W którym mieście w Polsce najlepiej się żyje? Wyniki rankingu mogą zaskoczyć
W którym polskim mieście żyje się dziś najlepiej? Choć największe ośrodki od lat przyciągają mieszkańców pracą, ofertą kulturalną i rozwiniętą infrastrukturą, różnice w jakości życia między nimi wciąż są wyraźne. Najnowszy ranking pokazuje, które miasta najlepiej radzą sobie z wyzwaniami ostatnich lat – od rosnących kosztów mieszkań po dostęp do usług publicznych. Wyniki zestawienia, obejmującego przełom 2025 i 2026 roku, pokazują nie tylko liderów, ale też miejsca, które w ostatnim czasie znacząco poprawiły swoją pozycję.
Ranking przygotowany przez redakcję „Business Insider” objął 16 największych miast w Polsce – po jednym z każdego województwa. W analizie uwzględniono zarówno twarde dane ekonomiczne, jak i czynniki wpływające na codzienny komfort życia mieszkańców. Pod uwagę wzięto m.in. poziom bezrobocia, wysokość wynagrodzeń oraz ceny mieszkań z rynku wtórnego, ale także kwestie społeczne i środowiskowe, takie jak dostępność lekarzy, poziom przestępczości czy jakość powietrza. W poprzedniej edycji zestawienia, która obejmowała połowę 2025 roku, pierwsze miejsce niespodziewanie zajęły Katowice, wyprzedzając m.in. Poznań, Rzeszów i Gdańsk. W najnowszym rankingu na podium ponownie znalazły się te same miasta, jednak ich kolejność uległa wyraźnym zmianom. Gdzie w Polsce żyje się najlepiej? Rzeszów i Poznań na szczycie rankingu W najnowszym rankingu jakości życia przygotowanym przez „Business Insider” najwyższe oceny uzyskały Rzeszów i Poznań, które zdobyły identyczną liczbę punktów. Szczególną uwagę zwraca jednak stolica Podkarpacia, ponieważ po raz pierwszy znalazła się na pierwszym miejscu zestawienia. Rzeszów wyróżnia się przede wszystkim bardzo niskim poziomem przestępczości – najniższym spośród wszystkich analizowanych miast. Wysoko oceniono także dostępność lekarzy, która plasuje się w ścisłej czołówce zestawienia. Autorzy rankingu wskazują jednak również obszary wymagające poprawy. Chodzi przede wszystkim o dostępność mieszkań oraz sytuację na rynku pracy – w tych kategoriach miasto zajmuje odpowiednio 10. i 12. miejsce na 16 analizowanych ośrodków. Poznań swoją wysoką pozycję zawdzięcza przede wszystkim bardzo dobrej kondycji rynku pracy. Stolica Wielkopolski może pochwalić się najniższym bezrobociem spośród wszystkich miast ujętych w zestawieniu, co w znacznym stopniu wpływa na ogólną ocenę jakości życia. W większości pozostałych kategorii (jak poziom wynagrodzeń, dostęp do usług publicznych czy ceny mieszkań) miasto plasuje się w środku stawki, zajmując zwykle miejsca między piątą a ósmą pozycją. Największym problemem pozostaje natomiast jakość powietrza, która wypadła słabiej niż w większości innych analizowanych ośrodków i znacząco obniża końcową notę miasta. Tuż za liderami znalazły się Katowice oraz Lublin, które uzyskały identyczny wynik punktowy i straciły do zwycięzców zaledwie dwa punkty. Katowice wciąż wyróżniają się jedną z najlepszych relacji cen mieszkań do poziomu zarobków, co sprawia, że pozostają jednym z bardziej dostępnych rynków mieszkaniowych wśród dużych polskich miast. W ostatnim czasie stolica województwa śląskiego straciła jednak pozycję lidera pod względem średniego wynagrodzenia, spadając na czwarte miejsce w tej kategorii. Wyraźnie pogorszył się także wynik dotyczący jakości powietrza – w tym zestawieniu Katowice znalazły się na ostatniej pozycji. Lublin z kolei w porównaniu z poprzednią edycją rankingu zaliczył wyraźny awans – aż o cztery miejsca. Stolica województwa lubelskiego wyróżnia się przede wszystkim bardzo dobrą dostępnością do lekarzy w ramach NFZ, gdzie kolejki należą do najkrótszych w kraju. Miasto znajduje się również w czołówce pod względem niskiego poziomu przestępczości. Autorzy zestawienia zwracają jednak uwagę na słabsze wyniki w innych obszarach. Lublin należy do miast z relatywnie wysokim bezrobociem (gorzej wypadły jedynie trzy ośrodki), a średnie wynagrodzenia pozostają niższe niż w wielu większych metropoliach. Jak wypadły pozostałe miasta w rankingu jakości życia w Polsce? W zestawieniu znalazły się też miasta, które w ostatnim czasie wyraźnie zmieniły swoją pozycję w rankingu jakości życia. Jednym z największych beneficjentów najnowszej edycji jest Warszawa. Stolica przez lata plasowała się raczej w drugiej połowie pierwszej dziesiątki zestawienia, mimo silnej gospodarki i rozwiniętego rynku pracy. Tym razem awansowała jednak na 5. miejsce. Choć nie dominuje w żadnej z analizowanych kategorii, bardzo dobre wyniki osiąga w dwóch kluczowych obszarach – poziomie wynagrodzeń oraz stopie bezrobocia, gdzie zajmuje drugie miejsce. Dodatkowo poprawiła się sytuacja dotycząca jakości powietrza, co również wpłynęło na końcowy rezultat. W mniej korzystnej sytuacji znalazł się natomiast Gdańsk, który w najnowszym zestawieniu spadł z piątej na ósmą pozycję – to najniższy wynik miasta od około dwóch i pół roku. W wielu analizowanych wskaźnikach stolica Pomorza odnotowała jedynie niewielkie pogorszenie, jednak na jej końcową pozycję wpłynęła przede wszystkim poprawa wyników innych ośrodków, które zdołały wyprzedzić Gdańsk w kilku kategoriach. Na dole rankingu sytuacja pozostaje stosunkowo stabilna. Kraków poprawił swoją pozycję w porównaniu z poprzednią edycją i przesunął się z ostatniego miejsca o jedną lokatę wyżej. Stolica Małopolski może pochwalić się najwyższymi wynagrodzeniami wśród analizowanych miast oraz stosunkowo niskim poziomem bezrobocia. Jednocześnie mieszkańcy muszą jednak mierzyć się z bardzo wysokimi cenami mieszkań, słabszą jakością powietrza oraz wyższą przestępczością niż w wielu innych dużych ośrodkach. Ostatnie miejsce zajęły natomiast Kielce. Co ciekawe, miasto nie wypada najgorzej w żadnej z analizowanych kategorii i nie zajmuje nawet dwóch ostatnich miejsc w poszczególnych zestawieniach. Problem polega jednak na tym, że w większości wskaźników plasuje się raczej w dolnej części stawki, nie wyróżniając się wyraźnie na tle konkurencji. Najlepiej wypada dostępność lekarzy, gdzie Kielce zajmują 6. miejsce. Znacznie słabiej prezentują się natomiast wskaźniki ekonomiczne, takie jak poziom wynagrodzeń czy sytuacja na rynku pracy. Ranking najlepszych miast w Polsce: 1. Rzeszów i Poznań (41 pkt) 3. Lublin i Katowice (43 pkt) 5. Warszawa (46 pkt) 6. Łódź i Olsztyn (48 pkt) 8. Gdańsk i Szczecin (51 pkt) 10. Bydgoszcz (53 pkt) 11. Opole i Białystok (54 pkt) 13. Wrocław i Gorzów Wielkopolski (58 pkt) 15. Kraków (59 pkt) 16. Kielce (62 pkt) Źródło: Business Insider Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zaginiony obraz wisiał w domu przez lata. Policja odzyskała wojenną zgubę
Policjantom z Katowic udało się odzyskać obraz, który przez ponad 80 lat pozostawał zaginiony. Praca autorstwa Feliksa Michała Wygrzywalskiego została zlokalizowana w mieszkaniu u jednej z katowickich rodzin, od pokoleń posiadającej zaginione dzieło. Obraz został przetransportowany do Muzeum Śląskiego, gdzie oczekuje na dalsze decyzje.
Feliks Michał Wygrzywalski to polski malarz urodzony w 1875 roku w Przemyślu. Jego prace ozdabiają sale muzeów, takich jak Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie czy Lwowska Galeria Sztuki. Wśród najsłynniejszych obrazów artysty znajdują się m.in. „Burłacy” czy „Nad ciepłym morzem”. Teraz do zbioru eksponowanych dzieł artysty dołączą nowo odnalezione „Dzieci nad wodą”. Wojenna zguba Dotychczas ostatnia informacja na temat położenia zaginionego obrazu pochodziła z 1944 roku, kiedy dzieło znajdowało się w kolekcji Leona Babińskiego. Znany prawnik, który w dwudziestoleciu międzywojennym współorganizował polskie sądownictwo, przechowywał pracę Wygrzywalskiego w swojej warszawskiej kolekcji. Wojna, niestety, pozbawiła nas wiedzy na temat lokalizacji obiektu, który przez ponad 80 lat pozostawał zaginiony. Dzieło znalazło się w rejestrze utraconych dóbr kultury prowadzonym przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wszystko zmieniło się w grudniu 2025 roku, kiedy katowiccy policjanci namierzyli obecną lokalizację wojennej zguby. Oryginalny obraz w katowickim mieszkaniu „Dzieci nad wodą” zostały zlokalizowane w jednym z mieszkań w Katowicach. W trakcie interwencji policjanci weszli do lokalu, gdzie ich oczom ukazało się dzieło Wygrzywalskiego. Obraz, który od czasów II wojny światowej pozostawał zaginiony, znajdował się – jak gdyby nigdy nic – w „czterech ścianach” jednego ze śląskich domów. Skąd więc tak wyjątkowy obiekt znalazł się w tak nieoczywistym miejscu? Rzeczniczka prasowa Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach, nadkomisarz Sabina Chyra-Giereś, w następujący sposób relacjonuje wstępne tłumaczenia właściciela obrazu: „Z relacji właściciela mieszkania, w którym odnaleziono obraz, wynika, że był on przekazywany z pokolenia na pokolenie. Właściciel nie zna historii jego zaginięcia ani okoliczności, w jakich znalazł się w posiadaniu jego rodziny”. Widzimy więc, że powojenne losy „Dzieci…” pozostają nieznane. Nie wiemy, jak dzieło zostało przetransportowane ze stolicy na Śląsk i jak trafiło w ręce ostatnich właścicieli. Ta historia najpewniej pozostanie zagadką, która dodaje dodatkowego kolorytu odnalezionemu obrazowi. Drogocenna praca w murach muzeum W interwencji, obok policjantów, brali udział eksperci z Muzeum Śląskiego w Katowicach, którzy byli odpowiedzialni za identyfikację i zabezpieczenie znaleziska. Opinia rzeczoznawców potwierdziła, że mamy do czynienia z oryginalną pracą Feliksa Wygrzywalskiego. Wartość obrazu została wyceniona na 25 tysięcy złotych, jednak nie wiadomo, czy ostatecznie trafi on do kolekcji prywatnej. Obecnie dzieło sztuki przechowywane jest w Muzeum Śląskim, gdzie czeka na decyzję Prokuratury Rejonowej Katowice-Południe. Ta sama jednostka prowadzi postępowanie w sprawie wyjaśnienia okoliczności odnalezienia obrazu na terenie Katowic. Na podstawie zgromadzonego materiału służby mają ustalić, w jaki sposób „Dzieci nad wodą” znalazły się w katowickim mieszkaniu. Już teraz można przypuszczać, że obraz dołączy do muzealnej kolekcji prac podkarpackiego malarza i nadal będzie upiększać przestrzenie wystawiennicze. Źródło: TVN24 Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Powstał ranking 100 najlepszych miast w Europie. Aż sześć jest z Polski!
Jeśli zastanawiasz się, dokąd wybrać się na kolejny city break w Europie, to zestawienie może być dobrą inspiracją. Właśnie opublikowano ranking 100 najlepszych miast Europy na 2026 rok, który uwzględnia zarówno jakość życia, ofertę kulturalną, jak i atrakcyjność turystyczną. Na liście znalazło się również kilka polskich miast, docenionych za swoją dynamikę, rozwój i rosnącą popularność wśród podróżnych.
Zestawienie powstało na podstawie analizy wielu wskaźników opisujących funkcjonowanie europejskich miast. Firma Resonance Consultancy uwzględniła zarówno dane statystyczne, jak i informacje pochodzące z mediów społecznościowych oraz platform turystycznych. Autorzy rankingu ocenili miasta m.in. w kategorii „Livability”, czyli jakości życia – brano pod uwagę dostępność transportu publicznego, infrastrukturę rowerową, jakość powietrza czy ilość terenów zielonych. Kolejna kategoria, „Lovability”, odnosiła się do atrakcyjności kulturalnej i turystycznej, analizując m.in. liczbę muzeów, teatrów oraz popularność miejsc w mediach społecznościowych. Z kolei „Prosperity” objęła wskaźniki gospodarcze, takie jak dostępność lotnisk, rozwój biznesu czy poziom szkolnictwa wyższego. Jakie miasto zatem znalazło się na pierwszym miejscu? Najlepsze miasta Europy 2026 – kto znalazł się w pierwszej dziesiątce? Pierwsze miejsca w rankingu najlepszych miast Europy w 2026 roku zajęły metropolie, które od lat pozostają ważnymi centrami kultury, biznesu i turystyki. Na szczycie zestawienia ponownie znalazł się Londyn, doceniony za silną gospodarkę, rozbudowaną infrastrukturę biznesową oraz ogromną ofertę kulturalną i edukacyjną. Miasto wyróżnia się również dostępnością terenów zielonych, rozwiniętą siecią transportową i globalnymi powiązaniami gospodarczymi, dzięki którym pozostaje jednym z najważniejszych ośrodków miejskich świata. Drugie miejsce zajął Paryż, który mimo swojej wielowiekowej historii wciąż dynamicznie się rozwija. Stolica Francji inwestuje w modernizację transportu publicznego, nowe przestrzenie publiczne i projekty urbanistyczne, jednocześnie pozostając jednym z najważniejszych centrów kultury, mody i turystyki na świecie. Podium zamknął Berlin – miasto wyróżnione za rozwinięty sektor kreatywny, bogaty ekosystem startupów oraz silną scenę kulturalną i artystyczną. Kolejne miejsca zajęły miasta, które łączą historyczne dziedzictwo z nowoczesną infrastrukturą. Na czwartej pozycji uplasował się Rzym, którego ogromna wartość historyczna i architektoniczna od lat przyciąga miliony turystów z całego świata. Tuż za nim znalazła się Barcelona – miasto docenione za wysoką jakość życia, rozwinięty transport publiczny oraz wyjątkowe połączenie architektury, sztuki i nadmorskiego stylu życia. Szóste miejsce przypadło Madrytowi, który wyróżnia się dynamiczną sceną kulturalną, bogatą ofertą muzeów i galerii oraz intensywnym życiem nocnym. Drugą część pierwszej dziesiątki tworzą miasta znane z wysokich standardów życia i dobrze zaplanowanej przestrzeni. Na siódmej pozycji znalazł się Amsterdam, ceniony za przyjazną mieszkańcom infrastrukturę rowerową, rozwiniętą gospodarkę oraz silny sektor kreatywny. Ósme miejsce zajął Wiedeń, który od lat uchodzi za jedno z najbardziej komfortowych miejsc do życia w Europie dzięki doskonale funkcjonującemu transportowi publicznemu, licznym terenom zielonym i bogatej ofercie kulturalnej. Na dziewiątej pozycji uplasowała się Kopenhaga – miasto znane z konsekwentnej polityki zrównoważonego rozwoju, przyjaznej przestrzeni miejskiej i nowoczesnej architektury. Pierwszą dziesiątkę zamyka natomiast Sztokholm, który wyróżnia się dynamicznym sektorem technologicznym, wysokim poziomem edukacji oraz innowacyjnym podejściem do planowania przestrzeni miejskiej i rozwoju gospodarczego. Polskie miasta w rankingu najlepszych europejskich miast 2026 W zestawieniu najlepszych miast Europy znalazło się aż sześć z Polski. Najwyżej sklasyfikowaną polską metropolią okazała się Warszawa, która zajęła 17. miejsce w Europie. Stolica została wyróżniona przede wszystkim za wysoki poziom wykształcenia mieszkańców oraz niski poziom bezrobocia. Autorzy raportu podkreślają, że Warszawa coraz częściej postrzegana jest jako jedno z najważniejszych centrów gospodarczych regionu Europy Środkowo-Wschodniej. Dynamiczny rozwój infrastruktury, nowe inwestycje biznesowe oraz projekty urbanistyczne (takie jak planowany Centralny Port Komunikacyjny czy modernizacja przestrzeni nad Wisłą) wzmacniają jej pozycję jako nowoczesnej europejskiej metropolii. Drugim najwyżej notowanym polskim miastem w rankingu został Kraków, który uplasował się na 31. miejscu. Stolica Małopolski została doceniona przede wszystkim za bogate dziedzictwo historyczne, liczne atrakcje turystyczne oraz rozwijający się sektor nowoczesnych technologii. W zestawieniu zwrócono uwagę na rosnące znaczenie miasta jako centrum biznesowego oraz akademickiego, które przyciąga zarówno inwestorów, jak i specjalistów z wielu branż. Na 39. miejscu znalazł się Gdańsk – miasto o wyjątkowej historii i architekturze, które w ostatnich latach dynamicznie rozwija sektor przemysłowy, logistyczny i technologiczny. Autorzy raportu wskazują również na jego silną pozycję gospodarczą oraz jedną z najniższych stóp bezrobocia na całym kontynencie. Kolejne polskie miasto w zestawieniu to Wrocław, który zajął 42. miejsce. Stolica Dolnego Śląska została wyróżniona za przyjazną przestrzeń miejską, dużą liczbę atrakcji dla rodzin oraz dynamiczny rozwój sektora nowych technologii i usług. W rankingu znalazł się także Poznań – na 64. miejscu – doceniony za silną gospodarkę, rozwinięty rynek pracy oraz znaczenie jako centrum targowego i biznesowego. Zestawienie zamykają Katowice, które uplasowały się na 93. pozycji. Miasto przeszło w ostatnich latach ogromną transformację z przemysłowego ośrodka w nowoczesne centrum kultury, biznesu i nowych technologii, co zostało zauważone również przez autorów raportu. Źródło: Resonance Consultancy Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
To ona ratowała „ołowiane dzieci”. Historia dociekliwej lekarki i jej walki z przemysłowym molochem
Historia epidemii ołowicy w Szopienicach to opowieść o jednym z najpoważniejszych kryzysów zdrowotnych w powojennej Polsce, który dotknął tysiące dzieci mieszkających w sąsiedztwie Huty Metali Nieżelaznych „Szopienice” w Katowicach. Potoczyłaby się zupełnie inaczej gdyby nie Jolanta Wadowska-Król, lekarka która odkryła i ujawniła skalę zatrucia ołowiem.
Przez lata działalność przemysłowa Huty Metali Nieżelaznych Szopienice powodowała masowe emisje toksycznych metali ciężkich, a miejscowa ludność była nieświadomie narażona na poważne zagrożenia zdrowotne. Kluczową postacią w walce z tym problemem była lekarka pediatra Jolanta Wadowska-Król, której odwaga i determinacja doprowadziły do ujawnienia skali skażenia oraz podjęcia skutecznych działań naprawczych. Ołowica na Śląsku – przyczyny i przebieg epidemii w Szopienicach Jak emisje z Huty Szopienice prowadziły do skażenia środowiska Huta Metali Nieżelaznych „Szopienice” rozpoczęła działalność już w XIX wieku, stając się jednym z największych ośrodków przemysłu hutniczego w Polsce. Produkcja cynku, ołowiu i kadmu wiązała się z ogromnymi emisjami tych pierwiastków do powietrza, gleby oraz wody. Filtry montowane na kominach, zwłaszcza w latach 70. XX wieku, nie były wystarczająco skuteczne, przez co szkodliwe pyły wydostawały się z huty niemal bez ograniczeń. Bezpośrednio w sąsiedztwie zakładu znajdowały się familoki – robotnicze domy, których mieszkańcy i ich dzieci byli najbardziej narażeni na kontakt z toksynami. Skażenie środowiska przez dekady narastało, a objawy zatrucia u dzieci początkowo były tłumaczone innymi schorzeniami. Objawy i rozpoznanie ołowicy u dzieci Ołowica (inaczej saturnizm lub plumbizm) to przewlekłe zatrucie ołowiem, powodujące zaburzenia pracy układu nerwowego, krwiotwórczego oraz uszkodzenia narządów wewnętrznych. U dzieci objawiało się to: osłabieniem, bezsennością, brakiem łaknienia, bólami brzucha, problemami z koncentracją, spowolnieniem rozwoju umysłowego i ruchowego, anemią, a nawet zaburzeniami chodu. U niektórych dzieci stężenie ołowiu było tak wysokie, a objawy tak nasilone, że wymagały hospitalizacji. Skala problemu – ile dzieci ucierpiało? Pierwsze systematyczne badania przesiewowe w latach 1974–1975 objęły blisko 5000 dzieci zamieszkujących Szopienice i sąsiednie dzielnice Katowic. Według danych lekarskich i analizy laboratoryjnej aż u 20% z nich rozpoznano ołowicę według ówczesnych standardów. Współczesne normy są dużo ostrzejsze: pozwoliłyby zdiagnozować ołowicę nawet u 90% dzieci z tej grupy. Jolanta Wadowska-Król i przełom w walce z ołowicą Inicjatywa i badania przesiewowe dzieci Kluczową postacią w walce o zdrowie najmłodszych była Jolanta Wadowska-Król, lekarka pediatra związana ze Śląską Akademią Medyczną oraz poradniami w Szopienicach i Dąbrówce Małej. To ona, zauważywszy nietypowe objawy u licznych pacjentów, rozpoczęła współpracę z prof. Bożeną Hager-Małecką i pielęgniarką Wiesławą Wilczek. Wspólnie podjęły się przeprowadzenia szeroko zakrojonych badań przesiewowych, obejmujących kilka tysięcy dzieci z okolic huty. Działania te wymagały nie tylko odwagi, ale i sprytu, gdyż były realizowane w atmosferze niechęci ze strony władz lokalnych i centralnych. Przeciwności – jak władze PRL próbowały tuszować zagrożenie Skala odkrytej ołowicy szybko stała się problemem także politycznym. Władze PRL, obawiając się skandalu, próbowały tuszować całą sprawę. Praca naukowa Jolanty Wadowskiej-Król była blokowana, jej rozprawa doktorska zaginęła w niewyjaśnionych okolicznościach, a tematykę zatrucia próbowano marginalizować w oficjalnych publikacjach. Lekarka spotkała się też z oporem części mieszkańców, uzależnionych od zatrudnienia w hucie. Nazywano ją "Matką Boską Szopienicką" – początkowo z ironią, później z podziwem dla jej determinacji. Mimo nacisków i gróźb ze strony aparatu władzy, Wadowska-Król nie wycofała się z działań na rzecz dzieci. Efekty działań i leczenie dzieci z ołowicą W wyniku badań i presji społecznej oraz medialnej władze były zmuszone podjąć środki zaradcze. Najbardziej zagrożone dzieci kierowano do sanatoriów w Istebnej i Rabce, gdzie przechodziły intensywną terapię i rehabilitację. Z rejonu najbliższego hucie wywieziono 200 tys. ton skażonej ziemi, a rodzinom z najbardziej zanieczyszczonych familoków zapewniono nowe mieszkania. Dzieciom finansowano mleko, co miało częściowo przeciwdziałać wchłanianiu ołowiu. Te działania poprawiły zdrowie wielu najmłodszych, choć w przypadku części skutki zatrucia były trwałe. Dziedzictwo, konsekwencje i pamięć o epidemii ołowicy w Szopienicach Rekultywacja terenów i przesiedlenia mieszkańców Działania naprawcze podjęte po ujawnieniu epidemii ołowicy miały szeroki zakres. Przesiedlono setki rodzin z najbardziej skażonych terenów, a dawne familoki rozebrano. Tereny po byłej hucie i osiedlu poddano rekultywacji. Jednak według raportów Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Katowicach, skażenie w głębszych warstwach ziemi pozostało i do dziś stanowi problem. Społeczne i zdrowotne skutki zatrucia na pokolenia Skutki zatrucia ołowiem dotknęły całe pokolenia mieszkańców Szopienic. U wielu dzieci, które przeżyły ekspozycję w latach 70., rozwinęły się powikłania neurologiczne, zaburzenia rozwoju i przewlekłe choroby narządów wewnętrznych. Część z nich dożyła dorosłości z trwałym uszczerbkiem na zdrowiu lub ograniczeniami w codziennym funkcjonowaniu. Upamiętnienie Jolanty Wadowskiej-Król Po latach działalność Jolanty Wadowskiej-Król została szeroko doceniona. Otrzymała tytuł Honorowej Obywatelki Katowic, doktorat honoris causa Uniwersytetu Śląskiego oraz została uhonorowana muralem w Katowicach. Jej historię przypomina serial Netflix „Ołowiane dzieci”. Źródła: Ciekawostki Historyczne, Uniwersytet Śląski, Historia.org.pl, Muzeum Hutnictwa Cynku WALCOWNIA w Katowicach
Słynny bebok nie straszy już dzieci. Dzisiaj ta postać stała się wizytówką śląskiej stolicy
Bebok – mara, której imieniem przez stulecia uciszano i przywoływano do porządku niesforne dzieci – dziś ma zupełnie inną postać. Niegdyś przerażający stwór, współcześnie przeistoczył się nieodzownego towarzysza turystycznych spacerów po Katowicach. Jak to się stało, że słowiański demon stał się współczesnym elementem śląskiego folkloru? Jak wygląda bebok? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Co to za stwór? Funkcja wychowawcza beboka Jak wyglądał bebok? Portret potwora Gdzie mieszkał bebok? Od demona do maskotki Strach towarzyszy ludziom od zawsze, ale współcześnie przyjmuje zupełnie inne, racjonalniejsze oblicze niż przed wiekami. Dziś coraz mniej osób boi się zjaw, duchów i innych niestworzonych mar. Ale w czasach, gdy jedynym źródłem światła w domu był chybotliwy płomień świecy lub lampy naftowej, każdy cień wydawał się być bestią. A wszystkie one miały swoje imię. Co to za stwór? Dziś słowo „bebok” brzmi nieco zabawnie, ale przed wiekami nie było do śmiechu nikomu, kto je usłyszał. Nazwa ta wskazuje na złośliwego demona z wierzeń słowiańskich. Trudno określić, kiedy narodziła się wiara w tego stwora. W Polsce najstarszym źródłem wymieniającym jego imię najprawdopodobniej jest dialog „Ziemianin” z 1565 roku, autorstwa księdza Jana Dymitra Solikowskiego, wybitnego publicysty polskiego renesansu. Z czasem wiele straszydeł z panteonu słowiańskich demonów popadło w zapomnienie. Ale nie bebok. W XIX stuleciu wiara w tego stwora wciąż była żywa w Małopolsce i Wielkopolsce, gdzie powiedzenia „jak nie bydzies jád, to cie bebák zjé” i „cicho bądź, bo cię bobok weźmie” były niezawodnymi narzędziami wychowawczymi. Wskazują na to choćby zapiski etnografa Oskara Kolberga. Z kolei Bogdan Baranowski zauważył, że w okolicach Puszczy Sandomierskiej funkcjonowała wówczas pokrzepiająca kołysanka, służąca oswojeniu dziecięcych lęków: Dodo moje, dodo Ścigało mnie bobo Ręce, nogi miało Ukochać mnie chciało. Funkcja wychowawcza beboka Jeszcze w XVI wieku bebok był zjawą, której bali się wszyscy, jak wskazuje „Słownik etymologiczny języka polskiego”, autorstwa Aleksandra Brücknera. Z czasem stał się postrachem niegrzecznych dzieci. Wskazują na to nie tylko ludowe podania, ale także słowo „bobo”, które jest rdzeniem nazwy demona. Mamy tu do czynienia z reprodukcją sylab (bo-bo), która jest typowa dla mowy dziecięcej. Paradoks polega na tym, że to samo słowo – „bobo” – w języku polskim oznacza małe dziecko, a w sferze demonologicznej – potwora, który temu dziecku zagraża. Wygląda zatem na to, że bebok jest niczym innym, jak mrocznym odbiciem dziecięcej niewinności. Strach jako narzędzie kontroli Dlaczego rodzice straszyli dzieci bebokiem? Dziś takie praktyki wydają się okrutne, ale należy podkreślić, że w dawnych społecznościach wiejskich i robotniczych, dzieciństwo wyglądało zupełnie inaczej. Rodzice, zajęci ciężką pracą, nie mieli czasu na nieustanny nadzór nad potomstwem. Nie było niań, monitoringu ani bezpiecznych placów zabaw. Dzieci bawiły się same, często w otoczeniu maszyn rolniczych, głębokich stawów czy zwierząt hodowlanych. W takiej rzeczywistości bebok pełnił funkcję „wirtualnego ogrodzenia”. Był najskuteczniejszym systemem prewencyjnym. Wystarczyło zaszczepić w umyśle dziecka wiarę, że w niebezpiecznych miejscach czyha potwór, by samo zrezygnowało z ich eksploracji. Bebok? A może babok? Strach niejedno ma imię Choć „bebok” jest formą dominującą na Górnym Śląsku, nazwa potwora, o którym mowa, jest zróżnicowana regionalnie. W Małopolsce i Wielkopolsce częściej spotyka się formę „babok”. Drobna różnica samogłoskowa nie zmienia jednak natury zjawy. Bez względu na to, jak nazywano tego potwora, mowa była o istocie porywającej niegrzeczne dzieci. Jak wyglądał bebok? Portret potwora Najbardziej przeraża to, co jest nieznane. Wiele demonów wymyka się precyzyjnym opisom, ale nie bebok. W przekazach ludowych był opisywany różnorako. Niemniej jednak na podstawie dawnych opisów można zrekonstruować pewien archetyp. Dominujący obraz przedstawia beboka jako istotę niewielką. Miał on mierzyć od 50 do 100 cm. Niski wzrost miał swoje uzasadnienie. Niewielki demon mógł skutecznie ukrywać się w zakamarkach, gdzie pozostawał niewidoczny. Jednocześnie był wystarczająco wysoki, by zagrozić dziecku. Bebok łączył cechy ludzkie ze zwierzęcymi. Poruszał się na dwóch nogach, ale był nadmiernie owłosiony, co zbliżało go do słowiańskiego Leszego. Zamiast stóp miał kopyta. Ta cecha stanowiła wyraźne nawiązanie do ikonografii diabelskiej, sugerując piekielne pochodzenie stwora. Zgodnie z niektórymi podaniami z terenu Śląska, miał oczy umieszczone z trzech stron głowy. Ta szczególna cecha miała zapewniać mu wszechwiedzę – bebok widział wszystko, co robi dziecko, nawet gdy wydawało się, że nie patrzy. Atrybuty beboka Niski, ale piekielnie skuteczny porywacz dzieci nie wyruszał na łowy z pustymi rękami. Bebok miał swoje „rekwizyty grozy” – proste, za to dobrze spełniające swoją funkcję: wór – służył do porywania niegrzecznych dzieci. Wizja zostania wrzuconym do ciemnego wora i wyniesionym w nieznane była jedną z najsilniejszych traum w dziecięcej wyobraźni; kij – to narzędzie bezpośredniej kary cielesnej. Bebok nie bawił się w dyplomację – „dycki trzimje we garśći kryja kerům pjere bachory” (zawsze trzyma w garści kij, którym bije bachory). Gdzie mieszkał bebok? Kluczowym elementem mitologii beboka jest jego terytorium. Był demonem przydomowym, ale nie domowym w ścisłym sensie. Nie mieszkał w izbie czy za piecem, jak opiekuńcze duchy, a w piwnicy, na strychu, w chlewie i stajni czy w okolicach domu, zwłaszcza gęsto porośniętych. Dlaczego właśnie tam? To proste. Właśnie w tych miejscach był najbardziej potrzebny rodzicom, którzy chcieli kontrolować swoje pociechy. Od demona do maskotki W XXI wieku, gdy elektryczność rozświetliła najciemniejsze piwnice, a systemy monitoringu zastąpiły mitycznych strażników, bebok stracił rację bytu jako „straszak”. Nie popadł jednak w zapomnienie. Na Śląsku nie tylko przetrwał, ale przeżywa prawdziwy renesans, jednak w nieco innej formie. Współczesny bebok jest niski, często uśmiechnięty, ma duże, sympatyczne oczy i – co kluczowe – wchodzi w interakcje z ludźmi w sposób przyjazny. Szlak beboków w Katowicach Centrum tego odrodzenia są Katowice. To właśnie tam, w sercu metropolii, narodził się pomysł, by uczynić z beboka symbol miasta, na wzór wrocławskich krasnali. W stolicy Górnego Śląska znajdują się 122 figurki w 109 lokalizacjach. To nie jest już tylko niszowa ciekawostka, a realna atrakcja turystyczna. Istnieją dedykowane trasy: piesza – pozwalająca przy okazji poszukiwania figurek zwiedzić historyczne dzielnice, takie jak Nikiszowiec; rowerowa – opracowana dla tych, którzy chcą „zaliczyć” wszystkie figurki bez zbędnego nadkładania drogi. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Czerwona cegła i symetryczne podwórka. To najpiękniejsze robotnicze osiedle w Polsce
Nikiszowiec w Katowicach to jedno z najlepiej zachowanych osiedli robotniczych w Polsce. Od początku funkcjonował jako samowystarczalny kompleks, z własnymi szkołami, sklepami, pralnią i miejscami spotkań, co czyniło go unikatowym na tle innych robotniczych zabudowań w regionie. Dziś Nikiszowiec przyciąga nie tylko miłośników historii i architektury, lecz także artystów, fotografów i turystów ciekawych codziennego życia Górnego Śląska sprzed stu lat.
Spis treści: Krótka historia powstania osiedla Nikiszowiec Architektura Nikiszowca – funkcjonalność i estetyka Nikiszowiec – zwiedzanie dla wymagających Współczesne znaczenie i ochrona Nikiszowiec to jedno z najsłynniejszych śląskich osiedli patronackich, wzniesionych z myślą o pracownikach kopalni „Giesche”. Powstał jako odpowiedź na szybki rozwój przemysłu górniczego i hutniczego w okolicach Katowic oraz rosnące zapotrzebowanie na mieszkania, których zaczęło brakować na pobliskim robotniczym osiedlu w Giszowcu. Autorami projektu osiedla są Georg i Emil Zillmannowie. Budowę realizowano w latach 1908–1919 w sąsiedztwie szybu „Nickisch” (późniejsza KWK Wieczorek). Krótka historia powstania osiedla Nikiszowiec Zillmannowie zaplanowali nie tylko budynki mieszkalne, ale całe, samowystarczalne osiedle z drogami, szkołami, sklepami i kościołem. Nikiszowiec tworzy dziewięć połączonych ze sobą masywnych bloków z czerwonej cegły, ułożonych w kwartały z wewnętrznymi dziedzińcami. Te zamknięte podwórza pełniły funkcję wspólnej przestrzeni dla mieszkańców. Znajdowały się tam chlewiki, komórki gospodarcze i piece do wypieku chleba, które sprzyjały codziennym spotkaniom i integracji sąsiadów. Budynki mają dwie do czterech kondygnacji i tworzą zwartą, harmonijną całość, która w założeniu była podporządkowana idei funkcjonalności i wspólnotowego życia. Początkowo Nikiszowiec stanowił odrębną jednostkę, lecz w 1924 roku został przyłączony do gminy Janów, następnie w 1951 roku do Szopienic, a od 1959 roku znajduje się w granicach Katowic. Pomimo upływu czasu zachował swój unikatowy układ urbanistyczny i charakter dawnego osiedla patronackiego, będąc dziś jednym z symboli górnośląskiej historii przemysłowej. Architektura Nikiszowca – funkcjonalność i estetyka Architektura osiedla Nikiszowiec łączy funkcjonalność z wyjątkową estetyką. Charakterystyczna czerwona cegła, ozdobne szczyty budynków i symetryczne podwórka tworzą spójny, harmonijny układ urbanistyczny. Centralnym punktem osiedla jest plac Wyzwolenia – serce Nikiszowca, przy którym skupiono najważniejsze budynki usługowe: sklepy, restauracje oraz neobarokowy kościół św. Anny. Domy z cegły licówki nawiązują do lokalnych tradycji architektonicznych i typowej dla Śląska solidności wykonania. Wiele z nich zdobią subtelne detale: ceglane szczyty układane w geometryczne wzory, motywy roślinne czy zdobienia nadokienne, które łagodzą surowość industrialnego charakteru osiedla. Całość zaprojektowano w duchu praktyczności – mieszkania miały być jasne i wygodne, a przestrzeń między budynkami miała sprzyjać zarówno pracy, jak i wspólnemu życiu mieszkańców. Zróżnicowanie detali architektonicznych do dziś przyciąga uwagę odwiedzających Nikiszowiec. Liczne wykusze, łukowe nadproża, arkadowe podcienia czy loggie nadają każdemu budynkowi indywidualny charakter, dzięki czemu nawet zwarta zabudowa nie jest monotonna. Nikiszowiec – zwiedzanie dla wymagających Układ ulic i kwartałów sprzyja zarówno sprawnemu poruszaniu się po osiedlu, jak i odkrywaniu kolejnych ciekawych zakamarków. Jednak zwiedzanie Nikiszowca to nie tylko spacer po ulicach i podwórkach. Osiedle oferuje szereg atrakcji kulturowych i edukacyjnych, które pozwalają głębiej zrozumieć życie mieszkańców początku XX wieku. Do najważniejszych należą: Galeria Szyb Wilson – dawny zakład górniczy przekształcony w przestrzeń wystawową. Historia tego miejsca sięga 1826 roku, kiedy działało tu przedsiębiorstwo górnicze z łaźnią szybów i cechownią. To obecnie największa polska prywatna galeria sztuki; kościół św. Anny – serce duchowe osiedla. Kościół został poświęcony jesienią 1927 roku. Ta neobarokowa świątynia podobnie jak całe osiedle została zaprojektowana przez Emila i Georga Zillmannów; Dział Etnologii Miasta Muzeum Historii Katowic – mieści się w samym sercu Nikiszowca, w zabytkowym budynku dawnego magla. W muzeum można zobaczyć zarówno wystawy czasowe, jak i trzy ekspozycje stałe, w tym rekonstrukcję mieszkania robotniczego z początku XX wieku: „U nos w doma na Nikiszu”. Warto wiedzieć, że w Nikiszowcu działa także sieć lokalnych przewodników, oferujących tematyczne zwiedzanie osiedla. Wytyczono tu trasę spacerową z oznakowaniem, obejmującym krótkie opisy w trzech językach oraz mapy fragmentów osiedla, co ułatwia samodzielne poznawanie jego historii. Atrakcje dostępne na osiedlu obejmują nie tylko zabytkowe budynki i galerie, ale także cykliczne wydarzenia kulturalne. Najsłynniejszy jest jarmark w Nikiszowcu, który przyciąga turystów rękodziełem, lokalnymi wyrobami kulinarnymi i muzyką. Osiedle pełne jest też małych kawiarni, warsztatów artystycznych i sklepów z unikalnymi pamiątkami, dzięki czemu zwiedzanie może być zarówno edukacyjne, jak i rekreacyjne. Zobacz także: Zwiedzanie kopalni staje się nowym trendem. Współczesne znaczenie i ochrona Dziś osiedle Nikiszowiec jest nie tylko pomnikiem historii przemysłowej Śląska, ale także żywym organizmem miejskim. Chronione konserwatorsko budynki i zachowany układ urbanistyczny sprawiają, że spacer po osiedlu jest podróżą w czasie. Mieszkańcy i twórcy kultury współtworzą tu przestrzeń artystyczną i edukacyjną, a liczne wydarzenia i galerie przyciągają turystów z całej Polski i zagranicy. Nikiszowiec uważany jest dziś za jedną z najważniejszych historycznych i architektonicznych atrakcji Katowic. Wraz z sąsiednim Giszowcem został wpisany na Szlak Zabytków Techniki Województwa Śląskiego, co dodatkowo podkreśla jego rangę i znaczenie turystyczne. Ponadto osiedle zostało uznane za pomnik historii, co umocniło jego status jako miejsca o wyjątkowej wartości kulturowej i architektonicznej. Nikiszowiec jest też symbolem górnośląskiej tożsamości – pokazuje, jak industrializacja i życie robotnicze kształtowały kulturę regionu. To miejsce, w którym wciąż można poczuć ducha dawnych czasów, obecnego w układzie ulic, zamkniętych podwórkach i wspólnych przestrzeniach, gdzie historia naturalnie splata się z codziennością współczesnych mieszkańców. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Zjechałem pod ziemię i zostałem „turystą kopalnianym”. Czy to faktycznie hit Górnego Śląska?
Według niektórych źródeł węgiel na Śląsku wydobywano już w XVI wieku, a inne surowce – takie jak srebro – nawet wcześniej. Chociaż historyczne kopalnie z epoki przemysłowej dawno już nie pełnią swojej pierwotnej funkcji, to rozległe podziemne labirynty udostępnione są do zwiedzania, pielęgnując historię o fedrujących hajerach. Zszedłem na szychtę i sprawdziłem, czy faktycznie warto je odwiedzić.
Jest wiele powodów, by odwiedzić Górny Śląsk, ale coraz bardziej modna – również wśród zagranicznych gości – jest tzw. „turystyka kopalniana”. Ten region Polski to perła epoki przemysłowej, który głęboko pod ziemią skrywa setki kilometrów wydrążonych korytarzy: także sprzed wieków. Czy warto wybrać się na zwiedzanie kopalni i czy to atrakcja dla każdego? Przekonałem się na własnej skórze i – wytarłszy ręce z węgla – opowiadam. 1. Kopalnia Guido w Zabrzu Zwiedzanie zacząłem z grubej rury – wybrałem się na najgłębiej położoną trasę turystyczną w górnictwie węglowym w Polsce. Znajduje się ona w zabytkowej kopalni Guido w Zabrzu, która swoją nazwę przyjęła od dawnego właściciela, pruskiego magnata i przemysłowca, hrabiego Guido Henckela von Donnersmarcka. Jej początki sięgają 1855 roku. Już zjazd autentyczną sztolą – czyli rodzajem ciasnej windy-klatki, której do tej pory używają górnicy w czynnych kopalniach – na głębokość 320 metrów przyspieszył bicie mojego serca. A był to dopiero początek. Podziemna wędrówka w akompaniamencie opowieści przewodnika naprawdę przeniosła mnie do początku XX wieku, a prezentacja używanych w kopalni olbrzymich maszyn… cóż, wywołała niemałą ekscytację. Zdziwiło mnie też to, że na tak dużej głębokości było względnie ciepło. Reszta musi pozostać tajemnicą, nie chcę psuć niespodzianki. Oprócz klasycznego zwiedzania w kopalni Guido można także wziąć udział w tzw. „Podziemnej Szychcie”, podczas której poczujecie się jak prawdziwi górnicy – z pełnym ekwipunkiem i strojem sztygarskim w najgłębszych rejonach kopalni – oraz w „Mrokach Kopalni”: specjalnej trasie przygotowanej dla osób sprawnych fizycznie, która prowadzi do porzuconej ponad dwadzieścia lat temu, skąpanej w ciemności kopalni węglowej. 2. Sztolnia Królowa Luiza Niedaleko Kopalni Guido znajduje się Sztolnia Królowa Luiza, która w tym roku otrzymała prestiżowe miano „Cudu Polski” w plebiscycie „National Geographic Traveler”. To jeden z najciekawszych obiektów industrialnych w Europie – zabytkowa, wypełniona wodą sztolnia mierzy aż 14 km. Na turystów czeka spływ specjalnymi łodziami wśród ciasnych, podziemnych korytarzy i nowoczesne, multimedialne pokazy. Można spotkać także Skarbnika – legendarnego ducha kopalni. To dodatkowy dreszczyk emocji, a taki spływ to sposób na poznanie kopalni z nieco innej strony. 3. Muzeum Śląskie w Katowicach, czyli „turystyka kopalniana” bez schodzenia tak głęboko pod ziemię Muzeum Śląskie ma siedzibę na terenie dawnej kopalni Katowice i jest prawdziwą perłą stolicy Górnego Śląska. Przede wszystkim wrażenie zrobiła na mnie skala zrewitalizowania poprzemysłowej przestrzeni, a jestem z Łodzi: w moim rodzinnym mieście także coś o tym wiemy. Koncepcją muzeum jest inspirowanie zwiedzających dziedzictwem Śląska: jego intelektualnym i artystycznym dorobkiem oraz zadziwiającą historią pełną wielokulturowości. Bogate kolekcje muzeum znaleźć można już 14 metrów pod ziemią, więc odwiedziny nie wymagają schodzenia tak głęboko pod powierzchnię. W Muzeum znajdziemy galerię sztuki polskiej XIX wieku czy wystawy poświęcone historii Górnego Śląska i górnictwa. Skala projektu robi ogromne wrażenie – to jedno z najnowocześniejszych muzeów w Polsce. Jeśli nie lubicie schodzić pod ziemię, to na terenie muzeum znajduje się także wieża widokowa z tarasem na wysokości 40 metrów, na który dostajemy się szybem wyciągowym „Warszawa II” – wybudowano go 100 lat temu. Rozpościera się z niej wspaniały widok na panoramę miasta. Jak dojechać do Katowic? Najlepszą bazą podczas zwiedzania Górnego Śląska są Katowice – do stolicy regionu dojedziemy wygodnymi pociągami z Warszawy (ok. 2,5–3h), Łodzi (ok. 3h), Krakowa (nawet mniej niż 1h), Wrocławia (ok. 2h) czy innych większych polskich miast. Jeśli przyjeżdżacie pociągiem – tak jak ja – to dobrze zatrzymać się w znajdującym się dosłownie naprzeciwko dworca hotelu Mercure Katowice Centrum z charakterystyczną, roślinną fasadą: jest świetną bazą wypadową do zwiedzania regionu. Spodobało mi się, że miejsce pieczołowicie pielęgnuje tradycje Górnego Śląska: zjadłem tam – z ręką na sercu – najlepszy żurek i roladę śląską w życiu. A musicie wiedzieć, że do tej pory również nie próżnowałem! Ze swojej strony mogę powiedzieć, że zdecydowanie warto zanurzyć się w „turystykę kopalnianą” – niezależnie od tego, co obecnie myślimy o wydobyciu węgla, stanowił on podwaliny rewolucji przemysłowej i związany jest z nim kawał historii naszego kraju. Warto ją znać – po prostu. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Pomnik Tadeusza Kościuszki nie stoi wyłącznie na Wawelu. Wielkiego bohatera upamiętniono w wielu miastach na świecie
Pomnik Tadeusza Kościuszki znajduje się w wielu polskich miastach. Nic w tym dziwnego. Bohaterowie narodowi, którzy przelewali krew za ojczyznę, zasługują na upamiętnienie. Mimo że powstanie, któremu przewodził Tadeusz Kościuszko, zakończyło się klęską, wskazał Polakom drogę do wolności i porwał następne pokolenia do walki z okupantem.
Spis treści: Pomnik Tadeusza Kościuszki na Wawelu Pomnik Tadeusza Kościuszki w Katowicach Pomnik Tadeusza Kościuszki w Sosnowcu Pomnik Tadeusza Kościuszki w Łodzi Trudno wskazać, w ilu miastach wzniesiono pomnik ku pamięci Tadeusza Kościuszki, a należy podkreślić, że wybitnego przywódcę upamiętnia się nie tylko w naszym kraju. Na świecie stoi ponad 200 monumentów Kościuszki. Można je podziwiać m.in. we Francji, w Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych i Australii. Naprawdę trudno wskazać drugą osobę, która została aż tak szeroko upamiętniona. Poniżej przybliżamy historię czterech pomników naszego bohatera narodowego. Pomnik Tadeusza Kościuszki na Wawelu Najsłynniejszy pomnik Tadeusza Kościuszki znajduje się w Krakowie. Monument powstał z inicjatywy Towarzystwa im. Tadeusza Kościuszki i jest wspólnym dziełem kilku osób. Rzeźbiarz Leonard Marconi wykonał pomniejszony projekt. Antoni Popiel i Giovani Giovanetti wykonali model naturalnej wielkości. W 1900 roku, w zakładach firmy Władysław Dedrzeński i Spółka z Pogórza, powstał odlew z brązu. Pomnik w założeniu miał stanąć na Rynku Głównym, jednak władza nie wyraziła na to zgody. W rezultacie dzieło przedstawiające Kościuszkę na koniu, uchwyconego w momencie wymarszu z Krakowa na bitwę pod Racławicami, przez długi czas było przechowywane w magazynie. Później pomnik zdobił dziedziniec przy budynku straży pożarnej. Dopiero w 1921 roku stanął na wawelskim bastionie króla Władysława IV Wazy. 17 lutego 1940 roku pomnik został zniszczony przez Niemców. Po wojnie strona niemiecka podjęła się jego rekonstrukcji. Był to jedyny monument w Polsce, który doczekał się odbudowy sfinansowanej przez Niemców. Na swoje miejsce powrócił w 1960 roku, jako dar mieszkańców Drezna dla Krakowa. Pomnik Tadeusza Kościuszki w Katowicach Pomnik Tadeusza Kościuszki w Katowicach został umieszczony w parku jego imienia, który w 1922 roku powstał na miejscu lasku miejskiego. Medalion z wizerunkiem przywódcy insurekcji z 1794 roku i płytę pamiątkową ufundowali mieszkańcy miasta. Umieszczono je na dawnej wieży Bismarcka, wzniesionej w 1903 roku. Uroczyste odsłonięcie pomnika nastąpiło 22 września 1925 roku. Osiem lat później wieżę rozebrano, a tablicę i medalion umieszczono na obelisku w centralnej części parku. Po wybuchu II wojny światowej, elementy pomnika zostały ukryte. Dopiero w drugiej połowie lat 40. XX wieku umieszczono je na nowym obelisku, który wzniesiono przy wejściu do parku. Pomnik stał tam do końca lat 60. XX wieku. Podczas przebudowy alei Górnośląskiej, został rozebrany. Po zakończeniu prac stanął w głębi parku, gdzie znajduje się do dziś. Pomnik Tadeusza Kościuszki w Sosnowcu Sosnowiecki pomnik Tadeusza Kościuszki stanął na małym placu w pobliżu zabudowań „Rurkowni Huldczyńskiego”, zakładu specjalizującego się w produkcji rur. Uroczyste odsłonięcie monumentu odbyło się 14 października 1917 roku, w przeddzień setnej rocznicy śmierci bohatera narodowego. Ceremonię poprzedziła msza święta, która odbyła się w kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Po zakończeniu nabożeństwa, tłum sosnowiczan z patriotycznymi flagami i transparentami wymaszerował spod katedry i przy akompaniamencie orkiestry dętej pomaszerował. Po odsłonięciu pomnika, przy którym od rana wartowali harcerze, niewielki plac, który wcześniej był odnogą ulicy 3 Maja, przemianowano na plac Tadeusza Kościuszki. Odsłonięty pomnik miał formę cokołu z nadbudową, na której ustawiono popiersie Kościuszki i figurę orła. Wkrótce po ceremonii stwierdzono, że monument wzniesiony za zgodą Niemców jest ciosem wymierzonym w patriotyczne uczucia Polaków. Znawcy ornitologii doszli do wniosku, że ptak nie jest orłem, a sokołem. Zwrócono też uwagę na jego skrzydła – opuszczone, nie wzniesione do lotu ku wolności. W związku z tym, figura „orła” wkrótce została wymieniona. W 1939 roku sosnowiecki pomnik Tadeusza Kościuszki został zrzucony z cokołu. Na polecenie Niemców, na plac podjechała masywna platforma, ciągnięta przez dwa konie. Woźnica zarzucił powróz na popiersie i gdy otrzymał sygnał, pogonił konie batem. Górna część pomnika upadła na ziemię. Resztę zniszczono ciężkimi młotami i kilofami. Dwa dni później na plac wysypano piasek. Pomnik wrócił na swoje miejsce dopiero w 1983 roku. Pomnik Tadeusza Kościuszki w Łodzi Decyzja o budowie łódzkiego pomnika Tadeusza Kościuszki została podjęta 15 października 1917 roku, podczas uroczystego posiedzenia Rady Miejskiej Łodzi. Tamtego dnia zadecydowano również o nazwaniu umieniem naczelnika drugiej reprezentacyjnej ulicy miasta (równoległej do Piotrkowskiej). Monument miał stanąć u zbiegu ul. św. Andrzeja i al. Kościuszki. Finalnie skończyło się na planowaniu. Do pomysłu wrócono dopiero w 1918 roku. Ustalono wówczas, że miejscem usytuowania pomnika będzie plac Wolności. W 1921 roku ogłoszono konkurs na projekt pomnika. Żadna z przedstawionych prac nie została zakwalifikowana do wykonania. Kolejny ogłoszono w 1923 roku. Wybrano projekt Władysława Czaplińskiego, a jako miejsce ustawienia pomnika wskazano park na Zdrowiu, który miał zostać przemianowany na Park Ludowy im. Tadeusza Kościuszki. Jednak pod wpływem sprzeciwu Wiktora Groszkowskiego, wiceprezydenta miasta, nie doszło do jego realizacji. Kolejny konkurs rozstrzygnięto trzy lata później. Wybrano pracę Mieczysława Lubelskiego. 3 maja 1927 roku położono kamień węgielny pod budowę. Prace trwały niemal cztery lata. 14 grudnia 1930 roku nastąpiło uroczyste odsłonięcie pomnika. W 1939 roku, po aneksji zachodnich województw, III Rzesza zadecydowała o wyburzeniu pomnika. Niemcy podpiłowali figurę Kościuszki u podstawy, następnie założyli na nią stalowe liny, które przyczepili do samochodów ciężarowych. Udało im się jedynie wygiąć statuę. Żeby dokonać dzieła zniszczenia, pod cokołem umieścili ładunki wybuchowe. Okazały się za słabe. W obliczu niepowodzenia, zmusili łodzian żydowskiego pochodzenia do rozbicia posągu ciężkimi młotami. Rok później na miejscu pomnika bohatera narodowego stanął obelisk ze swastyką. W 1956 roku zadecydowano o odbudowie pomnika Kościuszki. Ceremonia odsłonięcia odbyła się 21 lipca 1960 roku. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Poznajcie twórców najstarszej kamiennej fortecy w Polsce. To archeologiczna sensacja
Konstrukcja taka jak ta, nie miała prawa powstać tak wcześnie w tym miejscu – jej odkrycie to zaskoczenie. Kilkudziesięciometrowy monumentalny mur, który zbudowano w Małopolsce 3700 lat temu, bronił osadników z południa Europy. Kim byli ci ludzie?
Spis treści: Daleko wysunięta placówka epoki brązu w Maszkowicach Jak wyglądała forteca imigrantów? Zabytki z Góry Zyndrama w Katowicach Miejsce to znajduje się w dzisiejszych Maszkowicach w województwie małopolskim. Od dekady prowadzą tam wykopaliska naukowcy z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Przyszła pora na ich podsumowanie. O wspaniałym odkryciu krakowskich archeologów opowiada wystawa w Muzeum Śląskim w Katowicach zatytułowana „Góra Zyndrama. Tajemnicza twierdza sprzed 3700 lat”, która potrwa od 17 stycznia do 22 czerwca 2025 roku Daleko wysunięta placówka epoki brązu w Maszkowicach Co udało się odkryć w Maszkowicach, w miejscu określanym jako Góra Zyndrama? Jest to najstarsza kamienna budowla w Polsce i jedna z najstarszych w Europie poza basenem Morza Śródziemnego (wyłączając grobowce megalityczne). – Pierwsza monumentalna architektura kamienna w Polsce to dopiero Państwo Piastów. Przy czym warte uwagi jest to, że są to wyłącznie budowle związane z prestiżem władzy – księcia, administracji kościelnej – mówi National Geographic Polska szef wykopalisk, prof. Marcin S. Przybyła z Instytutu Archeologii UJ w Krakowie. Tymczasem w Maszkowicach wielki kamienny mur bronił zwykłych ludzi. Około 1725 roku p.n.e., czyli w okresie epoki brązu, ich mała grupa przekroczyła góry i dotarła nad środkowy Dunajec, gdzie założyła swoją ufortyfikowaną siedzibę. Ludzie ci pochodzili z południa Europy, być może znad Morza Śródziemnego. Interesowała ich kontrola szlaku komunikacyjnego przecinającego Karpaty. – W trakcie prac terenowych archeolog powinien być przygotowany na to, że w każdej chwili może natrafić na coś niezwykłego lub atrakcyjnego – naukowo czy wizualnie. Mur to był inny temat. Konstrukcja taka jak ta nie miała prawa być w tym miejscu i na stanowisku o takiej metryce – mówi prof. Przybyła. Problemem był nawet sposób eksploracji, czyli badania takiej budowli – archeolodzy nie byli na to początkowo przygotowani. – Pamiętam te mniej więcej dwa tygodnie podczas badań w 2015 roku, kiedy zaczęliśmy odsłaniać te wielkie kamienie jako czas, kiedy wszyscy – mam na myśli całą ekspedycję – zaczynaliśmy dzień pracy trochę jak we śnie. Trudno było uwierzyć, że to się dzieje naprawdę – wspomina naukowiec. Jak wyglądała forteca imigrantów? Mur miał około 200 metrów długości, z czego archeolodzy odsłonili do tej pory około 60 metrów. Nie otaczał jednak terenu osiedla całkowicie, tylko od łatwiej dostępnych stoków, czyli północnego i wschodniego. Wysokość muru wynosiła około 3 m. Dziś zachowany jest miejscami do jednego metra. Szerokość muru osiągała 2 m. A co znajdowało się w środku twierdzy? – Rekonstrukcja zabudowy wnętrza w okresie, w którym powstał mur nie jest możliwa. Uległa ona całkowitemu zniszczeniu w kolejnych przebudowach fortecy – zauważa prof. Przybyła. Jednak najwyżej około 50 latach (przed 1690 r. p.n.e.) dokonano radykalnej zmiany rozplanowania. Cały wierzchołek góry został zniwelowany, a kamienny mur zaczął pełnić funkcje budowli oporowej. Budynki powstałe po tej akcji były wznoszone w jednym rzędzie, około 1–2 metrów od korony muru. – Wnętrze warowni było wielkim, otwartym placem. Domy miały zróżnicowaną wielkość: od ok. 5 x 6 m do 6 x 8 m. Miały drewniany szkielet ścian, pokrytych grubą warstwą tynku glinianego, który mógł być dekorowany. Fragmenty tego tynku są prezentowane na wystawie – wskazuje naukowiec. Do tej pory archeolodzy zbadali około 30% terenu grodziska. Więcej wykopalisk nie będzie. – Wiemy już wystarczająco dużo, a ze względów konserwatorskich wskazane jest pozostawienie reszty stanowiska archeologicznego nienaruszonego – podkreśla badacza. Tak dzieje się nie tylko w Maszkowicach. Coraz częściej badacze przeszłości pozostawiają znaczną część jakiegoś stanowiska, by na przykład za kilkadziesiąt lat kolejni badacze mogli przebadać ją nowymi metodami, dzięki czemu uzyskają więcej informacji na ich temat. Możliwe jest też wykorzystanie metod nieinwazyjnych, takich jak geofizyka czy lotniczego skanowanie laserowe – LiDAR. Zabytki z Góry Zyndrama w Katowicach Wystawa w Muzeum Śląskim w Katowicach opowiada historię niezwykłych odkryć dokonanych na terenie prastarej twierdzy. Zgromadzono na niej interesujące, specjalnie wyselekcjonowane zabytki, które pozyskano w trakcie wykopalisk. – Z „gwiazd” wystawy na pierwszym miejscu trzeba wymienić figurki świnek i w ogóle plastykę figuralną, choć świnki są najbardziej atrakcyjne. Poza tym ciekawym zabytkiem jest wykonany z poroża element uprzęży końskiej, który związany był z zaprzęgiem rydwanowym – wskazuje prof. Przybyła. Poza tym na ekspozycji „Góra Zyndrama. Tajemnicza twierdza sprzed 3700 lat” można zobaczyć: przedmioty wykonane z poroża, artefakty z kości, zabytki bursztynowe, przedmioty z brązu. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Poznaliśmy najlepsze miasta do życia w Polsce. Warszawa i Kraków poza podium, lider może zaskoczyć
Najlepsze miasta do życia w Polsce to te, gdzie można liczyć na wysokie zarobki i dobrą jakość powietrza. Które z wojewódzkich miast okazało się w tym roku bezkonkurencyjne? Ranking ma nowego lidera.
W tym artykule: Najlepsze miasta do życia w Polsce Dlaczego Olsztyn jest wyjątkowy? Co warto zobaczyć w Olsztynie? Polska jest piątym co do wielkości krajem w Unii Europejskiej. Mimo ubiegłorocznego spowolnienia wzrostu PKB nadal możemy pochwalić się jednym z najniższych poziomów bezrobocia w Europie. Pociesza też malejąca inflacja. Jak przekłada się to na warunki życia w największych polskich miastach? Serwis Business Insider sprawdził to już po raz drugi. Najlepsze miasta do życia w Polsce Redakcja przygotowała zestawienie najlepszych miast do życia w Polsce. Lider może zaskoczyć. Nie jest nim już Poznań. Stolica Wielkopolski spadła z pierwszego miejsca na trzecie, które zajęła w tym roku ex aequo z Gdańskiem. Gdzie więc żyje się najlepiej? Aby odpowiedzieć na o pytanie, eksperci wzięli pod uwagę wskaźniki ekonomiczne i aspekty pozafinansowe opisujące 16 miast wojewódzkich. Były to: stopa bezrobocia, wysokość wynagrodzeń i ceny mieszkań z drugiej ręki. Oraz dostęp do lekarzy, przestępczość i jakość powietrza. Po zsumowaniu składowych okazało się, że najlepsze miasto do życia w Polsce to Olsztyn. Tegoroczny lider w porównaniu z zeszłorocznym rankingiem awansował o cztery miejsca. Poniżej pełne zestawienie: Olsztyn Lublin ex aequo: Poznań i Gdańsk Katowice Bydgoszcz Warszawa Opole Rzeszów Szczecin ex aequo: Wrocław, Gorzów Wielkopolski Łódź Kraków Kielce Białystok Najwyższy taras widokowy w Polsce coraz bliżej otwarcia. Podano datę Biurowiec Varso Tower w Warszawie to formalnie najwyższy budynek Unii Europejskiej. Na jego szczycie powstaje imponujący, najwyższy taras widokowy w Polsce. Wkrótce zostanie udostępniony wszys... Dlaczego Olsztyn jest wyjątkowy? Co ciekawe, Olsztyn wygrał, mimo że nie zajął pierwszego miejsca w żadnej z sześciu ocenianych kategorii. W trzech z nich znalazł się jednak na podium. I tak na przykład jeśli chodzi o dostępność mieszkań – czyli stosunek ich cen do średnich wynagrodzeń – Olsztyn okazał się gorszy jedynie od Katowic. Stolica Warmii i Mazur zajęła też drugie miejsce pod względem najniższej przestępczości i trzecie, jeśli chodzi o jakość powietrza. Co warto zobaczyć w Olsztynie? Jedną z najważniejszych atrakcji Olsztyna – oraz symbolem miasta – są wieże śródmieścia. Wieczorami są podświetlane, co tworzy wyjątkowy klimat. Które z nich warto uwzględnić podczas spaceru? Na pewno dwie wieże kościoła garnizonowego, wieżę Nowego Ratusza czy wieżę kościoła ewangelickiego. Za perły architektury uchodzą też wieża zamkowa, wieża bazyliki św. Jakuba, Wysoka Brama oraz najwyższa ze wszystkich wieża kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zainteresowani historią miasta powinni odwiedzić też: Muzeum Archidiecezji Warmińskiej przy ulicy św. Barbary, Stary Ratusz i kamienice, Kościół katedralny pw. św. Jakuba, i Muzeum Nowoczesności. Źródło: Business Insider. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Największe lotniska w Polsce. Lider obsłużył już 225 mln pasażerów
Lotniska w Polsce w niezwykle udanym dla branży lotniczej 2019 roku obsłużyły ponad 49 milionów pasażerów. Najwięcej, bo niemal 19 mln podróżnych, odprawił stołeczny port lotniczy im. Fryderyka Chopina.
W tym artykule: 10 największych lotnisk w Polsce Lotnisko Chopina w Warszawie Lotnisko Kraków-Balice Lotnisko im. Lecha Wałęsy w Gdańsku Lotnisko Katowice-Pyrzowice Lotnisko Wrocław-Starachowice Lotnisko Warszawa-Modlin Lotnisko Poznań-Ławica Lotnisko Rzeszów-Jasionka Lotnisko Szczecin-Goleniów Lotnisko Bydgoszcz-Szwederowo Patroni polskich lotnisk Największe lotniska w Polsce, jak nietrudno się domyślić, ulokowane są w największych polskich miastach, czyli w Warszawie, Krakowie czy Gdańsku. Poniżej prezentujemy zestawienie 10 portów lotniczych w kraju nad Wisłą, gdzie pasażerów w ostatnich latach było najwięcej. 10 największych lotnisk w Polsce Lotnisko Chopina w Warszawie – 18 844 591 obsłużonych pasażerów * Lotnisko Kraków-Balice – 8 402 859 Lotnisko im. Lecha Wałęsy w Gdańsku – 5 361 134 Lotnisko Katowice-Pyrzowice – 4 843 65 Lotnisko Wrocław-Starachowice – 3 543 398 Lotnisko Warszawa-Modlin – 3 104 277 Lotnisko Poznań-Ławica – 2 372 184 Lotnisko Rzeszów-Jasionka – 769 252 Lotnisko Szczecin-Goleniów – 580 479 Lotnisko Bydgoszcz-Szwederowo – 413 472 * Dane Urzędu Lotnictwa Cywilnego za rok 2019 Lotnisko Chopina w Warszawie Największe lotnisko w Polsce – co nie powinno być dla nikogo zaskoczeniem – znajduje się w Warszawie. Mimo że stolica naszego kraju nie dysponuje tyloma portami lotniczymi, co na przykład Londyn, i tak przyciąga tłumy turystów. W 2019 roku pracownikom stołecznego lotniska na Okęciu udało się obsłużyć aż 18,85 mln podróżnych. Niestety, wybuch pandemii COVID-19 spowodował, że liczba ta nie została pobita w kolejnych lat. Do rekordu sprzed pięciu lat zbliżono się w 2022 r., gdy osiągnięto pułap 14,4 mln odprawionych pasażerów. Co ciekawe, w całym XXI wieku było ich już 225 mln. Lotnisko Chopina w Warszawie położone jest w odległości około 8 km na południowy zachód od centrum miasta, na osiedlu Okęcie w dzielnicy Włochy. Port – w trosce o komfort wszystkich pasażerów – z roku na rok stale się rozwija i wprowadza szereg nowych udogodnień, ułatwiających podróż. Wśród nich między innymi: punkt, w którym można wyrobić paszport tymczasowy w 15 minut, paczkomat, kapsuły do spania, stacje do ładowania telefonów, punkt z wodą pitną. W 2023 roku media obiegła informacja, że lotnisko Chopina może zostać zamknięte ze względu na planową budowę Centralnego Portu Komunikacyjnego. Ówczesne władze jednak zdementowały te doniesienia, podkreślając, że uruchomienie CPK nie oznacza końca działalności stołecznego portu, którego początki sięgają lat 30. XX wieku. Lotnisko Kraków-Balice Lotnisko im. Jana Pawła II w podkrakowskich Balicach jest drugim pod względem liczby obsłużonych pasażerów portem lotniczym w Polsce. W 2019 roku z usług małopolskiego lotniska skorzystało 8,4 mln podróżujących. Do rekordowego wyniku zbliżono się trzy lat później, gdy odprawiono 7,4 mln osób, czyli ponad dwukrotnie więcej niż dwanaście miesięcy wcześniej. Lotnisko im. Lecha Wałęsy w Gdańsku Lotnisko w Gdańsku jest trzecim, obok Warszawy i Krakowa, najważniejszym portem lotniczym w Polsce. Stolica Pomorza w 2019 r. gościła 5,4 mln pasażerów samolotów, co także jest najlepszym wynikiem w historii. Rok wcześniej na gdańskim lotnisku odprawiono niespełna 5 mln podróżnych, a w 2022 – 4,6 mln. Lotnisko Katowice-Pyrzowice Dość istotną rolę w polskim transporcie lotniczym odgrywa także port w Katowicach. Śląskie lotnisko stale rozwija swoją siatkę połączeń, dzięki czemu pasażerów wciąż przybywa i nieustannie bite są rekordy frekwencji. Według danych Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w 2019 r. odprawiono blisko 4,9 mln pasażerów. Barierę 5 milionów po raz pierwszy przekroczono w 2023 roku. Lotnisko Wrocław-Starachowice Port Lotniczy Wrocław-Strachowice im. Mikołaja Kopernika jak dotąd najlepszy wynik pod względem liczby obsłużonych pasażerów odnotował w 2019 roku. Wówczas z usług lotniska skorzystało ponad 3,5 mln osób. Warto wspomnieć, że ze stolicy Dolnego Śląska polecimy bezpośrednio między innymi do stolicy Korei Południowej, Seulu. Lotniska blisko miasta. Z którego portu dotrzesz do centrum pieszo? Lotniska blisko centrum miasta to raczej rzadkość. Większość portów lotniczych powstaje przeważnie na obrzeżach, co wiąże się z długim czasem dojazdu do centrum. Nie każde lotnisko jed... Lotnisko Warszawa-Modlin Zlokalizowane w Nowym Dworze Mazowieckim lotnisko zostało otwarte w 2012 roku jako pomocniczy port dla lotniska Chopina w Warszawie. Podwarszawski port regularnie od 2018 roku – z wyjątkiem pandemicznych lat 2020–2021 – obsługuje ponad 3 miliony pasażerów. Lotnisko Poznań-Ławica Założone w 1913 roku lotnisko w Poznaniu jest jednym z najstarszych w Polsce. Zlokalizowany 7 km na zachód od centrum miasta port największą liczbę pasażerów odnotował w 2018 r., gdy odprawiono blisko 2,5 mln osób. Barierę 2 milionów przekroczono również w 2019, 2022 i 2023 roku. Lotnisko Rzeszów-Jasionka Wybuch wojny za naszą wschodnią granicą spowodował, że niewielkie lotnisko w Rzeszowie stało się kluczowym punktem na mapie Europy i – cytując amerykańskie media – „światową bramą do Ukrainy”. Na przestrzeni ostatnich miesięcy port gościł m.in. prezydentów USA i Ukrainy – Joe Bidena i Wołodymyra Zełenskiego, a także przewodniczącą KE Ursulę von der Leynen i szefa PE Roberta Metsola. W 2019 r. rzeszowski port lotniczy w Jasionce obsłużył niespełna 770 tysięcy pasażerów. Lotnisko Szczecin-Goleniów Port lotniczy Szczecin-Goleniów im. NSZZ Solidarność w latach 2017–2019 regularnie obsługiwał ponad pół milion osób. Największą liczbę odprawionych pasażerów (ponad 598 tys.) zanotowano w 2018 roku. Lotnisko oddalone jest o niespełna 50 km na północny wschód od centrum miasta. Lotnisko Bydgoszcz-Szwederowo Międzynarodowy Port Lotniczy im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy jest jednym z najlepiej położonych lotnisk w kraju. Pasażerowie w zaledwie 15 minut dojadą z terminala do centrum miasta. W 2019 r. port odprawił 413 tys. podróżnych. Lotniska najbardziej oddalone od centrów miast. Wśród nich port Warszawa-Radom Wybór lotniska, z którego startujemy lub na którym lądujemy, może okazać się dużo ważniejsze niż myślimy. W niektórych przypadkach dojazd z portu do centrum danego miasta zajmie więcej... Patroni polskich lotnisk Największe lotniska w Polsce, podobnie jak część zagranicznych portów lotniczych, ma swoich patronów. I tak na przykład stołeczny port na Okęciu nazwano na cześć słynnego kompozytora Fryderyka Chopina. Z kolei lotnisku w Gdańsku nadano imię byłego prezydenta i przewodniczącego NSZZ „Solidarność” oraz laureata Pokojowej Nagrody Nobla z 1983, Lecha Wałęsy. Warto wspomnieć, że pierwszym patronem jednego z polskich lotnisk (mowa dokładnie o porcie lotniczym Kraków-Balice) został papież Jan Paweł II. Pełna lista patronów polskich lotnisk: Bydgoszcz-Szwederowo – Ignacy Jan Paderewski Gdańsk-Rębiechowo – Lech Wałęsa Katowice-Pyrzowice – Wojciech Korfanty Kraków-Balice – Jan Paweł II Łódź-Lublinek – Władysław Reymont Poznań-Ławica – Henryk Wieniawski Szczecin-Goleniów – NSZZ „Solidarność” Warszawa-Okęcie – Fryderyk Chopin Warszawa-Radom – Bohaterowie Radomskiego Czerwca 1976 roku Wrocław-Starachowice – Mikołaj Kopernik Źródło: ulc.gov.pl. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Nowy urlopowy hit Polaków. Startuje wakacyjne połączenie do „Perły Karaibów”
Planujesz gorące wakacje późną jesienią lub zimą? Jeśli tak, to dobrze się składa, bowiem jeszcze w tym roku z Polski wystartuje czarterowe połączenie do „Perły Karaibów”.
W tym artykule: Loty z Polski na wyspę Margarita Wakacje 2024 – gdzie warto polecieć? Choć sezon wakacyjny powoli dobiega końca, linie lotnicze i biura podróży nadal kuszą atrakcyjnymi ofertami turystycznymi. Nieprzypadkowo, ponieważ coraz więcej Polaków przekłada urlopowe plany na późną jesień lub zimę, gdy pogoda za oknem nie zachęca do podróżowania po kraju. Dlatego w poszukiwaniu słońca warto udać się w miejsca, gdzie lato trwa niemal cały rok. Mowa tu m.in. o północnej Afryce, Wyspach Kanaryjskich czy Karaibach. Ostatni z wymienionych kierunków z roku na rok cieszy się coraz większą popularnością wśród naszych rodaków. Nie powinien zatem dziwić fakt, że kolejni przewoźnicy poszerzają swoją siatkę połączeń o loty nad Morze Karaibskie. Zainteresowani podróżą w tę część świata mogą skorzystać z oferty biura podróży Rainbow, które właśnie ogłosiło sprzedaż wakacji na wenezuelską wyspę Margarita, nazywaną przez wielu „Perłą Karaibów”. Poznaj szczegóły. Loty z Polski na wyspę Margarita Po kilku latach przerwy Polacy ponownie polecą na położoną nad Morzem Karaibskim wyspę Margarita. Obsługiwane przez hiszpańskie linie Plus Ultra czartery z lotniska w Katowicach do Wenezueli będą realizowane w każdy piątek, począwszy od 10 listopada 2023 r. Ostatni lot do Ameryki Południowej zaplanowano na 29 marca przyszłego roku. – Wenezuelska wyspa Margarita jest niekwestionowaną królową nadchodzącej zimy. Ogromne zainteresowanie tym karaibskim kierunkiem w ogóle nas nie dziwi. Klientów przyciągają rozległe, białe plaże otoczone bujną zielenią, egzotyczna kuchnia, atrakcyjne obiekty hotelowe, a wszystko to w bardzo dobrej cenie. Ze względu na tak duże zainteresowanie Margaritą zdecydowaliśmy się uruchomić nowe połączenie: Katowice-Porlamar, dzięki czemu jeszcze więcej klientów będzie miało szanse zakochać się w Wenezueli – podkreśla Maciej Szczechura, prezes Zarządu Rainbow Tours SA, cytowany przez fly4free.pl. Na Margaritę pasażerowie polecą samolotami typu Airbus A330-300, które na pokładzie są w stanie pomieścić 289 osób. Należąca do Wenezueli wyspa Margarita – przez wielu określana mianem „Perły Karaibów” – to jedno z najchętniej odwiedzanych miejsc w tej części globu i jedna z trzech wysp tworzących stan Nueva Esparta. Największym atutem odkrytej w 1498 r. przez Krzysztofa Kolumba wyspy są piękne plaże, nad którymi można znaleźć odrobinę spokoju, podziwiać piękno pobliskiej przyrody lub oddać się wodnemu szaleństwu. Najbliższy port lotniczy zlokalizowany jest w miejscowości Porlamar. „Europejskie Malediwy” niedaleko Polski. To miejsce podbija serca turystów Eibsee jest uznawane za jedno z najpiękniejszych jezior po niemieckiej stronie Alp. Co więcej, Perła Bawarii nazywana bywa przez turystów „Europejskimi Malediwami”. Sprawdźcie, dlaczego. Wakacje 2024 – gdzie warto polecieć? Wenezuela to nie jedyny ciekawy kierunek podróży, realizowany z katowickiego portu. Ze śląskiej stolicy polecimy także do Dominikany, Meksyku, Wietnamu, Tajlandii i na Kubę. Według wstępnych zapowiedzi, Rainbow w 2024 roku będzie korzystać aż z 12 lotnisk w Polsce, dzięki czemu zwiększy liczbę i częstotliwość swoich połączeń. – Nasza oferta rodzinna nieustannie rośnie, co ma związek z rozbudową siatki połączeń, ale także z rozwojem bazy hotelowej na wszystkich kierunkach, w szczególności na tych, które są stworzone do rodzinnego wypoczynku. Z pewnością zalicza do nich Grecja, Turcja, Bułgaria, ale też mocno rośnie Tunezja, Albania czy Egipt – zaznacza Aleksandra Piwko-Susik, Dyrektor Operacyjna Rainbow, cytowana w komunikacie prasowym. Ciekawie zapowiada się m.in. czarterowe połączenie między Olsztynem a Tunezją, które ma odbywać się w każdy czwartek w okresie 29 sierpnia–26 września 2024 r. – Cieszę się, że kolejne renomowane biuro podróży – Rainbow – zdecydowało się na uruchomienie sprzedaży wycieczek do Tunezji z wylotem z warmińsko-mazurskiego portu. Wierzę, że to dopiero początek udanej współpracy – podkreśla Wiktor Wójcik, prezes Zarządu Warmia i Mazury Sp. z o.o. i operatora Portu Lotniczego Olsztyn-Mazury w Szymanach w rozmowie z serwisem pasazer.com. Źródło: fly4free.pl. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Te murale w Polsce powinien zobaczyć każdy. Poznajesz miasta?
Murale w Polsce tworzą niemałą artystyczną kolekcję. Oto 5 polskich miast, w których zobaczysz najpiękniejsze i najbardziej oryginalne miejskie dzieła sztuki.
W tym artykule: Murale w Polsce: gdzie ich szukać? Murale Poznań Murale Łódź Murale Wrocław Murale Warszawa Murale Katowice Murale w Polsce cieszą się coraz większą popularnością. Można je zobaczyć już nie tylko w największych miastach, ale też tych mniejszych. Zazwyczaj nawiązują do historii danych miejsc. Na muralach można zobaczyć na przykład znane postacie związane z miastem lub dzielnicą. Te najpopularniejsza szybko stają się ważnymi punktami orientacyjnymi. Niektóre tak bardzo wpasowały się w miejskie krajobrazy, że trudno wyobrazić sobie budynki bez nich. Oto najpiękniejsze murale w Polsce. Murale w Polsce: gdzie ich szukać? Wiele polskich miast może pochwalić się całkiem pokaźną kolekcją artystycznych murali. Oto 5 polskich miast, do których warto się wybrać, aby podziwiać najpiękniejsze i najbardziej oryginalne miejskie dzieła sztuki. Murale Poznań Przechodniów poznańskiej Środki, na ścianie kamienicy na rogu ulic Śródka i Rynek Śródecki, zachwyca awangardowy, wykonany w technice 3D, mural o tajemniczej nazwie „Opowieść śródecka z trębaczem na dachu i kotem w tle”. Inicjatorem muralu jest Gerard Cofta, osiedlowy radny zafascynowany fotografią z lat 20. ubiegłego wieku. Wykonała go Fundacja Artystyczno-Edukacyjna Puenta, która zgłosiła mural do konkursu Centrum Warte Poznania. Grający mural w Poznaniu to przykład wyjątkowo kreatywnego street artu. Instalacja artystyczna znajduje się przy Moście Cybińskim. Układ rynien i rur tworzy instrumenty muzyczne, które „grają” podczas deszczu. „Zielona Symfonia” szybko dołączyła do grona ulubionych murali mieszkańców Poznania. Murale Łódź Przy ul. Kilińskiego, w ramach Festiwalu Energii Miasta w 2015 roku, powstał mural, którego autorem jest Bordalo II z Portugalii. Do jego stworzenia użył różnego rodzaju odpadów, takich jak plastik, stare zderzaki, czy drzwi samochodowe oraz panele sidingowe. Jego dzieło przedstawia ptaka (a dokładnie jerzyka), którego populacja zmniejsza się z roku na rok, czego powodem jest zamurowywanie szczelin w budynkach. Co ciekawe, artysta celowo użył właśnie odpadów, aby zwrócić uwagę mieszkańców Łodzi na temat degradacji środowiska naturalnego oraz nadprodukcji śmieci. Mural jest częścią głośnego cyklu „Big Trash Animals”, w którym Bordalo II przedstawia gatunki zagrożone wyginięciem. Najbardziej kolorowy mural w Łodzi przedstawia Artura Rubinsteina. Wizerunek pianisty powstał u zbiegu ulic Sienkiewicza i Traugutta. Jego autorem jest Brazylijczyk Eduardo Kobra. Murale Wrocław Całą boczną ścianę kamienicy na Wyspie Słodowej, czyli maleńkiej wysepce leżącej na Odrze w okolicy wrocławskiego Starego Miasta, zajmuje tajemnicza dama. Jest to czarno-biała postać ubraną w olbrzymią suknię z kłódek i zamków, a jeden z nich nawet połyka. Być może jest to pewna metafora? Jedno jest pewne – Wrocław warto odwiedzić, aby móc podziwiać twórczość znanego na całym świecie artysty Blu, autora malowidła, który uhonorował Polską stolicę Dolnego Śląska swoim dziełem. Wrocławski mural „Brama do Nadodrza” od 2013 roku znajduje się przy ulicy Władysława Łokietka 1. Za projekt odpowiada Michał Węgrzyn, ówczesny student ASP we Wrocławiu. Młody artysta wygrał w internetowym głosowaniu, zdobywając ponad 8,5 tys. głosów. Murale Warszawa Wizerunek Marii Skłodowskiej-Curie zdobi warszawskie Powiśle przy ul. Lipowej 3. Mural został wykonany przez Good Looking Studio na zlecenie miasta Warszawy w ramach obchodów roku polskiej noblistki w 2011 roku oraz Międzynarodowego Roku Chemii. Jest to jedna z 12 instalacji artystycznych przypominających o związku wybitnej Polki z Warszawą. Skłodowska przedstawiona jest w konwencji komiksowej, jako superbohaterka. Dodatkowo ścienne malowidło umieszczone jest w otoczeniu biblioteki uniwersyteckiej, aby podkreślić jej związek z rozwojem nauki. Na obu ramionach wytatuowane ma nazwy pierwiastków „Rad” i „Polon”, które odkryła. Jeden z najbardziej znanych murali w Warszawie nie znajduje się w centrum czy nawet Śródmieściu, a na Żoliborzu. Chodzi oczywiście o Davida Bowiego przy ulicy Marii Kazimiery 1. Malowidło autorstwa Dawida Celka upamiętnia jedyną wizytę artysty w stolicy Polski. Murale Katowice Katowice są jedną z najciekawszych galerii sztuki ulicy. Bardzo wiele osób przyjeżdżając do Katowic pyta właśnie o murale, które często stanowią ich główny cel podróży. Nie tylko ożywiają one katowicką przestrzeń, ale także przybliżają sztukę ich mieszkańcom. Jednym z najciekawszych obrazów, które możemy podziwiać na śląskich budynkach, jest ogromnej wielkości – bo wysoki na 4 piętra – włącznik przy ul. Mikusińskiego 5 w katowickiej dzielnicy Wełnowiec. Stanowi on znakomity przykład spektakularnego wizualnie dzieła, nasyconego symboliką i niekonwencjonalnym podejściem nowoczesnego street artu do odbiorcy. Minimalistyczny mural z napisem „Think” to kolejny ważny punkt na artystycznej mapie Katowic. Można go oglądać w dzielnicy Szopienice. Powstał w 2013 roku w ramach Katowice Street Art Festival. Jego autorem jest Spy, artysta z Hiszpanii. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Atrakcje w Katowicach – 8 miejsc i rzeczy, które warto zobaczyć!
Osobom spoza Górnego Śląska może wydawać się, że Katowice – stolica regionu – nie mają nic ciekawego do zaoferowania. Co warto w wielkiej górnośląskiej metropolii? Poniżej wymieniamy najciekawsze atrakcje w Katowicach.
W tym artykule: Atrakcje w Katowicach – Nikiszowiec Atrakcje w Katowicach – Park Śląski Atrakcje w Katowicach – Muzeum Śląskie Atrakcje w Katowicach – Dolina Trzech Stawów Atrakcje w Katowicach – Spodek Atrakcje w Katowicach dla dorosłych – Galeria Szyb Wilson Atrakcje w Katowicach dla nastolatków – Park Trampolin JUMPCITY Atrakcje w Katowicach dla dzieci – Bajka Pana Kleksa Katowice – kolejne duże miasto, w którym panuje tłok i gwar? To tylko pozory, a te najczęściej mylą. Tak też jest w tym przypadku. Już krótka wycieczka po Katowicach udowadnia, że w samym sercu wielkiej aglomeracji mieści się masa ciekawych miejsc, które tylko czekają, by je odkryć. Ciekawe miejsca w Katowicach przypominają nieco atrakcje w Częstochowie. W mieście znajdziemy przede wszystkim ciekawą architekturę, obiekty rekreacyjne i interesujące placówki kulturalno-rozrywkowe. Miejsc, w których można obcować z naturą, jest tam niewiele. Pod tym względem, znacznie korzystniej wypadają atrakcje w Mikołajkach, atrakcje w Wiśle, atrakcje w Żywcu. Bądźmy jednak szczerzy, nikt nie przyjeżdża do wielkiej aglomeracji, żeby móc napawać się pięknem przyrody. Pragnąć kontaktu z naturą, lepiej obrać kurs na góry lub wybrzeże. Katowice mają do zaoferowania zupełnie inne atrakcje. Atrakcje w Katowicach – Nikiszowiec Wycieczkę po stolicy Górnego Śląska rozpoczynamy w słynnym Nikiszowcu. Niewielkie osiedle we wschodniej części miasta to miejsce unikatowe w skali całego kraju, a nawet Europy. Niezwykła atmosfera najciekawszej dzielnicy Katowic wprawia w zachwyt przyjezdnych z innych części Polski i z zagranicy. Nic dziwnego, bo spacerując brukowanymi uliczkami, można odnieść wrażenie cofnięcia się w czasie o 100 lat. Nikiszowiec i cała reszta, czyli Górny Śląsk inaczej Aglomeracja śląska z zagłębia węglowego przemienia się w zagłębie kultury. Energia właściwie ta sama, tylko atmosfera dużo czystsza. Osiedle zostało wybudowane ponad 100 lat temu, dla górników pracujących w kopalni „Giesche” i ich rodzin. Poza budynkami mieszkalnymi, w Nikiszowcu znalazło się miejsce także dla szkoły, sklepów, kościoła, łaźni, komisariatu policji i innych użytecznych obiektów. W zamierzeniu, miała być to całkowicie samowystarczalna część miasta. Dominuje tam miejska zabudowa, składająca się z kamienic nazywanych „familokami”. Co ciekawe, występują tam także elementy wiejskie – chlewiki i kurniki. Mało tego, tuż za osiedlem uprawiano ziemniaki i zboża. Architektura dzielnicy to dzieło Emila i Georga Zillmannów. Centralną częścią osiedla jest Plac Wyzwolenia, od którego odchodzi symetryczna sieć ulic. Wzdłuż nich rozciąga się niezwykła zabudowa, będąca znakiem rozpoznawczym tego miejsca – kamienice z czerwonej cegły i z czerwonymi ramami okiennymi. Niektóre są zaopatrzone w piękne okiennice. Atrakcje w Katowicach – Park Śląski Kolejna wielka atrakcja Katowic (dosłownie i w przenośni), której nie mogło zabraknąć w naszym zestawieniu, to Park Śląski. Teren rekreacyjny, położony na pograniczu Katowic i Chorzowa, to jeden z największych parków miejskich na świecie (większy nawet od nowojorskiego Central Parku). Jego powierzchnia to aż 620 ha, co oznacza, że w Europie ustępuje tylko parkowi Phoenix w Dublinie. Miejska oaza zieleni składa się z terenów parkowych i leśnych. Przyjezdni mogą tam odpocząć nad brzegiem jednego z wielu stawów i strumyków lub w cieniu drzew. Nie brakuje długich alejek spacerowych i tras rowerowych, wzdłuż których ustawiona jest typowa dla takich miejsc infrastruktura – ławki i altany. Katowice kulinarnie. Gdzie zjeść tradycyjny śląski obiad? Gdzie wpaść na kuchnię jutra? Tradycyjny śląski zestaw obiadowy: rolada, modra kapusta, gumiklyjzy, doczekał się niedawno wegańskiej wariacji – teraz można go zjeść w Katowicach w wersji z bakłażana, papryki i bura... Park Śląski to nie tylko tereny zielone, ale i liczne atrakcje. Te są położone po stronie chorzowskiej, jednak od stolicy Górnego Śląska dzieli je zaledwie „rzut kamieniem”, więc spokojnie można wpisać je na listę najciekawszych miejsc w Katowicach. O jakich atrakcjach mowa? Na terenie parku mieści się Legendia, czyli słynne wesołe miasteczko, Śląski Ogród Zoologiczny, Górnośląski Park Etnograficzny i Planetarium Śląskie. Trudno o inne miejsce, które gromadzi tak wiele interesujących obiektów. Atrakcje w Katowicach – Muzeum Śląskie Będąc w Katowicach, po prostu nie można nie odwiedzić Muzeum Śląskiego. Nowoczesny kompleks powstał na zrewitalizowanym terenie dawnej kopalni „Katowice”. Zabytkowe budynki zostały odnowione w dość specyficznym stylu, który łączy tradycyjną architekturę industrialną z nowoczesną stylistyką. Nad nimi góruje wieża dawnego Szybu Warszawa II, na której wybudowano wspaniały taras widokowy (na wysokości 40 metrów). W pokopalnianych budynkach zgromadzono eksponaty przypominające o bogatej historii Górnego Śląska i nie tylko. Placówka oferuje pięć wystaw stałych i wiele wystaw czasowych, więc w tak bogatej ofercie każdy znajdzie coś dla siebie. Nie zabrakło też atrakcji, przygotowanych z myślą o najmłodszych odwiedzających. Atrakcje w Katowicach – Dolina Trzech Stawów W zestawieniu obejmującym największe atrakcje Katowic, nie można nie uwzględnić słynnej Doliny Trzech Stawów. Położony tuż obok centrum miasta obszar rekreacyjny zawdzięcza swoją nazwę trzem zbiornikom wodnym z częściowo zagospodarowanymi nabrzeżami. Bez wątpienia, to jeden z najbardziej urokliwych zakątków w Katowicach. 10 pomysłów na urlop w Polsce. Tego zagraniczni turyści szukają w kraju nad Wisłą! Tylko w minionym sezonie wakacyjnym odwiedziło nas w sumie 6,1mln osób z zagranicy. Polska ceniona jest za piękną i różnorodną naturę, a także uznawana za miejsce spokojne, bezpieczne i pr... Coś dla siebie znajdą tam miłośnicy sportów wodnych, którzy mogą skorzystać z bogatej oferty przystani. Nie zabrakło też kąpieliska z trawiastą plażą. W Dolinie... wytyczono też ścieżki spacerowe i długą trasę rolkowo-rowerową, więc każdy, kto stawia na aktywny wypoczynek, z pewnością będzie zadowolony z wizyty w tym miejscu. Cały teren otaczają zachwycające Lasy Murckowskie. Podkreślamy jednak, Dolina Trzech Stawów nie jest oazą ciszy i niezmąconego spokoju. Wynika to z faktu, że katowickie tereny rekreacyjne sąsiadują z dwiema trasami szybkiego ruchu i lotniskiem sportowym. Atrakcje w Katowicach – Spodek Będąc w Katowicach, nie można nie zobaczyć jednej z największych ikon tego miasta. Mowa o Spodku, czyli jednej z najbardziej oryginalnych hal sportowo-widowiskowych w kraju. Obiektu położonego w pobliżu katowickiego ronda (w centrum miasta) nie da się pomylić z żadnym innym. Wszystko na temat wyglądu tego budynku mówi jego nazwa - okrągła hala przypomina latający spodek, jaki można zobaczyć w filmowych produkcjach z gatunku science fiction. Katowicka hala została otwarta w 1971 roku. Wówczas, był to największy i najnowocześniejszy obiekt widowiskowo-sportowy w Polsce. Do dziś w Spodku organizowane są najważniejsze wydarzenia sportowe i kulturalne. To właśnie tam odbywały się pamiętne koncerty Tiny Turner, Eltona Johna, Deep Purple, Genesis czy Black Sabbath. W Spodku polscy siatkarze wywalczyli mistrzostwo świata, a lekkoatleci i koszykarki – mistrzostwo Europy. Co ważne, wnętrze słynnej hali można podziwiać nie tylko przy okazji wydarzeń sportowych i kulturalnych. Zarządca obiektu przygotował trasę zwiedzania, którą można przemierzyć po wcześniejszej rejestracji. Zwiedzający zobaczą m.in. obiekty sportowe, halę główną i obiekty VIP. Atrakcje w Katowicach dla dorosłych – Galeria Szyb Wilson Wracamy na Nikiszowiec, bo właśnie tam mieści się kolejna ciekawa atrakcja Katowic - największa w Polsce prywatna galeria sztuki. Obiekt mieści się w zabudowaniach dawnego szybu Wilson kopalni „Giesche”. Ekspozycja, zlokalizowana w zachwycającej przemysłowej scenerii, gromadzi działa sztuki współczesnej – rzeźby, obrazy i instalacje. W bogatych zbiorach nie zabrakło dzieł młodych artystów z Polski i ze świata. To niezwykłe miejsce stoi w opozycji wobec stereotypowej opinii na temat Śląska, przedstawiającej ten region jako nudny i typowo industrialny. Atrakcje w Katowicach dla nastolatków – Park Trampolin JUMPCITY Kolejna atrakcja, którą polecamy przede wszystkim młodzieży odwiedzającej Katowice, najbardziej przypadnie do gustu miłośnikom mocnych wrażeń. JUMPCITY to miejsce, w którym przynajmniej częściowo można spełnić marzenia o lataniu. Poza strefom dla najmłodszych, znalazła się tam także sekcja wymagająca dobrej kondycji fizycznej i niemałej odwagi. Jeziora, pustynia i górnictwo. Dąbrowa Górnicza: co warto zobaczyć? Dąbrowa Górnicza to raj dla miłośników natury i sportów wodnych, a także dla turystów zainteresowanych historią górnictwa. Jakie są największe atrakcje Dąbrowy Górniczej, gdzie można... Jedną z największych atrakcji jest tam wielka trampolina sportowa, ale dużą popularnością cieszy się także sekcja pozwalająca ćwiczyć wsady do kosza i trampoliny z basenem wypełnionym gąbkami, służące doskonaleniu różnego rodzaju ewolucji. Można tam wybić się naprawdę wysoko, więc mocne wrażenia są gwarantowane. Atrakcje w Katowicach dla dzieci – Bajka Pana Kleksa Co można polecić najmłodszym turystom, odwiedzającym Katowice? Jednym z najciekawszych miejsc w stolicy Górnego Śląska, dedykowanych najmłodszym, jest Bajka Pana Kleksa, czyli miejsce łączące światy zabawy, kultury i nauki. Wygospodarowano tam osiem stref tematycznych, inspirowanych przygodami Ambrożego Kleksa, czyli dobrze znanej postaci, stworzonej przez Jana Brzechwę. Każda ekspozycja zapewnia inne atrakcje, ale wszystkie mają wspólny mianownik – łączą zabawę z nauką. Interaktywne elementy angażują wszystkie zmysły, zmuszają do myślenia i szukania rozwiązań. Warto podkreślić, że w Bajce Pana Kleksa przywiązuje się dużą uwagę do edukacji ekologicznej. Nie zabrakło tam także bardziej tradycyjnych elementów wyposażenia, takich jak zjeżdżalnie czy baseny z piłkami. Parki rozrywki w Polsce: idealne miejsca dla całej rodziny Które parki rozrywki w Polsce warto odwiedzić? Największą popularnością wśród rodziców z dziećmi cieszy się położona w województwie małopolskim Energylandia, ale nie jest to jedyne m... Obiekt mieści się w pięknym budynku dawnej fabryki porcelany, który leży na Szlaku Zabytków Techniki. Osoby, które odwiedzają Katowice w towarzystwie najmłodszych, bez problemu trafią do tego miejsca przy okazji zwiedzania innych atrakcji tego miasta. Zdecydowanie warto się tam zatrzymać na dłuższą chwilę, bo w Bajce Pana Kleksa nie ma mowy o nudzie. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Co warto zobaczyć w województwie śląskim? Podpowiadamy
Województwo śląskie zajmuje mocną pozycję na turystycznej mapie Polski. To jedno z tych miejsc, które oferują niezwykle różnorodne atrakcje. Coś dla siebie znajdą tam miłośnicy kunsztownej architektury, zabytków, obiektów historycznych i dzikiej przyrody. Wszystko to sprawia, że w nie można się tam nudzić, a śląskie atrakcje na długo pozostają w pamięci.
Wielu osobom, Śląsk kojarzy się przede wszystkim z kopalniami, wodzianką i oryginalną gwarą. To prawda, nie ma chyba drugiego tak charakterystycznego województwa w Polsce. Nie należy jednak zapominać, że ten niezwykły region jest też wymarzonym miejscem dla osób poszukujących ciekawych obszarów do zwiedzania. Śląskie atrakcje turystyczne można wymieniać niemal w nieskończoność. Pod tym względem, Śląsk praktycznie nie ustępuje sąsiedniej Małopolsce. To kolejny region, któremu brakuje tylko dostępu do morza. Województwo śląskie: co warto zobaczyć? Co warto zwiedzić na Śląsku? Odpowiedź na to pytanie jest o tyle trudna, że w ujęciu turystycznym, śląskie to właściwie kompletne województwo. Ruiny zamków, piękne pałace, wspaniałe zabytki, zachwycające muzea, cenne obszary przyrodnicze, akweny wodne - to wszystko znajdziemy w granicach tego niezwykłego regionu. To prawda, że niektóre z tamtejszych atrakcji nie są w stanie zatrzymać na dłużej i nie zachęcają do powrotu, a niektóre jeziora śląskie są tak zanieczyszczone, że kąpiel w nich jest niemożliwa. To jednak nieliczne wyjątki, a większość atrakcji śląska na długo pozostaje w pamięci. Z czego słynie śląskie? Województwo śląskie kojarzy się przede wszystkim z kopalniami i górnictwem. Nie należy zatem dziwić się, że tego typu obiekty stanowią jedną z głównych atrakcji regionu. Nie tylko kopalnie, ale i historyczne dzielnice miast świadczą o śląskiej tożsamości. Na niektórych osiedlach można odnieść wrażenie, że czas zatrzymał się tam w miejscu - dominuje charakterystyczna dla tego obszaru ceglana zabudowa, ludność napływowa praktycznie nie występuje, a na ulicach nie usłyszymy czystej polszczyzny, a niedającą pomylić się z żadną inną gwarę śląską. Nie można jednak zapominać, że Śląsk to nie tylko hałdy węgla, ale i jedne z najwspanialszych pasm górskich. Na terenie województwa znajdziemy łańcuchy Beskidu Żywieckiego, Śląskiego i Małego. Kilometry szlaków turystycznych, wspaniałe krajobrazy i zachwycająca przyroda - to wszystko mieści się w granicach województwa. Śląsk to region kontrastów, gdzie z jednej strony wyrastają hutnicze kominy i kopalniane szyby, a z drugiej wspaniałe szczyty górskie. Wszystko to przekłada się na ogromną różnorodność i w rezultacie nie da się nie docenić walorów tego obszaru. Które miejsca na Śląsku warto odwiedzić? Poniżej przedstawiamy nasze propozycje. Nikiszowiec w Katowicach Śląsk powoli zatraca swoją tożsamość. Górnicze miasta są teraz nowoczesnymi centrami biznesu, nauki i kultury. Atrakcyjność regionu sprawia, że ściągają tam ludzie z całej Polski. W rezultacie, coraz trudniej usłyszeć oryginalną gwarę Ślązaków, a w miejscach, gdzie kiedyś stały familoki, teraz mieszczą się nowoczesne budynki ze szkła. Wciąż jeszcze można spotkać dzielnice i osiedla, gdzie wskazówki zegara zatrzymały się dawno temu. Jedną z nich jest katowicki Nikiszowiec. Górnicze osiedle składa się z kilku kwartałów. W zabudowie dominują kamienice z czerwonej cegły, zaopatrzone w sukiennice i piękne zdobienia. Wpisany na listę Pomników Historii, skutecznie opiera się nowoczesności i zmieniającym się trendom. Spacer wybrukowanymi uliczkami przypomina prawdziwą podróż w czasie. Będąc na miejscu, warto odwiedzić Muzeum Historii Katowic, a konkretnie - Dział Etnologii Miasta. Park Śląski Zwiedzając te strony, warto udać się do Parku Śląskiego, mieszczącego się na pograniczu Katowic i Chorzowa. Ogromne tereny zielone zachęcają do odbycia długiego spaceru, a po drodze napotkamy kilka wspaniałych atrakcji, w tym Planetarium Śląskie, Śląskie Wesołe Miasteczko, Śląski Ogród Zoologiczny i wspaniały Górnośląski Park Etnograficzny. Jeden dzień to zdecydowanie za mało, by móc cieszyć się wszystkimi atrakcjami zgromadzonymi w granicach parku. Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido w Zabrzu Nieczynna już kopalnia w Zabrzu została oddana do dyspozycji zwiedzających. Dziś to jeden z najciekawszych obiektów na Szlaku Zabytków Techniki. Program przewiduje zjazd szolą na głębokość 320 metrów, zwiedzanie korytarzy i wyeksploatowanych wyrobisk oraz prezentację używanych w kopalni maszyn. Na koniec zwiedzający mogą udać się do podziemnej karczmy, gdzie czekają na nich rarytasy kuchni śląskiej i wspaniałe lokalne piwo. Zamek Ogrodzieniec w Podzamczu i gród na Górze Birów Zamki śląskie to licznie reprezentowana grupa atrakcji. My polecamy wizytę w Podzamczu. Znajduje się tam jedno z najwspanialszych "orlich gniazd" - zamek Ogrodzieniec. Monumentalne ruiny przenoszą zwiedzających do czasów średniowiecznych. Równie atrakcyjna jest sama ekspozycja, przy czym największym zainteresowaniem cieszy się sala tortur. W sąsiedztwie zamku znajdziemy drewniany gród, zlokalizowany na szczycie Góry Birów. Osada utrzymana w średniowiecznym stylu jest wspaniałym dopełnieniem klimatu tego miejsca. Góra Zborów Zostajemy na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Jednym z najpiękniejszych miejsc tego magicznego obszaru, które zupełnie przy okazji nie jest zbyt tłumnie oblegane, jest Góra Zborów. Z najeżonego fantazyjnymi formacjami skalnymi wzgórza rozpościera się zachwycający widok. Warto odwiedzić to miejsce, choćby dla jego położenia. Spacerując szlakami rezerwatu przyrody, możemy całkowicie oderwać się od miejskiego zgiełku. Skrzyczne Z terenów skalistych przenosimy się na obszary górskie. Najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego mierzy 1257 m n.p.m. Można się na niego dostać jednym z kilku szlaków. Mniej wytrwali mogą skorzystać z kolejki linowej. Strudzeni wędrowcy odpoczną w klimatycznym schronisku górskim. Wodospad w Sopotni Wielkiej Naszą kolejną propozycją jest niezbyt znana atrakcja. Szkoda, bo położony niedaleko Żywca wodospad w Sobotni Wielkiej tworzy niezwykle malowniczą scenerię. To największy tego typu obiekt w Beskidach. W pobliżu wodospadu znajduje się parking, więc z łatwością dotrą tam nawet rodziny z małymi dziećmi. Punkt widokowy Ochodzita w Koniakowie Szukając najpiękniejszych punktów widokowych na Śląsku, warto wybrać się na Ochodzitę. To jedna z nielicznych bezleśnych gór w Beskidzie Śląskim. Nigdzie indziej na Śląsku nie znajdziemy tak pięknych widoków. Jaskinia Szachownica W powiecie kłobuckim znajdziemy jedną z najciekawszych jaskiń w całym województwie. Obiekt mieści się na terenie dawnego kamieniołomu, który był eksploatowany do 1962 roku. Łączna długość korytarzy Szachownicy to ok. 1000 metrów. Klasztor na Jasnej Górze Na koniec zostawiliśmy jedną z najbardziej wyrazistych ikon województwa. Sanktuarium NMP na Jasnej Górze to miejsce wyjątkowe pod każdym względem, które docenią nie tylko miłośnicy historii czy architektury sakralnej. Nie można nie wspomnieć, że na terenie klasztoru mieści się taras widokowy (dostępny dla zwiedzających od kwietnia do listopada), z którego można podziwiać piękną panoramę Częstochowy.
Katowice na weekend. "Industrial mają w sercu"
Kawa na górniczym osiedlu, spacer po fabryce porcelany, a może popołudnie pod ziemią? Przyjedźcie po to na Śląsk. Zapraszamy na Szlak Zabytków Techniki!
- Ty się, chopie, starej, jak chcesz mieć ta robota – słyszeli. I śląskie chopy się starały, co im zresztą zostało. Dlatego dziś pokazują mi z dumą, jak w dawnych szybach kopalnianych, chałupach górniczych czy fabrykach urządzili galerie, muzea, knajpy, tworząc jeden z ciekawszych w kraju i na świecie szlaków zabytków techniki. Pełen miłości i szacunku do tradycji, mówiący o tym, kim są i jaka jest ich tożsamość. Wielkie hale, cynownie, walcownie dostały drugie życie. Nowoczesne, kulturalne i artystowskie, ale zanurzone w tym, co jest solą tej ziemi; ciężkiej pracy, miłości i rodzinie. Górnik po szychcie szedł do gospody Pod ziemię zwozili chleb z „tłustym” – jak mówili na smalec czy jakąś inną spyrkę. Przy takiej harówie jeść musieli tłusto, jak nie rosół, to przynajmniej żur z ziemniakami. No i koniecznie piwo, ale to po robocie. Tu w Giszowcu chodzili na nie do pobliskiej gospody, gdy żona pozwoliła. A Giszowiec to miejsce absolutnie unikatowe – tu górnicy kopalni Giesche, później Wieczorek, dostali przed stu laty swoje domy. Wszystko wokół zaprojektowane zostało tak, by mieli pod ręką co dusza zapragnie. Architekci z Berlina – Zillmannowie – umyślili więc, by w osiedlu ogrodzie były: jadłodajnia, magiel, łaźnia i osiem pieców chlebowych. Stanęły tam szkoły, sklepy, a nawet fabryka lodu. Mogę to sobie łatwo wyobrazić, kiedy stoję w jego centrum – na pl. Pod Lipami. Bo choć karczma to teraz Dom Kultury, a po fabryce lodu nie ma śladu, wciąż stoją tu domy z pięknymi ogrodami, które podziwiać można z leniwych o sobotnim poranku ulic. O te ogrody nieraz była kłótnia, bo kto o rabatki nie dbał, mógł ze swojej części zostać eksmitowany. Nielicznym rodzinom, które tu żyją, kara taka nie grozi, ale mimo tego trawniki w Giszowcu są tak wypielęgnowane, że miło patrzeć. To tylko fragment artykułu. Całość przeczytasz w październikowym wydaniu National Geographic Traveler.
Katowice kulinarnie. Gdzie zjeść tradycyjny śląski obiad? Gdzie wpaść na kuchnię jutra?
Tradycyjny śląski zestaw obiadowy: rolada, modra kapusta, gumiklyjzy, doczekał się niedawno wegańskiej wariacji – teraz można go zjeść w Katowicach w wersji z bakłażana, papryki i buraków.
Z Przemkiem Błaszczykiem, znanym szefem kuchni, robiłam kiedyś wywiad o podrobach. Rozmawialiśmy o ozorze z dzika, wątróbce z jelenia i flakach z daniela, czyli o tzw. piątej ćwiartce z dziczyzny, którą z reguły przeciętny mięsożerca się nie interesuje. Większość woli zjeść na obiad najlepsze kawałki mięsa – najchętniej polędwicę. Błaszczyk czuje się w obowiązku edukować swoich gości. – Chcą dostać najlepsze i najdroższe kawałki mięsa? Zgoda, ale dla równowagi niech spróbują tych tańszych i mniej docenianych. Skoro już zabijamy zwierzęta, mądrze gospodarujmy ich mięsem, nie marnujmy go – przekonywał. Niewiele myśląc, wybrałam się do źródła mięsnych rozkoszy, do Katowic. Od niedawna działa tu jego najnowsza, prowadzona z dwoma wspólnikami, restauracja Novo. Specjalizuje się w kuchni włoskiej, ale w swobodnej, autorskiej interpretacji. To obecnie jeden z najbardziej obleganych lokali w mieście. Duże, nowoczesne bistro ma ukryte z tyłu wyjście na zarośnięty zielenią ogródek, a także przeszkloną kuchnię, w której można podglądać uwijających się kucharzy. Z przyjemnością ich obserwowałam, zawadiackich, podekscytowanych smakowitością potraw. Z długiego menu wybrałam zachwalane przez Błaszczyka podroby. Rzeczywiście – zarówno ogon wołowy, teryna z głowizny, jak i gulasz z duszonych w winie drobiowych serc warte były mojej wycieczki. Ulica Warszawska, przy której działa bistro, to jeden z głównych szlaków komunikacyjnych prowadzących do reprezentacyjnego Rynku Kwiatowego. Idąc w jego stronę, zagapiłam się na mural autorstwa Marcina Maciejowskiego przy skrzyżowaniu z Mielęckiego. Przedstawiał samotną męską postać w oknie bloku z podpisem: „Dawno w mieście nie byłem”. Wziąwszy sobie do serca przesłanie, postanowiłam wybrać się na dłuższy spacer. Dotarłam do nowego miejsca spotkań mieszkańców oddanego po długim remoncie Rynku. Życie kumulowało się tu przy nowoczesnych kaskadowych fontannach z jasnego marmuru. Obok stały wciąż perły modernizmu z okresu PRL-u: domy handlowe Skarbek i Zenit. Powrót do przeszłości Niebawem znalazłam się u stóp jednego z pierwszych polskich drapaczy chmur, 17-piętrowego budynku w stylu funkcjonalizmu z 1934 r. przy ul. Żwirki i Wigury. Stąd już niedaleko było do Botaniki, małej roślinnej restauracji przy Sienkiewicza. Od właścicieli, Ani i Michała Starosolskich, dowiedziałam się, że stworzyli miejsce dla siebie, bo jeszcze parę lat temu ciężko było w mieście o bezmięsny posiłek. Nikt nie miał śmiałości podnieść ręki na uświęconą tradycję niedzielnego śląskiego obiadu – rolady z modrą kapustą i gumiklyjzami. Teraz to się zmienia. Powstało nawet miejsce, które serwuje tę niedzielną klasykę w wersji wegańskiej, z bakłażana, papryki i buraków. Botanika do śląskiej tradycji nie nawiązuje, tylko tworzy nową. Z sukcesem, bo na wegańskie tarty grzybowe, śniadaniowe jaglanki i tofucznicę wpadają do niej nawet zadeklarowani kotleciarze. Ci są najbardziej zaskoczeni, gdy okazuje się, że warzywa mogą być czymś o wiele ciekawszym niż homeopatycznym dodatkiem do mięsa. Właściciele Botaniki polecili mi wycieczkę na ulicę Porcelanową, gdzie od niedawna działa odrestaurowana z rozmachem Fabryka Porcelany z końcówki XIX w. Na terenie znalazły miejsce nawiązujące do charakteru miejsca sklepy z porcelaną, ale też liczne biura, galerie sztuki oraz restauracja Prodiż z największym na świecie piecem do pizzy. To trochę żart, bo sam w sobie nie jest wcale duży, ale mieści się w samym środku niedziałającego już komina z krwistoczerwonej cegły. Obok Prodiżu ma powstać niedługo nowoczesna i elegancka restauracja z rzadko spotykaną w Katowicach fine-diningową ofertą. Wygląda na to, że w Katowicach błyskawicznie rozwijają się nie tylko start-upy. ■ NOCLEG W Katowicach warto wynająć apartament. Polecam: Czechowa 5/1 na Nikiszowcu oraz Grodowa 25 w Janowie. ■ TRANSPORT Po mieście najlepiej poruszać się rowerem. Jest sporo ścieżek, a ruch samochodowy wciąż nie jest tak uciążliwy jak np. w Warszawie. Działa też porządna sieć wypożyczalni rowerów miejskich. Basia Starecka
Te polskie miasta są najchętniej odwiedzane przez turystów z zagranicy [RANKING]
Wiemy, które miasta – i dlaczego - cieszą się największą popularnością wśród zagranicznych turystów.
Skarb w centrum Katowic. Czarna magia Nikiszowca
Jest Pomnikiem Historii, ale nie zamienił się w skansen. W zabytkowych ceglanych domach nadal toczy się górnicze życie. Tylko turystów do Nikiszowca przyjeżdża więcej niż wcześniej.
Należący do Katowic Nikiszowiec powstał ponad sto lat temu dla górników i ich rodzin. Miał być miejscem życia pracowników dwóch nowych szybów kopalni Giesche. Zaprojektowanie Nikiszowca (wtedy jeszcze Nikischschacht) kopalnia powierzyła niemieckim architektom: Emilowi i Georgowi Zillmannom. Plan zakładał zbudowanie amfiteatralnego osiedla, w którym wszystkie ulice zbiegają się w centralnym punkcie. Spacerując po dzielnicy, łatwo policzyć, że cały Nikiszowiec to dziewięć trzykondygnacyjnych familoków wzniesionych z nieotynkowanych cegieł i tworzących kształt trapezu lub prostokąta. Prawie wszystkie są zamknięte pierścieniowo, z wewnętrznym dziedzińcem, na który wchodzi się przez bramy (ajnfarty). Nikiszowiec był w zasadzie samowystarczalny – miał sklepy, szkoły, przychodnię, kościół, restauracje, a nawet darmowy pociąg zwany Balkanem. Kursował on po głównych punktach dzielnicy oraz do sąsiednich osiedli, Szopienic i Giszowca. Dziś górnicy muszą już korzystać z autobusu lub własnego środka transportu, ale miejscami można natknąć się jeszcze na tory dawnej kolejki. Centralnym punktem osiedla jest plac Wyzwolenia z neobarokowym kościołem o dwóch wieżach, najważniejszym miejscem Nikiszowca jest jednak brukowana ulica św. Anny. Wydaje się znajoma, nawet jeżeli nigdy wcześniej się tu nie było. Pomalowane na czerwono wnęki okienne i parapety, ceglane mury i malowniczą nadwieszę, łączącą budynki przy wyjściu na ulicę Garbarską, możemy kojarzyć z filmów Kazimierza Kutza. Sceneria ta pojawiła się też w niezliczonej ilości reklam oraz w filmach dokumentalnych. W 2005 r. ulica znalazła się w czołówkach wiadomości, gdy przybył tu starający się o wybór na prezydenta Lech Kaczyński. Przyszła głowa państwa zjadła u jednej z rodzin tradycyjny śląski obiad: rosół z makaronem, roladę mięsną, kluski śląskie i modrą kapustę. Potrawy podobno bardzo przypadły gościowi do gustu.
Pomysł na podróż tematyczną? Zwiedź polskie miasta filmowym szlakiem
Słyszałeś o set jetting? To tzw. turystyka filmowa. Za granicą fani kina podróżują śladami „Władcy Pierścieni”, „Gry o tron” czy serii o Harrym Potterze. Przedstawiamy 4 polskie miasta, w których kręcono znane produkcje.
W Polsce najpopularniejszymi miejscami do uprawiania turystyki filmowej są Sandomierz (za sprawą „Ojca Mateusza”) oraz mała wieś Jeruzal, czyli fikcyjne Wilkowyje z serialu „Ranczo”. To oczywiście nie jedyne filmowe lokalizacje, które powinien odwiedzić miłośnik kultowych polskich filmów i seriali. Poznaj 4 lokalizacje, w których kręcono kultowe polskie filmy >>> To ciekawy sposób, by poznać miasto z zupełnie innej strony i spędzić nietypowy weekend! Źródło: accorhotels.com/pl
Tanie loty z Katowic do Dubaju. Wizz Air ogłasza nowe połączenie
Linia lotnicza Wizz Air ogłosiła dziś nowe połączenie z lotniska w Katowicach. Bilety są już dostępne w sprzedaży.
Nowe połączenie Samoloty Wizz Air polecą z katowickiego portu lotniczego do Dubai World Central w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Pierwszy lot zaplanowano na 31 października 2016. Przeloty na nowej trasie będą odbywać się 2 razy w tygodniu, w poniedziałki i w piątki. Bilety dostępne są już w sprzedaży na stronie przewoźnika wizzair.com, a ich ceny za zaczynają się od 49,99 euro/199 złotych (cena obejmuje lot w jedną stronę z podatkami i opłatami obowiązkowymi). Wszystkie loty realizowane na pokładzie Airbus A320 z 180 miejscami oraz Airbus A321 z 230 miejscami. Tanie loty z Katowic Od pierwszego lotu Wizz Air w 2004 roku, linia sukcesywnie rozwija swoją ofertę z Katowic. Aktualnie baza wyposażona jest w 5 samolotów i zatrudnia około 200 członków załogi. Na trasach z i do Katowic W 2015 roku Wizz Air przewiózł ponad 1,5 mln pasażerów. Wraz z nową destynacją linia oferuje w sumie 127 tras z 8 polskich lotnisk do 22 krajów. Kierunek: Dubaj Linia Wizz Air w 2013 roku (jako pierwsza na świecie) rozpoczęła loty na lotnisko Dubai World Central. Prognozuje się, że będzie to najbardziej ruchliwe lotnisko na świecie w następnej dekadzie. Zjednoczone Emiraty Arabskie są atrakcyjną destynacją z kilku powodów. Z jednej strony to kierunek turystyczny, słynący z ekskluzywnych rozrywek i ciepłej aury bez względu na porę roku. Z drugiej strony coraz więcej osób decyduje się na pracę w rozwijającym się i bogatym Dubaju. Znajdziemy tu zarówno ekscytujące miasta, spektakularną architekturę, urzekające pustynne osady, a nawet nieliczne, ale imponujące zabytki dawnej kultury Beduinów. Więcej o sposobach na tanią podróż po Zjednoczonych Emiratach Arabskich przeczytacie tutaj.
Ponad 200 osób okazało serce psom w schroniskach 14 i 15 lutego. Na spacer wyszło aż 700 psów ze schronisk w Warszawie, Poznaniu i Katowicach!
“Daj pieskom pobiegać” to cykliczna akcja organizowana pod patronatem National Geographic Polska, której celem jest przyciągnięcie ludzi do schronisk i zainteresowanie wolontariatem. Jej druga odsłona odbyła się 14 lutego w Poznaniu i Katowicach oraz 15 lutego w Warszawie. W Poznaniu chętnych do wzięcia udziału w akcji było 420 osób, czyli 10 razy więcej niż psów do wyprowadzenia. Natomiast w pozostałych schroniskach pojawiło się po 80 osób. Na warszawskim Paluchu padł nowy rekord: wyprowadzono ponad 500 czworonogów! Sukces sprawił, że redakcja planuje już kolejną, trzecią edycję akcji „Daj pieskom pobiegać!”, która odbędzie się 21 marca. Tym razem organizatorzy chcą zaangażować jeszcze więcej schronisk w całej Polsce i zaprosić do udziału znane osoby. Informacje o kolejnych akcjach można śledzić na fanpage'u Daj pieskom pobiegać. fot. Martyna Wasilewska fot. FB Daj pieskom pobiegać Reprezentacja National Geographic Polska fot. FB Daj pieskom pobiegać Radość! fot. FB Daj pieskom pobiegać
Walentynki na 4 łapy, czyli ogólnopolska akcja społeczna “Daj pieskom pobiegać”. 14 lutego okażmy serce zwierzętom w schroniskach!
“Daj pieskom pobiegać” to cykliczna akcja organizowana pod patronatem National Geographic Polska, której celem jest przyciągnięcie ludzi do schronisk i zainteresowanie wolontariatem. Organizatorzy angażują środowisko biegaczy i wspólnie zachęcają do biegania z psami ze schronisk. W inauguracyjnej akcji, przeprowadzonej 18 stycznia na warszawskim Paluchu, udział wzięło 60 osób, a na spacer wyprowadzono 230 psów. Jednak na Facebooku chęć do wzięcia udziału zadeklarowało pięć razy więcej osób. Dlatego też 14-go lutego akcja odbędzie się w 4 największych miastach Polski: Warszawie, Krakowie, Poznaniu i Katowicach, pod wspólnym hasłem “Okaż serce w schronisku. Daj pieskom pobiegać!”. Jak zapisać się na akcję? Wystarczy dołączyć do wydarzeń utworzonych na Facebookowych fanpage'ach: Kraków: “Daj pieskom pobiegać - Kraków” https://www.facebook.com/pages/Daj-pieskom-pobiega%C4%87-Krak%C3%B3w/498931330244833 Poznań: “Daj pieskom pobiegać - Poznań" https://www.facebook.com/pages/Daj-pieskom-pobiega%C4%87-Pozna%C5%84/1382952032017126 Katowice: “Daj pieskom pobiegać - Katowice” https://www.facebook.com/pages/Daj-pieskom-pobiega%C4%87-Katowice/737851316311249 Warszawa: “Daj pieskom pobiegać - Warszawa” https://www.facebook.com/pages/Daj-pieskom-pobiega%C4%87-Warszawa/428883573935965 Cel akcji W większości schronisk ciągle brakuje pomocy przy wyprowadzaniu psów. Nierzadko psy mają okazję do wyjścia z boksu tylko raz w tygodniu i zwykle nie potrafią chodzić na smyczy. Dzięki wspólnemu marszobiegowi mogą się w końcu poruszać, a tempo spaceru jest dostosowane do potrzeb zwierzaka. Jak będzie wyglądał bieg? Nie będzie to bieg zwartą grupą, ale dwójkami czy trójkami. Spacerować razem mogą tylko psy, które razem mieszkają. Dzięki temu nie odczuwają strachu ani nie rzucają się na siebie. Co ze sobą zabrać? - dowód osobisty (na czas akcji schronisko ubezpiecza uczestników) - wygodny ubiór (o tej porze roku można lekko się pobrudzić) - buty do biegania - rękawiczki Jak można wspomóc psy? Po spacerze można nagrodzić psa kiełbaską albo innym psim przysmakiem. Warto też zabrać karmę, niepotrzebne koce, ręczniki lub inne rzeczy, którymi można wspomóc schronisko.
Wizz Air uruchomi loty pomiędzy Lwowem i Wenecją Treviso
Wizz Air, największa nisko-kosztowa i nisko-taryfowa linia lotnicza w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej ogłosił pod koniec lutego otwarcie nowego połączenia na trasie Ukraina - Włochy.
Loty z Lwowa do Wenecji Treviso rozpoczną się 14 maja 2010 r. Na nowej trasie przewoźnik będzie operował dwa razy w tygodniu. Ceny biletów na lot w jedną stronę, zawierające podstawowe opłaty i podatki, zaczynają się już od 32,49 EUR (378 UAH). Będzie to już druga trasa Wizz Air z Ukrainy do Wenecji Treviso, gdyż od października 2009 r. przewoźnik oferuje loty do tego włoskiego miasta z Kijowa. Loty do Wenecji Treviso są również obsługiwane z polskich miast. Już teraz przewoźnik lata do tej destynacji z Katowic, a od 30 marca połączenie to będzie również obsługiwane z Warszawy.