FotoCamp 2026 – kolejna edycja wyjątkowego festiwalu fotografii i filmu już w czerwcu
FotoCamp to wyjątkowe wydarzenie, które trudno porównać z klasycznym festiwalem. Choć w programie są prelekcje, warsztaty i przeglądy portfolio, jego istotą jest spotkanie i bycie razem. Przez kilka dni uczestnicy, prowadzący i zaproszeni goście przebywają w jednej przestrzeni pracując, bawiąc się, inspirując i ucząc od siebie nawzajem. Najciekawsze momenty często zdarzają się między punktami programu, a rozmowy nie kończą się wraz z zejściem ze sceny. To właśnie takie wydarzenia przynoszą inspiracje, nowe pomysły i znajomości, które zostają na długo.
W czasach, gdy wiele działań przenosi się do Internetu lub do wielkich hal z tysiącami mijających się anonimowo ludzi, FotoCamp pozostaje wierny temu, co najcenniejsze – bliskim spotkaniom na żywo. Bezpośredni kontakt, możliwość rozmowy w cztery oczy, wspólne oglądanie zdjęć czy spontaniczne dyskusje do późna to doświadczenia, których nie da się zastąpić żadną transmisją online, rolkami, treściami na TikToku, czy tutorialem. Wydarzenie przyciąga osoby zainteresowane fotografią, filmem, podróżami, dziennikarstwem i szeroko rozumianą twórczością. To także przedstawiciele branży – związani z produktami, usługami i handlem – co tworzy przestrzeń do budowania relacji, których trudno doświadczyć gdzie indziej. FotoCamp ceniony jest za otwartą atmosferę, wysoki poziom merytoryczny oraz kreatywne podejście do przekazywania wiedzy. Dzięki wsparciu National Geographic Polska i współpracy z wiodącymi markami FotoCamp zdobył uznanie jako miejsce inspiracji, zdobywania wiedzy i budowania relacji. Najważniejsze jest zniesienie podziału na „gwiazdy” i uczestników – wszyscy spędzają czas razem, podczas posiłków, warsztatów, wieczornych rozmów i wspólnych aktywności. Na FotoCamp regularnie przyjeżdżają przede wszystkim uznane nazwiska świata fotografii, w tym liczni laureaci World Press Photo i Grand Press Photo oraz twórcy współpracujący z najważniejszymi agencjami takimi jak NOOR czy Magnum Photos. Na poprzednich edycjach pojawili się m.in.: Enri Canaj, Kadir van Lohuizen, Tomasz Tomaszewski, Lidia Popiel, Robert Wolański, Karolina Jonderko, Tomasz Lazar, Kacper Kowalski, Wojciech Grzędziński, Ewa Meissner, Adam Brzoza, Mariusz Forecki, Piotr Małecki, Agata Grzybowska czy Piotr Jaxa. Coraz większe znaczenie ma film i narracja wizualna. Spotkania poświęcone pracy z obrazem ruchomym, dokumentowi i nowym formom opowiadania historii pozwalają łączyć fotografię i wideo w spójną opowieść. Twórcy festiwalu rozumieją jak ważna jest widoczność online i umiejętność tworzenia odpowiednich dla nowych mediów treści i pochylają się w programie również nad tym tematem. Na festiwal przyjeżdżają też firmy związane z fotografią i produkcją filmową, co daje okazję do przetestowania sprzętu i rozmów z ekspertami. „Przygoda” w nazwie wydarzenia odzwierciedla podejście twórcy FotoCampu do pracy w terenie. Pomysłodawca i dyrektor festiwalu, Marek Arcimowicz – zawodowy fotograf od zadań specjalnych, od ponad 25 lat związany z National Geographic Polska, wspinacz i uczestnik licznych wypraw – buduje program wokół realnego doświadczenia. Arcimowicz współpracował też z Martyną Wojciechowską przy programie "Kobieta na krańcu świata" oraz z firmą Alpinus. Program FotoCampu obejmuje szerokie spektrum technik i podejść do pracy z obrazem. Obok najnowszych rozwiązań technologicznych, choćby takich jak fotografia i filmowanie z wykorzystaniem dronów czy telefonów, pojawiają się techniki tradycyjne i szlachetne – w tym fotografia analogowa, otworkowa, mokry kolodion, cyjanotypia itd. Takie zestawienie pozwala uczestnikom spojrzeć na fotografię i film z różnych perspektyw oraz rozwijać umiejętności w różnych mediach i na różnych poziomach zaawansowania. FotoCamp to przestrzeń dla osób, które chcą rozwijać swoje umiejętności i spędzić czas wśród ludzi o podobnych pasjach. Najbliższe fotocampowe spotkanie - szósta edycja festiwalu - odbędzie się 18–21.06.2026 pod Karpaczem, w pięknych Karkonoszach. Nie może tam Was zabraknąć! Szczegóły na stronie Fotocamp.pl
Wodospad z „Opowieści z Narnii” jest w Polsce. To miejsce zachwyciło filmowców
Wiele lat temu „Opowieści z Narnii” podbiły wyobraźnię widzów na całym świecie. Miliony dzieci marzyły, by za drzwiami szafy odnaleźć przejście do krainy pełnej magii, niezwykłych stworzeń i monumentalnych krajobrazów. Niewielu jednak wie, że część filmowych scen powstała w Polsce – a jeden z najbardziej malowniczych wodospadów naszego kraju stał się tłem dla baśniowego świata stworzonego przez C.S. Lewisa.
„Opowieści z Narnii” od momentu premiery uchodziły za jedną z najbardziej sugestywnych wizji świata równoległego – miejsca, do którego prowadzi niepozorne przejście, a dalej rozciąga się kraina pełna śniegu, lasów i pradawnej magii. Gdy popularność książek C.S. Lewisa doprowadziła do ich ekranizacji, twórcy stanęli przed wyzwaniem przełożenia tej literackiej wyobraźni na rzeczywiste pejzaże. Szukali plenerów o nieoczywistej urodzie – surowych, dzikich, a jednocześnie niezwykle fotogenicznych. Jedno z takich miejsc znaleźli w Polsce. To właśnie tu, w sercu gór, zrealizowano sceny, które w filmie stały się częścią baśniowej Narnii, choć na co dzień stanowią element realnego krajobrazu. Wodospad Kamieńczyka w filmie „Opowieści z Narni: Książę Kaspian” Choć filmowa Narnia powstawała w wielu zakątkach świata, jedną z najbardziej rozpoznawalnych scen z „Księcia Kaspiana” zrealizowano w miejscu, które dla polskich turystów od lat ma status ikony. To Wodospad Kamieńczyka w Karkonoszach – najwyższy wodospad polskich Sudetów, spadający trzema kaskadami do potężnego Kamieńczykowego Wąwozu. Ekipa Andrew Adamsona trafiła tu w lipcu 2007 roku, wracając do Polski po doświadczeniach z pierwszej części, którą kręcono m.in. w Tatrach, Błędnych Skałach i na jeziorze Siemianówka. Tym razem twórcy szukali miejsca, które oddałoby atmosferę dzikiej, nienaruszonej Narnii – przestrzeni surowej, majestatycznej, a jednocześnie na tyle charakterystycznej, by widzowie zapamiętali ją jako element baśniowego świata. Kamieńczyk idealnie spełniał te oczekiwania. W filmie pojawia się w scenie, w której rodzeństwo Pevensie przemierza las w poszukiwaniu lwa Aslana, próbując przedostać się przez kanion. Wodospad widoczny jest wówczas w tle, ale jego obecność buduje klimat, łącząc monumentalność karkonoskiej natury z aurą niepokoju, która towarzyszy bohaterom. Dla widza to krótkie ujęcie, lecz dla filmowców było to jedno z najbardziej wymagających miejsc w całej produkcji. Sam wodospad, na co dzień będący pomnikiem przyrody i jednym z najczęściej odwiedzanych punktów Karkonoszy, musiał zostać przygotowany z dbałością o ochronę środowiska. Mimo że Polska była wtedy jedynie „dodatkiem” do głównych lokacji w Nowej Zelandii, Czechach czy Słowenii, Kamieńczyk zdobył status jednego z najbardziej pamiętnych plenerów filmowej Narnii i stał się dowodem na to, że imponujące pejzaże można znaleźć znacznie bliżej niż na drugim końcu świata. Najwyższy wodospad Sudetów i jego baśniowe otoczenie Wodospad Kamieńczyka to jedno z najbardziej spektakularnych miejsc Karkonoszy i naturalna brama do świata skalnych formacji, surowych urwisk oraz świerkowych lasów, które od stuleci pobudzają wyobraźnię podróżników. Trzy kaskady spadają tu łącznie z wysokości 27 metrów, tworząc smukły strumień wody wciśnięty między pionowe ściany Kamieńczykowego Wąwozu, najgłębszego tego typu kanionu w polskich Sudetach. Tuż za środkową kaskadą kryje się Złota Jama, niewielka grota wykuta przez dawnych Walończyków – średniowiecznych poszukiwaczy minerałów, którzy na tych terenach wydobywali ametysty, pegmatyty i inne cenne kruszce. Dziś trudno wyobrazić sobie, by w tak dzikiej scenerii mogły funkcjonować warsztaty, jednak ślady po działalności Walończyków wciąż nadają temu miejscu wyjątkowy, niemal archeologiczny charakter. Zwiedzający mogą podziwiać wodospad zarówno z górnej platformy widokowej, jak i z dna wąwozu, do którego prowadzi zabezpieczona metalowa kładka. Wejście wymaga dodatkowego biletu oraz założenia kasku, ponieważ wąska szczelina skalna potrafi być nieprzewidywalna, zwłaszcza po intensywnych opadach. Zanurzenie się w tej przestrzeni pozwala poczuć potęgę karkonoskiej natury – echo spadającej wody, chłód wilgotnych ścian i półmrok wąwozu tworzą atmosferę, którą wielu odwiedzających określa jako „baśniową”. Nie bez powodu Kamieńczyk doczekał się również własnej legendy. Według jednej z najbardziej znanych opowieści, wodospad miał powstać z łez siedmiu rusałek opłakujących tragiczny los Łabudki – nimfy zakochanej w młodym poszukiwaczu kamieni, Broniszu. Ich dramatyczna historia, zakończona śmiercią obojga na skalnym urwisku, na zawsze miała odcisnąć się w karkonoskim krajobrazie, nadając wodospadowi aurę melancholii i niezwykłości. Aby w pełni doświadczyć atmosfery tego miejsca i wygodnie eksplorować karkonoskie szlaki, wielu turystów wybiera nocleg w pobliskiej Szklarskiej Porębie. Jedną z komfortowych baz wypadowych jest Bergo Resort & SPA – obiekt położony blisko górskich tras, oferujący udogodnienia sprzyjające rodzinnemu wypoczynkowi. Hotel ten organizuje wycieczki z przewodnikiem, dzięki czemu odkrywanie najważniejszych zakątków Karkonoszy nie wymaga dodatkowych przygotowań. Źródła: Filmowe szlaki, Bardzo Kontent Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„W tych górach czas płynie wolniej” – to jeden z największych przyrodniczych skarbów Polski
Sudety to jeden z najbardziej zróżnicowanych i fascynujących łańcuchów górskich w Polsce. Łączą w sobie majestat Karkonoszy, tajemnicze labirynty Gór Stołowych i łagodne krajobrazy Sudetów Wschodnich. To miejsce, gdzie spotykają się malownicze szczyty, widowiskowe wodospady, bogata przyroda i niezwykle ciekawa historia. Dzięki dogodnemu położeniu i gęstej sieci szlaków Sudety są idealnym kierunkiem zarówno dla zapalonych wędrowców, jak i rodzin z dziećmi.
Spis treści: Podział Sudetów Najważniejsze szczyty w Sudetach Najpiękniejsze wodospady w Sudetach Flora i jej piętrowość Fauna – bogactwo zwierząt w sudeckich lasach Sudety to łańcuch górski leżący w południowo-zachodniej Polsce, który rozciąga się wzdłuż granicy z Czechami i częściowo sięga także do Niemiec. Stanowią fragment Masywu Czeskiego. Od północy ogranicza je szerokie Przedgórze Sudeckie, a na wschodzie ich naturalną granicę wyznacza Brama Morawska. Sudety liczą około 300 km długości, a ich najwyższy punkt to Śnieżka (1603 m n.p.m.) w Karkonoszach. Sudety odgrywają istotną rolę w krajobrazie Polski – nie tylko ze względu na wysokości, ale także bogatą historię geologiczną, liczne atrakcje turystyczne oraz zróżnicowaną przyrodę. Dzięki stosunkowo łatwej dostępności i gęstej sieci szlaków przyciągają zarówno doświadczonych turystów górskich, jak i osoby planujące krótsze, rodzinne wycieczki. Podział Sudetów Sudety dzieli się tradycyjnie na trzy główne części: Sudety Zachodnie, Sudety Środkowe i Sudety Wschodnie. Każda z nich ma swoją specyfikę geologiczną, krajobrazową i turystyczną. Sudety Zachodnie obejmują przede wszystkim Karkonosze, Góry Izerskie oraz Rudawy Janowickie. To właśnie tutaj wznosi się najwyższy szczyt całego pasma – Śnieżka. Region ten wyróżnia się ostrymi grzbietami, kotłami polodowcowymi i licznymi wodospadami. Sudety Środkowe są niższe, ale nie mniej ciekawe. Należą do nich m.in. Góry Stołowe, znane z niezwykłych formacji skalnych przypominających labirynty i skalne miasta, a także Góry Sowie czy Bardzkie. To teren bogaty w zabytki i ślady dawnych kopalń. Sudety Wschodnie rozciągają się między Przełęczą Kłodzką a Bramą Morawską. To tu leżą Góry Opawskie, jedyny fragment Sudetów znajdujący się na Górnym Śląsku, z najwyższym szczytem Biskupią Kopą. Region wyróżnia się łagodniejszymi formami krajobrazu i większym wpływem działalności rolniczej człowieka. Taki podział pozwala lepiej zrozumieć bogactwo Sudetów i docenić różnorodność krajobrazów – od surowych karkonoskich granitów po tajemnicze labirynty Gór Stołowych. Najważniejsze szczyty w Sudetach Choć Sudety nie dorównują wysokością Tatrom, oferują imponującą listę szczytów, które stały się ikonami regionu. Najwyższym z nich jest wspomniana już Śnieżka (1603 m n.p.m.), górująca nad Karpaczem i czeskim Pecem pod Śnieżką. Jej charakterystyczny stożkowaty kształt sprawia, że rozpoznają ją nawet osoby mniej zaznajomione z górami. W Sudetach Zachodnich warto także wspomnieć o Szrenicy (1362 m n.p.m.) w Karkonoszach oraz Wysokim Kamieniu (1058 m n.p.m.) w Górach Izerskich, z którego roztacza się jedna z najpiękniejszych panoram regionu. Sudety Środkowe przyciągają przede wszystkim swoimi unikatowymi formacjami – szczytem Szczeliniec Wielki (919 m n.p.m.), najwyższym w Górach Stołowych, czy Wielką Sową (1015 m n.p.m.) w Górach Sowich, gdzie znajduje się zabytkowa wieża widokowa. W Sudetach Wschodnich najwyższe wzniesienia to Pradziad (1491 m n.p.m.), położony już po stronie czeskiej, oraz Biskupia Kopa (889 m n.p.m.) po stronie polskiej. Dzięki tej różnorodności szczytów Sudety oferują zarówno łatwe spacery po łagodnych zboczach, jak i bardziej wymagające podejścia, nagradzające turystów szerokimi widokami. Najpiękniejsze wodospady w Sudetach Sudety słyną nie tylko z malowniczych szczytów i bogatej przyrody, ale także z widowiskowych wodospadów, które należą do najchętniej odwiedzanych atrakcji regionu. Najwyższym i najbardziej znanym jest Wodospad Kamieńczyka w Karkonoszach, osiągający 27 metrów wysokości. Ciekawostką jest, że właśnie on zdobył uznanie Andrew Adamsona, reżysera „Opowieści z Narnii: Książę Kaspian” i właśnie pod tym wodospadem nakręcono część scen. Jego potężna kaskada spada w wąski wąwóz, tworząc wyjątkowy krajobraz, który przyciąga turystów o każdej porze roku. Mniejszy, ale równie urokliwy, jest Wodospad Szklarki, gdzie woda spływa malowniczo po skalnych progach, tworząc efektowną kaskadę o wysokości nieco ponad 13 metrów. Warto wspomnieć także o Wodospadzie Wilczki w Międzygórzu, dawniej uznawanym za najwyższy w całych Sudetach. Obecnie mierzy 22 metry i nadal zachwyca swoją pionową ścianą oraz otoczeniem pełnym zieleni. Mniej znane, lecz warte odkrycia, są także mniejsze kaskady, takie jak Wodospad Podgórnej w Przesiece czy malownicze wodospady w Górach Stołowych i Bystrzyckich. Każdy z tych wodospadów stanowi nie tylko atrakcję turystyczną, ale również ważny element lokalnych ekosystemów, zapewniając mikroklimat sprzyjający mchom i paprociom oraz schronienie dla wielu gatunków owadów i płazów. To sprawia, że odwiedzając wodospady Sudetów, można podziwiać nie tylko spektakularne krajobrazy, ale też bogactwo życia, jakie one podtrzymują. Flora i jej piętrowość Sudety charakteryzują się wyraźnym piętrowym układem roślinności. W niższych partiach dominują lasy mieszane, w których spotkać można buki, dęby, klony i jesiony. Wyżej zaczynają przeważać bory świerkowe i jodłowe, które odgrywają istotną rolę w gospodarce leśnej regionu. Najwyższe partie Sudetów, szczególnie w Karkonoszach, kryją z kolei roślinność subalpejską i alpejską. Można tu zobaczyć kosodrzewinę, zbiorowiska traworośli i ziołorośli, które stanowią siedlisko wielu rzadkich gatunków. W Sudetach występują również liczne endemity, czyli gatunki unikatowe dla tego regionu. Przykładem jest dzwonek karkonoski, rosnący tylko na ograniczonym obszarze Karkonoszy. Flora Sudetów jest nie tylko piękna, ale i cenna przyrodniczo. To jeden z powodów, dla których utworzono Karkonoski Park Narodowy, Park Narodowy Gór Stołowych oraz Śnieżnicki Park Krajobrazowy, a także liczne rezerwaty przyrody chroniące torfowiska i rzadkie gatunki roślin. Fauna – bogactwo zwierząt w sudeckich lasach Podobnie jak flora, także fauna Sudetów jest bardzo zróżnicowana. W lasach żyją duże ssaki – jelenie, sarny i dziki, a w ostatnich latach coraz częściej obserwuje się także powracające wilki. Na uwagę zasługuje również muflon – gatunek introdukowany z Korsyki, który dobrze zadomowił się w tutejszych górach. Sudety są również ważnym miejscem dla ornitologów. Spotkać tu można m.in. sóweczkę, puchacza czy głuszca, a nad torfowiskami polują błotniaki i myszołowy. Miłośników mniejszych zwierząt zainteresuje z kolei bogactwo owadów – od rzadkich motyli po chronione chrząszcze. Ciekawostką jest fakt, że w górskich potokach Sudetów można spotkać pstrąga potokowego. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Socjolożka z wykształcenia, od ponad dekady związana z marketingiem internetowym. Zawodowo od lat zgłębia tajniki SEO oraz storytellingu opartego na rzetelnych źródłach. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Odkryj niezwykłe oblicze Karkonoskiego Parku Narodowego
Karkonoski Park Narodowy zachwyca nie tylko turystów, ale i naukowców – od alpejskich muraw po subarktyczne torfowiska i dzikie zwierzęta, które powracają dzięki skutecznej ochronie gatunkowej. Dzięki zróżnicowanym piętrom roślinnym oraz wyjątkowym formom geologicznym park stanowi naturalne laboratorium dla badaczy. Jego malownicze szlaki, wodospady i jeziora polodowcowe przyciągają także pasjonatów przyrody, którzy chcą zobaczyć unikatowe krajobrazy Sudetów.
Spis treści: Powstanie i rozwój Karkonoskiego Parku Narodowego Zwierzęta Karkonoskiego Parku Narodowego Piętra roślinne i gatunki chronione Turystyka na obszarze Karkonoskiego Parku Narodowego Karkonoski Park Narodowy położony jest w województwie dolnośląskim przy granicy z Czechami, obejmuje obecnie powierzchnię 5 951,42 ha, a jego otulina zajmuje dodatkowe 13 093 ha. Tereny te od dawna przyciągały uwagę naukowców i miłośników przyrody ze względu na wyjątkowe walory geologiczne, ukształtowanie terenu oraz bogactwo flory i fauny. Już w 1910 roku w Karkonoszach powołano stanowisko komisarza ochrony przyrody. Kolejnym krokiem milowym było utworzenie straży górskiej w 1927 r., której głównym zadaniem była ochrona tych cennych przyrodniczo terenów. Pierwsze rezerwaty powstały w 1933 roku i obejmowały kotły polodowcowe oraz liczne pomniki przyrody. Powstanie i rozwój Karkonoskiego Parku Narodowego Formalne powstanie Karkonoskiego Parku Narodowego nastąpiło 16 stycznia 1959 roku na mocy rozporządzenia Rady Ministrów, obejmując pierwotnie 5510 ha. Granice parku i zasady jego ochrony zostały szczegółowo określone w zarządzeniu Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 2 marca 1959 roku. Od tego czasu powierzchnia parku była stopniowo powiększana – w 1996 r. o 68 ha, a w 2016 r. o kolejne 371 ha, co pozwoliło objąć ten wyjątkowy ekosystem jeszcze lepszą ochroną. Znaczenie Karkonoskiego Parku Narodowego zostało dodatkowo podkreślone w 1992 roku, kiedy wraz z czeskim Krkonošským národním parkiem został włączony do przygranicznego Rezerwatu Biosfery UNESCO Karkonosze/Krkonoše, obejmującego ponad 60 tys. ha. W 2010 roku obszar parku wraz z otuliną uzyskał status Geoparku Krajowego, co potwierdziło jego wyjątkowe wartości i edukacyjne znaczenie dla regionu. Dzięki tym działaniom Karkonoski Park Narodowy stał się jednym z najważniejszych obszarów chronionych w Polsce, łącząc ochronę przyrody z edukacją ekologiczną i badaniami naukowymi. Zobacz też: Śnieżka z dziurą na wylot? Kontrowersyjny plan tunelu pod górą. Zwierzęta Karkonoskiego Parku Narodowego Karkonoski Park Narodowy to obszar o wyjątkowej różnorodności gatunkowej, wynikającej z połączenia zróżnicowanego klimatu, mozaikowej rzeźby terenu oraz odmiennych pięter roślinnych. W parku występuje około 60 gatunków ssaków, w tym bóbr, sarna , lis oraz aż 16 gatunków nietoperzy. Ciekawostką jest obecność muflona, który został introdukowany z Korsyki na początku XX wieku i od tego czasu zamieszkuje karkonoskie lasy. Historia dużych drapieżników w Karkonoszach jest złożona. Wilki i rysie zostały wytępione przez człowieka, a ich powrót nastąpił dopiero w XXI wieku. Rysie ponownie pojawiły się w 2006 roku, choć ich liczebność była niewielka i od 2018 roku nie obserwuje się ich regularnie. Wilki natomiast, początkowo pojedyncze, zaczęły pojawiać się od 2014 roku, a w ostatnich latach rozmnażają się ponownie w tym rejonie. Ptactwo Karkonoszy jest równie bogate, obejmuje łącznie około 200 gatunków lęgowych i przelotnych. Do najciekawszych należą włochatka, sóweczka, cietrzew, głuszec, drozd obrożny oraz płochacz halny. Obecna fauna Karkonoszy jest efektem działań ochronnych, rewitalizacji siedlisk oraz naturalnej sukcesji lasów. Dzięki temu park pozwala obserwować zarówno gatunki borealne, relikty glacjalne, jak i zwierzęta powracające po długim okresie nieobecności, tworząc unikatowy ekosystem Sudetów. Piętra roślinne i gatunki chronione Karkonoski Park Narodowy charakteryzuje się wyraźnie zróżnicowaną strukturą roślinną, wynikającą ze zmieniającego się wraz z wysokością klimatu oraz różnorodnych warunków siedliskowych. Roślinność gór układa się w klasyczne piętra, typowe dla wszystkich masywów górskich, choć w Karkonoszach ich układ przyjmuje unikatowe formy. Najniższe partie, czyli pogórze, obejmują obszary do około 500 m n.p.m., gdzie dominują pola, łąki oraz fragmenty lasów liściastych. Na uwagę zasługują zachowane u podnóża góry Chojnik grądy i reliktowe subatlantyckie bory sosnowe. Wyższe partie, czyli regiel dolny (500–1000 m n.p.m.) porasta w większości świerczynowa monokultura, choć zachowały się także fragmenty pierwotnych buczyn sudeckich oraz polany o dużej wartości przyrodniczej. Piętro regla górnego (1000–1250 m n.p.m.) zajmują górnoreglowe świerczyny sudeckie, w runie których występują gatunki chronione, takie jak np. paproć podrzeń żebrowiec czy przytulia hercyńska. W piętrze subalpejskim (1250–1450 m n.p.m.) dominują zarośla kosodrzewiny, często z domieszką jarząbu pospolitego i wierzby śląskiej, a w kotłach polodowcowych rozwijają się wyjątkowe ziołorośla i traworośla z wieloma gatunkami endemicznymi, np. modrzykiem górskim czy tojadem sudeckim. Najwyższe piętro alpejskie (powyżej 1450 m n.p.m.) obejmuje fragmentaryczne murawy halne i piargi granitowe. Wyjątkową wartość ma Żyła Bazaltowa w Małym Śnieżnym Kotle, będąca unikatowym siedliskiem licznych reliktów epoki lodowej oraz endemitów (np. skalnica bazaltowa, dzwonek karkonoski – jego wizerunek znajduje się w logo Karkonoskiego Parku Narodowego – jastrzębce czy przytulia sudecka), których obecność nadaje Karkonoszom niepowtarzalny charakter przyrodniczy. Dzięki takiej mozaice siedlisk park umożliwia obserwację roślin rzadkich, chronionych i zagrożonych wyginięciem, czyniąc go jednym z najcenniejszych obszarów przyrodniczych Sudetów. Turystyka na obszarze Karkonoskiego Parku Narodowego Karkonoski Park Narodowy oferuje turystom niezwykle zróżnicowane możliwości spędzania czasu, zarówno latem, jak i zimą. Park dysponuje siecią 112 km szlaków pieszych, a część z nich została udostępniona również rowerzystom, przy czym wstęp na jego teren jest płatny. Zimą turyści mogą korzystać z 17 km nartostrad i dziesięciu wyciągów narciarskich. W wyższe partie Karkonoszy prowadzą dwie kolejki linowe – „Szrenica” i „Kopa” – umożliwiając szybki dostęp do wierzchołków. Szczyt Szrenicy (1362 m n.p.m.) stanowi jeden z głównych punktów widokowych w Karkonoszach. Położony powyżej górnej granicy lasu wierzchołek oferuje panoramy, które zachwycają turystów o każdej porze roku. Znajduje się tu również historyczne schronisko oraz Karkonoska Stacja Meteorologiczna – jedyna w Sudetach stacja w piętrze subalpejskim, służąca badaniom i celom dydaktycznym. Park obfituje w naturalne atrakcje. Niewątpliwie można do nich zaliczyć wodospady Kamieńczyka i Szklarki, które przyciągają zarówno miłośników fotografii, jak i wędrówek krajobrazowych. Równie fascynujące są Śnieżne Kotły, Czarny Kocioł Jagniątkowski i torfowisko Úpy, będące reliktem subarktycznej tundry. Miłośnicy pieszych wędrówek mogą przemierzyć Ścieżkę nad Reglami, czyli niemal 30-kilometrowy szlak przebiegający przez kotły polodowcowe i granicę dwóch pięter roślinnych: regla górnego i piętra subalpejskiego. Obszar KPN kryje także liczne jeziora polodowcowe, w tym Mały Staw z malowniczo położonym schroniskiem Samotnia. Ciekawostką są też unikatowe formacje skalne, takie jak Pielgrzymy, Końskie Łby i Trzy Świnki. Śnieżka, najwyższy szczyt Karkonoszy i Sudetów, stanowi punkt centralny parkowych wędrówek, oferując możliwość obserwacji rzadkich zjawisk meteorologicznych i podziwiania alpejskiej roślinności w specyficznym klimacie wysokogórskim. Dzięki różnorodności krajobrazów, bogactwu przyrodniczemu i dobrze rozwiniętej infrastrukturze turystycznej, Karkonoski Park Narodowy pozostaje jednym z najchętniej odwiedzanych i najlepiej przystosowanych do rekreacji terenów chronionych w Polsce. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Socjolożka z wykształcenia, od ponad dekady związana z marketingiem internetowym. Zawodowo od lat zgłębia tajniki SEO oraz storytellingu opartego na rzetelnych źródłach. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Śnieżka z dziurą na wylot? Kontrowersyjny plan tunelu pod górą
Czy da się przewiercić Śnieżkę i połączyć Karpacz z Czechami superszybkim tunelem? Samorządowcy z Dolnego Śląska zaskoczyli wszystkich pomysłem wartym miliardy. Projekt może uczynić Karkonosze jedną z największych atrakcji turystycznych Europy.
Spis treści: Z Polski do Czech pod górą Śnieżka – wyjątkowy szczyt Już niebawem podróż z Karpacza do czeskiego Pec może zyskać zupełnie nowy wymiar. Polska i Czechy rozważają budowę pionierskiego tunelu kolejowego pod najwyższym szczytem Karkonoszy. Innowacja trasa może stać się atrakcją turystyczną o europejskiej randze. Tunel miałby połączyć uwielbiany przez Polaków Karpacz i Pec pod Sněžkou. To zaledwie 15 km „w linii prostej”, ale obecnie podróż samochodem zajmuje około 45 minut. Z Polski do Czech pod górą Pomysł zrodził się po czeskiej stronie granicy już ponad dekadę temu. Teraz zyskał drugie życie dzięki działaniom samorządowców z Dolnego Śląska. Marszałek województwa dolnośląskiego Paweł Gancarz oraz jego zastępca Michał Rado zaskoczyli opinię publiczną, sugerując, że skoro udało się doprowadzić linię kolejową do Karpacza, warto iść dalej i przebić się przez Śnieżkę. To przedsięwzięcie wiąże się z wieloma wyzwaniami. Przede wszystkim środowiskowymi. Trasa potencjalnego tunelu znajduje się w obrębie parku narodowego. Nie obędzie się więc bez konsultacji z ekologami oraz uzyskania międzynarodowych zezwoleń. Do tego chodzą kwestie finansowe. Wstępne szacunki mówią o kwotach rzędu kilku miliardów złotych. Mimo to projekt zyskuje popularność i poparcie. Prezes Kolei Dolnośląskich, Damian Stawikowski, zadeklarował otwartość na taką inwestycję, podkreślając jej potencjał jako impulsu dla regionu. Co roku Śnieżka przyciąga około dwóch milionów turystów. W sezonie letnim na jej szczyt potrafi wejść kilka tysięcy osób dziennie. Takie liczby pokazują, że zainteresowanie regionem jest stabilne. Szybkie połączenie między dwoma krajami mogłoby je tylko spotęgować. Jak na razie jest jeszcze za wcześnie, żeby mówić o jakichkolwiek datach. Projekt pozostaje w sferze planów, jednak warto przypomnieć, że w Europie mamy już podobne przełomowe konstrukcje. Eurotunel pod kanałem La Manche również wielu osobom wydawał się nierealny, a dziś to jedna z najważniejszych tras na świecie. Śnieżka – wyjątkowy szczyt Tunel z Karpacza do Czech przyciąga uwagę mediów nie tylko z uwagi na samo przewiercenie góry. Nie bez znaczenia jest fakt, że chodzi właśnie o Śnieżkę. To nie tylko najwyższy szczyt Karkonoszy, ale też miejsce o unikatowym klimacie, porównywalnym do skandynawskiego. Przez ponad 300 dni w roku występują tu silne wiatry, a śnieg potrafi zalegać nawet do maja. Na szczycie znajduje się słynne Obserwatorium Meteorologiczne w kształcie „latających spodków”. Jest to jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w polskich górach. Już w XVII wieku zbudowano tu kaplicę św. Wawrzyńca, a pierwsze pomiary meteorologiczne prowadzono tu nieprzerwanie od 1880 roku. To prawdziwy pomnik natury, nauki i historii. Źródło: Radio Zet Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Najpiękniejsze miejsca w Polsce – TOP 5 wyjątkowych destynacji na każdą porę roku
Chcesz poznać najpiękniejsze miejsca w Polsce? Oto TOP 5 zakątków, które oferują niezapomniane widoki, ciszę i przyrodę w najczystszej postaci. Idealne na weekendowy wyjazd i dłuższe wyprawy.
Spis treści: Bieszczady – niebo pełne magii Rudawy Janowickie – wędrówki po Karkonoszach Dolina Biebrzy – podróż do przeszłości Wzdłuż Bałtyku – rowerem przez Półwysep Helski Wielka Pętla Wielkopolski – żegluga po wodach regionu Polska pełna jest miejsc zachwycających naturą i historią, od gór po morze. Przedstawiamy poniżej TOP 5 miejsc, które warto odwiedzić, by odkryć piękno naszego kraju. Bieszczady – niebo pełne magii Gdy zapada zmierzch, niebo nad Bieszczadami zamienia się w czarną płachtę usianą jasnymi punktami. Po chwili pojawiają się światełka planet – Saturna i Jowisza – oraz szeroki pas Drogi Mlecznej. Dziś o taki widok coraz trudniej. Światła miast docierają już niemal wszędzie, tworząc łunę, która nawet w środku nocy rozświetla niebo. Dlatego w Bieszczadach stworzono park naturalny mający chronić niebo przed zanieczyszczeniem sztucznym światłem. To drugie pod względem wielkości takie miejsce w Europie. Bieszczadzki Park Ciemnego Nieba zajmuje aż 113 846 ha i jest najlepszym w Polsce miejscem do obserwacji gwiazd. Jest tu po prostu najciemniej. Dostęp do parku jest bezpłatny – każdy może tu przyjechać i spędzić noc na obserwacjach. Są też specjalistyczne pokazy prowadzone przez astronomów. I miejsca uważane za najlepsze do patrzenia w niebo: punkt widokowy nad Lutowiskami, Chata Socjologa na Otrycie, Przełęcz Wyżna czy Chatka Puchatka na Przełęczy Wetlińskiej. Rudawy Janowickie – wędrówki po Karkonoszach Skalne bloki i fantazyjne ostańce, średniowieczne zamki, szerokie panoramy, leśne gęstwiny – wędrowanie po Rudawach Janowickich, jednym z karkonoskich pasm, jest podróżą pomiędzy miejscami budzącymi zachwyt. Większość szlaków pieszych ma ok. 10 km długości i nie wymaga szczególnej kondycji. Jedną z większych atrakcji regionu są Kolorowe Jeziorka – cztery akweny powstałe w dawnych wyrobiskach niemieckich kopalń. Intensywny, niemal nierzeczywisty kolor ich wody pochodzi od wysokiej zawartości składników mineralnych, siarki, miedzi czy związków żelaza. Górniczą historię ma też osada Miedzianka – założona dla pracowników kopalni, a po upadku przemysłu górniczego zlikwidowana. Dziś miejsce powoli się odradza. Mniej szczęścia miał zamek Bolczów zbudowany w 1375 r. i zniszczony przez Szwedów niecałe 300 lat później. Od tego czasu pozostał ruiną – jednak tak malowniczą, że stał się jednym z głównych punktów na mapach zapuszczających się tu piechurów. Dolina Biebrzy – podróż do przeszłości Napędzana ciepłym powietrzem gondola sunie niemal bezszelestnie, unosząc się nad meandrującą wstęgą rzeki. W promieniach wschodzącego słońca dolina Biebrzy wydaje się światem sprzed kilu tysięcy lat. W Europie pozostało już niewiele takich miejsc – w których obecność człowieka jest niemal niezauważalna. Godzinne loty balonem nad Biebrzą – organizowane przez kilka miejscowych firm – pozwalają spojrzeć na tę krainę z lotu ptaka. Z tej perspektywy najłatwiej docenić ogrom biebrzańskich bagien. Balon idealnie nadaje się też do podpatrywania zwierząt. Przebijające się przez mokradła łosie, watahy wilków przemierzające leśne ścieżki, bieliki wypatrujące na grubych konarach zdobyczy nie traktują powietrznego statku jako zagrożenia, co najwyżej uniosą głowy. Kto woli jeszcze bliższy kontakt z naturą, może wsiąść do kajaka. Biebrza ma 164 km długości, a jej nurt jest niezwykle spokojny. Spływ nie jest wymagający i pozwala dostać się w trudno dostępne miejsca, w których łatwo spotkać dzikie zwierzęta. Wzdłuż Bałtyku – rowerem przez Półwysep Helski 42 km – dystans, który da się bez większego wysiłku pokonać rowerem w jeden dzień. Z Jastrzębiej Góry na sam kraniec Półwyspu Helskiego. Pedałując tuż przy linii brzegowej, podziwiając z klifów jasny piach plaży i poszarpane fale Bałtyku, a później jadąc przez sosnowe lasy porastające pas lądu wcinający się w morze. Ten odcinek jest częścią trasy rowerowej R10, biegnącej wzdłuż całego polskiego wybrzeża. Ścieżka w większości jest odseparowana od ruchu samochodowego i pozwala bezpiecznie sunąć we własnym tempie. Na trasie mamy dawne rybackie wioski, port we Władysławowie. Są drewniane mola i latarnie morskie. Po drodze można robić przystanki na wypatrywanie kormoranów i mew oraz fok. A na koniec zatrzymać się w którejś z rybnych knajpek, by spróbować bałtyckiej flądry, śledzia lub szprotek. Wielka Pętla Wielkopolski - żegluga po wodach regionu Wielkopolska nie kojarzy się z jeziorami i rzekami, tymczasem to jedna z bogatszych w akweny części Polski. I spora część z nich jest żeglowna. Najdłuższy szlak wodny ma blisko 700 km. To Wielka Pętla Wielkopolski, pozwalająca okrążyć niemal cały region. Wodna trasa zapuszcza się pomiędzy kanały i śluzy, ale też prowadzi przez wartki nurt kilku rzek oraz jeziora słynące z nadzwyczajnej czystości. Całą Pętlę można przepłynąć kajakami, ale ze względu na duży dystans potrzeba na to sporo czasu. Wygodniejszym sposobem może być wyczarterowanie barki – jest ona dużo szybsza, a żeglowanie tego rodzaju łodzią nie wymaga specjalnych uprawnień. Da się też na niej spać i gotować. Dla tych, którzy wolą trzymać się lądu, Wielkopolska ma inną atrakcję – konne podróże przez Puszczę Notecką. W tym sosnowym lesie, zamieszkanym między innymi przez wilki, wytyczono kilka tras dla miłośników podróży w siodle. Wystarczy podążać za oznaczeniami, które widoczne są na pniach drzew. Zainspirowany? Te wyjątkowe miejsca w Polsce oferują niezapomniane wrażenia, które przybliżają do natury i historii kraju. Od gór po morze, każdy znajdzie tu coś dla siebie.
Zamek Chojnik to jedna z największych atrakcji Karkonoszy. Skrywa mroczne sekrety
Zamek Chojnik to malownicza twierdza w sąsiedztwie złowrogiej Piekielnej Doliny. Jego klasyczny kształt przywodzi na myśl baśniowe zamki. Jednak twierdza skrywa mroczne sekrety. Na jej temat spisano krwawe legendy. Przedstawiamy historię tego niezwykłego miejsca w Karkonoszach. Warto je odwiedzić.
Spis treści: Historia Zamku Chojnik Zamek Chojnik. Kiedy i za ile zwiedzać? Ciekawostki na temat Zamku Chojnik Zamek Chojnik i legendy na jego temat Zamek Chojnik jest co prawda ruiną, ale całkiem dobrze zachowaną. Został częściowo zrekonstruowany. Niemal w całości zachowała się linia zewnętrznych murów obwodowych. Zamek Chojnik znajduje się w dzielnicy Sobieszów w Jeleniej Górze. Historia Zamku Chojnik Tak jak w przypadku wielu zamków, początki Zamku Chojnik zlokalizowanego na Dolnym Śląsku nikną w mroku przeszłości. Prawdopodobnie już w IX lub X wieku jakiś rodzaj założenia obronnego na szczycie góry Chojnik (627 m n.p.m.) wzniosło zachodniosłowiańskie plemię Bobrzan. Jednak pierwsze wzmianki pisane na jego temat pochodzą dopiero z bardziej dojrzałego okresu średniowiecza, bo z roku 1364. Historycy przypuszczają, że pierwsze zabudowana w XIV wieku powstały z inicjatywy księcia świdnickiego Bolka II Małego w latach 1353–64. Wówczas powstał górny zamek, w najwyższej części wzgórza. W drugiej połowie XIV wieku zamek stał się własnością rycerza Gotsche Schoffa II. Jego potomkowie rozbudowali go w 1 poł. XV w. o przedbramie i tzw. zamek dolny z zabudową wokół trójkątnego dziedzińca. Drugi pierścień wałów pojawił się w około 1530 roku. Dzięki temu twierdza uzyskała lepsze walory obronne. Zapewne wówczas drewniana zabudowa mieszkalna i gospodarcza wewnątrz zamku dolnego została zastąpiona murowaną. Dosyć szybko, bo już w drugiej połowie XVII w. zamek utracił znaczenie militarne. Wówczas przybywali do niego kuracjusze odwiedzający pobliskie uzdrowisko w Cieplicach. Od pierwszej połowy XIX wieku w murach zamkowych funkcjonowała gospoda dla strudzonych wspinaczką turystów. Przebudowy miały miejsce w czasie całej historii istnienia obiektu. Na przykład w 1860 r. przebudowano w stylu neogotyckim wnętrze bastei. Zaadaptowano j na schronisko oraz muzeum. Konserwacja i odbudowa miała miejsce wielokrotnie w minionym wieku. Zrekonstruowano część drewnianego ganku prowadzącego na wieżę. Zamek Chojnik. Kiedy i za ile zwiedzać? Zamek Chojnik jest dostępny dla zwiedzających. Od stycznia do marca jest otwarty w godzinach 10.00–16.00, od kwietnia do czerwca od godziny 10.00 do 17.00, od lipca do sierpnia od 9.00 do 17.00. We wrześniu i w październiku do zamku można wejść od godziny 10.00 do 17.00, a w listopadzie i grudniu – od godziny 10.00 do 16.00. Warto upewnić się, czy godziny nie uległy zmianie na oficjalnej stronie internetowej zamku. Ostatnie wejście możliwe jest na pół godziny przed zamknięciem. Wejście na zamek jest biletowane. Bilet normalny kosztuje 15 zł, ulgowy – 8 zł. Zamek Chojnik położony jest na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, co wiąże się z opłatą za wejście na jego teren. Opłata jednodniowa indywidualna wynosi 10 zł, a ulgowa 5 zł. Na zamek prowadzi kilka szlaków. Najbardziej uczęszczane są szlaki czarny (trudniejszy) i czerwony (łatwiejszy), które wiodą spod parkingu przy ul. Zamkowej w Sobieszowie. Marsz zajmuje ok. 30–45 minut. Ciekawostki na temat Zamku Chojnik Zamku Chojnik nigdy nie zdobyto, co świadczy o niezwykłych walorach obronnych twierdzy. Większość legend dotyczących zamku jest w jakiś sposób związana z Piekielną Doliną. 31 sierpnia 1675 roku Zamek Chojnik spłonął od uderzenia pioruna. Od tego momentu twierdza stała się malowniczą ruiną. W schronisku na terenie zamku nocował w 1956 roku ksiądz Karol Wojtyła (późniejszy papież Jan Paweł II). Był wówczas na wycieczce rowerowej ze studentami. Zamek Chojnik inspirował literatów. Na przykład w husyckiej trylogii Andrzeja Sapkowskiego była to siedziba rodu Schaffów. W sezonie letnim na zamku mają miejsce pokazy rzemiosła i walk sprzed lat. Na zamku od 1993 r. działa Bractwo Rycerskie Zamku Chojnik. Na Zamek Chojnik prowadzi ścieżka przyrodnicza z przystankami wyjaśniającymi zagadnienia środowiskowe. Zamek Chojnik i legendy na jego temat Legenda o Kunegundzie Kunegunda była okrutną i piękną córką kasztelana, zamieszkującą Zamek Chojnik. Szybko została osierocona, bo jej ojciec przyjął szaleńczy zakład – że objedzie konno zamkowe mury. Poniósł klęskę. Runął w przepaść Piekielnej Doliny. Kunegunda poprzysięgła, że poślubi śmiałka, któremu uda się konno objechać zamkowe mury. A że była atrakcyjna a zamek niezgorszy, wyzwania podjęło się wielu rycerzy. Wszyscy bez wyjątku skończyli marnie, spadając i roztrzaskując się w drobny mak w czeluści Piekielnej Doliny. Po wielu latach, gdy uroda kasztelanki nieco przygasła, a zamek zyskał złą sławę, pojawił się na nim przystojny młodzian. Kunegunda zachęcała go, by nie objeżdżał murów konno, ale od razu ją poślubił. Ten jednak nie baczył na jej błagania i podjął się karkołomnego wyzwana. I odniósł sukces! Gdy podjechał do zachwyconej kasztelanki, rzucił w nią swoją rękawicą i powiedział, że w ten sposób chciał pomścić śmierć licznych śmiałków, których zabiła pycha i duma Kunegundy. Następnie rycerz opuścił zamek. Kobieta urażona tym wydarzeniem rzuciła się w przepaść. Chociaż według innej wersji legendy resztę życia spędziła w klasztorze. Według jeszcze innej – rycerze okazał się być diabłem i porwał ją do piekła. Legenda o bohaterskiej obronie i tatarskich duchach W 1241 roku Tatarzy zostali pokonani w Bitwie pod Legnicą. Gdy wracali do swojego matecznika na wschodzie, postanowili ograbić Zamek Chojnik. Twierdzy bronił Baltazar Szafranek wraz ze swoją drużyną i ze strwożoną lokalną ludnością, która uciekła z pobliskich osad. Ówczesna twierdza nie była murowana. Zdawało się, że najeźdźcy ją zdobędą. Jednak zaciekłość obrońców przeważyła. Tatarzy odstąpili od oblężenia. Trupów najeźdźców było jednak sporo. Baltazar postanowił wyrzucać je z południowej ściany urwiska w przepaść ku dolinie. Nazwano ją ponoć wówczas piekielną i ta nazwa pozostała po dziś dzień. Przez kolejne stulecia dobiegać miały z niej odgłosy bitwy i jęki umierających wojów. Legenda o nieszczęśliwej miłości pazia Z okazji przybycia na Zamek Chojnik księcia i jego małżonki odbywały się turniej i uczty. Zwycięzców nagradzano. W pewnym momencie książę ogłosił nietypowy konkurs. Kto po zewnętrznej stronie baszty wejdzie na nią, będzie mógł wznieść winem toast na zdrowie księżnej, a puchar w nagrodę otrzyma z rąk księżniczki. Śmiałków było sporo, ale nikomu się to nie udało. Gdy już zabrakło chętnych zgłosił się paź Chyła. Be problemu, niczym zwinny alpinista wspiął się na wieżę. Wówczas zawołał, że kocha księżną i skrywał to uczucie długo. Po wypiciu wina ze złotego pucharu, który otrzymał z rąk swej miłości rzucił się w przepaść, ku Piekielnej Dolinie. Źródła: Oficjalna strona Jeleniej Góry Narodowy Instytut Dziedzictwa Oficjalna strona Zamku Chojnik Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Najwyższy szczyt Karkonoszy od setek lat cieszy się popularnością wśród turystów. Jak go zdobyć?
Najwyższy szczyt Karkonoszy jest najbardziej charakterystycznym symbolem Karpacza. Górujący nad miastem grzbiet, wyznaczający fragment polsko-czeskiej granicy, jest zaliczany do Korony Gór Polski i Korony Europy. W Polsce plasuje się dopiero na 74. pozycji na liście najwyższych gór, ale w Republice Czeskiej nie ma wyższego wierzchołka. Jaki jest najwyższy szczyt Karkonoszy? Jak go zdobyć? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Jaki jest najwyższy szczyt Karkonoszy? Gdzie znajduje się najwyższy szczyt Karkonoszy? Informacje o najwyższym szczycie Karkonoszy Historia wejść na Śnieżkę Jak wejść na najwyższy szczyt Karkonoszy? Atrakcje najwyższego szczytu Karkonoszy Karkonosze, pasmo położone w centralnej części Sudetów Zachodnich, są częstym celem turystycznych wojaży. Nie jest to specjalnie zaskakujące. Mnogość atrakcji, górskich szlaków i szczytów do zdobycia czynie je wyjątkowo atrakcyjnym miejscem. Szczególnie wart uwagi jest najwyższy szczyt Karkonoszy. Który wierzchołek dzierży to miano? Jaki jest najwyższy szczyt Karkonoszy? Najwyższym szczytem Karkonoszy jest Śnieżka. Osiąga wysokość 1603,3 m n.p.m. Dość często można spotkać się z informacją, że faktyczna wysokość góry to 1602 m n.p.m. W tym miejscu warto jednak podkreślić, że ta wartość nie odnosi się do samego wierzchołka, a do jednego z punktów osnowy geodezyjnej, który jest zlokalizowany w obrębie kopuły szczytowej. Śnieżka jest najwyższym szczytem w łańcuchu Sudetów, najwyższą górą Dolnego Śląska i najwyższym wierzchołkiem w Czechach. Wypada także wspomnieć, że mówimy tu o najwyższym szczycie Polski i Czech. Wszystkie tatrzańskie wierzchołki o wybitności przekraczającej 300 m są zlokalizowane po stronie słowackiej. Zatem, Śnieżka, której minimalna deniwelacja względna wynosi 1203 m, wiedzie prym w tej kategorii. Gdzie znajduje się najwyższy szczyt Karkonoszy? Wierzchołek wyraźnie górujący nad sąsiadującymi z nim szczytami wznosi się nad Kotliną Jeleniogórską, na polski-czeskim pograniczu. Po stronie polskiej znajduje się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego (podobnie jak po stronie czeskiej, gdzie obszar ten nosi nazwę Krkonošský národní park) i administracyjnie należy do Karpacza. Śnieżka jest położona w zachodniej części Czarnego Grzbietu. Od Równi pod Śnieżką po stronie zachodniej oddziela ją Przełęcz pod Śnieżką. W kierunku wschodnim rozciąga się Czarny Grzbiet, natomiast ku południu biegnie boczne ramię (kończące się przy ujściu Małej Úpy do Úpy), które tworzą wzniesienia: Růžová hora, Pěnkavčí vrch i Červený vrch. Informacje o najwyższym szczycie Karkonoszy Śnieżka jest zbudowana z granitu, a sam szczyt – z hornfelsu. Zbocza góry pokryte są skalnym rumowiskiem, często błędnie kojarzonym z gołoborzem. Przez przeważającą część roku panują tam surowe warunki atmosferyczne, które przypominają nieco warunki występujące za kołem podbiegunowym. Dominują niskie temperatury, silne, porywiste wiatry oraz obfite opady deszczu i śniegu. Częstym zjawiskiem jest także mgła, która na Śnieżce występuje przez trzysta dni w roku. Warunki wietrzne Często występują tam podmuchy o prędkości przekraczające 15 m/s, które w porywach mogą osiągać nawet 35 m/s. Najwyższa odnotowana średnia 10-minutowa prędkość wiatru (21 lutego 2004 roku) wyniosła 65 m/s, a najwyższa prędkość – 80 m/s. Średnia temperatura powietrza Z pomiarów wykonanych w latach 1931-1970 wynika, że średnia temperatura powietrza na Śnieżce wynosi 0,4 stopnia Celsjusza. Najchłodniejszymi miesiącami są styczeń i luty. Średnie temperatury zamykają się wówczas w przedziale od -7,8 do -7,4 stopnia Celsjusza. Najcieplej jest w lipcu (średnia temperatura wynosi 8,9 stopnia Celsjusza) i sierpniu (średnia temperatura wynosi 8,3 stopnia Celsjusza). Historia wejść na Śnieżkę W XVIII stuleciu Śnieżka zaliczała się do najczęściej odwiedzanych szczytów w Europie. Należy jednak podkreślić, że pierwsze udane wejście miało miejsce kilkaset lat wcześniej. Po raz pierwszy śnieżka została zdobyta najprawdopodobniej w XV wieku. Gdy zakończyła się budowa ufundowanej przez hrabiego Krzysztofa Leopolda Schaffgotscha kaplicy św. Wawrzyńca (poświęcenie nastąpiło 10 sierpnia 1681 roku), wierzchołek znacznie zyskał na popularności i zaczął przyciągać turystów z różnych krajów. W późniejszych latach gościł tam m.in. John Quincy Adams, szósty prezydent Stanów Zjednoczonych. Nic dziwnego, że góra cieszy się dużą popularnością wśród turystów. Gdy warunki pogodowe są sprzyjające, góra staje się wspaniałym punktem obserwacyjnym. Przy odpowiedniej przejrzystości powietrza widoczność stamtąd sięga 200 km. Sudety: 5 powodów, by pojechać w masyw Śnieżnika Cała Kotlina Kłodzka jest fascynującym miejscem. Warto poznać także jej południowo-wschodnią część – z masywem Śnieżnika (1424 m) i mało znanymi Górami Bialskimi. Jak wejść na najwyższy szczyt Karkonoszy? Na Śnieżkę prowadzi kilka szlaków, które charakteryzują się różną długością i różnym poziomem trudności. W tym miejscu należy zaznaczyć, że mówiąc o trudnościach mamy na myśli ograniczenia kondycyjne, bo po drodze nie napotyka się żadnych technicznych „pułapek”. Żółty szlak Trasa wiodąca na Śnieżkę od świątyni Wang przez Polanę, Pielgrzymy, Słonecznik i Dom Śląski nie jest ani najkrótsza, ani najłatwiejsza. Mierzy ponad 10 km, a przewyższenie przekracza 830 metrów. Z całą pewnością jest to jednak najbardziej widokowy wariant. Ścieżka zaczyna się przy świątyni Wang, skąd prowadzi na Polanę. Czas potrzebny na dotarcie tam to ok. 40 min Po ok. 30 minutach dociera się pod formację skalną Pielgrzymy. 40 minut później mija się kolejną ciekawą formację – Słoneczniki. Dość łagodnym fragmentem trasy po ok. 90 minutach dociera się do Domu Śląskiego, a stamtąd – na szczyt. Niemal przez cały czas ze szlaku rozpościerają się fantastyczne widoki. Czerwony szlak Trasa rozpoczyna się w Karpaczy, przy skoczni narciarskiej Orlinek, skąd prowadzi do Schroniska Nad Łomniczką, do Domu Śląskiego i na szczyt Śnieżki. Długość to ok. 6 km, a przewyższenie sięga 800 m. Do Schroniska nad Łomniczką dociera się po około 60 minutach marszu od skoczni. Po drodze do Domu Śląskiego mija się tablice upamiętniające ludzi gór i krzyż o wysokości 2,5 m. Stamtąd po ok. 20 minutach dociera się pod Dom Śląski. Po ok. 40 minutach dociera się na szczyt. Niebieski szlak Ta ścieżka prowadzi na szczyt od świątyni Wang, przez Polanę, Samotnię, Strzechę Akademicką i Dom Śląski. Mierzy ok. 9 km, a przewyższenie wynosi 808 m. Dystans dzielący świątynię Wang i Polanę można pokonać w ok. 40 min. Obierając kurs w stronę przeciwną do szlaku żółtego, dociera się do Samotni, pięknie położonego schroniska. Po 10 min dociera się do Strzechy Akademickiej. Dom Śląski jest oddalony o ok. 70 min marszu. Stamtąd pozostaje już tylko wejść na szczyt. Wjazd na Śnieżkę Wjazd kolejką linową na sam szczyt Śnieżki jest możliwy tylko po stronie czeskiej. Po stronie polskiej wyciąg „Zbyszek” dociera na Kopę. Atrakcje najwyższego szczytu Karkonoszy Szlaki na Śnieżkę pozwalają podziwiać fantastyczne widoki, a po drodze mija się wiele ciekawych obiektów. To jednak jeszcze nie wszystko, bo na samym szczycie też znajdują się interesujące atrakcje, jak choćby: kaplica św. Wawrzyńca z 1665 roku, Obserwatorium Wysokogórskie Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, budynek poczty (po stronie czeskiej), będący najwyżej położonym punktem pocztowym w Czechach. Warto też wspomnieć, że na południowo-zachodnim stoku znajduje się dawna stacja pomp wodnych z turbiną Peltona, która funkcjonowała od 1912 do 1956 roku. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Śnieżka z nową organizacją ruchu na szlakach. Tą drogą wejdziesz, ale nie zejdziesz z góry
Tego lata Śnieżka znów będzie zdobywana przez tysiące turystów z Polski i Czech. Polacy, którzy mają w planach wędrówkę na najwyższy szczyt Karkonoszy, muszą pamiętać o istotnych zmianach na szlakach. Jeden z najpopularniejszych prowadzi w tym roku tylko w jedną stronę.
W tym artykule: Śnieżka z nową organizacją ruchu na szlakach Popularne szlaki w Karkonoszach znów otwarte Położona na granicy Polski i Czech Śnieżka (1603 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Karkonoszy. Góra przypominająca swoim kształtem wulkan jest celem wypraw nie tylko zdobywców Korony Gór Polski. Szczyt chętnie zdobywają zarówno Czesi, jak i turyści wypoczywający np. w położonym niedaleko Karpaczu. W tym roku górołazi planujący zdobycie Śnieżki muszą pamiętać o pewnych zmianach w organizacji szlaków. Jedna z popularniejszych tras jest teraz jednokierunkowa. Ponieważ Śnieżka to jeden z najwyższych, a tym samym najpopularniejszych szczytów górskich w naszym kraju, przyrodnicy monitorują, czy tłumy turystów nie szkodzą miejscowemu ekosystemowi. A ten jest wyjątkowy. Klimat w poszczególnych partiach góry różni się w zależności od ich wysokości, co sprzyja różnorodności biologicznej. Niższe zbocza porastają lasy świerkowe i bukowe, wyżej ustępują alpejskim łąkom i wrzosowiskom. Środowiska te są domem dla wielu dzikich zwierząt, w tym jeleni, lisów i różnych gatunków ptaków, takich jak cietrzew i sokół wędrowny. Śnieżka z nową organizacją ruchu na szlakach Pokłosiem popularności Śnieżki jest wprowadzenie nowej organizacji ruchu na pieszych szlakach. Od 15 czerwca 2024 r. czerwonym szlakiem, czyli tzw. zakosami, można jedynie wejść na Śnieżkę. Zejście będzie możliwe Drogą Jubileuszową, która pozostaje dwukierunkowa. O zmienionych zasadach turystom przypomina tablica informacyjna. Jednokierunkowy czerwony szlak na Śnieżkę ma swój start w Karpaczu przy skoczni narciarskiej „Orlinek”. Z kolei Droga Jubileuszowa zaczyna się na Przełęczy pod Śnieżką. Słynna toaleta w Tatrach uratowana. W październiku została zdmuchnięta przez halny W drodze na Rysy do niedawna można było korzystać z jednej z najwyżej położonych w Tatrach toalet. Drewniana konstrukcja nie oparła się jednak sile wiatru halnego i została uszkodzona. Popularne szlaki w Karkonoszach znów otwarte W miniony weekend w Karkonoszach otwarto cztery ostanie piesze szlaki turystyczne. Są to: szlak zielony od Jaworowej Łąki w Czarnym Kotle Jagniątkowskim do skrzyżowania ze szlakiem czarnym Petrówką, szlak niebieski od Domku Myśliwskiego do schroniska Samotnia, szlak zielony ścieżka nad reglami od Pielgrzymów przez Kocioł Smogorni do skrzyżowania ze szlakiem czerwonym przy schronisku Odrodzenie, szlak niebieski Grzbietem Kowarskim od Skalnego Stołu do Przełęczy Okraj. Przez pierwsze dwa tygodnie czerwca trasy były zamknięte z uwagi na ochronę cietrzewie i sokoła wędrownego. Władze Karkonoskiego Parku Narodowego apelują do turystów, aby, mimo otwarcia szlaków, zachowywali się tak, aby nie płoszyć młodych, wciąż niesamodzielnych ptaków. – W tej chwili apelujemy również o to, aby podczas wędrówki po Karkonoszach starać się zachowywać cicho, dać jeszcze przyrodzie troszeczkę swobody i spokoju. [...] Każdy czynnik, który będzie powodował jakieś płoszenie, jakieś niepokojenie zarówno cietrzewi, jak i sokołów wędrownych, jak i każdych innych zwierząt na terenie parku, nie jest wskazany – przekazała mediom Monika Rusztecka-Rodziewicz z KPN. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Najstarsze schronisko czeskich Karkonoszy ma 400 lat. Miał tu powstać kompleks na planie swastyki
Najstarsze schronisko czeskich Karkonoszy – Luční bouda – od 400 lat zapewnia turystom bezpieczne schronienie. W czasie II wojny światowej naziści chcieli tutaj stworzyć olbrzymi kompleks na planie swastyki.
W tym artykule: Dzieje schroniska w czeskich Karkonoszach Złożona historia schroniska górskiego Atrakcje w czeskich Karkonoszach Schronisko Luční bouda, zwana także Wiesenbaude, Stará česká, Bílá lub Stará Rennerova bouda, stało na swoim miejscu prawdopodobnie już w drugiej połowie XVI wieku. Obecnie nadal przyjmuje turystów, ale jest to już hotel. Dzieje schroniska w czeskich Karkonoszach Jego historia sięga XVI wieku. Zgodnie z legendą, przed wojną trzydziestoletnią dwaj synowie hrabiego pokłócili się o spadek. Młodszy uciekł w góry. Jednak przecenił swoje możliwości przetrwania w surowych górskich warunkach. Starszy brat odnalazł go chorego i wycieńczonego w małej chatce, naprędce skleconej z gałęzi. Następnie zabrał w bezpieczne miejsce w dolinie. Na pamiątkę szczęśliwie zakończonej historii bracia wybudowali na górze drewnianą chatę, która miała służyć jako schronienie dla wędrowców. Jest też inna legenda o powstaniu tego słynnego schroniska czeskich Karkonoszy. Według niej schronisko zbudowało młode małżeństwo, związane z ruchem braci czeskich, które uciekło przed prześladowaniami za wiarę. Osiedliło się wysoko w górach. Złożona historia schroniska górskiego Co wiemy na pewno? W czasie remontu w 1869 roku odkryto kamień węgielny z wygrawerowaną datą 1623. Można ją zatem uznać za jego początek. Budynek był kilkakrotnie przebudowywany. Prawdopodobnie około 1830 roku mieściła się tam przez pewien czas wytwórnia fałszywych pieniędzy. W drugiej połowie XIX wieku schronisko było już popularne wśród turystów wędrujących po Karkonoszach, a przede wszystkim tych wspinających się na Śnieżkę. Na dachu Luční boudy zamontowano nawet dzwon, który budził mieszkańców, aby nie przegapili wyjątkowego wschodu słońca na najwyższej czeskiej górze. Luční bouda stała się ulubionym miejscem artystów, pisarzy i innych sławnych osób. Jej gośćmi byli między innymi: Karel Hynek Mácha, Vítězslav Hálek, malarz Quido Mánes, Franciszek Józef czy generał Ernst Gideon von Laudon. Obserwacje meteorologiczne prowadził z kolei przyrodnik Kryštof Haering. W 1938 r. schronisko częściowo zniszczył pożar. Kolejno, w ciągu dwóch lat odbudował je niemiecki Wehrmacht. W odbudowanym schronisku Niemcy otworzyli ośrodek szkoleniowy, ale na szczęście nie mieli czasu na realizację planów dalszej rozbudowy. Zgodnie z nimi miał powstać tam kompleks na planie swastyki, mogący pomieścić 2000 osób. W 2004 roku zdewastowany budynek kupiła prywatna firma, która urządziła tam hotel. Od 2012 warzone jest tutaj nawet piwo. Atrakcje w czeskich Karkonoszach Karkonoski Park Narodowy (Krkonošský národní park) jest uważany za jeden z najcenniejszych obszarów przyrodniczych w Europie Środkowej. Istnieje od 1963 roku. Karkonosze wpisano też na listę rezerwatów biosfery UNESCO. Jest to unikatowa mozaika ekosystemów, które pozostały tu po działalności lodowca tysiące lat temu. Nad pasmem góruje „czeski Matterhorn“ – najwyższa góra w Czechach – Śnieżka (Sněžka). Siedziba parku znajduje się w mieście Vrchlabí, gdzie w pięknych pomieszczeniach klasztoru Augustynianów i czterech zabytkowych domach na rynku (náměstí Míru) znajduje się Muzeum Karkonoskie (Krkonošské muzeum). Czeskie Pardubice. Miasto pierników, pięknej architektury i bogatej historii. W sam raz na city break Z czym najczęściej kojarzone są czeskie Pardubice? Ze słynnymi wyścigami konnymi. Jednak miasto to ma o wiele więcej do zaoferowania na city break: bogatą historię, piękną architekturę i... Gdzie jeszcze warto się wybrać? Można wyruszyć na przykład trasą przez Obří důl na Śnieżkę (Obřím dolem na Sněžku). Jest wymagająca trasa, ale warto się trochę zmęczyć, aby w nagrodę podziwiać krajobraz bardzo przypominający alpejski. Można też przejść się Trasą Przyjaźni Polsko-Czeskiej (Cestou česko-polského přátelství), przebiegającą po granicy państwowej. Do zobaczenia po drodze są głębokie przepaście Jam Śnieżnych, magiczne górskie torfowisko i kwitnące łąki pełne przepięknych górskich kwiatów. Ciekawą propozycją jest też wędrówka do źródła potężnej rzeki Łaby. Można do niej dotrzeć popularną drogą prowadzącą w Łabskim Kotle (Labským dole). Po drodze roztacza się widok na największy wodospad w Republice Czeskiej – Panczawy (Pančavský). Źródło: VisitCzechia. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Nagły zwrot akcji. Sprawa „Samotni” powraca
Sprawa kultowego schroniska „Samotnia” wywołuje sporo emocji. Po tym, jak PTTK ogłosiło przetarg na nowego dzierżawcę, nastąpił nieoczekiwany zwrot. Co dalej z „perłą Karkonoszy”?
W tym artykule: Kto będzie zarządzał schroniskiem? Nagły zwrot akcji ws. „Samotni” Ponowna walka o „Samotnię” Pod koniec lipca 2023 r. pojawiła się informacja, że „Samotnia”, czyli jedno z najstarszych i najbardziej znanych polskich schronisk, po 57 latach zmieni dzierżawców. Sprawa została natychmiast nagłośniona przez media, a wiele osób wyraziło stanowczy sprzeciw wobec zapowiadanym zmianom. W sieci powstała ponadto specjalna petycja w obronie dotychczasowych gospodarzy, którą podpisało blisko 50 tysięcy internautów. Kto będzie zarządzał schroniskiem? Przypomnijmy, że od prawie sześciu dekad „perłą Karkonoszy” opiekuje się rodzina Siemaszków. Obecnie pieczę nad obiektem sprawują Sylwia Siemaszko i Magda Siemaszko-Arcimowicz. To żona i córka zmarłego w 1994 roku znanego polskiego ratownika GOPR – Waldemara Siemaszki. – Drodzy Przyjaciele i Sympatycy Schroniska PTTK Samotnia im. Waldemara Siemaszki – informujemy, że wczoraj, pomimo wszelkich starań z naszej strony, Prezes Spółki Sudeckie Hotele i Schroniska PTTK Grzegorz Błaszczyk bez podania przyczyn odrzucił naszą ofertę na przedłużenie umowy dzierżawy Samotni. Dziękujemy Wam wszystkim za 57 wspólnie spędzonych lat. Dziękujemy za życzliwość okazywaną nam na każdym kroku, wsparcie w trudnych chwilach, atmosferę, którą tworzyliście, historie, którymi się z nami dzieliliście. Dzięki Wam Samotnia stała się miejscem niezwykłym, pełnym pozytywnej energii, tętniącym życiem, emocjami i wydarzeniami – brzmiało oficjalne oświadczenie aktualnych najemczyń. Nagły zwrot akcji ws. „Samotni” Po decyzji Grzegorza Błaszczyka, prezesa Sudeckich Hoteli i Schronisk PTTK, wielu spodziewało się, że to koniec kultowej „Samotni”. Choć władze spółki zapewniały, że nie zlikwidują schroniska, padały opinie, że miejsce straci swój wyjątkowy klimat i urok. Na początku sierpnia nastąpił jednak nieoczekiwany zwrot. Dotychczasowe najmemczynie poinformowały wówczas, że dzięki ogromnemu wsparciu, jakie otrzymały, ich kandydatura na opiekuna schroniska na kolejne lata będzie ponownie rozpatrywana. Ostatecznie, ku ogromnemu zaskoczeniu, przetarg na nowego dzierżawcę schroniska „Samotnia” został unieważniony przez PTTK. – Komisja powołana zarządzeniem prezesa po wnikliwym rozpatrzeniu złożonych ofert wraz z załącznikami uznała, że żadna z ofert nie spełniła wymagań stawianych przez organizatora postępowania – zaznaczono w komunikacie. Co dalej z „Samotnią”? W związku z unieważnieniem przetargu na dzierżawę karkonoskiego schroniska, Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajobrazowe postanowiło przedłużyć umowę z Sylwią Siemaszko i Magdaleną Siemaszko-Arcimowicz do maja 2024 r. O tym, czy słynne schronisko wiosną zmieni najemców, dowiemy się w przeciągu najbliższych kilku miesięcy. Wtedy PTTK ponownie ogłosi konkurs na dzierżawę położonego nad Małym Stawem obiektu. – Otrzymaliśmy aneks przedłużający umowę dzierżawy do 15 maja 2024 roku. Nie byłoby to możliwe bez Waszych działań i olbrzymiego wsparcia. Dziękujemy z całego serca. Nie ma właściwych słów, które wyraziłyby nasze emocje i wdzięczność. Dziękujemy także Prezesowi PTTK Jerzemu Kapłonowi, który jako pierwszy rozmawiał z nami jak z równorzędnymi partnerami i rozumie mechanizmy obecne przy prowadzeniu schroniska w górach. Dzięki niemu w spokoju możemy przygotować się do nowego konkursu lub opuścić wiosną Samotnię – czytamy na facebookowym profilu „Samotni”. Ponowna walka o „Samotnię” Rodzina Siemaszków „Samotnią” opiekuje się od 1966 roku. Niewiele jednak brakowało, by straciła ona pieczę nad obiektem już dekadę temu. Wówczas ta sama spółka również chciała rozwiązać umowę z obecnymi najemcami. Dzięki upublicznieniu sprawy przez media i zaangażowaniu opinii publicznej, „Samotnię” udało się uratować. Schronisko PTTK „Samotnia” im. Waldemara Siemaszki oferuje 50 miejsc noclegowych i pełne wyżywienie. Stanowi doskonałą bazą wypadową do pieszych wycieczek na Śnieżkę czy malowniczego Wielkiego Stawu. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Co dalej z „Samotnią”? Los „Perły Karkonoszy” jeszcze nierozstrzygnięty
Czarne chmury zawisły nad kultowym schroniskiem „Samotnia”, nazywanym przez wielu „perłą Karkonoszy”. Dotychczasowi najemcy, którzy obiektem opiekują się od blisko 60 lat, będą musieli go opuścić, ponieważ kończąca się we wrześniu umowa dzierżawy nie została przedłużona.
W tym artykule: Co dalej z „Samotnią”? Petycja w obronie schroniska „Samotnia” Przełom ws. „Samotni” Znajdująca się nad Małym Stawem w Karkonoszach „Samotnia” już dawno zyskała miano miejsca kultowego. Nieprzypadkowo też nazywana bywa „perłą Karkonoszy”. To jedno z najstarszych i najbardziej znanych polskich schronisk, tłumnie odwiedzane przez miłośników górskich wypraw. Obiektem od niemal sześciu dekad opiekuje się rodzina Siemaszków. Niestety, Sylwia Siemaszko i Magda Siemaszko-Arcimowicz, żona i córka zmarłego w 1994 roku znanego ratownika GOPR Waldemara Siemaszki, przekazały za pośrednictwem mediów społecznościowych smutną informację. Decyzją Grzegorza Błaszczyka, prezesa Sudeckich Hoteli i Schronisk PTTK, umowa dzierżawy z obecnymi najemcami, która wygasa 14 września 2023 r., nie została przedłużona. Oznacza to, że po 57 latach „Samotnia” zmieni zarządców. – Drodzy Przyjaciele i Sympatycy Schroniska PTTK Samotnia im. Waldemara Siemaszki – informujemy, że wczoraj, pomimo wszelkich starań z naszej strony, Prezes Spółki Sudeckie Hotele i Schroniska PTTK Grzegorz Błaszczyk bez podania przyczyn odrzucił naszą ofertę na przedłużenie umowy dzierżawy Samotni. Dziękujemy Wam wszystkim za 57 wspólnie spędzonych lat. Dziękujemy za życzliwość okazywaną nam na każdym kroku, wsparcie w trudnych chwilach, atmosferę, którą tworzyliście, historie, którymi się z nami dzieliliście. Dzięki Wam Samotnia stała się miejscem niezwykłym, pełnym pozytywnej energii, tętniącym życiem, emocjami i wydarzeniami – czytamy w zamieszczonym na Facebooku poście. Co dalej z „Samotnią”? Wiadomość o tym, że „Samotnia” po blisko 60 latach zmieni najemców, odbiła się szerokim echem w mediach, wywołując niepokój i żywą dyskusję wśród turystów. Większość obawia się zniszczenia wielu lat ciężkiej pracy państwa Siemaszków. Spodziewają się komercjalizacji schroniska, która sprawi, że obiekt straci swój dotychczasowy górski klimat. Głos w sprawie postanowiło zabrać również Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Przedstawiciele PTTK w oficjalnym komunikacie uspokajają i zapewniają wszystkich zainteresowanych, że sytuacja jest pod kontrolą, a podejmowane działania są zgodne z prawem. Według zapowiedzi spółki niezależnie od tego, kto przejmie opiekę nad schroniskiem, „Samotnia” nie zostanie zamknięta. Nadal będzie przyjmować odwiedzających ją gości. Nowy dzierżawca zostanie wyłoniony w drodze konkursu. – Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze nie zamierzało i nie zamierza likwidować schroniska PTTK „Samotnia” ani zmieniać profilu jego działalności. Będzie ona kontynuowana i rozwijana w najlepiej pojętym interesie Turystów, aby jak najlepiej odpowiadać ich potrzebom. Nie jest planowana ani sprzedaż obiektu, ani jego wydzierżawienie z przeznaczeniem na cele inne niż obsługa ruchu turystycznego. Zatem wszelkie sugestie, jakoby dalsze istnienie schroniska PTTK „Samotnia” było zagrożone, są całkowicie nieuprawnione – brzmi fragment komunikatu zamieszczonego w mediach społecznościowych. 5 najpiękniejszych szlaków w Karkonoszach Po polskiej stronie leży niewiele ponad czwarta część Karkonoszy, ale to wystarczy, żeby docenić urodę tego pasma górskiego. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dabe947356fcd6b85807eb1bdba0f0ef1ba85135-b99f0a5.jpeg" width="932" height="614" alt="Do Samotni można dojść niebieskim szlakiem. To jedno z najstarszych schronisk w Polsce. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z 1670 r." title="Do Samotni można dojść niebieskim szlakiem. To jedno z najstarszych schronisk w Polsce. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z 1670 r." /> Petycja w obronie schroniska „Samotnia” Wiele wskazuje na to, że przyszłość „Samotni” jest już znana. Mimo to najbliżsi i przyjaciele państwa Siemaszków oraz wieloletni bywalcy schroniska nie poddają się. Przedstawiciele inicjatywy „Ratujmy Samotnię” zwracają się do władz PTTK z kilkoma pytaniami. Kto zasiadał w komisji konkursowej, o której wspominał prezes Błaszczyk? Jak wygląda kwestia podział kompetencji pomiędzy ZG PTTK a spółką Sudeckie Hotele i Schroniska w kwestii wyboru najemców? Jakie były kryteria wyboru oferty dzierżawy? I wreszcie – gdzie znajduje się opisujący je dokument? Ponadto w sieci powstała specjalna petycja w obronie dotychczasowych gospodarzy. Do tej pory (stan na 02.08.2023) podpisało ją blisko 40 tysięcy internautów. Przypomnijmy, że do identycznej sytuacji doszło dekadę temu. Wówczas ta sama spółka również chciała rozwiązać umowę z obecnymi najemcami. Dzięki upublicznieniu sprawy przez media i zaangażowaniu opinii publicznej „Samotnię” udało się uratować. Wierzymy, że historia się powtórzy! Przełom ws. „Samotni” W niedzielę, 6 sierpnia Sylwia Siemaszko i Magda Arcimowicz poinformowały za pośrednictwem mediów społecznościowych, że dzięki ogromnemu wysiłkowi, zaangażowaniu i determinacji wielu ludzi, ich kandydatura na opiekuna „Samotni” na kolejne lata będzie ponownie rozpatrywana. Najemczynie schroniska mają czas do 11 sierpnia, by złożyć obszerną dokumentację konkursową. Dołączone do niej mają zostać referencje firm i instytucji, z którymi „Samotnia” dotychczas współpracowała. – Mamy ogromną prośbę – wiemy, że są tutaj osoby, z którymi w przeszłości współpracowałyśmy – jednorazowo, cyklicznie… Gdybyście zechcieli napisać referencje, wystarczy dosłownie kilka szczerych zdań, poświadczyć je podpisem oraz pieczątką, byłybyśmy wielce zobowiązane. Takie formalne poparcie może być wielkim krokiem w ramach wszystkich podejmowanych dotychczas działań – dodają. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Może i nie są najwyższe na świecie, ale i tak zachwycają! Oto najpiękniejsze góry w Polsce
Polska nie jest krajem górskim, jednak żeby móc przeżyć niezapomnianą przygodę w malowniczej okolicy, nie trzeba wyjeżdżać za granicę. Gdyby zsumować długość wszystkich szlaków pieszych w polskich górach, z całą pewnością otrzymalibyśmy pięciocyfrową liczbę, więc jest w czym wybierać. Każdy miłośnik trekkingu ma swoje ulubione trasy. Poniżej wymieniamy najpiękniejsze góry w Polsce, które naszym zdaniem zasługują na szczególną uwagę.
W tym artykule: Orla Perć Dolina Chochołowska Szlak ze Szczyrku na Skrzyczne Szlak z Przełęczy Krowiarki na Babią Górę Szlak z Nowej Słupi do Świętej Katarzyny Szlak z Ustrzyk Górnych do Wetliny Szczeliniec Wielki Śnieżka W Europie jest wiele typowo górskich krajów. Polska nie jest zaliczana do tego grona, ale i tak możemy uznać, że nasze terytorium jest w tym względzie mocno uprzywilejowane. W granicach Polski występują trzy łańcuchy górskie (Góry Świętokrzyskie, Sudety i Karpaty), które dzielą się na aż 46 pasm. Każde z nich charakteryzuje się unikatowym pięknem i indywidualnymi walorami. Orla Perć Naszą wycieczkę zaczynamy w Tatrach. Orla Perć to bez wątpienia jeden z najsłynniejszych szlaków pieszych w Polsce i przy okazji – także najtrudniejszy. Bezpiecznie mogą poruszać się tam osoby, które zdobyły już niejeden szczyt i poznały techniki wspinaczkowe, obowiązkowo zaopatrzone w odpowiedni ekwipunek. Kije trekkingowe i buty do hikingu? To za mało. Absolutną podstawą są solidne buty górskie i kask wspinaczkowy (chroniący głowę w razie upadku i przed spadającymi odłamkami skalnymi), a w sezonie zimowym – także raki (raki, nie raczki) i czekan. Przyda się tam także uprząż asekuracyjna i lonża, bo na wielu fragmentach szlaku pojawia się znaczna ekspozycja (w takich miejscach pojawiają się ułatwienia w postaci drabinek, łańcuchów i klamer). Trasa rozciąga się między przełęczami Zawrat i Krzyżne. W rejon Orlej Perci można dotrzeć kilkoma ciekawymi szlakami. Największą popularnością cieszy się trasa ze schroniska „Murowaniec” na Zawrat. Przejście grani zajmie minimum 6 godzin, a do tego należy także doliczyć czas na wejście i zejście. Dolina Chochołowska Pozostajemy w malowniczych Tatrach, ale z najtrudniejszego szlaku przenosimy się na jeden z najłatwiejszych. Dolina Chochołowska jest największą i najdłuższą ze wszystkich tatrzańskich dolin. Stanowi wspaniały punkt startowy, z którego można dotrzeć w wyższe partie Tatr Zachodnich, ale sama w sobie też stanowi niezwykle atrakcyjną trasę. Na 10-kilometrowej trasie nie występują żadne trudności, a suma wzniesień to zaledwie 250 m. To czyni ją dostępną dla wszystkich, także dla dzieci czy osób starszych. Trasa rozpoczyna się przy parkingu w Siwej Polanie, skąd wchodzimy na teren Tatrzańskiego Parku Narodowego. Dojście do Polany Chochołowskiej nie powinno potrwać dłużej niż 2 godz. Warto dodać, że Dolina Chochołowska jest jedną z nielicznych tatrzańskich dolin, które są dostępne dla rowerzystów. Szlak ze Szczyrku na Skrzyczne Z najwyższych gór w Polsce przenosimy się do Beskidu Śląskiego. Najwyższy szczyt tego pasma – Skrzyczne – wznosi się na 1257 m n.p.m. Podejście jest dość wymagające (nie technicznie, a kondycyjnie), ale trudy wyprawy wynagrodzą wspaniałe widoku. Z wierzchołka można podziwiać zachwycającą panoramę właściwie całego Beskidu Śląskiego, a oprócz tego także Beskid Żywiecki i zachwycające Jezioro Żywieckie. Przy dobrej pogodzie na horyzoncie uda się dostrzec Tatry. Ze Szczyrku na Skrzyczne wychodzą dwa szlaki piesze – zielony i niebieski. Pierwszy prowadzi przez przełęcz Becyrek, natomiast drugi przez Halę Jaworzyna. Oba charakteryzują się niemal identyczną długością (5,1 i 5 km) i zbliżonymi przewyższeniami (763 m i 751 m). Dotarcie na szczyt powinno zająć ok. 2,5 godz. Bardziej wytrwałym piechurom polecamy wydłużyć wycieczkę i udać się ze Skrzycznego na Malinowską Skałę. To bez wątpienia jedna z najbardziej malowniczych tras w okolicy. Szlak z Przełęczy Krowiarki na Babią Górę https://media.immediate.co.uk/volatile/sites/63/2024/08/babia-gora1341136-de14ad7.webpBabia Góra / fot. Jerzy Opioła - Praca własna, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=9440587 Z Beskidu Śląskiego robimy skok do Beskidu Żywieckiego, gdzie wznosi się najwyższy szczyt w polskich Beskidach. Babia Góra, nazywana też Diablakiem albo Kapryśnicą, mierzy aż 1725 m n.p.m. O łatwym podejściu można zapomnieć, ale warto podjąć trudy wędrówki. Trzeba bowiem wiedzieć, że słynna Babia Góra to jeden z najatrakcyjniejszych punktów widokowych w polskich górach. Przy dobrych warunkach pogodowych z wierzchołka można dostrzec aż 400 (to nie pomyłka) szczytów! Na Diablaka prowadzi kilka szlaków, ale naszym zdaniem najciekawsza jest trasa z Przełęczy Krowiarki. Stamtąd należy udać się niebieskim szlakiem do schroniska na Markowych Szczawinach, gdzie wchodzimy na żółty szlak i Przełęczą Akademików docieramy na sam szczyt. Ten odcinek oferuje prawdziwie wysokogórskie wrażenia, bo na niektórych fragmentach trzeba korzystać z ułatwień w postaci łańcuchów i klamer. Wejście powinno zająć 4,5 godz. Trzeba pamiętać, że Babia Góra nie bez powodu nazywana jest Kapryśnicą. Warunki pogodowe mogą zmienić się tam w jednej chwili, więc zawsze trzeba mieć ze sobą odzież przeciwdeszczową. Szlak z Nowej Słupi do Świętej Katarzyny Kolejny szlak, który warto pokonać, rozciąga się w Górach Świętokrzyskich. Nie jest to najwyższy łańcuch w Polsce, ale nie brakuje mu uroku, który dodatkowo podsycają liczne legendy i podania, tworzące tajemniczą, niemal mistyczną atmosferę. Trasę rozpoczynamy w Nowej Słupi, gdzie obieramy kierunek na Święty Krzyż. Tam mijamy tajemniczy posąg pielgrzyma, prawdopodobnie pochodzący z XIII wieku. Kogo przedstawia? Niektórzy twierdzą, że jest to pielgrzym zmieniony w kamień. Inna wersja głosi, że w posągu zaklęty jest pustelnik, który kiedyś był złoczyńcą, ale nawrócił się na drogę wiary. Choć niewykluczone też, że tajemnicza rzeźba to grzesznica, która w ramach pokuty miała udać się do klasztoru. Inne ciekawe miejsca na trasie to prastare miejsce kultu Słowian i okazały klasztor. Osoby, które w górskich wycieczkach szukają przede wszystkim kontaktu z naturą, będą zachwycone tamtejszymi gołoborzami. Z Łysicy schodzimy do malowniczej Świętej Katarzyny. Szacowany czas wycieczki to ok. 5 godz. Szlak z Ustrzyk Górnych do Wetliny W zestawieniu po prostu nie może zabraknąć Bieszczad, gdzie znajduje się wiele fantastycznych szlaków. Osoby odwiedzające wschodnie rubieże Polski najczęściej obierają za cel Tarnicę, czyli najwyższy ze wszystkich bieszczadzkich szczytów. To świetny wybór, jednak my polecamy szlak wiodący przez zapierające dech w piersiach połoniny, które są wizytówką tego pasma. Zaczynamy w Ustrzykach Górnych. Spod schroniska „Kremenaros” udajemy się w kierunku Połoniny Caryńskiej. Zanim dotrzemy na jej grzbiet, nacieszymy oczy fantastyczną panoramą Tarnicy i obu Rawek, Wielkiej i Małej. Gdy dotrzemy na najwyższy punkt Połoniny Caryńskiej, naszym oczom ukaże się Połonina Wetlińska. Trasa na jej grzbiet prowadzi przez Brzegi Górne. Z Połoniny Wetlińskiej udajemy się już do Wetliny. Na trasie nie napotkamy istotnych trudności technicznych, ale dedykujemy ją wytrwałym piechurom. Przewyższenia są znaczne, a na jej przejście trzeba zarezerwować sobie minimum 9 godz. Czy warto podejmować tak znaczny wysiłek? Oczywiście, że tak! Widok bezkresnych traw wynagrodzi nawet największy trud wędrówki. Szczeliniec Wielki https://media.immediate.co.uk/volatile/sites/63/2024/08/6-gory-inne-niz-wszystkie1331633-b630b32.webpSzczeliniec / fot. Getty Images Nasz kolejny punkt jest zlokalizowany w tak samo malowniczych, co tajemniczych Górach Stołowych. Najwyższym szczytem tego sudeckiego pasma jest Szczeliniec Wielki, wznoszący się na 919 m n.p.m. To bez wątpienia jeden z najciekawszych szczytów zaliczanych do Korony Gór Polski. Dlaczego? Po pierwsze, zapewnia zapierającą dech w piersiach panoramę, obejmującą Góry Stołowe i inne pasma Sudetów. Po drugie, w obszarze wierzchołka znajduje się wspaniały kamienny labirynt, utworzony przez fantazyjne formy skalne. Na szczyt polecamy dotrzeć żółtym szlakiem z Karłowa. Stamtąd po krótkim marszu docieramy do wykutych w skale stopni. Podobno jest ich 665, ale przyznajemy – nie liczyliśmy. Trasa jest łatwa technicznie, ale ze względu na jej specyfikę, nawet doświadczeni piechurzy mogą odczuć w nogach trudy marszu. Śnieżka Naszą wycieczkę po najciekawszych szlakach i szczytach kończymy w Karkonoszach. To właśnie w tym pasmie wznosi się najwyższy szczyt Sudetów – mierząca 1602 m n.p.m. Śnieżka. Widok z wierzchołka jest po prostu niesamowity. Przy sprzyjającej pogodzie można sięgnąć wzrokiem na odległość niemal 200 km, a panorama nie jest jedyną atrakcją tego miejsca. Na szczycie można podziwiać słynne Obserwatorium Meteorologiczne na Śnieżce, które wyglądem przypomina latający spodek. Inny ciekawy obiekt to zabytkowa kaplica św. Wawrzyńca, patrona przewodników górskich. Wymieniając ciekawe miejsca w górach, po prostu nie da się pominąć atrakcji oferowanych przez ten wyjątkowy szczyt. Warto podkreślić, że atrakcją samą w sobie jest nie tylko szczyt, ale także droga, którą trzeba przejść, by dotrzeć na wierzchołek. Szlaki prowadzące na Śnieżkę rozpoczynają się w Karpaczu i wszystkie spotykają się przy Domu Śląskim. W naszej opinii na największą uwagę zasługują trasy żółta, zielona i niebieska. Szlak żółty prowadzi wzdłuż świątyni Wang, Pielgrzymów i Słonecznika. Szlak zielony omija wspaniały kościół Wang, ale pozwala podziwiać m.in. Kocioł Wielkiego Stawu. Trasa niebieska, nasz faworyt, wiedzie wzdłuż świątyni Wang, skąd prowadzi do „Samotni” – jednego z najstarszych górskich schronisk w Polsce. Nieopodal znajduje się kolejne schronisko – „Strzecha Akademicka”. Po drodze można nacieszyć oczy zachwycającym widokiem Małego Stawu, jednego z najbardziej malowniczych jezior w Karkonoszach. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Gdzie jechać w góry? Najlepsze pomysły na wyjazd dla miłośników górskich wędrówek
Polska jest krajem niezwykle zróżnicowanym, jeśli chodzi o ukształtowanie terenu. Znajdziemy tutaj przepiękne jeziora, majestatyczne parki narodowe, bory i lasy oraz kilka pasm górskich. Miłośnicy pieszych wędrówek znajdą tutaj coś dla siebie praktycznie o każdej porze roku. Jednak wszystko to, co najpiękniejsze, znajduje się na południu kraju. Sprawdźmy zatem, gdzie jechać w góry w Polsce?
W tym artykule: Gdzie jechać w góry w Polsce? Góry Świętokrzyskie to najniższe góry w Polsce Droga na Łysicę jest pełna malowniczych krajobrazów Najlepsze trasy górskie w Sudetach Jak wejść na Śnieżkę? Co jeszcze zobaczyć w Sudetach? Karpaty to łańcuch górski dla wymagających miłośników gór Polska jest niewątpliwie rajem dla miłośników gór. Znajdziemy tu trzy łańcuchy górskie, w których skład wchodzi aż 46 pasm górskich. To Góry Świętokrzyskie, Sudety oraz Karpaty. Każde z nich charakteryzują inne krajobrazy, ukształtowanie, przyroda oraz poziom trudności tras. W Tatrach nie każdy szlak będzie odpowiedni dla początkujących, a w Bieszczadach zawodowi wspinacze mogą doświadczyć zaledwie spokojnych i sielskich spacerów. Gdzie jechać w góry w Polsce? Gdzie zatem pojechać w polskie góry? Na początku należy odpowiedzieć sobie pytanie, jak dobrze jesteśmy przygotowani do spacerów górskich. Chodzenie po niskich partiach gór, jak i dolinach, zazwyczaj nie jest dużym wyzwaniem. Należy jednak pamiętać, że m.in. w wysokich Tatrach niekiedy może być bardzo niebezpiecznie, szczególnie dla amatorów i osób bez odpowiedniego sprzętu. Praktycznie każdego roku w mediach pojawiają się zdjęcia, na których widać turystów wchodzących na Giewont w klapkach lub japonkach. To błąd, który może kosztować życie lub zdrowie. Góry Świętokrzyskie to najniższe góry w Polsce Góry Świętokrzyskie to idealny kierunek dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę ze wspinaczką lub wędrówkami po górach. Nie znajdziemy tu bardzo wymagających tras, raki nie będą konieczne, a czekany można spokojnie zostawić w domu. To najniższy łańcuch górski w kraju, który znajduje się w południowo-wschodniej Polsce. Położony jest w centralnej części Wyżyny Kieleckiej. Jednak podziwiać tu możemy piękne widoki, zapierającą dech w piersiach naturę oraz niesamowite zabytki Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Badacze rozwiązali zagadkę pierwszych gór na Ziemi. Kiedy i jak powstały? Naukowcy z Uniwersytetu w Aberdeen wiedzą, jak powstały góry na Ziemi. Ich zdaniem kluczową rolę w tym procesie odegrał plankton, czyli drobne organizmy morskie. Najwyższym szczytem Gór Świętokrzyskich jest Łysica, która ma wysokość 614 m n.p.m i znajduje się w paśmie Łysogór. To najwyższe pasmo tych gór, które ma ok. 25 km długości. Góry Świętokrzyskie to obok Sudetów, to jeden z najstarszych łańcuchów górskich w Europie. Zostały wypiętrzone w kambrze ok. 500 milionów lat temu. Droga na Łysicę jest pełna malowniczych krajobrazów To właśnie Łysica powinna być pierwszym punktem podróży w Góry Świętokrzyskie. Najlepiej dotrzeć do miejscowości Święta Katarzyna, z której można wyruszyć czerwonym szlakiem w kierunku szczytu. Szlak jest pełen zjawiskowych widoków. Po drodze znajduje się klasztor Sióstr Bernardynek, ukryta w lesie kapliczka Janikowskich, na której znajdziemy wyryty przez Stefana Żeromskiego napis oraz źródełko i kapliczka św. Franciszka. Idąc na szczyt, można poczuć się jak w wehikule czasu. Cała trasa zajmuje nieco ponad godzinę. Na szczycie znajduje się duży drewniany podest, a z góry podziwiać możemy krajobraz Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Z Łysicy można ruszyć dalej czerwonym szlakiem w stronę szczytu Agata. Co ciekawe, dawne mapy i przewodniki podawały, że to właśnie ten szczyt jest najwyższym punktem Gór Świętokrzyskich. Różnica w wysokości jest jednak minimalna. Agata ma dokładnie 613,96 m n.p.m. Góry Świętokrzyskie mają w sumie 19 pasm górskich. Największe z nich to: Łysogóry – najwyższy szczyt: Łysica (614 m n.p.m.) Pasmo Jeleniowskie – najwyższy szczyt: Szczytniak (554 m n.p.m.) Pasmo Masłowskie – najwyższy szczyt: Klonówka (473 m n.p.m.) Pasmo Klonowskie – najwyższy szczyt: Barcza (465 m n.p.m.) Pasmo Oblęgorskie – najwyższy szczyt: Siniewska Góra (449 m n.p.m.) Pasmo Cisowskie – najwyższy szczyt: Włochy (427 m n.p.m.) Najlepsze trasy górskie w Sudetach Sudety to łańcuch górski, który położony jest w południowo-zachodniej Polsce i północnych Czechach. To najwyższe góry naszego sąsiada ze stolicą w Pradze. Może nie dorównują wielkością niedalekim Karpatom, ale zachwycają przede wszystkim swoją cudowną naturą, dziewiczymi zakątkami, pięknymi lasami oraz niesamowitymi trasami. Najwyższym szczytem Sudetów i pasma górskiego Karkonosze jest Śnieżka. Jego wielkość bezwzględna wynosi 1603 m n.p.m. Znajduje się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, nad Kotliną Jeleniogórską. Na Śnieżkę najłatwiej jest dostać się z Karpacza. Początkujący wspinacze mogą skorzystać z kolejki krzesełkowej, która zawiezie nas na Kopę, czyli szczyt Karkonoszy, który znajduje się poniżej Śnieżki. Z Kopy trasa na Śnieżkę wynosi 2,5 km. To ok. godzina wędrówki. Jak wejść na Śnieżkę? Bardziej zaawansowanych wspinaczy zainteresują raczej szlaki, których jest kilka. Najtrudniejszy jest szlak czarny. To wejście, które zaczyna się w Karpaczu przy dolnej bazie wyciągu na Małą Kopę przez Biały Jar. Jest to najkrótsza droga, ale podejście jest bardzo stromę i widoczność zazwyczaj w wielu miejscach ograniczona. Łatwiejszym szlakiem jest szlak czerwony. prowadzi spod parkingu pod hotelem Orlinek przez Dolinę Łomniczki. To trasa, podczas której doświadczymy wspaniałych widoków na Karkonosze. Podejście nie jest bardzo trudne, ale znajdują się tam bardziej wymagające odcinki. Niezwykle urokliwe będą również szlaki żółty i niebieski, które rozpoczynają się od ulicy Na Śnieżkę. Na początku trasy przywita nas piękna i majestatyczna Świątynia Wang. Co jeszcze zobaczyć w Sudetach? Równie ciekawym pasmem górskim w Sudetach są Góry Sowie. Znajdują się na terenie województwa dolnośląskiego. Najwyższy szczyt, czyli Wielka Sowa, ma zaledwie 1015 m n.p.m. Jednak to, co przyciąga turystów, to niezwykłe trasy wśród pól, przełęczy i lasów. Co więcej, w porównaniu z innymi polskim szczytami, na szlaku nie spotkamy tak wielu turystów. To idealne miejsce na wyciszenie i medytację w towarzystwie matki natury. Na szczycie Wielkiej Sowy znajduje się wieża widokowa, która pochodzi z 1906 roku. Ma 25 metrów wysokości. Co ciekawe, patronem murowanej budowli miał zostać kanclerz Otto von Bismarck. Z góry turyści mogą podziwiać największe szczyty Karkonoszy. Wieża czynna jest codziennie tylko w okresie od maja do końca października oraz w zimowe weekendy. Karpaty to łańcuch górski dla wymagających miłośników gór Karpaty to jeden z największych łańcuchów górskich w Europie. Znajduje się na terytorium aż ośmiu krajów: Austrii, Czech, Polski, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Serbii. Najwyższym szczytem jest Gerlach, który położony jest na wysokości 2655 m n.p.m. Znajduje się w Słowacji i jest jednocześnie największym szczytem Tatr. Z kolei najwyższym szczytem Karpat w Polsce są Rysy (położone na granicy Polski i Słowacji), które mają 2499 m n.p.m. Najpopularniejszym miejscem w Tatrach jest Zakopane. Chociaż to miasto jest oblegane przez turystów z całej Polski i wśród miłośników gór nie cieszy się najlepszą sławą, jest to dobra baza wypadowa w wysokie Tatry. Ze stolicy Podhala można dotrzeć na wiele szczytów, m.in. Giewont przez Dolinę Strążyską, Kasprowy Wiech czy Świnicę. Ponadto Morskie Oko (położone na wysokości 1395 m n.p.m.) jest dobrym punktem startowym do zdobycia Rysów. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Pierwsi ludzie gór i poszukiwacze skarbów. W Karkonoszach do dziś pamięta się o Walończykach
Walończycy nadal mają swoją chatę w Szklarskiej Porębie. Czym się zajmowali?
W tym artykule: Kim byli Walończycy? Walończycy obecnie Kilkaset lat temu Walończycy, nazywani też Walonami, parali się jedną z ważniejszych, a zarazem najbardziej tajemniczych profesji. Wyspecjalizowali się bowiem w pozyskiwaniu i przetwarzaniu cennych minerałów oraz kamieni szlachetnych – w tym złota. Ich wiedza i zdolności były wysoko cenione przez monarchów. Walończyków nierzadko porównywano do alchemików i astrologów. Cóż, aura magii i tajemnic towarzyszy im do dziś. Co zabrać w góry zimą? Sprawdź naszą listę Góry zimą są piękne, ale żeby je zdobywać, trzeba być odpowiednio przygotowanym. Sprawdź, co pomoże ci na szlaku. Kim byli Walończycy? Pierwotnie lud romański Walończyków zajmował się rzemiosłem w Belgii i Francji. Z czasem ich działalność zaczęła mieć coraz większy zasięg. Ze źródeł historycznych wynika, że w XI w. dotarli do Sudetów, gdzie pracowali dla książąt piastowskich. Po pewnym czasie Walonami nazywano po prostu ludzi, którzy zajmowali się pozyskiwaniem i rozpoznawaniem bogactw ziemi, bez względu na narodowość. Jako jedni z pierwszych zapuścili się w Karkonosze, nazywane wówczas Górami Olbrzymimi. Nowe trasy wyznaczali za pomocą własnych symboli. Na drzewach i kamieniach ryli nie tylko strzałki i cyfry, ale też na przykład gwiazdy, słońca czy kilofy. Co dokładnie oznaczały? To tajemnica, a tych Walończycy mieli wiele. Zapisywali je w swoich księgach. Do dziś zachowała się pamięć o „Księdze walońskiej” z 1456 r. oraz napisanej 10 lat później „Walońskiej księdze z Trutnova”. Główną siedzibą karkonoskich Walończyków nieprzypadkowo była Stara Wieś, czyli dzisiejsza Szklarska Poręba Dolna. Kluczową rolę odegrało położenie przy tak zwanej Czeskiej Ścieżce – najstarszym szlaku ze Śląska do Czech. Zanim poszukiwacze skarbów zaczynali pracę w górach, najpierw musieli odbyć 7-dniowy post w kaplicy na Orlej Skale i uczestniczyć w 7 mszach. Co ciekawe, dbali nie tylko o wstawiennictwo Boga, ale również sił nieczystych. Dodatkowe łaski wypraszali, składając ofiary pod Chybotkiem – granitowej grupie skalnej, która stoi do dziś. Walończycy wierzyli również, że właśnie w tym miejscu znajdowało się przejście do skarbu Ducha Góra. Gdy na ulice wychodzą brodacze ze Sławatycz... Wyjątkowa tradycja w lubelskiej wsi Brodacze ze Sławatycz przyciągają do niewielkiej wsi na Lubelszczyźnie ciekawskich z całego kraju. Kiedyś były ich dziesiątki, obecnie tradycję podtrzymuje tylko kilku. Walończycy obecnie W opowieściach o Walończykach fakty historyczne przeplatają się z legendami. Być może właśnie dlatego pamięć o nich jest cały czas żywa? W Szklarskiej Porębie prężnie działa Sudeckie Bractwo Walońskie z siedzibą w – jakżeby inaczej – Chacie Walońskiej. Można do niej dojść, idąc na przykład czarnym szlakiem turystycznym prowadzącym na Wodospad Szklarki. Wstęp jest wolny. Warto tam zajrzeć, żeby lepiej poznać nie tylko lokalne tradycje wydobywania minerałów, ale także dowiedzieć się o tym, jakie kamienie do dziś można znaleźć w Karkonoszach oraz jak wpływają na nasze zdrowie i samopoczucie. Tradycje walońskie są również prezentowane w Muzeum Ziemi JUNA – Strażnicy Walońskiej. Znajduje się tam wystawy poświęcone historii Walończyków oraz mineralogicznym skarbom gór. Źródła: szklarskaporeba.pl, dolnyslask.travel, goryizserskie.pl
Bałtyk. Stan obecny, przyczyny kłopotów, perspektywy
5 najpiękniejszych szlaków w Karkonoszach
Po polskiej stronie leży niewiele ponad czwarta część Karkonoszy, ale to wystarczy, żeby docenić urodę tego pasma górskiego.
Wystarczy również, by nabrać pokory, bo chociaż najwyższy szczyt – Śnieżka – ma tylko 1603 m, klimat jest podobny do alpejskiego. Pogoda zmienia się czasami gwałtownie, więc trzeba być przygotowanym na wszystko. Przez Kocioł Łomniczki na Śnieżkę Poziom trudności: ✦✦✧✧✧ Czas przejścia: ok. 2 godz. 30 min (bez przystanków) Z Karpacza żółtym szlakiem wzdłuż potoku Łomniczka, później za schroniskiem Nad Łomniczką wchodzi się na szlak czerwony prowadzący dość wymagającymi zakosami na krawędź kotła. Najpiękniej jest jesienią, kiedy roślinność zmieni kolory. Szlak wiedzie do Domu Śląskiego i dalej na Śnieżkę. Tuż pod Śnieżką przy czerwonym szlaku jest Symboliczny Cmentarzyk Ofiar Gór z tablicami poświęconymi tym, którzy zginęli w Karkonoszach lub byli z nimi związani. Zimą szlak jest zamknięty ze względu na niebezpieczeństwo lawin. Drogą Przyjaźni Polsko-Czeskiej Poziom trudności: ✦✦✦✧✧ Czas przejścia: całość ok. 9 godz. (bez przystanków), od Słonecznika do Śnieżki – ok. 2 godz. 45 min Cały szlak (oznaczony kolorem czerwonym) ma ok. 30 km, prowadzi od Szrenicy do przełęczy Okraj. Jest wart tego, żeby go przejść w całości – i zobaczyć charakterystyczne dla tych gór formacje, m.in. kotły polodowcowe i skałki – ale można też wybrać krótszy odcinek, np. od formy skalnej zwanej Słonecznikiem do Śnieżki (ok. 6 km). Szlak biegnie głównym grzbietem Karkonoszy, jest wiele świetnych punktów widokowych, m.in. na Kotły Wielkiego Stawu Małego Stawu. Ścieżką nad Reglami Poziom trudności: ✦✧✧✧✧ Czas przejścia: ok. 3 godz. 20 min Cała Ścieżka nad Reglami ma ok. 28 km, ale można wybrać odcinek między Rozdrożem pod Śmielcem a schroniskiem Pod Łabskim Szczytem. Ścieżka biegnie ponad górną granicą lasu, a jej „punktem kulminacyjnym” są Śnieżne Stawki – kilka jeziorek na dnie Wielkiego Śnieżnego Kotła. To bardzo dobre (i popularne) miejsce na piknik, gdzie krajobraz przypomina alpejski. Widać stamtąd na krawędzi Kotła budynek dawnego schroniska przekształconego w stację przekaźnikową. Do Rozdroża pod Śmielcem prowadzi z Jagniątkowa Koralowa Ścieżka, po drodze mija skałki zwane Paciorkami, które też są ładnym miejscem widokowym. Od świątyni Wang na Śnieżkę Poziom trudności: ✦✧✧✧✧ Czas przejścia: ok. 3 godz. Karkonoski klasyk. Zaczyna się w Karpaczu przy słynnej świątyni Wang i niebieskim szlakiem prowadzi do schroniska Samotnia, później do Strzechy Akademickiej, a następnie do Domu Śląskiego i na Śnieżkę (aż cztery schroniska po drodze!). Powrót warto sobie urozmaicić i pójść żółtym szlakiem obok form skalnych Słonecznik i Pielgrzymy, patrząc wcześniej z góry na Mały Staw i Wielki Staw. Ze Śnieżki Czarnym Grzbietem Poziom trudności: ✦✧✧✧✧ Czas przejścia: ok. 2 godz. 10 min Początkowo idzie się Czarnym Grzbietem powyżej górnej granicy lasu – widoki są świetne i nie ma tłumów jak na Zakosach pod Śnieżką. Mija się Czarną Kopę, później czeskie schronisko Jelenka i dochodzi się do Sowiej Przełęczy, gdzie trzeba skręcić w czarny szlak schodzący dość stromo w dół, do Karpacza. Podejście nim jest uciążliwe i mozolne, ale zejście nie sprawia tylu trudności.
W Karkonoszach zeszła lawina. Po czeskiej stronie uratowano dwóch narciarzy
W miniony weekend w Karkonoszach, zarówno po polskiej, jak i czeskiej stronie, mogło dojść do tragedii. W godzinach porannych w Białym Jarze zeszła lawina. Kilka godzin później śnieg osunął się u naszych południowych sąsiadów.
W tym artykule: Lawina w Karkonoszach – mobilizacja polskich i czeskich ratowników Lawina w Białym Jarze – tragedia sprzed lat Po zejściu lawiny w Białym Jarze teren przeszukało ponad 70 ratowników z psami. Członkowie Grupy Karkonoskiej GOPR mogli liczyć na wsparcie swoich kolegów z Czech, którzy przylecieli dwoma helikopterami. Szczęśliwie nikt nie został przysypany. Ze względu na zagrożenie lawinowe okoliczne szlaki były zamknięte w weekend. – Główne masy śniegu w Białym Jarze pozostały nienaruszone. Miejsce jest bardzo niebezpieczne – czytamy na oficjalnym profilu Karkonoskiego Parku Narodowego na Facebooku. W mediach społecznościowych pojawiły się zdjęciu z zasypanego śniegiem Białego Jaru. Jak wyjaśniają pracownicy KPN, niedzielna lawina nie była tak duża jak ta z 1968 – wówczas zginęło 19 osób. Lawina w Karkonoszach – mobilizacja polskich i czeskich ratowników Po skończonej akcji po polskiej stronie, ratownicy kontynuowali poszukiwania w czeskich Karkonoszach. Tam lawina zeszła ok. godziny 15. Do osunięcia warstw śniegu doszło w rejonie szczytu Czeskie Kamienie, który jest oddalony o 6 km od miejscowości wypoczynkowej Szpindlerowy Młyn. Podczas poszukiwań ratownicy z Horskiej Służby i GOPR-u uratowali dwóch narciarzy. Mężczyźni utknęli w zaspie. Od niedawna w Karkonoszach obowiązuje drugi z pięciu stopni zagrożenia lawinowego. Ryzyko jest zatem umiarkowane, ale ostatnie dni pokazały, że turyści powinni mieć się na baczności i przestrzegać zakazów. Miniony tydzień obfitował w opady śniegu na południu Polski. Na górskich zboczach może leżeć nawet do 110 cm śniegu. Lawina w Białym Jarze – tragedia sprzed lat Dokładnie 53 lata temu, w marcu 1968 r., w Białym Jarze zeszła lawina porywając 24 turystów. Pięciu z nich spadający śnieg odrzucił na bok, dzięki czemu ratownikom udało się znaleźć ich na tyle szybko, że zdążyli udzielić im niezbędnej pomocy. Reszta, czyli 19 osób, zginęła. Feralnego dnia warunki pogodowe były bardzo dobre i zachęcały do pieszych wycieczek. Mimo to wyciąg krzesełkowy na Kopę był zamknięty, a właściciele domów wczasowych odradzali turystom wyjście w góry właśnie z powodu zagrożenia lawinowego. Trzy dni wcześniej w tym samym miejscu doszło do osunięcia się śniegu. W akcji ratowniczej brało udział ponad 1000 osób. Ostatnie ciała odnaleziono pod śniegiem dopiero na początku kwietnia.
GOPR prosi o pomoc w poszukiwaniach Czorta. Pies-ratownik zaginął pięć dni temu
Czort to 2,5-letni owczarek holenderski, który pomagał w akcjach ratunkowych i poszukiwawczych prowadzonych przez karkonoski GOPR. Pies zaginął 9 grudnia. Trwające od tamtej pory poszukiwania na razie nie przyniosły rezultatu.
„Trwają poszukiwania zaginionego psa ratowniczego Czorta, mimo wielkiego odzewu i pomocy, którą od was otrzymujemy, do tej pory nie udało się nam go odnaleźć” - napisali na Facebooku zrozpaczeni GOPR-owcy z Karkonoszy. O zaginięciu Czorta po raz pierwszy poinformowali 10 grudnia, ale ostatnie dni nie przyniosły żadnych wieści. „W Mysłakowicach zaginął pies ratowniczy, 2,5-letni owczarek holenderski Czort. Piesek jest łagodny, jest zaszczepiony i zaczipowany, na obroży, którą miał na sobie jest jego imię i nr telefonu. Jeżeli ktokolwiek go widział bardzo prosimy o kontakt” - zaapelował GOPR do internautów. Na facebookowym profilu GOPR Karkonosze opublikowane także zdjęcia psiaka. Każdy, kto zauważy Czorta, proszony jest o kontakt pod numerem telefonu 606859598 lub 691116378. Za pomoc w odnalezieniu i wskazanie miejsca pobytu Czorta przewidziana jest także nagroda. Michał Barski, ratownik i właściciel psa, powiedział, że w momencie zaginięcia Czort pozostawał pod opieką innej osoby. Przyznał też, że wcześniej nie zdarzało się, aby psiak uciekał. Od piątku ratownicy wraz przyjaciółmi, członkami rodzin i ochotnikami przeszukali teren w promieniu ok. 30 km od Mysłakowic. W poszukiwaniach używano także drona, ale jak dotąd na nic nie natrafiono. Po opublikowaniu informacji o zaginięciu Czorta na Facebooku, post został udostępniony już blisko 10 tysięcy razy. Ratownicy mają nadzieję, że rozgłos pomoże im w odnalezieniu czworonożnego przyjaciela.
Szlaki turystyczne w Polsce. Miejsca, które warto zobaczyć
Najpopularniejsze szlaki turystyczne w Polsce to te przeznaczone do górskich wędrówek. Szlaki zostały wyznaczone dla turystów w celu ułatwienia im zwiedzania danego terenu. Pozwalają już na starcie oszacować odległość do pokonania i czas przejścia planowanej trasy.
Szlaki turystyczne Trasy turystyczne oznaczone są symbolami, które wyznaczają jej kierunek, wskazują drogę i pozwalają na odnalezienie właściwej ścieżki. Symbole szlaków turystycznych mogą być umieszczone na drzewach, kamieniach, słupach, czy drogowskazach. Znakowanie szlaków turystycznych w Polsce jest zgodne z instrukcją Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajobrazowego (PTTK). Ze względu na sposób w jakim turysta porusza się po wyznaczonej trasie można wyróżnić szlaki: piesze, rowerowe, kajakowe, narciarskie i jeździeckie. Mogą być to także wytyczone ścieżki: szlaki przyrodnicze, historyczne, pielgrzymkowe lub inne szlaki turystyczne (na przykład ścieżki dydaktyczne). Wśród tras pieszych wyróżniamy szlaki górskie i nizinne. Na obszarze parków narodowych i rezerwatów przyrody najczęściej można się poruszać wyłącznie po wyznaczonych szlakach pieszych. Infrastruktura turystyczna przygotowana jest specjalnie w celu ułatwienia przejścia danego szlaku. Bardzo ważnym elementem tras są symboliczne oznaczenia szlaków, mapy, tablice poglądowe. Pojawiają się także ławki, ławostoły, zadaszone miejsca do odpoczynku i ochrony przed niekorzystną pogodą. Do ułatwienia przejścia trudniejszej trasy, przygotowywane są: schody, poręcze, kładki, drabinki i łańcuchy. Najpopularniejsze szlaki turystyczne w Polsce Najbardziej popularne polskie trasy turystyczne wyznaczone są w pasmach górskich: Bieszczadów, Karkonoszy, Beskidów i Tatr. Bieszczady są pasmem górskim Beskidów położonym na południowo – wschodnim krańcu Polski. Najwyższym szczytem po stronie polskiej jest Tarnica (1346 m n.p.m.). Cechuje je bogactwo tras. Występują tu znakowane ścieżki z tabliczkami i opisami miejsc oraz walorów krajobrazowych. Znaleźć można także trasy do jazdy konnej i piesze szlaki turystyczne. Bieszczady wyróżniają się w krajobrazie charakterystycznymi połoninami, czyli stokami górskimi porośniętymi wysoką trawą, niskimi krzewinkami, i nielicznymi, karłowatymi drzewami. W Bieszczadach warto wędrować następującymi trasami: Tarnica z Wołosatego to niebieski szlak i zarazem ścieżka przyrodnicza. Czas przejścia wynosi 3h 30` w obie strony. Jest to wymagająca, ale i najpopularniejsza trasa piesza prowadząca na najwyższy szczyt Bieszczadów. Ustrzyki Górne – Szeroki Wierch – Tarnica to czerwony, długi szlak również prowadzący na najwyższy szczyt Bieszczadów. Biegnie nią ścieżka przyrodnicza. Trasa poprzez połoniny, z których rozpościerają się malownicze widoki na różne strony Parku Narodowego. Halicz z Wołosatego – szlak czerwony i niebieski, a także ścieżka przyrodnicza „Rozsypaniec – Krzemień”. Przejście w 6 godzin. Bukowe Berdo to szlak żółty i niebieski, prowadzący z Mucznego. Wiedzie tędy także ścieżka przyrodnicza. Skalisty grzbiet Bukowego Berda uznawany jest za najpiękniejsze miejsce w Bieszczadach Zachodnich, skąd można podziwiać niezwykłe widoki. Połonina Caryńska – wejście na nią szlakiem czerwonym prowadzącym z Brzegów Górnych. Biegnie tam także ścieżka przyrodnicza. Połonina Wetlińska to często odwiedzany szczyt Bieszczadów. Jest to trasa z którą poradzą sobie nawet rodziny z dziećmi. Szlak czarny, najkrótszy wiedzie z Górnej Wetlinki. Żółty szlak rozpoczyna się na przełęczy Wyżnej. Na szczyt Połoniny Wetlińskiej prowadzi również ścieżka przyrodnicza, na końcu której dociera się do Schroniska „Chatka Puchatka”. Wielka Rawka – Mała Rawka – to dwa szczyty na które wiedzie kilka ścieżek turystycznych. Jedną z nich jest szlak niebieski z Ustrzyków Górnych. Czas wejścia na Wielką Rawkę to 3 h 30`. Stamtąd wiedzie dwudziestominutowy szlak łącznikowy żółty który prowadzi na Małą Rawkę. Karkonosze są najwyższym pasmem Sudetów. Po stronie Czeskiej znajduje się szczyt Śnieżki o wysokości 1603 m n.p.m. Karkonoski Park Narodowy przygotował dla odwiedzających liczne szlaki turystyczne. Karpacz to miasto z którego rozpoczyna się kilka tras prowadzących w góry. Są to jednak długie trasy, dlatego zostały wytyczone także ścieżki przyrodnicze prowadzące przez fragmenty szlaków turystycznych Karkonoszy. Najczęściej wybierane przez turystów trasy prowadzą z Karpacza na Śnieżkę lub ze Szklarskiej Poręby na Szrenicę. Śląską drogą na Śnieżkę prowadzi z Karpacza czarnym szlakiem przez Kopę, Przełęcz Pod Śnieżką, skąd dociera się do szlaku niebieskiego i wchodzi na najwyższy szczyt – Śnieżkę. Szlakiem czerwonym z Karpacza dojdzie się do krawędzi kotłów Wielkiego i Małego Stawu. Na skały Pielgrzymy i Słonecznik prowadzi szlak żółty. Natomiast chcąc dojść nad Mały Staw, należy wejść na szlak niebieski. Ścieżka przyrodnicza na Szrenicę ze Szklarskiej poręby, czarnym szlakiem przy Wodospadzie Kamieńczyka. Na Halę Szrenicką wiedzie szlak czerwony i czarny. Zielony szlak prowadzi na odsłonięcia skalne: Końskie Łby i Trzy Świnki. Szlaki turystyczne – Beskidy Beskidy to góry w paśmie Karpat, są to najmłodsze polskie wypiętrzenia. Góry mają łagodne, kopulaste szczyty i piętrowe pasmo roślinności. Główny Szlak Beskidzki rozciąga się aż na 500 km. Pasmo to obejmuje swym zasięgiem: Beskid Śląski, Beskid Żywiecki, Kotlinę Żywiecką, Gorce, Beskid Sądecki, Beskid Wyspowy, Beskid Niski, Beskid Mały. Na Skrzyczne wiedzie niebieski szlak ze Szczyrku – 2h 30` lub zielony szlak - 2h 15`. Pozwala zdobyć najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego o wysokości 1257 m n.p.m. Na Babią Górę (1725 m.n.p.m.) czyli najwyższy szczyt Beskidu Żywieckiego prowadzi czerwony szlak ze schroniska Markowe Szczawiany. Trasa na 1 h 30`. Trudny szlak żółty można przejść w 1h przez Perć Akademików. W Gorcach można wejść na Turbacz (1310 m.n.p.m.) startując w Nowym Targu i podążając żółtym szlakiem od lasu Kowańca. Trasa trwa 2 h 30`. Najciekawsze szlaki turystyczne w Tatrach Najwyższe pasmo Karpat to Tatry. Znajduje się tam wiele szczytów: Kasprowy Wierch, Świnica, Czerwone Wierchy, Wołowiec, Giewont, Mnich, Rysy, Kościelec, czy Kozi Wierch, na które prowadzą szlaki turystyczne. Zakopane jest miastem z którego wychodzą liczne trasy turystyczne, wiodące przez doliny i przełęcze. Są to następujące trasy: Giewont przez Dolinę Strążyską – szlak czerwony – czas przejścia 3 h 15` - malownicza trasa prowadzi na najwyższy szczyt polskich Tatr – Giewont (1894 m n.p.m.) Kasprowy Wierch z Kopy Kondrackiej – szlak czerwony o długości 4,2 km i czasie przejścia 1 h 55`. Jest to trasa stosunkowo łatwa do przejścia. Na Gubałówkę wiedzie z Zakopanego czarny, łatwy i przyjemny szlak. Do Doliny Pięciu Stawów Polskich znad Morskiego Oka przez Szpiglasową przełęcz – szlak 8,5 km wiedzie szlakiem żółtym i niebieskim. Popularna i przyjemna trasa. Zimą niebezpieczna. Na Rysy wejść można szlakiem czerwonym – 5 km – 3 h 50`. Tłumnie odwiedzany szlak, ukazujący panoramę Tatr. Wymaga jednak dobrej kondycji. Na Kasprowy Wierch prowadzi szlak czerwony i żółty o długości 4,2 km. W czasie całej wędrówki są piękne widoki, a przejście jest krótkie, trasa prosta. Co oznaczają kolory szlaków turystycznych? Szlak pieszy oznaczany jest symbolem składającym się z trzech poziomych linii. Zewnętrzne paski są białe. Środek między nimi wypełnia konkretny kolor – czarny, czerwony, niebieski, żółty lub zielony, oznaczający właściwy szlak. Powinny one pojawiać się na trasie nie rzadziej niż co 50 metrów. Kolor szlaków pieszych nie odzwierciedla stopnia trudności na trasie. Jedynie znaczenie kolorystyczne w stopniu trudności trasy mają szlaki narciarskie. Od reguł znakowania czasem się odchodzi i trasy wyznaczane są specyficznie do danego regionu. Główny szlak w rejonie turystycznym, paśmie górskim oznaczany jest kolorem czerwonym. Prowadzi się go po miejscach ukazujących największe walory krajobrazowe. Czasem kolorem tym oznaczane są także inne szlaki w danym miejscu, cechujące się jednak bogactwem przyrodniczym i cennymi do obejrzenia atrakcjami. Szlak niebieski oznacza trasę dalekobieżną. Rozciągnięty jest on na dużą odległość. Żółta trasa to szlak dojściowy do innej - łącznikowa. Zielony szlak doprowadza do charakterystycznych miejsc na danym terenie. Szlak turystyczny czarny to krótki szlak dojściowy, najczęściej jest bardzo wymagający, ze względu na to, że najkrótszy. Na szlakach turystycznych mogą się także pojawić dodatkowe tablice z oznaczeniami tras, czasem przejścia i opisem.
Wybraliśmy 6 najlepszych szlaków pieszych w Polsce
6. Szlak Doliny Moszczonej: Nurzec–Olendry (Fot. Shutterstock) Biegnie przez Moszczoną Pańską, Sycze, Grabarkę (zdj.), Oksiutycze i Szerszenie. 5. Szlak Mazurski: Ostróda–Piławki (Fot. Wikipedia) Ciągnie się przez Międzylesie, śluzę Mała Ruś, jezioro Puzy, Kaczory, jezioro Faltyjańskie, do stanicy PTTK nad Jeziorem Drwęckim. 4. Grzbietem Karkonoszy : Szrenica–Śnieżka (Fot. Shutterstock) Ze Szklarskiej Poręby na Szrenicę, przez Łabski Szczyt, Śnieżne Kotły, zbocza Wielkiego Szyszaka i Przełęcz Karkonoską. 3. Główny Szlak Beskidzki : Ustroń–Wołosate (Fot. Shutterstock) Najdłuższy szlak w polskich górach, liczy ok. 496 km. Przebiega przez m.in. Beskid Śląski, Beskid Żywiecki, Gorce i Beskid Sądecki. 2. Szlak Puszczy Solskiej: Biłgoraj–Góreck Kościelny (Fot. Wikipedia) Urokliwa trasa wiedzie przez Różnówkę, dalej Kociołki, Edwardów i Księżą Górę. 1. Bieszczadzka Koronka: Wetlina–Pętla Górska (Fot. Shutterstock) Szlak startuje z Wetliny. Idziemy przez Rabią Skałę, Czerteż, Kremenaros i Rawki.
Zobacz zdjęcia z wyprawy Traveler Adventure Team! [GALERIA]
Nie trzeba jechać na koniec świata, żeby przeżyć prawdziwą przygodę. Galeria z Traveler Adventure team udowodnią wam, że Karkonosze to perfekcyjne miejsce dla amatorów zimowych emocji.
Galeria>>> - Ponad pięć dni wyprawy dostarczyło nam fantastycznych wrażeń, ale przede wszystkim wystarczyło by zbudować grupę współpracujących ze sobą osób, które uczą się nowych rzeczy doskonale się przy tym bawiąc. Wcale nie musisz ruszać na kraniec świata, kupować sprzętu z najwyższej półki czy wyrabiać kolejnych nadgodzin, by odłożyć na wyprawę w życia. Niezapomnianą i inspirującą przygodę możesz przeżyć nieopodal swojego domu, czego karkonoska edycja Traveler Adventure Team jest najlepszym dowodem - napisał po wyprawie Mateusz Waligóra.
Traveler Adventure Team Karkonosze, przygoda tuż za p(rogiem)
Kolejna wyprawa spod znaku Traveler Adventure Team przeszła do historii. Z poprzednimi edycjami łączy ją przygodowy charakter, możliwość zdobycia nowych umiejętności oraz nade wszystko dobra zabawa. Co ją zatem wyróżnia?
Grunt to zespół Karkonosze w styczniu zawieszają poprzeczkę naprawdę wysoko: potężne opady śniegu, ekstremalnie niskie temperatury, huraganowe wiatry, czy znikoma widoczność – brzmi jak opis warunków na Biegunie Południowym. To pasmo górskie jest jednak wyjątkowe – panujący tutaj klimat charakteryzuje arktyczna surowość, dzięki czemu idealnie nadają się do przeżycia prawdziwej zimowej przygody oraz zdobycia nowych umiejętności. Dwunastu uczestników tworzyło skład wyprawy: Marzena, Małgorzata, Oliwia, Justyna, Hanna, Marcin, Jeremiasz, Daniel oraz Mateusz. Do tego trójka laureatów konkursu zorganizowanego dla czytelników National Geographic Traveler: Klaudia, Damian i Paweł. Każdy z nas miał już jakieś doświadczenia związane z zimą w górach. Jednocześnie wszyscy czuliśmy, że w trakcie wyprawy będziemy mogli pogłębić naszą wiedzę o co zadbali ratownicy GOPR: Sławomir i Jacek (grupa Karkonoska), Marcin (grupa Krynicka) oraz Radosław (grupa Wałbrzysko-Kłodzka). Bezpiecznie na szczyt Zaczęliśmy naprawdę mocno: przy porywistym wietrze i temperaturze odczuwalnej wynoszącej nawet -25 stopni Celsjusza zdobyliśmy najwyższą górę Karkonoszy oraz całych Czech – Śnieżkę. W drodze na szczyt wykorzystaliśmy między innymi rakiety śnieżne oraz raki. Nawet tak dobre przygotowanie sprzętowe nie dawało nam pewności wejścia na te 1603 m n.p.m. Gdy wiatr bez najmniejszego wysiłku potrafi przewrócić dorosłego człowieka a widoczność dramatycznie spada każdy metr w drodze na szczyt nabiera symbolicznego znaczenia. Bez wątpienia pierwszy dzień wyprawy nauczył nas przede wszystkim pokory i wytrwałości. Zmęczeni, ale usatysfakcjonowani, wróciliśmy do kultowego dla wielu schroniska Samotnia, które stało się naszą bazą na kolejne noce. Karkonosze były świadkiem największej tragedii w polskich górach – lawiny w Białym Jarze, która w marcu 1968 roku pozbawiła życia 19 osób. Po kilku godzinach zajęć teoretycznych, w paskudnej pogodzie udaliśmy się a stok, by ocenić stopień zagrożenia lawinowego (mocna trójka!), wysondować a następnie wykopać łopatami spod grubej warstwy śniegu ukryty wcześniej detektor – urządzenie, które w stosunkowo krótkim czasie pozwala namierzyć osobę zasypaną przez lawinę. Wszystkie 3 elementy ekwipunku (detektor, sonda i łopata) tworzą nierozerwalną całość nazywaną „lawinową trójcą” lub „lawinowym ABC”. Jak przekonywał Jacek: „Albo zabierasz wszystkie, albo żadnego”. W trakcie pracy z łopatami, gdy śnieg fruwał aż miło zdaliśmy sobie sprawę z tego jak trudne jest to zadanie. Paweł: „Kopiemy dobre pół godziny, a efekty są mizerne”. Jeśli do tego dodamy fakt, że od naszej efektywności zależeć może ludzkie życie, wspomnienia z dziecięcych zabaw w śniegu nabierają zupełnie nowego znaczenia, o czym mieliśmy się przekonać kolejnego dnia – w trakcie budowy jam śnieżnych. Jeśli z bliżej niewytłumaczonego powodu musisz zabiwakować w górach zimą a nie masz ze sobą namiotu – wykop jamę śnieżną! Jej zalety są niepodważalne: chroni przed wiatrem, zapewnia ciepło (gdy temperatura na zewnątrz wynosi -30 stopni Celsjusza w jamie śnieżnej stale oscyluje w okolicy 0) i ciszę. Wady? Jej budowa to nie „hop siup” – może potrwać kilka dobrych godzin, gdy przyjdzie ci ją przygotować bez pomocy innych osób. Dla nas na szczęście kopanie jam śnieżnych stanowiło doskonałą zabawę, która skutecznie integrowała wszystkich uczestników wyprawy. Zimowy sprzęt oraz ciepła i wodoodporna odzież od firmy Decathlon pozwoliła nam przetrwać bardzo zmienne warunki pogodowe w Karkonoszach. Na nartach i w skale Gdy nad Polskę nadciągnął orkan Fryderyka opuściliśmy Karkonosze, na rzecz przyległych Gór Izerskich, w których każdy z nas mógł spróbować poruszania się na nartach biegowych. Klaudia, która ten rodzaj nart miała na nogach po raz pierwszy: „Trudno mi było zachować równowagę i trzymać się wyznaczonego toru. Jednak po wstępnym szkoleniu i pokazaniu poprawnej technik wiedziałam, o co w tym wszystkim chodzi”. I właśnie to w „biegówkach” jest takie fascynujące – doświadczenie nie ma większego znaczenia, liczy się zaangażowanie oraz frajda, którą dają. Po dniu pełnym emocji ruszyliśmy do Osady Śnieżka, by naładować baterie, ale tylko te w przenośni – za zasilanie naszej podręcznej elektroniki odpowiedzialne były bowiem powerbanki VARTA. Program wyprawy zakładał wspinaczkę lodową w Kotle Małego Stawu. Niestety niestabilne warunki pogodowe sprawiły, że tym razem nie mieliśmy takiej szansy. Na wysokości zadania stanęli jednak ratownicy GOPR, którzy po założeniu punktów asekuracyjnych w Kruczych Skałach nauczyli nas jak pokonywać kolejne metry w pionie – zarówno do góry, w trakcie wspinaczki skalnej jak i w dół – w trakcie zjazdów na linie. W obu przypadkach bezkonkurencyjna okazała się Klaudia - jako jedyna pokonała wspinaczkową drogę. Gdy wyprawa zbliżała się do końca, spakowaliśmy cały ekwipunek do przestronnych samochodów Renault Kadjar, które bezpiecznie dowiozły nas na Zamek Książ, gdzie mogliśmy podsumować wszystkie dni tej niezapomnianej przygody. Przygoda w skali mikro Ponad pięć dni wyprawy dostarczyło nam fantastycznych wrażeń, ale przede wszystkim wystarczyło by zbudować grupę współpracujących ze sobą osób, które uczą się nowych rzeczy doskonale się przy tym bawiąc. Wcale nie musisz ruszać na kraniec świata, kupować sprzętu z najwyższej półki czy wyrabiać kolejnych nadgodzin, by odłożyć na wyprawę w życia. Niezapomnianą i inspirującą przygodę możesz przeżyć nieopodal swojego domu, czego karkonoska edycja Traveler Adventure Team jest najlepszym dowodem. Choć przepełniające nas emocje są jeszcze bardzo świeże, już teraz odważnie spoglądamy w przyszłość planując kolejne wyprawy w Polsce. Ruszcie w nie razem z nami. Tekst: Mateusz Waligóra Zdjęcia: Jeremiasz Gądek, Daniel Grodziński, Oliwia Papatanasis
Redakcyjna lista podróżniczych marzeń. A gdyby tak w nowym roku wyruszyć w prawdziwą podróż życia? Jeśli jeszcze nie macie planów na 2018 rok, to w tym numerze Travelera znajdziecie 12 super-podpowiedzi. W przyszłym roku naszym zdaniem najmodniejszymi miejscami będą Zanzibar, Fidżi, Urugwaj i Hawaje, ale też bliższe nam Mołdawia, Islandia czy Sardynia – wyspa, gdzie można poznać sekret długowieczności. Na mojej liście miejsc, do których jeszcze nie dotarłam i chciałabym zostać trochę dłużej, jest Arizona i jej kosmiczne krajobrazy. Mam nadzieję, że po lekturze Travelera natychmiast zarezerwujecie bilety lotnicze i zrealizujecie swoje marzenia. Agnieszka Franus, Redaktor Naczelna SPIS TREŚCI 8 PLANETA TRAVELERA 9 Wieści ze świata 12 Kierunek kultura 15 PODRÓŻUJ Z GŁOWĄ 16 Tanie podróżowanie Australia za kilka dolarów 18 Patent Travelera Zostań filmowcem 20 ŚWIAT NA PATELNI Liban od kuchni 25 HITY NA 2018 26 Zanzibar Najpiękniejsze plaże świata 32 Korea Igrzyska na rauszu 38 Gwatemala Sztuka z natury 44 Hawaje Dla nudystów i surferów 50 Arizona Jak z westernu 56 Rosja Piłka w grze 62 Islandia Wulkan atrakcji 68 Malta Kulturalna wyspa 72 Mołdawia Ładna inaczej 76 Sardynia Recepta na długowieczność 82 Fidżi Jak żyć szczęśliwie 88 Urugwaj Święta na luzie 96 POLSKA JEST NAJFAJNIEJSZA 96 Pustynia Błędowska Przygoda na polskiej Saharze 102 7 nowych cudów Polski Podziemne miasto na wyspie Wolin 104 Pomysł na weekend Beskid nie taki mały 108 ADVENTURE 108 Warto spróbować Skok na trampolinę! 110 Test Travelera Aparaty fotograficzne dla podróżnika 114 Adventure Czadar, czyli lodowa droga Himalajów 120 Raport specjalny Józef Siemiradzki na tropie wulkanów 128 SWOJĄ DROGĄ Igor Zalewski o Lwowie 130 AKADEMIA FOTO Najlepsze zdjęcia czytelników
Kim trzeba być, by przebiec zimą ponad 50 km w górach? Opowiada uczestnik Zimowego Ultramaratonu Karkonoskiego
- Widoki były piękne. Zrobiłem nawet kilka zdjęć - śmieje się Andrzej Olszanowski, który w zupełnie zimowych warunkach pokonał 53 kilometry na trasie Zimowego Ultramaratonu Karkonoskiego im. Tomka Kowalskiego.
Zimowy Ultramaraton Karkonoski im. Tomka Kowalskiego to bieg grzbietem Karkonoszy, na dystansie 53 kilometrów. 11 marca 2017 odbyła się jego czwarta edycja. Jakie były warunki na trasie? Jak wyglądały przygotowania? Co okazało się najtrudniejsze? Zapraszamy do zobaczenia ZUK-a oczami uczestnika - Andrzeja Olszanowskiego. Czy to był Twój pierwszy ZUK? Andrzej Olszanowski: Pierwszy start, ale drugie podejście. W zeszłym roku byłem na liście, ale ze względu na kontuzję musiałem z dużym żalem odpuścić. Dlaczego w ogóle chciałeś przebiec ZUKa? Bieg ma bardzo dobrą opinię. Nie spotkałem osoby, która mówiłaby o nim źle co w sumie jest dość rzadkie, bo zawsze znajdzie się coś na co można pomarudzić. Chciałem też wrócić i zobaczyć Karkonosze - dawno temu uczyłem się tu jeździć na nartach i niestety od tego czasu nie udało mi się ich odwiedzić. Karpacza niestety zupełnie nie poznałem. Jak wyglądały Twoje przygotowania do startu? Chęci i serca do treningu mam chyba trochę za dużo w stosunku do zdrowia i nikomu, kto biega, nie trzeba tłumaczyć, jak taka kombinacja cech się kończy. W 2017 obiecałem sobie zacząć rozsądnie i odpuszczać, jeśli tylko pojawią się znaki ostrzegawcze, tym bardziej, że miałem sporo szczęścia w zapisach i plan startów na ten rok ułożył się dość ambitnie. Biegam zwykle 4 razy w tygodniu (kilometraż około 60-80 km), do tego dwa razy w tygodniu staram się odwiedzać siłownię, żeby popracować nad stabilizacją, siłą i mobilnością, które traktuje jako zabezpieczenie przed kontuzjami i wydłużenie mojego okresu przydatności w sporcie. ZUK miał być pierwszym w tym roku zderzeniem z górami, co zawsze pomaga mi w kolejnych startach. Plan był rozsądny, ale i tak coś musiało się wydarzyć – pogoda w tym roku nie rozpieszczała, warunkiem do realizacji szybszych treningów było bieganie w kolcach po oblodzonych ścieżkach. Na to niestety co w pewnym momencie obraziło się prawe podudzie. Nie lubię biegania z uczuciem że wszystkie plany za chwilę zupełnie się posypią, więc w miarę możliwości spróbowałem się nie denerwować i robić tyle, ile pozwalał mi organizm. W efekcie trochę truchtałem, trochę pływałem i pracowałem nad siłą i mobilnością. W okresie ferii miałem możliwość potrenowania w górach na Słowacji. Co prawda o mocnym bieganiu nie było mowy, ale postawiłem na długie spokojne wycieczki biegowe, przetestowałem raczki i pozbiegałem w dość wymagających zimowych warunkach, co zdecydowanie przydało się na trasie. Jeśli oceniam swoją formę pod kątem parametrów (tętno/tempo), to było raczej słabo. Tym milsze było moje zaskoczenie, kiedy okazało się, że zamiast planowanych wstępnie 8-9 godzin uwinąłem się w 7 z małym ogonkiem, mieszcząc się w pierwszej setce zawodników. Po tym starcie nabrałem przekonania, że poza wydolnością biegową i szybkością, jaką osiągamy, bardzo ważna jest też ogólna sprawność i wytrzymałość. Jej nie tracimy tylko dlatego, że treningi stricte biegowe nie szły zgodnie z planem. Na pewno do kolejnych startów będę podchodził znacznie spokojniej. Jak oceniasz warunki na trasie podczas tegorocznego biegu? O trasie nie wiedziałem wiele, poza wstępnym zapoznaniem się z profilem i informacjami, jakie kilka dni przed startem opublikował napieraj.pl. Wbiłem sobie do głowy, że mam żwawo pobiec pierwsze 2 km, aby zająć właściwe miejsce w „kolejce na Szrenicę”. Nie goniłem kolegów, którzy uciekli mi na starcie. Do Szrenicy trasa jest sympatyczna - tak jak człowiek trafił, tak musi dreptać, bo wyprzedzanie kosztuje dużo siły, a prawie nic nie daje. Plus jest taki że można się wyluzować, pilnować jedzenia i picia i spokojnie dreptać do góry. Widoki były piękne, a za Śnieżnymi Kotłami wreszcie można było trochę pozbiegać, choć trzeba było, uważać żeby nic nie wywinąć. W sumie niewiele pamiętam z tej części biegu - nic mi szczególnie nie przeszkadzało, nie byłem za bardzo zmęczony i spokojnie koncertowałem się na zawodniku przed sobą i w miarę potrzeby go wyprzedzałem. Zrobiłem nawet kilka zdjęć. Odcinek od Odrodzenia do Domu Śląskiego zapamiętam na długo, może dlatego że już wchodząc na punkt poczułem się lekko zmęczony. Przed schroniskiem, pod „opieką” ratowników zostawiłem kije i rękawiczki, które zawsze mi przeszkadzają przy jedzeniu, uzupełniłem wodę i bez tracenia czasu ruszyłem z powrotem na trasę. Myślałem, że 8 km do kolejnego punktu zleci błyskawicznie, bo patrząc na profil trasu spodziewałem się płaskiego i raczej biegowego odcinka. Nic z tych rzeczy - za każdym razem kiedy zrywałem się do biegu po prawie ubitym śniegu, po kilkunastu krokach stwierdzałem, że nie dam rady i wracałem do marszu. Ten z kolei wydawał się zbyt wolną metodą przemieszczania, co powodowało rosnące ciśnienie i kolejną próbę biegu. W końcu zdałem sobie sprawę, że prawie nikt mnie nie wyprzedza i chyba wszyscy mają podobny problem. Na szczęście nie kombinowałem na punkcie i miałem ze sobą dwa pełne bidony. IV Zimowy Ultramaraton Karkonoski im. Tomka Kowalskiego from pocoloco on Vimeo. Im bliżej Domu Śląskiego tym więcej turystów spotykaliśmy na trasie. Chyba wzajemnie robiliśmy na sobie dość dziwne wrażenie. Oni zrelaksowani, niektórzy z dziećmi, inni na nartach, kontra my - już nie pierwszej świeżości z lekkim obłędem w oczach, wypatrujący kolejnego punktu. Momentami miałem silne uczucie nierealności tego, co dzieje się wokół mnie, które pogłębiło się jeszcze bardziej, kiedy w schronisku zobaczyłem siedzącego przy stole Piotra Hercoga. Podejście pod Śnieżkę pamiętam już bardzo dobrze. Przepytałem schodzących turystów, czy wyżej jest bardzo ślisko, nie wiedząc czy warto tracić czas na zakładanie raczków, ale uspokoili mnie, że spokojnie da się wejść na górę. Po raz kolejny w głowie kołatało się, że nogi zrobiły się strasznie ciężkie i że strasznie się wlokę, ale jakoś nikt nie miał ochoty żeby mnie wyprzedzać. Drobne kroczki i zegarek przestawiony na wysokościomierz pomagały pokonywać dystans i oceniać postęp. Za Śnieżką, po kilkudziesięciu metrach zbiegania stwierdziłem, że robi się groźnie i czas na raczki. Pokonałem w nich kilkaset metrów oblodzonej nawierzchni. Dalszy odcinek to była czysta radość zbiegania. Ubity śnieg, szeroki szlak, doskonała widoczność i fajne nachylenie pozwoliły poszaleć. Miałem gdzieś, czy nabijam uda - liczyło się tylko szybkie pokonywanie trasy. Pewności siebie dodawały zaspy, w które dwa razy celowo wpadłem, chcąc wytracić prędkość. Blisko ostatniego punktu jest kolejny surrealistyczny odcinek, kiedy zbiegamy stokiem narciarskim. Znów zdziwione twarze dzieci, czasem okrzyki dorosłych. Sympatycznie. Biegnie się dobrze do momentu, kiedy szlak zaczyna prowadzić w pobliżu strumienia. Znów jest technicznie - ślisko, czasem trochę groźnie, a po drugim upadku i częściowej kąpieli stwierdzam, że trzeba uspokoić tempo i skupić się na dotarciu do mety, o czym przez jakiś czas przypominały mi ciężkie i mokre buty. Nie spodziewałem się szerokiej szutrowej drogi, tak samo jak nie spodziewałem się, że mam jeszcze całkiem sporo siły do zbiegania. Dużo na tym odcinku nadrobiłem - minąłem kilku zawodników - wszystkich marzących już tylko o mecie. To, co mnie wykańczało, to nie kolejny kawałek kiedy trzeba było podchodzić po śliskich kamieniach, ale prawie płaskie podbiegi, na których nijak nie potrafiłem zmobilizować się do truchtu przez okres dłuższy niż kilkadziesiąt sekund. Biegliśmy tu prawie w grupie, co chwilę tasując się i mobilizując wzajemnie. Cały czas wypatrywałem ostatniego zbiegu stokiem narciarskim na metę, zastanawiając się czy nogi mnie utrzymają czy też wywinę coś zupełnie komicznego na tym ostatnim odcinku. Pewnie sprawiłem lekki zawód kibicom, obserwującym wszystko z dołu, bo wyszło nawet poprawnie. Na metę wbiegłem w towarzystwie Wiewóra, który dotrzymywał mi towarzystwa na tych ostatnich metrach. I chociaż wiem, że skoro nadążył za mną, to moje tempo wcale nie było tak imponujące, jak mi się wydawało, nie zmniejsza to poziomu radości, jaką odczuwałem, przekraczając linię mety. Chciałbyś wystartować ponownie w biegu? Tak. Chciałbym przyjechać w dobrej formie i poprawić swój wynik. Z drugiej strony - tutaj dla atmosfery, doskonałej organizacji i pięknej trasy warto startować zawsze, jeśli tylko pojawi się taka możliwość. Jak oceniasz organizację całego ZUKa? Jedyna rzecz której mi brakowało to wyniki online z międzyczasami z punktów. Reszta absolutnie doskonale. Wrażenie robi dbałość o bezpieczeństwo zawodników - zabezpieczenie ratownicze, wyposażenie obowiązkowe i informacje oraz sposób, w jaki są przekazane na odprawie. Zawodnik wie, że góry zimą to nie żarty i że trzeba na siebie uważać. Doskonałym rozwiązaniem jest DW MIeszko jako baza zawodów. Wszystko jest blisko - meta, wyjazd na start itp. Przemili wolontariusze. Osoby, które pomagały mi na punktach były zaangażowane i sympatyczne. Oznakowanie trasy - bez zastrzeżeń. Pakiet - OK. Wpisowe - też. Impreza po - absolutnie na tak!