Oscary 2025. Poznaliśmy wszystkie nominacje – te filmy dokumentalne powalczą o statuetkę
Oscary 2025 zbliżają się coraz większymi krokami. Nareszcie poznaliśmy nominowanych we wszystkich kategoriach. Jak co roku szansę na statuetkę mają też filmy dokumentalne. Zarówno pełnometrażowe, jak i w krótkich wersjach. Oto tytuły, które warto znać.
Spis treści: Oscary 2025 – Najlepszy Film Dokumentalny Oscary 2025 – Najlepszy Krótkometrażowy Film Dokumentalny Kiedy Oscary 2025? Nominacje do Oscarów 2025 były przekładane dwukrotnie. Pierwotnie nominowanych mieliśmy poznać 17 stycznia. Kolejny termin wyznaczono na 19 stycznia. Ostatecznie karty zostały odkryte dopiero cztery dni później – 23 stycznia. Powodem opóźnień były pożary w Los Angeles, gdzie mieszka większość amerykańskiej branży filmowej. Dziś o 14:30 polskiego czasu Akademia Filmowa podała pierwsze nazwiska aktorów i twórców filmowych, którzy mają szanse na najważniejsze nagrody filmowe. W redakcji National Geographic Polska czekaliśmy na ogłoszenie tytułów nominowanych w kategoriach szczególnie bliskim naszym zainteresowaniom. Są to: Najlepszy Film Dokumentalny i Najlepszy Krótkometrażowy Film Dokumentalny. Oto historie, które w minionym roku zyskały największe uznanie Akademii. Oscary 2025 – Najlepszy Film Dokumentalny Nie chcemy innej ziemi (reż. Basel Adra, Rachel Szor) – Dokument nakręcony przez palestyńsko-izraelski kolektyw filmowy pokazuje zniszczenie Masafer Yatta na okupowanym Zachodnim Brzegu przez izraelskich żołnierzy oraz sojusz, jaki tworzy się między palestyńskim aktywistą Baselem i izraelskim dziennikarzem Yuvalem. Dzienniki Black Box (reż. Shiori Itô) – Dziennikarka Shiori Ito prowadzi śledztwo ws. napaści seksualnej na nią samą, próbując oskarżyć znanego przestępcę. Jej poszukiwania ujawniają przestarzałe systemy sądownicze i społeczne Japonii. Sugarcane: rozliczenie z przeszłością (reż. Emily Kassie, Julian Brave NoiseCat) – Film pokazuje kulisy śledztwa w sprawie nadużyć i zaginięć dzieci w szkole z internatem dla Indian wywołuje poruszenie w pobliskim Rezerwacie Sugarcane. Wojna porcelanowa (reż. Brendan Bellomo Slava Leontyev) – Ukraińscy artyści Slava, Anya i Andrey decydują się zostać w ojczyźnie. Odnajdując piękno pośród zniszczenia, pokazują, że chociaż łatwo jest wzbudzić strach u ludzi, trudno jest zniszczyć ich pasję do życia. Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu (reż. Johan Grimonprez) – Jazz i dekolonizacja splatają się w zapisach wydarzeń z czasów zimnej wojny, kiedy to muzycy Abbey Lincoln i Max Roach wkroczyli na salę obrad Rady Bezpieczeństwa ONZ na znak protestu przeciwko morderstwu Patrice'a Lumumby. Oscary 2025 – Najlepszy Krótkometrażowy Film Dokumentalny Death by Numbers (reż. Kim A. Snyder) – Cztery lata po tym, jak została postrzelona z karabinu AR-15 w szkole średniej, Samantha Fuentes mierzy się z egzystencjalnymi pytaniami o nienawiść i sprawiedliwość, przygotowując się do konfrontacji z napastnikiem. I Am Ready, Warden (reż. Smriti Mundhra) – John Henry Ramirez, skazany za morderstwo na karę śmierci, podczas pobytu w więzieniu próbuje skontaktować się z synem swojej ofiary, jednocześnie przygotowując się do pożegnania z rodziną. Incident (reż. Bill Morrison) – Rekonstrukcja policyjnej strzelaniny w Chicago z 2018 r. Zdarzenie i jego bezpośrednie następstwa odtworzono w formie zsynchronizowanego montażu na podzielonym ekranie na podstawie różnych źródeł, w tym monitoringu, kamer CCTV, kamer na desce rozdzielczej i kamer noszonych na ciele. Instruments of a Beating Heart (reż. Ema Ryan Yamazaki) – Pierwszoklasiści z publicznej szkoły podstawowej w Tokio stają przed wyzwaniem na ostatni semestr: mają wykonać „Odę do radości” podczas ceremonii przyjęcia nowych uczniów. Ayame, która często ma problemy z nadążaniem za grupą, jest zdeterminowana, aby zagrać na jednym z głównych instrumentów, wielkim bębnie. Pierwsza dziewczyna w orkiestrze (reż. Molly O'Brien) – Opowieść o pionierskiej artystce Orin O'Brien i jej kontrabasie. Kiedy Oscary 2025? Tegorocznych laureatów Oscarów poznamy 97. ceremonii wręczenia Oscarów, która odbędzie się w nocy z 2 na 3 marca 2025 roku, w Dolby Theatre w Ovation Hollywood w Los Angeles. Gospodarzem gali będzie Conan O’Brien. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
David Lynch ostatni film przed śmiercią nakręcił w Polsce. Zainspirowała go Łódź
David Lynch zmarł w wieku 78 lat. Reżyser zostawił po sobie kultowe tytuły, które z miejsca uznawano za klasyki kina i telewizji. Jego najbardziej znane działo to oczywiście serial „Twin Peaks”. Nie każdy wie pewnie, że David Lynch bywał w Polsce. Powstał tu jego ostatni pełnometrażowy film.
Spis treści: David Lynch w Polsce Ostatni taki film Davida Lyncha Surrealistyczny geniusz David Lynch jeszcze za życia stał się postacią legendarną. Nie ma chyba osoby urodzonej w XX w., która nie kojarzyłaby serialu „Twin Peaks”. Nawet jeśli nie z samego seansu to, choćby z licznych nawiązań w popkulturze. Surrealistyczna opowieść o śledztwie dotyczącym zabójstwa Laury Palmer cieszyła się w latach 90. ogromną popularnością po obu stronach oceanu. To niejedyny tytuł, dzięki któremu David Lynch zapisał się w pamięci widzów jako wyjątkowo oryginalny reżyser. Inne jego kultowe dzieła filmowe to m.in. „Mulholland Drive” czy „Zaginiona autostrada”. David Lynch w Polsce W swojej karierze David Lynch kilkukrotnie odwiedzał nasz kraj. Można nawet powiedzieć, że lubił Polskę i Polaków. Chętnie odwiedzał festiwale filmowe, nagrał płytę „Polish Music Night” z Markiem Żebrowskim, a w szczególności upodobał sobie Łódź. Publicznie zachwalał miasto, a nawet chciał zbudować tam studio filmowe. Ostatecznie inwestycja nie doszła do skutku, ale wcześniej Lynch nagrał w Łodzi swój ostatni pełnometrażowy film – „Inland Empire”. – Zimowe światło, chmury, architektura i ludzie stworzyli atmosferę, w której zakochałem się w ciągu chwili. I do tego te stare fabryki! Niezwykłe pozostałości po rewolucji przemysłowej! Dzisiaj już takich miejsc prawie na świecie nie ma. Zastępują je sterylne, nowoczesne, kompletnie bezosobowe kombinaty. Łódź ma duszę. Dlatego ją tak bardzo polubiłem – wspominał potem w rozmowie cytowanej przez „Wysokie Obcasy”. Ostatni taki film Davida Lyncha Film „Inland Empire” miał premierę w 2006 roku. To historia aktorki Nikki Grace (w tej roli Laura Dern), która bierze udział w produkcji filmowej, stopniowo zacierając granicę między rzeczywistością a fikcją. Film jest pełen surrealistycznych obrazów, nielinearnej narracji i typowych dla Lyncha zagadkowych motywów. Na wczesnym etapie pracy nad projektem David Lynch planował stworzyć krótki metraż zatytułowany „Green Room in Lodź”. Pomysł ten zrodził się podczas wizyt w Łodzi, która zainspirowała go swoim industrialnym charakterem i atmosferą. Projekt miał być luźnym, surrealistycznym filmem, ale szybko ewoluował w coś znacznie większego. Lynch, zafascynowany swoją nową cyfrową kamerą Sony PD150, zaczął eksperymentować z technologią i stopniowo rozbudowywać scenariusz. Proces twórczy był nietypowy nawet jak na standardy reżysera. Lynch pisał scenariusz na bieżąco, często inspirując się miejscami, które odwiedzał, i współpracą z aktorami. „Inland Empire” nie miał tradycyjnej struktury scenariusza, a wiele scen było tworzonych spontanicznie. Poza wspomnianą Laurą Dern czy Justinem Theurox, w ostatnim filmie pełnometrażowym Lyncha zagrało też kilku polskich aktorów. Na ekranie możemy zobaczyć Karolinę Gruszkę, Krzysztofa Majchrzaka, Leona Niemczyka i Jana Hencza. Polskich akcentów jest w filmie więcej. W realizację zaangażowani byli członkowie lokalnych ekip filmowych, którzy pomagali w logistyce i organizacji zdjęć w Polsce. Jako sceneria posłużyły między innymi dawne łódzkie fabryki oraz ulica Piotrowska z kamienicami i Hotelem Grand. W kilku scenach bohaterowie mówią po polsku, co dodatkowo wprowadza widzów w lokalny kontekst, jednocześnie podkreślając uniwersalny wymiar opowieści. Surrealistyczny geniusz Po „Inland Empire” David Lynch nie wyreżyserował już żadnego pełnometrażowego filmu fabularnego. Młodsi widzowie mogli poznać jego kreatywność w 2017 roku, kiedy wrócił z nowym sezonem serialu „Twin Peaks”. Sam określił wówczas projekt jako „18-godzinny film”. Lynch oddawał się też innym formom artystycznego wyrazu, takim jak malarstwo, muzyka czy fotografia. W 2024 roku w jednym z wywiadów podzielił się ze światem informacją o złym stanie zdrowia. Po wielu latach palenia papierosów zachorował na rozedmę płuc. 16 stycznia dowiedzieliśmy się, że nie żyje. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Kazimierz Prószyński to zapomniany pionier światowej kinematografii. Czego dokonał?
„Kolumb kinematografii” – tak nazwał go amerykański fizyk Edward W. Morley. Kazimierz Prószyński, polski inżynier, wynalazca, operator filmowy i reżyser wyprzedził braci Lumière. Być może gdyby nie urodził się w czasach, gdy na mapach świata brakowało Polski, zamiast o kinematografii mówiliśmy dziś, nawiązując do najważniejszego wynalazku Prószyńskiego, o pleografii.
Spis treści: Kim był Kazimierz Prószyński? Osiągnięcia Kazimierza Prószyńskiego Śmierć Kazimierza Prószyńskiego Kazimierz Prószyński urodził się 4 kwietnia 1875 roku w Warszawie. W tamtym czasie, zaledwie kilka lat po upadku powstania styczniowego, Warszawa była częścią Imperium Rosyjskiego. Kazimierz pochodził ze zubożałej, lecz znanej i wykazującej się dużym patriotyzmem rodziny szlacheckiej. Kim był Kazimierz Prószyński? Jego dziadkiem był Stanisław Antoni Prószyński, właściciel jednego z pierwszych zakładów fotograficznych na dawnych ziemiach Rzeczpospolitej. Właśnie przez fotografie oraz działalność konspiracyjną został skazany na zsyłkę. Do znajdującego się w zachodniej Syberii Tomska Stanisław Antoni wyjechał z całą rodziną, w tym z synem Konradem Prószyńskim. Konrad Prószyński najlepiej znany jest jako autor pierwszego nowoczesnego elementarza oraz obrazkowej nauki czytania i pisania. Był działaczem oświatowym, wydawcą i dziennikarzem. Był również przyjacielem Stanisława Witkiewicza (ojca), z którym razem uciekli z Syberii i przedostali się na ziemie Królestwa Kongresowego. Konrad Prószyński miał w sumie jedenaścioro dzieci, z których większość odziedziczyła po ojcu talent pisarsko-dziennikarski. Kazimierz Prószyński był drugim synem Konrada. Przyszły wynalazca pleografu ukończył gimnazjum w Warszawie. Kazimierz Prószyński uczęszczał między innymi do szkoły realnej Wojciecha Górskiego. Następnie wyjechał do belgijskiego Liège, gdzie podjął studia na politechnice. Osiągnięcia Kazimierza Prószyńskiego Już jako student wyróżniał się talentem wynalazczym – w 1894 roku skonstruował pleograf, urządzenie umożliwiające rejestrację i projekcję filmów. Po powrocie do Warszawy stworzył uniwersalny ekspedytor dla wydawnictwa prowadzonego przez jego ojca. Urządzenie to automatyzowało proces składania gazet, ich adresowania oraz przygotowywania do wysyłki dla prenumeratorów. Pleograf, czyli kamera z projektorem Ale to pleograf był kluczowy. Urządzenie to było kamerą i projektorem w jednym. Pozwalało nie tylko rejestrować filmy, ale również wyświetlać je na ekranie. Był to jeden z pierwszych tego typu wynalazków, który wyprzedził komercyjny rozwój kinematografu braci Lumière. Prószyński budując swoje urządzenie nie skupił się na indywidualnym oglądaniu filmów, ale na prezentacji ruchomych obrazów grupie ludzi, co bardziej przypominało współczesne kino. Jego rozwiązania były mniej znane i nie zdobyły takiej popularności jak kinetoskop Edisona, głównie z powodu trudności finansowych i ograniczeń w ich wdrażaniu. W 1901 roku Kazimierz Prószyński założył wytwórnię filmową pod nazwą Towarzystwo Udziałowe Pleograf. Jej celem była promocja wynalezionych przez niego aparatów oraz filmów realizowanych przy ich użyciu Jednym z pierwszych filmów Prószyńskiego była „Ślizgawka w Łazienkach” (nakręcona w latach 1894–1896), ukazująca łyżwiarzy na ślizgawce Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego. Wynalazca przyczynił się nie tylko do rozwoju polskiej kinematografii, ale również do kinematografii światowej. August Lumière wspominał: „Byłem, wraz z bratem, twórcą filmu francuskiego, ale istniał również pewien Polak, niejaki Kazimierz Prószyński, który nas znacznie wyprzedził.” Ręczna kamera z automatycznym napędem Prószyński faktycznie uzyskał patent na pleograf w 1894 roku, czyli rok przed tym, jak bracia Lumière opatentowali swój kinematograf. Ale pleograf nie był jedynym urządzeniem Kazimierza Prószyńskiego związanym z filmem. Dla rozwoju kina nawet istotniejszy okazał się aeroskop. Aeroskop był pierwszą na świecie ręczną kamerą filmową z automatycznym napędem. Stworzony w 1909 roku, odegrał kluczową rolę w historii kinematografii. Był szeroko używany, szczególnie w reportażu i dokumentacji wydarzeń, takich jak I wojna światowa. Aeroskop był napędzany za pomocą sprężonego powietrza, co eliminowało potrzebę ręcznego kręcenia korbą. Kamera była wyposażona w specjalny zbiornik, który dostarczał powietrze do mechanizmu przesuwającego taśmę filmową. Powietrze ze zbiornika napędzało tłok, który przesuwał taśmę filmową przez obiektyw w stałym tempie. Dzięki temu możliwe było uzyskanie równomiernych i stabilnych nagrań. Poza tym aeroskop był znacznie lżejszy i bardziej poręczny niż inne kamery tamtego okresu. Umożliwiał operatorowi pracę bez statywu, co było przełomowe, zwłaszcza w dynamicznych sytuacjach. Przełom w kinematografii Skonstruowany przez Polaka aeroskop zdecydowanie wyprzedzał swoją epokę i stał się podstawą dla przyszłych kamer filmowych z automatycznym napędem. Kamery według projektu Prószyńskiego były szeroko wykorzystywane przez reporterów wojennych podczas I wojny światowej, umożliwiając dokumentowanie bitew i życia codziennego żołnierzy. Niezawodność i mobilność urządzenia uczyniły go idealnym narzędziem do rejestrowania wydarzeń w trudnych warunkach. Mimo że Prószyński nie osiągnął komercyjnego sukcesu, jego prace wpłynęły na rozwój technologii filmowej na całym świecie. Ale na tym nie koniec. Kazimierz Prószyński prowadził pionierskie badania nad synchronizacją obrazu i dźwięku w filmie, wyprzedzając swoją epokę w dziedzinie technologii filmowej. Choć jego osiągnięcia w tej dziedzinie nie osiągnęły pełnej realizacji, miały fundamentalne znaczenie dla późniejszych rozwiązań w kinie dźwiękowym. Udźwiękowienie obrazu Przede wszystkim dążył do tego, by widzowie mogli jednocześnie oglądać ruchome obrazy i słuchać dźwięków zsynchronizowanych z filmem. W tym celu skonstruował m.in. fonoskop. Urządzenie miało na celu synchronizację obrazu z dźwiękiem. Wynalazek ten próbował połączyć mechanizm projekcji filmowej z urządzeniem do odtwarzania dźwięku. Prószyński eksperymentował również z użyciem technologii opartych na gramofonach i innych źródłach dźwięku. Opracował mechanizmy, które umożliwiały zsynchronizowanie ruchu taśmy filmowej z odtwarzaniem dźwięku w czasie rzeczywistym. Było trudnym wyzwaniem technologicznym w czasach przed powstaniem elektronicznych systemów synchronizacji. Wpływ na rozwój kinematografii Niestety, Prószyński nie dysponował odpowiednim zapleczem technicznym ani wsparciem finansowym, co utrudniło komercjalizację jego pomysłów. Jego rozwiązania nie zdobyły szerokiego uznania, ponieważ znacznie wyprzedzały możliwości techniczne tamtej epoki. Choć Prószyński nie wprowadził udźwiękowienia na masową skalę, jego prace inspirowały późniejsze innowacje. Dopiero w latach 20. XX wieku, dzięki postępowi technologicznemu, powstały w pełni udźwiękowione filmy, takie jak „Śpiewak jazzbandu” (1927). Śmierć Kazimierza Prószyńskiego Kazimierz Prószyński był wizjonerem, którego pomysły miały znaczący wpływ na rozwój kinematografii dźwiękowej, mimo że nie zostały w pełni zrealizowane za jego życia. Wynalazca całe życie walczył z trudnościami finansowymi, próbując wdrożyć swoje projekty na masową skalę. Podczas II wojny światowej został aresztowany przez Niemców. Trafił do obozu koncentracyjnego w Mauthausen, gdzie zmarł w 1945 roku. Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Gdzie leży Kraina Oz? Magiczny świat L. Franka Bauma wraca na ekrany kin
W „Wicked” wszystko błyszczy – od wizualnych detali, przez muzykę, aż po obsadę. Jeden z najgłośniejszych filmów tego roku w niespełna miesiąc zarobił prawie 600 milionów dolarów. Warto pamiętać, że świat, w którym dzieje się akcja musicalu, powstał 125 lat temu.
Spis treści: Gdzie leży Kraina Oz? Historia „Wicked” Obsada „Wicked” Ciekawostki o „Wicked” Kiedy druga część „Wicked”? Kraina Oz to fikcyjny świat wykreowany przez L. Franka Bauma w powieści „Czarnoksiężnik z Krainy Oz" z 1900 roku. To barwne i pełne magii uniwersum od ponad 120 lat fascynuje czytelników na całym świecie. Historia stworzona przez amerykańskiego pisarza mówi o przygodach Dorotki, dziewczynki z Kansas, która trafia do tajemniczej krainy w wyniku tornada. Jej celem jest powrót do domu, a droga wiedzie przez Szmaragdowe Miasto, siedzibę tytułowego Czarnoksiężnika. Gdzie leży kraina Oz? Kraina Oz to miejsce całkowicie oderwane od naszego świata, którego dokładnej lokalizacji nie da się określić. Według opowieści Bauma, znajduje się gdzieś „za pustynią”. Ma być otoczona nieprzekraczalnym pasem niebezpiecznych piasków, co czyni ją niemal niemożliwą do odnalezienia lub opuszczenia. Kraina Oz dzieli się na 4 regiony, każdy zarządzany przez wiedźmę: Munchkinland (kraina Niziołków), Winkie Country, Gillikin Country Quadling Country. Centralnym punktem jest Szmaragdowe Miasto, rządzone przez Czarnoksiężnika, który – jak się okazuje na kartach powieści – jest tylko zwykłym człowiekiem, a nie potężnym magiem. Historia „Wicked” Film „Wicked”, ekranizacja kultowego musicalu z Broadwayu, zadebiutował w polskich kinach 6 grudnia 2024 roku. Reżyserem produkcji jest Jon M. Chu, a główne role powierzono Cynthii Erivo (Elphaba) i Arianie Grande (Glinda). Budżet 150 milionów dolarów pozwolił na stworzenie spektakularnego widowiska, które zachwyca krytyków i widzów na całym świecie. Skąd fenomen tej opowieści? Broadwayowski „Wicked” od lat przyciąga miliony widzów z całego świata. Spektakl miał swoją premierę 30 października 2003 r. w nowojorskim Gershwin Theatre. Za reżyserię odpowiadał Joe Mantello, a niezapomnianą muzykę stworzył Stephen Schwartz. W oryginalnej obsadzie wystąpiły Kristin Chenoweth jako Glinda i Idina Menzel w roli Elphaby. Widowisko odniosło spektakularny sukces, generując ponad 1,7 miliarda dolarów przychodu i zapisując się w historii jako jeden z najbardziej dochodowych musicali wszech czasów. Co warte podkreślenia, musical „Wicked” nie jest wierną adaptacją książki Gregory’ego Maguire’a. Autor w „Wicked: Życie i czasy Złej Czarownicy z Zachodu” ukazał wydarzenia znane z powieści „Czarnoksiężnika z Krainy Oz” z zupełnie nowej perspektywy, skupiając się na losach Elphaby i na tym, co działo się w Oz przed przybyciem Dorotki. Filmowa wersja „Wicked” opowiada o losach dwóch czarownic – zielonoskórej Elphaby i popularnej Glindy. Historia śledzi ich relację od czasów studenckich na Uniwersytecie Shiz, przez spotkanie z Czarnoksiężnikiem z Oz, aż po dramatyczne wydarzenia, które na zawsze zmieniły ich życie i podzieliły drogi. Choć „Wicked” opowiada o przyjaźni, skrywa w sobie znacznie głębsze przesłanie. Porusza uniwersalne tematy, takie jak siła narracji, wpływ propagandy, poszukiwanie własnej tożsamości, akceptacja różnic czy odwaga, by pozostać sobą. To wartości, które są ponadczasowe i wciąż niezwykle aktualne. Jednym z największych atutów „Wicked” jest muzyka, która stała się światowym fenomenem. Utwory takie jak „Defying Gravity”, „Popular” czy „For Good” zyskały miano klasyków musicalowych i od lat królują na muzycznych playlistach. Obsada „Wicked” Film „Wicked” to prawdziwa uczta dla fanów muzyki, efektów wizualnych i świetnego aktorstwa. Ariana Grande jako Glinda zachwyca naturalnym wdziękiem i talentem komediowym, a jej głos sprawia, że każda piosenka staje się wyjątkowym przeżyciem. Cynthia Erivo w roli Elphaby z kolei imponuje emocjonalną głębią i charyzmą, idealnie oddając złożoność tej postaci. Razem tworzą na ekranie duet, który porusza i zapada w pamięć. Na ekranie można podziwiać także Michelle Yeoh, nagrodzona Oscarem za „Wszystko wszędzie naraz”, błyszczy jako Madame Morrible. W roli Fiyero pojawia się Jonathan Bailey, znany z „Bridgertonów”, a Jeff Goldblum, legenda kina, wciela się w Czarnoksiężnika z Oz. W obsadzie zobaczymy jeszcze takie nazwiska jak: Ethan Slater, Peter Dinklange, Mariassa Bode i Keala Settle. Ciekawostki o „Wicked” Reżyser Jon M. Chu podszedł do filmowej adaptacji „Wicked” z niezwykłą dbałością o każdy szczegół. Od scenografii po aktorskie interpretacje. Dzięki temu film stał się prawdziwym widowiskiem. Oto kilka fascynujących faktów, które sprawiają, że ta produkcja jest jeszcze bardziej wyjątkowa: Zdjęcia do filmu były kręcone w większości w Anglii. Głównym ośrodkiem filmowania “Wicked” było Sky Studios Elstree w okolicach Londynu. Reżyser Jon M. Chu chciał jak najbardziej uniknąć wykorzystywania efektów specjalnych w filmie, dlatego praktycznie cała scenografia została zbudowana od zera. Dla przykładu powstała cała wioska Munchkinland w sielankowym miasteczku Ivinghoe. Uniwersytet Shiz czy Szmaragdowe miasto to również ciężka praca scenografów a nie CGI. Aby urzeczywistnić krajobraz Munchkinland, posadzono 9 milionów tulipanów. Za tę niezwykłą plantację odpowiadała osoba, która wcześniej zajmowała się 500 akrami kukurydzy dla filmu Interstellar. Oczywiście cebulki tulipanów zostaną użyte do kolejnych plantacji. Uwaga, pociąg odjeżdżający do Szmaragdowego Miasta jest także prawdziwy. Waży 16 ton, a jego transport zajął dwa dni. Filmowa ekranizacja zawiera bardzo dużo tzw. easter eggów m.in.: w scenie otwarcia możemy dostrzec Dorotkę w towarzystwie Drwala, Lwa i Stracha, pojawiają się czerwone pantofelki, które potem nosiła Dorotka czy czcionka, której użyto przy napisach, odwzorowuje tę z 1939 roku. Malowanie ciała głównej bohaterki zajmowało każdego ranka nawet do 4 godziny pracy w zależności od ile jej skóry musiało być widoczne. Natomiast cały demakijaż zajmował blisko 45 minut. Cynthia Erivo i Ariana Grande postanowiły, że będą wykonywać utwory na żywo podczas kręcenia filmu, zamiast polegać na wcześniejszych nagraniach. Miał to być akt solidarności z kobietami, które grają sztukę nawet 8 razy w tygodniu. Matkę Glindy (Ariany Grande) gra brytyjska aktorka teatralna Alice Fearn, która grała Elphabę w musicalu Wicked na West Endzie. Musical zdobył aż 10 nominacji do najważniejszych dla branży nagród Tony. Niestety wieczór zakończył zaledwie z 3 statuetkami w kategorii: Najlepszy występ pierwszoplanowej aktorki w musicalu, Najlepsza scenografia i Najlepsze kostiumy.nagrodę za Najlepszy Musical podczas 58. rozdania nagród Tony otrzymał Avenue Q. Początki dla musicalu nie były najlepsze. Autor książki Gregory Maguire był sceptycznie nastawiony do musicalowej formuły „Wicked”, gdy zobaczył go po raz pierwszy. Pierwsze recenzje spektaklu również nie okazały się dla niego przychylne. Podczas sceny “One Short Day” w filmowej wersji “Wicked” możemy zauważyć Kristin Chenoweth oraz Idina Menzel z oryginalnej obsady z Broadwayu. Kiedy druga część „Wicked”? Film „Wicked” został podzielony na dwie części. Pierwsza gości obecnie na ekranach kin, a premiera drugiej – “Wicked: For Good” – zaplanowana jest na 21 października 2025 roku. Źródło: National Geographic Polska
Tak nas widzi świat. Dwa filmy o Polsce wśród najlepszych z 2024 roku na liście „The New York Times”
Wśród 10 najlepszych filmów 2024 roku znalazły się dwie produkcje związane z Polską. Jedna z nich ma szanse na nominacje do Oscarów, druga ma już na koncie międzynarodowe sukcesy. Zobaczcie, jakie tematy związane z historią naszego kraju i tożsamością Polaków są podejmowane w światowym kinie.
Spis treści: Polska w globalnej kulturze. Tak nas widzi świat? Film o Polsce na prestiżowej liście „Zielona Granica” znów doceniona na świecie Jednym z najbardziej przełomowych wynalazków XIX wieku była fotografia. Uwiecznienie chwili w kadrze okazało się zaledwie wstępem do zapisywania, a z czasem kreowania rzeczywistości na ruchomych obrazach. Mowa oczywiście o kinie. Filmy już od ponad stu lat oddziałują na nasze emocje. Jednym z bardziej jaskrawych przykładów bezpośredniego wpływu kina na widzów jest owiany legendami pokaz filmu dokumentalnego „Wjazd pociągu na stację w La Ciotat” autorstwa braci Lumière. Rzekomo podczas pierwszego publicznego pokazu w 1896 r. część widowni była tak bardzo poruszona wizją zbliżającej się lokomotywy, że uciekła z kina. Zdarzenie to wiele razy było podawane w wątpliwość, ale i tak doczekało się odniesień w popkulturze. Polska w globalnej kulturze. Tak nas widzi świat? Mimo rosnącej popularności platform streamingowych w XXI wieku kina nadal trzymają się całkiem nieźle. To miejsca, gdzie odbywają się projekcje filmowe, ale też spotkania z twórcami i inne wydarzenia kulturalne. Chodzimy tam jednak głównie dla filmów właśnie. Które cieszyły się największym zainteresowaniem w tym roku? „The New York Times” przygotował listę 10 tytułów z ostatnich 12 miesięcy. Zwraca uwagę, ponieważ redakcja uwzględniła aż dwa filmy, w których istotnym wątkiem są kultura i historia Polski. Koniec roku to czas podsumowań. Dotyczą one zarówno branży turystycznej, jak i kulturalnej. Poznaliśmy już między innymi listę 100 najważniejszych książek tego roku według „The New York Times”. Nie zabrakło na niej polskiego akcentu. Na liście znalazła się powieść „Empuzjon” autorstwa Olgi Tokarczuk. To pierwsza po otrzymaniu Nobla fabularna książka pisarki. Co ciekawe, jej angielskie tłumaczenie pojawiło się w amerykańskich księgarniach zaledwie kilka tygodni temu. Jak widać, mimo krótkiego stażu na półkach tytuł szybko został doceniony przez czytelników i krytyków. Film o Polsce na prestiżowej liście Polska pojawia się też na innej liście słynnego dziennika. Redaktorki Manohla Dargis i Alissa Wilkinson przygotowały zestawienie 10 najlepszych filmów 2024 roku. Polska gości tam aż dwukrotnie. Pierwszy polski akcent to film „Prawdziwy ból”, który nadal można oglądać w kinach. Komediodramat w reżyserii Jessego Eisenberga przedstawia historię dwóch kuzynów, Davida i Benjiego (granych przez Eisenberga i Kierana Culkina), którzy podróżują do Polski, aby uczcić pamięć swojej zmarłej babci. Przy okazji odkrywają rodzinne korzenie, poznają historię Holocaustu oraz próbują naprawić swoje skomplikowane relacje. Film pokazuje też humorystyczne interakcje z grupą turystów i przewodnikiem z Wielkiej Brytanii. Zdjęcia powstały w Polsce i USA. W naszym kraju lokacje obejmowały Warszawę, Lublin, Radom i Krasnystaw, a w Stanach Zjednoczonych – Nowy Jork. Produkcja została dobrze przyjęta podczas premiery na Sundance Film Festival. Nieoficjalnie mówi się też, że Jesse Eisenberg i Kieran Culkin za swoje role mogą spodziewać się nominacji do Oscarów, a Eisenberg także za reżyserię. „Zielona Granica” znów doceniona na świecie Na liście 10 najlepszych filmów 2024 według „The New York Timesa” pojawiła się też „Zielona Granica” w reżyserii Agnieszki Holland. To już kolejny międzynarodowy sukces filmu pokazującego kryzys na granicy Białorusi z Unią Europejską. Agnieszka Holland otrzymała za niego Nagrodę Specjalną Jury na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji oraz nominację do Złotego Lwa w konkursie głównym. Mimo że „Zielona Granica” miała swoją światową premierę w ubiegłym roku, nadal wzbudza szeroką dyskusję i polaryzuje widzów ze względu na pokazanie aktualnego i kontrowersyjnego tematu. Przez ponad 100 lat historii kinematografii nie zmieniło się więc jedno: filmy działają na nasze emocje i prowokują do dyskusji. Źródło: New York Times Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Jak został wynaleziony kinematograf i kim byli pionierzy kinematografii?
X muza, dziś jest jedną z najważniejszych dziedzin sztuki. Gdyby nie przełomowy wynalazek z XIX wieku, losy tej dziedziny mogłyby potoczyć się zupełnie innymi torami. Obecnie kino i film to przemysł wzbudzający ogromne zainteresowanie i generujący niewyobrażalne zyski. Pozycja tych dziedzin zaczęła kształtować się w dniu, gdy opatentowany został kinematograf. Kto stoi za tym przełomowym wynalazkiem? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Co to jest kinematograf? Z jakiego języka pochodzi nazwa kinematograf? Kto wynalazł kinematograf? Jaki był pierwszy film na świecie? Pionierzy kinematografii Kinematograf w historii kina Historia filmu rozpoczęła się jeszcze przed wynalezieniem kinematografu, jednak nie ulega wątpliwości, że to właśnie ten wynalazek w największej mierze przyczynił się do rozwoju tej dziedziny. To właśnie to odkrycie umożliwiło zorganizowanie pierwszych płatnych pokazów filmowych, mimo że początkowo prawie nikt nie wierzył w powodzenie tego przedsięwzięcia. Sceptycy, w tym właściciel lokalu, w którym odbyła się pierwsza płatna projekcja, szybko jednak przekonali się, jak wielki potencjał drzemie w ruchomych obrazach, wiernie oddających rzeczywistość. Co to jest kinematograf? Czym właściwie jest kinematograf? To jedno z pierwszych urządzeń pozwalających na rejestrację ruchomych obrazów i projekcję nagrania. Wynalazek, o którym mowa, był w dużej mierze wzorowany na kinetoskopie opracowanym i skonstruowanym w 1892 roku przez Thomasa Alvę Edisona. Urządzenie amerykańskiego wynalazcy nie było jednak doskonałe. Po pierwsze – kinetoskop był wielki i ciężki (ważył ok. 500 kg). Po drugie – wyświetlane obrazy przedstawiały niską jakość i mogły być oglądane wyłącznie przez jedną osobę (miał formę „pudła”, do którego trzeba było zajrzeć, by móc zobaczyć film). Po trzecie – wymagał stałego dostępu do prądu. Jan Szczepanik – kim był „polski Edison” i co wynalazł? Jan Szczepanik nieprzypadkowo był nazywany „polskim Edisonem”, bowiem lista wynalazków i patentów zapomnianego geniusza zawiera setki pozycji. Nic więc dziwnego, że jego osiągnięciami za... Kinematograf nie stwarzał takich niedogodności. W urządzeniu zastosowanie znalazł mechanizm zbliżony do tego, który był używany w maszynach do szycia. Do jego obsługi służyła mechaniczna korbka. Jedynym elementem wymagającym zasilania była lampa. Takie rozwiązanie umożliwiało płynne przesuwanie taśmy filmowej, z prędkością 16 fps (klatek na sekundę), co przekładało się na dobrą (jak na czasy pionierskie) jakość obrazu. Urządzenie mieściło się w walizce i ważyło ponad 4 kg. Z jakiego języka pochodzi nazwa kinematograf? Podobnie jak nazwy wielu innych przełomowych wynalazków, „kinematograf” pochodzi z greki. Stanowi zlepek dwóch greckich słów – kinematos, czyli „ruch”, i gráphein, które można przetłumaczyć jako „pisać”. Co ciekawe, to słowo pierwszy raz zostało użyte na kilka lat przed opatentowaniem urządzenia i nie przez jego twórców, a francuskiego wynalazcę Léona Bouly. Już w 1892 roku miał on gotowe urządzenie pełniące identyczną funkcję, co opisywane. Bouly nigdy jednak nie opatentował swojego wynalazku. Powód? Prozaiczny – brak funduszy. Niechroniona patentem nazwa była więc dostępna. Skorzystali z niej inni francuscy wynalazcy, którzy w historii zapisali się jako twórcy pierwszego kinematografu. Kto wynalazł kinematograf? Kim byli owi wynalazcy? Kinematograf skonstruowali bracia Louis i August Lumière. W młodości kształcili się w liceum technicznym w Lyonie. Claude-Antoine Lumière, ich ojciec, starał się ich przekonać, by po zdani matury kontynuowali naukę. Zamiast tego, przyszli wynalazcy podjęli pracę w rodzinnym studiu fotograficznym. Młodzieńcy wykazali się sporą kreatywnością. W 1881 roku Louis opracował tzw. technikę suchych płyt fotograficznych, która odniosła niemały sukces. Z czasem bracia zaczęli zarządzać rodzinną firmą. Nie wiadomo, co zainspirowało ich do pracy nad kinematografem. Według jednej z wersji, w 1894 roku Claude-Antoine Lumière zobaczył w Paryżu kinetoskop. Amerykański wynalazek miał zrobić na nim tak duże wrażenie, że dostrzegł w nim przyszły kierunek rozwoju dziedziny, którą teraz zajmowali się jego synowie. Za namową ojca, bracia Lumière mieli kupić przez pośrednika urządzenie Edisona. Po rozebraniu go na części mieli dojść do wniosku, że koncepcję amerykańskiego wynalazcy można znacząco udoskonalić. Bez wątpienia nie mylili się. 13 lutego 1895 roku Louis i August Lumière opatentowali swój wynalazek. Ten dzień zapisał się jako jedna z najważniejszych dat w historii kina. 22 marca urządzenie zostało publicznie zaprezentowane. Jaki był pierwszy film na świecie? Pierwszy pokaz filmowy braci Lumière odbył się 25 stycznia 1896 roku w Paryżu, w Salonie Indyjskim Grand Café. Zebranym widzom zaprezentowano dziesięć obrazów, z których każdy trwał kilkadziesiąt sekund. Na liście znalazły się tytuły takie jak: „Wyjście robotników z fabryki” „Polewacz piany” i „Wjazd pociągu na stację w La Ciotat”. Bilet na pokaz kosztował jednego franka. W projekcji uczestniczyło 35 osób. Trzeba jednak podkreślić, że żaden z tych tytułów nie był pierwszym nakręconym filmem. Mało tego, pokaz filmowy francuskich wynalazców nie był nawet pierwszym takim wydarzeniem. Pierwszy komercyjna projekcja odbyła się 1 listopada 1895 roku, w Niemczech. Pierwszy film powstał jednak wcześniej, bo w 1888 roku. Mowa o tytule „Scenka ogrodu z Roundhay”, który przedstawiał... chodzących w kółko ludzi w ogrodowej scenerii. To najstarszy zachowany ruchomy obraz. Pionierzy kinematografii Skoro francuscy wynalazcy nie stworzyli pierwszego urządzenia nagrywającego i wyświetlającego filmy, nie zarejestrowali pierwszego obrazu i nie zorganizowali pierwszej komercyjnej projekcji, to czy można nazwać ich pionierami kinematografii? Z całą pewnością byli jednymi z pierwszych w tej dziedzinie i prawdopodobnie w największym stopniu przyczynili się do jej popularyzacji, ale przed nimi byli inni. Kto zrobił pierwsze barwne zdjęcie w Polsce? Dowiesz się tego już 29 października 2013 (wtorek), o godz. 18:00 w Domu Spotkań z Historią Poza wspomnianymi wcześniej Thomasem Edisonem i Léonem Bouly, przed nimi byli bracia Emil i Max Skladanowscy, niemieccy wynalazcy, którzy opracowali i skonstruowali Bioscop. To urządzenie, które umożliwiło przeprowadzenie pierwszej w historii płatnej projekcji. Jeszcze wcześniej, bo w 1878 roku, powstał pierwszy ruchomy obraz, który jednak nie mógł być jeszcze nazwany filmem. Jego twórcą był wynalazca Eadweard Muybridge. Poproszony o pomoc w rozstrzygnięciu zakładu dotyczącego ruchów konia w trakcie galopu, zarejestrował pędzące zwierzę przy pomocy wielu aparatów fotograficznych. Sekwencję odtworzył za pomocą skonstruowanego przez siebie urządzenia. Uzyskany w ten sposób obraz był jak prosta animacja, ale jednak ruchomy. Kto nagrał wspomnianą wcześniej „Scenkę ogrodu z Roundhay”? Pierwszy w historii film zarejestrował francuski wynalazca Louis Le Prince. W 1887 roku opracował i skonstruował 16-obiektywową kamerę, która jednak rejestrowała niestabilny obraz. Rok później zbudował urządzenie z jednym obiektywem, które posłużyło do nagrania 2-sekundowego filmu. Na liście pionierów kinematografii znalazło się też nazwisko Polaka. 19-letni Kazimierz Prószyński w 1894 roku skonstruował pleograf. Urządzenie rejestrowało obraz na perforowanej błonie fotograficznej, mogło też wyświetlać zapis. Kinematograf w historii kina Bracia Lumière doskonale zdawali sobie sprawę, że inni ich wyprzedzili i nigdy nie rościli sobie prawa do pierwszeństwa. Dlaczego więc to oni są dziś nazywani ojcami kinematografii? Ponieważ pod koniec XIX wieku ich wynalazek był po prostu najlepszy. Era filmów nastała w schyłkowej fazie stulecia. Kinematograf zdobywał coraz większą popularność. Na początku XX wieku sztuka filmowa miała już wierne grono miłośników, a samo urządzenie przestało być używane do odtwarzania wyłącznie krótkich filmów dokumentalnych. W 1902 roku Georges Melies stworzył „Podróż na Księżyc” – produkcję inspirowaną literaturą, która zapoczątkowała czas kina fabularnego. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Gdy góry stają się terapią. „Infinite Storm” Małgorzaty Szumowskiej już na platformach VOD
W amerykańskim debiucie polskiej reżyserki dramat psychologiczny spotyka się z survival movie. Góry są tu areną walki o życie, a także sposobem na przepracowanie traumy i odkupienie win. W roli głównej – dwukrotnie nominowana do Oscara Naomi Watts.
W tym artykule: Dramatyczna wyprawa na Górę Waszyngtona Naomi Watts - od Lyncha do Szumowskiej „Infinite Storm” – twórcy filmu i premiera na VOD Góry to idealna filmowa sceneria. I mowa tu nie tylko o zapierających dech w piersiach krajobrazach. W obliczu nieokiełznanej i okrutnej natury, na wierzch wychodzą najbardziej pierwotne, a na co dzień głęboko schowane, ludzkie instynkty. A kino to uwielbia. Po raz pierwszy w swojej filmowej karierze w góry zabiera widzów Małgorzata Szumowska. Dramatyczna wyprawa na Górę Waszyngtona Historia z „Infinite Storm” wydarzyła się naprawdę. W październiku 2010 roku Pam Bales, pielęgniarka i ratowniczka górska, wyruszyła na Górę Waszyngtona, najwyższy szczyt Gór Białych w stanie New Hampshire. Nie była to jej pierwsza wyprawa trasą Jewell Trail, wręcz przeciwnie – bardzo dobrze znała te tereny, bo mieszkała w pobliżu. Gdy rozpętała się śnieżyca, bez większego żalu postanowiła zawrócić. Na swojej drodze spotkała jednak na wpół zamarzniętego mężczyznę. Rytualna wędrówka zamieniła się w walkę o życie, i to nie tylko swoje. View oEmbed on the source website Te dramatyczne wydarzenia opisał w reportażu w „Reader’s Digest” dziennikarz Ty Gagne, a na jego podstawie swój debiutancki scenariusz stworzył Joshua Rollins. W filmowej wersji Bales, w którą wcieliła się Naomi Watts, chodzi po górach, aby zapomnieć, rozliczyć się z dramatyczną przeszłością, poradzić sobie ze stratą. Dzień, w którym bohaterka wyrusza na Górę Waszyngtona, jest rocznicą tragicznego wydarzenia z jej życia. Ta wyprawa ma być więc dla niej formą terapii. Spotkanie skrajnie wyczerpanego młodego mężczyzny (w tej roli Billy Howle) sprawi, że będzie musiała znaleźć w sobie ukryte pokłady odwagi i heroizmu, a cała podróż stanie się dla niej szansą na odkupienie win. Naomi Watts - od Lyncha do Szumowskiej Brytyjska aktorka ma na koncie dwie nominacje do Oscara (za role pierwszoplanowe w „21 gramów” Alejandra Gonzáleza Iñárritu oraz w „Niemożliwe” J.A. Bayony) oraz mnóstwo docenianych przez widzów i krytyków ról, m.in. w „Mulholland Drive” Davida Lyncha, horrorze „The Ring”, „King Kongu”, „Wschodnich obietnicach” Cronenberga czy „Birdmanie” Iñárritu. Jak to się stało, że hollywoodzka gwiazda zagrała w niskobudżetowym filmie polskiej twórczyni kina autorskiego? Watts i Szumowska zaprzyjaźniły się podczas festiwalu w Wenecji w 2018 r., bo zasiadały razem w jury. Gdy reżyserka zadzwoniła do aktorki z propozycją zagrania głównej roli w „Infinite Storm”, ta nie kazała się długo namawiać. Praca nad filmem nie była łatwa, głównie z powodu pandemii, niewielkiego budżetu i trudnych warunków na planie w Słowenii (Góry Białe były grane przez Alpy Kamnickie), ale Watts podsumowała cały proces tak: Między pokrytymi lodem szczytami, burzami śnieżnymi, ciężkimi buciorami, przenośnymi toaletami i testami na COVID, znalazło się miejsce na świetną zabawę, rozwijającą pracę. A przede wszystkim na niezwykłą historię Pam Bales. „Infinite Storm” – twórcy filmu i premiera na VOD Mało jest tu dialogów, więc rolę słów pełnią zdjęcia. A te w „Infinite Storm” są niezwykłe. Sprawiają, że widz czuje się wrzucony w sam środek tej burzy śnieżnej. Ich autor Michał Englert („Ślepnąć od świateł”, „33 sceny z życia”, „Nieulotne”) jest również współreżyserem filmu. Małgorzata Szumowska nakręciła m.in. „Body/Ciało”, „33 sceny z życia”, „W imię…”, „Twarz” i „Śniegu już nigdy nie będzie”. „Infinite Storm” jest jej pierwszym filmem amerykańskim, ale debiut nieanglojęzyczny ma już za sobą – thriller „Córka Boga” z 2019 r. „Infinite Storm” Małgorzaty Szumowskiej można już oglądać na platformach VOD: Chili, Google Play, iTunes, Loomi by Opera, Orange VOD, Multimedia, Vectra, PLAY NOW, Premiery Canal+, Rakuten TV, UPC.
„Wulkan miłości” to film o uczuciu gorącym jak lawa oraz flircie z życiem i śmiercią [RECENZJA]
„Wulkan miłości” to niezwykle poruszająca historia pary naukowców, których połączyła miłość do nauki. Dokument opowiada o życiu Maurice’a i Katii Kraftt, francuskich wulkanologów, którzy zginęli w 1991 roku w wyniku erupcji japońskiego stratowulkanu Unzen.
W tym artykule: Historia miłości zapisana na kliszach i krawędziach wulkanów „Wulkan miłości” to historia najsłynniejszej pary wulkanologów W konfrontacji z naturą nie mamy szans Poznają się w Strasbourgu. On jest nieco porywczy i goni za tym, co nieuchwytne i przemijające. Ona jest rozsądna i bardziej przyziemna, ale pełna pasji. Nić porozumienia odnajdą w wulkanach, które są dla nich pierwszą i najważniejszą miłością. W 1970 roku Katia i Maurice wezmą ślub i tak rozpocznie się ich poliamoryczny związek, w którym para będzie flirtowała zarówno z życiem, naturą i ziemią, ale i ogniem i śmiercią. Historia miłości zapisana na kliszach i krawędziach wulkanów „Wulkan miłości” w reżyserii Sary Dosa to wyjątkowy film o najsłynniejszej parze wulkanologów. Amerykanka zebrała wideotekę francuskiego małżeństwa naukowców. Poprzez znakomity montaż stworzyła wybitny dokument, który pokazuje ekscentryczne życie wulkanologów. Byli oni obecni z kamerą przy 150 erupcjach wulkanów na całym świecie. Od samego początku Dosa buduje napięcie i wskazuje nam, jakie będzie zakończenie tej historii, które przecież nie jest tajemnicą. Katia i Maurcie zginęli w Japonii – po tym, jak zaskoczyła ich lawina piroklastyczna z wulkanu Unzen. Reżyserka pokazuje nam jednak drogę, która doprowadziła wulkanologów do ostatecznej konfrontacji z żywiołem, który z jednej strony odbiera życie, a z drugiej je daje. O czym doskonale wiedzą państwo Krafft. „Wulkan miłości” to historia najsłynniejszej pary wulkanologów Jednak oglądając zdjęcia, które wykonali Katia i Maurice można dojść do wniosku, że para igra ze śmiercią, rzuca jej wyzwanie. Najbardziej poruszające i zapierające dech w piersiach są sceny, gdy erupcja w spektakularny sposób wypluwa niezwykle gorącą i śmiercionośną lawę, a na krawędzi wulkanu, w ekstazie i podnieceniu, tańczą kochankowie. Filmy o kosmosie, które trzeba obejrzeć – RANKING TOP 15 Każda ekspedycja kosmiczna stanowi niezwykłe wydarzenie, które porusza tłumy. W tym kontekście łatwo można zrozumieć, dlaczego kosmos jest jednym z ulubionych tematów największych reżyse... Ich okres dojrzewania został naznaczony piętnem wojny. Dorastają na gruzach powojennej Alzacji. Te doświadczenia sprawiają, że zaczynają postrzegać świat jako miejsce niebezpieczne i niepewne, a winą za to obarczają ludzi. Właśnie dlatego uciekają w świat natury. Świat, w którym nie ma miejsca na ludzką próżność, gdzie ludzkie marzenia o potędze wydają im się niczym wobec potęgi Ziemi. Maurice opowiada o tym, jak wraz z Katią postanowili zająć się wulkanologią, ponieważ byli rozczarowani ludzkością. – Wulkan jest większy niż człowiek. Czuliśmy, że czegoś takiego nam potrzeba. Czegoś, co przerasta ludzki umysł – mówi Maurice. W konfrontacji z naturą nie mamy szans W ich czasach wulkanologia dopiero zyskuje miano pełnoprawnej dziedziny naukowej. Następuje przełom w badaniach nad tektoniką płyt i dryfem kontynentów. Katia jest geochemiczką, a Maurice geologiem. W 1968 roku wyruszają na Islandię, na swoją pierwszą naukową wyprawę, żeby badać wulkan. Na przeszkodzie nie staje im nawet samochód, który psuł się aż 27 razy. – Kiedy raz się zobaczy erupcję, nie można bez tego żyć. Ma nieokiełznaną moc. W obliczu tych nieopanowanych żywiołów uświadamiamy sobie, że jesteśmy niczym – mówi Katia. I tak zaczyna się pogoń pary za każdym wybuchem aktywnego wulkanu na świecie. Sara Dosa pokazuje w filmie wywiady Katii i Maurice’a, w których opowiadają swoją historię. Gdy jednak reżyserka postanawia zabrać głos, przedstawia ich jako artystów, którzy z wulkanologii uczynili sztukę, która zostaje zapisana na taśmach i kliszach starych kamer i aparatów. Relację francuskich naukowców z naturą Dosa romantyzuje, a w połączeniu z kapitalną muzyką, tworzy spektakularną historię tragicznego romansu. Premiera filmu 19 sierpnia. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Chiny ocenzurowały finał kultowego filmu "Podziemny krąg". Jak wygląda teraz?
Po 23 latach od premiery amerykański film z Bradem Pittem i Edwardem Nortonem w rolach głównych będzie miał nowe zakończenie. Specjalnie dla chińskich widzów.
W tym artykule: Jak Chiny ocenzurowały "Podziemny krąg"? Widzowie byli oburzeni nowym zakończeniem Hollywood zarabia w Chinach miliardy dolarów W 1999 roku odbyła się premiera filmu „Podziemny krąg” w reżyserii Davida Finchera. W rolach głównych wystąpili Brad Pitt, Edward Norton i Helena Bonham Carter. Ten niezwykle mroczny i brutalny thriller psychologiczny od razu wzbudził uznanie widzów i krytyków na całym świecie. To opowieść o człowieku, który jest rozczarowany i znużony swoim zwykłym i szarym życiem. Jakby tego było mało, cierpi na bezsenność. W pewnym momencie spotyka człowieka o imieniu Tyler Durden, który wkrótce odmieni jego życie. Główny bohater z czasem zaczyna odrzucać konsumpcyjny tryb życia, uczestniczy w tytułowym „podziemnym kręgu” (ang. Fight Club), a wszystkie rozterki i refleksje głównego eksplodują nomen omen w kultowym finale filmu. Chińscy widzowie zobaczyli jednak inne, ocenzurowane zakończenie. Dlaczego? Pekin ostrzega przed smogiem w czasie Zimowych Igrzysk Olimpijskich Już w lutym Pekin stanie się sportową stolicą świata. Niestety jakość powietrza w mieście nadal pozostawia wiele do życzenia. Jak Chiny ocenzurowały "Podziemny krąg"? Ostatnio „Podziemny krąg” pojawił się na chińskiej platformie streamingowej Tencent Video. Chińscy widzowie, dostali ten sam film z jednym, ale bardzo znaczącym wyjątkiem. Scena finałowa różni się od oryginalnej i jest całkowitym zaprzeczeniem fabuły dzieła Finchera. Moment, w którym główny bohater wysadza budynek, w którym sam się znajduje, został usunięty. W tym miejscu pojawia się na ekranie czarne tło z napisem: „dzięki wskazówce dostarczonej przez Tylera policja szybko rozpracowała cały plan i aresztowała wszystkich przestępców, skutecznie zapobiegając wybuchowi bomby. Po procesie Tyler został umieszczony w zakładzie dla obłąkanych na leczenie psychologiczne. Został zwolniony ze szpitala w 2012 roku”. Możemy podejrzewać, że anarchia, którą chciał rozpętać narrator oraz niezdolność władzy do powstrzymania tragedii, nie spodobała się chińskiemu rządowi. 5 książek, które warto przeczytać w 2022 roku Literatura faktu, biografie, książki podróżnicze. Tytuły, które inspirują i skłaniają do refleksji. Oto lista książek, które warto przeczytać w 2022 r. View oEmbed on the source website Widzowie byli oburzeni nowym zakończeniem Niektórzy widzowie byli wyraźnie niezadowoleni z zakończenia, o czym pisali w internetowych komentarzach. -To było zbyt kuriozalne.- napisała jedna z osób. -To zakończenie jest największą hańbą w historii kina. - oburzał się inny internauta. Chociaż cenzura tego kultowego klasyka jest zbrodnią, którą wyrządzono sztuce, to nie zapominajmy, że w Chinach usuwanie niewygodnych scen i dostosowywanie zagranicznego kina jest poniekąd normą. Chińscy dystrybutorzy, którzy wykupują prawa do dzieł hollywoodzkich, bardzo często cenzurują niektóre filmy, tak aby nie „gorszyć” odbiorców lub nie stawiać swojego państwa w złym świetle. To zdjęcie podbija Internet. Syn niósł ojca przez dżunglę do punktu szczepień Wahu niósł swojego ojca na plecach łącznie przez 12 godzin. Tylko w ten sposób 67-latek mógł dostać się do najbliższego punktu szczepień w Amazonii. Hollywood zarabia w Chinach miliardy dolarów Sytuacja cenzury hollywoodzkich produkcji na chiński rynek trwa od wielu lat. Amerykańska fabryka snów coraz częściej tworzy filmy, w których unika krytyki Chin. Dochodzi też do sytuacji, w których od samego początku tworzy się oddzielne zakończenia filmów: jedno na rynek światowy, a drugie - chiński. Przykład? Z filmu „Mission Impossible III” Paramount Pictures usunęło scenę, w Szanghaju, w której widać wiszące na sznurze od bielizny przy jednym z domów podarte ubrania. Z kolei w 2012 r. w remake’u filmu „Czerwony Świt” doszło do poważniejszej zmiany. W oryginalnej wersji kubańskie oddziały wspierane przez chiński rząd dokonują inwazji na amerykańskie miasteczko. Wytwórnia zmieniła oprawców na Północną Koreę. W filmie "Pan Życia i Śmierci" główny bohater unika więzienia i w dalszym ciągu zajmuje się handlem bronią. W niedawnej wersji, która również pojawiła się na Tencent Video, zakończenie zastąpiono planszą z wyjaśnieniem, że handlarz "przyznał się w sądzie do wszystkich oficjalnie zarzuconych mu przestępstw i został skazany na dożywocie". Są też reżyserowie, którzy nie zgadzają się na modyfikacje filmu, jak na przykład Quentin Tarantino. Filmowiec odrzucił propozycje zmian scenariusza "Dawno temu w Hollywood", przez co film nie trafił na chiński rynek. W tej grze chodzi bowiem o wielkie pieniądze, ponieważ sprzedaż biletów w Państwie Środka dostarcza miliardowych wpływów. W XXI wieku w tym kraju powstało wiele nowych kin, w których coraz częściej obywatele mieli szanse obejrzeć dzieła zagraniczne. W wyniku zmian gospodarczych, coraz więcej Chińczyków stać na to, żeby chodzić do kina. Chodzi tu również o światową politykę i wojnę handlową pomiędzy USA a Chinami. Amerykańscy politycy w ciągu ostatnich kilku lat wielokrotnie krytykowali Hollywood za „skłonności do kolaborowania z Komunistyczną Partią Chin”. Źródło: CNN, Dziennik Gazeta Prawna
Statua tajemniczej kobiety znaleziona w Meksyku. Przypomina postać z „Gwiezdnych wojen”
W środkowym Meksyku odkryto 500-letni posąg tajemniczej kobiety w wielkim nakryciu głowy. Archeolodzy nie są pewni, kim w rzeczywistości mogła być postać, którą przedstawia pomnik. Za to fani „Gwiezdnych wojen” zauważają podobieństwo do jednej z filmowych postaci.
W tym artykule: Wzór azteckiej bogini Utracona władza kobiet Wysoki na 2 metry posąg z wapienia przedstawia młodą kobietę ubraną w wyszukane ubrania i biżuterię. W tym okrągły wisiorek, znany jako „oyohualli” na grubym naszyjniku i kolczyki w kształcie chwostów – podaje meksykański Narodowy Instytut Antropologii i Historii (INAH). Zainteresowanie wzbudza też sporych rozmiarów nakrycie głowy, które przywodzi na myśl ozdoby noszone przez Ahsokę Tano – postać z „Gwiezdnych wojen”, adeptkę Jedi i wojowniczkę – zauważa LiveScience. Podobnie jak Ahsoka Tano w filmowej sadze, tajemnicza kobieta mogła pełnić istotną rolę w swoich czasach, skoro postanowiono ją upamiętnić. Zdaniem archeologów z INAH postawa i bogaty strój wyrzeźbionej postaci świadczą o tym, że jest to kobieta pochodząca z wyższych sfer, a nie bogini. Rzeźba przedstawia kobietę w koszuli z długimi rękawami i długą spódnicą, ale jej stopy są bose. Wapienny posąg ma prawie 60 centymetrów szerokości w najszerszym miejscu i około 25 cm grubości. Na dole statui znajduje się „kolec”, który najpewniej służył do wbicia posągu w ziemię – mówi María Eugenia Maldonado Vite, archeolożka pracująca na miejscu wykopalisk. – Twarz kobiety wygląda na zaskoczoną. Jej oczy i usta są szeroko otwarte. Te oczy musiały być wypełnione inkrustacjami z obsydianu lub innego kamienia – twiedzi Maldonado Vite. Wzór azteckiej bogini Figurę znaleźli lokalni rolnicy pracujący na polu cytrusów w mieście Hidalgo Amajac w meksykańskim stanie Veracruz. Posąg prawdopodobnie pochodzi z późnego okresu postklasycznego (1450-1521) i ma cechy przypominające kulturę Huasteków - grupy zamieszkującej meksykańskie wybrzeże Zatoki Meksykańskiej w okresie przedkolumbijskim. Odkrycie prawdopodobnie dotyczy ważnej lokalnej władczyni. - Potwierdza aktywny udział kobiet rządzących w strukturze społecznej i politycznej Huastecu - powiedziała meksykańska sekretarz kultury Alejandra Frausto Guerrero. Położenie posągu pomiędzy stanowiskami archeologicznymi Aztec Tochpan (Tuxpan) i Huastec Castillo de Teayo sugeruje, że znalezisko może mieć korzenie w obu kulturach. Uważa się, że większość rzeźb Huasteków przedstawia bóstwa związane z Tlazoltéotl - aztecką boginią-matką Ziemią, znaną również z rozwiązłości seksualnej. Tlazoltéotl często przedstawiano jako boginię noszącą kolczyk w nosie i pasma z bawełnianymi frędzlami na nakryciu głowy – mówią archeolodzy. – Styl młodej kobiety z Amajac jest podobny do przedstawień bogiń Ziemi i płodności Huasteków, ale z zewnętrznym wpływem, prawdopodobnie [rdzennej grupy] Nahua, jak widać w inkrustowanym oczodole. To cecha, która nie nie należy do klasycznej rzeźby Huasteków, ale z tradycji artystycznej innej kultury. Poza tym materiał, który bogini Huasteków ma na sobie jest zawsze gładki, a tu mamy do czynienia z węzłami i wstążkami – wyjaśnia Maldonado Vite. Utracona władza kobiet Archeolodzy planują dalsze badanie posągu, a także przeszukanie sadu, w którym został znaleziony. Do tej pory miejsce to nie było znane archeologom, ale podczas wizyty badacze zauważyli w pobliżu małe konstrukcje, które mogą być przedkolumbijskimi budynkami mieszkalnymi. Posąg znaleziony w cytrusowym sadzie nie jest jedynym dowodem na aktywność kobiet w prekolumbijskiej społeczności. Istnieją inne przedstawienia kobiet elity i władczyń. Susan Gillespie, profesor antropologii z Uniwersytetu Florydy podkreśla, że azteckie dokumenty z ery kolonialnej wspominały o kobietach jako o „władcach” lub „posiadaczkach korony”. – Kobiety były wysoko cenione w kulturach prekolumbijskich i dopiero po podboju Europy straciły swój status – powiedział Gillespie. Dokładne określenie, kogo rzeczywiście upamiętnia posąg – boginię czy dawną władczynię – nie będzie łatwe. Na razie rzeźba pozostaje w rękach właścicieli sadu, jednak INAH prowadzi z nimi rozmowy o przekazaniu artefaktu do dalszych badań.
Loureedia Phoenixi. Nowo odkryty gatunek pająka nazwany na cześć Jokera
Nowo odkryty gatunek pająka ma charakterystyczny czerwono-biały wzór na grzbiecie, który przypomina uśmiech komiksowego i filmowego Jokera. Podobieństwo jest tak niesamowite, że badacze, którzy opisali pajęczaka, nazwali ten gatunek Loureedia Phoenixi na cześć Joaquina Phoenixa odgrywającego rolę Jokera w głośnym filmie z 2019 roku.
Jak na ironię, kolorowy pająk należy do rodzaju, który został nazwany na cześć gwiazdy późnego punk rocka – Lou Reeda, który słynął z czerni i rzadko się uśmiechał. Loureedia Phoenixi został odkryty w Iranie i jest to pierwszy pająk tego rodzaju zidentyfikowany poza regionem Morza Śródziemnego – poinformowano w nowym badaniu. Rodzaj Loureedia, po raz pierwszy opisany w 2018 roku, obejmuje teraz cztery gatunki. Naukowcy, którzy odkryli nowy gatunek, w podsumowaniu badań napisali, że na grzbietach samców pająków L. phoenixi kolor żywej czerwieni wyróżnia się na tle bieli, przypominając niepokojący uśmiech Jokera kontrastujący z jego białym makijażem. Potrzebne byłyby jednak powiększenia, aby zobaczyć to wyraźnie, ponieważ ciało pająka mierzy tylko około 8 milimetrów długości i jest pokryte drobnymi włoskami. Oto Loureedia Phoenixi - nowo odkryty gatunek pająka (fot. Research Gate) Życie pod ziemią Pająki z rodziny Eresidae, do której należy l. phoenixi, są znane jako pająki aksamitne, ponieważ mają gęste, aksamitne płaszcze – wyjaśnia główny autor badań Alireza Zamani, arachnolog i doktorant w Biodiversity Unit na Uniwersytecie w Turku w Finlandii. Aksamitne pająki są szczególnie interesujące dla arachnologów, ponieważ niektóre z nich mają nietypowe nawyki, takie jak współpraca przy budowie wspólnych gniazd i wspólna opieka nad młodymi. Odkrycie pająków rodzaju Loureedia jest wyzwaniem, ponieważ pajęczaki są aktywne na powierzchni jedynie przez trzy tygodnie każdego roku. – Te pająki spędzają większość swojego życia w podziemnych gniazdach. Samce opuszczają nory, by polować na samice zwykle od końca października do połowy listopada. Młode pająki wychodzą na powierzchnię, gdy opuszczają gniazdo matki – powiedział Zamani. Do tej pory naukowcy zebrali i opisali tylko męskie pająki-Jokery. Ale poszukiwania samic będą kontynuowane, kierując się lokalizacją, w której znaleziono samce. – Wędrujący samiec powinien wiedzieć, jak znaleźć samicę lepiej niż ktokolwiek inny. W ten sposób możemy mieć również szansę zaobserwowania i sfotografowania rzeczywistego zachowania godowego, które nie zostało jeszcze udokumentowane dla żadnego gatunku Loureedia – dodał arachnolog. Odkrycie nowego gatunku zostało ogłoszone w czerwcowym numerze czasopisma Arthropoda Selecta.
Werner Herzog: „Świat objawia się tym, którzy podróżują pieszo” [WYWIAD DLA NATIONAL GEOGRAPHIC]
O magii chodzenia, nieistotności list „do zrobienia” i nowym dokumencie o Chatwinie. Niemiecki reżyser, producent i scenarzysta Werner Herzog opowiada w wywiadzie z redaktorem National Geographic – Peterem Gwinem.
W 1989 roku zniszczony egzemplarz „Newsweeka” trafił do małej wioski na skraju pustyni Kalahari i wpadł w ręce tęskniącego za domem nauczyciela angielskiego. Zawierał nekrolog pisarza Bruce'a Chatwina, który podobno po latach dalekich podróży zmarł w wieku 48 lat na rzadką chorobę, którą złapał podczas jednej ze swoich przygód. Artykuł przytaczał legendarną historię o tym, jak Chatwin rzucił pracę w Londynie, wysyłając swojemu szefowi telegram, który brzmiał po prostu: „Poszedłem do Patagonii”, co dało mu szansę na wybitną karierę pisarza podróżniczego i powieściopisarza. Kilka miesięcy później nauczyciel angielskiego odbywał długą podróż autobusem, kiedy siedzący obok młody francuski podróżnik opowiedział mu o niemieckim reżyserze imieniem Werner Herzog, który zażądał od swojej załogi wciągnięcia na górę w Amazonii parowca, do sceny w filmie Fitzcarraldo. Herzog grał wtedy w filmie dokumentalnym o powstawaniu tego filmu. Tym nauczycielem angielskiego byłem ja i takie było moje wprowadzenie do historii dwóch najbardziej oryginalnych gawędziarzy XX wieku. Od tego czasu książki Chatwina i filmy Herzoga zostały wchłonięte przez głębokie fałdy mojej wyobraźni, inspirując moje własne podróże i wspierając moje własne pisanie. Do dnia dzisiejszego kopia „The Songlines” Chatwina [w Polsce wydana jako „Pieśni stworzenia” – przyp. red.] (jego eksploracja świętych aborygeńskich opowieści) nigdy nie znajduje się daleko od mojego biurka. Samo wspomnienie o niedźwiedziach brunatnych wywołuje skojarzenie z „Grizzly Manem” Herzoga (dokument o śmiertelnej obsesji człowieka na punkcie niedźwiedzi). Nawet gdy ponownie czytam początkowe akapity tego artykułu, czuję się nieco zażenowany, gdy zauważam echa historii Chatwina lub scenariuszu Herzoga. Ale to jest siła wielkich gawędziarzy – ich charakterystyczny głos osadza się w widowni. Źródłem wciągających opowieści Chatwina i Herzoga były oczywiście ich podróże. Każdy z nich miał skłonność do znikania, często na tygodnie, a czasem miesiące, podążając za swoją bezdenną ciekawością w najodleglejsze zakątki planety – piaszczyste morza Sahary, górskie warownie Hindukuszu, niekończące się stepy Eurazji, wypalone słońcem pustkowia. W rzeczywistości to właśnie w Australii ich drogi skrzyżowały się po raz pierwszy w 1983 roku. Pozostali w kontakcie aż do śmierci Chatwina, która później okazała się być spowodowana HIV/AIDS. Z okazji 30. rocznicy śmierci pisarza, BBC poprosiło Herzoga, obecnie 77-latka, o nakręcenie filmu dokumentalnego o jego starym przyjacielu. „Nomad: In the Footsteps of Bruce Chatwin” można oglądać od 26 sierpnia. Niedawno „spotkałem się” z Herzogiem przez Zoom, z jego domu w Los Angeles opowiadał o swojej wyjątkowej przyjaźni z Chatwinem i pięknie podróżowania pieszo. Jak poznałeś Bruce'a Chatwina? Spotkaliśmy się w Melbourne w Australii. Byłem w ostatnich tygodniach przedprodukcji do filmu fabularnego „Where the Green Ants Dream” w 1983. On był w Australii promując jedną ze swoich książek. Skontaktowałem się z jego wydawnictwem i powiedzieli: „Jest gdzieś na odludziu”. Odpowiedziałem: „Jeśli przypadkiem znowu się z tobą skontaktuje, powiedz mu, że go szukam”. Nie wiedziałem, że Chatwin znał moje filmy, ale wtedy w swoim plecaku niósł moją książkę „Of Walking in Ice”, o tym, jak wędrowałem pieszo z Monachium do Paryża na początku zimy. Zadzwonił do mnie kilka dni później i zgodził się spotkać ze mną w Melbourne. Powiedziałem: „Jak cię poznam?” A on powiedział: „Jestem wysoki i blond. Wyglądam jak uczeń i noszę skórzany plecak”. Nie witaliśmy się zbyt wylewnie. Zaczęliśmy sobie opowiadać historie. Po prostu. To był 48-godzinny maraton opowiadania historii. Jakie historie sobie opowiadaliście? O podróżowaniu pieszo. Od razu zrozumieliśmy, że jako podróżnicy szliśmy pieszo, jak nikt inny. Oczywiście byli turyści z plecakami, ale oni na plecach nieśli cały swój dom: namiot, przybory kuchenne, karimatę, śpiwór. Co tylko przyjdzie ci do głowy. My tego nie robiliśmy. Mieliśmy tylko najpotrzebniejsze rzeczy. To zmuszało nas do połączenia się ze światem. Kiedy jechałem z Monachium do Paryża, moja manierka była pusta już o 10 rano. To był bardzo gorący, suchy dzień. Nigdzie nie było strumienia, rzeki ani kranu. Nic. O 17:00, kiedy byłem już bardzo spragniony, musiałem zapukać do drzwi wiejskiego domu. Kiedy żona gospodarza otworzyła drzwi, zapytałem po prostu, czy może napełnić moją manierkę. Ale ludzie natychmiast rozpoznają coś wyjątkowego w tych, którzy podróżują pieszo. Zapraszali mnie do domów i opowiadali historie ze swojego życia, których nikomu nie zdradzali. Więc to był rodzaj podróży, który obaj praktykowaliśmy. Nie mógłbyś mieć takich doświadczeń bez chodzenia? Dlaczego chodzenie jest dla ciebie tak ważne jako sposób podróżowania? W ten sposób zostaliśmy stworzeni jako homo sapiens. Jesteśmy zaprogramowani biologicznie, aby pokonywać odległości pieszo. To właśnie robiliśmy przez dziesiątki tysięcy lat, zanim zaczęliśmy używać koni, oczywiście, aż do wieku mechanicznego. I nie nazwałbym tego „chodzeniem”, ponieważ nie jest to wyjście na spacer, „spacer siłowy” czy spacerowanie po mieście. To „podróżowanie pieszo” (ang. travelling on foot). Czytasz świat, uczysz się istoty świata. Chatwin zawsze lubił moje powiedzenie: „Świat objawia się tym, którzy podróżują pieszo”. Wydaje się, że Chatwin nie wybierał interesujących miejsc do odwiedzania, raczej gonił za pomysłami, które doprowadzały go do interesujących miejsc. Czy takie podejście było dla ciebie czymś, co rezonowało z twoim? To postawa ciekawości. To twoje poczucie esencji. To twoje poczucie absurdu. Czasami jest to pogląd, który kształtuje światopogląd. Miał to w sobie. Rozpoznaliśmy się, bo w pewnym sensie ja mam to w sobie. Spójrz na przykład na „Conquest of the Useless”. To jest książka, którą powinieneś przeczytać. Książka o twoich doświadczeniach przy tworzeniu „Fitzcarraldo” w Amazonii. To nie jest książka o tworzeniu filmu. Chodzi o gorączkowe sny w dżungli. Codziennie przeżywaliśmy katastrofy. A kiedy mówię o katastrofach, mam na myśli te prawdziwe. Mieliśmy dwie katastrofy lotnicze. Dotarliśmy do wojny granicznej między Peru a Ekwadorem. I kolejny incydent, mój obóz dla 1100 osób został zaatakowany i doszczętnie spalony. I w kółko, dzień po dniu, gdy przenosiłem statek w góry. Duża część twojej pracy koncentruje się na postaciach, zarówno prawdziwych, jak i fikcyjnych, które mają obsesję na punkcie tematu lub celu. Czy Bruce jest jedną z tych postaci? Mam na myśli kogoś, kto był po prostu przytłoczony tym, co robił? Nie, myślę, że obsesja nie jest właściwym słowem, ale miał głęboką, egzystencjalną ciekawość świata. Podążał za nicią i nic nie mogło go powstrzymać przed ściganiem jej i rozgryzieniem. Jak wpłynęła na ciebie jego śmierć? Czy wpłynęło to na twoje podejście do pracy? Kiedy był na łożu śmierci, wezwał mnie do siebie. Chciał zobaczyć mój nowy film o koczowniczych plemionach Wodaabe na południowej Saharze, który właśnie skończyłem. Przyniosłem film, ale to był szok, bo był bardzo zajęty umieraniem. Przez większość czasu był nieprzytomny, ale miewał chwile przytomności i mówił: pokaż mi film, pokaż mi film. Miałem mały projektor. Pokazałem mu 10 minut filmu, a potem znowu zapadał w śpiączkę. Przerażające było patrzeć, jak umiera człowiek taki jak on. Mówił o swoich nogach: „Mój lewy chłopiec boli. Czy możesz przełożyć moje nogi?” To były tylko kości, tylko wrzeciona. Był szkieletem, a jego twarzy już nie było. W czaszce były tylko świecące oczy. Krzyczał w chwilach półprzytomności. „Muszę znowu być w drodze. Muszę znowu być w drodze. Mój plecak jest za ciężki”. Powiedziałem mu więc: „Bruce, mogę go nieść. Jestem silny. To ja będę nosił twój plecak". To go uspokoiło. A potem oglądał kolejne 10 minut. Ostatecznie obejrzał cały film. Był zawstydzony, że umiera na moich oczach – ponieważ dzieliło go tylko 48 godzin od prawdziwej śmierci, kiedy poprosił mnie, żebym wyszedł. Powiedział mi: musisz mieć mój plecak. Jesteś tym, który powinien go nosić. Jego żona przesłała mi go później. To nie jest talizman ani symboliczny prezent. Używam go nawet teraz. W Patagonii, kiedy kręciłem „Cere Torre”, uderzyła mnie zamieć na grani i nikt nie mógł nam pomóc. Byliśmy trzema mężczyznami i musieliśmy okopać się w małej lodowej jaskini niewiele większej niż duża beczka. Siedziałem na jego plecaku, który miałem wtedy przy sobie. Nie mieliśmy śpiwora, namiotu, liny, sprzętu do wspinaczki górskiej, nic. Przez 55 godzin byliśmy uwięzieni przez zamieć, a ja przez 55 godzin siedziałem na jego plecaku. To było dobre, bo na lodzie straciłbym trochę więcej ciepłoty ciała. To dla mnie praktyczna rzecz. Jest w małej szafce obok mojej moskitiery i manierki. Tylko podstawowe rzeczy, których mógłbym potrzebować. Kiedy podróżujesz, co nosisz w tym plecaku? W plecaku Chatwina noszę drugą parę bielizny, skarpetki, szczoteczkę do zębów, tylko to, co niezbędne. Manierkę. Zawsze noszę lornetkę. Noszę zeszyt i długopis. Malutkie notesy. Pasują do kieszeni koszuli, dzięki czemu mam do nich natychmiastowy dostęp. Piszę w miniaturze. A czasami piszę idąc. To krzywe pismo odręczne, ale nadal mogę je rozszyfrować. Jak myślisz, co by zrobił Bruce w tym momencie, w którym podróże zostały prawie całkowicie ograniczone? Nie wiem. Prawdopodobnie przyjąłby to z zadowoleniem, ponieważ był przeciwnikiem turystyki, a turystyka niszczy tak wiele kultur. Mam powiedzenie: „Turystyka to grzech, a podróżowanie pieszo cnota”. Lubił je. A teraz turystyka jest poważnie ograniczona. Co sądzisz o tych wszystkich „listach życzeń”? [ang. bucket list – przyp. red.] Nie mam listy życzeń, ponieważ nigdy niczego nie planowałem. Jak Chatwin poradziłby sobie z „fake newsami” i debatą na temat tego, kto kontroluje narrację danego miejsca? Przeciwstawiając się jeszcze lepszymi historiami. Jak to było ponownie odwiedzić niektóre z tych miejsc, tak długo po tym, jak on tam był? Zwłaszcza Patagonię i Australię? To było przygnębiające. Zawsze, gdy ponownie odwiedzam lokalizacje z moich filmów, jest to całkowicie przygnębiające. Nie wiem, dlaczego tak jest, ale cała magia miejsca znika, ponieważ wyartykułowałeś je w postaci obrazów, które są w jakiś sposób oddzielną jednostką, odzwierciedlającą ciemny blask piękna nałożony na obraz lub prozę. Staram się unikać ponownego odwiedzania lokalizacji moich filmów. Uderzyła mnie scena z początku „Nomad”, gdzie turyści w Patagonii robią sobie zdjęcie z posągiem gigantycznego leniwca w jaskini, którą rozsławił Chatwin. Jak myślisz, co by pomyślał wiedząc, że to miejsce stało się rodzajem przydrożnej atrakcji? Trudno orzekać. Opisał jaskinię i pokazał ją światu. Nie sądzę, żeby to było w jego wyobraźni, żeby jego książka [„In Patagonia”] miała tego rodzaju reperkusje i przyciągała takie rzesze turystów. Oczywiście obaj zawsze byliśmy przeciwni turystyce masowej. Czy mimo wszystkich blokad związanych z podróżami nadal prowadzisz projekty w odległych miejscach? Jest projekt, który muszę zrobić na filipińskiej wyspie, film fabularny. Ale w tej chwili nie mogę podróżować. Nie mogę wyjść z aparatem. Moje dzieci nigdy by mi nie wybaczyły, gdybym nie zapytała o twoją ostatnią rolę jako „Klient” w „The Mandalorian”. Czy jest jakaś szansa, że pojawisz się w kolejnych filmach o Gwiezdnych Wojnach? Myślałem, że jesteś idealnym złoczyńcą. Jestem jeszcze bardziej zły w „Jacku Reacherze” [śmiech]. Abym zaangażował się jako aktor w filmie, musi być spełnione kilka kryteriów. Scenariusz musi mieć sens. Kaliber filmowców musi być wysoki. I muszę wiedzieć, że byłbym dobry do tej roli. Jako czarny charakter zawsze się sprawdzam. Nigdy nie znajdziesz mnie w komedii romantycznej. Źródło: NationalGeographic.com: Werner Herzog: ‘The world reveals itself to those who travel on foot’
Tu mieszkał pierwszy agent 007. Zajrzyj do dawnej willi Seana Connery'ego
Kamienne schody, bujna roślinność i przepiękne widoki – to wszystko czeka na nowego właściciela luksusowej willi, w której mieszkał Sean Connery – kultowy aktor, jeden z najlepszych odtwórców roli słynnego Jamesa Bonda.
Zaledwie tydzień temu świat obiegła wiadomość o śmierci aktora. Sean Connery ostatnie lata życia spędził na Bahamach z żoną, otoczony bliskimi i przyjaciółmi. Miał 90 lat. Teraz fani aktora mają niezapomnianą okazję zobaczyć jego dawną posiadłość położoną na Lazurowym Wybrzeżu i zobaczyć, jak przed laty mieszkał najsłynniejszy w historii kina James Bond, czyli agent Jej Królewskiej Mości. Villa Le Roc Fleuri, jak nazywana jest posiadłość, została wystawiona na sprzedaż jeszcze przed śmiercią aktora, jednak dopiero po smutnych doniesieniach wzbudziła zainteresowanie wśród internautów i potencjalnych przyszłych mieszkańców. Dawna rezydencja Connery'ego jest usytuowany na zboczu wzgórza w Cap de Nice. Praktycznie z każdego pokoju willi w stylu Belle Epoque rozciągają się spektakularne widoki na wybrzeże, Niceę i okoliczne rezydencje położone na Riwierze. Główna rezydencja w posiadłości ma powierzchnię prawie 1000 metrów kwadratowych, a znajdująca się w niej główna sypialnia zajmuje całe piętro. Do posiadłości prowadzi rozległy podjazd, a mieszkańcy mają do dyspozycji spory teren zielony wokół willi. Villa Le Roc Fleuri posiada własną piwnicę z winami, siłownię i salę fitness, a także dwie wille dla gości i samodzielne zakwaterowanie dla personelu. Jeśli widok na Morze Śródziemne nie wystarczy, aby zaspokoić pragnienia właścicieli, willa ma do zaoferowania prywatne baseny – w tym jeden pod dachem, a drugi odkryty, ze słoną wodą i panoramicznym widokiem na morze i wybrzeże. Dom otoczony jest bujnymi ogrodami i kamiennymi tarasami, schodzącymi stopniowo do nadmorskiej drogi biegnącej wzdłuż morza. – Jest coś wyjątkowego w serii o przygodach Jamesa Bonda, w jego związkach z Riwierą Francuską, w których chodzi o odrobinę tajemnicy, odrobinę intrygi i odrobinę gwiezdnego pyłu – mówi Edward de Mallet Morgan z firmy Knight Frank, która pośredniczy w sprzedaży willi. Sam Connery traktował willę jak letnią rezydencję. Luksusową posiadłość wyceniono na 30 milionów euro, czyli ponad 134 miliony złotych.
Wyrusz w drogę z sekcją Podróż do Azji! Festiwal Filmowy Pięć Smaków od 25 listopada online
Odwiedź filipińską wyspę Marinduque w „Morskim potworze”, zatłoczone wybrzeże Gangesu w „Hotelu Wyzwolenie”, japońskie wody w „Nad rzeką Takatsu”, rybacką społeczność w „Wiosce Ohong”, nadmorskie skały wulkanicznej wyspy Jeju w „Wyspie syren”, a także niedostępne brzegi Mekongu w „Mekong 2030”.
Sekcja Podróż do Azji to filmowe wyprawy, które dają szansę odwiedzenia zakątków, o których nie wspominają żadne przewodniki i spotkanie z ludźmi, których życia nie dokumentują kolorowe magazyny. Festiwal Filmowy Pięć Smaków po raz pierwszy będzie dostępny dla publiczności w całej Polsce, ponieważ w całości odbędzie się online na autorskiej platformie VOD. Sekcja Podróż do Azji to przegląd fabuł, w których spotykają dwa wątki: wędrówka - ta realna i ta metaforyczna - oraz żywioł wody, dający i odbierający życie, głęboko wpisany w lokalne mitologie i tradycje. Publiczność odkrywać będą także ukryte rejony kontynentu, lokalne tradycje i najważniejsze więzi, kształtujące życie w większych i mniejszych ludzkich skupiskach. Możliwości dalekich wojaży zostały w tym roku znacząco ograniczone, nie oznacza to jednak, że musimy rezygnować z odwiedzania malowniczych wybrzeży i ukrytych w dalekich górach miasteczek. Program sekcji obejmuje różne aspekty świadomego podróżowania: kontemplowanie odchodzących w przeszłość tradycji, poznawanie społeczności głęboko związanych ze swoim lokalnym środowiskiem, szukanie odmiennych sposobów myślenia i odkrywanie w dalekich stronach tego, co nam bardzo bliskie. W programie sekcji: Hotel Wyzwolenie Mukti Bhavan / Hotel Salvation, reż. Shubhashish Bhutiani, Indie 2016 Nagrody: Asian Academy Creative Awards - najlepszy scenariusz; Filmfare Awards - najlepszy scenariusz; Indian FF Stuttgart - najlepszy film; IFF of India - najlepszy film; Jagran FF - najlepszy aktor; National Film Awards of India - wyróżnienie dla najlepszego filmu; Rajasthan IFF - najlepszy aktor, najlepszy film; River Bend FF - najlepszy film, Venice FF - Biennale Award dla najlepszego filmu; Vesoul Asian FF - nagroda krytyków dla najlepszego filmu; Washington DC South Asian FF - najlepszy aktor. Były nauczyciel Daya czuje, że jego dni dobiegają końca: by godnie powitać nadchodzący kres, chce udać się do świętego miasta Waranasi. Upartemu ojcu asystuje uwikłany w niekończące się biznesowe sprawy syn. W stykającym się z wodami Gangesu hotelu, nawiedzanym przez insekty i sprzedawców marijuana lassi, mężczyźni spotkają się z nieodgadnionymi ścieżkami losu i zrewidują swoje cokolwiek szorstkie relacje. Rozgrywający się w niezwykłych sceneriach historycznego miasta komediodramat podbił serca publiczności na całym świecie, umiejętnie balansując ciepły humor i melancholię z nienachalnym filozoficznym przesłaniem. Mekong 2030 Mekong 2030, reż. Kulikar Sotho, Anysay Keola, Sai Naw Kham, Anocha Suwichakornpong, Pham Ngoc Lan, Laos 2020 Wyimek z życia rdzennej społeczności Bhutańskiej wioski, dystopijne science fiction, fantazja o współczesnej religijności: nowelowy film grupy niezależnych autorów z Azji Południowo Wschodniej to różnorodna tematycznie i formalnie opowieść o przyszłości jednej z największych rzek świata. To od niej zależy los wielu ekonomii w regionie, to ona daje i odbiera żyzne grunty, to ona jest źródłem legend i lokalnych mitów. Mozaikowy portret jej wybrzeży w Mjanmie, Wietnamie, Kambodży, Tajlandii i Laosie to awangardowa refleksja nad przemijaniem i wprowadzanymi przez człowieka zmianami w odwiecznym rytmie przyrody. Morski potwór Baconaua / Sea Serpent, reż. Joseph Laban, Filipiny 2017 Nagrody: Cinemalaya Independent FF - najlepsza reżyseria, zdjęcia, nagroda specjalna Jury; Young Critics Circle Philippines - najlepszy film, najlepsze osiągnięcia w sztuce operatorskiej i scenografii. Trójka rodzeństwa z gasnącą nadzieją oczekuje na powrót ojca, który nie wrócił z połowu: po dziewięćdziesięciu dniach nieobecności tradycyjnie będą musieli odprawić ceremonię pochówku. Najstarsza córka oswaja się z nową rolą głowy rodziny, podczas gdy wioskę nawiedza tajemnicza plaga: na wybrzeżu pojawiają się setki błyszczących czerwienią w morskich wodach jabłek. Niezwykle nastrojowa historia czerpie z lokalnej mitologii, snując niespieszną opowieść o kręgu życia, budując zarazem refleksję o wyspiarskiej filipińskiej tożsamości. Nad rzeką Takatsu Takatsugawa / The Takatsu River, reż. Yoshinari Nishikori, Japonia 2019 Prefektura Shimane słynie z tańca kagura, z którego wywodzi się słynny japoński teatr kabuki. Odpływ młodych ludzi do miast sprawia, że brakuje rąk, w które tancerze mogliby przekazać tajniki dawnej sztuki. Powrót jednego z nich staje się okazją do zaskakujących spotkań, długo odkładanych rozmów i szukania tego, co wciąż spaja niewielką społeczność. Pełna uroku fabuła nostalgicznie portretuje jeden z mniej znanych zakątków Japonii, z psychologiczną wrażliwością pokazując złożoność więzi sąsiedzkich i szukając równowagi między nieuchronnymi zmianami a szacunkiem dla tradycji. Wioska Ohong He feng cun / Ohong Village, reż. Lim Lung-yin, Tajwan, Czechy 2019 Nagrody: Torino FF - Cipputi Award za reżyserię Na najdalej wysuniętym na południe krańcu Tajwanu mieszkańcy rybackiej wioski szykują się do corocznego festiwalu religijnego. Sheng wraca w rodzinne strony owiany aurą spektakularnego sukcesu, na pytania o swoją pracę odpowiada jednak wymijająco. Jego ojciec, właściciel wielkiej farmy ostryg, również zdaje się coś ukrywać. Niezwykły wizualnie, zrealizowany na taśmie 16mm debiut inspirowany kinem Tarkowskiego to nastrojowy portret społeczności, której egzystencja zagrożona jest przez zachodzące w wielkim świecie zmiany. Wyspa syren Ineojeonseol / Mermaid Unlimited, reż. O Muel, Korea Południowa 2017 Krnąbrna olimpijska pływaczka z problemami zostaje wysłana na skalistą wyspę, której notorycznie brakuje reprezentacji w zawodach sportowych. Ma szkolić w pływaniu synchronicznym grupę kobiet, zajmujących się tradycyjną sztuką poławiania muszli - a te, rzecz jasna, z dużą podejrzliwością podchodzą do wymysłów miastowej dziewczyny, z góry patrzącej na ich mistrzowskie zdolności. Brawurowa opowieść o przełamywaniu barier, rodzącej się w bólach kobiecej solidarności i sensie sportowej rywalizacji to równocześnie świetna rozrywka i unikalny wgląd w niezwykłą kulturę wulkanicznej Jeju. W ramach 14. AFF Pięć Smaków znalazło się siedem sekcji filmowych: Podróż do Azji, Kino ze Smakiem, Parasites, Azjatycki VR, Hongkong dziś, Asian Cinerama i Nowe Kino Azji. Szczegółowy program, aktualności, karnety i bilety: www.piecsmakow.pl. Ceny - karnet: 100 zł (pozwala na obejrzenie wszystkich filmów z programu), dostęp na pojedynczy seans: 18 zł, pakiet doświadczeń VR: 30 zł.
Rosja chce nakręcić pierwszy w historii film w kosmosie. Czy zdąży przed Ameryką?
Rosyjska agencja kosmiczna Roscosmos właśnie ogłosiła casting na „superwoman” do głównej roli w pierwszym w historii filmie fabularnym, do którego zdjęcia częściowo mają powstać na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Rosjanie muszą się spieszyć, jeśli chcą ubiec Amerykanów, bowiem już w październiku 2021 roku na ISS ma polecieć Tom Cruise. Także po to, aby nagrać tam fragment nowego filmu.
Roscosmos współpracuje z największym kanałem telewizyjnym w kraju, aby znaleźć aktorkę idealną do roli w „kosmicznej produkcji”. Główną aktorkę do filmu pod roboczym tytułem „Wyzwanie”, mają wyłonić otwarte przesłuchania organizowane przez Channel One Russia. O rolę mogą ubiegać się kobiety w wieku od 25 do 45 lat, „z obwodem klatki piersiowej do 44 cali” i umiejętnością bezbłędnego recytowania poematu Puszkina - Listu Tatiany do Eugeniusza Oniegina – podaje portal Daily Mail. Rosyjska kosmiczna produkcja to wspólny projekt Roscosmosu, Channel One i studia Yellow, Black and White. Początkowo producenci chcieli obsadzić w produkcji aktorów płci męskiej i żeńskiej, ale scenariusz wydaje się bardziej dostosowany do roli żeńskiej – uznali ostatecznie. – Poszukujemy kobiety, która byłaby w stanie grać na Ziemi, a następnie znieść najbardziej wymagające przygotowania, udać się w kosmos i tam zagrać w stanie nieważkości. Po raz pierwszy nasze studio stanęło przed tak wymagającym zadaniem, dlatego musimy znaleźć nie tyle aktorkę, co prawdziwą superbohaterkę – mówi producent Aleksiej Trotsyuk. Zwyciężczyni otwartych przesłuchań, które będą transmitowane w Channel One Russia, najpierw będzie musiała dostać się do grona 30 finalistek. Aby tego dokonać kandydatka musi wykazać się sprawnością fizyczną, posiadać wyższe wykształcenie i zaświadczenie o niekaralności. Aktorka, która wygra cały casting, przejdzie szkolenie w szkole dla kosmonautów, zostanie poddana serii testów medycznych, psychologicznych i fizycznych, a jej udział w misji będzie musiał zostać zatwierdzony przez specjalną komisję. Wszystkie etapy przygotowań do rosyjskiego filmu zostaną pokazane w telewizji, aby – jak mówią producenci – „spopularyzować rosyjską działalność kosmiczną i wykazać uznanie dla zawodu kosmonauty”. Kosmiczny wyścig Roscosmos nie traci czasu i zapowiada, że zdjęcia na pokładzie ISS planuje na jesień 2021 roku. Tak się składa, że w tym samym czasie na ISS rosyjska aktorka może mieć poważnego konkurenta w postaci Toma Cruise’a. Cruise ma trafić na pokład ISS w październiku 2021 razem z załogą Dragon Crew, a gwarantuje mu to umowa zawarta między NASA i należącą do Elona Muska firmą SpaceX. O pomyśle nakręcenia filmu na ISS NASA poinformowała już w maju, kiedy to Musk porozumiał się z Cruisem w sprawie jego roli w filmie. O fabule obu filmów – zarówno rosyjskiego, jak i amerykańskiego – wiadomo niewiele. Niewykluczone, że prace nad scenariuszami nadal trwają, choć fani Cruise’a zapewne liczą na kolejną część „Mission Impossible”. Na pokład ISS trafią jedynie główni aktorzy i reżyserzy, którzy będą musieli przyjąć na siebie część obowiązków zwyczajowo należących do załogi statku. NASA twierdzi, że zaangażowanie popularnych mediów to doskonały sposób na zainteresowanie młodego pokolenia nauką o kosmosie. Co więcej film fabularny wprost z przestrzeni to nie koniec przełomowych pomysłów. Amerykańska firma produkcyjna pracuje nad reality show, w którym nagrodą miałaby być podróż w kosmos i 10-dniowy pobyt na ISS.
Zabytkowy most w Pilchowicach zostanie wysadzony? Hollywood kontra mieszkańcy
Kolejowy most rozpięty nad Jeziorem Pilchowickim liczy 114-lat. Właśnie teraz ma swoje pięć minut sławy. O zabytkowym moście zrobiło się głośno, gdy w mediach pojawiła się wiadomość, że ma zostać wysadzony na potrzeby filmowej produkcji.
To nie byłby kinowy debiut pilchowickiego mostu. Konstrukcję można było podziwiać na ekranie w filmach „Skąpani w ogniu” i „Kocham kino”. Jednak tym razem byłby to ostatni „występ” mostu, a przynajmniej w tej postaci, w jakiej go znamy, bowiem 114-letnia przeprawa miałaby zostać wysadzona w powietrze w trakcie zdjęć do siódmej już części „Mission Impossible” - hollywoodzkiej produkcji z Tomem Cruisem na czele. O sprawie zrobiło się głośno, gdy Robert Golba – producent filmowy i prezes firmy Alex Stern współpracującej z Amerykanami – w rozmowie z Wirtualną Polską przyznał, że „czeka na zgodę na użycie mostu na potrzeby filmu”. „Współpracujemy z Ministerstwem Kultury. Mamy pomoc państwa. Nie popełnimy żadnego przestępstwa. Wszystko będzie zgodne z polskim prawem” – podkreślił Golba w wywiadzie. Producent dodał, że pracujące nad filmem studio zobowiąże się do odbudowania mostu wysadzonego na potrzeby zdjęć. Co więcej – Amerykanie mieliby też zrewitalizować przebiegającą przez most linię kolejową i rozsławić okoliczne miejscowości. Na doniesienia o możliwym wyburzeniu zabytkowego mostu błyskawicznie zareagowali okoliczni mieszkańcy i miłośnicy zabytków architektury. Na Facebooku powstało wydarzenie pod nazwą „Jestem przeciw zniszczeniu mostu w Pilchowicach!”. Udział w wirtualnym proteście bierze już kilkanaście tysięcy osób, a na stronie wydarzenia pojawiają się coraz nowsze informacje o losach 114-letniej konstrukcji. Uczestnicy wydarzenia podkreślają też walory zabytku i otwarcie sprzeciwiają się niszczeniu mostu. „Możliwość wysadzenia zabytkowego wiaduktu kolejowego nad jeziorem Pilchowickim na linii kolejowej z Jeleniej Góry do Lwówka Śląskiego wstrząsnęła wszystkimi miłośnikami zabytków techniki” – czytamy w opisie inicjatywy. Most kolejowy nad Jeziorem Pilchowickim, w pobliżu wsi Strzyżowiec, powstał w latach 1905-1906. Od lat okoliczni mieszkańcy korzystają z linii kolejowej przebiegającej przez zabytkowy most, która łączy Jelenią Górę z Ławszową. Urzędnicy zaprzeczają Rozmowa WP z Robertem Golbą nie jest początkiem awantury o most w Pilchowicach. Jeszcze w marcu tego roku Piotr Rachwalski, były prezes Kolei Dolnośląskich, mówił, że zabytkowy most kolejowy ma zostać wysadzony w powietrze na potrzeby kinowej produkcji, do której zdjęcia zaplanowano na kwiecień przyszłego roku. Informacje – zarówno te z marca, jak i z ostatnich dni – zdementował Mirosław Siemieniec, rzecznik prasowy PKP. Poinformował, że Polskie Linie Kolejowe nie zawierały żadnej umowy z producentami filmu i nie było mowy o wysadzaniu mostu – czy to w całości, czy jedynie jego części. Także Patryk Wild, radny sejmiku województwa dolnośląskiego oraz przewodniczący sejmikowej Komisji Polityki Rozwoju Regionalnego i Gospodarki, nie przebierał w słowach, komentując pomysł wysadzenia mostu. – Gdyby faktycznie pojawił się pomysł wysadzenia tego mostu, jako Bezpartyjni Samorządowcy mamy propozycję, żeby Amerykanie zrobili to Stanach Zjednoczonych. Wysadzenie Mostu Brooklińskiego albo Golden Gate byłoby dużo bardziej widowiskowe – powiedział w rozmowie z portalem tuwroclaw.com. Zarząd województwa wydał też specjalne oświadczenie, w którym zapewnił, że planuje restrukturyzację przebiegającej przez most linii. „Informujemy, że stwierdzenia prezentowane przez p. Roberta Golbę – prezesa firmy Alex Stern, odnośnie braku planów uruchomienia linii kolejowej przebiegającej przez most w Pilchowicach nie są prawdziwe”. Chodzi dokładnie o linię kolejową nr 283 na teasie Jelenia Góra-Lwówek Śląski, na której znajduje się zabytkowy most. „Uruchomienie jej jest istotnym elementem realizowanego przez samorząd województwa planu przywracania ruchu kolejowego i walki z wykluczeniem komunikacyjnym w regionie” – napisano w oświadczeniu. Mimo dementi oraz zapewnień PKP i samorządowców, Dolnośląski Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków rozpoczął starania o wpisanie mostu do rejestru zabytków. Tymczasem Paweł Lewandowski, wiceminister kultury, poproszono o komentarz do ewentualnego wyburzenia mostu w Pilchowicach stwierdził, że „nie każda stara rzecz jest zabytkiem”. – Wyraźnie jest napisane w ustawie, że zabytkiem jest tylko to, co ma wartość społeczną, artystyczną bądź naukową. W sztuce i kulturze ta wartość powstaje tylko wtedy, jeśli jest relacja między obiektem kultury a człowiekiem. Jeśli więc obiekt jest nieużytkowany, niedostępny, to nie ma takiej wartości. Więc to nie jest zabytek – stwierdził wiceminister w rozmowie z WP. Wzajemnie wykluczające się doniesienia na temat przyszłych losów zabytkowego mostu nakazują uważnie przyglądać się rozwojowi sytuacji.
Poczuj się jak gwiazda ekranu. Zatrzymaj się w Starym Kinie Cinema Residence
W samym centrum polskiej stolicy kina znajduje się nietuzinkowy hotel, który dowodzi, że nocleg może być przygodą na miarę roli w hollywoodzkiej produkcji.
Marzysz o tym, by choć na chwilę przenieść się do świata filmu? W samym centrum polskiej stolicy kina, przy słynnej ulicy Piotrkowskiej w Łodzi, mieści się hotel Stare Kino Cinema Residence. View oEmbed on the source website To miejsce jest dowodem na to, że nocleg nie musi być banalny. Znajdziesz w nim 50 filmowych apartamentów, a każdy z nich stanowi inną, filmową opowieść. Jeden z nich inspirowany jest serialem „Czterej pancerni i pies”, inny „Stawką większą niż życie”. Nie brakuje pokoi skrywających tajemnice słynnych, hollywoodzkich produkcji takich jak „Casablanca”, „Przeminęło z wiatrem”, „Ojciec chrzestny” czy „Różowa Pantera”. Do dyspozycji gości jest też klimatyczna sala kinowa, w której odbywają się specjalne pokazy, galeria z ponad 80 oryginalnymi plakatami filmowymi i 3 sale konferencyjne. Stare Kino Cinema Residence powstało z pasji do kinematografii, ale czuć tu też miłość do… dobrej kuchni. Na terenie hotelu znajduje się restauracja prowadzona przez francuskiego szefa kuchni, w której można spróbować m.in. terriny z musu z wątróbki kaczej, gravlaxu z łososia w glazurze z pomarańczy i imbiru czy szafranowego risotto z krewetkami tygrysimi. Lokalizacja hotelu nie jest przypadkowa. To tutaj, przy Piotrkowskiej 120 w Łodzi, pod koniec XIX wieku mieścił się Gabinet Iluzji – pierwsze kino na ziemiach polskich i drugie kino na świecie (wyprzedzał je jedynie obiekt założony przez braci Lumiere we Francji). Łódzkie Stare Kino Cinema Residence to nietuzinkowe miejsce, którego walory turystyczne zostały docenione przez Polską Organizację Turystyczną i nagrodzone Certyfikatem Najlepszego Produktu Turystycznego w roku 2018. To nagroda, którą mogą pochwalić się tylko najciekawsze miejsca w Polsce. Przyznawana jest co roku miejscom, które łączą w sobie turystykę, edukację i przygodę, a oferta Starego Kina stanowi to wszystko, wzbogacone dodatkową o sporą dawkę filmowej pasji. Właśnie tego brakowało na polskim rynku hotelarskim!
Jak upadał western? Kiedy pokochaliśmy dokumenty? To zestawienie pokazuje 100 lat filmu
Sto lat to dla kina ogromnie dużo – w tym czasie zmienia się wszystko, od techniki, przez podejście do widzów i twórców, aż po miejsce filmów w kulturze. Co chcemy widzieć na ekranach? Z czym się utożsamiamy, co wybieramy? To widać w zestawieniu.
Bo McCready z The Madison Metropolitan School District umieścił niedawno w sieci fascynujące zestawienie trendów światowej kinematografii. Na przestrzeni dekad można prześledzić wzrost i spadek popularności wielu z nich, a jeśli dodamy do tego tło historyczne – robi się jeszcze ciekawiej. Kategorie, wedle których filmy zostały podzielone, McCready zapożyczył z serwisu internetowego IMDb. Z pewnością nie wszyscy zgodzą się z przypisywaniem niektórym tytułom właśnie takich metek, ale zamiast kłócić się o szczegóły postaramy się spojrzeć na całość. Na samym szczycie popularności, także jeśli chodzi procent wszystkich filmów w danym okresie, króluje komedia i romans, kolejna jest akcja i kryminał. Fascynująca jest droga ku zapomnieniu westernu oraz gwałtowny wzrost popularności dokumentu w ostatnich dekadach. Nic z tego nie jest przypadkowe. Przyjrzyjmy się zatem niektórym najciekawszym rozdziałom. 1. Akcja i kino wojenne Pierwsze dwie dekady XX wieku to czas gdy tego typu kino było na dalszym planie. Pierwszy skok popularności według statystyk McReady'ego widać w połowie lat 20-tych, głównie za sprawą premiery filmu „Generał” Bustera Keatona. Sam twórca powie czterdzieści lat później, że z zadnego innego swojego filmu nie był tak dumny. Niema komedia opowiadająca o prawdziwym epizodzie amerykańskiej wojny domowej miała gigantyczny budżet i choć w swoich czasach nie zyskała największego uznania – dziś uważana jest za jeden z najważniejszych amerykańskich filmów. Kolejnym hitem tamtych lat jest „Czarny Pirat”. Następne lata to czas wielkiego kryzysu gospodarczego, który doprowadzi do bankructwa zarówno wielkie firmy jak i małych przedsiębiorców, wiele osób pozbawi pracy, majątku, a nawet dachu nad głową. Branża filmowa także go odczuje, a kino akcji odnotuje spadek. W czasie drugiej wojny światowej utrzyma się na w miarę równym poziomie i do dawnej świetności zacznie wracać dopiero w latach 70-tych. Pomoże mu w tym z pewnością rosnąca popularność kina sztuk walki i Bruce'a Lee oraz kolejne części przygód Jamesa Bonda. Kino wojenne to nie to samo co filmy akcji, co bardzo mocno widać także i w tym zestawieniu. To od początku nisza przemysłu filmowego. Ma jednak swoje mocne punkty popularności, które nieprzypadkowo zgrywają się z historią. W 1943 roku aż 13% filmów produkowano właśnie na ten temat. Na świecie szalał koszmar drugiej wojny światowej, a kinematografia nie pozostawała obojętna wobec tych dramatów. Aż do lat 70-tych będzie to istotny gatunek na celuloidowej mapie. 2. Komedia, romans, musical Dwa pierwsze z tej trójki to niekwestionowana para królewska gatunków jeśli chodzi o ilość. Zdecydowanie przez ostatnie sto lat panowało ogromne zapotrzebowanie na takie filmy, a twórcy nie pozostawali na to głusi. Lata wojenne obfitowały w komedie, czasy kryzysu także. Można spekulować, że w obliczu tragedii dnia codziennego ludzie z radością sięgali do sali kinowej jak do portalu marzeń (chyba nic tego tak dobrze nie pokazuje jak wzruszające „Kino Paradiso” Giuseppe Tornatore z 1988 roku). Romans podobnie, jako gatunek dający nadzieję na wielką miłość, która potrafi przeciwstawić się największym przeciwnościom, dzielnie trzyma się wysokich not zarówno w czasach kryzysu jak i prosperity. View oEmbed on the source website Musical filmowy przeżyje rozkwit w latach 30-tych. Roztańczone, szalone, pełne jazzu i emocji filmy stopniowo będą jednak odchodzić wraz z kolejnymi dekadami, choć nie zabraknie głośnych arcydzieł jak choćby "Deszczowa Piosenka". Późniejsze kamienie milowe gatunku, takie jak „Hair” czy „Rocky Horror Picture Show” pojawią się w niespokojnych latach 70-tych gdy ścierały się normy kulturowe konserwatywnego pokolenia mającego za sobą II wojnę światową i konflikt z Korei z młodzieżową kontrkulturą stającą naprzeciw wojnie w Wietnamie. View oEmbed on the source website W XXI wieku musical mocno zaznaczy swoją obecność oscarowym „La La Land”, który sam w sobie jest hołdem złożonym tej formie. Nie jest to jednak nowa jakość, a sentymentalna podróż do dawnego kina, wycieczka napędzana nostalgią. To zdecydowanie za mało by musical znów stał się potężną siła gatunkową ekranu. 3. Western, horror, thriller – wschodzący i znikający Opowieści o kowbojach swój najlepszy czas miały w pierwszej połowie omawianego stulecia. Twarde opowieści z wyraźnym podziałem na dobro i zło oraz jasnym kodeksem zasad przy jednoczesnej sporej dawce akcji umacniały w Amerykanach nowoczesną tożsamość (u rdzennych raczej niespecjalnie) i wiarę w siłę prawa i porządku. Takie mocno zarysowane wzory kulturowe doskonale przydadzą się zarówno w trudnych czasach kryzysu jak i wojny. Walczący z bandytami kowboj będzie duchowym patronem niejednego ruszającego na wojnę rekruta. Po wojnie ilość westernów w kinematografii znacznie spadnie, by w latach 70-tych powrócić pod postacią jeszcze twardszych, brudniejszych i już niekoniecznie tak oczywistych. Western drugiej połowy XX wieku to opowieść o zmierzchu: kończącym się świecie dawnych zasad, kodeksów etycznych i ról społecznych. Odchodzą rewolwerowcy, wolność prerii i honorowe pojedynki, nadchodzi nowe. Nieprzypadkowo dzieje się to w latach 60-tych i 70-tych, czasach kontrkultury i rewolucji seksualnej. Wraz z odchodzeniem w przeszłość tradycyjnych modeli ról społecznych i seksualnych western też zdaje się odjeżdżać w stronę zachodzącego słońca. Te dwie dekady wydadzą kilka prawdziwych arcydzieł gatunku i choć później także pojawi się kilka naprawdę doskonałych propozycji („Deadman”, „True Grit”, serial „Deadwood”), western pozostanie pieśnią przeszłości. Thriller przeżywa odwrotną ewolucję. Już w latach 30-tych Fritz Lang tworzy wywołujący do dziś dreszcze „M – Morderca”, gdzie główną rolę zagra przerażająco plastyczny Peter Lorre. To jednak czas, gdy filmy tego typu pozostają w odwodzie. Ich czas nadejdzie po wojnie wraz z latami 70-tymi. Rosnące zainteresowanie środowisk akademickich psychologią, psychoanalizą i psychiatrią odbije się mocno także na wyobraźni twórców kina takich jak Roman Polański czy mistrzowie włoskiego giallo (oznaczającego po włosku "żółty” i nawiązujące do okładek kryminalnych powieści w tym kolorze). Już w latach 50-tych mistrzem napięcia stanie się Alfred Hitchcock, który jak nikt inny wyczuje niezdrową ciekawość widza do rozwiązywania kryminalnych zagadek. Jednak najlepsze dopiero przed nami. Dreszczowce takie jak „Psychoza”, „Lokator” „Wstręt”, „Profondo Rosso”, „Ptak o kryształowym upierzeniu” otwierają drzwi do kina wręcz psychiatrycznego. W latach 70-tych w USA pojawia się pojęcie „seryjny morderca” i związany z tym nurt naukowych badań. Postaci określane tym mianem w kolejnych latach znajdą się w soczewce zainteresowania popkultury całego świata, a wraz z nimi zacznie powstawać coraz więcej thrillerów. Horror to gatunek wywodzący się bezpośrednio z dawnych baśni i legend. Oczywiście w kinematografii także był od samego jej początku, pierwsza ekranizacja „Frankensteina” została stworzona przez Edison Studios w 1910 roku. W 1922 roku świat zobaczył jedne z pierwszych (i może do dziś najstraszniejsze) obliczy wampira - „Nosferatu” Friedriecha Wilhelma Murnaua. Europejska groza filmowa będzie flirtować z ekspresjonistyczną sztuką, a „Gabinet Doktora Caligari”, „Golem” oraz „Czarownice” z lat 20-tych to żyjące obrazy koszmarów rodem z najmroczniejszych snów Edvarda Muncha. W USA natomiast powstaje inna groza, jaśniejsza i bliższa popularnym powieściom niż gotyckiej noweli, ale równie ciekawa. Universal Studios od lat 30-tych będą straszyć widzów cudownymi rolami Beli Lugosiego, Lona Chaney'a i Borisa Karloffa. Groza filmowa odnotuje znaczny spadek popularności w czasie wojny oraz dekadzie tuż po zakończeniu konfliktów, co jest zupełnie zrozumiałe. W obliczu tylu trudnych do objęcia rozumem tragedii tego czasu nie dziwi fakt, że widzowie nie mieli ochoty bać się jeszcze w kinie. Poza tym pamiętając zbrodnie popełniane przez żywych zwyczajnych ludzi kto będzie się jeszcze bał wampirów? View oEmbed on the source website Podobnie jak z thrillerem powrót nastąpi wraz z dekadami lat 60-tych i 70tych. Także tutaj zainteresowania psychiatrią i psychologią dadzą o sobie znać wraz z kontrkulturowymi wtrętami. Szczególnie te ostatnie staną się podwalinami wybitnych dzieł gatunku: „Dziecka Rosemary”, „Egzorcysty” oraz „Omenu”. Pod koniec lat 70-tych USA odkryje włoskie thrillery i rozkocha się w nich bez reszty. Giallo po amerykańsku zmieni się jednak w coś znacznie ostrzejszego – slashery czyli podgatunek horroru gdzie głównym bohaterem de facto jest morderca z coraz większą finezją wykańczający rzesze nastolatków, studentów i niefortunnych autostopowiczów. Podobnie, jak w kinie akcji istotne będzie tu wejście na rynek kaset VHS i instytucji wypożyczalni. Rozwinie to rynek kina klasy B, na którym wychowa się wiele twórców, między innymi Quentin Tarantino i Robert Rodriguez. Horror XXI wieku rozkochał się w micie zombie oraz zagrożeniu globalnej epidemii. W ostatnich latach natomiast skierował się w stronę ludzkich zmysłów. „Birdbox” oraz „Ciche miejsce” to przykłady horrorów, gdzie najbardziej ma przerazić nas utrata jednego ze zmysłów (niezależnie od tego czy nie wolno nam słuchać, mówić, czy patrzeć – wykorzystanie zmysłu zsyła zagładę). Horrory rosną pod względem popularności, co można wiązać z platformami streamingowymi, które stały się następną inkarnacją wypożyczalni video – świątyniami dla miłośników gatunkowego kina. 4. Fantasy, SF oraz dokument Kinowe baśnie doskonale miały się w czasach przedwojennych. Kino pozwoliło zrealizować marzenia, które niedostępne były dla teatru. Już George Melies w XIX wieku za pomocą montażu tworzył obrazy rodem z baśni, koszmarów i sennych rojeń, które nigdy nie mogłyby się wydarzyć. W zestawieniu McCready'ego widać jednak silny spadek w czasach kryzysu oraz wojny. Podobnie jak z horrorem: gdy życie staje się nie do zniesienia częściej szukamy ukojenia w komedii i miłości romantycznej, a fantazje odkładamy na później. Bardzo istotne dla kina tego typu będzie rozwinięcie się kinowej animacji oraz pochodu przez historię studia Walta Disney'a. Jego fantastyczne animowane opowieści wypełnione piosenkami pozwolą już od lat 30-tych do dziś utrzymać się temu gatunkowi na powierzchni. View oEmbed on the source website Science fiction to także gatunek, dla którego kino okazało się upragnionym medium. Choć już „Podróż na Księżyc” z 1902 przełamie bariery okołoziemskie to czasu powojenne dadzą prawdziwy wysyp podróży w kosmos i zachwytów nad nauką. To zresztą nie przypadek, bo po II wojnie światowej w USA zapanowało podejście do nauki jako czegoś co pozwoli stworzyć nowy lepszy świat i wyeliminować zagrożenia, które mogły doprowadzić do tragedii lat 40-tych. Lata 60-te przyniosą serial telewizyjny „Star Trek”, w 70-tych zadebiutują „Gwiezdne wojny”, a już od lat 40-tych na półkach księgarni i kiosków USA królować będą komiksy z podróżami międzygwiezdnymi i wizjami lepszego jutra. Co ciekawe ten hura-optymizm nie zawsze będzie tak oczywisty. Wiele wybitnych dzieł gatunku takich jak „Dzień, w którym zatrzymała się ziemia” (1951), „Odyseja Kosmiczna 2001” (1968) czy „Łowca Androidów” (1982) zawierają wiele ostrzeżeń dla ludzkości. Science fiction to kino nadziei i przestrogi. Nic w tym dziwnego, rozwijająca się technologia budziła w twórcach mnóstwo pytań, które dzisiaj stają się jeszcze bardziej aktualne. View oEmbed on the source website Filmy dokumentalne od zawsze miały swoje grono odbiorców, jednak wykres McCready'ego pokazuje potężny wzrost ich popularności w ostatnich dwóch dekadach. Łączy się to z jednej strony z popularnością tematycznych kanałów telewizyjnych, które potrafią wyasygnować coraz większe budżety na naprawdę dobre produkcje, a z drugiej... zgadliście – internet. Filmy dokumentalne to jedne z najchętniej oglądanych pozycji serwisów streamingowych, internetowych wypożyczalni, internauci kochają te także kopiować, piracić, wrzucać fragmenty na swoje konta. View oEmbed on the source website Dokument bywa argumentem w dyskusji na forum, czy źródłem cytowanym w ramach hipertekstu bloga lub strony. Format stał się szalenie popularny także dzięki temu, że jest doskonałym medium towarzyszącym. Podobnie jak radia, chętnie słuchamy dokumentów oglądając je „jednym okiem” podczas wykonywania innych obowiązków. Źródło: BoMcCready
Wydaje ci się, że twoje marzenia są trudne do zrealizowania? Zobacz „Chasing Niagara” i przemyśl to jeszcze raz
Ten zapierający dech w piersiach dokument, doczekał się właśnie polskiej premiery. Daj się ponieść kajakarskiej przygodzie.
View oEmbed on the source website ZOBACZ GALERIĘ >>> Bohaterów tego niezwykłego dokumentu Rusha Sturgesa wyróżniają z tłumu ich marzenia. Dla jednych czyni to ich wyjątkowymi, dla innych - ludźmi niespełna rozumu. Adrenalina, ekstremalne emocje, życie na krawędzi. Dla zawodowego kajakarza Rafy Ortiza i jego przyjaciół to chleb powszedni. Kiedy jednak wychodzi na jaw, że Ortiz planuje kajakową przeprawę przez… wodospad Niagara, nawet jego kompani, będący z ryzykiem za pan brat, w pierwszej chwili nie wiedzą, co powiedzieć. Stawką jest bowiem ludzkie życie, celem - spełnienie i przejście do historii. Żeby tego dokonać, potrzebny jest nie tylko solidny trening - Sturges zabiera nas tym samym w szereg bajecznych miejsc - ale i przechytrzenie władz, bowiem marzenie Ortiza i spółki do legalnych nie należy. „Chasing Niagara” to nie tylko porywający (dosłownie!) dokument o przygodzie życia. To także piękna opowieść o odpowiedzialności i sile prawdziwej przyjaźni. Polska premiera „Chasing Niagara” już w poniedziałek 24 października o godzinie 20:00 w kinach sieci Multikino (Bydgoszcz, Gdańsk, Katowice, Kraków, Łódź Silver Screen, Olsztyn, Poznań, Rzeszów, Szczecin, Warszawa Ursynów, Warszawa Targówek, Warszawa Złote Tarasy, Wrocław Arkady, Wrocław Pasaż oraz Zabrze). Produkcja: Austria/USA/Kanada/Meksyk, 2015 Czas trwania pokazu: ok. 90 min. Producent: Red Bull Media House Reżyseria: Rush Sturges Obsada: Rafa Ortiz, Aniol Serrasolses, Gerd Serrasolses, Evan Garcia, Rush Sturges, Tyler Bradt, Mark LeBlanc, Blake Mahoney Film z polskimi napisami. Bilety już w sprzedaży w kasach kin oraz na: multikino.pl
Kino na krawędzi: filmy polecane przez Travelera
Jest kino, które wciska w fotel. Trudno opanować emocje, zdystansować się wiedząc, że inspiracją dla reżysera była prawdziwa historia.
Na ekrany wszedł właśnie Everest opowieść o najtragiczniejszej w historii wyprawie na najwyższy szczyt świata. Kiedy to 10 maja 1996 roku w straszliwej burzy śnieżnej zginęło dziewięć osób. Takich filmów się nie zapomina. Ułożyliśmy krótką listę mocnych i pięknych. Niektóre z nich nie mają niestety happy endu. A mimo to zachęcamy was do obejrzenia, bo to prawdziwe i piękne kino. Macie swoje ulubione filmy o podróżach na krańce – świata, wytrzymałości, człowieczeństwa? Podzielcie się tym z nami. Coś dla odkrywców Wyprawa Kon Tiki reż. Joachim Roenning, Espen Sandberg – Inspirujące. Ekranizacja legendarnej wyprawy sprzed lat! Dokładnie z roku 1947. Norweski naukowiec, Thor Heyerdahl, chcąc udowodnić, że Polinezja w czasach przedkolumbijskich mogła zostać zasiedlona przez mieszkańców Ameryki Południowej wyrusza w rejs przez Pacyfik. Tratwą! Do obejrzenia jest też oscarowy dokument samego Thora Heyerdahla z 1950 r. Coś dla spragnionych adrenaliny 127 godzin, reż. Danny Boyle – Ten film to jedna wielka emocja. Tyle trwał dramat alpinisty Arona Ralstona, który uwięziony przez spadający głaz w Robbers Roost, Canyonlands w Utah przez pięć dni walczył o życie. Zmuszony do amputacji prawej ręki, bez noża, za to z ogromną wolą przetrwania. Coś dla włóczykijów Dzika droga reż.Jean-Marc Vallée – Seans lepszy, niż niejeden seans terapii. Nakręcona na podstawie historii Sheryl Strayed, o dziewczynie, której wali się życie, a ona rusza 1700 km trasę Pacific Crest Trail by z dala od cywilizacji spotkać się z samą sobą. Coś dla kochających góry Czekając na Joe, reż. Kevin Macdonald – Oglądasz i kubeł zimnej wody ląduje ci na ramionach. Jest rok 1985, Joe Simpson i Simon Yates wyruszają zdobyć szczyt Siula Grande w peruwiańskich Andach. Szybko okazuje się, że nie ma na to szans. Joe ma wypadek, strzaskana noga na tej wysokości to dramat. Teraz najważniejsze, to przeżyć. Simon opuszcza partnera na linie, a potem a potem podejmuje dramatyczną decyzję i tę linę przecina... Przeżywają obaj. Coś dla buntowników Wszystko za życie, reż Sean Penn – Zostaje wzruszenie. Christopher McCandless mógłby być świetnym studentem, mógłby, ale on woli sprzedać wszystko, rozdać resztę i ruszyć stopem w kierunku dzikiej Alaski. W stronę natury. I żyć z nią blisko i w zgodzie. Tak bardzo chcesz, żeby mu się udało…
Wrażenia Moniki Berkowskiej z tegorocznego festiwalu Spotkania z Filmem Górskim w Zakopanem.
– Podobał ci się film? – padło pytanie do Krzysztofa Wielickiego w parę chwil po tym jak na widowni zakopiańskiego kina Sokół zapaliły się światła i skończyła projekcja pierwszego w Polsce pokazu filmu "Everest". Film opowiada historię jednej z najczarniejszych wypraw w historii himalaizmu z 1996 roku, kiedy to zginęło aż osiem osób. Napisano o tej tragedii niejedną książkę. Krzysztof Wielicki na Dachu Świata stanął 25 lat temu, szczęśliwie, ma na koncie I zimowe wejście na ten ośmiotysięcznik. – Amerykanie wiedzą jak zrobić trzymające w napięciu kino. Choć z mojej perspektywy, to jednak filmowa fikcja, co do sukcesu komercyjnego, nie mam wątpliwości – odpowiedział i pewnie się nie myli, bo góry, te prawdziwe, ujęte na fotografii, czy filmowane, niezmiennie przyciągają jak magnes. Tak samo, jak impreza organizowana w Zakopanym już 11 raz. View oEmbed on the source website Na plakatach tegorocznych Spotkań z Filmem Górskim też Mount Everest – symbol Himalajów. „Po tragicznym trzęsieniu ziemi, które dotknęło Nepal, czujemy obowiązek podkreślić, że góry jako przestrzeń wolności, są zarazem przestrzenią odpowiedzialności za drugiego człowieka – spotkanie na rzecz Nepalu jest okazją do połączenia sił organizacji pozarządowych ze środowiskiem ludzi gór, którzy razem mogą wspierać ten kraj”, tyle od siebie organizatorzy. Teraz do nas należy działanie. Lodowi Wojownicy Na festiwalu swoją premierę miał klip Lodowi Wojownicy. – Powstał z inspiracji Złotą Erą Polskiego Himalaizmu, w hołdzie dla Lodowych Wojowników i ich dokonań w górach wysokich – napisał autor słów do utworu, związany z Centrum Górskim Korona Ziemi, Bartosz Krawczak. Dochód ze sprzedaży płyty przeznaczony jest na rzecz akcji charytatywnej Ludzie Gór Dla Nepalu. Piękna idea, a my w prezencie dostajemy jeszcze wzruszenia, w pewnym momencie w tle ścieżki dźwiękowej słychać okrzyki radości Polaków, którzy jako pierwsi w historii stanęli zimą na najwyższym z ziemskich górskich szczytów. Spotkania z... Ludźmi Gór Spotkania z Filmem Górskim, to cały kalejdoskop emocji. Można ich było doświadczyć siedząc w kinowym fotelu. Oglądając przedpremierowy pokaz filmu "No ski no fun" w reż. Darka Załuskiego o zapierających dech wyczynach Jędrka Bargiela. Słuchając opowieści sportowej maszyny - wybitnego wspinacza, Ueli Stecka. Szczerych słów Kingi Baranowskiej o trudach jej wspinaczki ma Gasherbrum II. Czy wspominając kobiece sukcesy w górach podczas rocznicowego spotkania z Anną Czerwińską i Anną Okopińską. Ale najmocniejsza chyba chwila, to wtedy, gdy późnym wieczorem na zakończenie kolejnego festiwalowego dnia Simon Yates opowiadał o tym, jak przeciął linę, na końcu której uwiązany był jego partner Joe Simpson. Bezbronny, ranny, z pogruchotaną nogą. Słuchać tego spokojnego głosu opisującego co przynosiły kolejne godziny na Siula Grande w peruwiańskich Andach (1985), to było naprawdę doznanie ekstremalne. Przeżyli obaj. O tym, co czuł, co myślał Joe pełznąc do obozu półprzytomny, targany przedziwnymi omamami, można przeczytać w bestselerowym "Dotknięciu pustki". Z kolei o tym, jak funkcjonuje nasze ciało na wysokości wie chyba wszystko prof. Zdzisław Jan Ryn. Lekarz psychiatra, alpinista, ekspert medycyny górskiej, podróżnik, dyplomata, autor pionierskich na świecie badań psychologicznych i psychiatrycznych himalaistów dotyczących wpływu wysokości na organizm, dał fascynującą prelekcję o znamiennym tytule "Między udręką a ekstazą". Kto nie chciałby wiedzieć o czym śnią himalaiści, samotni pod gwiazdami, on wie i zdradził, że nie są to grzeczne sny. Lada chwila wychodzi najnowsza książka profesora, warto ustawić się kolejce po tę lekturę. To tylko część emocji 11 Spotkań z Filmem Górskim. O tym, co działo się wokół festiwalu przeczytacie w kolejnym wpisie. Nagrodzone produkcje Grand Prix 11. SPOTKAŃ Z FILMEM GÓRSKIM, Wielka Drewniana Góra i nagroda pieniężna w wysokości 4 000 zł dla filmu "Jurek", reż. Paweł Wysoczański. – Za mistrzowską, wielowarstwową opowieść o Jurku i jego czasach. Film jest pięknym przykładem połączenia ważnej historii Polski w czasie PRL-u i wielkich osiągnieciach wspinaczkowych wybitnego i niezwykłego Polaka. Nagroda specjalna dla szczególnie wyróżniającego się filmu 11. SzFG. Dla filmu "Nini", reż. Gigi Giustiniani – Za perfekcyjnie zrealizowany film przy pomocy prostych środków. Szorstki papier albumów, starannie wykaligrafowanego napisy, czarno-białe fotografie, stare filmy i fragmenty dzienników połączone ze sobą w taki sposób, że chcemy w opowieść autora wchodzić coraz głębiej i głębiej pieszczeni pysznym dźwiękiem. Nagroda publiczności dla filmu "Metanoia" Jeffa Lowe, historia wspaniałego wspinacza, który w 1991 r wytyczył drogę na północnej ścianie Eigeru (powtórzono ją dopiero po 20 latach) zmagającego się ze śmiertelną chorobą. Tegoroczny festiwal odbył się w dniach 2-6 września. Festiwal Spotkania z Filmem Górskim jest organizowany przez Stowarzyszenie Spotkania z Filmem Górskim od 2005 roku w Zakopanem. Stowarzyszenie jest członkiem The International Alliance for Mountain Film.
Kino Muranów razem z Ambasadą Finlandii zaprasza na kolejną edycję Przeglądu Filmów Fińskich, podczas której zaprezentowane zostanę najnowsze produkcje fińskiej kinematografii.
Przegląd rozpocznie się pokazem filmu „Emigrant z żelkowej malinowej łódki”, reż. Leif Lindblom. Główny bohater filmu Mikko Virtanen czuję się transemigrantem. Urodzony w Filnlandii, a czujący się Szwedem. W czasie rejsu statkiem do Sztokholmu, spotyka Szweda, który gotów jest zamienić się z Mikko na swoją tożsamość. Kolejnym obrazem pokazywanym w trakcie przeglądu jest film „Dwa domy” w reż. Klausa Härö. Jest to opowieść o kochającym się małżeństwie, które zmuszone jest pracować w oddalonych od siebie miejscowościach. Film opowiada o miłości, poświęceniu, ale również stawia pytanie Czy wartą być razem za wszelką cenne? Film „Praktykant” w reżyserii Ulrika Bengts przenosi nas do roku 1939 na odizolowaną od reszty świata wyspę. Bohaterem filmu jest Karl który przybywa na wyspę by zostać asystentem latarnika. Jako wychowanek sierocińca, stara się znaleźć swoje miejsce w rodzinie latarnika. Wkrótce chłopiec odkrywa skrzętnie skrywana przez nich tajemnice. Film w 2013 roku był fińskim kandydatem do Oscara. „Nie, dziękuję”, w reżyserii Samuli Valkama to szalona komedia z wątkiem miłosnych i seksualnym w tle. Opowiada o małżeństwie z długoletnim stażem w którym wygasła namiętność. Bohaterka filmu Helii, stara się to zmienić, lecz jej mąż bardziej zainteresowany jest grami komputerowymi niż nią. Jednak w życiu Helii pojawia się młodszy mężczyzna. PROGRAM: 12 grudnia (piątek), godz. 19.30 – „Emigrant z żelkowej malinowej łódki”, reż. Leif Lindblom; 2014, 94' | Tytuł oryginalny: Vadelmavenepakolainen | Tytuł angielski: Raspberry Boat Refugee Gatunek: komedia | Trailer: View oEmbed on the source website 13 grudnia (sobota), godz. 18.00 – „Praktykant”, reż. Ulrika Bengts 2013, 93' | Tytuł oryginalny: Lärjungen | Tytuł angielski: The Disciple | Gatunek: dramat, thriller | Trailer: View oEmbed on the source website 13 grudnia (sobota), godz. 20.00 – „Nie, dziękuję”, reż. Samuli Valkama 2014, 97' | Tytuł oryginalny: Ei kiitos | Tytuł angielski: No thank you | Gatunek: komedia | Trailer: View oEmbed on the source website 14 grudnia (niedziela), godz. 18.00 – „Dwa domy”, reż. Klaus Härö 2013, 88' | Tytuł oryginalny: Dagmamman | Tytuł angielski: Two homes | Gatunek: dramat Bilety: normalny 17 zł | ulgowy 15 zł
Bestie z południowych krain - w kinach od 12 października
„Bestie z południowych krain” to fascynujące wizualnie połączenie realistycznej opowieści, kina fantasy i baśni.
Film okrzyknięty najlepszym amerykańskim debiutem ostatniej dekady i sensacją tegorocznego festiwalu w Sundance. Laureat głównej nagrody tej imprezy najwyżej oceniony także przez krytykę i publiczność. Jeszcze przed werdyktem obraz kupiła do dystrybucji firma Fox Searchlight odpowiedzialna za sukcesy „Slumdog. Milioner z ulicy”, „Czarnego łabędzia”, czy „Wstydu”. „Bestie z południowych krain” trafił także do sekcji Un Certain Regard festiwalu w Cannes i opuścił tę prestiżową imprezę ze Złotą Kamerą za najlepszy debiut, wyróżnieniami od FIPRESCI i jury ekumenicznego, stając się jednym z najczęściej nagradzanych filmów ostatnich lat. W zapomnianej, buntowniczej społeczności odciętej od świata, sześcioletnia Hushpuppy prowadzi pełne odwagi i chęci przetrwania życie. Otaczający ją świat postrzega jako delikatną strukturę pełną żywych, oddychających, wzrastających rzeczy. Kiedy więc największa od stuleci burza nawiedza miasto, Hushpuppy wie, że naturalny porządek wszystkiego, co jest dla niej ważne został zachwiany. Zdeterminowana by naprawić walącą się strukturę świata, ocalić słabnącego ojca i uratować tonący dom, mała bohaterka swoją siłę i niezwykłą mądrość przeciwstawi nadciągającemu niebezpieczeństwu. Film w kinach od 12 października. Patronat nad filmem objął magazyn National Geographic Polska.
Kino pod Żaglami na Baltic Sail Gdańsk 2012!
Termin rozpoczęcia XVI Międzynarodowego Zlotu Żaglowców Baltic Sail Gdańsk zbliża się wielkimi krokami! Program tegorocznej imprezy gwarantuje, że miasto będzie tętniło życiem do późnych godzin wieczornych!
Od czwartku do soboty trwać będzie festiwal Kino pod Żaglami, zrealizowany przy współpracy ze Związkiem Miast i Gmin Morskich. W programie - filmy fabularne oraz reportaże o tematyce marynistycznej. Projekcje będą się odbywać w wyjątkowej scenerii – ekran zostanie umieszczony na pokładzie żaglowca zacumowanego na Ołowiance przy Centralnym Muzeum Morskim. W trzydniowym repertuarze znajdują się hity kinowe, takie jak „Gniew Oceanu” Wolfganga Petersena oraz filmy krótkometrażowe, jak zrealizowany przez Krzysztofa Barańskiego „Konstruktor żaglowców” – reportaż o Zygmuncie Choreniu. Wstęp na wszystkie pokazy filmów będzie bezpłatny! Szczegółowy program wraz z opisami filmów znajduje się na stronie www.balticsail.pl. To nie koniec atrakcji podczas Baltic Sail Gdańsk! Festiwal „Szanty pod Żurawiem” ma liczne grono fanów, w tym roku od czwartku do soboty trwać będzie XIII edycja tej wyjątkowej imprezy. Tradycyjnie już w piątek odbędzie się Koncert Konkursowy o Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska. Autora najlepszej Szanty Premierowej wybierze jury z Jerzym Porębskim na czele. W tym roku muzyka szantowa rozbrzmiewać będzie nie tylko ze Sceny Głównej na Tagu Rybnym. W programie tegorocznego festiwalu pojawiła się nowość - koncerty na kameralnej Scenie Autorskiej, usytuowanej na Ołowiance. „Szant w Marinie” będzie można posłuchać w piątek (6.07) i w sobotę (7.07) od godziny 18.30 do 21.30. XIII edycję festiwalu „Szanty pod Żurawiem” zwieńczy sobotni koncert „Szanty i jazz” na Scenie Głównej na Targu Rybnym. Do stałych punktów programu lipcowego wydarzenia należą rejsy po Zatoce Gdańskiej na pokładach goszczących w Gdańsku jednostek. W tym roku od 5 do 8 lipca u nabrzeża Motławy zacumują między innymi Bryza H, Baltic Star, Baltic Beauty, Ark, Hansine oraz Zjawa IV. Pokłady żaglowców będą dostępne dla zwiedzających przez całe 4 dni Zlotu! Rejsy będą się odbywać od czwartku do niedzieli i będą trwać około 3-4 godzin, w zależności od warunków pogodowych i chęci żeglujących. Zachęcamy do śledzenia strony www.balticsail.pl , wkrótce do sprzedaży trafią bilety na kolejne rejsy! Rejsy po Zatoce Gdańskiej, zwiedzanie żaglowców, koncerty na dwóch scenach i pokazy filmów nad brzegiem Motławy – to tylko część atrakcji, które czekają na gości tegorocznej edycji Baltic Sail Gdańsk! Spotkajmy się w Gdańsku!
„YOGAWOMAN” – polska premiera w warszawskim Kinie Wisła
Najważniejszym wydarzeniem Festiwalu Trzy Żywioły – Festiwal Filmów Świata – Warszawa 2012 (20-22.04) będzie projekcja filmu „YOGAWOMAN” – dokumentu o fenomenie rozprzestrzeniania się jogi na cały świat, która odmieniła życie milionów nadpobudliwych, przepracowanych, wielozadaniowych współczesnych kobiet.
Film pokazuje w jaki sposób joga przeniosła się z sali ćwiczeń do prawdziwego świata: do szpitali onkologicznych i afrykańskich wsi, na ulice miast i do więzień by radykalnie zmienić życie kobiet na całym świecie. Dlaczego joga – domena mężczyzn – zdobyła tak ogromną popularność pośród kobiet, i jak to się stało? View oEmbed on the source website Trzy dni najlepszych, nagradzanych na światowych festiwalach dokumentów o zmieniającym się świecie, innych kulturach i dalekich podróżach. Od piątku do niedzieli (20-22.04) w warszawskim Kinie Wisła. Wszystkie filmy wyświetlane będą z polskimi napisami. Więcej informacji na stronie organizatora: www.3zywioly.pl Trzy Żywioły – Festiwal Filmów Świata 20-22.04.2012 Kino Wisła, Plac Wilsona 2, Warszawa • Piątek – wstęp wolny • Bilet na jeden seans: 12 zł • Karnet na sobotę: 40 zł • Karnet na niedzielę: 40 zł • Karnet na całą imprezę 70 zł Bilety: przedsprzedaż: Bilety.3zywioly.pl sprzedaż biletów w kinie Wisła: na 1h przed pierwszym pokazem w piątek/sobotę/niedzielę i w czasie trwania całego festiwalu.