Wrażenia Moniki Berkowskiej z tegorocznego festiwalu Spotkania z Filmem Górskim w Zakopanem.
– Podobał ci się film? – padło pytanie do Krzysztofa Wielickiego w parę chwil po tym jak na widowni zakopiańskiego kina Sokół zapaliły się światła i skończyła projekcja pierwszego w Polsce pokazu filmu "Everest". Film opowiada historię jednej z najczarniejszych wypraw w historii himalaizmu z 1996 roku, kiedy to zginęło aż osiem osób. Napisano o tej tragedii niejedną książkę. Krzysztof Wielicki na Dachu Świata stanął 25 lat temu, szczęśliwie, ma na koncie I zimowe wejście na ten ośmiotysięcznik. – Amerykanie wiedzą jak zrobić trzymające w napięciu kino. Choć z mojej perspektywy, to jednak filmowa fikcja, co do sukcesu komercyjnego, nie mam wątpliwości – odpowiedział i pewnie się nie myli, bo góry, te prawdziwe, ujęte na fotografii, czy filmowane, niezmiennie przyciągają jak magnes. Tak samo, jak impreza organizowana w Zakopanym już 11 raz. View oEmbed on the source website Na plakatach tegorocznych Spotkań z Filmem Górskim też Mount Everest – symbol Himalajów. „Po tragicznym trzęsieniu ziemi, które dotknęło Nepal, czujemy obowiązek podkreślić, że góry jako przestrzeń wolności, są zarazem przestrzenią odpowiedzialności za drugiego człowieka – spotkanie na rzecz Nepalu jest okazją do połączenia sił organizacji pozarządowych ze środowiskiem ludzi gór, którzy razem mogą wspierać ten kraj”, tyle od siebie organizatorzy. Teraz do nas należy działanie. Lodowi Wojownicy Na festiwalu swoją premierę miał klip Lodowi Wojownicy. – Powstał z inspiracji Złotą Erą Polskiego Himalaizmu, w hołdzie dla Lodowych Wojowników i ich dokonań w górach wysokich – napisał autor słów do utworu, związany z Centrum Górskim Korona Ziemi, Bartosz Krawczak. Dochód ze sprzedaży płyty przeznaczony jest na rzecz akcji charytatywnej Ludzie Gór Dla Nepalu. Piękna idea, a my w prezencie dostajemy jeszcze wzruszenia, w pewnym momencie w tle ścieżki dźwiękowej słychać okrzyki radości Polaków, którzy jako pierwsi w historii stanęli zimą na najwyższym z ziemskich górskich szczytów. Spotkania z... Ludźmi Gór Spotkania z Filmem Górskim, to cały kalejdoskop emocji. Można ich było doświadczyć siedząc w kinowym fotelu. Oglądając przedpremierowy pokaz filmu "No ski no fun" w reż. Darka Załuskiego o zapierających dech wyczynach Jędrka Bargiela. Słuchając opowieści sportowej maszyny - wybitnego wspinacza, Ueli Stecka. Szczerych słów Kingi Baranowskiej o trudach jej wspinaczki ma Gasherbrum II. Czy wspominając kobiece sukcesy w górach podczas rocznicowego spotkania z Anną Czerwińską i Anną Okopińską. Ale najmocniejsza chyba chwila, to wtedy, gdy późnym wieczorem na zakończenie kolejnego festiwalowego dnia Simon Yates opowiadał o tym, jak przeciął linę, na końcu której uwiązany był jego partner Joe Simpson. Bezbronny, ranny, z pogruchotaną nogą. Słuchać tego spokojnego głosu opisującego co przynosiły kolejne godziny na Siula Grande w peruwiańskich Andach (1985), to było naprawdę doznanie ekstremalne. Przeżyli obaj. O tym, co czuł, co myślał Joe pełznąc do obozu półprzytomny, targany przedziwnymi omamami, można przeczytać w bestselerowym "Dotknięciu pustki". Z kolei o tym, jak funkcjonuje nasze ciało na wysokości wie chyba wszystko prof. Zdzisław Jan Ryn. Lekarz psychiatra, alpinista, ekspert medycyny górskiej, podróżnik, dyplomata, autor pionierskich na świecie badań psychologicznych i psychiatrycznych himalaistów dotyczących wpływu wysokości na organizm, dał fascynującą prelekcję o znamiennym tytule "Między udręką a ekstazą". Kto nie chciałby wiedzieć o czym śnią himalaiści, samotni pod gwiazdami, on wie i zdradził, że nie są to grzeczne sny. Lada chwila wychodzi najnowsza książka profesora, warto ustawić się kolejce po tę lekturę. To tylko część emocji 11 Spotkań z Filmem Górskim. O tym, co działo się wokół festiwalu przeczytacie w kolejnym wpisie. Nagrodzone produkcje Grand Prix 11. SPOTKAŃ Z FILMEM GÓRSKIM, Wielka Drewniana Góra i nagroda pieniężna w wysokości 4 000 zł dla filmu "Jurek", reż. Paweł Wysoczański. – Za mistrzowską, wielowarstwową opowieść o Jurku i jego czasach. Film jest pięknym przykładem połączenia ważnej historii Polski w czasie PRL-u i wielkich osiągnieciach wspinaczkowych wybitnego i niezwykłego Polaka. Nagroda specjalna dla szczególnie wyróżniającego się filmu 11. SzFG. Dla filmu "Nini", reż. Gigi Giustiniani – Za perfekcyjnie zrealizowany film przy pomocy prostych środków. Szorstki papier albumów, starannie wykaligrafowanego napisy, czarno-białe fotografie, stare filmy i fragmenty dzienników połączone ze sobą w taki sposób, że chcemy w opowieść autora wchodzić coraz głębiej i głębiej pieszczeni pysznym dźwiękiem. Nagroda publiczności dla filmu "Metanoia" Jeffa Lowe, historia wspaniałego wspinacza, który w 1991 r wytyczył drogę na północnej ścianie Eigeru (powtórzono ją dopiero po 20 latach) zmagającego się ze śmiertelną chorobą. Tegoroczny festiwal odbył się w dniach 2-6 września. Festiwal Spotkania z Filmem Górskim jest organizowany przez Stowarzyszenie Spotkania z Filmem Górskim od 2005 roku w Zakopanem. Stowarzyszenie jest członkiem The International Alliance for Mountain Film.
Kolejny ośmiotysięcznik Kingi Baranowskiej
Kinga Baranowska stanęła na szczycie Gasherbrum II (8035 m n.p.m.). To dziewiąty ośmiotysięcznik w jej karierze himalaistycznej.
"Dzisiaj Kinga stanęła na swoim 9-tym ośmiotysięczniku Gasherbrumie II !!! Obecnie przebywa w obozie IV, trzymajmy kciuki za szczęśliwy powrót do bazy" – poinformował oficjalny profil Baranowskiej na Facebooku. Do tej pory Baranowska zdobyła: Cho Oyu (2003), Broad Peak (2006), Nanga Parbat (2007), Dhaulagiri (2008), Manaslu (2008), Kanczendzongę (2009), Annapurnę (2010), Lhotse (2012).
3-7 września w Zakopanem po raz 10. można było spotkać się z... filmem. Nagrodzono najlepsze górskie produkcje
Spotkania z Filmem Górskim to międzynarodowy konkurs filmowy. Do finału zakwalifikowało się 25 filmów o tematyce górskiej, różnych pod względem podejścia do tematu, budżetu i realizacji. Na autorów zwycięskich produkcji czekały drewniane statuetki wykonane przez artystę – Marcina Rząsę oraz nagrody pieniężne. W składzie jury głównego znaleźli się m.in. himalaista, grafik i wykładowca. Filmy wybierali: Piotr Pustelnik, Michał Bukojemski, Augusto Golin, Krzysztof Kokoryn i Mirella Kurkowska. – Poziom filmów był wysoki. Mieliśmy trudne zadanie, choć śmiesznie to brzmi w kontekście zmagań górskich bohaterów – mówił Augusto Golin. Zwycięskie filmy Grand Prix Spotkań z Filmem Górskim (Wielką Drewnianą Górę i nagrodę pieniężną w wysokości 4 000 zł) otrzymał film „Cerro Torre – Szanse kuli śnieżnej w piekle” w reżyserii Thomasa Drinhofera. Jurorzy docenili warsztat filmowy, w tym: sposób narracji, konstrukcję dzieła oraz zdjęcia. – To niezwykła opowieść o zmaganiach z samym sobą, pogodą oraz przeciwnościami losu na górze, która uchodzi za kwintesencję alpinizmu – uzasadniło swój wybór jury. Nagroda specjalna 10. SzFG powędrowała do Jerzego Porębskiego, reżysera filmu „Zakopiańczycy”. To zabawna i wzruszająca historia najmniejszego w Polsce klubu wysokogórskiego, która powraca we wspomnieniach przyjaciół: ratowników TOPR, przewodników górskich i lekarzy. Wręczono również nagrodę Naczelnika TOPR za „dalekie od tradycyjnego podejście do wspinaczki” ukazane w filmie „Chiński jam session”. Film pokazuje, że alpinizm może opierać się na przyjaźni i zabawie, które są ważniejsze niż sam wspinaczkowy cel. Dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego wyróżnił film „Lhamo – dziecko Himalajów” jako najlepiej obrazujący więź człowieka z przyrodą. Jury doceniło chwyt formalny - ukazanie syntezy czasu i życia tybetańskiej społeczności oczami dorastającej dziewczynki. Nagroda Burmistrza Miasta Zakopane trafiła do autorów filmu „Distilled”. Nagrodzono sposób, w jaki autor filmu pokazał transformację życia głównego bohatera, dokonującą się dzięki górom. Swoją nagrodę wręczyło również Jury Młodzieżowe, w składzie którego znaleźli się uczniowie Zespołu Szkół Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanem. Młodzież najwyżej oceniła film „Erebus. Spóźniona operacja” – historię operacji policyjnej poszukującej na Antarktydzie śladów po rozbitym w 1979 r. roku samolocie. Co najbardziej spodobało się publiczności 10. Spotkań z Filmem Górskim? Największą liczbę głosów zdobyła słowacka produkcja „Ślady stóp na grani” autorstwa Pavola Barabasza. Poszczególne werdykty były bardzo różne. Dlaczego? – Inne kwestie były dla nas ważne – tłumaczył Augusto Golin z jury głównego. Werdykty jury młodzieżowego i publiczności uzupełniają się z wyborem jury głównego. Nie tylko film Jednak Spotkania z Filmem Górskim to nie tylko festiwal filmowy. To spotkania ze wszystkim, co z górami związane: fotografią, literaturą, przyrodą i przede wszystkim – ludźmi. Tym, co w tegorocznej edycji mogło przyciągać najbardziej, byli właśnie goście. A wśród nich: Edurne Pasaban - pierwsza kobieta, która zdobyła wszystkie 8-tysięczniki, polscy himalaiści: Anna Czerwińska, Krzysztof Wielicki, Piotr Pustelnik, Kinga Baranowska, Janusz Majer i inni. W programie festiwalu znalazły się jeszcze: terenowe warsztaty z ratownikami TOPR - Akademia Górska, wykłady otwarte o bezpieczeństwie w górach, wycieczki. Imprezie towarzyszył kolejny jubileusz - obchody 75-lecia polskiego himalaizmu, oraz, jak co roku, puchar Polski w boulderingu Zako Boulder Power. Na kilka dni do Zakopanego przenosi się cały górski świat. – To jest prawdziwy górski festiwal, bo jest tu, u stóp Tatr – mówiła uczestniczka SzFG. Jedno jest pewne: ze Spotkań wyjeżdża się naładowanym energią do realizowania własnych pasji. Przygodo, hej!
ON – jeden z najbardziej utytułowanych polskich himalaistów. ONA – czołowa wspinająca się Polka. Rok temu wzięli udział we wspólnej wyprawie na K2. Musieli zawrócić ze względu na bardzo trudne warunki atmosferyczne. W tym roku po raz kolejny rzucili wyzwanie „górze gór”. ON stanął na szczycie 23 sierpnia. Było to pierwsze światowe wejście na K2 od 2008 r. ONA tydzień wcześniej musiała zrezygnować ze względu na bardzo złą pogodę. W rozmowach z Travelerem Dariusz Załuski i Kinga Baranowska opowiadają o smaku sukcesu, porażkach, które okazują się zwycięstwami, oraz o różnicach między kobiecym i męskim alpinizmem.
ZASŁUŻYŁEM SOBIE NA TEN SZCZYT. Rozmowa z Dariuszem Załuskim Wreszcie ci się udało. Za czwartym razem! Wcześniej trzy razy musiałem z K2 zawrócić. Kiedy weszliśmy, Gerlinde Kaltenbrunner powiedziała: tym razem naprawdę zasłużyliśmy na ten szczyt. Poczułem to samo co ona. Była jedyną kobietą w waszej ekipie. Ale to ona nadawała tempo, ciągle nas motywowała. Gdy zobaczyła szczyt, wypaliła do przodu jak szalona. Weszła jako pierwsza. Dla niej oznaczało to zdobycie Korony Himalajów – tym samym zresztą została pierwszą kobietą w historii, która zrobiła to bez tlenu. Jej mąż Ralf Dujmovits zawrócił. Zrezygnował na wysokości 5,5 tys., kiedy warunki były naprawdę trudne. Zaczęło bardzo mocno wiać, spadło prawie półtora metra śniegu. Gerlinde nie miała do niego żalu? Decyzję podjęli razem, choć widziałem, że jest im trudno. Ale Ralf jako jedyny z naszej piątki miał już ten szczyt na swoim koncie. Zdobył go w 1994 r., więc aż tak bardzo mu nie zależało. Zresztą ja też czułem, że moje wejście na K2 nie jest tak istotne jak pozostałych członków ekipy. Dlaczego? Gerlinde i Kazachowie: Maksut Zumajew i Wasilij Piwcow, kompletowali Koronę Himalajów. Moim zadaniem było rejestrować ich wejście kamerą, w pewnym sensie byłem więc tylko ich filmowcem. Dlatego nie zakładałem, że muszę koniecznie wejść. Czułem, że to oni są głównymi bohaterami, dlatego dawałem im pierwszeństwo – choćby w kolejce do użycia palnika czy suszenia butów. To dziwne, ale mimo licznych sukcesów nie słychać w tobie wojownika… Coś w tym jest, himalaizmu nie traktuję w kategoriach rywalizacji. Nie chcę udowadniać, że jestem lepszy od innych. Zresztą wielokrotnie się przekonałem, że przesadne ambicje są we wspinaczce niezdrowe. Tym razem jednak było trochę inaczej, w pewnym momencie odkryłem w sobie jakąś sportową żyłkę. Im byłem wyżej, tym czułem większą chęć, by wreszcie na tę górę wejść. Żeby znowu z nią nie przegrać? Nawet nie. Chodziło raczej o to, że ekipa była szczególna. Elitarna. Po pierwsze mała, po drugie niezwykle doświadczona. Gdyby zsumować osiągnięcia naszej piątki, wyszłoby z tego niemal 70 wejść na ośmiotysięczniki. Nie chcę być patetyczny, ale zrodził się między nami jakiś duch wspólnoty. Dzięki niemu czułem, że możemy dokonywać rzeczy niemożliwych. Nawet wtedy, gdy Ralf zrezygnował? Miałem moment zawahania, ale z drugiej strony czułem się naprawdę dobrze. Podczas wcześniejszego wejścia dwie noce spędziliśmy na wysokości 7,8 tys. m, więc miałem czas na aklimatyzację. Kondycyjnie dawałem radę. A pogoda? Nie było źle, choć na wysokości 8,3 tys. m musieliśmy rozbić namiot. Spędziliśmy tam 12 godzin. Zimno i ciasno, zwłaszcza dla mnie, bo jestem wysoki. Kiedy ogrzewaliśmy się palnikiem, były momenty, że ogień unosił się zbyt wysoko. To był znak, że zaczyna brakować tlenu. Atak szczytowy zaczęliście o siódmej rano. I początkowo szło całkiem nieźle. Jakieś 200 m od szczytu myśleliśmy nawet, że go już praktycznie mamy. Widzieliśmy grań oraz cień K2 kładący się na innych górach. Niebywałe uczucie. I nagle niespodziewanie trafiliśmy na półtorametrowy śnieg. Zaczęliśmy się posuwać z prędkością 20 m na godzinę. Przestraszyłem się, że nie damy rady. Stanęliście na szczycie po południu. Byłem na nim jakieś pół godziny. Wybacz banał, ale musimy o to zapytać: jak tam jest? Szczyt jest długi i wąski… Pewnie powinienem powiedzieć, że poczułem euforię… A poczułeś? Sęk w tym, że nie za bardzo. Za to widziałem wielką radość Gerlinde, która właśnie zdobyła Koronę Himalajów. Z kolei Kazachowie podeszli do sprawy bardziej biznesowo – zaczęli natychmiast robić zdjęcia z banerami sponsorów. A ja wiedziałem, że jestem filmowcem i muszę to wszystko nakręcić. Problem w tym, że niezbyt mi to wychodziło. Strasznie marzły mi palce, w dodatku w kamerze wyczerpały się baterie. Może przez to nie potrafiłem poczuć takiej czystej radości. No i przyznam, że bałem się zejścia. Które mogło być bardziej niebezpieczne niż wspinaczka. Było tak stromo, że cały czas schodziliśmy twarzą do stoku. Szedłem jako pierwszy, panowała całkowita noc, a ja nie spałem trzecią dobę. Fizycznie było OK, ale w pewnym momencie coś dziwnego stało się z moją psychiką. To był jakby sen na jawie. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczyłem. Zmęczenie i niedotlenienie zrobiły swoje. Najwyraźniej. Zacząłem odczuwać silny lęk, miałem wrażenie, że tracę poczucie czasu i przestrzeni. Schodząc, natrafiłem na liny, które zostawiliśmy podczas wspinaczki. Normalnie powinienem się ucieszyć, ale nagle przyszło mi do głowy, że to nie nasze liny i że się zgubiłem. To był oczywisty absurd, nikt inny nie mógł tędy iść. No tak. W końcu byliście pierwszymi ludźmi na K2 od trzech lat. Trudno mi się było z tego nierzeczywistego stanu wydostać. Celowo przysypiałem na kilka minut, licząc, że jak się obudzę, wrócę do rzeczywistości. Kiedy ci się to udało? Gdy w końcu rozpoznałem miejsca ponad obozem czwartym. W nocy wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Dotarłem do obozu o 4 rano. Zasnąłem. Obudziłem się po dwóch godzinach całkowicie wypoczęty i pełen życia. Chyba dopiero wtedy poczułem radość z tego K2. Podczas swoich wcześniejszych wypraw trzy razy byłeś świadkiem śmierci himalaistów. Jak się po czymś takim podnieść? W górach działają te same uczucia co na dole: współczucie, empatia, solidarność. Dlatego takie zdarzenie mocno podcina skrzydła. Rok temu, podczas wyprawy na K2, od strony południowej spadł obok mnie kamień, rozcinając namiot i karimaty. W takich sytuacjach człowiek uświadamia sobie, że jest śmiertelny i że cholernie ryzykuje. I zastanawia się, czy nadal się wspinać? Przez jakiś czas tak. Ale po kilku miesiącach to uczucie mija. O śmierci myśli się, że to przypadek, który innych dopadł, ale nas nie dotyczy. I wraca się w góry. Na szczęście. GÓRA MOŻE POCZEKAĆ. Rozmowa z Kingą Baranowską. Szczyt K2 znowu cię nie wpuścił. Przyjmujesz to spokojnie? Nie rozpaczam. Razem z Fabrizio Zangrillim stwierdziliśmy, że przy takiej pogodzie nie możemy ryzykować. Rok temu bezskutecznie próbowałaś zdobyć ten szczyt z Darkiem Załuskim. W tym roku jemu się udało wejść z innej, chińskiej strony, tobie znowu nie. Zazdrościsz? Zazdrość to bardzo destrukcyjne uczucie, poza tym Darek ciężko na to K2 zapracował. Jego sukces motywuje mnie do dalszych prób. No i cieszę się, że udało mu się odczarować górę, której od kilku lat nikt nie był w stanie zdobyć. Nie jest tak, że jeśli komuś innemu się uda, porażka boli bardziej? Odpowiedzialnej decyzji o rezygnacji z wejścia na szczyt nie uważam za porażkę. Mam próg ryzyka, którego nie przekraczam. Może zabrzmi to banalnie, ale ja zamierzam długo żyć! Tym razem zabrakło wam zaledwie 600 m. To i tak nie najgorzej. Zawracałam już 100 m od szczytu. Takie decyzje są trudne? Bardzo. Tym bardziej że podejmuje się je przy ogromnym zmęczeniu, braku snu i niskiej temperaturze. Staram się jednak pamiętać, że góra będzie stała dalej, może na mnie poczekać. A jak mnie się coś stanie, stracę szansę, by kiedykolwiek na nią wejść. Jako kobieta łatwiej odpuszczasz? To stereotyp. W rzeczywistości kobiety zwykle rezygnują ostatnie. Są słabsze fizycznie, ale mają większą determinację i siłę woli. Tyle że nam łatwiej niż facetom przyznać, że się boimy. W Himalajach strach jest przyjacielem czy wrogiem? Wrogiem jest pycha. A sprzymierzeńcem? Nie tyle strach, co umiejętność czytania sygnałów, które wysyłają nam góry. I odpowiedzialność. Za siebie, partnera na ścianie i bliskich, którzy zostali w kraju. Gdy się nie ma rodziny, jest łatwiej? Pewnie tak. Ale nie zadawajcie mi pytania, czy wspinałabym się, gdybym miała dzieci. Takie gdybanie nie ma sensu. Ty sobie takiego pytania nie zadajesz? Niespecjalnie. Staram się po prostu wykorzystać do maksimum czas, kiedy jeszcze rodziny nie mam. W tym roku na Makalu zawróciłaś, bo zachorował twój partner. To była decyzja trudna dla obu stron. Fabrizio miał zapalenie ucha środkowego, zaczął mu szwankować błędnik i musiał zawracać. Miałam do wyboru: zdobywać szczyt samodzielnie czy zawrócić z partnerem w trosce o jego zdrowie. On oczekiwał, że z nim zejdziesz? Przeciwnie – przekonywał, żebym szła dalej. Nie chciał wyjść na słabeusza, powtarzał, że nic mu nie jest. Ale widziałam, że nie ma siły dalej iść. Stwierdziłam, że nie mogę go zostawić. Czujesz się bohaterką? Nie, staram się tylko nie być egoistką. O partnera trzeba dbać jak o siebie. Poza tym, gdyby mu się coś stało, nie wybaczyłabym sobie do końca życia. Człowiek w górach ma dokładnie takie same odruchy jak w Warszawie na Marszałkowskiej. Jeden jeździ ostrożnie, zgodnie z przepisami, drugi wariuje, naraża siebie i innych. Pod tym względem góry nas nie zmieniają, tylko sprawiają, że konsekwencje naszych zachowań są szybciej widoczne i bardziej dramatyczne. Nie opowiadasz o wspinaczce zbyt patetycznie. Bo nie lubię tworzyć wokół gór aury heroizmu. W końcu jeździmy tam, bo sprawia nam to przyjemność. Są wspinacze, którzy wciskają wam, dziennikarzom, niestworzone rzeczy. Ich wyprawy to krew, pot i zamarzające łzy. Wiszenie na jednym czekanie, chwytanie spadającego w przepaść partnera za rękę… Tymczasem ci najlepsi są bardzo skromni. Nie muszą się chwalić, bo ich czyny świadczą same za siebie. Musicie wiedzieć, że ośmiotysięcznik to przede wszystkim lekcja czekania i cierpliwości. Czasem długa i nudna. W drodze na K2 w namiocie czytałam Irvinga. Lepiliśmy też bałwana, graliśmy w karty. Z tą sielanką to chyba jednak przesadzasz… Nie przeczę, że himalaizm bywa niebezpieczny. Ale nie jest tak, że nieustannie wisi nad nami śmierć. Adrenaliny i heroizmu jest o wiele mniej, niż się powszechnie sądzi. Nawet na wysokości 8 tys., w tzw. strefie śmierci? Nie lubię tego określenia. Nadużywa się go, by wzbudzić... no właśnie, co? Grozę? Podziw? Na każdej wysokości liczy się technika, wytrzymałość, umiejętności i trochę szczęścia. Co nie znaczy, że wysokość nie ma znaczenia. Na 7 tys. brakuje tlenu, przeraźliwie huczy wiatr, trudno zmrużyć oko. Trzeba uważać na każdy krok, pojawia się strach. Nawet sny są inne. Jakieś górskie koszmary? Pudło! W trakcie wyprawy góry mi się prawie nie śnią. Moje sny są strasznie abstrakcyjne, dziwaczne, nie do opowiedzenia. A samotność? W tym roku wspinałaś się często we dwójkę. To prawda, w bazie przez całe tygodnie nie było nikogo oprócz nas. To cenne doświadczenie. Musisz być w pełni samowystarczalny, nikt za ciebie nic nie zrobi. Za to można chłonąć góry na maksa. To niesamowite być sam na sam ze szczytami. Wrócisz na K2 czy uznasz, że „ta góra cię nie chce”? Nie uznam. To w buddyjskim Nepalu mówi się, że szczyty mają dusze. K2 leży na granicy pakistańsko-chińskiej w innej strefie kulturowej. Zawsze szanuję miejscowe zwyczaje i poglądy, ale staram się wsłuchiwać w siebie i oceniać swoje możliwości. Bo? Jeśli z góry założę, że szczyt mnie nie akceptuje, moja motywacja spadnie do zera. A wtedy z marszu pozbawię się szans na sukces. Dlatego nie mam w sobie myśli, żeby zrezygnować z K2. Co nie znaczy, że nie zachowuję pokory. Każdy, kto się wspina, powinien ją mieć. Niektórzy himalaiści mają z tym problem. Dziwicie się? Czytają o sobie w gazetach, że są najlepsi na świecie, i zaczynają w to wierzyć. Tymczasem w górach są sam na sam ze ścianą. O tym, czy przetrwają, decydują umiejętności i doświadczenie, a nie uznanie w mediach. Kiedy Steve Jobs żegnał się z Apple, w swym przemówieniu zawarł genialne słowa: Stay hungry, stay foolish. „Pozostańcie nienasyceni, pozostańcie niedouczeni”. Czyli miejcie w sobie pokorę, nie spoczywajcie na laurach i bądźcie głodni sukcesu. Ciągle się doskonalcie, nie popadajcie w rutynę. Dlatego w pewnym sensie uważam, że porażki są potrzebne. Przecież dzięki temu, że kolejny raz nie weszłam na K2, ciągle czuję głód!
W dniach od 11 do 13 listopada 2011 r. odbędzie się wielkie święto wszystkich miłośników gór. To właśnie wtedy w Zakopanem, w hotelu Nosalowy Dwór, po raz 12. rozpoczną się Dni Lajtowe organizowane przez Polski Klub Alpejski.
W trakcie festiwalu miłośnicy gór mogą obejrzeć filmy górskie, wysłuchać relacji z najciekawszych wypraw oraz spotkać się i podyskutować z najbardziej znanymi alpinistami z Polski i ze świata. Do tej pory gośćmi Dni Lajtowych były m.in. takie międzynarodowe sławy alpinizmu jak Reinhold Messner, Simone Moro, Silvio Mondinelli czy Aleksiej Bołotov. Z Polski imprezę odwiedziła m.in. polska czołowa himalaistka Kinga Baranowska. W tym roku główną gwiazdą naszego festiwalu jest pierwsza zdobywczyni Korony Himalajów Edurne Pasaban!!! W sobotę rozpoczniemy od pokazów przygotowanych przez naszych klubowych kolegów, zaś po południu będziemy świadkami opowieści Alberta Leichtfried pt. „The challenge of moving borderlines”. Zobaczymy również film przygotowany przez Dawida Kaszlikowskiego „Co się wydarzyło na wyspie Pam”. Miłośnicy wspinania BIG WALL będą mogli osobiście poznać Nicolasa Favresse, tegorocznego laureata Złotego Czekana. Na zakończenie dnia wysłuchamy opowieści pierwszego zdobywcy dwóch ośmiotysięczników: Broad Peak i Dhaulagiri- Kurta Diembergera! W niedzielę dzień rozpoczniemy od konferencji prasowej z udziałem Edurne Pasaban. Odwiedzi nas Jacek Teler oraz Tomasz Kowalski. Będziemy mogli również zobaczyć nowy film Jerzego Porębskiego o Jurku Kukuczce. Następnie spotkamy się z samym Denisem Urubko, który opowie o swoich ekstremalnych zimowych przejściach. Denis będzie również promował swoją książkę „Skazany na góry”, pierwszą na polskim rynku wydawniczym. Na zakończenie dnia- baskijska himalaistka, której nie trzeba chyba nikomu przedstawiać- Edurne Pasaban. Wszystkich miłośników górskich wędrówek serdecznie zapraszamy! Mamy nadzieję, że dopiszecie i tym razem! Polski Klub Alpejski - jest ogólnopolskim stowarzyszeniem sportowym, istniejącym od 2000 roku. Do głównych celów klubu należą: popularyzacja alpinizmu, organizacja wypraw w góry wysokie oraz krzewienie kultury górskiej w społeczeństwie. Członkowie PKA mają na koncie ponad 100 wypraw na pięciu kontynentach m.in. w takich pasmach górskich jak: Himalaje, Tien Shan, Pamir, Atlas Wysoki, Andy, Kaukaz, Góry Elbrus oraz Alpy.
Wyprawa na ośmiotysięcznik Makalu - Kinga Baranowska
W pierwszej połowie kwietnia Kinga Baranowska startuje w Himalaje. Jej celem jest wspinaczka na Makalu (8463 m) – piąty szczyt świata.
Makalu (8463 m n.p.m.) to piąty co do wysokości szczyt świata, położony w Himalajach Wysokich. Wznosi się w odległym, trudno dostępnym rejonie Nepalu, na granicy Chin i Nepalu, 20 km od Everestu. Makalu zaliczane jest do tzw. wysokich ośmiotysięczników i jest silnie zlodowacone - granica wiecznego śniegu znajduje się na ok. 5700 m Fot.: Fabrizio Zangrilli Makalu w języku tybetańskim oznacza „big black” (Wielką Czerń), co oddaje wygląd tej potężnej skalnej piramidy, kiedy wiatr oczyści ją ze śniegu. W sanskrycie oznacza „Wielką Pogodę” (Maha Kala), nawiązując do położenia góry – trudno dostępnej, wyrastającej ponad okoliczne szczyty w rejonie słynącym z silnych wiatrów. Ze skrajnościami pogody kojarzy się hinduski bóg Śiwa i może przez wzgląd na niego tak nazwano górę. Góra podobno ma stanowić tron bóstwa. Szczyt po raz pierwszy został zdobyty w 1955 roku przez ekspedycję francuską. Pierwszego wejścia zimowego dokonali Simone Moro i Denis Urubko w 2009 roku. Pierwsze polskie wejście miało miejsce w 1981 roku, dokonane przez Jerzego Kukuczkę. Do końca XX w. na wierzchołku Makalu stanęło 180 wspinaczy. Do tej pory górę zdobyło siedmioro Polaków, w tym tylko jedna kobieta. Plany wyprawy Kinga wyrusza na Makalu w zespole międzynarodowym. Wyprawa planuje wspinaczkę na Makalu północno-zachodnią ścianą. Makalu to dla Kingi ósmy ośmiotysięcznik w drodze do Korony Himalajów. Zamierza się na niego wspinać bez używania dodatkowego tlenu z butli. Nie bez znaczenia na plany wyprawy ma fakt, że Makalu wznosi się 20 km od Everestu. Kinga Baranowska: „Makalu oprócz tego, że jest wysokim szczytem, jest górą gdzie wieją silne wiatry. Znajduje się w zasięgu prądów strumieniowych (tzw. „jet stream”- wiatr wiejący z zachodu z prędkością ok. 100 km/h), które omijają od północy Everst i „dopadają” Makalu ze zdwojoną siłą. Dlatego też pogoda będzie miała wielki wpływ na przebieg wyprawy”. Kinga Baranowska Należy do czołowych himalaistek świata, zdobywczyni siedmiu ośmiotysięczników. Na trzech z nich stanęła jako pierwsza Polka – Dhaulagiri, Manaslu i Kanczendzondze. Członkini kadry narodowej Polskiego Związku Alpinizmu we wspinaczce wysokogórskiej, a także członkini zarządu Klubu Wysokogórskiego Warszawa. Jest Ambasadorem akcji „Bezpieczniej w górach z Plusem”, promując numer ratunkowy: 601 100 300. Otrzymała liczne nagrody i wyróżnienia środowiskowe m.in. nagrodę Ministra Sportu za wspinaczkę na trzeci szczyt świata. Należy do Alpinus Expedition Team, jest Ambasadorem Olimpiad Specjalnych Polska, a także jest twarzą Fundacji Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jurka Kukuczki. Z wykształcenia geograf i ekonomistka, na co dzień prowadzi prezentacje oraz spotkania motywacyjne dla firm. Od kilku lat sukcesywnie realizuje swoje plany związane z Koroną Himalajów, której do tej pory nie osiągnęła żadna Polka. Bieżące relacje: www.kingabaranowska.com oraz www.facebook.com/KingaBaranowskaClimber