Comfort Town w Kijowie jak scena z bajki. Stolica Ukrainy, jakiej nie znacie
Comfort Town w Kijowie to przykład, jak można w ciekawy sposób odświeżyć radziecką architekturę. Jedni uważają, że budynki przypominają klocki Lego, a inni porównują kijowskie osiedle do domków z popularnej gry planszowej Monopoly. Zapraszamy w podróż po niegdyś jednej z najpopularniejszych dzielnic stolicy Ukrainy.
W tym artykule: Kijów i jego inne oblicze Comfort Town w stolicy Ukrainy Kijowskie osiedle (nie)idealne Jedna z najpopularniejszych dzielnic Kijowa Architektura XX wieku, a w szczególności państw byłego bloku wschodniego, to w przeważającej części szare, pozbawione charakteru bloki (Tak, mam świadomość, że podpadam właśnie entuzjastom brutalizmu). Różnią się czasem kształtem, niekiedy odcieniem szarości, bardzo często wielkością, ale łączy je jedno – bylejakość. Kijów i jego inne oblicze Dekadę temu, w jednej z poprzemysłowych dzielnic Kijowa, na terenie opuszczonej fabryki gumy, władze zdecydowały się stworzyć przestrzeń, w której ludzie będą mogli mieszkać. Miało to być miejsce, które przestanie kojarzyć się z komunistycznym dziedzictwem. Zadanie nie było łatwe. Okolica miała stać się przyjazna, ale i tania zarazem. Do zrealizowania projektu zatrudniono ukraińską pracownie Archimatika. Dmytro Vasyliev, Aleksandr Popov i Olga Alfiorova pracowali nad tym, żeby stworzyć coś z niczego. Vasyliev, który był liderem przedsięwzięcia, kiedy pierwszy raz zobaczył miejsce, w którym ma stworzyć dzielnicę przyciągającą ludzi w przyszłości, załamał ręce. Uznał, że jedyną bronią którą posiadają, aby wygrać z bezbarwnym, industrialnym pejzażem, jest kolor. Architekci, mając niewielki budżet, zdecydowali się na niedrogie w budowie bloki, składające się z modułów o dwuspadowych dachach. Proste konstrukcje pomalowane zostały w pastelowe kolory. Rosja i Ukraina: skomplikowana historia, która łączy i dzieli dwa kraje Stulecia rozlewu krwi, dominacja obcych sił i wewnętrzne podziały doprowadziły do tego, że Ukraina znalazła się w niepewnej sytuacji między Wschodem a Zachodem. Możemy zobaczyć tam odcienie różu, niebieskiego, zielonego, żółtego, czy fioletowego. Budynki mają od dwóch do szesnastu kondygnacji, co w połączeniu z feerią barw, daje efekt olbrzymiej różnorodności. Postawione ciasno budynki z lotu ptaka wyglądają jak wyjątkowo kolorowe klocki Lego lub domki i hotele z Monopoly. Porównania są całkiem trafne, ponieważ architekci inspirowali się tymi popularnymi zabawkami dla dzieci. Comfort Town w stolicy Ukrainy Osiedle zostało zaplanowane tak, żeby mieszkańcy mieli w jego obrębie wszystko, czego potrzebują do codziennego życia. We wnętrzu tej kolorowej miejskiej dżungli znajdziemy sklepy, przedszkole, dwie szkoły, bibliotekę, siłownie, a nawet basen. Dla fanów gastronomii powstały tam również lokalne kawiarnie. Co ważne, osiedle zaplanowano tak, aby pomiędzy domami znajdowały się spore przestrzenie publiczne: dziedzińce, place zabaw, obszary zieleni, fontanny oraz rzeźby. – Mieszkam w Comfort Town od roku i muszę ci powiedzieć, że to cudowne miejsce! – mówi mi Maryna Tkachenko, mieszkanka Kijowa. – Przez 18 lat mieszkałam w Borschagivka. Teraz, kiedy mam porównanie mogę śmiało powiedzieć, że kocham Comfort Town – dodaje. Warto zwrócić również uwagę, że w przeciwieństwie do sowieckich bloków, które często były ciasnymi klitkami dla wielopokoleniowych rodzin, budynki w Comfort Town zostały zaprojektowane z myślą o – nomen omen – komforcie lokatorów. Mieszkania tutaj są dużo większe niż te budowane po 1950 roku. Mają takie „udogodnienia”, jak dodatkowy salon i odrębne sypialnie. Kijowskie osiedle (nie)idealne Niektórzy z moich rozmówców mówią wprost: albo je kochasz, albo nienawidzisz. Tak właśnie jest w przypadku Comfort Town. Dla jednych intensywność i różnorodność kolorów to zbyt duża awangarda, a taka „pasteloza”, kojarzy się częściej z tandetą i kiczem. Inni natomiast, którzy nigdy wcześniej nie widzieli tej części Kijowa, zakochują się w niej od pierwszego wejrzenia. – Trudno mi powiedzieć co inni myślą o takiej kolorystyce. Wiem natomiast jedno. Ci, którzy przeprowadzają się do Comfort Town, kochają to miejsce – mówi pani Svitlana, która wraz z mężem mieszka w tej barwnej kijowskiej dzielnicy. – Wygląd to jednak nie wszystko. Przez to, że dzielnica powstała na terenie dawnej fabryki, okolica jest trochę zanieczyszczona – dodaje pani Svitlana. Innym minusem, z którym muszą mierzyć się codziennie mieszkańcy Comfort Town jest duży rozmach osiedla, który daje się we znaki pieszym. Żeby opuścić teren osiedla, muszą nadrabiać kilkaset metrów. Nic dziwnego, w końcu całość znajduje się na powierzchni ok. 40 hektarów. Nie pomaga to, że przestrzeń otoczono płotem, który miał sprawiać poczucie bezpieczeństwa. W rezultacie osiedle przypomina wielki, zamknięty gród. Jedna z najpopularniejszych dzielnic Kijowa Niezależnie od tego, czy komuś Comfort Town się podoba, czy nie, jest to dziś dzielnica, w której sprzedawało się najwięcej mieszkań w całym kraju. W 2020 roku odnotowano, że w lutym było to ponad 200. Przed eskalacją wojny w Ukrainie i inwazją Rosji 24 lutego 2022 roku, żyło tu prawie 20 tysięcy osób. Podczas jednego z ataków dronów na Kijów uszkodzony został jeden z budynków kolorowej dzielnicy. W sumie w Comfort Town znajduje się ponad 8500 mieszkań. Pewne jest jedno. Kiedy nawet pogoda w Kijowie przytłacza szarością, Comfort Town rozświetla stolicę Ukrainy i prawy brzeg miasta swoimi kolorami. – To najlepsze miejsce do życia – podsumowuje Olga, która mieszka tu już od 5 lat i została w Ukrainie po ataku Rosjan. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Poznańskie zoo ratuje dzikie zwierzęta z Ukrainy. Pierwszy transport dotarł już do Polski
Schronienia przed wojną potrzebują nie tylko ludzie, ale również dzikie zwierzęta z azylów i ogrodów zoologicznych. Poznańskie zoo od kilku dni organizuje ewakuacje i inne akcje pomocowe.
W tym artykule: Dzikie zwierzęta spod Kijowa trafiły do Poznania Poznańskie zoo nie przestaje pomagać Najcenniejsi mieszkańcy ogrodu zoologicznego w Poznaniu Inwazja rosyjskich wojsk na niepodległą Ukrainę doprowadziła do niewyobrażalnej tragedii milionów ludzi. Od tygodnia setki tysięcy Ukraińców uciekają z bombardowanego kraju. Większość uchodźców szuka schronienia w Polsce. W odpowiedzi na kryzys za granicą Polacy organizują dziesiątki zbiórek darów i innych akcji pomocowych. TU znajdziesz listę zaufanych akcji i organizacji. Wojna to zagrożenie nie tylko dla ludzi, ale również dla dziedzictwa kulturowego – w atakach rakietowych są niszczone zabytkowe budynki w ukraińskich miastach – oraz zwierząt. Jednym z miejsc, gdzie toczy się najwięcej walk jest Kijów, stolica Ukrainy. Tuż pod miastem mieści się Save Wild Fund, azyl dla dzikich zwierząt uratowanych z menażerii i cyrków. Na co dzień żyją tam między innymi lwy, niedźwiedzie i tygrysy. Fotoreportaż z Ukrainy zaatakowanej przez Rosję. Miasta ogarnął chaos Rosyjska inwazja na Ukrainę jest prowadzona drogą lądową, morską i powietrzną. Tak sytuacja wygląda od środka. Dzikie zwierzęta spod Kijowa trafiły do Poznania Azyl znajduje się w miejscowości miejscowości Chubynske. Cześć zwierząt już została ranna. Na szczęście z pomocą ruszyli pracownicy poznańskiego ogrodu zoologicznego. W sobotę 26 lutego przeprowadzono zbiórkę karmy dla psów suchej i w puszkach, która będzie tymczasowym zamiennikiem jedzenia dla zwierząt drapieżnych. Zbierano również leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, koce oraz środki do dezynfekcji. Zbiórka to dopiero początek. Akcja ewakuacyjna zwierząt spod Kijowa ruszyła już w weekend, jednak z powodów bezpieczeństwa transport musiał kilkukrotnie zawracać i finalnie zwierzęta ruszyły na granicę dopiero w poniedziałek. Wcześniej ostrzelani kierowcy zrezygnowali z ponownego podjęcia próby przewiezienia mieszkańców azylu. Zamiast ich pomoc zaoferował miłośnik koni z Lwowa. To nie był jednak koniec problemów. Z relacji na profilu poznańskiego zoo na Facebooku dowiedzieliśmy, że transport zwierząt „został otoczony przez rosyjskie czołgi”. Dopiero w czwartek 3 marca pracownicy ogrodu zoologicznego poinformowali, że wszystkie ewakuowane zwierzęta, czyli sześć lwów, sześć tygrysów, likaon i dwa karakale, przeżyły podróż i zostały już rozlokowane w kotnikach. Wyspa Węży stała się symbolem wojny w Ukrainie. Co wiemy o tym miejscu? Złoża gazu, ropy, bogata flora i fauna... Wyspa Węży i jej przynależność terytorialna przez wieki były kwestią sporną na arenie międzynarodowej. Poznańskie zoo nie przestaje pomagać Po udanej, choć niełatwej, ewakuacji zwierząt z azylu pod Kijowem, Polacy zapowiadają kolejne działania. – Jak tylko zakończymy szczęśliwie operację ewakuacji zwierząt z Kijowa, będziemy zbierać sprzęt i specjalistyczną karmę dla zoo we Lwowie – czytamy w jednym z wpisów poznańskiego zoo na Facebooku. Z Odessy do Poznania ruszyły też dwa lwy, które znajdą schronienie w ogrodzie zoologicznym. Uratowanie wszystkich dzikich zwierzą z Ukrainy, niestety, nie jest możliwe. W Kijowie zostały niedźwiedzie oraz ranne zwierzęta, dla których transport mógł być niebezpieczny. Politycy wprowadzają sankcje, a jak obywatele reagują na agresję Rosjan? Niektóre pomysły są bardzo kreatywne Wielu Rosjan wstydzi się i nie rozumie ataku na Ukrainę. Sankcje i globalny ostracyzm dotyczą jednak całego narodu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/politycy-wprowadzaja-sankcje-a-jak-obywatele-reaguja-na-agresje-rosjan-niektore-pomysly-sa-bardzo-kreatywne-97b01ec.jpeg" width="938" height="469" alt="Politycy wprowadzają sankcje, a jak obywatele reagują na agresję Rosjan? Niektóre pomysły są bardzo kreatywne" title="Politycy wprowadzają sankcje, a jak obywatele reagują na agresję Rosjan? Niektóre pomysły są bardzo kreatywne" /> Najcenniejsi mieszkańcy ogrodu zoologicznego w Poznaniu Poznańskie zoo jest uważane za jedno z najlepszych w Polsce. Pracownicy placówki regularnie informują sympatyków zwierząt o nowych gatunkach lub narodzinach rzadkich okazów. W ubiegłym roku okazji do świętowania było wiele. W kwietniu na świat przyszedł Lenny – przedstawiciel jeleni milu, nazywanych też jeleniami Davida. Gatunek wyginął na wolności. Kilka miesięcy później ogłoszono kolejną radosną wiadomość: narodziny Neo, samca gerezy białobrodej. Źródło: Zoo Poznań
Pierwsze dni wojny w Ukrainie. Fotoreportaż
Od 24 lutego trwa pełnoskalowa inwazja na Ukrainę. Codziennie rosyjskie wojska dokonują ataków na lotniska, bazy wojskowe, największe metropolie - Kijów i Charków - oraz mniejsze miasta i ludność cywilną. Zachód nałożył na Rosję dotkliwe sankcje, które coraz bardziej izolują ten kraj od Zachodu w zakresie gospodarki.
Trzeba powiedzieć to wprost. Od chwili śmierci pierwszego człowieka w Ukrainie, Władimir Putin stał się zbrodniarzem wojennym. Zbrodniarzem, który wypowiedział wojnę nie tylko niepodległej Ukrainie, ale także całej demokratycznej Europie. Od 24 lutego zginęło już ponad 350 cywilów, w tym 14 dzieci. Rannych jest ponad 1600 Ukraińców, w tym 116 dzieci. Wojska Putina bombardują obiekty cywilne, w których giną niewinni ludzie. Zacięte walki trwają w największych miastach. Ukraina nie składa jednak broni i pokazuje całemu światu, jak skutecznie broni się przed drugą największą armią świata. Rosja i Ukraina: skomplikowana historia, która łączy i dzieli dwa kraje Stulecia rozlewu krwi, dominacja obcych sił i wewnętrzne podziały doprowadziły do tego, że Ukraina znalazła się w niepewnej sytuacji między Wschodem a Zachodem. Komentatorzy są zgodni, że prezydent Rosji prowadzi tak naprawdę swoją prywatną wojnę. Okazuje się, że propaganda, którą praktykuje, odkąd rozpoczęła się Wojna w Donbasie w 2014 roku, nie sprawdza się. Eksperci przyznają, że padł ofiarą własnych kłamstw. Widać to chociażby po tym, jakie nastawienie i morale mają rosyjscy żołnierze. To często ludzie, którzy nie wiedzą dokładnie, co tam robią. Już od pierwszych godzin rozpoczęcia inwazji, Zachód zapowiedział nałożenie dotkliwych sankcji, które konsekwentnie wprowadza w życie. Rosja jest już odcięta od systemu bankowego SWIFT, zablokowano część jej rezerw walutowych. Kolejne kraje zamykają swoją przestrzeń powietrzną dla samolotów z tego kraju. Dodatkowo dochodzą sankcje indywidualne wobec Putina i Ławrowa. Unia Europejska zamroziła ich aktywa. Napięta sytuacja na orbicie. Czy to koniec amerykańsko-rosyjskiej współpracy kosmicznej? Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS) miała być symbolem nowego ładu. Symbolem świata, w którym współpracę dla dobra ludzkości przedkłada się ponad waśnie i interesy narodowe. Tymczase... Ta wojna pokazuje również niezwykłą solidarność Unii Europejskiej. Szefowa Komisji Europejskiej, Ursula Von Der Leyen przekazała, że wspólnota sfinansuje zakup i dostawę broni na Ukrainę. To decyzja bezprecedensowa, bo pierwsza taka w historii UE. Na szacunek i uznanie zasługuje postawa Ukraińców i ich prezydenta. Wołodymyr Zełenski to człowiek, który z komika stał się mężem stanu. W odpowiedzi na amerykańską propozycję ewakuacji z Kijowa odpowiedział: „Potrzebuję amunicji, nie podwózki”. Codziennie stoi na czele działań obronnych i odpiera ataki agresora. Widać, że Putin nie przewidział skali ukraińskiej defensywy. Cynizm prezydenta Rosji widać szczególnie dzisiaj, 28 lutego. W momencie, w którym trwają pokojowe negocjacje pomiędzy delegacjami Ukrainy i Rosji, Charków jest bombardowany. Wojna w Ukrainie to również olbrzymie wyzwanie logistyczne dla Polski. Granice naszego kraju już przekroczyło ponad 200 tysięcy uchodźców. Polska pokazała olbrzymie zaangażowanie w pomoc Ukraińcom. Tysiące wolontariuszy, pracowników organizacji i osób niezależnych, ochotników przyjechało w miejsca graniczne, między innymi w Medyce i Przemyślu, aby pomagać w transporcie, przekazywać ubrania, leki, jedzenie, pieluszki i zabawki dla małych dzieci. Niestety, wojna Putina uderza głównie w tych najbardziej niewinnych i bezbronnych. Oto fotoreportaż z pierwszych dni wojny w Ukrainie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/kobieta-ktora-ucierpiala-po-ataku-z-powietrzna-na-cywilna-przestrzen-charkowa-pierwszy-dzien-inwazji-fot-wolfgang-schwan-anadolu-agency-via-getty-images-19ef5ed.jpeg" width="938" height="627" title="kobieta-ktora-ucierpiala-po-ataku-z-powietrzna-na-cywilna-przestrzen-charkowa-pierwszy-dzien-inwazji-fot-wolfgang-schwan-anadolu-agency-via-getty-images-19ef5ed" /> Kobieta, która ucierpiała po ataku z powietrzna na cywilną przestrzeń Charkowa, pierwszy dzień inwazji, fot. Wolfgang Schwan/Anadolu Agency via Getty Images Mieszkaniec Gorłówki stoi na tle budynku, który został ostrzelany w wyniku ataku Rosjan, fot. Alexander Ryumin\TASS via Getty Images Setki osób ukryły się w szkolnej piwnicy po tym, jak rakieta zniszczyła budynek, w którym mieszkali, fot. Pierre Crom/Getty Images Wolontariusze przygotowują koktajle Mołotowa w schronie bombowym w Kijowie. Drugi dzień inwazji, fot.nChris McGrath/Getty Images Dziecko, które buja się na huśtawce, spogląda na budynek w Kijowie zniszczony przez rakietę, fot. Pierre Crom/Getty Images Matka z dzieckiem na oddziale pediatrycznym, który tymczasowo znajduje się w schronie bombowym w Kijowie, fot. Chris McGrath/Getty Images Ratownicy naprzeciwko budynku, w który uderzyła rosyjska rakieta, fot. Diego Herrera/Europa Press via Getty Images Kobieta wygląda przez okno pociągu, który ewakuuje ludzi na Zachód Ukrainy, fot. Pierre Crom/Getty Images <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/anastazja-wraz-z-mezem-sergiejem-i-psem-bulka-czekaja-na-pociag-ktory-ewakuuje-ich-z-kijowa-na-zachod-ukrainy-fot-kobieta-wyglada-przez-okno-pociagu-ktory-ewakuuje-ludzi-na-zachod-fot-pierre-crom-getty-images-57ceb5b.jpeg" width="938" height="626" title="anastazja-wraz-z-mezem-sergiejem-i-psem-bulka-czekaja-na-pociag-ktory-ewakuuje-ich-z-kijowa-na-zachod-ukrainy-fot-kobieta-wyglada-przez-okno-pociagu-ktory-ewakuuje-ludzi-na-zachod-fot-pierre-crom-getty-images-57ceb5b" /> Anastazja wraz z Mężem Sergiejem i psem Bulką czekają na pociąg, który ewakuuje ich z Kijowa na zachód Ukrainy, fot. Pierre Crom/Getty Images
Ukraina z widmem wojny w tle. Odwołane loty i zamknięta „zona” w Czarnobylu
Branża turystyczna reaguje na niepewną sytuację na Ukrainie. Część Lotów do Kijowa została odwołana. W najbliższym czasie ze zwiedzania wyłączona została też Czarnobylska Strefa Wykluczenia.
W tym artykule: Czarnobylska Strefa Wykluczenia zamknięta dla turystów Lufthansa odwołała część lotów na Ukrainę Turystyka na Ukrainie Od kilku tygodni sytuacja polityczna na Ukrainie jest coraz najbardziej napięta. Słowo „wojna” wybrzmiewa już nie tylko z ust zdezorientowanych Ukraińców, ale też światowych przywódców. Mimo że do inwazji wojsk rosyjskich jeszcze nie doszło, to mieszkańcy Kijowa już odczuwają pierwsze zmiany i problemy związane z niepewną przyszłością. Niektórzy zapisali się na zajęcia z samoobrony czy udzielania pierwszej pomocy, inni wyjechali z miasta. Ryzyko konfliktu zbrojnego nie sprzyja turystyce na Ukrainie. Część biur podróży wycofała ze swoich ofert wyjazdy do naszych sąsiadów. Wycieczki zaplanowane na najbliższe tygodnie również zostały odwołane lub odłożone na bardziej odległe terminy. Ukraina dla górskich piechurów. Po nitce na szczyt Czarnohory Przejście 40-kilometrowym grzbietem Czarnohory pozwala na chwilę zapomnienia o świecie. Czarnobylska Strefa Wykluczenia zamknięta dla turystów Jedną z najbardziej obleganych atrakcji turystycznych na Ukrainie jest Czarnobylska Strefa Wykluczenia. Nawet w ostatnich tygodniach to miejsce tłumnie zwiedzali zarówno Ukraińcy, jak i podróżni z zagranicy. Jarosław Jemelianenko, prezes Stowarzyszenia Czarnobylskich Operatorów Turystycznych, poinformował jednak w mediach społecznościowych, że od 19 lutego tzw. strefa będzie zamknięta. – Oficjalny powód jest wyrażany jako „powody techniczne”. Rozumiemy, że jest to najprawdopodobniej spowodowane groźbą rosyjskiej agresji i bliskością granicy z Białorusią […] W tych warunkach rozumiemy troskę o bezpieczeństwo Ukraińców i gości zagranicznych. Biorąc pod uwagę, że nowoczesna technologia pozwala nam monitorować w czasie rzeczywistym każdy ruch sił zbrojnych wszystkich stron i szybko reagować, a także brak zaleceń władz dotyczących opuszczenia Kijowa, mamy nadzieję, że zakaz w Czarnobylu zostanie wkrótce zniesiony – czytamy we wpisie. Czarnobylska Strefa Wykluczenia pozostanie zamknięta do 20 marca br. Miejsce tragedii przyciąga pasjonatów historii z całego świata. Wśród odwiedzających dużą grupę stanowią Polacy. Wyjazdy do „zony” są organizowane między innymi przez polskie grupy pasjonatów. Za prawdziwych ekspertów uchodzą Napromieniowani. Od 1986 r. promieniowanie zelżało do tego stopnia, że eksplorowanie wcześniej niedostępnych miejsc jest dziś bezpieczne. Prypeć i Czarnobyl można zwiedzać na kilka sposobów. Turyści mają do wyboru objazdówkę z przewodnikiem lub kilkudniowy pobyt z noclegami na miejscu. Czarnobylska Strefa Wykluczenia zaczęła cieszyć się jeszcze większą popularnością po premierze serialu „Czarnobyl”. Wówczas liczba gości wzrosła niemal o połowę. Oto najbardziej punktualne linie lotnicze. Czy w pandemii samoloty spóźniają się rzadziej? Jeśli planujesz w najbliższych miesiącach zagraniczne wyjazdy, koniecznie sprawdź, które linie lotnicze są najbardziej punktualne. Zaoszczędź czas i nerwy. Lufthansa odwołała część lotów na Ukrainę Od poniedziałku 21 lutego niemiecka linia lotnicza Lufthansa odwołała loty do Kijowa i Odessy. Połączenia zostały zawieszone do końca lutego. Rzecznik tłumaczy decyzję przewoźnika „rosnącymi obawami o możliwość rosyjskiej inwazji”. Loty do Lwowa będą realizowane zgodnie z rozkładem. Wcześniej Niemieckie MSZ zaapelowało do swoich obywateli o opuszczenie Ukrainy. Skandynawskie linie lotnicze SAS również wstrzymały połączenia do Kijowa do końca lutego. Zmieniono także trasy lotów z Kopenhagi do Szanghaju i Pekinu tak, żeby samoloty nie przelatywały nad terytorium Ukrainy. Mimo zmian w siatkach połączeń kijowski hub lotniczy cały czas pracuje normalnie. Obecnie nie ma też informacji o ewentualnym odwołaniu bezpośrednich lotów z Krakowa i Warszawy do Kijowa. Turystyka na Ukrainie Polacy najchętniej jeżdżą na Ukrainę do Lwowa. Jeszcze przed wybuchem pandemii miasto było jednym z najczęściej wybieranych kierunków na długie weekendy. Szczególnie w majówkę na ulicach nietrudno było usłyszeć polski język. Przez to, że Ukraina nie jest w Unii Europejskiej, jadąc samochodem lub autobusem musimy liczyć się z korkami na przejściach granicznych. Niekiedy podróżni spędzają tam nawet po kilka godzin. Czas zaoszczędzimy, wybierając połączenia lotnicze. Bezpośrednio polecimy z Poznania, Gdańska, Wrocławia i Warszawy. Największe zalety Lwowa? Niskie ceny i bardzo ciekawe knajpki. Wieczorem obowiązkowo pubcrawling. Źródło: Stowarzyszenie Czarnobylskich Operatorów Turystycznych
26 kwietnia 1986 miała miejsce największa katastrofa w dziejach elektrowni jądrowych. To wydarzenie do dziś rozpala wyobraźnię.
Czarnobylska Strefa to według miesięcznika Forbes „najbardziej egzotyczne miejsce turystyczne na Ziemi”. Bardziej egzotyczne niż Antarktyda, Wyspy Galapagos czy nawet stolica Korei Północnej Pjongjang. Ale egzotyka ma swoją cenę, nawet tuż obok ukraińskiej stolicy. W prostej linii to tylko 60 km od rozświetlonego i rozbawionego, trzymilionowego Kijowa. W praktyce półtorej godziny jazdy powiatowymi drogami. Strefa to jedno z najbardziej tajemniczych i niebezpiecznych miejsc na ziemi. Tajemniczych, gdyż nikt tak naprawdę nie wie, czym grozi. Tego niebezpieczeństwa nie widać, nie można złapać ani odepchnąć. Czarnobylska Strefa to ponad 2 tys. km2, z których ponad połowę przed katastrofą porastały gęste lasy ukraińskiego Polesia. Mniejszą część stanowiły pola uprawne, jeszcze teraz dające się odróżnić w krajobrazie. Całość położona w jednym z najbardziej malowniczych rejonów naszej części Europy: na wschodnim końcu poleskich bagien, u ujścia Prypeci do Dniepru. Kilkadziesiąt kilometrów dalej na południe, w dół Dniepru, wpada do niego jeszcze jedna rzeka, Desna. A pomiędzy ujściami Prypeci i Desny znajduje się ogromny sztuczny zbiornik wodny, powstały w połowie lat 60. przez przegrodzenie Dniepru zaporą Kijowskiej Elektrowni Wodnej. Gigantyczny obszar rekreacyjny. Z jednym nieprzyjemnym zastrzeżeniem. Zapora zagradzała i zagradza drogę radioaktywnym zanieczyszczeniom, które dostały się do Prypeci w okolicy Czarnobyla i spływają rzeką w dół, do Dniepru. Co prawda na zaporze nie odnotowano zwiększonego promieniowania, ale na przykład i łowienie, i spożywanie ryb ze Zbiornika jest w Kijowie surowo zabronione. Droga do samej Strefy prowadzi na północ od Kijowa, przez „obołońską dzielnicę” miasta. Widoki nie są zbyt zachęcające, to przemysłowa dzielnica. Ale tutaj znajduje się znany i w Polsce browar Obołoń zbudowany pod koniec lat 70. Przed olimpiadą 1980 r. władze ZSRR doszły do wniosku, że „ojczyzna proletariatu” potrzebuje piwa europejskiej jakości. Ponoć zaproszono czeskich specjalistów, którzy wybrali północną dzielnicę Kijowa z powodu dostępności dobrych wód wiozą, bo samodzielnie do Strefy może wjechać prezydent Ukrainy, ale nie my), skręcamy jeszcze raz na północny zachód lub jedziemy na północ. Gra w stalkera Samodzielne przedostawanie się do „czarnobylskiej zony” jest zabronione, karane i dość popularne w kręgach ekstremalnych turystów zwanych stalkerami. Nazwę swą zawdzięczają stworzonej w Kijowie grze komputerowej S.T.A.L.K.E.R., której akcja toczy się właśnie w Strefie i mieście Prypeć. Jej nazwa z kolei pochodzi od filmu Stalker Andrieja Tarkowskiego (na podstawie książki s.f. Piknik na skraju drogi braci Strugackich), opowieści o tajemniczej „strefie”, z której stalkerzy przemycali przedmioty pozostawione przez obcą cywilizację. Aura wytworzona w kulturze masowej wokół Strefy, sprawiła, że pojawiały się grupy pragnące „pospacerować po nuklidach”. Co roku strażnicy w Czarnobylu łapią na granicy prawdziwej Strefy kilkaset osób, które chcą się tam nielegalnie przedostać. Ale na pewno nie należy polecać takich zabaw, bowiem zona – powtórzmy to – jest niebezpieczna. I to niebezpieczeństwem nieuchwytnym, o którym nigdy nie będziemy wiedzieć, czy go uniknęliśmy. Teraz trochę o samej topografii Strefy. Katastrofa świeżo oddanej do użytku elektrowni atomowej w Czarnobylu nastąpiła 26 kwietnia 1986 r. Słup dymu po eksplozji w czwartym reaktorze wyrzuciło na ponad kilometr w gorę. Na szczęście dla Ukrainy i jej stolicy wiatr zepchnął ją na północny zachód. Ale i tak skażony został ogromny rejon u zbiegu granic Ukrainy, Białorusi i Rosji. Dość szybko ewakuowano z niego mieszkańców. W sumie 250–320 tys. osób, w tym ponad 60 tys. mieszkańców dwóch miast: Czarnobyla i położonego 18 km na północny zachód od niego większego miasta Prypeć (od nazwy rzeki). Elektrownia znajduje się właśnie przy tym drugim mieście, a właściwie – miasto przy elektrowni, bowiem zbudowano je dla jej pracowników. Ale nazwa katastrofy przylgnęła do Czarnobyla, może dlatego że w ZSRR Prypeć była tajnym „miasteczkiem atomowym”. Prypeć jest obecnie zupełnie opustoszała, Czarnobyl zaś jest formalnie centrum administracyjnym Strefy. Wokół elektrowni są trzy strefy. Pierwsza, z całkowitym zakazem wchodzenia obcym, to okolice samej elektrowni. Druga, o promieniu 10 km, nazywa się „strefą specjalnego zagrożenia”. Trzecia, o promieniu 30 km, to „strefa najwyższego stopnia skażenia”. Strefy są nieco umowne, radioaktywne skażenie nie rozkładało się w terenie tak dokładnie jak cyrkiel na mapie. Obecnie są to raczej ogromne plamy rozrzucone nieregularnie w terenie. Z zasady należy unikać niewielkich zagłębień. Granicę tej trzeciej wyznacza metalowe ogrodzenie przecinające pola i patrolowane przez strażników z ministerstwa ds. sytuacji nadzwyczajnych. Do środka można się dostać czterema przejściami. Na trzech są przyrządy dozymetryczne, przez które będziemy musieli przejść, wracając. Coś jak duży aparat do zdjęć rentgenowskich połączony z bramką do wykrywania metalu na lotnisku. „Wejść ! Obrócić się! Wyjść” – komenderuje strażnik. Tajemnicze lampki się palą albo równie tajemniczo się nie palą. Ale to dopiero po powrocie, na razie dopiero wjeżdżamy. Za płotem jest Strefa. Cisza po wybuchu Byłem w niej wczesną wiosną. Po horyzont ciągnęły się bure pola poprzecinane jęzorami lasów. Tuż po wjeździe krajobraz niewiele się różnił od tego spoza drutów. Ale wystarczyło kilka kilometrów i postój w pierwszej z 92 ewakuowanych wiosek. Najpierw była dzwoniąca w uszach cisza. Stoję w środku wsi i nie słychać ludzi, ani żadnego ruchu. Nikogo nie ma. Tylko wiatr, o dziwo nie słychać ptaków. Podobno naukowcy obserwują obecnie szybki rozwój ptasich kolonii w Strefie (i w ogóle znacznej populacji dzikiej zwierzyny, w tym żubrów). Ale prawdopodobnie chodzi o duże kompleksy leśne dalej na północy, przy granicy z Białorusią. Na trasie do elektrowni cisza dzwoni w uszach. W słońcu, na wiejskiej drodze nie słychać nawet owadów. Pustka. Świadomość tego bezruchu przyrody pozbawionej człowieka przychodzi jednak dopiero z czasem. Wszędzie ruiny. Opuszczone, rozpadające się domy. Potłuczone szyby chrzęszczące pod nogami. Lepiej nie wchodzić do środka. Jeśli dom miał piwnicę, można do niej wlecieć wraz z przegniłą podłogą. Błyskające nagle nad głową, w gęstym listowiu, popękane niebieskie tabliczki dawnych przystanków autobusowych. Na polach trawy już po pas. Step jak z powieści Sienkiewicza. Ale nie czai się w nich Tatarzyn, tylko niebezpieczeństwo stokroć gorsze. W którą stronę spojrzeć, widać koniec cywilizacji. Wsie już wyszabrowane. To czysto polskie słówko tak związane z zakończeniem drugiej wojny światowej świetnie pasuje do Strefy. Drzewo rośnie wprost spod ściany domu, krusząc ją. Albo ze środka budynku rozrzucając odłamki eternitowego dachu na drodze ku słońcu. Wokół obejścia było ogrodzenie, a została tylko podmurówka. Ktoś je wyciął i wywiózł. Wewnątrz drutów po ewakuacji nie powinno być ludzi. Ale wiele osób wróciło przez dziury w ogrodzeniu. Nikt nie wie, ilu mieszkańców ma obecnie zona. Ministerstwo mówi o około tysiącu – dawnych, którzy przyjechali tu z powrotem. Ale są też inni. Na przykład byli więźniowie po wyrokach, pozbawieni propiski, czyli zameldowania, nie mogąc znaleźć pracy i utrzymania, przedostają się do Strefy. Raz w tygodniu po wsiach jeździ półciężarówka z „mobilnym sklepem”, przystając tu i owdzie i sprzedając najpotrzebniejsze rzeczy tym, ktorzy przyjdą. Nikt ich nie pyta, skąd są, skąd mają pieniądze, gdzie mieszkają. Na pewno kilka osób żyje w dawnej wiosce Biła Soroka, na północny zachód od elektrowni, nad Prypecią. A gdzie pozostali? Na tropie Chodkiewiczów Jedynym oficjalnie zamieszkałym miejscem w Strefie jest... Czarnobyl. Tutaj znajdują się biura agend ministerstw zajmujących się zoną oraz przebywa część ludzi obsługujący martwą elektrownię. Wjazd do dawnego miasta jest szokiem. W rozpadającym się budynku, w którym wiatr powybijał większość szyb, widać gacie suszące się na balkonie. Wokół niektórych domów w centrum kręcą się ludzie, stoją samochody. Są anomalią w pustce Strefy. Podczas dwudniowych wycieczek organizowanych z Kijowa tutaj można zanocować (w hotelu pracowników ministerstwa), a nawet się pożywić. Ale przed wyjazdem z ukraińskiej stolicy wszyscy są ostrzegani, że w Strefie lepiej mieć własne pożywienie, szczelnie zapakowane. Czarnobyl to było miasteczko z kilkusetletnią historią. Przez dwieście lat należało do rodu Chodkiewiczow. Do 1920 r. była tu siedziba słynnej dynastii żydowskich cadyków Twerskich. W tym samym roku na rzece widocznej z miasteczka nasza Flotylla Pińska wygrała starcie z radziecką Flotyllą Dnieprzańską. Ale po historii nie ma tu śladu. W połowie XVIII w. Chodkiewiczowi zbudowali barokowy kościół, po którym pozostały podobno tylko piwnice, a w nich nagrobki kilku osób z rodu. Piszę podobno, gdyż w Czarnobylu nikt nie wskaże drogi do ruin, nie ma tu miejscowych, tylko ludzie na dwutygodniowych delegacjach. A po obrzeżach Czarnobyla lepiej samemu nie chodzić. Dalej za Czarnobylem jest już tylko elektrownia. Wycieczki z zasady unikają najbliższej i najkrótszej drogi z Czarnobyla do Prypeci wzdłuż rzeki, gdyż prowadzi tuz obok elektrowni i tzw. sarkofagu – gigantycznej, bezkształtnej góry betonu kryjącej w swym wnętrzu resztki czwartego reaktora. Nikt nie wie, co się tam w środku dzieje, jakie zachodzą procesy i czym grożą. Wszyscy tylko się pocieszają, ze paliwo jądrowe wypala się i niebezpieczeństwo maleje. Diabelski młyn Korzystając z praw dziennikarza, podjechałem pod samo betonowe, dawno temu bielone ogrodzenie elektrowni. Zdziwiła mnie wielkość „sarkofagu” i zdenerwowało brzęczenie licznika Geigera. Obecnie budowany jest kolejny schron, tym razem w postaci ogromnej arki nad dotychczasowym „obiektem Ukrycie”. Za elektrownia jest byłe miasto. Obok był słynny „Rudy Las”, gdzie sosny na skutek promieniowania nabrały koloru pomarańczy. Ale las wycięto, a drzewa zakopano w specjalnych rowach. Usypany na nich pagórek wygląda jak grób. Widok Prypeci jest przygnębiający, jakby przeszła tedy wojna. Tyle że nie widać domów zniszczonych przez ludzi. Budynki rozpadają się same, ostatnio zawaliła się siedziba szkoły podstawowej. Na centralnym placu rosną drzewa i krzewy, rozsądzając betonowe płyty. W dawnym parku miejskim stoją zardzewiałe dziecięce samochodziki, karuzele i „diabelski młyn”. Wszędzie pustka. Od popadających w ruinę domów wieje groza, szczególnie od 15-pietrowego pustego wieżowca. Prawdziwa ulgę przynosi dopiero widok strażników na punkcie kontrolnym w drodze powrotnej. Obecność innych ludzi oznacza powrót do cywilizacji. A wieczorem w kijowskiej knajpce, w środku rozbawionego miasta, cała ta wyprawa wydaje się zupełnie nierealna i nieprawdziwa.
Gdzie w sierpniu na city break? Znamy 10 najtańszych kierunków
Ceny za pokoje w hotelach spadają w tym miesiącu prawie we wszystkich stolicach w Europie. W tych miastach szczególnie warto zaplanować sierpniowe zwiedzanie.
Ceny za pokoje w hotelach spadają w tym miesiącu prawie we wszystkich stolicach w Europie – tak wynika z raportu wyszukiwarki i porównywarki cen hoteli trivago.pl. Warszawa znalazła się na 6. miejscu najtańszych stolic europejskich w sierpniu. Kierunek: Bałkany! Z cen zebranych przez Trivago z ponad 250 stron rezerwacyjnych wynika, że w sierpniu najniższe ceny z wszystkich stolic europejskich okazuje się oferować bułgarska Sofia. Za pokój dwuosobowy typu standard zapłacimy tam średnio 241 zł. Na drugim miejscu pod względem ceny uplasowała się macedońska stolica – Skopje (243 zł), a na trzecim serbski Belgrad (258 zł). Nasza stolica znalazła się na miejscu 6. Chcąc przenocować w Warszawie z osobą towarzyszącą, zapłacimy średnio 275 zł. To o 5% mniej niż w lipcu. Pierwszą dziesiątkę zamyka Sarajewo (Bośnia i Hercegowina), gdzie średnia cena za nocleg wynosi w tym miesiącu 289 zł. Zobacz pełną listę 10 najtańszych kierunków w sierpniu 2016 >>> Na później… A gdzie jest najdrożej? Jak raportuje wyszukiwarka i porównywarka cen hoteli trivago.pl do najdroższych europejskich stolic należą w sierpniu Monako, Kopenhaga, Berno i Dublin. Średnie ceny za nocleg kształtują się tutaj kolejno na poziomie: 1673 zł (!), 924 zł, 822 zł i 764 zł. Te kierunki lepiej zostawić na inny miesiąc.
Wizz Air Ukraine, pierwszy niskokosztowy i nisko taryfowy przewoźnik na Ukrainie, zapowiedział dzisiaj otwarcie nowego połączenia na trasie Kijów-Moskwa, które wystartuje 30 września 2014 roku
Nowym samolotem linii Wizz Air – Airbus A320 – pasażerowie polecą do lotniska Vnukovo, jednego z głównych portów w Moskwie, z szybkim i łatwym połączeniem z centrum miasta. Nowe połączenie oferowane przez Wizz Air Ukraine będzie dostępne trzy razy w tygodniu: początkowo we wtorki, czwartki i w soboty, a od 27 października, w poniedziałki, środy i w piątki. WIZZ AIR UKRAINE POŁĄCZENIE KIJÓW-MOSKWA(VKO) Dni Start Bilety od* Pn, Cz, So 30.09.2014 479 UAH Pn, Śr, Pt 27.10.2014 479 UAH Bilety na tej trasie są już dostępne w sprzedaży, w cenach od 479 UAH* (29,99 EUR). Rezerwacji można dokonywać na stronie wizzair.com. „Dzisiaj mamy przyjemność zaoferować pasażerom z Ukrainy niskokosztowe połączenie z Kijowa do Moskwy. Otwarcie nowej trasy to długo oczekiwane wydarzenie w działalności Wizz Air Ukraine. Dzięki niskim cenom przelotów, oczekujemy zwiększenia liczby podróżujących na tej trasie. Nasze zaangażowanie w rynek ukraiński przez minionych sześć lat pozwoliło milionom ludzi na swobodne podróżowanie, co wcześniej nie było możliwe z powodu ograniczeń narzucanych przez monopolistów wysokokosztowych linii. W tym wymagającym czasie dla wszystkich ukraińskich linii lotniczych oczekujemy od władz kraju utworzenia platformy dla rozwoju i uczciwej konkurencji. Przystąpienie do umowy Open Skies jest gwarantem przyciągnięcia większej liczby przewoźników i zapewnienia konsumentom dostępu do niższych cen i bogatszej oferty. Byłby to krok naprzód zbliżający Ukrainę do Europy, który zdemokratyzowałby rynek lotniczy i sprawił, że dostęp do latania miałby każdy mieszkaniec Ukrainy, a nie tylko kilku uprzywilejowanych. Budowanie zdrowej konkurencji jest kluczem do tego, by uniknąć sytuacji, w której ukraińskie lotnictwo jest osłabiane. To także element niezbędny do rozwijania rynku pracy i usług turystycznych” – powiedział Akos Bus, Dyrektor Zarządzający Wizz Air Ukraine.
Kijów, który kocham, nie przetrwa zbyt długo. Dlatego codziennie cieszę się jego krajobrazami i zabytkami.
Tysiącletnia historia, prastare bizantyjskie świątynie, ale też całkiem już współczesny zgiełk trzymilionowej metropolii. To wszystko sprawia, że stolica Ukrainy rozkochuje w sobie od pierwszego wejrzenia. Ja też jej uległam. Mój Kijów zaczyna się pod pomnikiem poety Tarasa Szewczenki spoglądającego z cokołu na Uniwersytet Kijowski. Zabiorę was stąd starymi uliczkami do soboru św. Zofii, potem zejdziemy w dół na dobrze znany Polakom z czasów Pomarańczowej Rewolucji Majdan Niepodległości. W cieniu kasztanowców wzgórzami Dniepru powędrujemy następnie do Ławry Peczerskiej. To jedna z najważniejszych świątyń Ukrainy, wpisana (razem z soborem św. Zofii) na listę UNESCO. Wzgórza Dniepru też chciano do tej listy dołączyć, jednak urzędnicy mieli co do nich własne plany. Bo Kijów ukochałam nie tylko ja, ale też ukraińscy oligarchowie i politycy. Wiktor Pinczuk, zięć prezydenta Kuczmy, otrzymał na naddnieprzańskich zboczach teren pod Centrum Sztuki Współczesnej, który znajdzie się obok Filharmonii Narodowej. Skarpy Dniepru, poniżej pałacu Maryńskiego, lubi także aktualny prezydent Wiktor Janukowycz, który buduje tam lądowisko dla helikopterów z infrastrukturą rozrywkową i podjazdem za 60 mln hrywien. Oczywiście za pieniądze z budżetu państwa. Kijowscy oligarchowie miewają rozmach... Ale to i tak nic w porównaniu z latami 90. XIX w., kiedy miasto przeżywało swój budowlany boom. Naprzeciwko polskiej ambasady przy ul. Jarosławów Wał znajduje się jeden z najpiękniejszych budynków stolicy – kenesa karaimska. Zaprojektował ją Polak Władysław Horodecki. Swoimi śmiałymi pomysłami zmienił on oblicze miasta: kościół św. Mikołaja, Dom z Chimerami oraz Narodowe Muzeum Sztuki Ukrainy – to obowiązkowe punkty każdego przewodnika po Kijowie. Nie samą sztuką żyje człowiek – w moim mieście nie pozwolę wam umrzeć z głodu. Pierwsze naleśniki z nadzieniem (młynci) możecie zjeść w chatce obok pomnika Szewczenki, gdzie mieści się restauracja Opanas. A następnie przyjemność tę powtórzyć na ulicy Jarosławów Wał. Znajdziecie tu dwie francuskie piekarnie, postradziecką pierogarnię, kilka włoskich pizzerii oraz restauracje: czeską, kubańską i hiszpańską. Ja jednak zabiorę Was do mniej spektakularnej restauracyjki Jarosławna. W jej podziemiach śledź pod pierzynką i pieczeń z kociołka smakują jak nigdzie indziej. Ulicą Sofijską dotrzemy potem na Majdan Niepodległości. Cel? Kawiarnia Kaffa i najlepsza w mieście kawa parzona w specjalnych ciśnieniowych kawiarkach. Do wspomnianej już Ławry Peczerskiej pójdziemy wciąż jeszcze niezniszczonymi do końca zielonymi zboczami Dniepru. To jedno z nielicznych miejsc, w których horyzontu nie zasłania tu żadne nowe budownictwo. Wcześniej spróbujemy wstąpić do cerkwi Spasa na Berestowie. Pochowano tu założyciela Moskwy, kijowskiego księcia Jerzego Dołgorukiego. Świątynia od wielu lat jest zamknięta z powodu renowacji, ale podobno przed Euro mają ją otworzyć. Jeśli tak się stanie, będziemy mogli podziwiać unikalne freski stworzone pomiędzy XI a XVII w. Symbolem tej cerkwi jest charakterystyczny krzyż, który przez wieki wieńczył jej kopułę. Niestety już go nie zobaczycie. Kilka lat temu się złamał, a urzędnik, który odpowiada za zachowanie zabytków, uznał, że nie ma pieniędzy na jego naprawę. Dwa lata temu wszczęto wobec tego pana postępowanie za korupcję. Bo Kijów od zawsze daje natchnienie twórcom i karze bezbożników. Pewnie za to go kocham. (Tłum. Tomasz Kobylański)
Euro 2012 rozbudziło w Polakach ciekawość i zachęciło do odwiedzenia naszego wschodniego sąsiada. Zanim wybierzesz się na wycieczkę, przeczytaj nasz cykl na Zielonej Ukrainie!
Tu jest wszystko i wszyscy. Góry są takie jak u nas – tylko większe, rzeki takie jak u nas – tylko szersze i dłuższe, na południu jeszcze można znaleźć prawdziwie ukrainny step. Kawał historii i kultury Polski, a także Rosji, najsłynniejsze miejsca judaizmu, najpiękniejsze świątynie „greckie” (czyli unickie i prawosławne), Niemcy, Czesi, Grecy, Tatarzy, Bułgarzy, Węgrzy i współcześni Asyryjczycy (pierwotni mieszkańcy Bliskiego Wschodu) oraz ich mafia w Kijowie... Legendarne skalne miasta na Krymie i scytyjskie kurhany w stepie, wokół których bez przerwy kraza poszukiwacze skarbów. Chasydzi w Berdyczowie i wspaniałe świątynie prawosławia: Ławra Peczerska w Kijowie i Ławra Poczajowska na Wołyniu. Ciepłe Morze Czarne z legendarnymi plażami na Krymie, „Odessa-Mama” i śnieżne Karpaty. Wszyscy czuja się tu u siebie i wszyscy odcisnęli jakiś ślad w ukraińskiej ziemi. Czasami żeby ten ślad na ziemi zobaczyć, trzeba się dobrze nachodzić i przypatrzeć. Niestety przez środkową i wschodnią Ukrainę przetoczył się walec sowietyzacji, miażdżąc ludzi i zabytki. Większość tamtejszych miast wygląda jak odbita z jednej sztancy. Ale nawet okres „niekultury” zostawił ślady, jakich nie spotkamy w Polsce – na przykład gigantyczny pomnik Matki Ojczyzny, jakby zawisły nad Kijowem, czy samo centrum ukraińskiej stolicy w stylu „stalinowskiego empire’u”. Za to na zachodniej Ukrainie nie trzeba się specjalnie wysilać: gdzie spojrzeć, tam zabytki i dzika przyroda – choćby w Karpatach, na Zakarpaciu czy nad Dniestrem. Wszędzie pełno polskich śladów, których nikt na Ukrainie nie ścierał. Pomnik Mickiewicza w centrum Lwowa ma i zawsze miał na cokole polski napis: Wieszczowi – naród. Można jeździć na Ukrainę w podróż sentymentalną – po dawnych Kresach. Nie zabraknie polskich zamków, pałaców, dworków do oglądania. Ale wtedy można przegapić inne atrakcje, choćby tak egzotyczne jak... zamek templariuszy (tak, tak, tych samych), a właściwie jego ruiny w zakarpackim Serednie (między Mukaczewem a Uzhorodem). I mnóstwo innych miejsc dziwnych, tajemniczych, zakręconych czy po prostu fajnych. A jeśli jeszcze polski turysta zna ukraiński (no, choćby kilka słów), wtedy drzwi staja przed nim otworem.
Piersiki służą do jedzenia, po dywanie nie wolno chodzić, nie należy się tez oburzać, gdy ktoś nam każe „ruchać się” szybciej. Dla Polaków język ukraiński nie jest trudny, choć niesie ze sobą pewne pułapki
Każdy cudzoziemiec starający się mówić po ukraińsku (choćby z błędami) jest przyjmowany przez Ukraińców bardzo ciepło. Często może nawet uzyskać zniżkę w sklepie czy restauracji. Gdzie i jak mówić Szkoda więc, ze w opinii wielu Polaków ukraiński i rosyjski to jeden język. Dla nas, Ukraińców, to trudne do przyjęcia. Inna sprawa, że językowa mapa naszego kraju jest skomplikowana –w niektórych regionach używa się tylko ukraińskiego, w innych tylko rosyjskiego, w jeszcze innych – obu równolegle. Czasami prowokuje to niezręczne sytuacje – na przykład na zachodzie kraju Polak zwracający się do gospodarzy po rosyjsku może być poproszony, by mówił raczej po polsku. Zwłaszcza w Galicji (Lwów, Drohobycz) zostanie zresztą bez problemu zrozumiany. Im dalej na wschód (szczególnie na terenie Zagłębia Donieckiego), tym bardziej przyda się rosyjski lub angielski. Na Krymie natomiast język ukraiński może być traktowany wręcz wrogo. Mapa zasięgu ukraińskiego jest w pewnym sensie odzwierciedleniem dawnych granic Pierwszej Rzeczypospolitej. Ale tez poparcia Pomarańczowej Rewolucji i wyników ostatnich wyborów w Ukrainie. (Tak, tak, Panie Korektorze, ma być „w Ukrainie”. Wielu Ukraińców nie lubi formy „na Ukrainie” używanej przez Polaków w stosunku do niektórych krajów sąsiednich). Jak czytać Jadąc do Ukrainy, warto się nauczyć cyrylicy. Wiele słów (choćby na tablicach informacyjnych) brzmi bardzo podobnie do polskiego i rosyjskiego, jednak bez znajomości alfabetu nie zdołamy ich odczytać. Jak się do tego zabrać? Po pierwsze, w ukraińskiej cyrylicy istnieją litery, które wymawia się tak samo jak po polsku: A, E, K, M, O, T, I. Na co uważać W Ukrainie musisz też uważać na tzw. fałszywych przyjaciół, czyli słowa, które w obu językach brzmią podobnie, lecz znaczą coś zupełnie innego. Ich użycie może czasem doprowadzić do sporych kłopotów! I tak dywan po ukraińsku oznacza „kanapę”; zaś sklep oznacza „grobowiec”. Kiedy ktoś powie do was, że w czymś się rozbiera, nie oznacza to zdejmowanie odzieży, tylko że na czymś się zna. Podobnie kiedy porządnie ubrana i kulturalna osoba zaproponuje, żeby „ruchać się szybciej” (рухатися), będzie to po prostu prośba o zwiększenie tempa i nic więcej. Smaczne piersiki (персики) oznaczają brzoskwinie, a wypadok wcale nie musi być groźny – oznacza bowiem każde, nawet najmilsze zdarzenie. Nie należy też używać polskiego (i galicyjskiego) słowa „Żyd” – w Ukrainie brzmi ono obraźliwie, kojarzy się z pogromami. Znacznie lepiej powiedzieć Jewrej. Na koniec rada z pogranicza języka i architektury: kondygnacje w domach numerowane są tak jak w Rosji i USA. Parter nie istnieje, od razu jest „pierwszym piętrem” (perszy powerch). Polskie pierwsze piętro to u nas, rzecz jasna, druhyj powerch. Warto zapamiętać, zwłaszcza podczas powrotu do hotelu po hucznym świętowaniu sukcesow naszych narodowych drużyn. Na marginesie dodam, że opowiadając po ukraińsku o drużynie, trzeba uważać. Słowo to oznacza bowiem także „żonę”.
Wyprawa „Orient Express 2010” - pierwsza relacja
Iza i Piotr Witkowscy zapraszają do śledzenia losów ich wyprawy. Oto pierwsza relacja opisująca ich trudny wyjazd z Polski. Wyprawa jest organizowana pod patronatem National Geographic -Traveler.
Zgodnie z planem, w podróż „Orient Express 2010” wyruszyliśmy w sobotnie, słoneczne popołudnie 29 maja br. Niestety, na granicy ukraińskiej okazało się, że mamy niepokojący wyciek. Źródłem była uszkodzona chłodnica skrzyni biegów. Piotr próbował samodzielnie usunąć usterkę, ale niestety pojawił się również wyciek z przewodów. Postanowiliśmy zawrócić do Warszawy, do zaufanych mechaników. Awaria była na tyle poważna, że skończyło się na wymianie całej skrzyni biegów. Niezrażeni przeciwnością losu, niezwłocznie ruszyliśmy w trasę rankiem 3 czerwca. Pierwszą noc spędziliśmy we Lwowie, ale ze względu na deszczową aurę następnego dnia obraliśmy kierunek na Kijów, który nas oczarował, a następnie na Rosję. Teraz gonimy stracony czas, a nie jest to łatwe. Po pierwsze – jesteśmy w największym kraju na świecie, po drugie – jadąc na wschód systematycznie przesuwamy nasze zegarki do przodu. Odczuwamy to dość dotkliwie. Zwłaszcza, że do pokonania mamy kilka tysięcy km do granicy z Chinami, gdzie przesiadamy się na rowery. Aktualnie różnica z Polską wynosi 7 godzin. Teraz już przejechaliśmy przez Ural i przemierzamy ogromną Syberię. Pod kołami czasem wyśmienity asfalt, czasem głębokie koleiny i ogromne dziury, na których tańczy wyładowany po brzegi jeep. O tej porze roku Syberia to zielona kraina, pełna brzozowych zagajników, bagiennych sadzawek i stawów. Uparcie gonią nas gigantyczne komary, co skutecznie przeszkadza zwłaszcza w rozbijaniu biwaku. Aż trudno uwierzyć, że przez większą część roku miejsce, w którym ciszę przerywa teraz kukanie kukułek i śpiew ptaków, zamienia się w lodową pustynię. Mijamy biedne, syberyjskie osady, gdzie ludzie żyją w drewnianych. lichych chatach. Ich nieodłącznym elementem są pięknie zdobione, często niebieskie lub zielone okiennice. Widać, że Syberia wykorzystuje letnią aurę i szykuje się do zimy, która nie zapomni tu przyjść już za kilka miesięcy. Przed domami stoją kopce brzozowych pieńków, które dadzą ciepło, kiedy wszystko dookoła będzie zmrożone na kość. Jak mieszkańcy tej surowej krainy, która pochłonęła tak wiele istnień ludzkich, dają sobie radę, kiedy temperatura spada do 40-tej kreski poniżej zera, nie mieści się w naszych głowach. Wjazd do dużych syberyjskich miast, takich jak Nowosybirsk czy Krasnojarsk to prawdziwy skok cywilizacyjny, choć i tu dostrzegamy kontrasty - z jednej strony eleganckie galerie handlowe, nowiutkie stacje benzynowe i lśniące, ogromne salony samochodowe, z drugiej – smutne bloki, krzywe chodniki i stragany z tanią odzieżą. Spotykamy przyjaznych i pomocnych Rosjan, dyskutujemy zażarcie z żądnymi łapówek milicjantami i walczymy o przetrwanie na drodze. Rosyjscy kierowcy niezaprzeczalnie odznaczają się ognistym temperamentem. I nie ma znaczenia, czy jadą 20-sto letnią Ładą czy nowym Lexusem, nie zawahają się wyprzedzać na piątego, czasem też z lewej strony. Dlatego też oboje bacznie obserwujemy drogę i patrzymy w lusterka. Im bardziej w głąb Rosji ruch jest coraz mniejszy i zabudowania coraz rzadsze. Po horyzont torfowiska i tajga. Najbardziej jednak podoba nam się cena benzyny – 2 PLN za litr, choć teraz coraz rzadziej widujemy stacje benzynowe. Dotarliśmy już do ostatniego dużego miasta w Rosji na naszej trasie, do Irkucka. Teraz jedziemy wzdłuż Bajkału i za chwilę wjeżdżamy do Mongolii. Na drodze z Krasnojarska do Irkucka, która liczy nieco ponad 1000 km, około 400 km to brak asfaltu, głębokie koleiny i szutr. Na liczniku już blisko 8 tysięcy kilometrów. Pełna relacja z wyprawy na www.naszymsladem.pl.
Wyprawa Long Walk Plus Expedition rozpoczęta
Dzisiaj rano rozpoczęła się wyprawa Long Walk Plus Expedition. O godzinie 9.20 Tomasz Grzywaczewski, Bartosz Malinowski i Filip Drożdż wylecieli z warszawskiego Okęcia by przez Kijów i Moskwę dotrzeć do Jakucka, skąd rozpoczną swoją wyprawę śladami Witolda Glińskiego.
Młodzi podróżnicy chcą przypomnieć światu nieprawdopodobną historię i bohatera, który rzucił w 1941 r. wyzwanie sowieckiemu imperium. Chcą też w ten niezwykły sposób złożyć hołd wszystkim, którym nie dane było wrócić z sowieckiej niewoli do wolnej Polski. Uczestników „Long Walk Plus Expedition” czeka ponad 200 dni na szlaku wyprawy oraz prawie 6.500 km do przebycia. Więcej na temat wyprawy znajdziecie w artykule Wyprawa "Long Walk Plus Expedition"