National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-08-10T08:04:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Tuszetia w Gruzji to serce Kaukazu. Dzikie góry, wyludnione wioski i ujmująca gościnność
items: Elbrus szczyt Europy czy Azji? Kontrowersje wokół najwyższej góry Kaukazu i ciekawostki na jej temat
items: Pieszo przez Gruzję. Tuszetia i Chewsuretia - krainy wymarzone na górski trekking
items: Samochodowa podróż przez ostępy Kaukazu
items: 6 powodów, dla których warto wybrać się do Gruzji jesienią
items: 11/2015
items: Na Elbrusie znaleziono ciała alpinistów
items: Gruzja: kraina winem płynąca
items: Snowboard na Kaukazie

Tuszetia w Gruzji to serce Kaukazu. Dzikie góry, wyludnione wioski i ujmująca gościnność
type: item
date: 2025-08-10T08:03:40.000Z
creator: Michał Głombiowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: góry
subject: gruzja
subject: kaukaz
description: Leżąca we wschodniej Gruzji Tuszetia to jeden z najbardziej dzikich zakątków kraju. Położona jest na północnych zboczach Wielkiego Kaukazu. Od północy i wschodu graniczy z republikami federacji rosyjskiej: Czeczenią i Dagestanem.
encoded: Spis treści: Wyludnione wioski Monastyr Alawerdi Omalo – stolica Tuszetii Dartlo Girevi Tuszetia – informacje praktyczne Uchylam płachtę wejścia do namiotu i… widzę przed sobą owczarka kaukaskiego. Stoi dwa metry ode mnie, a z jego gardła wydobywa się chrapliwy warkot. Pasterskie psy przemierzające góry Tuszetii – położonego tuż przy rosyjskiej granicy, zapomnianego przez świat regionu Gruzji – to poważni zawodnicy. Jeżeli im podpadniesz, jesteś w kłopotach. Ich kły przecinają skórę w sekundę. Zastygam w bezruchu, próbując oszacować, czy choćby zdążę zasunąć zamek namiotu. Melodyjny gwizd sprawia, że napięte niczym struna ciało psa łagodnieje – z prawej pojawia się pasterz. Jestem uratowany! Przysiadamy na pieńku; na kuchence przygotowuję kawę. – Moje dzieci wyjechały do Tbilisi, ale ja się nigdzie nie wybieram – mówi mężczyzna. – Nie znam innego życia, moim światem są góry, owce i psy. Wyludnione wioski Jednak pasterska tradycja nawet i tu, w tak odizolowanym od reszty świata miejscu, powoli zanika. – W latach 50., gdy Gruzja należała jeszcze do Związku Radzieckiego, mieszkańcy wiosek w Tuszetii zostali przymusowo przesiedleni na niziny – opowiada. – Zabroniono im powrotu i zajmowania się tym, co robili od pokoleń. Po uzyskaniu niepodległości zakaz został zniesiony, ale wiele osób nie chciało się już znowu przenosić. Życie na nizinach jest wygodniejsze. Górskie wioski pozostały wyludnione. Tradycja, która sięga przynajmniej XVI w., każąca wędrować pasterzom ze stadami, zaczęła się chwiać. Przez stulecia dwa razy w roku pokonywali pieszo ponad 200 km, jesienią schodząc z gór i wiosną odbywając tę samą wędrówkę, tyle że w przeciwnym kierunku. Dziś życie miejscowych w niewielkim stopniu skupione jest wokół owiec. Wydeptane przez pasterzy ścieżki wciąż są tu jednak często jedynymi szlakami, którymi można podążać. Są pewniejsze niż mapy i drogowskazy. Kierują piechurów ku drewnianym szałasom, w których można spędzić noc, biegną pomiędzy źródłami wody, idą najdostępniejs…

Tuszetia-omalo-1996832.jpg
width: 1000
height: 632

Elbrus szczyt Europy czy Azji? Kontrowersje wokół najwyższej góry Kaukazu i ciekawostki na jej temat
type: item
date: 2022-06-16T11:03:03.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alpinizm
subject: elbrus
subject: góry
subject: kaukaz
subject: rosja
subject: szczyty
subject: Travel
subject: wspinaczka górska
description: Czy to najwyższa góra w Europie, czy jeden z azjatyckich szczytów? Spory nie milkną, a kolejni alpiniści wybierają się do Rosji. Oto Elbrus, szczyt tyleż malowniczy, co kontrowersyjny.
encoded: W tym artykule: Elbrus szczyt – wysokość Elbrus – szczyt uśpionego wulkanu Elbrus – szczyt w Europie czy w Azji? Elbrus – zdobywcy szczytu Elbrus szczyt – turystyka Elbrus Race – wyścig na szczyt Elbrus szczyt – wierzenia Elbrus szczyt – ciekawostki Elbrus to najwyższy szczyt Kaukazu. Jego wysokość to 5642 m n.p.m. Położony jest na terenie Federacji Rosyjskiej, niedaleko granicy z Gruzją. Ponieważ jest zaliczany do tzw. Korony Ziemi, jest częstym celem wypraw alpinistycznych i turystyki wysokogórskiej. Nazwa „Elbrus” prawdopodobnie pochodzi z języka perskiego. Zależnie od źródła, tłumaczy się ją jako „wysoka góra” albo jako „błyszczący”. Ta druga nazwa może mieć związek z tym, że duża część góry pokryta jest lodowcami. Wieczny śnieg występuje tu powyżej wysokości 3700–4000 m n.p.m. Elbrus szczyt – wysokość Jako pierwszy wysokość Elbrusu zmierzył polski astronom Wincenty Wiszniewski. Żył w czasie zaborów, pracował w Rosji. W 1813 r. obliczył, że Elbrus ma wysokość 5422 m n.p.m. Obecnie wiemy, że dane te były nieprecyzyjne. Masyw Elbrusu ma dwa wierzchołki: zachodni – o wysokości 5642 m n.p.m., wschodni – o wysokości 5621 m n.p.m. Wierzchołki rozdziela płaskie siodło o wysokości ok. 5300 m n.p.m. Masyw Elbrusu jest znacznie wyższy od najwyższych otaczających go szczytów. Przewyższa o 2 km Azał (3100 m n.p.m.) Hotu-Taj (3400 m n.p.m.) i Trojnoj (3250 m n.p.m.) z pobliskiej doliny Ullu-Kam. Elbrus – szczyt uśpionego wulkanu Elbrus należy do gór wulkanicznych. Jest szczytem drzemiącego stratowulkanu, który powstał 2,5 mln lat temu. Stratowulkan to wulkan mieszany. Powstaje w wyniku erupcji, której towarzyszy wydobywanie się lawy i materiału piroklastycznego. Elbrus jest najwyższym stratowulkanem w Eurazji. Kaukaz autostopem. Co za przygoda! Nasze ostatnie studenckie wakacje musiały być wyjątkowe: autostopem i pod namiotem Ostatni okres aktywności tego wulkanu miał miejsce ok. połowy I w. n.e. Na zachodnim szczycie Elbrusu znajduje się krater o średnicy 250 m. Do dziś jed…

elbrus-szczyt-europy-czy-azji-kontrowersje-wokol-najwyzszej-gory-kaukazu-i-ciekawostki-na-jej-temat-fot-getty-images-9378982.jpeg
width: 2121
height: 1414

Pieszo przez Gruzję. Tuszetia i Chewsuretia - krainy wymarzone na górski trekking
type: item
date: 2021-04-25T23:29:33.000Z
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gruzja
subject: kaukaz
subject: Kuchnia
subject: przygoda
subject: Sport
subject: szlak
subject: Travel
subject: trekking
subject: Wolny czas
description: Co jakiś czas wodospady i zapadliska wyłaniające się zza mgły. Widok jest imponujący. Oto jedne z najpiękniejszych szlaków Kaukazu.
encoded: Wszystko zaczęło się w swanetyjskiej Mestii, na drugim krańcu Gruzji. Nasz stary gruziński przyjaciel Robinson, jedyny człowiek w kraju o takim imieniu, razem z żoną urządzili nam „przedwesele”. Lało się domowe wino, potem czacza, były tańce i łzy. Bo ten Robinson tęskni za spokojem. A tu góry wokół popularnej nie tylko wśród Polaków Mestii rozdeptali turyści, czaczę zmieniono na whisky, rankiem budzi huk helikopterów z nowego lotniska. – Gdybym był młodszy pojechałbym jeszcze raz do Omalo – rzucił Robinson, a potem opowiadał historie o Tuszetii. Szczegółów nie pamiętaliśmy następnego dnia. Ale trzy dni później siedzieliśmy już w dżipie 700 km dalej, na nieznanym nam dokładnie wschodzie kraju. Giorgi Tsikaradze, przed trzydziestką, miłośnik czaczy i filmów z policyjnymi pościgami, jedzie brawurowo i tylko zerka w lusterko w oczekiwaniu na nasze reakcje. Poskręcana jak jelita, ciągnąca się gliniastym urwiskiem aż do Omalo droga to całe jego życie. Daje pracę, jedzenie, emocje. Co jakiś czas wodospady pozwalają na umycie ubłoconych szyb, wtedy zapadliska wyłaniają się zza mgły. Widok jest imponujący. – W takich chwilach w oczach pasażera można zobaczyć, jakim jest człowiekiem – uśmiecha się filozoficznie Giorgi. Gdy w 2012 r. dziennikarze kanału BBC okrzyknęli tę trasę jedną z najniebezpieczniejszych na świecie, zaczęli rozjeżdżać ją motomaniacy i miłośnicy adrenaliny. Giorgi wabi ich wskazówkami w obcych językach i czaczą, ale w głębi duszy za nimi nie przepada. Tacy bowiem uznają Omalo, malutką wioskę, za koniec świata. Może dlatego, że stałych mieszkańców jest tu zaledwie siedmiu. Cała reszta na zimę schodzi w dół. Wtedy drogi są nieprzejezdne, a najstarsi wyjadacze, którzy zostali, poruszają się wśród zasp śniegu. Nie hodują kur, nie stosują pieniędzy (wymieniają się dobrami jak za dawnych lat), a żywność trzymają w drewnianych beczkach. Cieszą się z każdego gościa. Co obrotniejsi zakładają hostele, których w sezonie otwiera się tu kilka; jeden należy do Polaków. …

gruzja-b44e61d.jpeg
width: 2121
height: 1414

Samochodowa podróż przez ostępy Kaukazu
type: item
date: 2017-11-23T14:28:03.000Z
creator: Michał Głombiowski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kaukaz
subject: subaru
subject: wyprawa subariada
description: Wiatr smaga plażę nadciągając znad wody i unosząc drobinki piachu, które suną aż do pierwszych zabudowań Machaczkały. Patynowe fale rozbijają się o przybrzeżne kamienie. Brniemy przez tysiące wyrzuconych przez wodę muszelek, które pękają pod podeszwami butów z suchym trzaskiem. Co jakiś czas schylamy się, by podnieść te, które wydawały się najładniejsze i obracamy w dłoniach ich twardą wypukłość.
encoded: Morze Kaspijskie, ogromna kropla wody tkwiąca w szczelinie pomiędzy Europą i Azją, jest najdalej wysuniętym na wschód punktem tej wyprawy. Rozkołysany akwen ciągnie się po horyzont. Na twarzy i włosach osiadają mi kropelki słonej wody. To morze nie jest morzem. Jest jednak tak wielkie, że w głowach przybywających tu ludzi nie mieściło się, że stoją nad brzegiem jeziora. Nazywali je więc oceanem. 370 tys. km kwadratowych. Bezodpływowy relikt czasów karbonu, gdy Ocean Tetydy rozdzielał rodzące się dopiero kontynenty. Jest nas niemal dwudziestka. Poruszamy się na wschód, przemierzając Ukrainę, a później Rosję. Przebijając się przez zasypane kamieniami drogi wijące się po stokach północnego Kaukazu. Przez Karaczajo-Czerkiesie, Kabardo-Bałkarię, Osetię, Inguszetię, Czeczenię, Dagestan. Osiem aut z napędem na cztery koła. Kawalkada subaru, pnąca się przez opustoszałe rejony górskiego świata. Połączona nicią trzeszczącego łącza cb-radio. Podróż w ramach cyklicznego projektu „Subariada”. Beata i Przemek, okazujące sobie nieustannie wzajemną troskę małżeństwo z Podlasia, wiozące w bagażniku słoiki miodu z własnej pasieki, którym chcieli się po prostu podzielić z innymi. Justyna z Przemkiem, lekarzem pogodzonym z dudnieniem rozprutego o kamień wydechu. Sebastian i Robert, zmieniający się solidarnie za kierownicą, gdy któremuś akurat brakuje sił. Wiecznie dowcipkujący. U nas Marcin z kamerą. I Miłosz z Beatą, prowadzący całą ferajnę po wszystkich możliwych ostępach. W tym blaszanym pudełku nasza czwórka szybko staje się rodziną: wybuchającą śmiechem, kłócącą się zawzięcie i milczącą podczas słuchania audiobooków. Wspólnie gotującą i podrzucającą sobie nawzajem talerze do umycia. Jestem przekonany, że w pozostałych samochodach jest dokładnie tak samo. Jedziemy na wschód. Rosyjscy mundurowi zatrzymują nas na punktach kontrolnych. Wypytują z zaciekawieniem o cel podróży. Oglądają paszporty i trochę przepraszają, że zawracają nam głowę. Co jakiś czas trzeba wysiąść i podejść do po…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e3262b8c594c1f26642a121532ade41ae526a7a2-4c7d9c7.jpeg
width: 4928
height: 3264

6 powodów, dla których warto wybrać się do Gruzji jesienią
type: item
date: 2017-09-29T08:40:43.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gruzja
subject: jesień
subject: kaukaz
subject: wakacje
subject: wino
description: Nadal nie masz pomysłu na wakacje jesienią? O tej porze doskonale sprawdza się Gruzja!
encoded: Oglądasz prognozy pogody i główkujesz, gdzie wybrać się jesienią na niezapomniany wypoczynek. A słyszałeś już o wyprawach do Gruzji? Jeżeli nie, to warto poświęcić trochę uwagi temu kierunkowi. Świetne połączenie tanimi liniami lotniczymi a do tego piękne majestatyczne góry, winiarskie festiwale, skarby UNESCO, wyborne trasy wyprawowe, ciepłe, niesamowite Morze Czarne a do tego wiele kulturalnych wydarzeń, pyszne jedzenie i niesamowita gościnność. 1. Łagodny start przygody Swanetia W Gruzji sezon jesienny zaczyna się jak u nas we wrześniu. Różnica polega na tym, że mamy do czynienia z łagodnym klimatem, piękną pogodą, ciepłym wiatrem i cudownym słońcem. Nie doświadczymy tutaj ekstremalnych zmian pogodowych i spokojnie jeszcze możemy dać nura w morzu czy delektować się raftingiem w Svanetii. 2. Święto wina – zakosztuj gruzińskich smaków podczas winobrania. Gruzja słynie z wyjątkowego wina Wrzesień to nie tylko "czwarty miesiąc lata" w Gruzji, ale także piąty sezon i zarazem czas zbieranie winogron ("rtveli" w języku gruzińskim). To w Gruzji wyjątkowy miesiąc, w którym wszyscy winiarze razem pracują, bawią się i śpiewają i świętują. Musicie wiedzieć, że kultura winiarska liczy sobie 8000 lat i każdy z mieszkańców tego pięknego kaukaskiego kraju jest dumny z tego dziedzictwa. 3. Góry są piękne! Racha Szczególnie o tej porze roku, gdy mienią się cudowną paletą kolorów, która urzeknie nie tylko artystów czy wrażliwych romantyków ale każdego turystę. To tutaj zobaczysz unikalne połączenie fioletu i złota oraz ogrom cztero i pięciotysięczników ze szczególnie piękną Uszbą. 4. Szlaki turystyczne są nadal dostępne Omalo Możecie maszerować i wspinać się po trasach w Tusheti, Khevsureti i Svaneti. Do najbardziej oddalonej Svanetii można wybrać się wypożyczonym samochodem lub tzw. „marszrutką” albo skorzystać z wyjątkowego lotu samolotem linii VanillaSky. Region Khevsureti jest również dostępny we wrześniu, a Kazbeg czeka na Ciebie do późnej jesieni. 5. Tbilisi czyli cała Gruzja…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/83575307e1efd050ef6c5fa10a2ef37e07555599-943071d.jpeg
width: 1000
height: 664

11/2015
type: item
date: 2015-10-23T06:08:00.000Z
creator: hannagadomska
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: elbrus
subject: freeriding
subject: kaukaz
subject: przygoda
subject: snowboard
subject: Sport
subject: wyjazd na narty
description: Chiny zmieniają siebie i świat. Nieustannie przesuwają granice. W tym kraju naprawdę nie ma rzeczy niemożliwych. Z czym kojarzą się wam Chiny? Z tandetnymi trampkami z bazaru? Z tanią siłą roboczą, która zapewnia krajowi gwałtowny wzrost? Z komunistyczną dyktaturą? A może z Wielkim Murem, kaczką po pekińsku, wynalezieniem prochu, najlepszą na świecie herbatą lub wielowiekowym cesarstwem? Tych skojarzeń są dziesiątki, jeśli nie setki. Lepszych i gorszych. Faktem jest, że Chiny to największy na świecie naród i jedno z najpotężniejszych państw. Kraj szalenie różnorodny, nierzadko - zachwycający. By przygotować ten numer Travelera, nasi dziennikarze przemierzyli Chiny wzdłuż i wszerz. Paulina Wilk zachwyciła się miastami przyszłości: Pekinem, Szanghajem i Kantonem, a Zuzanna O’Brien – Hongkongiem, który sama nazywa ucieleśnieniem snu futurysty. Aleksandra Świstow przepłynęła rzekę Li uważaną za cud natury, Michał Cessanis przetestował dla Was potwornie pikantną kuchnię z Syczuanu, a Maciek Wesołowski odwiedził Xi’an słynący z Terakotowej Armii. Plemionom Junnanu wnikliwie przyjrzała się Wiktoria Michałkiewicz. Piszemy o brutalnym cywilizowaniu Tybetu, podpowiadamy, jak parzyć herbatę, i odkrywamy nieznane epizody z chińskiej historii. Można Chiny lubić lub nie. Na pewno warto je poznać i spróbować zrozumieć. (Martyna Wojciechowska)
encoded: Fotoreportaż Zabiegani – Indianie Tarahumara z Meksyku Planeta Travelera Wieści ze świata Kierunek kultura Podróżuj z głową Tanie podróżowanie Słowenia – kilka krajów w jednej cenie Miejsce miesiąca: Azory – smak tropiku na przyczółku Europy Zoom na zabytek Wielki Mur Chiński Zostań tubylcem Zaparz chińską herbatę Etyka podróżnika: Tybet pod chińskim kloszem Ludzie w drodze Sebastião Salgado. Fotograf, który troszczy się o planetę Chiny Syczuan: Kuchnia z piekła rodem Xi’an: Tajemnice Terakotowej Armii Pekin. Szanghaj. Kanton: Chińskie hipermiasta Junnan : Tam, gdzie rządzą kobiety Hongkong: Spełniony sen futurysty Guilin: Spływ magiczną rzeką Li wyprawy bez limitu Przez Maroko z fotografem Polska jest najfajniejsza 7 nowych cudów Polski Rozstrzygnięcie naszego plebiscytu! Zwyciężył Pałac Potockich w Radzyniu Podlaskim Adventure Warto spróbować Antigravity fitness, czyli joga na opak Test Travelera Materace na zimowy biwak Adventure Psim zaprzęgiem przez polarną Szwecję Raport specjalny: Wyścig o pierwszeństwo, czyli Frederick Cook i Robert Peary na biegunie północnym Przerwa techniczna Świat na patelni Kręgliccy od kuchni Swoją drogą: Igor Zalewski o nieznanej historii Chin Akademia foto: ​najlepsze zdjęcia czytelników Kalendarz

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a26058853488c1739086ec1d80944f002e111e36-4eba235.jpeg
width: 400
height: 600

Na Elbrusie znaleziono ciała alpinistów
type: item
date: 2015-08-18T10:00:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: elbrus
subject: kaukaz
subject: rosja
description: Na zachodnim zboczu Elbrusu znaleziono ciała alpinistów. Wiele wskazuje, że to zaginieni dwa dni wcześniej Polacy.
encoded: Jak podaje agencja TASS, na zachodnim zboczu Elbrusu na wysokości około 5400 m n.p.m zostały znalezione ciała alpinistów. Według rosyjskich ratowników trzej alpiniści najprawdopodobniej zboczyli z wyznaczonego szlaku. Wiele wskazuje, że to polscy wspinacze, którzy w niedzielę odłączyli się od kilkuosobowej grupy podczas schodzenia ze szczytu. O zaginięciu od razu poinformowano rosyjskie służby. W poniedziałek wieczorem ratownicy natrafili na plecak z paszportem jednego z trzech polskich wspinaczy. Poszukiwania jednak przerwano ze względu na złe warunki pogodowe. Wznowiono je dziś rano. Elbrus znajduje się w Republice Kabardyno-Bałkarskiej na terenie Federacji Rosyjskiej w pobliżu granicy z Gruzją. Jest najwyższym szczytem Kaukazu, zaliczanym do Korony Ziemi, jako najwyższych szczyt Europy. Liczy 5642 m n.p.m.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/85cbbd5bf6bbee784376a10b7c7b28328b4d90d7-1426a42.jpeg
width: 1000
height: 669

Gruzja: kraina winem płynąca
type: item
date: 2014-09-05T07:00:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: gruzja
subject: kaukaz
subject: wino
description: Wytwarzanie wina jest głęboko zakorzenione w kulturze gruzińskiej. Jego początki sięgają czasów narodzin państwa, a dzięki wielowiekowej tradycji starożytna produkcja jest na stałe wpisana w dziedzictwo kulturowe kraju
encoded: Kraina winem płynąca W samym sercu doliny rzeki Alazani położone jest największe i najważniejsze miasto regionu Kakheti - Telawi. Właśnie tutaj w 1915 roku została założona „Telawska piwnica win”. W tej bajkowej dolinie, rozciągającej się na 110 km z północnego zachodu na południowy wschód, od pasma Dużego Kaukazu aż do grzbietu Cyw-Gomborskiego, znajduje się urodzajny region - Kakheti, znany ze swoich starych tradycji wyrobu wysokiej jakości win. Kakheti jest największym winiarskim regionem Gruzji. 22,5 tys. hektarów winnic, położonych jest na wysokości 250 - 650 m nad poziomem morza, są one równo podzielone na uprawę czerwonych i białych odmian winogron. Region ten historycznie dzieli się na siedem najważniejszych mikroregionów dla win o zastrzeżonym nazewnictwie miejsca pochodzenia upraw winorośli. Prawy brzeg rzeki Alazani zajmują mikroregiony „Tsinandali”, „Vazisubani”, „Akhasheni” i „Mukuzani”, a mikroregiony „Napareuli”, „Kvareli” i „Kindzmarauli” są położone przy malowniczym podnóżu Dużego Kaukazu, na lewym brzegu rzeki Alazani. Tutaj rodzą się wyborne wina czerwone i białe, wytrawne i półsłodkie ze złożonym bukietem i niepowtarzalnym smakiem, które zyskują uznanie na całym świecie, jak np. wino Marani Tsinandali, białe, rocznikowe, wytrawne wino, którego aromat wyróżnia się nutą kwiatów, owoców tropikalnych oraz wanilii. Wyjątkowe warunki uprawy W regionie Kakheti dominują aluwialne, gliniasto-kamieniste grunty osadzone na wapiennej skale. Klimat panuje tu zmienny - od wilgotnego podzwrotnikowego do kontynentalnego. Jest on uwarunkowany przez wpływ gór Wielkiego Kaukazu, z lewego brzegu rzeki Alazani oraz łańcucha gór Cyw - Gombori. Zimne powietrze spływające z lodowców Kaukazu do doliny kształtuje mikroklimat otoczenia, który sprzyja uprawie winorośli. Duże różnice temperatur między dniem a nocą zapewniają idealne warunki dla dojrzewania winogron. Dziedzictwo kulturowe Gruzji Początki kultury winiarskiej w Gruzji sięgają czasów starożytności. Archeologiczn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/15a276d7b6073dbf5aeeded68e798e17561dd57c-e30496e.jpeg
width: 1000
height: 667

Snowboard na Kaukazie
type: item
date: 2009-03-22T18:30:35.000Z
creator: Jacek Kudłaty
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: elbrus
subject: freeriding
subject: kaukaz
subject: przygoda
subject: snowboard
subject: Sport
subject: wyjazd na narty
description: Wiatr wieje bezlitośnie. Oddycha się ciężko. Przypinamy deski i osuwamy się z 5642 m n.p.m.
encoded: KAUKAZ - SNOWBOARD PONAD CHMURAMI Na początku muszę wspomnieć o naszym przyjacielu „Grubym” i jego przyjacielu Muhamedzie. Gruby wyposażył browar Muhameda w linię produkcyjną. Browar znajdował się w Nalczyku – stolicy Kabardo-Bałkarii, maleńkiej republiki rosyjskiej na Kaukazie. W geście rewanżu Muhamad zaprosił nas, przyjaciół Grubego, w góry. A my postanowiliśmy zjechać na desce snowboardowej z najwyższego szczytu Kaukazu, Elbrusa. 5642 m n.p.m. Kaukaz jest bowiem jednym z trzech miejsc na świecie – obok gór Alaski i Nowej Zelandii – o których marzą wielbiciele freeridingu. Ten sport, w największym skrócie, polega na zimowych zjazdach poza wyznaczonymi trasami. Jego amatorzy przedkładają smak adrenaliny nad wykwintną kuchnię alpejskich kurortów, a szerokim łukiem omijają nartostrady oraz tak zwaną infrastrukturę turystyczną. Freeriderzy muszą odznaczać się nie tylko żelazną kondycją, niezbędną do ekstremalnych zjazdów, ale i odpornością psychiczną. Przydaje się ona na wszystkich stokach świata, a już szczególnie w dawnym Kraju Rad. Przekonaliśmy się o tym wkrótce po przyjeździe, gdy opiekunowie urządzili nam całonocne przyjęcie. Obawialiśmy się, że po takim balu nie dotrzemy w góry. Ale że uparliśmy się, następnego dnia zaczęła się nasza przygoda. Dwoma land cruiserami, które pędzą z prędkością 160 km/godz, docieramy pod Czeget – jedną z większych gór w okolicach Elbrusa. Zatrzymujemy się w wielopiętrowym, betonowym hotelu o takiej samej nazwie jak pobliski szczyt. Na zboczach Czegetu przyzwyczajamy się do wysokości. Jeździmy w górę skrzypiącymi i zacinającymi się krzesełkami, które obsługują zaprawieni alkoholem twardziele. Po kilku dniach aklimatyzacji atakujemy stoki Elbrusa. Zbieramy się o świcie, a mimo to gdy docieramy do wyciągu, okazuje się, że tkwimy na końcu gigantycznej kolejki. Sprawę załatwia plik rubli od naszych „opiekunów”. Trochę nam głupio, ale tak to tutaj działa. Wagonik wygląda jak blaszana puszka, przy której wysłużona kolej na Kasprowy Wierc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c9d33c848529854c68ad8559bb72f13d96c26c4a-50ac61b.jpeg
width: 481
height: 480