką wyspę Rodos (konkretnie Prasonissi) pod koniec września i pływanie na tamtejszych falach – mówi Tomek Janiak. – Według mnie wspaniale pod względem sportowym i estetycznym prezentuje się też włoskie wybrzeże, zwłaszcza rejon Toskanii z takimi miejscowościami jak Talamone czy Marina di Grosetto – dodaje Maks Żakowski. Jednak co do tego, który z przystanków kitesurfingowych w podróży z deską i latawcem dookoła świata był najbardziej egzotyczny i ekscytujący, zawodnicy Blue Media Team odpowiadają jednogłośnie: Wietnam. Wietnam od kuchni Wietnam to niezły Sajgon. Na południu żyzna i gwarna delta Mekongu kontrastuje z odludnymi obszarami górskimi północy. To miejsce, w którym równie dobrze można spędzić dwutygodniowe wakacje na jednej z wysp, jak i wybrać się na długą, trekkingową wyprawę z plecakiem. Ale Wietnam kryje w sobie jeszcze jeden sekret: to jeden z gorących „spotów” dla kitesurferów i jeden z najbardziej egzotycznych przystanków Pucharu Świata w kitesurfingu. Można tu uprawiać kilka różnych dyscyplin: race (wyścigi), freestyle (ewolucje) i wave (pływanie na falach). To wystarczająca rekomendacja, by wybrać się do Wietnamu nie tylko z plecakiem, ale również z deską i latawcem. Janiak i Żakowski musieli przecierać oczy ze zdumienia, gdy po raz pierwszy stanęli w swoich japonkach na ciągnącej się przez 15 km plaży w wietnamskim Mui Ne: – Gdy tylko zobaczyłem plażę moim pierwszym odruchem było: rozłożyć sprzęt jak najszybciej! Zabrałem się więc do roboty. Czując na twarzy silny podmuch wiatru od razu przysypałem latawiec piaskiem, żeby później nie ganiać za nim po plaży. Ostrożnie rozwiązałem linki od baru sterującego i podpiąłem je do latawca. Przy silnym wietrze i ponad 25-metrach długości, łatwo mogą się splątać. Wreszcie, po raz pierwszy w życiu, zanurzyłem deskę w Morzu Południowochińskim, delektując się ciepłą wodą, niewymagającą nawet zakładania pianki – wspomina Tomek Janiak Wicemistrz Świata Masters w Kiterace. – Ze względu na wyjątkowe fale w pierwszym tygodniu niemal bez przerwy pływaliśmy wave. Choć przyjechaliśmy tu przede wszystkim po to, by wypróbować sprzęt i potrenować wyścigi, nie mogliśmy oprzeć się pokusie, by poszusować na falach. Zwłaszcza, że trzeciego dnia najwyższa osiągnęła aż 3 metry. Z dnia na dzień fale zmniejszały się o stopę, ale nawet przy metrowych falach pływanie bez pianki, w temperaturze blisko 30 stopni Celsjusza, należy do przyjemności – rozpływa się nad wietnamskim akwenem Janiak. Ale są też mniej zadbane miejsca: – Będąc w Wietnamie warto wybrać się na wyspę Phu Qu – opowiada Maks Żakowski, Wicemistrz Świata Kiterace – To mała, strasznie zaśmiecona plaża, ale za to z bardzo dobrymi warunkami do pływania. I trzeba koniecznie pamiętać o tym, żeby sprawdzić możliwości powrotu, bo zdarza się, że promy nie pływają tu przez 5 dni. Na szczęście ja i Tomek mieliśmy ze sobą nasze latawce, więc kłopotów z transportem w tą i z powrotem nie było. Po sześciogodzinnym wysiłku i zmaganiu za gigantycznymi falami przy przydałoby się wrzucić coś na ząb.Janiak i Żakowski z pustymi żołądkami ruszają w stronę centrum Mui Ne, tej niewielkiej, sennej wioski rybackiej, w której widok kitesurferów nikogo z miejscowych już nie dziwi. Swoje kroki kierują do przydrożnej knajpy pod mało wdzięcznym szyldem „U Kulawego”, gdzie – jak się okaże – będą stołować się przez najbliższy tydzień. – Kulawy nie mówił po angielsku więc dania wybieraliśmy wskazując palcem na obrazek. Po kilku dniach już wiedzieliśmy, że herbata w wietnamskim angielskim to „lipton” a nie „tea”, woda to „aquafina” a nie „water”, a „sem sem” znaczy „to samo” – tłumaczy Tomek. – Część kitesurferów w poszukiwaniu bardziej wyrafinowanej i ekskluzywnej kuchni chodziła też do Lam Tong. To knajpa, która uchodzi w Mui Ne za kultową. Odwiedziliśmy z Tomkiem to miejsce kilka razy. Lam Tong słynie głównie ze świeżych owoców morza, przepysznych, świeżo wyciskanych soków, niskich cen i malowniczego widoku na zatokę. Przysmakiem są tam zwłaszcza ryby, wyławiane na życzenie klienta z akwarium tuż przed podaniem (moja uciekła kelnerowi na ziemię) oraz hot-pot, czyli mix gorących kociołków azjatyckich. Wszystko było tak pyszne, że nie odstraszył nas nawet szczur, przemykający od czasu do czasu między naszymi nogami – dodaje Żakowski. Z Mui Ne, tego wietnamskiego piekła, jednego z najbardziej wysuszonych rejonów Azji, w którym temperatura w sezonie letnim regularnie przekracza 32 stopnie Celsjusza, a wiatr momentami urywa głowę, Janiak i Żakowski ewakuują się w bardziej europejskie klimaty. W swojej podróży dookoła świata z deską i latawcem udają się na Sardynię, nazywaną przez Włochów „wyspą skarbów”, a przez kitesurferów – „Karaibami Europy”. Zatoka Aniołów, czyli niebo na ziemi Spalone słońcem wybrzeża włoskiej Sardynii przy Zatoce Aniołów są jednym z ulubionych przystanków naszych kitesurferów. W porównaniu z innymi rejonami Italii Sardynia jest dość słabo zaludniona. Mieszka tu trzy razy mniej osób niż na wielkościowo podobnej Sycylii. A prawie całe wnętrze wyspy, czyli Supramante i góry Gennargentu, to terra incognita, teren niezbadany, często niedostępny, dziki. Rzadkość nie tylko w całej Europie, ale i w dzisiejszym świecie. – Różowa plaża Spiaggia Rosa, Zatoka Poetów, wciśnięta między klify i górskie przełęcze plaża Cala Goloritze, grota Bue Marino, Grotta di Is Zuddas, nuragi, podwodne rafy koralowe, laguny z flamingami i kormoranami, gaje korkowe, średniowieczne fortyfikacje… Sardynia! Coś wspaniałego! Wyspę można okrążyć na kajcie w kilka godzin, a z tutejszych fal można zobaczyć naprawdę wszystko – mówi Maks Żakowski. A Tomek Janiak dodaje: – Południowa, leniwa atmosfera, gdzie każdy ma czas na wszystko, gdzie sam czas jakby zatrzymał się, pozwalając na leniwe popijanie cappuccino i beztroskie przeglądanie włoskich gazet, gdzie jedna knajpa sąsiaduje z drugą na wyciągnięcie ręki, gdzie pełno jest urokliwych zaułków, a miejscami – jak okiem sięgnąć – nie ma żywej duszy, gdzie z oddali dobiega nas nie tylko szum fal, lecz także jakiś miejski koncert… To wymarzona scenografia na rozgrywanie zawodów Pucharu Świata w kitesurfingu. Zdecydowanie jedno z moich ulubionych miejsc. To właśnie na Sardynii zawodnicy Blue Media Team zdobyli w tym roku tytuły Wicemistrzów Świata w kategorii kiterace. To miejsce przywołuje u naszych kitesurferów nie tak odległe wspomnienia. – Tu, na tej plaży, stanąłem na drugim stopniu podium, ze srebrnym medalem na szyi. To tutaj rozpierała mnie euforia po wywalczeniu tytułu Wicemistrza Świata. Skłamałbym pewnie, gdybym powiedział, że nie czuję żadnego niedosytu po Mistrzostwach Świata w Cagliari. Pragnienie tryumfu, złotego medalu czy tytułu mistrzowskiego płynie przecież w żyłach każdego sportowca i oczywiście odzywa się we mnie jakaś sportowa złość, bo zabrakło przecież raptem kilku punktów. Ale ta plaża i ta woda działają też niezwykle kojąco – mówi Tomek Janiak. Rzut beretem od Cagliari (stolicy Sardynii) rozciąga się długa na kilka kilometrów Plaża Poetów. Jest poetycka nie tylko z nazwy – robi wrażenie na każdym turyście, który po raz pierwszy stawia w jej piasku swe bose stopy. Joseph Conrad-Korzeniowski odwiedziwszy te rejony powiedział ponoć: „Teraz mogę już umrzeć”. Polski pisarz chciał, aby ten zapierający dech w piersiach widok, był ostatnim, jaki dane było mu zobaczyć w życiu. Ciepły, delikatny piasek i błękitna, niebiańska woda (miejscowi mówią „azurro”, czyli lazur), tak krystalicznie czysta i niebiańska, że linia horyzontu rozdzielająca niebo od wody wydaje się tutaj nie istnieć, zaprasza naszych kitesurferów, by wypróbowali na niej swoje deski i latawce. Na ich odpowiedź nie trzeba długo czekać. – Morze Śródziemne w niczym nie przypomina Chińskiego, na którym pływaliśmy u wybrzeży Wietnamu. Tutaj jest płasko, fale zdarzają się rzadko. Za to miejscami wieje całkiem mocno. Warunki są więc sprzyjające przede wszystkim do ścigania się na desce – mówi Maks Żakowski. Na północy Sardynii znajduje się też jedna z najbardziej skrytych i najbardziej chyba urokliwych plaż na świecie – Cala Goloritze, położona w Zatoce Orosei. Da się tu dotrzeć jedynie na piechotę, trasa zajmuje półtorej godziny i wiedzie przez kręte ścieżki w przepięknej, dzikiej, zielonej dolinie. Naprawdę można się zmęczyć! Nasi kitesurferzy jednak docierają tu „o własnych siłach”, czyli korzystając z deski i latawca opływają wyspę, docierają bezpośrednio na samą plażę, która schowana jest między imponującymi klifami i otwiera się na lazurową wodę. Kamieniste i dość płytkie dno przy samym brzegu w pewnym momencie, po jakichś 5-6 metrach nagle załamuje się, a głębokość wody sięga kilkunastu metrów. Tutaj, w tej głuchej okolicy, można oddać się przyjemności i zrelaksować na desce z latawcem, delektując się perfekcją, z jaką natura urządziła to miejsce. Chwila mogłaby trwać dłużej, trwać w nieskończoność… jednak czas wracać do domu. Nad Bałtyk. Rewelacja na Bałtyku Myli się ten, kto twierdzi, że nad polskim morzem nie ma urokliwych miejsc i że geografia nas nie rozpieszcza. Okazuje się bowiem, że mamy jedne z najlepszych warunków w Europie do uprawiania kitesurfingu. Potwierdzają to sami kitesurferzy: – W Polsce nie ma co prawda regularnych, równych wiatrów termicznych, ale nie ma też rekinów, jeżowców, parzących meduz i niebezpiecznych raf koralowych, z którymi trzeba się liczyć w bardziej egzotycznych rejonach świata. W dodatku woda w okolicach półwyspu helskiego jest po kolana. Słowem – idealne i bardzo bezpieczne warunki do nauki i treningu – zachwala polskie morze Tomek Janiak. I dodaje: – Warunki pogodowe, które u nas panują – czyli raczej słaby wiatr i brak fali – sprzyjają głównie uprawianiu kiterace’a. W tej dyscyplinie osiągnięcia są najbardziej wymierne: pływa się na czas i to jest jedyne kryterium oceny, natomiast we Freestyle werdykty sędziowskie bywają kontrowersyjne… Osobiście w Polsce bardzo lubię pływać po Zatoce Puckiej, ze względu na różnorodność akwenu oraz zmienne wiatry. Warunki do pływania w okolicach Rewy, Sopotu, też są znakomite. Jedną z wodnych eskapad, które najmilej wspominam, był spływ z przyjaciółmi z wiatrem po falach z Lubiatowa do Jastrzębiej Góry. Ponad 70 km adrenaliny i przyjemności! Specyfika Morza Bałtyckiego sprzyja rozwojowi kitesurfingu w naszym kraju. Już coraz rzadziej ten sport traktowany jest u nas jako egzotyczna ciekawostka. Statystyki wskazują na to, że w sezonie wakacyjnym mamy u nas do czynienia z prawdziwym boomem na kitesurfing. Szkółki kitesurfingowe (na samym Półwyspie Helskim jest ich około 50) opuszcza w trakcie sezonu około 10 tysięcy nowych adeptów tego sportu. Większość z nich kontynuuje pływanie. Kitesurfing to dyscyplina otwarta, która nie wyklucza nikogo. Może jedynym ograniczeniem jest tutaj waga – trzeba ważyć powyżej 35 kilogramów. Ale wiek nie odgrywa tutaj najważniejszej roli. Kitesurfing uprawiają dziś zarówno nastolatkowie, jak i 50- czy nawet 60-latkowie. – Najstarsza osoba, którą zresztą sam trenowałem i która później pływała samodzielnie na kajcie nad Bałtykiem, miała ponad 70 lat! A cieszyła się jak dziecko – mówi Tomek Janiak, który uczy pływania na kitesurfingu już od ponad 10 lat. Z reguły wystarczy już 8-10 godzin, by średnio wysportowany człowiek, o przeciętnej koordynacji ruchowej, był w stanie wykonywać najprostsze manewry. Po piętnastogodzinnym kursie można już spokojnie wypróbować pierwsze podskoki, następnie wyższe skoki, aby po następnych kilkudziesięciu godzinach spędzonych na wodzie zacząć w końcu fruwać. Przy sprzyjających wiatrach i odpowiednim doborze sprzętu można wznieść się ponad fale na wysokość nawet 20 metrów i zawisnąć w powietrzu na około 10 sekund. To jest niepowtarzalne przeżycie. – Mnie na kitesurfingu uczył pływać… mój dziadek! Zaczynaliśmy wspólnie od żaglówek, potem pokazał mi deskę z latawcem. Pochodzę ze sportowej rodziny, więc często, gdy jestem w domu, w moim rodzinnym Mielnie, wychodzimy wspólnie z tatą i z dziadkiem nad Bałtyk. Taka sztafeta pokoleniowa – mówi Maks Żakowski. – Myślę, że Bałtyk jest u nas mocno niedoceniany pod kątem sportowym. Nasze morze ma absolutnie wszelkie atuty ku temu, by organizować tu wielkie imprezy kitesurfingowe. Szkoda tylko, że kite’a traktuje się u nas trochę po macoszemu i żadna poważna instytucja publiczna nie stawia na wsparcie tego sportu, nie wspominając już o rozwoju turystyki kitesurfingowej. A korzyści byłyby obopólne, bo wioski kitesurfingowe nad Bałtykiem bez wątpienia przyciągnęłyby nie tylko kitesurferów z całego świata, lecz także turystów. Wystarczy wybrać się np. na wybrzeże francuskie czy hiszpańskie, aby przekonać się na własne oczy, jak wielką popularnością wśród przyjezdnych cieszy się ten widowiskowy sport. Dla mnie prywatnie kitesurfing to bilet dookoła świata, który wygrałem w mojej rodzinnej loterii – dodaje Żakowski. Jeżeli zatem marzy wam się sport, który da zastrzyk adrenaliny i zaoferuje niepowtarzalne przeżycia estetyczne, sport, który będziecie mogli ze sobą zabrać w dowolny zakątek świata, niezależnie od pory roku, sport, który pozwoli wam delektować się chwilą – kitesurfing jest jednym z najlepszych możliwych wyborów. Jeżeli marzycie o podróżach, pływaniu w egzotycznych miejscach, spędzaniu aktywnie czasu nad wodą ale również na śniegu (snowkite), dzięki niewielkim wymiarom sprzętu oraz dostępności ostatnimi czasy tanich połączeń lotniczych, marzenia o słonecznych plażach i unoszeniu się nad lazurowymi ciepłymi wodami mogą się ziścić. – Spróbujcie! Kitesurfing to wakacje przez cały rok! Idę o zakład, że Wam się spodoba i że pokochacie deskę z latawcem! Być może już w następne wakacje sami będziecie pakować swój kajtowy sprzęt do walizki – i wyruszycie na podbój światowych wód. Albo chociaż zobaczycie, jak wiele radości można czerpać z pływania po Bałtyku – przekonuje Maks Żakowski.
To bajeczne egipskie miasto zbudowane na wyspach nazywane bywa „Wenecją Afryki”. Innym jego atutem jest pasat – stały wiatr z północy
Stoję po kolana w wodzie na rozległej płyciźnie przybrzeżnej laguny Morza Czerwonego. 27 metrów nade mną unosi się latawiec. Nie jest to zwykła papierowa zabawka z „kolorowym ogonkiem”. Mój latawiec to połączenie skrzydła i czaszy o powierzchni dobranej do prędkości wiatru. Mam na sobie trapez – specjalną ergonomiczną uprząż, dzięki której nie muszę utrzymywać w rękach latawca. Drążek sterowniczy, nazywany barem, pozwala mi manewrować żaglem bez użycia siły. Staję na 130-centymetrowej desce. Mogę nad nią panować dzięki uchwytom na stopy. Niewielki, ale stanowczy ruch barem i już ślizgam się po turkusowej wodzie, zostawiając za sobą piękny, wysoki pióropusz złożony z tysięcy kropel. Dwa odcinki zwane halsami, w lewo i prawo po ok. 200 m skręcam lekko pod wiatr dla nabrania wysokości i jestem gotowy do pierwszego lotu. Kolejny pewny ruch barem i mój „żagiel na linkach” zamienia się w skrzydło, które podrywa mnie w powietrze na kilka lub kilkanaście metrów. Fantastyczne uczucie szybowania – magia lotu! Nie obawiam się o twarde lądowanie, ponieważ mój latawiec działa jak spadochron, pozwalając mi łagodnie opaść na wodę i kontynuować ślizg. W następnym locie wykonam jeden, dwa obroty – popatrzę na okolicę z lotu ptaka, aby ponownie miękko wylądować na wodzie. Takie latanie nad wodą z wykorzystaniem wiatru wiejącego z prędkością powyżej 11 węzłów (około 5 m/sek., 3 stopnie Beauforta) jako siły napędowej oraz żaglowanie w ślizgu to kitesurfing, zwany też kiteboardingiem. To aktualnie najszybciej rozwijający się sport na świecie. Dlaczego? Bo jest prosty do opanowania i daje przeżycia zarezerwowane do tej pory dla śmiałków uprawiających np. windsurfing lub snowboard w ekstremalnej odmianie ze skokami. Myślę o doznaniu towarzyszącym ekscytującej sferze lotu, które zawsze tkwiło w sferze ludzkich dążeń. Kitesurfing może uprawiać każda przeciętnie sprawna osoba. Początkujący kitesurfingowiec musi jedynie umieć pływać na podstawowym poziomie. Warto dodać, że kamizelka asekuracyjna to obowiązkowy element wyposażenia. Bezpieczny sprzęt i wykwalifikowanego instruktora zapewni licencjonowana szkoła. Zdecydowanie odradzam samodzielne próby. Z kitesurfingiem jest podobnie jak z nurkowaniem – w obu sportach istnieją sztywne zasady bezpieczeństwa, których przestrzeganie w zasadzie eliminuje ryzyko. Specjalny program szkolenia stworzony przez International Kiteboarding Organization, realizowany punkt po punkcie, zaowocuje wiedzą i umiejętnościami pozwalającymi na radosne i bezpieczne ślizgi i loty.Szkolenie „od zera” do pierwszych ślizgów trwa kilka godzin. Skoki rozpoczynają się po 15–20 godzinach nauki. Epidemia kitesurfingu dotarła już na wszystkie kontynenty. Setki kolorowych latawców stały się nieodłączną częścią krajobrazu wietrznych zakątków naszego globu. Do nauki i uprawiania kitesurfingu wykorzystuje się najczęściej rozległe przybrzeżne płycizny w obrębie działania pasatów – stałych wiatrów wiejących w kierunku aktualnie najbardziej nagrzanego przez słońce miejsca na kuli ziemskiej. Tam właśnie funkcjonują centra kitesurfingowe, gdzie można uczyć się, korzystając z asekuracji wyszkolonej załogi pontonu, przechować lub wypożyczać sprzęt i spotkać zawodników z całego świata. Najbliższy i najbardziej dostępny dla Polaków do uprawiania kitesurfingu jest Egipt. W El Gouna znajduje się całoroczna polska baza kitesurfingowa RedSeaZone. Tylko kilka godzin lotu dzieli Polskę od kitesurfingowej „mekki” w Afryce. Jakie były początki? Latawce odkryto wiele wieków temu. W końcu XX w. Europejczycy i Amerykanie próbowali podłączać je jako napęd do różnych konstrukcji służących do przemieszczania się po lądzie i po śniegu. Wtedy najbardziej rozwinął się kitesurfing. Przełom stanowiło opatentowanie przez Francuzów w 1987 r. niezatapialnego latawca o konstrukcji pompowanej, zdolnego do startu po upadku na wodę. Musiało jednak upłynąć jeszcze kilka lat, żeby rozpoczęła się seryjna produkcja latawców. Latawiec waży ok. 3 kg, a po spuszczeniu powietrza i złożeniu osiąga wielkość średniego plecaka. Deska ma około 120–130 cm długości. Szybki rozwój kitesurfingu musiał zaowocować sportową rywalizacją – od kilku lat organizowane są zawody Pucharu Świata w tej dyscyplinie. Ich edycje przypadają kilka razy w roku. Główną konkurencją jest pokaz ewolucji. Polacy, zwłaszcza kobiety, plasują się na czołowych pozycjach w światowym rankingu. W zeszłym roku nasze kiteboarderki zajęły aż trzy miejsca w pierwszej dziesiątce, a Ania Grzelińska została wicemistrzynią świata. Obecnie Karolina Winkowska w światowym rankingu jest trzecia, zaś Ania Grzelińska i Ola Tomkowicz zajmują odpowiednio 5. i 7. miejsce. Żaden kraj nie odniósł dotąd takich sukcesów! Kitesurfing nawet na poziomie rekreacyjnym daje uczucie wolności poruszania się w trzech wymiarach. Zabawę można przerwać na odpoczynek w każdym momencie, bo ślizgamy się przeważnie niedaleko brzegu. Dla mnie, zawodowego instruktora wielu dyscyplin, który poświęcił lata na uczenie i „zarażanie” sportem, kitesurfing to aktywność, która daje maksymalną frajdę przy niewielkim wysiłku w krótkim czasie poświęconym na naukę. Polecam gorąco i… wietrznie. Polskie bazy kitowe RedSeaZone znajdują się na północnej plaży w El Gouna, 25 km na północ od Hurghady w Egipcie, nad Morzem Czerwonym (czynne cały rok), i w Polsce – na Półwyspie Helskim na campingu Maszoperia w Jastarni (w czasie wakacji). Ceny kursów od 40 zł za godzinę. Pełne szkolenie z nowoczesnym sprzętem to wydatek 1 000–1 500 zł. Osoby, które rozpoczęły szkolenie w Polsce, mają 20 proc. rabatu na kontynuację nauki w Egipcie. Szkolenie prowadzą licencjonowani instruktorzy International Kiteboarding Organization. Tel. w Polsce: 0 501 45 47 49, w Egipcie: (002) 010 29 55 209. www.redseazone.com